Wyspa Kuchenna Sprzedam – KB PL\nWyspa Kuchenna Sprzedam\nWyspa Kuchenna Sprzedam – Chcesz nadać swojej domowej przestrzeni świeży i modny koloryt? Najpierw musisz poszukać najlepszych pomysłów na aranżację pomieszczeń, dopasowując swoją strukturę jak i również geometrię do ideału. Jakie możliwości ważniejsze, projekt, który wyszukujesz, ma za zadanie polepszyć samopoczucie domu i wprowadzić do niego świeżość. wyspa kuchenna sprzedam Po prostu nie możesz iść służące do przodu i wybierać mebelki i dekoracje, mając nadzieję, że przekształcą przestrzenie w nowoczesne i modne. Zamiast tego musisz znaleźć oryginalny projekt, który łączy przy sobie estetykę i ergonomiczność, aby zrobić trik do przestrzeni.\nKolory będą miały ogromną funkcję do odegrania w sporządzaniu nowoczesnego lub starego budynku, gdy wybierzesz. Dlatego trzeba skupić się na selekcji schematu kolorów, który jest cool. Tylko odpowiedni kolor pozwala uzyskać odpowiedni wystrój wnętrza. wyspa kuchenna sprzedam Nie możesz wybrać bieli i spodziewać się, że wnętrza będą modne, bo tak nie będzie. W zamian tego musisz wybrać odcień, który pasuje do wzoru i wyglądu mebli. Nowoczesne dekory najczęściej używają stonowanych kolorów i ta mantra musi zostać przyjęta bez wątpienia.\nDla właścicieli domów ważne wydaje się, aby nie pomylić się z fakturą i tkaniną użytą do dekoracji. wyspa kuchenna sprzedam Faktura tekstur dla mebli będzie ważna, podobnie jak w wypadku innych przedmiotów i akcesoriów w całym domu. Tkaninę i teksturę należy dobrać tak, aby bezproblemowo wtapiały się w tło. Jednakowo świetnie byłoby wybrać tkaniny, które są neutralne jak i również które nie wyglądają faktycznie oczywiste dla oczu. Trzeba skupić się na utrzymaniu prostoty wnętrza, ponieważ wydaje się być to możliwe tylko wtedy, gdy po tkaninie przebiega podejście minimalizmu.\nwyspa kuchenna sprzedam Unikaj wystawnych ozdoby i akcesoriów\nKciukiem w projektowaniu nowoczesnego i modnego wnętrza jest ograniczenie bogato zdobionych i kolorowych dekoracji. Właściciele domów powinni odmówić jakichkolwiek akcesoriów, które obciążają oczy. Zamiast tego należy skupić się na zastosowaniu przedmiotów wykonanych z przeźroczystych materiałów lub metali, by stworzyć spokojną atmosferę w wystroju. Wystrój musi stanowić w najlepszym razie minimalistyczny, aby można było otrzymać nowoczesny i elegancki wygląd. wyspa kuchenna sprzedam Identycznie, dobrze jest używać artykułów, które są mniej, aby przyciągnąć uwagę, a więcej pożyczyć zamówienie w domu.\nPomysły na projektowanie nowoczesnych domów to raczej użycie naturalnych i bardziej ekologicznych materiałów, a mniej rzeczy grawitacyjnych i krzykliwych. Celem jest uzyskanie odcienia natury w domu, a to może być możliwe jedynie dzięki rozsądnemu pomysłowi dzięki projekt. wyspa kuchenna sprzedam Przykładowo, więcej drewnianych akcesoriów i mebli jest używanych niż kiedykolwiek wcześniej, zaś klasyczne zielone dywany znowu się liczą. Metalowe towary są bardziej poszukiwane, zaś meble są dostosowywane, jak nigdy dotąd.\nGallery of Wyspa Kuchenna Sprzedam\nPrevious post Materace Poznan\nNext post Tabletu


Odp: Puchar Polski - 03/11/2009 23:09\nto w losowaniu jestesmy MY, jaga, ruch, golebie, kielce, w.krakow, Legia, lechia\nOdp: Puchar Polski - 03/11/2009 23:29\nLegia i Lechia jeszcze nie grały...takze nie siej farmazonów i sie zdecyduj czy w tym losowaniu biora udział kluby,miasta czy zwierzęta\nOdp: Puchar Polski - 03/11/2009 23:39\nnie chce mi sie komentowac, bo nie znam reszty klubów, miast i zwierzat\ni chyba nie chcesz uwiezyc ze Legia nie przejdzie\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 00:50\nJak Ci sie nie chce to nie pisz a nie zasmiecasz piszac nazwy klubow z malej litery\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 09:13\nnie wiedzialem ze Ty to Ty hehe ave układ\nOstatnio edytowany przez: hPS, 17 listopada 2009, 18:23 [1 raz(y)]\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 10:58\nDepartament Rozgrywek i Licencji PZPN uprzejmie informuje, że losowanie 1/4 finału Pucharu Polski odbędzie w środę 22 listopada o godzinie 19:00 w studiu kanału n Sport (budynek TVN przy ul. Augustówka 3). Transmisja losowania zostanie przeprowadzona przez wspomnianą stację telewizyjną.\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 12:33\nTo chyba TVP już się nacieszyła PP\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 14:56\nNo to sobie obejrzeliśmy mecze\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 14:58\nw środę 22 listopada o godzinie 19:00\nJak 22 listopada to chyba w niedzielę\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 16:00\ncaly PZPN, brawo PZPN\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 16:01\nChyba chodzi o 18 listopada\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 16:46\nRaczej losowanie. Mecze ogląda się na stadionie\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 20:21\ndokladnie kto bedzie chcial to zobaczy mecze na stadionie\nOdp: Puchar Polski - 04/11/2009 22:19\nNo tak ale zauważ że fani Portowców są rozsiani po całym świecie nie wszyscy będą wstanie dotrzeć na stadion, tak więc szkoda bo oglądanie np. takiego meczu z Piastem sprawiło mi dużą frajdę!\nOdp: Puchar Polski - 10/11/2009 13:19\nMecze SWOJEJ lub ZAPRZYJAŹNIONEJ jak najbardziej ogląda się na stadionie. Ale chciałbym również zobaczyć jak grają inne zespoły. Tyle i aż tyle...\nOdp: Puchar Polski - 11/11/2009 14:58\nMecz z Cracovią w PP w TVP Sport\nZaplanowane na 25 listopada spotkanie Legii z Cracovią w 1/8 finału Pucharu Polski będzie na żywo transmitowane przez TVP Sport. Ostatni pojedynek tej fazy PP rozpocznie się o godzinie 20:15.\nOdp: Puchar Polski - 17/11/2009 11:51\na poniżej nowsze info...jak zwykle pzpn miesza.\nDepartament Rozgrywek i Licencji PZPN uprzejmie informuje, że losowanie 1/4 finału Pucharu Polski odbędzie w poniedziałek 30 listopada o godzinie 19:00 i będzie transmitowane na żywo w TVP Sport.\nMecze 1/4 finału zaplanowano na 16-17 i 23-24 marca 2010.\nOdp: Puchar Polski - 17/11/2009 15:57\nChodziaż zanim go wywalili z TVP myślał, że opchnie pod stołem TVN mecze PP. A tu przyszedł Włodzimierz "leć Adaś leć" Szaranowicz i kiszka\nOdp: Puchar Polski - 17/11/2009 20:21\nUklad byl przez chwile zagrozony ale wybrnales z sytuacji co by nie zasmiecac dawac GOŁEBIE !!\nOdp: Puchar Polski - 17/11/2009 21:13\nDawać tych syfnofcuf tutaj nie dość, że świetna atmosfera, to jeszcze mi tego, że nie jesteśmy z nimi w lidze będziemy mogli zobaczyć jak "Zagłębie dostaje ch*** po gębie"


Strona główna > Wypowiedzi > Bułgaria dostanie unijne środki mimo zarzutów dla premiera? Wyjaśniamy\n13.04.2022 godz. 12:43\nBułgaria ma dziś zatwierdzony plan odbudowy i dostanie 6,3 mld euro ! Dostanie chociaż kilka dni temu został aresztowany premier Bułgarii za korupcję!\n17 marca były premier Bułgarii Bojko Borisow został zatrzymany w ramach dochodzenia w sprawie sprzeniewierzenia środków unijnych.\nDzień wcześniej Bułgarię odwiedziła szefowa Prokuratury Europejskiej Laura Codruța Kövesi, która poinformowała o wszczęciu ponad 120 spraw dotyczących defraudacji środków unijnych.\nObecny premier Bułgarii Kirił Petkow współpracuje przy tym śledztwie. Natomiast informacja o aresztowaniu dotyczy byłego premiera tego kraju, o czym Bogdan Rzońca nie wspomniał. W związku z tym jego wypowiedź oceniamy jako manipulację.\n7 kwietnia Komisja Europejska oficjalnie przyznała Bułgarii 6,3 mld euro w ramach Funduszu Odbudowy. Za powstanie bułgarskiego krajowego planu odbudowy odpowiadał jeszcze Bojko Borisow.\n3 maja 2021 roku Polska wysłała Krajowy Plan Odbudowy (KPO) do Komisji Europejskiej. Zgodnie z zapowiedziami Polska z Funduszu Odbudowy, czyli z programu odbudowy po pandemii COVID-19, miała otrzymać ok. 58 mld euro.\nJednak w połowie lipca ub.r. TSUE zobowiązał Polskę do natychmiastowego zawieszenia stosowania przepisów odnoszących się do uprawnień Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Z kolei w październiku polski Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności wybranych przepisów Traktatu o Unii Europejskiej.\nWydarzenia te sprawiły, że Komisja Europejska uzależniła wypłacenie Polsce środków z Funduszu Odbudowy od reformy systemu sądownictwa i przywrócenia praworządności. Polska nadal nie otrzymała środków z Funduszu. W Sejmie procedowanych jest jednak kilka projektów ustaw zakładających likwidację Krajowej Rady Sądownictwa, m.in. autorstwa prezydenta i posłów Solidarnej Polski.\nPieniądze trafiły właśnie do Bułgarii\n7 kwietnia br. Komisja Europejska poinformowała, że zatwierdziła Krajowy Plan Odbudowy Bułgarii. Bułgaria otrzyma w ramach Funduszu Odbudowy 6,3 mld euro.\nDo 1 marca KE oceniła pozytywnie 22 krajowe plany. Po ich zatwierdzeniu przez Radę Komisja wypłaciła w formie zaliczek 56,6 mld euro 21 państwom członkowskim, które się o nie zwróciły. Bułgaria swój krajowy plan odbudowy wysłała Komisji Europejskiej stosunkowo późno – w październiku 2021 roku. Za jego realizację odpowiedzialny był premier Bojko Borisow. Ten sam, którego dotyczy informacja o aresztowaniu.\nJak zasugerował europoseł Bogdan Rzońca, przyznanie Bułgarii środków z Funduszy Odbudowy po tym, jak aresztowano premiera tego kraju, ma być dowodem na hipokryzję Unii Europejskiej, która odwleka wypłacenie środków Polsce.\nZatwierdzenie bułgarskiego planu w cieniu aresztowania byłego premiera\nW czwartek 17 marca media obiegła informacja o zatrzymaniu byłego premiera Bułgarii Bojko Borisowa, który jest podejrzany o defraudację funduszy UE. O aresztowaniu poinformowało bułgarskie ministerstwo spraw wewnętrznych. Jak jednak donoszą tamtejsze media, wpis nie jest już dostępny na stronie resortu. Portal Nova.bg udostępnił zrzut ekranu z komunikatem bułgarskiego MSW:\nKomunikat bułgarskiego MSW ws. zatrzymania Borisa Bojkowa\nZ oświadczenie wynika, że oprócz byłego szefa rządu zatrzymano także byłego ministra finansów w jego rządzie, Władysława Goranowa, byłą szefową parlamentarnej komisji budżetowej – Mendę Stojanową oraz byłą szefową gabinetu Borisowa – Sewdelinę Arnaudową.\nInformację o aresztowaniu byłego premiera potwierdził biznesmen Wasil Bożkow, który zeznawał przed Prokuraturą Europejską w sprawie Borisowa. W bułgarskich mediach dostępne są również nagrania z aresztowania byłego premiera. Po zatrzymaniu Borisowa obecny premier Bułgarii Kirił Petkow napisał na Facebooku: „Nie ma nikogo ponad prawem!”.\nBorisov został zwolniony z aresztu 19 marca, po 24 godzinach. Jak się okazuje, prokuratorzy nie dostarczyli wystarczających dowodów, by postawić zarzuty byłemu premierowi.\nProkuratura Europejska prowadzi 120 dochodzeń\nZ komunikatu bułgarskiego MSW wynika, że zatrzymanie Borisowa jest częścią większej operacji. Dotychczasowych aresztowań dokonano na prośbę Prokuratury Europejskiej (EPPO). Już 17 lutego EPPO informowało, że w Bułgarii kilka osób jest podejrzanych o przedstawianie nieprawdziwych informacji w celu uzyskania środków europejskich.\nW środę 16 marca wizytę w Bułgarii złożyła szefowa tej instytucji, Laura Codruța Kövesi. Bułgarskie media donosiły, że obecny premier Bułgarii Kirił Petkow i Laura Codruța Kövesi zgodzili się współpracować w sprawie oszustw przy wykorzystywaniu funduszy europejskich, złego gospodarowania środkami publicznymi, nadużywania dotacji rolnych, naruszeń w zakresie infrastruktury, a także odszkodowań i pakietów pomocy windykacyjnej po pandemii COVID-19.\nPrzypadków nadużyć ma być ponad 120. Potwierdzenie, że akcja ministerstwa spraw wewnętrznych jest związana ze śledztwem Prokuratury Europejskiej, pozyskał już 17 marca portal Nova.bg.\nEPPO potwierdziło 21 marca, że otrzymało kilka zgłoszeń z Bułgarii, zawierających poważne zarzuty nadużyć finansowych z funduszy unijnych i korupcji systemowej, w których biorą udział wyżsi urzędnicy. Jak czytamy w oświadczeniu: „Dochodzenia są w toku. Żadne dalsze szczegóły nie zostaną ujawnione, aby nie narażać ich wyniku. Jeśli jakiekolwiek dodatkowe informacje będą mogły zostać upublicznione, zrobimy to natychmiast”.\nWspółpraca z EPPO sposobem na uratowanie rządów prawa w Bułgarii\nBojko Borisow był premierem Bułgarii od 2009 roku do listopada 2021 roku. Bułgarska prawniczka dr Radosveta Vassileva uważa, że w czasach jego rządów dochodziło do stopniowego przejmowania instytucji, ograniczania rządów prawa i licznych praktyk korupcyjnych. W badaniu Indeksu Percepcji Korupcji prowadzonym przez Transparency International Bułgaria za rządów Borisowa zajmowała następujące miejsca:\n2009 – 71 miejsce na 180 państw,\n2010 – 78,\n2011 – 86,\n2012 – 75,\n2013 – 77,\n2014 – 69,\n2015 – 69,\n2016 – 75,\n2017 – 71,\n2018 – 77,\n2019 – 74,\n2020 – 69.\nZ kolei w najnowszym raporcie Transparency International za 2021 rok Bułgaria zajęła 78. miejsce. Dla porównania Polska znalazła się w nim na 42. pozycji.\nPartia obecnego premiera Bułgarii Kiriła Petkowa (Kontynuujemy Przemiany, PP – ugrupowanie powstałe na dwa miesiące przed ubiegłorocznymi wyborami) doszła do władzy w dużej mierze dzięki hasłom antykorupcyjnym. Partia Petkowa nie zdobyła samodzielnej większości (25,7 proc. głosów). Stworzyła jednak koalicję z innymi ugrupowaniami: Bułgarską Partią Socjalistyczną (BSP), głoszącą antykorupcyjne postulaty Demokratyczną Bułgarią (DB) i partią Jest Taki Naród (ITN).\nPartia Borisowa (Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii, GERB) zajęła drugie miejsce (23 proc. głosów), jednak jest obecnie w opozycji. Były premier utrzymał stanowisko przewodniczącego ugrupowania.\nJak zauważa dr Radosveta Vassileva, rząd Petkowa wciąż musi jednak toczyć walki z instytucjami sądownictwa przejętymi przez poprzednie władze. Według ekspertki narzędzia Petkowa w tym konflikcie są ograniczone. – Nic więc dziwnego, że jego rząd uciekł się do współpracy z Prokuraturą Europejską (EPPO) w celu ujawnienia skali korupcji w Bułgarii na arenie międzynarodowej – wskazuje Vassileva.\nDowodem na to ma być fakt, że bułgarska prokuratura odmówiła wszczęcia śledztwa przeciwko Borisowowi, mimo że ministerstwo spraw wewnętrznych zgromadziło wystarczające dowody przeciwko niemu.\nBułgaria zapewnia o chęci wprowadzenia reform\nZaakceptowany właśnie przez Komisję Europejską bułgarski Krajowy Plan Odbudowy zawiera liczne środki antykorupcyjne, w tym reformy mające zapewnić rozliczalność i odpowiedzialność karną Prokuratora Generalnego, wzmocnienie instytucji antykorupcyjnych oraz zwiększenie przejrzystości i konkurencji w zamówieniach publicznych.\nPrzewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen podkreśliła, że reformy są niezbędne, aby Bułgaria otrzymała pieniądze. – Inwestycjom muszą towarzyszyć reformy. Musisz przeprowadzić reformy, a otrzymasz zapłatę. To jak dobry kontrakt – mówiła podczas wizyty w Sofii.\nEuroposeł Bogdan Rzońca w wypowiedzi powiązał kwestię zatwierdzenia dla Bułgarii planu odbudowy z aresztowaniem Bojko Borisowa. Pominął jednak kluczowe fakty.\nBorisow jest byłym, a nie urzędującym premierem tego państwa (co błędnie może sugerować odbiorcy zawarte w wypowiedzi sformułowanie „aresztowany premier Bułgarii”). Ponadto obecny rząd Bułgarii, za kadencji którego doszło do zatwierdzenia przez Komisję Europejską Krajowego Planu Odbudowy, doszedł do władzy dzięki obietnicy walki z korupcją, funkcjonującą za poprzednich rządów. Obóz premiera Petkowa pozostaje w sporze politycznym ze znajdującym się w opozycji ugrupowaniem Borisowa.\nZ tych powodów uznajemy wypowiedź za manipulację.


