He just smiled and told them 'Trouble'.: września 2014\nPrzewróciłam kartkę podręcznika, wpatrując się tępo w ilustracje, próbując zrozumieć znajdujący się pod nimi tekst. Byłam rozkojarzona, brakowało mi skupienia. Moje myśli wciąż krążyły wokół spotkania w parku, wypowiedzianych przeze mnie słów, Ashtona, krzątającego się nadal w kuchni, Michaela, który zostawił mi na poczcie głosowej przynajmniej osiem wiadomości… Czemu to było takie skomplikowane? Nie porosiłam nikogo o taki bałagan.\nOdłożyłam książkę starannie na półkę i sięgnęłam po leżący na łóżku telefon, natychmiastowo ignorując informacje o dwunastu nieodebranych połączeniach. Będę musiała z Mike’em poważnie porozmawiać w najbliższym czasie, bo jego zachowanie zaczęło wymykać się spod kontroli. Przejechałam palcem po ekranie aparatu, przewijając listę kontaktów. W pierwszym odruchu chciałam zadzwonić do Bay, ale szybko z tego pomysłu zrezygnowałam; ona miała swoje problemy, dużo poważniejsze niż moje. Mimo wszystko – ja miałam rozterki miłosne pożal się boże nastolatki nadające się do Bravo, nie musiałam obarczać przyjaciółki tym bagnem. Moje spojrzenie zatrzymało się w końcu na czyimś imieniu i nie zastanawiając się dłużej, nacisnęłam zieloną słuchawkę. Zacisnęłam zęby, słysząc dźwięki połączenia rozbrzmiewające w uchu.\n- Um… Cześć? – zawahałam się, słysząc zdziwienie w głosie Caluma. Opadłam na łóżko i zaczęłam gapić w sufit, wzdychając ciężko.\n- Cześć – rzekł z uznaniem. Calum krzyknął do kogoś za sobą, żeby się zamknął, a potem chyba przeszedł do innego pomieszczenia, bo nagle zrobiło się kompletnie cicho wokół niego. Uśmiechnęłam się do siebie.\n- Mam… moja koleżanka ma problem. Tak jakby.\n- Zostałem twoim pełnoetatowym psychologiem? – zażartował, cicho kaszląc pod koniec wypowiedzi. – Powinienem zacząć pobierać opłaty za sesje? Zacznijmy od pięćdziesięciu dolarów za piętnaście minut…\n- Hood, zamknij się – warknęłam, na co ten zareagował śmiechem. Zamknęłam oczy, skupiając myśli. – Załóżmy, czysto hipotetycznie…\n- Oczywiście, hipotetycznie – zachichotał Calum. Wypuściłam z płuc powietrze, które mimowolnie wstrzymywałam.\n- No, więc załóżmy, że jest pewna dziewczyna… - zaczęłam, przegryzając wargę. – No i oczywiście jest też chłopak…\n- I mieszkają w jednym mieszkaniu? – śmiech bruneta odbijał się od ścianek mojej głowy, brzęcząc nieznośnie. Jęknęłam do słuchawki.\n- Nie da się zaprzeczyć – przyznałam. – No, więc ona tak jakby… Uderzyła głową w mur.\n- Och, co ty nie powiesz – zakpił Calum, doskonale zdając sobie sprawę że mówię o sobie. Poczułam się nieco niezręcznie, ale wielkiego wyboru nie miałam.\n- Hood, kurwa, ogarnij dupsko, co byś powiedział tej dziewczynie?\n- Żeby sprawdziła czy nie ma guza – odparł spokojnie mój rozmówca. Zagryzłam wargę, zdezorientowana.\n- I czy nie pomieszało jej się w głowie.\n- Bo to nie koniecznie musi być dobre dla… niej – w głosie Caluma można było dosłyszeć wahanie. – No wiesz, Rihanna też się raz zakochała.\n- Nikt nie powiedział, że jestem zak…. Że ona jest zakochana.\n- To powiedz jej, żeby sprawdziła, czy ten wybranek nie jest chujem – podsunął uprzejmie. Gdzieś za Calumem odezwał się znajomy głos, na którego dźwięk skrzywiłam się nieznacznie.\n- Jesteś z Michaelem? – zapytałam powoli, modląc się, żebym się przesłyszała.\n- Ta – potwierdził chłopak ku mojemu niezadowoleniu. – Chcesz z nim pogadać?\n- Nie – zaprzeczyłam szybko, zginając nogi w kolanach. – Nie mów mu, że dzwoniłam.\n- Myślałem, że jesteście razem – Calum brzmiał na autentycznie zaskoczonego.\n- Jeden problem na raz – wymamrotałam. – Muszę już iść. Dzięki. Trzymaj się.\nRozłączyłam się, zanim usłyszałam odpowiedź Hooda. To wcale nie pomogło. Dalej w mojej głowie aniołek i diabełek toczyły walkę ze sobą. Już nie byłam niczego pewna.\nCzułam się jak zagubione dziecko we mgle, nie wiedziałam, dokąd pójść, do kogo się zwrócić, co myśleć, ani co mówić. Po godzinie od powrotu do domu euforia z mojego ciała wyparowała, zastąpiły ją wątpliwości. Wszystko wydawało się inne, większe, ważniejsze, a jednocześnie rozmazane i niezrozumiałe. Głowa pulsowała mi boleśnie.\nWyszłam z pokoju i skierowałam się do kuchni, w której już zgaszono światło. Zmarszczyłam brwi, bo po Ashtonie nie było śladu, jakby ulotnił się z mieszkania. Kątem oka zauważyłam światło w jego pokoju i dosłyszałam niepokojące dźwięki rozrzucanych po pomieszczeniu rzeczy, ale postanowiłam to zignorować. Rozświetliłam kuchnię i uniosłam brwi na widok przygotowanych na stole talerzy i garnka, z którego unosiła się para. Powstrzymałam chichot i podeszłam do lodówki, wyjmując schłodzoną wodę i napełniłam nią szklankę. Omal się nie oplułam, kiedy Irwin wszedł do pomieszczenia, wyglądając… dziwnie. Jak na niego, oczywiście.\n- Co ty masz na sobie? – otarłam usta wierzchem dłoni, lustrując jego postać. Ashton popatrzył w dół na siebie i zmieszał się.\n- Ubrania? – zapytał z wahanie, krzywiąc się lekko. Oblizałam wargi, powstrzymując wybuch śmiechu.\n- Irwin, koszula? Zapięta pod szyję? – zakryłam twarz dłońmi, starając się ukryć rumieniec. Wyglądał dobrze, cholernie dobrze, ale zupełnie mu to nie pasowało. Blondyn wzruszył ramionami i odpiął trzy guziki, odsłaniając w ten sposób kawałek swojej klatki piersiowej. Poczułam się dziwnie, stojąc przed nim w legginsach i rozciągniętym swetrze, nieadekwatnie. Zagwizdałam cicho, co nie uszło jego uwadze.\n- Weild, co ci się nagle stało?\n- Nie wiem, to nie ja postanowiłam otruć kogoś swoim brakiem talentu kulinarnego i założyć koszulę z kołnierzykiem – odparłam, krzyżując ręce na piersiach. – Zamierzasz kogoś zabić? Pogrzeb? Mamusia przyjeżdża w odwiedziny?\n- Bardzo śmieszne – burknął, podchodząc do stołu i rozkładając talerze. – I odpowiedź brzmi nie. Chciałem być ee… Miły.\nUniosłam brwi. – Jaki?\n- Nie karz mi tego powtarzać, bo włączę radio z audycją o disco polo i się skończy – zagroził, zezując na mnie. Prychnęłam, siadając przy stole. Niekomfortowo się z tym wszystkim czułam, ale obiecałam sobie, że dam mu szansę. Tego chciałam prawda? Wiedziałam, że tego chcę. Tak jakby. Tylko po prostu postępowanie inaczej niż zwykle było dość… ciężkim przeżyciem. Zaczęłam obracać widelec w dłoni, nic nie mówiąc, tylko obserwując jak chłopak nakłada jedzenie na nasze talerze.\n- Co się mówi w takiej sytuacji? – zapytał, drapiąc się po czole, zdezorientowany. Parsknęłam śmiechem, ale szybko opanowałam wesołość, widząc, jak biedny stara się zrobić nareszcie coś w odpowiedni sposób.\n- Cywilizowani ludzie życzą sobie smacznego, ale daruj sobie, nie chce się udławić – podsunęłam, przewracając oczami i nabijając makaron na widelec, przyglądając się mu podejrzliwie. – Co to jest?\nAshton wzruszył ramionami i zrobił to samo, wkładając jedzenie do ust.\n- Makaron… z czymś tam. Lauren mi dała kiedyś przepis – odparł z pełnymi ustami. Spojrzałam na niego z powątpiewaniem, ale spróbowałam dania, w sumie chyba z czystej ciekawości.\n- Dobre – stwierdziłam z zaskoczeniem i zaczęłam jeść, uśmiechając się delikatnie. Ashton pokiwał głową, nic nie mówiąc, jakby bojąc się, że palnie coś bez sensu. Doceniałam jego działania, potrzebowałam małych kroczków, przyzwyczajenia do myśli, że to, co zaszło przez ostatnie miesiące między mną, a Ashtonem zadziałało na nas bardziej niż przypuszczałam. Wypuściłam powietrze, kończąc jedzenie i skinęłam w jego kierunku głową.\n- Dziękuję – powiedziałam cicho i wstawiłam pusty talerz do zlewu. Ash nie odezwał się do mnie ani słowem, więc wyszłam z kuchni, kierując się do salonu.\nWszystko tutaj wyglądało dokładnie tak, jak zostawiłam po sprzątaniu w ostatni wtorek; chyba tylko ułożenie poduszek uległo zmianie, bo Irwin wprost uwielbiał przesiadywać na kanapie, uważając to miejsce za swoją świątynię. Parsknęłam śmiechem i opadłam na mebel, szukając ręką pilota od telewizora. Oczywiście zamiast leżeć na stoliku, chłopak schował go za oparcie kanapy, jakby ukrywał najcenniejszy skarb świata. Aż dziwne, że o pilota od tej beznadziejnej plastikowej puszki dbał bardziej niż o swoje klejnoty. Zrozum tu faceta.\nZamiast jednak na poruszających się obrazkach w telewizorze, mój wzrok przykuło co innego; mały, czarny, wyświechtany zeszyt, z wyraźnie pożółkłymi kartkami, leżał rzucony na podłodze koło prawej nogi stolika, jakby właściciel zapomniał o jego istnieniu albo w pośpiechu nie zauważył, że wypadł mu z rąk. Przez jakiś czas ignorowałam obecność mojego „znaleziska”, pamiętając prośbę Irwina, żebym pod żadnym pozorem nie dotykała jego notatnika. Ale on tam tak leżał, sam, samotny, porzucony…\nWestchnęłam cicho o schyliłam, się, łapiąc dwoma palcami za okładkę i podniosłam do góry, przyglądając się. Położyłam go na kolanach, patrząc z uwagą na obwolutę, na której znajdowały się inicjały Ashtona, zapisane starannym charakterem pisma. Przejechałam palcem po grzbiecie, badając fakturę, próbując wchłonąć zawartość, nie otwierając ani jednej strony.\n- Możesz mi wyjaśnić, czemu mój zeszyt znajduje się na twoich kolanach? – usłyszałam nad sobą rozeźlony głos Ashtona i zabrałam szybko ręce, wydymając wargi.\n- Leżał na ziemi, więc go podniosłam – odparłam zwyczajnie. Przecież to nic takiego, był na podłodze, więc posprzątałam bałagan, po co w ogóle się przejmować?\n- Miałaś go nie dotykać – warknął, z szybkością geparda zabierając mi z kolan notatnik i chowając w tylnej kieszeni swoich spodni. Otworzyłam usta zdziwiona na widok jego wyrazu twarzy, który przedstawiał nie mniej, nie więcej, jak żądzę mordu.\n- O co ci chodzi? – prychnęłam, wstając i ocierając swoje ramiona palcami. – Mogłeś tego nie rzucać gdzie popadnie. Dbaj o swoje rzeczy i odkładaj je na miejsce, to…\nUrwałam, czując, jak zbliża się do mnie i staje tuż przede mną. Cofnęłam się o krok, lekko przestraszona. O co tyle krzyku?\n- Nigdy nie dotykaj – wycedził, łapiąc mnie za ramiona i potrząsając nimi trochę zbyt mocno – moich rzeczy!\n- Ash, to boli – wyszeptałam, teraz autentycznie przestraszona. Jego furia w oczach spotkała się z moim przerażeniem. W końcu wzrok mu złagodniał, chociaż nadal widać było w nich złość. Puścił mnie, zakładając ręce za kark. – Ashton…\n- Po prostu… Nie dotykaj. Dobrze? – wymamrotał, zniżając swoją twarz do mojego poziomu. Poczułam jak łzy, nad którymi nie potrafiłam zapanować, zaczynają płynąć po moich policzkach, ale nie byłam w stanie podnieść ręki i ich otrzeć. Czułam otępienie, całkowite i ujmujące mnie aż po czubek głowy, kiedy ciepły oddech chłopaka owiał moje policzki. Zadrżałam.\n- Tak – szepnęłam. Nie wiedziałam, co robić, co mówić, po prostu potwierdziłam, że zrozumiałam. W całym moim życiu nie byłam tak oszołomiona jak teraz. Humor Ashtona zmienił się diametralnie w kilka sekund, w jednej chwili gotuje mi kolację, próbuje być miły, w drugiej stoi nade mną i z uszu bucha mu para. Dlaczego?\nOdsunął się ode mnie o krok i oparł dłonie na ścianie za nami, która okazała się niebezpiecznie blisko; musieliśmy się cofać w czasie krótkiej wymiany zdań. Przełknęłam słoną wodę, która zdążyła dotrzeć do kącików moich ust, a oczy przetarłam wierzchem dłoni, nie odważając się na żaden większy ruch.\n- Wszystko kurwa zniszczyłaś – położył swoją głowę w zagłębieniu tuż przy mojej szyi, nadal ciężko dysząc. Drżącymi palcami zaczęłam go głaskać po głowie, chcąc, by się uspokoił. Dla mojego i jego dobra. – Chciałem, starałem się, ale nie, musiałaś, prawda?\n- Nie chciałam – wyszeptałam, starając się, by mój głos brzmiał normalnie, co wyszło mi gorzej niż źle. Poczułam, jak przywiera do mnie swoim ciałem, obejmując szerokimi ramionami. Wzdrygnęłam się mimowolnie, czując bijące od niego ciepło. Trwaliśmy tak chwilę, nieświadomi upływającego czasu. Zła energia ulotniła się, pozostała tylko pustka i poczucie komfortu, delikatnie mrowienie w miejscu zetknięcia skóry. Odetchnął w końcu głęboko i uśmiechnął do mnie przepraszająco. Zdołałam połozyć rękę na jego policzku i odwzajemnić ten drobny gest. Nie bałam się go. Nie chciałam się bać.\n- To się nie powinno zdarzyć… To wszystko. To wszystko to jeden wielki… Kłopot - wymamrotał i odszedł ode mnie, przechodząc przez salon i znikając w swojej sypialni, zamykając za sobą delikatnie drzwi.\nOsunęłam się na podłogę, nie będąc w stanie ustać na nogach ani minuty dłużej. Moje ciało nie drżało, nie mogłam w szoku wymusić żadnego, nawet najdrobniejszego ruchu mięśni. Głowa bolała mi do tego stopnia, że mogła równie dobrze eksplodować. Co do cholery właśnie się wydarzyło?\nUkryłam twarz w dłoniach, starając się chociaż trochę uspokoić. Znowu miałam mokre oczy, pozwoliłam łzom jednak płynąć. Jak bardzo to wszystko może być skomplikowane?\nAshton. Tak, ten Ashton, który potrafi być cholernie seksownym facetem. Ten sam, który nie potrafi gotować, a chwilę później przygotowuje ci kolację rodem z restauracji mającej gwiazdkę Michelin*. I też ten, który uprawia seks z przypadkowymi laskami na kanapie w swoim mieszkaniu kiedy jestem w pokoju obok. Jak również ten spędzający wieczory z gitarą na kolanach oraz taki, który prawie jest w stanie cię pobić za dotykanie jego świętego mienia. Przecież cholera nie otworzyłam tego draństwa. Teraz nawet nie chciałam znać zawartości, wolałabym, żeby ten i tak tragiczny dzień skończył się kolacją, w czasie której żadne z nas się do siebie nie odzywało. Czy tak wiele wymagam?\nLuke. Luke, Luke Luke, ten głupi cień przeszłości, który powinien zniknąć dawno, a jednak wraca jak bumerang, nawiedzając mnie swoimi wielkimi i pięknymi mądrościami życiowymi. Luke, który był tak ślepo we mnie zakochany, że nigdy nie zauważył braku wzajemności z mojej strony. Hemmings, dla którego mimo wszystko skoczyłabym w ogień, pomimo całej jego głupoty. Wiem, że w tym momencie go nienawidziłam, ale w gruncie rzeczy to dobry chłopak, który zasługuje na szczęście.. tylko niekoniecznie ze mną.\nA także Michael, to śmieszne dziecko tęczy, który moim zdaniem nadal nie potrafił odnaleźć samego siebie. Może i lubił gwałtowny seks, dziewczyny i alkohol, ale tak naprawdę był dużym, przestraszonym dzieckiem, które szukało stabilizacji, o czym świadczyły te wszystkie głupie telefony i miliardy wiadomości do mnie. Czy ja mam na czole wypisane „wolna, do wzięcia”? A może mam jakiś wszczepiony wabik na facetów? Feromony? Moja macica pachnie watą cukrową? Cokolwiek?\nBoże, to wszystko jest takie popieprzone.\nWstałam i na chwiejących się nogach ruszyłam do siebie, gasząc światło w salonie i zamykając za sobą drzwi, na wszelki wypadek przekręcając w zamku klucz.\nDzisiejszy dzień dał mi kilka ważnych lekcji, na których wypunktowanie poświęciłabym więcej czasu, niż życia mi pozostało. Były jednak na tyle istotne, że moje serce biło za każdym razem szybciej, na samą myśl o tym, jak bardzo głupia byłam, że uświadomiłam je sobie tak późno.\nŻycie to nie zabawa, śmieszne, prawda? Kto by pomyślał, że kiedykolwiek wypowiem takie słowa. To brzmi tak samo surrealistycznie jak Leonardo DiCaprio zdobywający Oscara. Z taką różnicą, że do mnie faktycznie to dotarło, a Leo niestety nadal cierpi męki z powodu niedoszłej statuetki. Biedny facet.\nMoże to kwestia wieku, a może po prostu piłeczka, którą tak uwielbiałam odbijać ugodziła mnie prosto w oko, przeleciała przez serce i wylądowała w dupie, oczyszczając nieco światopogląd. Może dostałam sraczki moralnej, albo ktoś, w domyśle niestety Calum Hood, założył mi okulary i nagle zaczęłam postrzegać świat inaczej? No ja nie wiem, nie wiem, po prostu nie wiem.\nOpadłam na łóżko, chowając twarz w poduszce.\nA co z miłością? Co to w ogóle znaczy… Kochać, być zakochanym? Jak odróżnić czy się kogoś kocha od zwykłej sympatii albo zainteresowania seksualnego? Da się w ogóle?\nOczywiście, Ashton mnie pociągał. Cholera, to mało powiedziane, zerwałabym z niego ubrania w jednym momencie i przycisnęła do ściany. Lubiłam go, lubiłam jego śmieszne miny, głupie odzywki, to, jak ze mną rozmawiał. Nawet to, co teraz zrobił, nie potrafiło zmyć tego uczucia. Ale czy to była faktycznie miłość? Powiedziałam to, racja. Że kocham, że chcę, że mi zależy. A teraz… Teraz nie jestem taka pewna, że ubrałabym to w takie słowa. One są duże i mają jeszcze większe znaczenie. W takim razie, czy naprawdę mówiąc, że kocham Ashtona, miałam to na myśli?\nTak dużo pytań, tak mało prostych odpowiedzi. W zasadzie ich brak był nawet bardziej dołujący.\nRównie dobrze mogłam powiedzieć to Luke’owi, żeby się odczepił. Mój mózg mógł zdecydować za mnie, uznając to za najłatwiejszą drogę do pozbycia się niepotrzebnego balastu. Wszystko było skomplikowane i nie wiem, ile razy tego wieczoru już powtórzyłam to.\nAle prawda jest taka, że chciałam w końcu do kogoś poczuć coś więcej niż pożądanie. Widzieć kogoś, jako coś więcej, niż potencjalne narzędzie do zaspokojenia. Chciałam móc komuś opowiedzieć o natrętnym koledze z pracy albo mojej wpadce na uczelni. Móc komuś zrobić kawę rano i pocałować kogoś w policzek przed wyjściem na spotkanie z przyjaciółką. Budzić się i zasypiać obok kogoś. Pozwolić komuś wziąć mnie za rękę i zabrać na spacer o czwartej nad ranem po mieście.\nDotknęłam ramienia i potarłam je zrezygnowana.\nTym kimś był Ashton, a ja chyba właśnie zdefiniowałam miłość.\nAle się porobiło, ohoho! Oj ten Ashton, istna kopalnia zagadek...\nCzęść I się skończyła, ale to nie znaczy że opowiadanie jest zakończone. Za jakieś dwa tygodnie wracam z częścią drugą, czyli 15 rozdziałem. Nie pozbędziecie się mnie tak łatwo!\nGdyby ktoś się bardzo interesował, przerwa jest spowodowana głownie tym, że idę na studia, przeprowadzam się do akademika i takie tam. Dorosłe życie mnie po prostu dopadło, a Wam też się przyda przerwa.\nTo, o co Was proszę w czasie tej przerwy, to tweetnijcie czasami coś tam w hashtagu Trouble na twitterze, może zachęcicie kogoś żeby przeczytał? Byłoby super mega i ogólnie uwielbiam czytać Wasze reakcje.\nKocham Was mocno i do zobaczenia za jakiś czas! Śledźcie uważnie licznik po lewej stronie, kiedy będę pewna daty publikacji, zostanie on uaktualniony.\nPiszcie, komentujcie, krzyczcie na mnie za to jak bardzo Chrashton Was zabija,\nPrzeczesałam włosy palcami i związałam je szybko w kucyk, zagryzając wargę w skupieniu. Uśmiechnęłam się lekko do swojego odbicia w szybie biblioteczki; moja twarz znowu miała przyzwoite kolory, wracałam do siebie po tym wszystkim. Policzek, który wymierzyłam Ashtonowi dosłownie i w przenośni poprawił moje krążenie. Czułam się lepiej, że w jakiś sposób wyładowałam na nim całą frustrację, która mnie wypełniała; jak to mówią, lecz się tym, czym się zatrułeś.\nMiałam nawet przez chwilę wyrzuty sumienia. Naprawdę, było mi głupio, że zachowałam się tak, jak się zachowałam. Z drugiej strony każde z nas było winne. Ja, że nagle postanowiłam stać się uczuciowa, zaufać, stracić kontrolę nad sobą. On, że był idiotą, który nie widział podstawowych rzeczy, ale to chyba było akurat do przewidzenia. Boże, ta sytuacja jest taka głupia, tak niedorzeczna, nierealna. I wina stała po mojej stronie. Ale kiedy powiedziało się już a, trzeba powiedzieć b.