Migam dla gości Centrum Nauki Kopernik od Samsunga - ccnews.pl\nSamsung Electronics Polska rozszerzył swoją współpracę z Migam.org i udostępnił punkt obsługi klienta dla osób niesłyszących w Centrum Nauki Kopernik. Usługa jest dostępna od wtorku 26 czerwca 2018 roku.\nAplikacja MIGAM w Centrum Nauki Kopernik jest dostępna na tablecie Samsung umieszczonym przy kasie. Dzięki niemu słowa pracownika Kopernika są automatycznie tłumaczone i pokazywane w języku migowym na ekranie urządzenia.\n– Staramy się zapewnić osobom z niepełnosprawnościami jak najlepsze warunki wizyty w Koperniku. Dostęp do aplikacji MIGAM ułatwia niesłyszącym komunikowanie się. – mówi Katarzyna Nowicka z Centrum Nauki Kopernik.\nAplikacja MIGAM jest wykorzystywana w większości punktów obsługi klienta Samsung w Polsce – zarówno w Brand Storach, jak i serwisach. Sukcesywnie są one dostosowywane do potrzeb osób z innymi dysfunkcjami. Kilka z punktów zostało wyróżnionych nawet certyfikatem „Obiekt bez barier”, przyznawanym przez fundację Integracja. Jak zapowiedział przedstawiciel firmy Migam podczas V Ogólnopolskiego Seminarium Sekretarzy (organizator Minicipium S.A.), jeszcze w tym roku funkcjonalność aplikacji zostanie poszerzona o tryb co-surfingu (współdzielenia ekranu), co pozwoli osobom głuchym na wypełnianie wraz z tłumaczem formularzy i ankiet. Migam oparte jest o technologie dostarczane przez firmę Altar.\nPodobneAltar, Centrm Kopernika, CNK, głuchoniemy, głusi, komunikacja, migam, Migam.org, Samsung


François Dumont – recital fortepianowy / Nadbałtyckie Centrum Kultury w Gdańsku\nRatusz Staromiejski, 09-12-2010\nJuż wkrótce młody, niezwykle utalentowany francuski pianista, laureat tegorocznej edycji Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego, François Dumont, wystąpi w Gdańsku. Na jego koncert z ogromną przyjemnością zaprasza Gdańskie Koło Towarzystwa im. Fryderyka Chopina oraz Nadbałtyckie Centrum Kultury.\nPodczas recitalu wysłuchamy utworów Fryderyka Chopina:\n3 Mazurki op. 50\nBilety: 10 zł (ulgowe) i 20 zł (normalne) do nabycia w NCK na godzinę przed koncertem. Rezerwacja biletów możliwa jest pod numerami: 58 300 92 11 oraz 692 468 820.\nFRANÇOIS DUMONT urodził się w 1985r. w Lyonie. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w 5 roku życia. W wieku 14 lat został przyjęty do Conservatoire National Supérieur de Musique w Paryżu, gdzie w latach 1999-2004 studiował w klasie Bruna Rigutto. Umiejętności pianistyczne doskonalił podczas studiów w klasie mistrzowskiej na prestiżowej Międzynarodowej Akademii Pianistycznej Lago di Como we Włoszech pod kierunkiem takich artystów, jak Murray Perahia, Menahem Pressler, Dmitri Baszkirow, Leon Fleisher, William G. Naboré, Fou Ts'ong. Jego nauczycielami byli także Paul Badura-Skoda oraz Pierre-Laurent Aimard.\nZostał laureatem V nagrody Konkursu im. Fryderyka Chopina w Warszawie (2010). Jest także laureatem Konkursu Pianistycznego w Hamamatsu, Japonia (IV nagroda, 2009), Konkursu im. Clary Haskil w Vevey, Szwajcaria (2009), Konkursu im. Królowej Elżbiety Belgijskiej w Brukseli (2007), Konkursu im. Vlado Perlemutera w Caen, Francja (III nagroda, 2007), Konkursu im. Jeana Françoix w Vanves, Francja (I nagroda, 2007), Forum Musical de Normandie (I nagroda, 2005) oraz Steinway International Competition (I nagroda, 2002). W 2005 roku otrzymał Nagrodę Specjalną za najlepsze wykonanie utworu współczesnego na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej w Weimarze.\nKoncertuje w wielu krajach Europy, w Syrii, Japonii, Ameryce Południowej i USA. François Dumont jest także zapalonym kameralistą, grając na stałe w Trio Elégiaque, z kwartetem im. Debussy'ego oraz towarzysząc skrzypkom i śpiewakom w duetach. Występował na znanych europejskich festiwalach - takich, jak Festival d'Auvers-sur-Oise, Ars Terra w Boulogne sur Mer, Carré d'As w Chartres, Festival Chopin de Bagatelle, Festival de Lessay, Nuits du Suquets w Cannes, czy Festival de Radio France Montpellier.\nFrançois Dumont dokonał licznych nagrań radiowych i telewizyjnych we Francji, Irlandii, we Włoszech w Brazylii i USA. Nagrał wiele płyt zarówno na fortepianie solo, jak i w roli kameralisty, wykonując m.in. wszystkie sonaty fortepianowe Mozarta dla Anima Records, dzieła kameralne Messiaena i Dusapina, Haydna i Dworzaka oraz kompozytorów rosyjskich z Trio Elégiaque dla wytwórni Triton.\nMECENAT: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałek Województwa Pomorskiego, Miasto Gdańsk, Gdańsk 2016 - Europejska Stolica Kultury, Outdoor, Portal trójmiasto.pl , Portal Wrota Pomorza


HORNEX pasta 20g do usuwania rogów wystarcza na 35-40szt Sebastianowo • OLX.pl\nHORNEX do dekornizacji cieląt, zapobiega wyrastaniu poroża u młodych cieląt\nZawartość opakowania wystarcza do usunięcia poroża u około 45 szt. cieląt.\nŚrodek do dekornizacji cieląt, mający zastosowanie w hodowli bydła, służący do zapobiegania wyrastaniu poroża u młodych cieląt. Do użytku profesjonalnego. Bezboleśnie usuwa rogi u młodych cieląt.\nEfekt dekornizacji jest trwały.\nAby preparat zadziałał skutecznie należy użyć go na cielętach nie starszych niż 14 dni.\nUsunąć sierść u cielaka w miejscu zarodków rogów.\nNanieść, przy użyciu płaskiego narzędzia słupek pasty o długości ok. 7 mm.\nPo aplikacji odseparować cielę od krowy na okres około pół godziny.\nNie stosować podczas ulewnego deszczu.\nZawiera wodorotlenek sodu-powyżej 30%.\nZależy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania!\nDodane\to 11:34, 2 kwietnia 2021\nID ogłoszenia: 535208556\nKetovit dla krów mlecznych przed i po porodzie -poprawia apetyt 25kg\nKetovit dla krów mlecznych przed i po porodzie - poprawia apetyt 25kg\nDodane o\t11:34, 2 kwietnia 2021


Dinozaury i prehistoria puzzle 108el 50789 - zabawki edukacyjne - zabawka.sklep.pl\n» Dinozaury i prehistoria Puzzle 108el 50789\nKod produktu: LISCIANI 50789\nPuzzle mają duży format i są dwustronne. Na przodzie puzzli znajdziesz dinozaury i poznasz wiele ciekawostek z ich życia. Dowiesz się na przykład, który z nich był najszybszy czy najsilniejszy. Odkryjesz tajemnice kolców charakterystycznych dla dinozaurów pancernych i dowiesz się, dlaczego niektóre dinozaury roślinożerne były takimi olbrzymami. Z tyłu puzzli przedstawiono natomiast krok po kroku historię ewolucji człowieka: od pierwszej małpy, która zeszła z drzewa i przyjęła pozycję wyprostowaną po pojawienie się homo sapiens! 5-10 lat 108 elementów.


Prokurator spóźnił się z apelacją? Na wokandę powróci sprawa ks. Wiesława C. | Kurier Lubelski\nPiotr Nowak 22 marca 2021, 14:00\nDuchowny usłyszał wyrok 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu otwartego archiwum\nW najbliższy czwartek lubelski sąd ma rozpatrzyć zażalenie Prokuratury Rejonowej w Puławach. Zażalenie dotyczy decyzji Sądu Rejonowego w Puławach, który nie uwzględnił apelacji prokuratora w sprawie ks. Wiesława C.\nW listopadzie były proboszcz z Kurowa został nieprawomocnie skazany za prezentowanie treści pornograficznych 14-latce i nakłanianie dziewczynki do przesyłania zdjęć intymnych części ciała.\nDuchowny usłyszał wyrok 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu otwartego. Został objęty ośmioletnim zakazem zbliżania się i 15-letnim zakazem nawiązywania jakichkolwiek kontaktów z pokrzywdzoną. Ma też zapłacić małoletniej pokrzywdzonej 15 tys. zł nawiązki i poddać się terapii ambulatoryjnej leczenia zaburzeń seksualnych.\nKsiądz odwołał się od wyroku. Apelację złożyła także prokuratura. Jednak puławski sąd stwierdził, że nie może uwzględnić odwołania oskarżyciela. Powód? Dokumenty przyszły o jeden dzień za późno.\nZdaniem prokuratury, apelacja została złożona w terminie. Różnica w czasie miała wynikać z tego, że prokurator doliczył sobie czas poświęcony na dezynfekcję materiałów. Zażalenie oskarżyciela rozpatrzy Sąd Okręgowy w Lublinie. Dopiero później będzie możliwość wyznaczenia terminu rozprawy apelacyjnej.\nKs. Wiesław C. został skazany za czyny, których miał się dopuścić między lipcem 2016 a majem 2018 r. Prokuratorskie śledztwo i późniejszy proces wykazały, że w tym czasie duchowny wysyłał 14-latce MMS-y ze zdjęciami męskich narządów płciowych. Dziewczynka otrzymywała od księdza także SMS-y z propozycjami obcowania płciowego i udziału w utrwalaniu treści pornograficznych.