\nChciałam mu dać szansę. Jedną. Jedną, małą szansę. Żywić się nadzieją, że ten dupek coś zrozumie. Zmęczyłam się zaprzeczaniem – trzy miesiące? Cztery? A może to już pięć, odkąd chodziłam z głową w górze, negując wszystko, co Ashton robił i mówił. Nawet ja nie miałam siły na takie zabawy.\nPrzypomniały mi się jego ręce, których dotyk powodował u mnie gęsią skórkę. Ciepły oddech, owijający szyje, szorstki język, którym podejrzewam, że potrafił zrobić cuda. Zaczerpnęłam głośno powietrza i otrząsnęłam się z majaków. Do niczego to nie prowadziło.\nWyszłam z mieszkania, zamykając cicho za sobą drzwi i przekręcając klucz w zamku. Kolejna sobota, kolejny dzień do przetrwania. Odpuściłam sobie pracę, już kilka dni wcześniej informując Michaela, że nici z weekendowego seksu. To, co mnie zaskoczyło w czasie rozmowy z nim, była autentyczna troska w tonie głosu chłopaka, a potem pytanie, czy nie potrzebuję czegoś, bo mógłby mnie odwiedzić w domu. Przewróciłam wtedy oczami; Michael chyba nie do końca rozumiał termin kumple z korzyściami.\nByłam już spóźniona, tak bardzo spóźniona, że aż samej mi było wstyd. Prawie biegiem szłam przez zatłoczone ulice miasta, wciskałam się w najmniejsze szczeliny między ludźmi, byleby tylko zdążyć na czas na miejsce umówionego spotkania. Przesiadając się z jednego autobusu do drugiego w końcu wpadłam do metra dosłownie minutę przed jego odjazdem i przykleiłam się czołem do szyby, dysząc ciężko. Szlag by to trafił, jak trzeba to nigdy komunikacja w tym przeklętym mieście nie jeździ na czas. Powinnam w końcu zainwestować wprawo jazdy, bo jak tak dalej pójdzie, to spóźnię się na własny pogrzeb.\nLuke czekał na mnie, siedząc na podwyższeniu przy jednej z figur w Central Parku. Zwolniłam trochę kroku, kiedy upewniłam się, że mnie zobaczył; czułam ulgę, że nigdzie nie poszedł, co w sumie mogło się wydarzyć, skoro spóźniłam się o dobre czterdzieści minut.\n- Weild, zapomniałem, że nigdy nie używałaś zegarka – zaśmiał się Luke, obejmując mnie ramieniem i przytulając na powitanie. Pokręciłam głową zrezygnowana, odsuwając się od niego.\n- Wiesz, Hemmings, następnym razem, jeśli karzesz mi dojechać na Manhattan z Brooklynu, to licz się z nieuprzejmością transportu publicznego, który, nawiasem mówiąc, mnie nienawidzi – parsknęłam, zaplatając ręce na piersiach. Blondyn zagryzł wargę, patrząc na mnie ze złośliwymi iskierkami w oczach.\n- Gdybyś nie oblała trzy razy testu na prawo jazdy, nie miałabyś pewnie takiego problemu – zaśmiał się, szczerząc do mnie zęby. Przewróciłam oczami zirytowana i rozejrzałam po parku. Dopiero teraz dotarło do mnie, że jesień coraz bardziej atakowała drzewa, a powietrze wokół nas było wyraźnie zimniejsze. Dni stawały się krótsze, jak marzenia i pragnienia, którymi się otaczaliśmy. Wzdrygnęłam się lekko, czując na sobie wzrok idącego obok mnie Hemmingsa. Potarłam palcami o materiał brązowego swetra, rozgrzewając lekko ramiona.\n- Chciałeś się ze mną widzieć – zauważyłam cicho, przecinając nożyczkami wiszącą nad nami ciszę. Luke pokiwał głową i zwrócił do mnie swoją głowę; jego twarz miała zagadkowy wyraz, ciężko mi było stwierdzić, o czym myślał.\n- Dawno się po prostu nie wiedzieliśmy, chciałem wiedzieć, co u ciebie – stwierdził chłopak, jakby bijąc się ze swoimi myślami przed powiedzeniem czegoś nieodpowiedniego. – Nasza ostatnia rozmowa nie była zbyt… przyjemna.\nŚciągnęłam brwi, wsadzając ręce w kieszeni dżinsów. Rzeczywiście, ostatni nasz kontakt miał miejsce jakiś miesiąc temu, nakrzyczeliśmy na siebie w barze(bo przecież tego razu gdy przyniósł Ashtona do domu liczyć nie będę), świadomi własnych życiowych porażek. Bo tym właśnie byliśmy, oboje – porażkami. Uśmiechnęłam się do niego i trąciłam lekko ramieniem.\n- Bywa, Hemmings – zaśmiałam się, kiedy spojrzał na mnie z ukosa, unosząc kąciki ust w półuśmiechu. – Czasami trzeba na siebie pokrzyczeć, żeby potem było dobrze.\n- W twoim wydaniu to jest bardziej jak wypuszczenie smoka z nory, a nie krzyk – Luke potarł ręką kark, parskając śmiechem. Wywróciłam oczami w odpowiedzi.\n- Wcale nie! Po prostu wychodzę z założenia, że niektóre części naszego życia powinny pozostać poza zasięgiem wzroku. No wiesz – zawahałam się, kiedy zobaczyłam, jak z roztargnieniem wciska dłonie w kieszenie swojego płaszcza. – Po czterech latach średnio które z nas ma prawo oceniać to drugie.\nLuke westchnął cicho, oblizując wargi, zanim się odezwał.\nWychyliłam się do boku, zaglądając mu w twarz z ciekawością. Luke zaciskał twardo usta, które wyglądały teraz jak mała, różowa kreska; zawsze tak robił, kiedy się denerwował albo chciał coś powiedzieć, co niekoniecznie miało być miłe. Zadrżałam lekko, zimny wiatr uderzył w mój bok.\n- Luke – zwróciłam się do niego, orientując się, że nie pociągnie dalej tematu, jeśli ja tego nie zrobię. – O co chodzi?\n- Dochodzę ostatnio do wniosku, że wiele rzeczy chciałbym zrobić w życiu inaczej – mruknął, skupiając wzrok na mijającej nas starszej parze, trzymającej się za ręce. Wyglądali na szczęśliwych, zmarszczki na ich twarzach wyrażały szczęśliwie spędzone lata, może nie takie wolne od trosk, ale przeżyte wspólnie. Przegryzłam dolną wargę.\n- Każdy czasami tak ma – powiedziałam delikatnie, dotykając jego ramienia. Pociągnęłam go w kierunku ławki, na której usiedliśmy, oddaleni od siebie trochę bardziej niż sobie bym tego życzyła. Odległość odpowiednia dla nieznajomych, bolesna dla osób, które mają za sobą przeszłość, szczególnie taką jaką ja i Luke mamy. – Tacy jesteśmy, Luke, jako ludzie. Popełniamy błędy. To normalne.\nPatrzyłam, jak chowa twarz w dłoniach i kuli ramiona, przytłoczony ciężarem wspomnień. Nie byłam do końca pewna, o co mu chodzi; przez cztery lata mogło zdarzyć się wszystko. Mógł zabić człowieka, zaciążyć bogu winna dziewczynę, stracić rodziców, okraść bank. Nie, żeby któraś z tych rzeczy mogła mnie specjalnie zdziwić, zważywszy na to, jakim człowiekiem Luke był, ale jednak…\n- Może i normalne, ale jak można zapomnieć? – wyszeptał w palce, że ledwo go dosłyszałam. Sapnęłam, chwytając jego dłonie i odejmując je od jego twarzy. Odchyliłam jego głowę w swoją stronę, zmuszając jego niebieskie tęczówki by spojrzały w moje.\n- Nie da się zapomnieć – odparłam, gładząc go kciukiem po policzku i uśmiechając kojąco. – Nie powinno się zapominać. Trzeba nauczyć się żyć z tymi błędami i wyciągać z nich wnioski. Pomyśl, że gdybyś nie popełnił tamtego błędu, o którym teraz nie możesz przestać myśleć, teraz nie wiedziałbyś, że było to złe.\nLuke dotknął opuszkami palców mojej dłoni i tym razem to on zamknął ją w swoim uścisku. Na jego policzkach pojawił się rumieniec, kiedy ścisnęłam go w odpowiedzi. Poczułam niemiłe ukłucie w żołądku, uświadamiając sobie, o czym przez ostatnie piętnaście minut rozmawialiśmy.\n- Luke – zawahałam się, starając się uwolnić swoje ręce, ale było już za późno. Nic nie mówiąc chwycił mnie za podbródek i przycisnął swoje wargi do moich, pozbawiając nas oboje tchu. Miękkie usta były chłodne, lekko drżące, ale znajome i przyjemnie kojące. Nie byłam pewna, czemu zrobiłam to, co zrobiłam, ale oddałam ten wymuszony pocałunek, pozwalając mu, by objął mnie w pasie i przyciągnął do siebie. Zniknęło gdzieś całe zimno tego dnia, jesień nagle zamieniła się w ciepłe lato, bo temperatura między nami zdecydowanie przekraczała normę. Wplotłam pale w jego włosy, znajomo miękkie, pachnące dokładnie tym samym szamponem, co kilka lat temu. Wszystko, co było związane z Lukiem było znajome; jego włosy, jego szyja, jego oczy, jego zapach i nawet smak jego ust. I przede wszystkim to uczucie, które wywoływały jego pocałunki było takie samo. Luke mógł zniknąć z mojego życia, mogłam go odrzucić, ale nadal był tym samym człowiekiem. I nie wiem, jak się z tym czułam.\nOdsunęliśmy się od siebie, nieco zmieszani. Nie wiem, kiedy znalazłam się na jego kolanach, ale kiedy chciałam z nich zejść, nie pozwolił mi, przyciskając mnie jeszcze ciaśniej do siebie i chowając twarz w zagłębieniu mojej szyi. Siedzieliśmy tak przez kilka minut, nie do końca wiedząc, co powiedzieć.\n- Luke, puść mnie – powiedziałam w końcu, przełykając ślinę, świadoma konsekwencji moich słów. Podniósł na mnie swoje oczy zdumiony, ale posłusznie otworzył ramiona, pozwalając mi zejść z siebie. Stanęłam przed nim, czując się jak totalna idiotka. – Muszę już iść.\nSkinął głową i ruszył za mną, doganiając mnie po kilku długich krokach. Szliśmy obok siebie w milczeniu, oboje z rękami w kieszeniach, unikając swojego wzroku.\n- Chrissie – rzekł z powagą, zwracając na siebie uwagę. Zacisnęłam oczy i zerknęłam na niego, bojąc się tego, co mogłam zobaczyć. Jego twarz była blada, w przeciwieństwie do mojej, nadal pokrytej czerwienią. – To, co się stało…\n- Nic się nie stało – przerwałam mu gwałtownie, stając na środku chodnika. Moje ręce drżały, cała w środku byłam emocjonalnym wrakiem. Nie potrzebowałam kolejnych problemów. Wystarczył mi Ashton, którego nie mogłam wyrzucić ze swoich myśli, chociaż bardzo próbowałam. Nawet całując Luke’a czułam na sobie pogardliwe spojrzenie Irwina, oceniające mnie krytycznie za to, co robiłam. Ashton był kłopotem, a Luke był kolejnym. To tak jakbym stała na rozdrożu bez drogowskazu, mając za plecami pędzące auto. Zawsze mogłam iść na przełaj i wylądować jako kolejna dziwka Clifforda… Prawda?\n- Było błędem? – Luke zaśmiał się gorzko, wbijając we mnie spojrzenie.\n- Tak, Luke – odparłam twardo, patrząc jak jego zazwyczaj ciepłe spojrzenie staje się stalowe i niewzruszone. Błękit oczy zastąpiła zimna szarość, to zabolało, ale było konieczne. Nie wiedziałam, czego chcę. To fakt. Ale wiedziałam, że nie chcę Luke’a. Nie w ten sposób. – Było kolejnym błędem, z którym oboje musimy nauczyć się żyć. Chociaż w tym przypadku polecałabym o nim zapomnieć, tak dal naszego wspólnego dobra.\n- Wiesz, co w tym jest najśmieszniejsze, Chriss? – zapytał Luke. Na jego szyi pojawiły się pulsuje żyły, jednak kiedy znowu przemówił, głos miał spokojny. – Że odrzucasz mnie dla mojego najlepszego przyjaciele.\n- O czym ty kurwa pieprzysz?\n-No błagam cię – zaśmiał się gorzko. – Oboje dobrze wiemy, że twoją głowę zaprząta Ashton. I nie próbuj się z tego wykręcać.\nZacisnęłam pięści, powstrzymując się, żeby go nie uderzyć.\n- Wiesz co? – krzyknęłam ze złością, aż ptaki na drzewie obok nas poderwały się do lotu. – Masz rację! Może nawet bardziej niż ci się wydaje!\n- I co, wyobrażałaś sobie jego, jak się całowaliśmy? – zakpił ze mnie, podnosząc głos.\n- To akurat powinna być ujma dla ciebie – warknęłam, piorunując go wzrokiem.\n- Po prostu to powiedz, Chrissie – chłopak przeczesał palcami włosy, które były teraz targane przez wiatr. Elektryczność, która sypała iskrami pomiędzy nami zamieniła się w pioruny, którymi najchętniej jedno by rzuciło w drugie. On, zraniony odrzuceniem, ja zdenerwowana konfrontacją z własnymi uczuciami. Bo tak właśnie było; ten pocałunek uświadomił mi jedną rzecz, której bałam się najbardziej na świecie. Brałam od jakiegoś czasu poprawkę na to, nie byłam głupia. Wolałam jednak ślepo wierzyć, że może jeszcze to nie był ten moment, że może jeszcze była dla Mie nadzieja. Palce Luke’a na moim policzku przekonały mnie jednak ostatecznie.\n- Co do cholery czujesz, bo chyba jeśli ktoś cię do tego nie zmusi, to będziesz wpadać w ramiona każdego faceta na ulicy – warknął Hemmings, marszcząc nos.\n- Zależy mi na nim, jesteś zadowolony? – krzyknęłam, czując, jak oczy mi zapiekły, wiec otarłam szybko je, zanim jakakolwiek łza zdążyła spaść po moim policzku.\n- Nie, bo to nadal nie jest to, co czujesz – prychnął, robiąc krok w moją stronę. Zaczął się bawić swoim kolczykiem w wardze, dekoncentrując mnie tym.\n- Chcesz usłyszeć że go kocham? – roześmiałam się bez cienia radości. – Bardzo dobrze. Kocham go. Kocham Ashtona. Czy teraz szanowny panicz jest dumny?\nLuke rozszerzył usta w zdumieniu, zszokowany moimi słowami. Gdyby nie fakt łez płynących po moich policzkach, prawdopodobnie moja reakcja byłaby podobna. Nie miałam siły udawać. Nie mogłam już dłużej zaprzeczać, że to, co czułam, było przypadkiem albo bez znaczenia. To miało znaczenie. Zawsze tak było.\nDwa słowa. Dwa błahe z pozoru słowa, wypowiedziane na głos miały jakby wiążącą moc. Nie dało się ich cofnąć, bo miałam na myśli dokładnie to, co powiedziałam. Wymierzyłam sama sobie policzek, który trafił zamiast w twarz, to w moje serce. Calum miał rację – w końcu uderzyłam w mur i to zabolało, tak cholernie zabolało.\n- Musze już iść – zanim Luke zdążył mi odpowiedzieć, minęłam go i ruszyłam przed siebie, starając się wrócić do normalnego tępa oddychania. Tego było po prostu za dużo. Jak ludzie mogą wytrzymać cos takiego? Zakochanie? Co to tak naprawdę znaczy? Dlaczego w ogóle myślę, że jestem…\nZielone światła na ulicach były po mojej stronie. Nic mnie nie zatrzymywało, każdy autobus przybył na czas, jakby mnie pospieszając przed powrotem do domu. Nie trudziłam się żeby poczekać na windę, wbiegłam po schodach na piętro i stanęłam przed drzwiami, nerwowo wyszarpując klucze i otwierając drzwi. Zamknęłam je za sobą i oparłam się o ścianę przedpokoju, zbierając myśli. To wszystko było takie dziwne, takie szybkie, takie… Inne. Nie w moim stylu. I w jakiś sposób – podobało mi się.\nW mieszkaniu pachniało jedzeniem; nie jestem w stanie powiedzieć czym, mieszkanka ziół unosiła się w powietrzu, prowadząc mnie do kuchni, w której stał Ashton i w tamtym momencie grzebał w szafkach, klnąc pod nosem. Zaśmiałam się cicho, obserwując go, jak krzątał się między półkami, zajęty swoim światem. Już kiedyś widziałam go w akcji, ale jego robienie naleśników skończyło się dymem na pół mieszkania, więc nie wierzyłam za nadto w jego możliwości kulinarne. Tym razem jednak wyglądało, że chłopak wiedział, co robi. Odwrócił się w końcu w moim kierunku, prawdopodobnie czując na sobie mój wzrok.\n- Nie miałaś być później? – zapytał, marszcząc brwi. Moje usta rozszerzyły się w uśmiechu, nad którym nie mogłam zapanować. A pieprzyć to.\nPodeszłam do niego i bez najmniejszych skrupułów zarzuciłam ręce na jego szyję, zmuszając, by się lekko pochylił. Zdziwiony spełnił moje żądanie, patrząc na mnie ciekawie, kiedy cmoknęłam go lekko usta. Widziałam, jak jego źrenice rozszerzają się, ale w tamtym momencie puściłam go i wyszłam z pomieszczenia, śmiejąc się sama do siebie.\n- Co to miało znaczyć? – zapytał Ashton, stając w drzwiach mojego pokoju i obserwując, jak uśmiecham się sama do siebie. Zaczerwieniłam się i spuściłam wzrok na podłogę.\n- Nie wiem – odpowiedziałam wzruszając ramionami, naginając lekko prawdę. Nie musiał jeszcze wiedzieć. Nie wyskoczę do niego jak zabawka z pudełka ze stwierdzeniem „och, no wiesz, podobasz mi się, chodźmy do łóżka”.\n- Ja też nie, ale mogłabyś to robić częściej – Ashton zaczął się śmiać i zostawił mnie samą, wyraźnie z czegoś zadowolony.\nPodobno zakochana osoba jest w stanie zrobić nawet najgłupsze rzeczy. Skoczyć z mostu, rzucić się w ogień, skłamać, spontanicznie pocałować na środku Times Square. Nie mysli trzeźwo. Jej organizm wytwarza nadprogramową ilość endorfin, hormonów szczęścia. I jeśli to prawda… To moje ciało było tym wypełnione. To zdecydowanie mi się to podobało. Nigdy nie czułam się tak dobrze.\nKochani, dziękuję Wam za całe wsparcie, jakie mi dajecie. Jesteście naprawdę niesamowici i nawet nie zdajecie sobie sprawy, z jaką radością czytałam Wasze komentarze. Jesteście niezastąpieni.\nCzytajcie, komentujcie... Wiecie co robić :) Jeśli czytasz, to co Ci szkodzi skomentować ;)\nAutor: Mary 48 komentarzy:\nbardzo proszę o przeczytanie notki pod rozdziałem.\na za niewłączenie soundtracku ucinam nóżki\nChłopak siedzący obok mnie stukał palcami o ławkę, wygrywając bardzo nierówny rytm. Jego oczy błądziły po pomieszczeniu, nie zatrzymując się na niczym konkretnym Był znudzony dokładnie tak samo, jak ja.\n- Możesz przestać? – warknęłam do niego, obniżając głos tak, by nie usłyszał mnie profesor. Brunet spojrzał n mnie zdziwiony, ale zabrał palce z ławki i schował ręce do kieszeni, nonszalancko się uśmiechając. Przewróciłam oczami i wbiłam wzrok w tablicę interaktywną, na której pojawiały się co jakiś czas nudne slajdy z prezentacji o Shakespearze. Kogo obchodzi ten stetryczały pryk. Czułam, jak moje powieki zaczęły opadać, byłam taka zmęczona. Całe szczęście, nie siedziałam w jednej z pierwszych ławek, gdybym zasnęła, nikt by tego nie zauważył.\n- Hej, mała obudź się – poczułam szturchniecie w moim boku; brunet, na którego wcześniej nakrzyczałam pochylał się nade mną z uśmiechem. Podniosłam głowę do góry i rozejrzałam po klasie – oprócz mnie i tego chłopaka, nie było w niej już nikogo. Cholera, faktycznie zasnęłam.\n- Och… dzięki – bąknęłam, wstając niezdarnie. On podał mi torbę, szczerząc swoje zęby. Wygięłam usta w sztucznym uśmiechu i wyminęłam go, zmierzając szybkim krokiem w kierunku drzwi.\n- Hej, poczekaj – chłopak dogonił mnie i zrównał ze sobą. Sapnęłam zirytowana. – Jesteś Chrissy, prawda?\n- Chrissie – poprawiłam go. Nienawidziłam, gdy mylono moje imię. To nie jest przecież takie trudne do zapamiętania, że akcent idzie inaczej na końcówkę? – Co chcesz.\n- James – przedstawił się, unosząc brwi. Ja wzruszyłam tylko ramionami, nadal niezainteresowana.\n- Pomyślałem, że może…\n- Niech zgadnę – zatrzymałam się gwałtownie, stając przed Jamesem z rękami opartymi na biodrach. – Pomyślałeś, że moglibyśmy się wybrać na kawę, ciastko, herbatę, spacer, drinka?\nŚmiech bruneta był czysty i zbił mnie z tropu.\n- Pomyślałem, że możesz chcieć notatki z tych zajęć, skoro kompletnie na nich odpłynęłaś. Za tydzień będzie zaliczenie – odparł, nadal lekko chichocząc. Poczułam, jak na moich policzkach wykwita rumieniec.\n- Och – zająknęłam się, spuszczając wzrok. Poczułam się głupio jak nigdy dotąd. – Tak… Myślę, że tak. Dziękuję.\nChłopak jeszcze raz obdarzył mnie uśmiechem, zostawiając samą na korytarzu. Spuściłam głowę i ruszyłam przed siebie, starając się nie potknąć o własne nogi. To, co się ze mną działo było okropne, nie do przyjęcia i wyniszczające. Powód mojej usterki był jeszcze gorszy. Pierdol się, Irwin.\nNie chciałam jeszcze wracać, nie chciałam mieć tej wątpliwej przyjemności patrzenia na rozwalonego Ashtona na kanapie. Z gitarą i tym irytującym zeszytem, którego nie wolno było mi dotknąć nawet przy sprzątaniu. Stopy same niosły mnie przez miasto. Sama nie wiem, kiedy znalazłam się pod klubem, w którym pracowałam; zrezygnowana weszłam do środka, szurając nogami o beton.\nPomieszczenia były już oświetlone, w końcu zbliżała się niemal dwudziesta. Kilku otyłych typków siedziało przy barze i sączyło drinki, jakaś blondynka paliła papierosa, zaciągając się przy tym śmiesznie. Pokręciłam głową i usiadłam po przeciwległej stronie baru, byle jak najdalej od tego paskudnego towarzystwa. Zwiesiłam głowę w dół i podparłam ją rękami, starając się oczyścić myśli.