Auta w Polsce należą do najtańszych w całej Europie. Korzystają Niemcy - Dziennik.pl\n5 grudnia 2012, 09:20 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nWyjątkowo wysokie rabaty skutecznie kuszą nie nas, ale... Niemców\nSprzedawcy samochodów robią, co mogą, by przyciągnąć klientów do salonów. Z zestawienia przygotowanego dla DGP przez firmę doradczą EurotaxGlass’s Polska wynika, że ceny katalogowe w naszych salonach już zrównały się z ofertami dilerów na Słowacji i Węgrzech. Jesteśmy jednak zdecydowanie tańsi od naszych zachodnich sąsiadów.\nToyota zapłaci kierowcom odszkodowanie za spadek wartości samochodów\nPoszukują najstarszych modeli toyoty corolli. Pilnie!\nTo fakt są tańsze ,z wyposażenia jednak mają jedynie koło zapasowe .\nOczywiście prócz wyrobów auto podobnych z Volkswagena.\nTam dają tak zwane koło dojazdowe .\nPOrazka jak wszystko co zrobił Volkswagen.\nPiszesz bzdety z tym wyposażeniem, wystarczy zobaczyć jakie podstawowe wyposażenie mają teraz samochody, ale niektórych nigdy się nie zaspokoi, w sumie dobrze nich jakaś kasa płynie do nas, przy takiej różnicy w Polsce po za Skodą tylko VW się tak dobrze sprzedaje


Produkty Ksylitol | Wszystko o Ksylitolu | Xylitol | Ksylitol\nNa zakupy do sklepu www.Bogutyn.PL\nKsylitol (xylitol) krystaliczny cukier brzozowy Danisco 5 kg\nKsylitol (xylitol) krystaliczny cukier brzozowy - 454 g\nKsylitol (xylitol) krystaliczny cukier brzozowy Danisco 1 kg\nGuma o smaku o smaku miętowym SPEARMINT\nSpry Gum z ksylitolem jest częścią Systemu Ochrony Uzębienia. Inne produkty bogate w ksylitol to cukierki miętowe, pasty do zębów, płyny do płukania jamy ustnej, żele do zębów i spraye na suchość jamy ustnej.\nGuma o smaku miętowym\nGuma o smaku zielonej herbaty\nAerozol do nosa z KSYLITOLEM - DLA DZIECI Spry KIDS 22ml\nNasz aerozol to połączenie ksylitolu i sprayu do nosa, który wykazuje skuteczne działanie łagodzące i nawilżające zatoki i górne drogi oddechowe.\nTabliczka Nieprzetworzonego Kakao to tabliczka „czekolady” bez dodatku cukru i mleka. Wytwarza się ja z kakao, czyli tego samego surowca, z którego wytwarza się czekoladę, ale w przeciwieństwie do czekolady, ta tabliczka zachowuje wartości odżywcze prawdziwego kakao.\nAerozol do nosa z KSYLITOLEM Spry KIDS 22ml\nPasta do zębów z KSYLITOLEM + specjalny smoczek\nSpry kontroluje kamień nazębny i przyczynia się do wybielania zębów. Pozostawia zęby uczucie czyste i zdrowe, gładkie i dodatkowym tchnieniem świeżości ! Będziesz mieć lżejszy, jaśniejszy uśmiech i usta poczują się świeższe niż kiedykolwiek!\nPasta do zębów z KSYLITOLEM aloesowa z fluorem\nPasta do zębów z KSYLITOLEM - DLA DZIECI\nCzęste spożywanie żywności o wysokiej zawartości cukrów sprzyja próchnicy. Wiele marek past do zębów zawiera niepożądane cukry (sacharoza, fruktoza, sukraloza, sacharyna, itp.). Spry Dental zawiera Ksylitol jest całkowicie bez cukru i fluorku. Stomatolodzy polecają ją jako skuteczne uzupełnienie do wszystkich obecnych procedur higieny ustnej.\nCukierki z KSYLITOLEM - Spry 225x2\nCukierki na bazie ksylitolu nie zawierają cukru. Badania kliniczne wykazały, że cukierki te zmniejszają ryzyko powstania próchnicy u osób, które często spożywają produkty, zawierające ksylitol. Produkty słodzone ksylitolem wytwarzają środowisko nieprzyjazne rozwojowi bakterii; bakterie nie mają szans, aby „zadomowić” się w naszej jamie ustnej.\nGuma o smaku świeżych owoców FRESH FRUIT\nCukierki z KSYLITOLEM - Spry 240 szt jagodowe


Dźwięk w naszych domach | Didaskalia 163/164 | Didaskalia. Gazeta Teatralna\nMaciej Guzy Uniwersytet Jagielloński w Krakowie\nSounds of our homes. Acoustic marketing strategies of IKEA\nThe article aims to analyse a sonic turn in IKEA marketing practices that can be observed since 2017. The selection of advertisements that are presented in the paper is studied from two perspectives. Firstly, as a capitalist strategy of producing a demand for a certain product allowing to reperform acoustic harmony that is inherently connected to the notion of a home in western culture. Secondly, in quite the opposite way, as a possible aesthetic impulse capable of changing the consumers’ perception of indoor soundscapes. The frame for this research is mainly Brandon LaBelle’s sound studies theory and Chantal Mouffe’s political theory.\nKeywords: sound studies; indoor soundscape; sound design; IKEA; marketing\nIKEA x SONOS – produkty z gamy SYMFONISK; fot. materiały promocyjne IKEA\nW 2017 (na świecie) i 2018 roku (w Polsce) IKEA, bodaj najpopularniejsza marka oferująca produkty wyposażenia wnętrz, zdecydowała się na otwarcie nowego segmentu promocyjnego, opartego na strategii eksponowania zjawisk związanych z przestrzenią akustyczną domów i mieszkań jej potencjalnych klientów. Od tej pory działania te są konsekwentnie rozwijane przez marketingowców szwedzkiej firmy, a zapoczątkowana przed trzema laty kampania reklamowa zdążyła już ulec znaczącym przeobrażeniom. Nie bez związku z nowo przyjętym językiem promocyjnym pozostaje również poszerzenie sklepowego asortymentu. Nowe produkty są bowiem odpowiedzialne już nie tylko za współkształtowanie audiosfery w sposób bierny i akcydentalny (co dotyczy każdego przedmiotu, tłumiącego lub odbijającego fale dźwiękowe), ale także umożliwiają intencjonalne kontrolowanie najbliższej nam przestrzeni brzmieniowej (a może wręcz zarządzanie nią).\nW niniejszym artykule spróbuję uchwycić tę swoistą opowieść o dźwiękach, która kryje się za ofertą IKEA, a także wskazać na kulturowe i polityczne źródła oraz przypuszczalne cele wprowadzenia przez firmę takiej, a nie innej narracji w obręb jej marketingowego przekazu. W tym celu w pierwszej kolejności określony zostanie charakter kampanii, ze szczególnym uwzględnieniem zmian, które zaszły w jej obrębie. Następnie ten obraz skonfrontuję z założeniami, które mogły przyświecać autorom powyższej strategii. Wreszcie w ostatniej części postaram się przedstawić próbę alternatywnego spojrzenia na omówiony wcześniej zwrot w strategiach promocyjnych IKEA i wskazać na, moim zdaniem, pozytywne konsekwencje dowartościowania domowego wycinka „uniwersum dźwiękowego” (Misiak, 2010, s. 63), często bagatelizowanego w powszechnym odbiorze różnorakich zjawisk dźwiękowych.\nKluczowe rozważania należy poprzedzić wprowadzeniem kilku założeń wstępnych. Przede wszystkim chciałbym zaznaczyć, że dla określenia domowego spektrum dźwięku będę posługiwał się pojęciem indoor soundscape, gdyż, jak sądzę, najwierniej oddaje ono ten zakres fenomenów akustycznych, których dotyczyć będzie niniejsza praca. Sformułowanie to wprost odsyła bowiem do pojęcia „krajobrazu dźwiękowego” (soundscape), zaproponowanego przez R. Murraya Schafera (Schafer, 1994), a równocześnie sygnalizuje znaczące przesunięcie punktu ciężkości prowadzonych przez mnie (i innych badaczy, którzy z niego korzystają) analiz z przestrzeni zewnętrznych na wewnętrzne. Innymi słowy – wybór terminu indoor soundscape zwiastuje przyjęcie perspektywy, która łączy w sobie dwa istotne, z mojego punktu widzenia, spostrzeżenia. Po pierwsze badania „wewnętrznego krajobrazu dźwiękowego” – podobnie do badań jego „zewnętrznego” odpowiednika – powinny obejmować nie tylko „obiektywną analizę” dźwięku, lecz także jego „subiektywną ocenę”, jak również „funkcje i sposoby wykorzystania przestrzeni (space) oraz jej fizyczne warunki i przestrzenną (spatial) charakterystykę”1 (Yorukoglu, Kang, 2016, s. 204). Lub, mówiąc jeszcze inaczej, badania te powinny opierać się na założeniu, zgodnie z którym „przestrzeń, jej konteksty oraz jej użytkownicy są tak samo istotne [dla akustycznych poszukiwań – przyp. MG], jak dźwięk sam w sobie” (tamże, s. 205). Jednak po drugie indoor soundscape – w porównaniu do klasycznego „krajobrazu dźwiękowego” – charakteryzuje się między innymi: „1) łączeniem dźwięków generowanych przez zewnętrzne i wewnętrzne źródła, […] 4) dłuższym jednostkami czasu, podczas których ludzie są w nim zanurzeni (immersed) oraz 5) obniżoną możliwością kontroli akustycznego środowiska (np. poprzez to, że ludzie nie mogą zazwyczaj zmienić miejsca swojego pobytu)” (Torresin i in., 2020).\nPonadto należy podkreślić, że mówiąc o indoor soundscape, nie ujmuję tego fenomenu w kategoriach artystycznych, jak można by to sobie wyobrazić, patrząc na „wewnętrzny krajobraz dźwiękowy” z pozycji ukształtowanej jeszcze przez Luigiego Russolo, który „pozwalał wszystkim dźwiękom być muzyką” (Sangild, 2002). Przyjęta przez mnie perspektywa odbiega od propozycji słuchania dźwięków wydawanych w zamkniętych przestrzeniach mieszkalnych przez przedmioty i osoby jako muzyki (ani nawet jak muzyki). Nie utożsamiam również odgłosów domów i mieszkań z pracami z zakresu sound art. Powyższe zjawiska audialne traktuję raczej za Jeanem-Paulem Thibaudem prakseologicznie (Thibaud, 2012), a więc podejmuję refleksję nad nimi przez pryzmat sprawczości, która je cechuje, gdy intensywnie wpływają na działania podlegających im ludzi (ograniczając je, prowokując lub czasem zapośredniczając). Podejście to ma również dalej idące konsekwencje. Jak pisze Thibaud, „środowisko akustyczne nie jest dane uprzednio, nie znajduje się «gdzieś», oczekując na bycie usłyszanym przez niezależnego słuchacza, ale jest raczej produktem, wyrazem i stanem praktyk społecznych” (Thibaud, 2012)2.\nTrzecim istotnym założeniem, które należy wprowadzić na wstępie, jest określenie statusu, jaki w niniejszej pracy przypisuję strategiom marketingowym w kontekście percepcji zjawisk dźwiękowych współtworzących indoor soundscape. W realiach postfordowskiego kapitalizmu celem korporacji handlowych (a zatem także celem sieci IKEA) jest nie tyle sprzedawanie towaru per se, ile wykształcenie zapotrzebowania na produkt, a następnie tej potrzeby zaspokojenie (dzięki czemu zakup artykułu staje się niezbędny i efektywność sprzedaży wzrasta). Elementem takiego działania marketingowego (raczej formującego konsumenta, niż przedstawiającego mu ofertę) jest również ingerowanie w sposoby percepcji brzmień, wytwarzanych przez sprzedawaną rzecz (bądź nawet kreowanie wrażenia, że określony odgłos jest przez dany przedmiot emitowany albo – przeciwnie – w ogóle nie jest emitowany). Jak pisze więc Anna Symanczyk, „działania marketingowe, skoncentrowane na komunikowaniu dźwięku, powinny być rozumiane jako integralna część konstrukcji dźwiękowej produktu (product sound design), gdyż dźwięk jest współczynnikiem jego jakości, pozwalającym ocenić go jako «dobry» lub «niedobry»” (Symanczyk, 2015). Choć Symanczyk odnosi się w swoim tekście do towarów, których brzmienie jest niezwykle wyraziste (odkurzacze), a społeczne oczekiwania wobec nich obejmują także wydawane przez nie dźwięki, to jednak jej uwagi wiązać można z każdą opartą na dźwiękowości strategią marketingową. Dlatego też w niniejszej pracy odgłosy, przedstawione w przywołanych w dalszej części reklamach, nie będą traktowane jako sztuczne, spreparowane czy fałszujące rzeczywistość, ale stanowiące immanentną składową doświadczenia produktu, do którego się odnoszą.\nPrzechodząc do omówienia strategii reklamowej marki IKEA, zacząć należy od jej pierwszego etapu, który w Polsce początek miał w roku 20183. Marketingowcy sklepu opublikowali wtedy na portalu YouTube serię nagrań dźwięków wydawanych przez oferowane przez sieć artykuły (sofy, doniczki, szafki, dywany etc.). Nagrania te były wykonane w technice pozwalającej wywołać u słuchającego zjawisko ASMR (ang. autonomous sensory meridian response)4. Nadto zostały one połączone w playlistę o nazwie Dźwięki wypoczynku. Playlista ASMR, co sugerowało potrzebę ich łącznego odtworzenia. Poszczególne ścieżki dźwiękowe tytułowano natomiast, dopełniając charakterystyczne dla IKEA szwedzkojęzyczne nazwy towarów terminami odwołującymi się do odpoczynku, wyciszenia czy uspokojenia (np. Evertsberg – spokój, Ormhassel – naturalnie czas na relaks, Strandmon – nicnierobienie).