\n- Michael dzisiaj nie pracuje – zagrzmiał głos nade mną, a mała szklanka szkockiej została postawiona z trzaskiem przed moją twarzą. Powędrowałam oczami do góry i zobaczyłam Caluma, tego nowego barmana – a raczej chłopca do wszystkiego – który uśmiechał się do mnie. Jego ciemne włosy były roztrzepane, jakby dopiero co wstał z łóżka, a skóra blada, co było dość zaskakujące, zważywszy na jego ciemna karnację. Wzięłam do ręki szklankę i zaczęłam obracać ją w dłoniach; lód obijał się od ścianek w uspokajającym rytmie.\n- Nie przyszłam do Mike’a – jęknęłam i podniosłam trzymany w rękach przedmiot, kiwając głową w kierunku bruneta z wdzięcznością. – Dzięki za to.\n- Domyśliłem się, gdybyś była tu dla niego, pewnie już zmierzałabyś na zaplecze.\n- Czy to naprawdę takie oczywiste? – jęknęłam, przymykając powieki. Jeszcze tego mi brakowało, żeby cała obsługa w klubie mówiła, jak pieprzę się z ich szefem.\n- Nie, ja po prostu dobrze znam tego fiuta – zaśmiał się Calum, wyjmując spod lady kolejną szklankę i napełniając ją. – A teraz powiedz, co ci jest, albo odliczę każdego kolejnego drinka od twojej pensji.\n- Grozisz, mi Hood? – zapytałam, a kąciki moich ust zadrgały.\n- Nie, oferuje kompleksową pomoc psychiatryczną, dostępne za jedyne 6,99, tu i teraz. Dostałaś właśnie zniżkę pracowniczą – chłopak podniósł do ust alkohol i powąchał zawartość krzywiąc się nieznacznie. W końcu upił łyk, a grymas na jego twarzy się zwiększył. – Jezu, czemu ja to piję.\n- Dlatego, że jesteś idiotą, jak każdy facet – wytknęłam mu, trochę za ostro, unoszac głos. Uniósł jedną brew.\n- Och, czyli czyjeś serduszko najpierw przebiła strzała Amora, a potem ten sam kretyn wjebał ci nóż w organ?\n- Boże, nie – oplułam się. – To, że zawiodłam się na osobniku posiadającym penisa nie oznacza, że od razu byłam w nim zakochana.\nCalum spojrzał na mnie z ukosa.\n- No to, o co chodzi, księżniczko?\n- Po prostu – zachłysnęłam się powietrzem, zastanawiając jak wiele powinnam mu powiedzieć. Calum był tak bardzo nikim, mogłam go uznać za kolejną szarą twarz w tłumie codzienności. – Po prostu miałeś kiedyś takie uczucie, że wydawało ci się, że kogoś znasz, ale szybko okazało się to nieprawdą?\nChłopak skinął powoli głową, a jego twarz stężała. – Tak, raz.\n- Albo inaczej – ciągnęłam, kiedy dokończyłam picie alkoholu. – Myślałeś, że tej osobie zależy, ale następnego dnia totalnie zdradziła twoje zaufanie?\n- Nadal mówimy o tym samym przypadku?\nWzruszyłam ramionami. – Sama nie jestem pewna, o czym ja już mówię. Ani co myślę.\n- Wiesz – Calum pochylił się w moją stronę i przykrył moje dłonie swoimi. – Czasami ludzie boją się przyznać do niektórych rzeczy, szczególnie uczuć, dlatego wybierają drogi wiodące najbardziej naokoło.\nZabrałam szybko ręce, chowając je pod stół i popatrzyłam ze złością na Caluma.\n- Ja nic do Ashtona nie czuję! – krzyknęłam poirytowana. W momencie, w którym słowa wypłynęły z moich ust zakryłam je ręką, przerażona. Calum zrobił zdziwioną minę i cofnął się o krok, obserwując zmieniającą się na mojej twarzy mimikę.\n- Um – zająknęłam się, wlepiając spojrzenie w pustą szklankę. Czułam ciśnienie pulsujące w moich skroniach, a serce wybijało nierówny rytm, jakbym wykonała biegiem kilka kółek wokół budynku.– Ta, to ktoś z kim mieszkam. Tak jakby.\nŹrenice Caluma rozszerzyły się, a jego usta otworzyły w niedowierzaniu. – Mieszkasz?\n- Tak? Czemu ciebie to tak dziwi? – Przecież w Nowym Jorku mieszka kilka tysięcy Ashtonów, czemu brunet zachowywał się, jakby dokładnie wiedział, o kim mówię?\n- Co? Nie, nic – Calum odwrócił wzrok i zajął się wycieraniem zastawy. Obserwowałam go przez chwilę, aż w końcu wzruszyłam ramionami i wstałam z wysokiego stołka. Muzyka zaczynała być coraz głośniejsza i tłok przy barze był już powoli nie do wytrzymania.\n- Calum? – powiedziałam, gdy ten miał zamiar odejść bez słowa.\n- Nie mów… nikomu o tej rozmowie, dobrze? – modliłam się w duchu, żeby przytaknął i rzeczywiście nie pisnął słówkiem o tym żadnej chodzącej po ziemi istocie. A zwłaszcza Michaelowi. Calum oblizał wargi i oparł się obiema dłońmi o kontuar.\n- Jeśli masz na myśli Mike’a, to nie pisnę słowem, ale będziesz mi winna przysługę – odezwał się cicho po chwili milczenia, że ledwo go usłyszałam. – Ale ty powinnaś zacząć być szczera sama ze sobą, Chrissie. Uciekasz jak królik do nory, a to cię daleko nie zaprowadzi.\n- Liczę, że wpadnę do Krainy Czarów – zażartowałam, na co chłopakowi zadrżały kąciki ust. Pokręcił głową z dezaprobatą.\n- Oboje się oszukujecie, mała. W końcu któreś z was uderzy głową o mur i się obudzicie ze snu.\n- O czym ty do cholery mówisz? – sapnęłam, zakładając torbę na ramię. Calum uśmiechnął się smutno.\n- Myślę, że dobrze wiesz, o czym mówię.\nOdszedł, aby obsłużyć niecierpliwych klientów spragnionych wysokoprocentowych napojów. Zagryzłam wargę; gdyby Hood znał Ashtona, prawdopodobnie jego słowa miałyby sens. Ale przecież go nie znał, nie mógł… Prawda?\nKiedy dotarłam do domu, zaczynało już zmierzchać. Słońce powoli zachodziło, znikało na linii horyzontu za wysokimi budynkami miasta. Przez chwile stanął mi przed oczami obraz chłopaka, gdy siedzieliśmy razem na dachu. To wydawało się tak odległe, praktycznie wspomnienia widziałam jak przez mgłę; może faktycznie tamten wieczór istniał tylko w mojej wyobraźni? Zaczęłam nienawidzić siebie za to, jak słaba się stawałam przez Irwina. Łatwiej nienawidzić niż przyznać, że… cokolwiek przyznać.\nZamknęłam drzwi z trzaskiem i przekręciłam klucz w zamku. Byłam sama w domu, co niezmiernie mnie cieszyło. Od kilku dni unikałam Ashtona, raz nawet nasłuchiwałam, czy na pewno wyszedł z mieszkania. Wiedziałam, że wybuchłabym gdybym go zobaczyła, tylko prawdopodobnie niekoniecznie w sposób, w jaki sobie bym tego życzyła. A coś, czego bardziej nie znosiłam od przegrywania we własną grę, było okazywanie słabości. Chociaż na dobrą sprawę obie te rzeczy w tym przypadku się łączyły. Ale żeby Ashton był moją słabością? To przecież nawet śmiesznie brzmi.\nNie jestem pewna, w którym momencie zdałam sobie sprawę kilku rzeczy. Po pierwsze, że tak naprawdę nie chciałam walczyć z Ashtonem. Po drugie, że dotychczasową walkę przegrywałam z kretesem. Gdzie się podział twój genialny plan, Chrissie? A no tak, zgubiłam go uciekając z pokoju, w którym kilka dni wcześniej chłopak mnie pocałował. Kogo ty skarbie oszukujesz? Że chłopak, który niemal co noc wraca do domu zataczając się, nagle stanie się dbającym o ciebie księciem z bajki? Chrissie, od kiedy tak poza tym pragniesz księcia?\nUderzyłam lekko czołem o futrynę w drzwiach łazienki. Zaczynałam wariować, za dużo myśleć i jeszcze więcej analizować. W tym punkcie nie do końca już byłam pewna, czego chciałam.\nDoskonale wiesz, Chrissie, czego chcesz. Tylko boisz się tego przyznać. Głos w mojej głowie brzmiał podejrzanie podobnie do Caluma. Westchnęłam cicho. Nic nie jest tak, jak zaplanowałam.\nOdchyliłam głowę do tyłu, poprawiając rękami zakręcony w turban ręcznik na mojej głowie. Moje lustrzane odbicie niemal wołało o pomstę do nieba – ciemne kręgi pod oczami, ślady po kilku słabo nieprzespanych nocach, matowa skóra, pozbawione koloru usta. Wyglądałam jak wrak i sama nie wiem, dlaczego. Przecież nic tak wielkiego się nie stało. Tylko odkryłam w sobie pokłady dziewczęcej naiwności, a to nie powinno na mnie aż tak oddziaływać. Czułam się obco we własnej skórze.\nZaczęłam myć zęby, kiedy drzwi za mną otworzyły się z trzaskiem, a głowa Ashtona przecisnęła się przez utworzoną szparę. Przekręciłam się w jego kierunku, ze szczoteczką w zębach; kiedy jego oczy zaczęły omiatać moją sylwetkę, zdałam sobie sprawę, że stałam po środku łazienki w samych majtkach i sięgającej połowy ud koszulce chłopaka, którą zgarnęłam z suszarki nad wanną z braku czegoś lepszego. Poczułam jak moje policzki robią się gorące.\nAshton wszedł do łazienki, mrugając szybko oczami. Nie odzywaliśmy się do siebie ani słowem od mojego krótkiego oświadczenia kilka dni temu w kuchni; poczułam ciepło jego ciała, kiedy stanął za mną, powodując, że zadrżałam lekko.\n- Cześć, piękna – powiedział cicho, a jego oddech zawiał tuż nad moim obojczykiem. Zaczerpnęłam lekko powietrza i nic nie powiedziałam, szczotkując uparcie zęby, aż dziąsła zaczęły mnie boleć. Nie trać kontroli, Chrissie, nie trać…\n- Nic nie powiesz? – zapytał, a powietrze tym razem dmuchnęło w moją szyję. Zacisnęłam lewą, wolną, rękę na krawędzi umywalki, starając się nie upaść, kiedy jego dłonie znalazły się na mojej talii. Bursztynowe tęczówki przypatrywały się naszym twarzom w lustrze, wyraźnie analizując przewijającą się przez nie emocje, bo mały uśmieszek zadrgał na jego ustach. – Ładnie wyglądasz w mojej koszulce.\nNiemal jęknęłam, kiedy zabrał ręce z mojego ciała, ale udało mi się w porę zacisnąć zęby. Odłożyłam szczoteczkę do kubka i wypłukałam usta, uspokajając powoli myśli. Bo czy to nie żenujące? Być tak podatną na czyjś dotyk, czyjeś westchnienie. Czyjeś, mam na myśli Ashtona Irwina. Ten chłopak nie przyniósł mi nic, poza kłopotami. Gdybym trzy lata temu wiedziała, że jego pojawienie się w klubie będzie zwiastowało mój sromotny koniec, prawdopodobnie… I tak bym do niego podeszła.\nChłopak zdjął ręcznik z moje głowy i odrzucił go niedbale na podłogę, obserwując jak pofalowane mokre kosmyki opadają mi na plecy, tworząc dziwne, splątane wzory. Odgarnął je z prawej strony, muskając opuszkami palców moją skórę. Znowu wstrzymałam oddech, kiedy dotknął mnie ustami tuż nad obojczykiem. Jego ręce, toczące wędrówkę między moimi pośladkami, a talią nie spieszyły się nigdzie, dawały sobie i mi czas na przyzwyczajenie się do palącego uczucia. Delikatnie naciskał na mnie od tyłu, niwelując praktycznie przestrzeń między ciałami. Nie powiem, żeby mi się to nie podobało.