\nPrzedmiotem niniejszej pracy nie jest omówienie, a tym bardziej analiza zjawiska ASMR, którego rozkwit można obserwować w ostatnich latach. Dla potrzeb wywodu warto jednak zaznaczyć, że obecnie ASMR traktuje się już nie tylko jako mimowolną, fizjologiczną reakcję na bodźce zewnętrzne, ale także skuteczną technikę relaksacyjną, służącą odprężeniu i redukcji niepożądanych objawów stresu (zob. Poerio, Blakey, Hostler, Veltri, 2018). Twórcy filmów ASMR przy wykorzystaniu urządzeń rejestrujących dźwięk i obraz (często profesjonalnych i wyspecjalizowanych, na co zwrócę jeszcze uwagę) generują dźwiękowe, wizualne, a nawet – jak przyjmują niektórzy badacze, zwracając uwagę na synestezję, silnie związaną z metodą ASMR (Ozga, 2020, s. 304-305) – dotykowe i zapachowe bodźce, nazywane „wyzwalaczami” (ang. triggers). Dzięki nim organizm odbiorcy reaguje we wciąż trudny do jednoznacznego określenia sposób, zazwyczaj kojarzony z uczuciem mrowienia. To z kolei ma dawać efekty kojące i wprawiać w dobre samopoczucie (tamże, s. 301). Platformą łączącą twórców i odbiorców powyższej metody jest głównie Internet (i portal YouTube), gdzie znaleźć można szereg precyzyjnie wykonanych filmów o charakterze paraterapeutycznym. Zamieszczone w sieci i połączone w formie playlisty nagrania odgłosów szwedzkich towarów winno się więc postrzegać jako tzw. sesję ASMR – intencjonalne działanie ukierunkowane na osiągnięcie wyższej efektywności odpoczynku.\nWspomniane zapisy dźwięków nie spotkały się z wielkim odzewem użytkowników YouTube – do 16 lutego 2020 roku playlista dwunastu „utworów” miała 51 697 wyświetleń (choć nie można powiedzieć, aby liczba ta była zupełnie nieistotna marketingowo), następnie jej status został zmieniony na „prywatny”, po czym playlistę usunięto. Prawdopodobnie jej znaczenie przyćmiewa fakt, że dwa pozostałe filmy wpisujące się w kampanię IKEA, zrealizowane we współpracy z rozpoznawalnym kanałem G.F. Darwin, osiągnęły wynik łącznie ponad dwa miliony wyświetleń (stan na 16 lutego 2020 – co ciekawe, dwukrotnie więcej wyświetleń zebrał film zamieszczony na kanale IKEA, wprost odwołujący się do ASMR, a mimo to jego status również zmieniono na „prywatny”). Filmy te – Potwory spod kanapy!5 oraz Wypoczynkowa sesja ASMR. Potwory spod kanapy cz. 26 – opowiadają krótką historię dwójki bohaterów, którzy pod wpływem stresu (spowodowanego przez pracę i kolekcjonowanie potworów przez żonę jednego z nich) decydują się na uczestnictwo w relaksacyjnej sesji ASMR, bazującej na szepcie prowadzącej i – rzecz jasna – odgłosach towarów szwedzkiej marki. Pierwsza część filmu (nawiązująca do wcześniejszych realizacji G.F. Darwin) problematyzuje przyczyny stojące za wyborem postaci – wyraźnie zaznaczona zostaje konieczność odpoczynku, redukcji stresu, relaksu. Z kolei druga – poprzez koncentrację nie tyle na fabularnej kontynuacji części pierwszej, ile na efekcie ASMR – nie ogranicza się do przedstawienia przykładowej sesji: to sam film taką sesją się staje. Szczegółowe omawianie zastosowanych w tym przypadku technik wytwarzania dźwięku nie jest konieczne, gdyż poza wprowadzeniem szepczącego głosu ludzkiego ścieżka dźwiękowa filmu odpowiadała nagraniom ze wspomnianej playlisty, a więc była wynikiem zgniatania, gładzenia, naciskania i drapania kolejnych rzeczy, takich jak fotele, koce, poduszki, dywany itp.\nInteresujące jest również to, jak pierwszy etap kampanii sklepu IKEA prezentowali jej autorzy. W dość rozproszonych komentarzach i opisach czytamy na przykład:\nMówi się nam, że cały czas mamy być aktywni, nie zatrzymywać się nawet na chwilę, działać, nie marnować czasu. A my wierzymy, że warto i wolno odpoczywać. W końcu, kiedy nie robisz nic, robisz bardzo wiele: masz czas naładować energię, podjąć ważną decyzję i zastanowić się nad tym, co dalej [wyróżnienie – M.G.]. Dlatego stworzyliśmy tę płytę [playlistę – M.G.], na której wydobywamy z naszych mebli dźwięki, które nam wszystkim pozwolą się zrelaksować. Odpocznijmy7.\n„Wykorzystując technikę ASMR, chcemy, aby odbiorca nie tylko zobaczył, ale też usłyszał i poczuł, że z IKEA może pozwolić sobie na naturalny relaks” – mówi Bartosz Binczewski, Digital Marketing Leader w IKEA […] „Po raz pierwszy w Polsce i po raz pierwszy na taką skalę wykorzystaliśmy to zjawisko, tworząc kolejną odsłonę wiosennej kampanii z IKEA o odpoczywaniu i nicnierobieniu. A wszystko po to, by zapewnić użytkownikom prawdziwą [wyróżnienie – M.G.] przestrzeń do relaksu” – mówi Patrycja Lukianow, Deputy Creative Director w Saatchi & Saatchi IS8.\nKrótko mówiąc, komentarze te pozostają zasadniczo spójne z powszechnym mniemaniem na temat technik ASMR i dobrze oddają kluczowe, oficjalne założenia kampanii. Jednak, jak sądzę, materiały te doskonale ujawniają również szersze tło, stojące za decyzją szwedzkiej marki, aby w swoją strategię marketingową wpisać problem udźwiękowienia naszego życia.\nPodtytuł tej części tekstu – nawiązującej do drugiego etapu „dźwiękowego marketingu” marki IKEA – może być mylący. Bynajmniej nie chodzi w nim bowiem o sugestię, jakoby po eksplorującym brzmieniowość produktów, pierwszym etapie przedsięwzięcia szwedzka firma zdecydowała się porzucić tę ścieżkę na rzecz próby wyciszania dźwięków otaczających jej potencjalnych klientów (ograniczania wpływu przestrzeni dźwiękowej na funkcjonujących w niej ludzi). Rzeczywiście w 2019 roku następuje swego rodzaju nowe otwarcie kampanii, jednak po pierwsze dotyczy ono wprowadzenia do oferty powiększonej gamy produktów (a nie tylko specyficznego reklamowania rzeczy już oferowanych), a po drugie od tego momentu kampania zaczyna opierać się także na próbie umuzycznienia naszych domów i mieszkań, a nie wyłącznie na kreatywnym odniesieniu się do ich wewnętrznego soundscape’u.\nOczywiście użycie w tym kontekście kategorii ciszy może budzić dezorientację. Nie tylko bowiem korzystam z niej dla nazwania procesu poszerzania gamy brzmień, które IKEA próbuje wprowadzać do domów swoich klientów, ale także samo pojęcie „ciszy” obarczone jest wieloznacznością. Konieczne jest zatem krótkie wyjaśnienie. W tym przypadku nie chodzi mi rzecz jasna o ciszę akustyczną (całkowity brak dźwięku), która w otaczającej nas rzeczywistości nie występuje, ani o ciszę rozumianą jako spektrum częstotliwości niemożliwych do usłyszenia przez człowieka. Przyjmując, że cisza jest konstruktem kulturowym, a więc obszarem audytywnym, któremu „możemy nadać znaczenie, umieścić go w przestrzeni aksjosemiotycznej, dzięki czemu stanie się częścią ludzkiego uniwersum – porządku kultury” (Strumidło, 2015, s. 52), chciałbym rozumieć ją w niniejszej pracy (w odniesieniu do wspomnianego, drugiego etapu strategii IKEA) jako wypadkową określonych praktyk społecznych (opartych na dominującym w danym momencie zestawie norm i wartości) oraz procesów rynkowych (ukierunkowanych na utrwalenie tego zestawu i umożliwienie jego realizacji). W tym sensie cisza staje się stanem nieobecności dźwięku niepożądanego (ale nigdy nieobecnością dźwięku w ogóle i niekoniecznie obecnością dźwięków o wyłącznie niskim natężeniu). Przy czym to nie jednostka, wyłącznie suwerennie i zgodnie z własnymi doznaniami, decyduje o tym, co chce słyszeć a czego nie, a szereg kulturowych czynników wpływających na jej odczucia w danej sytuacji. W tym właśnie ujęciu kategorią ciszy posługuje się choćby Zdzisław Strumidło, badając procesy „budowania wartości ekonomicznej produktów, które sprzedawane są dzięki ciszy” (Strumidło, 2015, s. 53). Jego interesujące uwagi pozwalają zrozumieć, że w realiach wolnorynkowych cisza staje się polem gry, w którym ścierają się subiektywne doświadczenia jednostek (silnie uwarunkowane ich fizycznymi, słuchowymi predyspozycjami), narracje ustanawiające sugestywne reprezentacje ciszy oraz normy kulturowe i prawne z różną skutecznością kształtujące jej granice. Obiektywne miary co najwyżej wtórnie sankcjonują ustalony porządek9. Prowadzi to do wniosku, który za Thibaudem i Amphouxem można sformułować następująco:\nPodczas gdy polityczne i instytucjonalne inicjatywy ukierunkowane na redukcję poziomu zanieczyszczenia hałasem mają tendencję do przypisywania ciszy nazbyt uproszczonej, „jednowymiarowej” wartości (traktując ją jako idealnie pożądany, najniższy poziom natężenia akustycznego), my próbowaliśmy pokazać jak użycia, praktyki i reprezentacje ciszy różnią się znacząco w zależności od społecznych, przestrzennych i czasowych kontekstów jej analizy (Thibaud, Amphoux, 2013, s. 68).\nW konsekwencji „nie ma jednej ciszy, tylko cała ich różnorodność” (tamże). Analogicznie „hałasami” (jako pojęciem opozycyjnym wobec tak pojmowanej „ciszy”) będą odgłosy, które w danych okolicznościach – ze względów kulturowych i rynkowych – są uważane za niepożądane. Ponownie niewiele w tym zakresie będzie miała do powiedzenia jednostka, która do pewnego stopnia swoim zachowaniem (np. próbą ograniczenia głośności dźwięku) jedynie potwierdza utrwaloną w danej sytuacji normę. Warto w tym miejscu zauważyć, że wyłaniający się z tego ujęcia konstrukcjonizm nie oznacza, że określona sytuacja akustyczna – postrzegana jako cicha albo hałaśliwa – będzie miała mniejszy wpływ na jej uczestników. Jej sprawczość (w znaczeniu, o którym pisałem we wstępie) pozostanie taka sama, a może nawet będzie silniejsza.\nWracając do nowego otwarcia w polityce marki: przed dwoma laty IKEA zdecydowała się wprowadzić do swoich sklepów serię głośników Symfonisk, wyprodukowanych wspólnie z firmą profesjonalnie zajmującą się konstruowaniem urządzeń służących emisji dźwięku10. Część z nich równocześnie pełni (bądź może pełnić) funkcje innych przedmiotów użytku domowego, takich jak lampy czy półki. Co ciekawe, na stronach poszczególnych artykułów w sklepie on-line próżno szukać jakichkolwiek parametrów technicznych, które mogłyby zaświadczać o deklarowanej przez producentów wysokiej jakości dźwięku, co zdawać by się mogło informacją kluczową. Nie brakuje tam natomiast sloganów niebagatelnych z punktu widzenia dalszej analizy. W opisach czytamy, że „życie jest lepsze w towarzystwie dźwięku”, więc „wystarczy, że włączysz swoją ulubioną muzykę [wyróżnienie – M.G.], a codzienne czynności zmienią się w coś zupełnie innego”11. Głośniki mają, według sklepu, służyć „meblowaniu dźwiękiem” i być „osiągalne dla każdego”12. Zaskakująca jest natomiast wzmianka zamieszczona przy głośniku-lampie, która brzmi: „Głośnik lampy stołowej wcale nie jest głośny (chyba że zwiększysz natężenie dźwięku, oczywiście)”13.\nProjektowany przez autorów kampanii obraz oferowanych produktów dopełniają dwie reklamy, w których dostrzec można niezwykle ciekawe podejście do roli, jaką głośniki miałyby odgrywać w życiu ich nabywców. Pierwsza z nich14 to quasi-filozofująca wypowiedź jednego z projektantów (wygłaszana przy dźwiękach orkiestry), w której podkreśla on, że muzyka oswaja zamieszkiwane przez nas miejsce („music makes our house home”), działając jak światło wypełniające pomieszczenia. Po raz kolejny uwypuklona zostaje także cenowa atrakcyjność głośników oraz możliwość wkomponowania sprzętu w otoczenie jako zupełnie innych przedmiotów.\nZ kolei druga z reklam15 opiera się na dość prostej (i szablonowej – a tym samym zachęcającej do utożsamienia się), ale wyrazistej fabule. W krótkim filmie pokazany zostaje typowa mieszczańska rodzina „2 + 2” z przedmieść większego miasta w jej dość przestronnym, przytulnym domu. Domowników zastajemy przy wspólnym obiedzie, który kończy się kłótnią ojca z nastoletnią córką. Ich krzyki są jednak przytłumione, gdyż jeszcze przed pierwszym wypowiedzianym zdaniem ojciec włącza muzykę, którą przez całą reklamę słyszeć będziemy na pierwszym planie. Jedyne dźwięki, które wybijają się ponad nią, to trzask drzwi i pęknięcie zrzuconego ze stołu talerza. Ostatecznie nawet i one, dzięki przełączającemu utwór synowi, ulegają wyciszeniu, gdy z głośników rozmieszczonych w całym domu zaczynają wydobywać się nowe odgłosy. Pożądany przez twórców reklamy przekaz, jak sądzę, mógłby się sprowadzać do stwierdzenia, że muzyka łagodzi emocje i może zażegnywać konflikty. Bliższy ogląd przedstawionej historii pozwala wszak zobaczyć, że to – nawiązując do tytułu filmu – „jaką rolę gra muzyka w przedstawionym domu”, sprowadza się nie tyle do łagodzenia napięć, ile ich maskowania. Nie słyszymy kłótni, nie znamy jej przyczyn, nie widzimy nawet zakończenia sporu. Dzięki muzyce problemy te stają się dla nas jako osób trzecich obojętne.\nAudialne projektowanie przedmieść\nPrzedstawiwszy główne elementy kampanii reklamowej sklepu IKEA, od trzech lat eksplorującej problematykę „wewnętrznego krajobrazu dźwiękowego” naszych domów i mieszkań, chciałbym zastanowić się, co oznacza owa zmiana w polityce marki i jakie cele za nią stoją. Jak wspomniałem we wstępie, wychodzę z założenia, że działania szwedzkiego producenta są w tym zakresie dwutorowe. Z jednej strony obliczono je na zaprojektowanie potrzeb modelowego odbiorcy produktu, a z drugiej – na ich zaspokojenie. O owej dwoistości (w kontekście związku systemu kapitalistycznego z dystrybucją dźwięku) wspominały Eefje Cleophas i Karin Bijsterveld:\nPodczas gdy przez długi czas producenci byli zainteresowani głównie tym, co konsument robi z produktem, od lat 70. ich obsesją stało się raczej pytanie o to, co produkt robi z konsumentem. Obecnie ich poszukiwania skupiają się przede wszystkim na tym, jakie emocje wywołuje produkt w podmiocie – przyszłym konsumencie (Cleophas, Bijsterveld, 2012, s. 119).\nPowołując się na badania niemieckiego socjologa Gerharda Schulze, autorki zauważają, że ograniczenie dyferencjacji dostępnych na rynku towarów określonego rodzaju (zwłaszcza pod względem ich technicznej jakości) spowodowało, że kluczowe znaczenie dla zwiększenia sprzedaży danego produktu ma jego funkcja emocjogenna i doświadczenie wewnętrzne, jakie jest on w stanie wygenerować w jego użytkowniku (Cleophas, Bijsterveld, 2012, s. 118). Jak nietrudno zgadnąć, brzmienie rzeczy ma przy tym niemałą wagę.\nJednym z głównych obszarów naszego życia, wobec którego nasze emocje są niezwykle silne, jest rzecz jasna miejsce naszego zamieszkania. Kulturowe postrzeganie przestrzeni domowej nie jest jednak uniwersalne. W zachodniej kulturze koncepcja domu zyskuje ściśle mieszczańską formułę. Miejsce zamieszkania wiąże się z pojęciami własności i prywatności, które oznaczają możliwość odcięcia się od otoczenia, zamknięcia na bodźce zewnętrzne i stworzenia przestrzeni odmiennych doświadczeń. Jak twierdzi Brandon LaBelle, znajduje to ścisłe odbicie w najbardziej rozpowszechnionym sposobie pojmowania brzmienia wnętrz mieszkalnych – charakter zjawisk akustycznych w naszych domach ma pozwolić na najpełniejsze zaspokojenie potrzeby autonomizacji miejsca, w którym żyjemy. Jego zdaniem:\nprojektowanie domu (the home) [w zachodnieuropejskim rozumieniu – przyp. M.G.] jest zatem odzwierciedlaniem potrzeb tak fizycznych, jak psychologicznych i emocjonalnych. Przyjęcie takiej perspektywy nosi w sobie konieczność wypracowania wrażliwości na akustyczną przejrzystość – dźwiękowe uporządkowanie (audiatory clarity) – w której porządek jest tożsamy z ciszą, a domowe życie ze ścisłą regulacją dźwięku [wyróżnienie – M.G.]. Wrócić do wnętrza domu to szukać schronienia przed niekontrolowanym strumieniem hałasu i gwaru (harangue) zewnętrza. Podążając tym tropem, dom należałoby zatem „posłyszeć jako” (the home is heard as) zbiór sygnałów dźwiękowych, których zakłócenie wiąże się poczuciem rozbicia, zaniedbania, ataku (LaBelle, 2010, s. 51).\nW związku z powyższym gest IKEA – korporacji wywierającej bodaj najsilniejszy wpływ na kształt najbliższego otoczenia przedstawicieli „Zachodu” – polegający na zwróceniu się nie tylko ku wizualnym, ale także dźwiękowym wymiarom kreowania przestrzeni, bynajmniej nie jest niewinny. Zarówno przedstawioną strategię promocyjną, jak i poszerzenie oferty o nowe produkty można postrzegać jako kolejny etap performatywnego, materialnego reprodukowania wizji sprywatyzowanej i uniezależnionej od czynników zewnętrznych przestrzeni domowej (kolejne powtórzenie aktu organizacji przestrzenności naszych mieszkań, który konstytuuje akustyczną niezależność jako stan właściwy i pożądany). Dźwięk sprzedawanych przez szwedzką markę towarów ma działanie kojące i odcinające zarazem. Z jednej strony pozwala wyciszyć się wewnętrznie, odreagować stres spowodowany zewnętrzem – poprzez zdynamizowanie procesów regeneracyjnych efektem ASMR. Z drugiej jego natężenie tłumi nieustanną brzmieniową komunikację między sferą prywatną a publiczną (wnętrze – zewnętrze) oraz między jedną mieszkalną autonomią a drugą (wnętrze – wnętrze) – tu kluczową rolę pełni muzyka dobiegająca z głośników. Co ciekawe, to swoiste zerwanie z „tym, co poza granicami domu” ma jeszcze jeden wymiar. Otóż „wyciszenie” zewnętrza znajduje swój rewers w równoczesnym maskowaniu (intencjonalnie wygenerowanym dźwiękiem) tych odgłosów, które według mieszkańców nie powinny opuścić zajmowanej przez nich przestrzeni. Tak jak odgłosy kłótni, przedstawionej we wspomnianej wyżej reklamie, nie docierały do odbiorców filmiku dzięki puszczonej w mieszkaniu muzyce.\nUwagi te nie są jednak wystarczające dla pełnego uwypuklenia kulturotwórczej roli, jaką zdaje się odgrywać szwedzki producent, wprowadzając na rynek nową ofertę produktów. To swoiste udostępnianie narzędzi do zaspokajania potrzeby audiosferycznej niezależności można interpretować jeszcze ściślej. Trzeba bowiem zaznaczyć, że „akustyczny porządek”, o którym pisał LaBelle, znajduje swoją ukonkretnioną, modelową reprezentację w postaci domów z przedmieść większych miast (LaBelle, 2010, s. 54 i n.). Zdaniem tego amerykańskiego teoretyka koncepcja przedmieść, rozwijających się na Zachodzie od lat pięćdziesiątych ubiegłego stulecia, daje odpór multicentrycznemu doświadczeniu różnorodności, którą oferują miasta. Przedmieścia „odfiltrowują, dzięki nieustannemu rozwojowi wewnętrznych innowacji, dynamikę metropolii”, a także „chronią przed niespodziewanym, określając wyraziście (audibly) granice prywatności za pomocą decybeli” (LaBelle, 2010, s. 56). W jego ujęciu dom na przedmieściach jawi się w zachodniej kulturze jako pełna realizacja życia harmonijnego w dosłownym tego słowa znaczeniu – o indoor soundscape w pełni decyduje suwerenna jednostka, która sama nie jest równocześnie słyszana przez innych. Powstaje tym samym idealna równowaga (właśnie – harmonia) między poszczególnymi słyszalnymi odgłosami oraz między nimi a uspokajającą ciszą (przy czym – mając na uwadze wcześniejszą definicję – uzyskanie spokoju płynie tu raczej z realizacji kulturowej normy, zgodnie z którą dom powinien być cichy, a nie z obniżenia poziomu głośności dźwięków w najbliższym otoczeniu). Oczywiście pociąga to za sobą daleko idące konsekwencje. „Środowiskowe wyciszenie w sposób konieczny przekształca możliwość zawiązywania się społecznych interakcji, utożsamiając «innego» z hałasem i wyłączając możliwość budowania wspólnotowości” – podsumowuje LaBelle (2010, s. 55).\nNie jest jednak tajemnicą, że osoby żyjące na przedmieściach to tylko pewien odsetek danych społeczności, i to raczej niewielki. Zdecydowana większość ludzi zamieszkuje – głównie ze względów ekonomicznych – zatłoczone tereny blokowisk bądź centrów miast o wielokondygnacyjnej zabudowie, maksymalizującej wykorzystanie ograniczonej przestrzeni. Takie warunki to odwrotność zaciszności i odosobnienia peryferii. W tym świetle najnowszą ofertę marki IKEA można postrzegać jako umożliwiającą szerokim grupom odbiorców odtworzenie trudno dostępnej, ale modelowej dla kultury zachodniej podmiejskiej atmosfery udomowienia. Nie bez przyczyny marketingowcy sklepu wielokrotnie podkreślali przecież, że oferta skierowana jest do wszystkich i każdy może sobie na nią pozwolić. Rzecz jasna odtworzenie przestrzennych warunków życia na przedmieściach nie jest tu możliwe. Owe ograniczenia nie zawsze będą jednak dotyczyć przestrzeni dźwiękowej, znacznie bardziej podatnej na kształtowanie niż np. powierzchnia mieszkaniowa. Jej odpowiednie zaprojektowanie (a także zaprojektowanie sposobu jej odbioru) jest zdolne maskować inne niedociągnięcia w procesie miejscowej materializacji określonego obrazu kulturowego – tu podmiejskiej idylli. Dlatego też we wspomnianej wcześniej kampanii gwarantowano, że kontakt z dźwiękami wydawanymi przez sprzedawane przez IKEA produkty zapewnia „prawdziwy odpoczynek”. „Prawdziwy”, czyli taki, jaki dostępny jest nielicznym, korzystającym z przywileju akustycznego uporządkowania przestrzeni podmiejskiej.\nPrzyjrzyjmy się raz jeszcze reklamie głośników. Dom, który jest w niej pokazany, w istocie nie potrzebuje tłumiącego niepożądane odgłosy systemu nagłośnienia. Kłótni i tak nikt nie usłyszy, a następujący po niej spokój nie zostanie zakłócony – za oknem widzimy tylko przyjazną zieleń drzew, filtrujących swoim szumem nieprzyjazne dźwięki, pochodzące z pobliskiego domu lub zapewne niedalekiej metropolii. Efekt działania głośników jest zatem informacją skierowaną bezpośrednio do nas – mieszkających w centrum dużego miasta widzów (słuchaczy) reklamy – którzy oglądając ją (słuchając jej), najprawdopodobniej słyszą równocześnie pogłos telewizora z sąsiedniego mieszkania, trzaśnięcie drzwi windy bądź jednostajny warkot samochodów na ulicy. Zirytowani tymi odgłosami, dzięki reklamie orientujemy się, że puszczona z głośników muzyka może zniwelować te niepożądane efekty akustyczne.\nZwiązany z techniką ASMR pierwszy etap kampanii również zdaje się potwierdzać postawioną tezę. W końcu założenie słuchawek dla „jeszcze lepszego efektu” relaksacyjnego jest ni mniej, ni więcej, tylko próbą odcięcia się od tych samych hałasów, o których mowa powyżej – szansą na osiągnięcie stanu (niemal) całkowitej kontrolowalności indoor soundscape. W dodatku ASMR na jeszcze jeden sposób może zaspokajać, mającą wolnorynkową proweniencję, potrzebę „lepszego życia”. Jak zauważa Symanczyk, projektowanie dźwiękowe produktu opiera się na dwóch współczynnikach – poszerzeniu informacji zwrotnej dotyczącej funkcji towaru oraz zaświadczaniu o jakości jego wykonania (Symanczyk, 2015). W przypadku artykułów użytku codziennego, z których korzystano, przygotowując wspomniane nagrania ASMR, trudno uznać, aby ich brzmienie było jakkolwiek powiązane z ich główną funkcją. Dochodzimy jednak do zgoła odmiennych wniosków, gdy zastanowimy się, czy umiejętnie przedstawiony efekt ASMR nie może przekładać się na naszą ocenę poszczególnych przedmiotów. Skoro bowiem zwykła poduszka jest zdolna wydawać tak kojące odgłosy, to musi być również precyzyjnie zaprojektowana i wykonana (z odpowiedniej klasy materiałów). Projektowa dokładność i wysoka jakość tworzywa to przecież wartości cenione przede wszystkim przez najzamożniejsze warstwy społeczne – mieszkańców przedmieść – unikające seryjnych i powtarzalnych produktów, które w ten sposób zdaje się maskować IKEA w odniesieniu do swojego asortymentu. Zwróćmy uwagę, że technika ASMR zostaje wykorzystana przez IKEA bardzo sprytnie. W analizach jej popularności często podkreśla się, że kluczowym elementem kształtowania afektywnego doświadczenia po stronie odbiorcy jest demonstracyjna mediatyzacja komunikacji pomiędzy nim a twórcą (Smith, Snider, 2019, s. 45). Dystans i technologiczne zapośredniczenie gwarantują szczególną intymność, intensyfikującą poczucie otulenia i spokoju. Technologia bardzo ściśle splata się tu z sensualnością, leży w samym centrum metody nastawionej na generowanie określonych wrażeń. Jest zatem czymś więcej niż tylko narzędziem transmisyjnym, co dobrze widać w wielu filmach ASMR wrzucanych do sieci, gdzie „superczuły mikrofon pozostaje najczęściej w centrum akcji” (Łapińska, 2019, s. 80). Tymczasem w reklamach IKEA (a także w filmach powstałych we współpracy ze znanymi twórcami internetowymi, jak i Oddly IKEA) urządzenia rejestrujące dźwięk zostały skrzętnie ukryte i w ogóle nie pojawiają się w kadrze, a tym bardziej w jego centrum. Przekierowuje to uwagę widza z procesu niebezpośredniej – technologicznie zapośredniczonej – komunikacji na sam przedmiot, który pod wpływem różnych czynności wydaje słyszane na nagraniu odgłosy. Powstaje wrażenie, że profesjonalny sprzęt nie jest potrzebny do uzyskania efektu, którego doświadczamy, odtwarzając sesję. To z kolei tylko wzmacnia przekaz marketingowy, kładący nacisk na jakość produktu i jego rzekomo wyjątkowe własności, uwydatniane przez dźwięk.