\n- Wiesz, ile rzeczy chciałbym z tobą robić, Chrissie? – zamruczał mi do ucha, a ja mogłam tylko dygotać, nagle przytłoczona jego bliskością.\nOdwróciłam się do niego z trudem, kładąc ręce na klatce piersiowej. Spojrzał na mnie z dołu, uśmiechając łobuzersko i jego ręka powędrowała pod spód bluzki którą miałam na sobie, w poszukiwaniu stanika. Jego źrenice rozszerzyły się, gdy zdał sobie sprawę z mojej nagości.\n- Powiedz mi – mruknęłam, pozwalając dłoniom dryfować po jego ramionach i badać zagłębienia mięśni.\n- Zaniósłbym cię teraz do pokoju – wymruczałem trącając językiem płatek jej ucha. Stawała się z sekundy na sekundę coraz bardziej wiotka, gubiła swój pancerz, który budowała od tak dawna. Taka łatwa do zranienia, taka podatna na wszelkie zło, które na nią czekało. Co się stało, zapytałem sam siebie. – Zaniósłbym do swojego pokoju i pozwolił ci zrobić ze sobą, co tylko byś chciała.\nChrissie zachichotała jak mała dziewczynka, co nagle wydało mi się… urocze.\nChryste, Irwin. Skąd ty w ogóle znasz takie określenia? I od kiedy Weild jest „urocza” dla ciebie?\n- A obiecasz, że zrobisz dokładnie wszystko, o co poproszę? – jej niebieskie oczy pociemniały, a usta zacisnęły nagle w kreskę. Cała jej twarz wyrażała nagle głębokie skupienie, a palce, wcześniej przyjemnie masujące moją skórę, zaciśnięte były w piąstki.\n- Wszystko – wysapałem, pochylając się raz jeszcze nad nią i przejeżdżając językiem tuż przy linii szczęki. Popchnęła mnie lekko do tyłu.\n- Zamknij oczy – nakazała zimno. Westchnąłem cicho, ale spełniłem jej prośbę, sam nie wiedząc dokładnie, do czego zmierza. Jej dłonie wróciły na mój tors i jechały powoli wyżej; materiał w moich bokserkach zaczynał się naprężać, mogłem to doskonale poczuć. Wtedy ręce dziewczyny objęły moją twarz, jakby przygotowując ją do pocałunku. Stanęła na palcach, a jej oddech, pachnący jeszcze pastą do zębów, owiał moje policzki.\n- A to – szepnęła, składając pocałunek tuż przy kąciku moich ust. – Za pogrywanie ze mną.\nUsłyszałem tylko krotki świst i poczułem, jak policzek odskakuje mi w lewą stronę, tracony uderzeniem. Otworzyłem oczy zdezorientowany i złapałem się za twarz, która momentalnie po jednej stronie poczerwieniała. Dziewczyna zdążyła już zniknąć w drzwiach i pewnie zamknęła się w swoim pokoju, jak zwykle, kiedy robiła coś, po czym miała wyrzuty sumienia.\n- Chrissie – warknąłem, odkręcając wodę i ochlapując bolesne miejsce. – Co ty ze mną robisz?\nNie potrafiłem być zły, wiedziałem, że zasłużyłem.\nCiężko się mówi o takich sprawach żeby nie wyjść na łasego poklasku czy czegoś takiego. Proszę, nie dobierajcie tych słów w ten sposób. Wiecie, jak wdzięczna Wam jestem - za to, że jesteście, za to, że czytacie. Bez Was nie byłoby Trouble, ono zatrzymałoby się gdzieś na drugim rozdziale i umarło śmiercią tragiczną. Dzięki Wam historia Chrissie i Ashtona się toczy; Wy jesteście też częścią historii. Każde Wasze wejście tutaj, każdy komentarz to paliwo dla mnie, szczęście, że podoba Wam się to, co tworzę. I za nic w świecie nie mogłabym być bardziej wdzięczna.\nOstatnio niestety zachodzi tendencja spadkowa, dość drastyczna nawet bym powiedziała - w wejściach i komentarzach. W sumie to kij drapał komentarze, bo to nie jest najważniejsze. Ale widzieć, że coraz mniej osób czyta? To boli, serio boli. I rodzi się we mnie ta wątpliwość, czy piszę dobrze. Czy Wam się podoba. A może coś zepsułam? Nie wiem. A może mój pomysł, z początku genialny, nagle okazał się głupi? Nie wiem... Wy mi powiedzcie. Gdzie popełniłam błąd?\nTak czy siak, dziękuję tym, którzy zostali i z niecierpliwością wyczekują każdego rozdziału. A nawet jak nie wyczekują, ale pamiętają, to też dziękuję. Jesteście niesamowici.\nAutor: Mary 72 komentarze:


Brązowy wełniany krawat w kratkę księcia Walii\nStylowy krawat w kolorze brązowym. Wykonany w 70% z wełny i 30% z jedwabiu. Elegancki, oryginalny, będzie wspaniałym dodatkiem do wielu stylizacji - zarówno formalnych, jak i tych bardziej codziennych.\nSzary wełniany krawat\nStylowy krawat w kolorze szarym. Wykonany w 74% z runa wełny dziewiczej, 13% z modalu i 13% z bawełny. Elegancki, oryginalny, będzie wspaniałym dodatkiem do wielu stylizacji - zarówno formalnych, jak i tych bardziej codziennych.\nOliwkowy krawat w drobny wzór\nStylowy krawat w kolorze oliwkowym. Wykonany w 100% z jedwabiu. Elegancki, oryginalny, będzie wspaniałym dodatkiem do wielu stylizacji - zarówno formalnych, jak i tych bardziej codziennych.\nGranatowy krawat w groszki\nStylowy krawat w kolorze granatowym. Wykonany w 55% z bawełny i 45% z jedwabiu. Elegancki, oryginalny, będzie wspaniałym dodatkiem do wielu stylizacji - zarówno formalnych, jak i tych bardziej codziennych.


JOANNA JABŁCZYŃSKA NAGO! W KOŃCU SIĘ ZDECYDOWAŁA! ZDJĘCIA\tNasze hity "Na sygnale", odcinek 102, 25.08.2016: nadzieja i nowa miłość!\t"Ranczo": co wydarzy się w ostatniej serii popularnego hitu?\t"Klan": Kaja Paschalska pochwaliła się zgrabnymi nogami\t"Siódme niebo": Minęło 20 lat od emisji pierwszego odcinka serialu. Jak zmienili się główni bohaterowie?\t"M jak miłość", odc. 1233, 30.08.2016: Nowy bohater i nowe problemy\t"Ania z Zielonego Wzgórza": powstanie nowy serial o przygodach Ani Shirley\t"Na dobre i na złe": Zamach w Leśnej Górze i śmierć jednego z głównych bohaterów\t"Ranczo": Cezary Żak skończył 55 lat. Jak zmienił się przez ten czas?\t"Bodo": Edyta Herbuś pochwaliła się zdjęciami w bikini\t"Daleko od szosy": Jak potoczyły się losy Ireny Szewczyk?\t"M jak miłość": Niezwykła przyjaźń Dominiki Ostałowskiej i Krystiana Wieczorka\t"Pełna chata": Córka Candace Cameron Bure skończyła właśnie 18 lat\tZobacz także\n« poprzednia 1 2 3 4 5 następna » "Glee": Naya Rivera po latach ujawniła traumatyczną przeszłość


Aktualny czas: 25-05-2018, 23:18 Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\nRE: Planowanie służb\nPo służbie trwającej 12 godzin minimum 11 godzin odpoczynku więc nikt nie może cię zmusić do uczestnictwa w takim szkoleniu ale kij ma dwa końce bo jak dojeżdżasz to mogą ci zaplanować szkolenie w następnym dniu i specjalnie będziesz musiał na nie przyjechać wszystko zależy od indywidualnego podejścia. Kwestię te reguluje:\n(24-06-2014 13:52 )Alzheimer napisał(a): Jeśli boisz się konsekwencji nieformalnych nieobecności w szkoleniu, to zostań na nim i manifestacyjnie zemdlej, sugerując przemęczenie. Będzie cyrk.\nI tym sposobem strace prawo jazdy na rok\nMa byc podobno tez jakis sprawdzian pisemny z przepisow na tym szkoleniu.\nIdź pogadaj z komendantem. Rozmowa czasem dużo daje.\nNo wlasnie tutaj jest taki komendant, ze o niczym z nim pogadac nie mozna. Jutro sie rano sie przekonam jak to faktycznie wyglada. Generalnie zamierzam jechac po sluzbie do domu bo dziecko ma zaplanowana wizyte kontrolna u lekarza, a ze w grafiku mam dzien wolny to nie zamierzam spedzac go na placowce.\nW gestii przełożonych jest tak organizować szkolenia aby każdemu pasowało a nie naginać przepisy i kazać komuś zostać po nocce na szkoleniu. Do tego nikt nie ma prawa cię zmusić.\nNo nie kumam masz wolne a masz być w służbie - skoro w SWK nie ma wpisu administracja/szkolenie to twoi przełożeni są wolni jak piłeczka. To, ze nie masz wpisu w systemie nie jest z przypadku. Nikt nie wyciągnie żadnych konsekwencji bo na jakiej podstawie ? Wpisu w SWK nie ma, a szkolenie nie jest niczym wyjątkowym co by zmuszało do złamania zasady wolnego po służbie. Wojny nie ma... idź do domu\nOczywiście jak masz jaja , bo jak nie masz jaja ( jaj ) to przyjdziesz i będziesz siedział cicho jak sabaka .\njak pisałem wcześniej jest Zarządzenie KG w sprawie szkoleń( tylko nie pamiętam które) - poszukaj i się nim podpieraj\nzdrowy rozsądek; masz ważne plany na ten dzień - zmykaj do domu i zajmuj się ważnymi sprawami; chcesz mieć to z głowy, a nie jeździć na dodatkowy termin - zostań "przedrzem" szkolenie albo słuchaj\nU nas też były szkolenia po nocnej służbie ( i raczej nikt nie narzekał zważywszy ,że większość dojeżdza po kilkadziesiąt km) do czasu ,aż gość wyjeżdzając ze szkolenia tuż za przejściem poszedł na czołówkę.\nTeraz planują szkolenia w swk najczęściej w drugi dzień po nocce dotyczy rzecz jasna tylko I linii ( reszta wszystko kuma).\nNo i pojechalem sobie do domu, specjalnie nikt mnie nie zatrzymywal\nAle wiem, ze sporo ludzi zostalo, szczegolnie "mlodych". Byli tacy co schodzili z nocki, zostawali na szkoleniu i wieczorem znowu na nocke.\nSiemka. Czy istnieje jakiś akt prawny regulujący kwestię informowania ff-sza o planowanej sluzbie? Np. w SWK mam dwie puste kratki 10.01 i 11.01 więc czy istnieje opcja że 10.01 o godz 12:00 dostaje telefon ze mam przyjść na nockę tego dnia albo dniowke dnia nastepnego? Oczywiście zakładając że wcześniej nikt nie wepcha służby.\n48 lub 72h przed musisz być poinformowany o służbie. Puste okna czyli DW czy co? Dziwnie tam u Was planują.\n(02-01-2017 15:04 )endrju napisał(a): Siemka. Czy istnieje jakiś akt prawny regulujący kwestię informowania ff-sza o planowanej sluzbie? Np. w SWK mam dwie puste kratki 10.01 i 11.01 więc czy istnieje opcja że 10.01 o godz 12:00 dostaje telefon ze mam przyjść na nockę tego dnia albo dniowke dnia nastepnego? Oczywiście zakładając że wcześniej nikt nie wepcha służby.\nA co w przypadku zakończenia służby np. dzis o godz 5.30 i zapoznanie się z grafikiem z którego wynika że jutrzejszy dzień czyli 07.02 jest Dw po czym dziś o godz 12 otrzymało się telefon, że jutro jednak służba na 6?\nNo co jeżeli masz już plany coś opłacone bądź wyjeżdżasz to przy takim telefonie mówisz, że nie da rady bo było DW i masz już coś zaplanowane natomiast jeżeli nic nie robisz to jasno przepisy mówią 11 godz. różnicy i nie dwa razy w tej samej dobie\nTo tak jak myślałem. Dzięki bardzo za odpowiedź\n(06-02-2017 13:06 )davidk3 napisał(a): A co w przypadku zakończenia służby np. dzis o godz 5.30 i zapoznanie się z grafikiem z którego wynika że jutrzejszy dzień czyli 07.02 jest Dw po czym dziś o godz 12 otrzymało się telefon, że jutro jednak służba na 6?\nPrzyjście w takim przypadku do służby to dobra wola funkcjonariusza. Przełożeni są fer wobec Ciebie to jak nie masz planów mówisz ok. Jak jesteś z nimi na wojennej ścieżce bo cały czas robią ci pod górę to stosujesz zasadę wzajemności i miowisz nie.\nDziękuję bardzo krissg