\nTę część rozważań można zatem podsumować następująco: kampania reklamowa szwedzkiej marki umiejętnie reprodukuje modelowy dla zachodniej kultury obraz podmiejskiej przestrzeni domowej, a następnie informuje o możliwości zaspokojenia powstałej w ten sposób potrzeby odtworzenia tego wyobrażenia poprzez zakup przedstawionego asortymentu, fetyszyzując działanie oferowanych przez siebie produktów. Odwołanie się do zjawisk akustycznych ma zatem w tym przypadku znaczenie niejako drugorzędne – staje się jedynie marketingową taktyką na drodze do pełnej kontroli klientów. Być może istnieje jednak inny sposób postrzegania tego swoistego zwrotu ku dźwiękom. Taki, który odczytuje ową afirmację znaczenia indoor soundscape nie tylko jako strategię obliczoną na osiągnięcie korzyści, ale także jako szansę szerzej zakrojonej zmiany społecznej.\nBrzmienie IKEA jako doświadczenie wspólnotowe\nTego typu wolty w myśleniu o danym zjawisku (także w kontekście fenomenów o charakterze muzycznym, czy szerzej – dźwiękowym) nie są niczym wyjątkowym. Coś, co na pierwszy rzut oka może wydawać się spójne z utartymi schematami – np. dominującymi globalnie praktykami ekonomicznymi, jak w powyższym przypadku – przy bliższym oglądzie zyskuje zupełnie inny wymiar. Co ciekawe, za tego typu zmiany perspektywy odpowiedzialne są zwykle szeroko pojmowane działania artystyczne. Wystarczy wspomnieć Glenna Goulda, który w kontrze do osób utyskujących na nowe możliwości zapisu i reprodukowania muzyki doceniał możliwości taśmy, jego zdaniem zupełnie zmieniającej pojmowanie procesu komponowania i wykonywania utworów (Gould, 2010, s. 159). Nowszym przykładem może być choćby nurt Vaporwave, który w geście ironicznego powtórzenia muzaka (muzyki tła) – powszechnie kojarzonego z handlowo-korporacyjnym klimatem – dokonuje radykalnej krytyki systemu kapitalistycznego.\nMuzak to zresztą bardzo chętnie reinterpretowany element wolnorynkowej rzeczywistości. Robił to Gould (2010, s. 162), robi także LaBelle. Drugi z nich zwraca w tym kontekście uwagę na dość istotną dla niniejszego wywodu kwestię. Oczywiście również i jego zdaniem muzyka tła to ściśle zaprojektowany bodziec, który ma spowodować, że klient sklepu stale atakowany jest napływem informacji, pobudzających jego wyobraźnię ku wytwarzaniu nieustannego doznania braku i w konsekwencji potrzeby jego zaspokojenia (LaBelle, 2010, s. 175). Jednak równocześnie LaBelle zwraca uwagę na fakt, że muzak generuje także poczucie ciągłego przesłyszenia (się) i tym samym produktywnego rozproszenia, które bynajmniej nie musi być odbierane jednoznacznie negatywnie. Uważa on, że stan ten może powodować wytworzenie nowych połączeń – zwłaszcza między zjawiskami pierwszoplanowymi a drugoplanowymi (LaBelle, 2010, s. 183) – oraz odsłaniać nieoczywiste i „zaskakujące obszary myśli i uczuć, objawień i znaczeń” (LaBelle, 2010, s. 184). Innymi słowy:\nRozproszenie może w końcu służyć jako środek burzenia wykrystalizowanych granic przestrzennych, poprzez osłabianie naszego poczucia, że działamy w zastanych, niezależnych od nas strukturach, zgodnie z konkretnymi oczekiwaniami – może poszerzać nasze cele bądź niszczyć te już założone (LaBelle, 2010, s. 184).\nSądzę, że uwagi te (przynajmniej do pewnego stopnia) odpowiadają sytuacji dystrakcji, z jaką mamy do czynienia w przypadku przestrzeni mieszkalnych, których właściciele są adresatami nowej oferty IKEA. Oni również w sposób ciągły „rozpraszają się”, gdy wygenerowana wokół nich sfera prywatna (w tym sfera prywatnych, spodziewanych brzmień) zostanie zakłócona przez sąsiadów bądź odgłosy ulicy. Inaczej należy pojmować jedynie ustawiczność rozproszenia, gdyż w przypadku centrów handlowych muzak towarzyszy klientom nieprzerwanie, natomiast w przestrzeni domowej „obce” dźwięki jedynie nawiedzają mieszkańców, choć bez perspektyw na zupełne ich wygłuszenie. Powstaje jednak pytanie: w czym mógłby leżeć ich pozytywny wymiar, skoro na co dzień powodują raczej irytację?\nRzecz w tym, że mówiąc o podenerwowaniu, od razu przyjmujemy perspektywę zanurzoną w skrajnie indywidualistycznej wizji rzeczywistości, w której prywatne nie tylko jest ściśle separowane od publicznego, ale także radykalnie je dominuje. Patrząc od innej strony na kwestię nieustannego przenikania się różnych brzmieniowości, można wszak powiedzieć, że spektrum dźwięków docierających do naszych domów i mieszkań powoduje – ponownie cytując LaBelle’a – „powstanie zupełnie nowych, nieoczekiwanych stref kontaktu” (LaBelle, 2010, s. 52). Niezagospodarowane przez dominujący dyskurs pola zbliżenia to natomiast szansa na wytworzenie alternatywnego rodzaju relacji. Innymi słowy – hałas (pojmowany jako wtargnięcie kulturowo niepożądanego odgłosu w modelową harmonię indoor soundscape) „to nie tylko środowiskowe [a więc zewnętrzne – M.G.] zakłócenie. To raczej niezwykle ważne doświadczenie w kontekście wyłaniania się akustycznej wspólnoty w stanie nieustannej kreacji (in the making)” (LaBelle, 2010, s. 82).\nOczywiście kategoria wspólnoty akustycznej nie należy do nowych sposobów opisu rzeczywistości. Istnienie zbiorowości ludzkich, których spoiwem miałby być dźwięk, sygnalizował choćby Schafer (1994, s. 214 i n.), a także na swój sposób Barry Truax (2001, s. 65 i n.). Ich perspektywa patrzenia na więzi (i społeczności) powstające dzięki przepływom fal akustycznych może jednak wydawać się niepełna. Celnie ujmuje to Aleksandra Kil. W teorii Schafera autorka ta dostrzega jego zbytnią skłonność do pesymistycznego odrzucania refleksji nad akustycznymi wspólnotami w zakresie współczesnego „megalopolis o pejzażu dźwiękowym lo-fi, czyli takim, w którym trudno wyróżnić niezakłócone pojedyncze dźwięki” (Kil, 2014, s. 287). Z kolei w odniesieniu do Truaxa Kil zwraca uwagę na dość wąski zakres przyjmowanej przez niego definicji społeczności akustycznej. Kanadyjski kompozytor zajmuje się bowiem tym zagadnieniem w kontekście komunikacji akustycznej i dlatego w jego ujęciu przypadkowy odgłos raczej zbiorowość niszczy, niż buduje: „nie pozwala bowiem wychwycić dźwiękowych sygnałów (sound signals) – czyli tych akustycznych informacji, które są bez trudu interpretowane, a tym samym najistotniejsze dla kształtowania się spójnej tożsamości wspólnoty” (Kil, 2014, s. 287). Czy jednak akustyczna zbiorowość musi nierozerwalnie wiązać się z powszechną zgodą co do pożądanego (lub nie) charakteru konkretnych odgłosów?\nWspólnota powstająca w wyniku rozproszenia, o którym pisze LaBelle, to nie wspólnota konsensusu, opartego na wyimaginowanie nieprzekraczalnych strefach autonomicznych oraz zbiorowej aprobacie dla jasno wyznaczonej granicy między tym, co słyszeć chcemy, a czego nie chcemy. Określnik „akustyczna” przypomina przecież, że stworzenie tego typu barier nie jest praktycznie możliwe (przecież dźwięk przekracza większość z nich), a jednomyślność w zakresie oceny zjawisk dźwiękowych pozostaje raczej w sferze utopii. Spór zdaje się zatem nieunikniony. Rzecz w tym, że niekoniecznie należy go postrzegać negatywnie, o czym często przekonuje teoria polityczna. Nieuchronność konfrontacji zdaje się odpowiadać choćby koncepcji agonizmu, wysuniętej przez Chantal Mouffe. Filozofka ta afirmuje starcie, twierdząc, że „[d]obrze funkcjonująca demokracja domaga się konfrontacji”, gdyż zbytni nacisk na zgodę (a więc pewną formę rozwiązania, ostateczności) – a w istocie na możność jej osiągnięcia – powoduje przekształcenie przeciwnych sobie, ale płynnych i nieutwardzonych stanowisk w stanowiska wrogie, oparte na uniwersalizującej wizji świata (Mouffe, 2015, s. 22-23). W tym sensie dowartościowanie roli dźwięku, które staje się faktem wobec działań IKEA, rodzi szansę na stworzenie platformy dla nauki myślenia politycznego, bazującego na antyesencjalistycznej niepewności własnego stanowiska (własnych wymogów co do kształtu dzielonej przestrzeni akustycznej), co z kolei rodzi konieczność pozostawania w stanie nieustannych negocjacji.\nLaBelle, który również powołuje się na myśl Mouffe, precyzuje zależność między agonizmem a akustyką, wskazując na uczucia troski i odpowiedzialności jako integralne elementy doświadczenia hałasu. Ich brak, kontynuując jego myśl, nigdy nie rozwiąże bowiem problemu niepożądanych dźwięków, a ich pielęgnacja – tak. Podsumowując, można zatem powiedzieć, że:\nAngażować się politycznie, to nieustannie brać odpowiedzialność za potrzeby innych, co sprawia, że dźwięk (noise) staje się dziś niezwykle istotną platformą redefiniowania politycznej subiektywności i wspólnotowości (LaBelle, 2010, s. 82).\nW kontekście związków myśli Mouffe z soundscape naszych mieszkań, który w swojej nowej kampanii eksplorowała – podkreślając jego istotność – IKEA, należy dodać jeszcze jedno zastrzeżenie. Analizując praktyczne aspekty teorii agonistycznej demokracji, filozofka przypisuje ogromną rolę w jej kształtowaniu sztuce. Jak twierdzi, „[c]elem praktyk artystycznych powinno być wspieranie ich [nowych form relacji społecznych – przyp. M.G.] rozwoju. Ich główne zadanie to produkcja nowych obiektywności i wypracowanie nowych światów” (Mouffe, 2015, s. 94-95). Enigmatyczność i wieloznaczność tych sformułowań domaga się doprecyzowania, które, jak sądzę, można zaproponować, odwołując się do ogromnego potencjału takich kampanii, jak ta przeprowadzona przez szwedzką markę. Potencjał ten miałby wynikać z ich podatności na artystyczne przetworzenie.\nOczywiście trudno mówić o marketingu IKEA jako o nowym języku, który miałby być wzorem dla takich reinterpretacji, gdyż – jak pokazano wcześniej – jest on zanurzony w procesie reprodukowania skapitalizowanych obrazów rzeczywistości (idylliczne suburbs). Niemniej jednak odrzucenie go na rzecz wypracowywania zupełnie „nowych światów” zdaje się zaprzepaszczeniem szansy na wykorzystanie już istniejącej, wszechobecnej „obiektywności”, którą stanowią produkty firmy IKEA, obecne w niemal każdym „zachodnim” mieszkaniu i domu. Być może działania artystyczne (i nie tylko) należałoby zatem ukierunkować nie na tworzenie alternatywy wobec tego, co jest, ale na próbę instrumentalnego wykorzystania kapitalistycznego zwrotu ku dźwiękowości – jego przejęcia – w celu zwrócenia uwagi na zupełnie odmienne możliwości budowania wspólnoty, w której akustyczna współodpowiedzialność staje się fundamentem budowania więzi z najbliższym otoczeniem.\nAby jeszcze inaczej przybliżyć, w jaki sposób uwypuklenie roli indoor soundscape przez szwedzkiego producenta mebli miałoby przełożyć się na kolektywizację myślenia w zatomizowanych realiach wolnorynkowych, można przywołać w tym miejscu Rancière’owskie „dzielenie postrzegalnego” (Rancière, 2007, s. 69), które wiąże sensualne postrzeganie (w tym nasłuchiwanie) rzeczywistości z równoczesnym dostrzeganiem na tej podstawie tego, co wspólne oraz tego, co różne. W tym świetle wsłuchiwanie się w otaczające nas zjawiska akustyczne daje szansę na (inne) usłyszenie tego, co zwykle niesłyszane (bądź słyszane inaczej). Pozornie niewinny gest marki IKEA, skłaniający do tego, aby zacząć nasłuchiwać przedmiotów, które kupujemy i które następnie nas otaczają, może zatem stanowić istotny (choć zapewne jeden z wielu koniecznych) katalizator na drodze ku redefiniowaniu relacji społecznych.