Unieszkodliwianie padłych zwierząt i utylizacja. Przybliżamy nieznany przemysł - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nZnaczna rzesza opinii publicznej w Polsce nie ma świadomości istnienia i znaczenia branży utylizacyjnej dla rolnictwa, gospodarki żywnościowej i gospodarki jako takiej.\nTrudności z jej percepcją nie mają hodowcy zwierząt, prowadzący ubojnie i zakłady przetwórstwa mięsnego, leśnicy, restauratorzy, inspektorzy weterynaryjni i sanitarni. Oni wiedzą, że nie da się hodować drobiu, bydła, trzody chlewnej, koni, zwierząt futerkowych, czy innych niszowych gatunków zwierząt, ani też utrzymywać w zdrowiu zwierząt dzikich i towarzyszących człowiekowi i jednocześnie produkować bezpieczną żywność bez codziennej i ścisłej współpracy z zakładami utylizacyjnymi.\nUtylizacja (z fr. utilisation) w rozumieniu semantycznym i powszechnie uznawanym w nauce oznacza czynienie czegoś użytecznym. W znaczeniu właściwym dla przedmiotowej branży, a także w odnoszącym się do niej prawodawstwie, słowo to oznacza wykorzystanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jako surowców wtórnych do produkcji przetworzonych białek zwierzęcych, a także różnego rodzaju tłuszczów oraz produktów im pochodnych.\nUtylizacja zamiennie także zwana przetwarzaniem niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego na niekonsumpcyjne białka i tłuszcze stanowi warunek konieczny bezpiecznej i zdrowej produkcji zwierzęcej oraz wprowadzania na rynek żywności pozbawionej ryzyk rozprzestrzeniania się chorób, w tym groźnych chorób zakaźnych przenoszących się na ludzi i zwierzęta.\nPierwsze w Polsce zakłady utylizacyjne tworzono na początku XX wieku. Obecnie są to nowoczesne technologicznie (stosujące wysokotemperaturową sterylizację ciśnieniową bądź hydrolizację) oraz pod względem kultury i organizacji pracy innowacyjne przedsiębiorstwa, których wartość sprzedaży w kraju i na rynkach krajów trzecich wg sprawozdań publikowanych w Krajowym Rejestrze Sądowym w 2016 roku przekroczyła 1,1 mld zł, z czego ponad 80% to eksport.\nBranża ta produkuje komponenty do karm przeznaczonych dla akwakultur, zwierząt towarzyszących (psów i kotów) i zwierząt futerkowych, wytwarza przetworzone białka zwierzęce i hydrolizaty białkowe najczęściej eksportowane do krajów azjatyckich i bliskiego wschodu, białka stosowane w farmacji i kosmetyce, energię elektryczną i cieplną, tłuszcze techniczne dla przemysłu chemicznego, w tym do produkcji gliceryny, biodiesela i komponentów do paliw, oraz wielu innych poszukiwanych na rynku produktów zaawansowanych, jak chociażby suszona plazma z krwi i wysuszone czerwone krwinki.\nPrzedsiębiorstwa tej branży w 2016 roku do Skarbu Państwa w podatku CIT i PIT wniosły 66 742 517 PLN i blisko 39 mln zł w naliczonym netto podatku VAT, bezpośrednio zatrudniają 3 520 osób oraz współpracują z ponad 900 tysiącami hodowców:\nodbierając od nich padłe zwierzęta gospodarskie i śnięte ryby, z ponad 1200 ubojniami, zakładami przetwórstwa mięsnego i rybnego\nodbierając od nich niejadalne produkty poprodukcyjne, z wszystkimi w Polsce sieciami sklepów spożywczych, restauracji i placówek zbiorowego żywienia, armatorami statków morskich i powietrznych, Wojskowymi Oddziałami Gospodarczymi\npozyskując od nich odpady gastronomiczce oraz z Inspekcją Weterynaryjną, Sanitarną i Środowiskową\nwyznaczając we współpracy z nimi najwyższe z możliwych standardy weterynaryjno-sanitarne i środowiskowe realizowanych zadań.\nZ powodu specyfiki wykonywanych zadań i funkcji przedsiębiorstwa utylizacyjne są podmiotami urzędowo zatwierdzanymi do prowadzenia tej działalności gospodarczej i jako takie całodobowo podlegają restrykcyjnemu nadzorowi inspekcji weterynaryjnej. Zważywszy na to, że branża jest istotnym ogniwem bezpieczeństwa i zdrowia publicznego, działalność tę wykonuje także pod bacznym „okiem” Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Inspekcji Transportu Drogowego, Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Inspekcji Ochrony Środowiska.\nW latach 2012 – 2017 podwojono w Polsce zdolności przetwórcze tej branży, głównie dzięki budowie nowych zakładów oraz poprzez zaangażowanie najnowocześniejszych z dostępnych technik i technologii przetwarzania stale powiększającej się puli produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. W ten sposób zapewniono pełną asekurację mocy przerobowych potrzebnych na wypadek zwielokrotnionych padnięć zwierząt dziko żyjących i gospodarskich na skutek aktualnie występujących w naszym kraju chorób zakaźnych zwierząt. Cała branża to sektor małych i średnich firm prywatnych, które pracują wyłącznie na rzecz i dobro rolnictwa oraz bezpieczeństwa żywnościowego nie korzystając z żadnych form wsparcia stanowionego Wspólną Politykę Rolną.\nBezpieczeństwo epizootyczne i sanitarne kraju\nWarunkiem koniecznym utrzymania zdrowia ludzi i zwierząt oraz sanitarnego i epizootycznego bezpieczeństwa kraju jest unieszkodliwianie padłych lub porażonych chorobami zakaźnymi zwierząt gospodarskich. Dniami i nocami z gospodarstw rolnych – w celu natychmiastowego odseparowania zwierząt zdrowych od padłych z powodu chorób, z dróg po wypadkach komunikacyjnych, z lasów, pól i łąk setki specjalistycznych środków transportu zbierają i do zakładów przetwórczych przewożą ryzykowny materiał (padłe zwierzęta) wykonując niewidzialną, niedocenianą i niekomfortową pracę na rzecz dobra publicznego.\nSpołeczeństwo powinno być świadome tego, że z różnych powodów, w tym najczęściej chorób, w Polsce corocznie pada około 1,5 mln zwierząt gospodarskich. Średnio na każdy dzień przypada ponad 4 tys. zwierząt, które jako materiał kategorii 1 lub 2 produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego o najwyższym ryzyku rozprzestrzeniania chorób, a przez to powodujący bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt, musi być niezwłocznie odebrany z miejsc ich padnięć bądź chorób i unieszkodliwiony.\nOd lutego 2014 roku, kiedy to w Polsce wystąpił pierwszy przypadek afrykańskiego pomoru świń (ASF), do 3 lutego 2018 r., branża utylizacyjna współuczestniczyła w likwidowaniu 1122 przypadków tej choroby u dzikich świń oraz 107 jej ognisk u świń zagrodowych.\nW czasie od 18 października 2016 do 20 kwietnia 2017 podmioty utylizacyjne likwidowały 133 przypadki i ogniska grypy ptasiej. W działaniach tych w zakładach utylizacyjnych unieszkodliwiono łącznie ponad 8 tys. szt. padłych lub chorych świń i dzików oraz 2 mln szt. drobiu, tj. zwierząt odpowiednio do danego gatunku porażonych jedną z tych dwu chorób zakaźnych.\nOsiągnięciem branży jest to, że stanowione i stosowane przez nią wewnętrzne regulacje i procedury operacyjne – ostrzejsze niż tego wymaga prawo weterynaryjne, najlepsze z dostępnych techniki i technologie oraz kultura organizacji pracy owocowały tym, że uczestnictwo zakładów utylizacyjnych w likwidowaniu zagrożeń chorobowych dawało pełną z ich strony gwarancję zachowania w Polsce bezpieczeństwa epizootycznego.\nPotwierdzono to postępowaniami bioasekuracyjnymi prowadzonymi przez inspekcję weterynaryjną, tj. swoistymi śledztwami podejmowanymi z urzędu, które w każdym przypadku wystąpienia ogniska choroby zakaźnej ustalały zarówno faktyczne przyczyny, jak i środki zaradcze ich wystąpienia wraz z wektorami ich rozprzestrzeniania się.\nBranża jako pierwsza w Polsce, ściśle współpracując z Państwowym Instytutem Weterynarii – Państwowym Instytutem Badawczym w Puławach opracowała zasady i warunki kompartmentaryzacji. Ma ona poprzez pełną jednostkową bioasekurację chronić każdą dużą hodowlę trzody chlewnej, ubojnię czy zakład przetwórstwa mięsnego przed afrykańskim pomorem świń. Ma także chronić przed ograniczeniami, jakie w handlu rodzimą żywnością i produktami pochodzenia zwierzęcego mogą wystąpić na rynkach krajów trzecich wówczas, gdyby choroba ta nadal rozprzestrzeniała się na coraz większym pod względem towarowości produkcji trzody chlewnej terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.\nCzy jest ktokolwiek inny niż zakład utylizacyjny, kto każdego dnia tę tak niewdzięczną i niedocenianą pracę wykonuje? Nie, współcześnie – poza zakładami utylizacyjnymi, nikt inny nie sanityzuje chowu zwierząt gospodarskich tak, jak to dzień po dniu i noc po nocy robi branża utylizacyjna.\nPowiatowi Lekarze Weterynarii do wykonywania tego zadania zatwierdzają zakłady uprawnione do unieszkodliwiania materiałów kategorii 1 i 2 tak klasyfikowanych ze względu na ryzyka chorobotwórcze wprost powiązane z utrzymaniem zdrowia zwierząt i ludzi. Są wśród nich takie, które dysponują jednym zakładem i jedną wyspecjalizowaną linią przetwórczą, ale również i takie, które prowadzą kilka zakładów lub instalacje wyposażone w kilka różnych ciągów technologicznych. Wśród nich znajdują się i te należące do najnowocześniejszych zakładów tego typu w Europie, jak i takie, które ze względu na innowacyjność samodzielnie opracowanych i wdrożonych rozwiązań nabierają charakteru pionierskiego i unikalnego w skali światowej. Wszystkie one są pod permanentnym nadzorem inspekcji weterynaryjnej na każdym etapie działalności – zarówno w czasie zbiórki i transportu, jak i podczas zadań unieszkodliwiania tych materiałów realizowanych już w samych zakładach.\nNiżej przywołane mapy ilustrują terytorialne rozmieszczenie zakładów kat. 1 i 2 unieszkodliwiających materiał najbardziej ryzykowny z chorobotwórczego punktu widzenia oraz ich nazwy (źródło: Główny Inspektorat Weterynarii – Biuro Pasz, Farmacji i Utylizacji).\nZakłady branży utylizacyjnej, poza wyżej opisaną działalnością, zbierają i przetwarzają uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczone do spożycia przez ludzi powstające w ubojniach, zakładach przetwórstwa mięsnego, w restauracjach i zakładach żywienia zbiorowego, w tym celu, by uniemożliwić ich konsumpcję przez ludzi.\nW latach 2015 – 2017 blisko 1,4 mln ton tego rodzaju produktów każdego roku utylizowano w zakładach tej branży.\nWarunkiem bezpiecznej i zdrowej żywności w obecnym stanie prawnym jest niedopuszczenie do tego, by do łańcucha pokarmowego zwierząt i ludzi wprowadzano zarówno materiały kategorii 1 jak i 2, co wyżej zostało opisane, jak również materiały kategorii 3 uwzględniając przy tym bezwzględny zakaz kanibalizmu rozumianego jako zupełne wyeliminowanie kontaminacji krzyżowej (zanieczyszczenia) białek tych samych gatunków zwierząt w obrębie nieprzeżuwaczy (np. trzody chlewnej i drobiu), jak i przeżuwaczy.\nDla zilustrowania istoty i wagi tego problemu warto podać, że do spożycia przez ludzi w żadnym razie nie mogą być przeznaczone (np.): zwierzęta zabite z powodu zwalczania, jak i podejrzane o „pasażowalną encefalopatię gąbczastą (TSE)”, do której m.in. zalicza się chorobę Creutzfeldta-Jakoba (tzw. chorobę wściekłych krów). Ten sam zakaz dotyczy materiałów pochodzących od zwierząt dzikich podejrzanych o zakażenie chorobami przenoszonymi na ludzi lub zwierzęta (np. dziki zarażone włośnicą), od zwierząt domowych i z ogrodów zoologicznych, od zwierząt cyrkowych, zwierząt zawierających pozostałości substancji skażających środowisko, czy też tkanek zwierząt, które w kontroli poubojowej uznano za nienadające się do spożycia przez ludzi. Ze spożycia wyłączone są też produkty uboczne będące drobiem umieszczonym w skorupce, bądź jajka skażone substancjami szkodliwymi dla zdrowia ludzi (np. fipronilem, co jesienią 2017 r. wykryto w kilku krajach UE) oraz odpady gastronomiczne i wiele innych, które bezwarunkowo muszą trafić do zakładów przetwórczych, a nie na talerze konsumentów.\nPrzetwarzając te materiały branża utylizacyjna w 2016 roku wytworzyła 287 tys. ton całkowicie bezpiecznych i cenionych pod względem jakościowym przetworzonych białek zwierzęcych, z których 166,3 tys. ton sprzedała jako eksport do krajów trzecich lub w ramach wewnątrz wspólnotowych dostaw do krajów członkowskich UE, wyprodukowała 174 686 ton tłuszczów, które wykorzystano do produkcji pasz, biodiesela i gliceryny w przemyśle oleochemicznym, bądź na cele techniczne w przemyśle chemicznym.\nBranżę utylizacyjną często w negatywnym świetle konfrontuje się z niby ekologicznie i ekonomicznie bardziej efektywnymi sposobami zagospodarowania surowych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, np. poprzez karminie nimi zwierząt.\nW tego rodzaju porównaniach nie powinno się pomijać tego, jakie potencjalne zagrożenia epizootyczne i dla środowiska mogą powodować nieprzetworzone odchody tych zwierząt zalegające w sposób niekontrolowany na powierzchni ziemi, bądź stosowane jako obornik. Nie uznając oczywistych faktów niesłusznie twierdzi się, że utylizacja to nieekologiczne spalanie tych produktów. Przeczy temu to, że na 1 521 066 ton ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego wytworzonych w 2016 roku, w celu produkcji energii cieplnej i elektrycznej spopielono jedynie 45 576 ton mączki pochodzącej z materiałów kat. 1 i 2, których w inny sposób, tj. w celu likwidacji prionów chorób zakaźnych (np. ASF i grypy ptasiej), nikt na świecie inaczej niż w Polsce nie unicestwia, oraz 324 tony mączki kat 3. Dane te pochodzą ze statystyk Głównej Inspekcji Weterynaryjnej, więc jako takie kwestionowane być nie mogą.\nObecnie zdecydowana większość z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego to dobrej jakości surowiec, za który branża utylizacyjna w celu ich odzyskania musi płacić. Zakłady tego sektora od 2007 roku po dzień dzisiejszy np. ubojniom drobiu za 1 kg ich produktów ubocznych (np. piór czy odpadów miękkich) płacą od 44 do 60 groszy tj. od 12% do 18% cen skupu drobiu rzeźnego, w ten sposób nie tylko deklaratoryjnie uczestnicząc w dynamicznym rozwoju branży drobiarskiej w Polsce. Branża utylizacyjna również ściśle współpracuje z producentami karm dla zwierząt towarzyszących (psów i kotów) – tzw. producentami Pet-Food. W 2016 roku do tych zakładów sprzedała 72 021 ton przetworzonego białka zwierzęcego kategorii 3.\nObecnie w Polsce surowcowe wykorzystanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3 w ich głównej masie zapewniają 124 zakłady, których obecność w poszczególnych województwach ilustruje załączona mapa:\n(źródło j. w.).\nPolscy utylizatorzy w ramach współpracy bilateralnej uczestniczą w wymianie doświadczeń oraz rozwiązywaniu problemów swoich kolegów we wszystkich krajach członkowskich Unii Europejskiej, są członkiem zbiorowym Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Tłuszczu i Utylizacji (EFPRA), organizatorami wielu krajowych i międzynarodowych konferencji branżowych, a obecnie, dla pogłębienia transparentności branży – we współpracy z fińską firmą informatyczną – przygotowują wdrożenie Innowacyjnego Elektronicznego Centrum Logistyki, które Inspekcji Weterynaryjnej oraz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa umożliwi stały i realizowany w czasie rzeczywistym nadzór nad każdą jednostkową operacją podmiotów utylizacyjnych oraz pozwoli papierową wersję dokumentu handlowego, który towarzyszy każdemu przemieszczeniu produktu ubocznego lub produktu pochodnego, zastąpić jego wersją elektroniczną. W efekcie spowoduje to znaczne obniżenie nie tylko kosztów własnych podmiotów utylizacyjnych, ale również kosztów istniejących po stronie obu wyżej wymienionych agend rządowych w zakresie dokumentowania, archiwizowania oraz nadzoru i kontroli wszelkich operacji dokonywanych na rynku utylizacyjnym.\nDane tak szczegółowe, jak te wyżej przywołane dowodzą temu, że utylizacja jest branżą, w której pod rejestracją i nadzorem rzeczowo właściwych władz publicznych są wszelkie bez wyjątku zjawiska, działania i zdarzenia gospodarcze, jej zobowiązania publiczno-prawne (podatki), operacyjne techniki działania oraz stosowane metody i technologie przetwórcze.\nNikt, kto świadomie, z należytą starannością i odpowiedzialnie tworzy strategie oraz plany rozwoju polskiego rolnictwa, kto odpowiada za jego bezpieczeństwo sanitarne i epizootyczne oraz kto kreuje będącą tego wszystkiego efektem pozycję rynkową polskiego mięsa w kraju i poza nim, o branży utylizacyjnej zapominać nie powinien. Wręcz przeciwnie, powinien się czuć zobowiązanym do współpracy z nią i tworzyć dla niej warunki finansowania rozwoju tak samo dobre, jak dla każdego innego działu gospodarki żywnościowej.\nWarszawa, 5.02. 2018 rok\nPrezes Zarządu Związku Pracodawców Przemysłu Utylizacyjnego\nPoprzedni artykułZłe wiadomości dla producentów trzody. Ceny będą jeszcze niższe, spadnie też pogłowie\nNastępny artykułSą pieniądze na kredyty preferencyjne z dopłatą ARiMR


① Ośrodek Wypoczynkowo-Konferencyjny UROCZYSKO - Ustka Uroczysko - ośrodek wypoczynkowy, tanie noclegi w Ustce\nMiłośników morza, pięknych piaszczystych plaż i zielonych lasów zaprasza ośrodek wczasowy UROCZYSKO.\nPołożony w pięknej nadmorskiej miejscowości Ustka przy szerokiej, piaszczystej plaży jest idealnym miejscem do wypoczynku dla wszystkich, którzy cenią sobie kontakt z przyrodą.\nJednocześnie jest to doskonała baza wypadowa na rowerowe wycieczki dla osób pragnących zwiedzać okolice.\nAtutami wypoczynku u nas są : powietrze pachnące morską bryzą, zapach sosnowego lasu i piękna piaszczysta plaża oddalona zaledwie 200m od ośrodka, zachęcająca do słonecznych kąpieli. Teren 1,5 hektarowy jest ogrodzony, oświetlony z własnym leśnym, bezpłatnym parkingiem.\nOferujemy pokoje w murowanych domkach kempingowych. Każdy z pokoi wyposażony jest w komplet mebli Tv-SAT, czajnik bezprzewodowy,ograniczony węzeł sanitarny (toaleta i umywalka).\nPrysznice posiadamy w odrębym budynku.\nOśrodek wyposażony jest w pełne zaplecze gastronomiczne wraz z dużą jadalnią, w której serwowane są smaczne posiłki domowej kuchni. Na miejscu mini drink-bar z piwem i napojami bezalkoholowymi w wyjątkowo atrakcyjnych cenach.\n-\tmini plac zabaw dla dzieci\n-\tboisko(siatkówka, badminton)\n-\tleśny parking bezpłatny\n-\tsala zabaw dla dzieci\n-\twypożyczalnia rowerów i leżaków\n-\tinternet bezprzewodowy\nZapraszamy - na prawdę warto!\nObiekt "Ośrodek Wypoczynkowo-Konferencyjny UROCZYSKO" nie zamieścił szczegółowego cennika.\nOferta noclegowa odwiedzana 424 razy w ciągu ostatnich 14 dni (dane aktualizowane raz dziennie) oraz 424 razy od 01.01.2013