\nWnioski płynące z analizy zwrotu w strategiach marketingowych sklepu IKEA, o których mowa w niniejszym artykule, znacząco zaktualizowały się w pandemicznym roku 2020. Skazani na przebywanie we własnych mieszkaniach zaczęliśmy zwracać uwagę na dźwięki dotychczas maskowane industrialnym zgiełkiem lub takie, które wydawały nam się nieistotne. W wyniku globalnego lockdownu zaczęły powstawać pandemiczne archiwa dźwiękowe, starające się uchwycić fenomen na nowo rozbrzmiewającego świata16. Co ciekawe, większość z nich była (i wciąż jest) współtworzona w wyniku kooperacji ludzi mogących swobodnie dołączać do projektów jedynie inicjowanych przez ośrodki naukowe lub kulturalne. Szczególnie interesująco w kontekście projektowania afirmatywnego podejścia do brzmień, zdolnych zaburzać granicę prywatnego i publicznego, wypada archiwum Sound of the Earth: The Pandemic Chapter Yuriego Suzukiego17, w którym osobom dołączającym nagrania do internetowej bazy pozostawiono pełną dowolność w wyborze zjawiska, które zdecydują się utrwalić. Rzecz jasna część osób zarchiwizowała dźwięki wprost kojarzące się z pandemią (kaszel, sygnał karetki itp.) lub te, o których najczęściej mówiło się, gdy ucichły pełne antropogenicznych odgłosów miasta (szum wiatru, śpiew ptaków itp.). Jednak niektóre nagrania dokumentują codzienne, proste czynności, wykonywane przy użyciu przedmiotów znajdujących się zapewne w większości mieszkań. Ich jednoznaczne rozpoznanie nie jest łatwe, tym bardziej że forma archiwum internetowego (kolejne dźwięki odtwarzane są automatycznie wraz z ruchem kursora po wirtualnej kuli, mającej odpowiadać kształtem Ziemi) sprzyja łączeniu się dźwięków w jeden chaotyczny ciąg. Równocześnie nie są one obce, przeciwnie – wywołują wrażenie znajomych i bliskich. Sądzę, że trudno o lepszy przykład akustycznego wytwarzania nowych stref kontaktu. Mimo radykalnego oddzielenia od siebie – a nawet wzajemnej nieznajomości i anonimowości – możliwe staje nawiązanie relacji (w archiwum reprezentowanej przez płynność przejścia między nagraniami włączonymi przez różne osoby) z innymi akustycznymi, pandemicznymi archiwistami, dzięki odniesieniu się do „współznajomości” pewnych odgłosów. Fundamenty tej relacji leżą tu w dzielonym doświadczeniu słuchania tych samych bądź podobnych dźwięków. Projekt ten pokazuje dobitnie, że rzeczy będące źródłem drgań, niepozwalających na akustyczne odcięcie swojego mieszkania od jego otoczenia, wcale nie muszą być postrzegane jako jednoznacznie negatywne i szkodliwe przyczyny „hałasów”. Przeciwnie, radykalne przecięcie wszelkich granic może być przejawem czułości i próby tworzenia połączeń tam, gdzie jest to niemożliwe, czy to ze względu na uwarunkowania kulturowe oparte na dążeniu do niezależności przestrzeni prywatnych, czy na obiektywne przeciwności, jak choćby epidemiczna izolacja.\nGuzy, Maciej, Dźwięk w naszych domach. O akustycznych strategiach marketingowych marki IKEA, „Didaskalia. Gazeta Teatralna” 2021 nr 163-164, doi: https://doi.org/10.34762/6g86-3p19.\nMaciej Guzy (maciej.guzy@gmail.com) – absolwent prawa i wiedzy o teatrze, student teatrologii na UJ, członek Pracowni Kuratorskiej, stale współpracuje z „Didaskaliami” i „Teatraliami”. Numer ORCID: 0000-0002-3049-1782.\nO ile nie zaznaczono inaczej, tłumaczenia przygotował autor.\nDla porządku należy dodać, że dość wieloznaczne „praktyki społeczne” należy, według mnie, interpretować w duchu filozofii Brunona Latoura, a nie klasycznej socjologii. Bardzo blisko bowiem Thibaudowi do tego, do czego dąży Latour, gdy pisze o „tym, co społeczne” jako systemie elementów, posklejanych dzięki różnym, ukonkretnionym łącznikom, a nie enigmatycznemu, niezależnemu od nich spoiwu. Zob. Latour, 2010, s. 11.\nW przypadku innych państw promocja zaczęła się już w 2017 roku. Ze względu na podobieństwo poszczególnych krajowych strategii i konieczność zachowania przejrzystości wywodu w swojej analizie ograniczę się jedynie do jej polskiego odpowiednika, choć poniższe uwagi należy traktować jako właściwe w stosunku do każdego z krajowych oddziałów sklepu. Por. „Oddly IKEA”: IKEA ASMR, kanał IKEA USA, https://www.youtube.com/watch?v=uLFaj3Z_tWw&t=10s&ab_channel=IKEAUSA [dostęp: 25 I 2021].\nDźwięki wypoczynku. Playlista ASMR, kanał IKEA POLSKA. Na dzień 16 lutego 2020 roku powyższa playlista została zdefiniowana w ustawieniach prywatności jako „prywatna”, a w kolejnych miesiącach usunięta.\nG.F. Darwin, Potwory spod kanapy!, kanał G.F. Darwin, https://www.youtube.com/watch?v=bioLWHiKiLQ [dostęp: 25 I 2021].\nG.F. Darwin, Wypoczynkowa sesja ASMR. Potwory spod kanapy cz. 2, kanał IKEA POLSKA. Na dzień 28 grudnia 2020 roku film uzyskał status „prywatny”.\nZ opisu filmu: Dźwięki wypoczynku. Playlista ASMR, kanał IKEA POLSKA. Opis został usunięty wraz z playlistą, o czym mowa powyżej.\nIKEA wykorzystuje w swojej kampanii technikę ASMR, „Label Magazine online”, https://label-magazine.com/dizajn/artykuly/ikea-wykorzystuje-w-swojej-k… [dostęp: 25 I 2021].\nPrzykładowo można zapytać, co przesądza o tym, że opisywane przez Strumidłę klasztory oferujące pobyty dla gości (Strumidło, 2015, s. 57 i n.) uznaje się za miejsca ciche – przecież nie dokładne badania akustyczne, dokonywane przez specjalistów w ich otoczeniu, które zapewne nie różniłyby się znacząco od pomiarów dokonanych w „tradycyjnym” hotelu położonym nieopodal. Okazuje się, że wpływ na tego rodzaju kategoryzację mają utrwalone sposoby postrzegania miejsc kultu, będących w powszechnym odbiorze przestrzeniami ascezy, ośrodkami duchowych poszukiwań i „akustycznymi azylami” (Losiak, 2011, s. 40) – oraz wykorzystujący i utrwalający te obrazy przekaz marketingowy, a także zbiór reguł i zasad, które oczekują w klasztorach na przyjeżdżających tak, aby ci swoim zachowaniem nie spowodowali, że oczekiwana przez nich akustyczna charakterystyka miejsca ulegnie przekształceniom.\nZob.: https://www.ikea.com/pl/pl/p/symfonisk-lampa-stolowa-z-glosnikiem-wi-fi… [dostęp: 25 I 2021], https://www.ikea.com/pl/pl/p/symfonisk-wifi-glosnik-czarny-50357554/ [dostęp: 25 I 2021], https://www.ikea.com/pl/pl/p/symfonisk-symfonisk-glosnik-wifi-ze-wsporn… [dostęp: 25 I 2021].\nGłośniki WiFi SYMFONISK, ikea.com, https://www.ikea.com/pl/pl/news/symfonisk-pubaafe6500 [dostęp: 25 I 2021]\nSYMFONISK. Muzyka, która wypływa z wnętrza, kanał IKEA POLSKA, https://www.youtube.com/watch?v=PkDcSlpSVr0 [dostęp: 25 I 2021].\nIKEA. Jaką rolę gra muzyka w Twoim domu?, kanał IKEA POLSKA, https://www.youtube.com/watch?v=_mIrXkZu-NE [dostęp: 25 I 2021].\nDo przykładów takich archiwów należą m.in.: https://dawn-chorus.org/en/ [dostęp: 25 I 2021], https://alecastillejo9.wixsite.com/soundspandemia [dostęp: 25 I 2021], https://globalsound.dma.org/ [dostęp: 25 I 2021].\nhttps://globalsound.dma.org/ [dostęp: 25 I 2021].\nCleophas, Eefje, Bijsterveld, Karin, Selling Sound: Testing, Designing and Marketing Sound in the European Car Industry, [w:] The Oxford Handbook of Sound Studies, red. T. Pinch, K. Bijsterveld, Oxford University Press, New York 2012.\nDokmeci, Yorukoglu, Papatya, Nur, Kang, Jian, Analysing Sound Environment and Architectural Characteristics of Libraries through Indoor Soundscape Framework, „Archives of Acoustic” 2016 nr 2.\nGould, Glenn, Perspektywy nagrań, [w:] Kultura dźwięku. Teksty o muzyce nowoczesnej, red. C. Cox, D, Warner, przeł. M. Matuszkiewicz, słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2010.\nKil, Aleksandra, (Od)głosy zza ściany. Audiosfera wrocławskich sąsiedztw w perspektywie teorii aktora sieci, [w:] Audiosfera Wrocławia, red. R. Losiak, R. Tańczuk, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2014.\nLaBelle, Brandon, Acoustic Territories. Sound Culture and Everyday Life, Continuum, New York, London 2010.\nŁapińska, Joanna, O zmysłowych przygodach w ASMR z perspektywy posthumanizmu, „The Polish Journal of the Arts and Culture. New Series” 2019 nr 2.\nLatour, Bruno, Splatając na nowo to, co społeczne. Wprowadzenie do teorii aktora-sieci, przeł. A. Derra, K. Abriszewski, Universitas, Kraków 2010.\nLosiak, Robert, Percepcja dźwięków świątyń we współczesnym krajobrazie fonicznym miasta, „Prace Komisji Krajobrazu Kulturowego” 2011 nr 15.\nMisiak, Tomasz, Audiosfera w kulturze współczesnej. Próba przybliżenia pojęcia, „Przegląd Kulturoznawczy” 2012 nr 1.\nMouffe, Chantal, Agonistyka. Polityczne myślenie o świecie, przeł. B. Szelewa, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa 2015.\nOzga, Krzysztof, Tajemnice ASMR – perspektywa ogólna i lingwistyczna, „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Litteraria Polonica” 2020 nr 3.\nPoerio, Giulia Lara, Blakey, Emma, Hostler, Thomas J., Veltri, Theresa, More than a feeling: Autonomous sensory meridian response (ASMR) is characterized by reliable changes in affect and physiology, „PLoS ONE online” 2018 nr 6, https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.01966… [dostęp: 25 I 2021].\nRancière, Jacques, Dzielenie postrzegalnego. Estetyka i polityka, przeł. M. Kropiwnicki, J. Sowa, Wydawnictwo Ha!art, Kraków 2007.\nSangild, Torben, The Aesthetics of Noise, Datanom 2002, https://www.ubu.com/papers/noise.html [dostęp: 25 I 2021].\nSchafer, R. Murray, The Soundscape: Our Sonic Environment and the Tuning of the World, Destiny Books, Vermont 1994.\nSmith, Naomi, Snider Anne-Marie, ASMR, affect and digitally-mediated intimacy, „Emotion, Space and Society” 2019 nr 30.\nStrumidło, Zdzisław, Ile kosztuje cisza?, „Audiosfera. Koncepcje – badania – praktyki” 2015 nr 1.\nSymanczyk, Anna, The sound of Stuff – Archetypical Sound in Product Sound Design, „Journal of Sonic Studies online” 2015, https://www.researchcatalogue.net/view/221835/221836 [dostęp: 25 I 2021].\nThibaud, Jean-Paul, Amphoux, Pascal, Silencing the city?, „SoundEffects” 2013 nr 3.\nThibaud, Jean-Paul, Towards a praxiology of sound environment, „Sensory Studies online” 2012, http://www.sensorystudies.org/sensorial-investigations/towards-a-praxio… [dostęp: 25 I 2021].\nTorresin, Simone, Albatici, Rossano, Aletta, Francesco, Babich, Francesco, Oberman, Tin, Siboni, Stefano, Kang, Jian, Indoor soundscape assessment: A principal components model of acoustic perception in residential buildings, „Building and Environment” 2020 nr 182, https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0360132320305266[dos… 25 I 2021].\nTruax, Barry, Acoustic Communication, Greenwood Publishing Group, Westport 2001.


Penta ponownie apeluje do Ministra Szczygło - Penta Investments\n20. 08. 2009 Warszawa\nPenta Investments, środkowo – europejska grupa inwestycyjna – ponownie apeluje do Ministra Aleksandra Szczygło, szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, o publiczne zaprzeczenie nieprawdziwym informacjom na temat firmy, które pojawiły się w polskich mediach i podawały go jako ich źródło. W formie publicznego apelu Penta opublikowała dziś ogłoszenie, w którym prezentuje fakty o strukturze własnościowej, źródłach kapitału oraz strategii inwestycyjnej.\n"Zarzuty kierowane przez Ministra Aleksandra Szczygło traktujemy bardzo poważnie, ponieważ nie możemy zaakceptować sytuacji, w której informacje kompletnie niezgodne z prawdą niszczą reputację naszej firmy. Dlatego kontynuujemy publiczny apel do Aleksandra Szczygło i zwracamy się do Pana Ministra o publiczne zaprzeczenie nieprawdziwym informacjom lub zaprezentowanie konkretnych faktów, na których oparł się, kierując oskarżenia pod naszym adresem. Jesteśmy przekonani, że Minister Szczygło nie dysponuje żadnymi dowodami potwierdzającymi jego zarzuty" – powiedział Marek Dospiva, partner i założyciel Penta Investments.\nW środę 12 sierpnia 2009 Penta zorganizowała konferencję prasową i wystosowała do Pana Ministra Szczygło list otwarty, w którym zaprzeczyła wszystkim nieprawdziwym informacjom na temat spółki, zaprezentowała certyfikaty bezpieczeństwa – zweryfikowane przez NATO – oraz zaapelowała do Pana Ministra Szczygło o publiczną reakcję. Do dzisiaj Penta nie otrzymała odpowiedzi w tej sprawie. Podczas konferencji prasowej Charge d´affaires w Ambasadzie Republiki Czeskiej w Polsce – Pan Jan Tomasek – podkreślał, że Penta cieszy się wsparciem i zaufaniem ze strony władz czeskich oraz wyraził rozczarowanie z powodu nieprawdziwych oskarżeń skierowanych przeciwko firmie w Polsce.\nKilka polskich mediów, szczególnie Radio RMF FM, zaprezentowało Penta Investments w sposób bardzo niekorzystny - jako rosyjski fundusz rzekomo powiązany z rosyjskimi tajnymi służbami. Redakcje te powoływały się na Aleksandra Szczygło jako źródło informacji i w tym charakterze kilkakrotnie go cytowały.\nPenta stanowczo zaprzecza oskarżeniom dotyczącym rzekomych powiązań z kapitałem rosyjskim oraz publicznie oświadcza, że nigdy nie była związana, nigdy nie współpracowała ze służbami bezpieczeństwa Rosji, ani innych państw.


Jakie zioła warto wykorzystywać? Identyfikacja ziół | Kudo\nutworzone przez Redakcja | 08.09.2021 | Zdrowie i Uroda | 0 komentarzy\nZioła to wielkie bogactwo na świecie. Osoby jakie pasjonują się tym tematem każdego dnia mogą pojmować inne zioła. Jest ich na świecie nadzwyczaj sporo bowiem w co niektórych miejscach rosną one bez żadnej kontroli. Ci którzy uczą się rozpoznawania ziół mają nie lada wyzwanie. Przede wszystkim trzeba przyzwoicie znać wiedzę na temat ziół aby nie pomylić je ze sobą.\nCo poniektóre z nich są łatwe do zapamiętania ponieważ mają specyficzne smaki oraz zapachy. Tudzież jest także dużo innych jakie są bardzo do siebie podobne. W takich sytuacjach można posłużyć się książkami które przedstawiają poszczególne zioła. Kiedy na dodatek są narysowane obrazki z ziołami jak one wyglądają w owym czasie jest o dużo łatwiej.\nTakie rozpoznawanie ziół ma dużo zalet. Przede wszystkim łatwo je wyszukać na targowiskach gdzie wolno niekiedy je ujrzeć bądź dobrze wybrać na domenie https://healthdoor.pl/. Do tego posiadając taka wiedzę nikt nie jest w stanie oszukać takiej osoby. Poznawanie ziół to też pasja jaką wolno wykorzystać u siebie w domu. Nawet chorujące dzieci można wyleczyć w ten sposób. Zioła ze świata to bardzo wiele rodzajów przeróżnych ziół które można podziwiać na każdym krańcu gdziekolwiek się pojedzie. Niektóre z nich są mało legendarne z tego względu iż wolno je tylko podziwiać za granicą. Osoby jakie wybitnie niemało podróżują mają większe możliwości poznania ziół oraz ich cennych właściwości.\nTo właśnie dzięki temu mogą rozpoznać jakie zioła na jakie niedogodności są poszukiwane. Każdy kraj ma swoje zioła ponieważ taka jest natura która nas obdarzyła tak cennym darem. Sporo z tych ziół przemierza również setki kilometrów bo ludzie chcą wiedzieć o nich jak najwięcej. Nieraz jest tak że nasiona przyjmują się w absolutnie innym kraju i innej glebie. Są też takie zioła jakie można łączyć ze sobą tworząc całkowicie oryginalne specyfiki. Najwięcej ziół wolno odnaleźć na wschodzie świata bowiem ten teren znany jest z tego. Są tam również świeże, suszone jak i odmienione zioła. Firmy produkcyjne umieją nawet przemierzyć tak długa drogę po to aby móc sprowadzić najbardziej drogocenne i nawet drogie zioła jakie mogą służyć wielu ludziom.


Kabel ethernet i karta pamięci poprawią brzmienie muzyki - myślenie magiczne w XXI wieku - Internauci\nMarcin Maj 20-02-2015, 09:42\nCzy kabel ethernet albo karta pamięci mogą wpłynąć na jakość odtwarzanego dźwięku? Możesz sądzić, że nie, ale firmy sprzedają droższe kable sieciowe i karty pamięci, obiecując coś takiego. Jest to wykorzystywanie myślenia magicznego o technologii, które dotyka nie tylko audiofilów.\nLudzie zawsze żyją w "nowoczesności". Kolejnym pokoleniom zawsze się wydaje, że mają do dyspozycji niezwykłe technologie. Zawsze też wydaje nam się, że przodkowie byli głupsi, a my jesteśmy niesamowicie racjonalni.\nTrudniej przyjąć nam do wiadomości, że sami trzymamy się myślenia magicznego godnego chłopa z XV wieku. Dotyczy to nie tylko takich spraw jak religia czy zakorzenione w nas przesądy. W świecie nowych technologii również spotykamy coś, co może być odpowiednikiem wędrownego szamana sprzedającego ciemniakom przedmioty o nadprzyrodzonych właściwościach.\nKabel ethernet sposobem na lepsze bity?\nPrzykładem niech będzie firma AudioQuest, która sprzedaje bardzo drogie kable ethernet. Te kable mają gwarantować m.in. lepszą jakość dźwięku. Chyba generalnie mają sprawiać, że przesyłane dane będą jakieś... lepsze, czystsze, wierniejsze. Jak to możliwe? No wiecie, dzięki zastosowaniu srebra i tym podobnych rzeczy. Na Amazonie da się kupić taki 3-metrowy kabel ethernet za ponad 2 tys. dolarów. Oczywiście firma AudioQuest sprzedawała w przeszłości droższe kable za wyższe kwoty (np. kabel 12 m za 6,8 tys. funtów).\nTo, co najbardziej jest zastanawiające w przypadku kabli AudioQuest, to ich "kierunkowość". Zwyczajne kable ethernet można sobie podłączać w jedną stronę albo w drugą, ale nie te kable! One są kierunkowe i producent zaznaczył strzałkami kierunek podłączania. Może się to wydawać absolutnie głupie, ale sens zastosowania tych strzałek znajdujemy w jednym z pytań zadanych na Amazonie. Autor pytania twierdzi, że podłączył kabel odwrotnie i zamiast ściągać internet na swój komputer, zaczął wysyłać internet do wszystkich. Co teraz zrobić? Tragedia. Na szczęście w sieci znajdziemy też pozytywne historie ludzi, którzy doznali boskiego oświecenia w wyniku używania tych kabli (mam nadzieję, że wyczuwacie ironię).\nOczywiście wiem, że audiofile przywiązują dużą wagę do szczegółów. Nie wątpię nawet, że kable audio czy głośniki mogą mieć wpływ na jakość dźwięku, ale kabel ethernet? Nawet jeśli bity z tego kabla są lepsze, to czy dostawca internetu przesyła nam odpowiednio czyste bity? Czy router też nie powinien być audiofilski?\nSony i magiczna karta pamięci\nMożecie powiedzieć, że firma AudioQuest to musi być jakiś mały szarlatan polujący na naiwnych, ale co powiecie o firmie Sony? Niby znany i szanujący się producent (na ile to możliwe), a jednak ta firma chce sprzedawać kartę pamięci dającą lepszy dźwięk! Ta karta ma kosztować 160 dolarów, a więc będzie kilkukrotnie droższa od zwykłej. W wypowiedzi dla Wall Street Journal rzecznik Sony przyznał, że trudno ocenić zapotrzebowanie na taki produkt. Firma liczy jednak na to, że audiofile się skuszą.\nMoim zdaniem te kable i karty pamięci pokazują, że producenci sprzętu całkiem świadomie wykorzystują myślenie magicznie ludzi XXI wieku. Pomyślmy rozsądnie. Jak karta pamięci albo kabel ethernet mogą wpływać na jakość dźwięku? Nie mogą, ale... w gruncie rzeczy miło byłoby wierzyć, że Sony włożyła coś szczególnego do tej karty. Może jednak coś w niej jest? Może jesteśmy zbyt głupi, by to zrozumieć? Technologia ma ogromny magiczny potencjał.... o tak!\nNie chcę pastwić się nad audiofilami. Magiczne myślenie o technologii ma o wiele szerszy zasięg. Problem ten został ciekawie ujęty w książce Manfreda Spitzera pt. Cyfrowa demencja. Szczerze polecam i podkreślam, że do tej książki trzeba podejść z otwartym umysłem. Wbrew pozorom nie jest to lektura dla ludzi, którzy tylko narzekają i mówią, że "kiedyś było lepiej". To jest bardzo dosadna krytyka nadmiernej wiary w nowe technologie.\nSpitzer zwraca w swojej książce uwagę na to, że wiele poglądów o nowych technologiach przyjęliśmy bezkrytycznie, bo ktoś tak powiedział. Przykładowo mocny jest dzisiaj mit o istnieniu cyfrowych tubylców (digital natives), czyli ludzi wychowanych na nowych mediach, którzy myślą "cyfrowo", mają "inaczej okablowane mózgi", budują w swoich umysłach swoiste mapy URL-i, przetwarzają informację skuteczniej, są wielozadaniowi, a problemy z koncentracją wynikają u nich ze specyficznego daru (tak twierdzą niektórzy eksperci).\nTerminu digital natives używa się dzisiaj niemal jak terminu naukowego, ale tak naprawdę jest to termin "magiczny", użyty dawno temu przez pedagoga i publicystę Marca Prensky'ego. Ten publicysta - Prensky - często był krytykowany za stosowanie swojej własnej terminologii i upraszczanie wielu spraw. Trzeba jednak przyznać, że termin digital natives zrobił karierę i dziś wielu ludzi wierzy, że technologia magicznie zmienia mózgi dzieci.\nDodajmy, że specjaliści (np. neurobiolodzy) są nieco innego zdania. Oni są pewni, że nasze mózgi (podobnie jak ciała) były kształtowane w długotrwałym procesie ewolucji. Natura takich zjawisk jak myślenie czy uczenie się nie może być gwałtownie zmieniona przez to, że jedno, dwa lub trzy pokolenia wychowały się z komputerami. Rzetelne badania naukowe nie ukazują nam czegoś takiego jak "zmiana okablowania mózgów". Oczywiście technologia ma wpływ na pewne procesy i pewne doświadczenia wpływają na stan naszych mózgów. Nie zawsze jednak jest to wpływ tak dobroczynny i magiczny, jak wielu ludzi sądzi.\nMagię można sprzedać\nCzęsto chcemy wierzyć w technologiczną magię (na to także zwraca uwagę Manfred Spitzer). Chcemy wierzyć, że kupienie smartfona umożliwi nam lepszy kontakt ze znajomymi. Chcemy wierzyć, że posadzenie dziecka przed komputerem zapewni mu intelektualny postęp. Chcemy wierzyć, że kupienie "kierunkowego" kabla ethernet zagwarantuje nam lepszą muzykę. Świat byłby bardzo prosty, gdyby wystarczyło kupić odpowiednią technologię do każdego problemu.\nFirmy dostarczające technologie wiedzą o tej magii. Starają się ją wykorzystywać, by sprzedawać nam więcej albo drożej. To nie oznacza oczywiście, że proponuję Wam odrzucenie tego wszystkiego i szukanie sobie miejsca w lesie. Sam kupuję wiele rzeczy, które niejeden z Was uznałby za zbędne. Używam komputera przez wiele godzin dziennie, chętnie oglądam każdą nowinkę, a książkę Spitzera przeczytałem na czytniku. Technologie są fajne, choć warto pamiętać, że... nie ma w nich magii.\nNa koniec, jeśli macie czas, proponuję Wam ciekawy komentarz wideo do tych kabli i kart.\nsprzęt społeczeństwo Sony myślenie magiczne marketing Manfred Spitzer magia kable ethernet edukacja AudioQuest


Hotels.com – Jeruzalem, Al-Malha, rezerwacje hoteli w dzielnicy Al-Malha\nAl-Malha — hotele\nAl-Malha — gdzie się zatrzymać?\nAl-Malha4,8 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha4,7 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha4,3 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha3,2 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha4,6 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha4,5 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha4,4 km do dzielnicy: Al-Malha\nAl-Malha3,4 km do dzielnicy: Al-Malha\nJeśli planujesz zwiedzanie, Stare Miasto to miejsce, gdzie możesz zobaczyć takie atrakcje jak Meczet Al-Aksa. Szukasz atrakcji kulturalnych w tej okolicy? Zacznij od zwiedzania kościołów, katedry i muzeów. Dzielnica Muzułmańska to lokalizacja, w której jest też wiele innych miejsc wartych odwiedzenia, takich jak Ściana Płaczu, Wzgórze Świątynne i Kopuła na Skale.\nJeśli planujesz zwiedzanie, Stare Miasto to miejsce, gdzie możesz zobaczyć takie atrakcje jak Ściana Płaczu. Szukasz atrakcji kulturalnych w tej okolicy? Zacznij od zwiedzania muzeów, katedry i kościołów. Dzielnica Żydowska to lokalizacja, w której jest też wiele innych miejsc wartych odwiedzenia, takich jak Kopuła na Skale, Wzgórze Świątynne i Brama Jafy.\nJeśli planujesz zwiedzanie, Stare Miasto to miejsce, gdzie możesz zobaczyć takie atrakcje jak Brama Jafy. Szukasz atrakcji kulturalnych w tej okolicy? Zacznij od zwiedzania kościołów, muzeów i katedry. Jeruzalem to lokalizacja, w której jest też wiele innych miejsc wartych odwiedzenia, takich jak Ściana Płaczu, Kopuła na Skale i Wzgórze Świątynne.\nAl-Malha — więcej informacji\nAl-Malha — ogólne informacje\nChcesz poznać ciekawą okolicę? Al-Malha to świetny wybór. Centrum handlowe Malha i Stadion Teddy to miejsca, które warto odwiedzić. Popularne atrakcje w dalszej okolicy to Meczet Al-Aksa i Muzeum Izraela.\nAl-Malha — najlepsze miejsca na nocleg\nAl-Malha — podróżni nie mają tam ulubionych miejsc, ale polecamy wybrać się do tych miejsc w okolicy:\nThe Inbal Jerusalem — 4,1 km\nLeonardo Plaza Hotel Jerusalem — 4,2 km\n• Bezpłatne Wi-Fi • Basen odkryty • Sauna • Całodobowe centrum rekreacyjne • Centralna lokalizacja\nShamai Suites — 4,6 km\nOrient by Isrotel exclusive — 4 km\nIbis Jerusalem city Center - An AccorHotels Brand — 4,8 km\nAl-Malha — dojazd\nAl-Malha — dojazd koleją\n• Jerozolima (JRS-Stacja kolejowa Malha)\n• Stacja Jerozolima Malha\n• Al-Malha — lotnisko Tel Awiw (TLV-Port lotniczy im. Ben-Guriona), 40,7 km\nAl-Malha – atrakcje\nAl-Malha — atrakcje w okolicy\n• Centrum handlowe Malha (0,1 km)\n• Muzeum Izraela (3 km)\n• Zoo ze zwierzętami biblijnymi (0,8 km)\n• Makieta Jeruzalem (3 km)\n• Muzeum Krajów Biblijnych (3,1 km)\nAl-Malha — co warto zobaczyć w okolicy\n• Stadion Teddy (0,5 km)\n• Meczet Al-Aksa (5,6 km)\n• Brama Jafy (4,9 km)\n• Bazylika Grobu Świętego (5,2 km)\n• Ściana Płaczu (5,4 km)