Ośrodek leczenia uzależnień Milicz - leczenie narkomanii i alkoholizmu\nOśrodek leczenia uzależnień – Milicz\nMieszkasz w Miliczu lub okolicach? Skorzystaj z oferty naszego ośrodka\nW prywatnym ośrodku leczenia uzależnień mogą Państwo liczyć na komfortowe warunki. Stworzyliśmy przytulną, domową atmosferę, dzięki której pacjenci mogą dobrze czuć się w trakcie terapii. Dodatkowo staraliśmy się zebrać najlepszych specjalistów, którzy wykazują się zaangażowaniem i empatycznym podejściem do uzależnionych. Nasz zespół tworzą: lekarze, pielęgniarki, pracownicy wspomagający, psychologowie, certyfikowani instruktorzy terapii uzależnień i certyfikowani specjaliści terapii uzależnień w Miliczu.\nDo zalet Ośrodka Przebudzenie na pewno zalicza się autorski program leczenia, ale także malownicza okolica i dyskrecja. Możemy Państwa zapewnić, że nasze wykształcenie i doświadczenie pozwalają nam otoczyć Państwa odpowiednią opieką i pomóc wyjść z nałogu.\nKompleksowa terapia w Ośrodku Przebudzenie\nOdtrucia alkoholowe w Miliczu rozpoczynają proces leczenia uzależnień. Wszystko odbywa się pod stałą kontrolą specjalistów, a pacjentowi uzupełniane są niezbędne składniki odżywcze.\nNaszą misją jest skuteczne przeprowadzenie odwyku alkoholowego w Miliczu. Stawiamy na połączenie terapii indywidualnej z grupową, zajęć psycho-edukacyjnych oraz dajemy czas na regenerację.\nOdwyk od narkotyków wymaga dużo pracy i cierpliwości, ale w Ośrodku Przebudzenie dajemy konkretne narzędzia, aby poradzić sobie ze swoim nałogiem.\nDepresja wymaga odpowiedniego leczenia. Nasza kadra specjalizuje się również w leczeniu tej choroby poprzez spotkania z pacjentami na psychoterapii i wdrożeniu leczenia farmakologicznego.\nTerapia leczenia uzależnień - oferta dla mieszkańców Milicza\nCzym jest terapia leczenia uzależnień? To proces, w trakcie którego pomagamy naszym pacjentom odzyskać swoje życie. Nałóg często przejmuje kontrolę – podczas terapii uczymy, jak pokonać uzależnienie i jak wystrzegać się pokus po wyjściu z ośrodka. Terapia uzależnień k. Milicza rozpoczyna się zwykle od odtrucia alkoholowego lub narkotykowego, a następnie rozpoczyna się właściwe leczenie opierające się na konsultacjach medycznych, udziale w zajęciach psycho-edukacyjnych oraz uczestniczeniu w psychoterapii.\nPobyt w Ośrodku Przebudzenie trwa 30 dni. Zapewniamy zakwaterowanie, wyżywienie i stałą opiekę. Główną korzyścią z korzystania pomocy w naszym ośrodku jest to, że naprawdę zależy nam na dobru pacjentów. Gwarantujemy dyskrecję i anonimowość.\nJeśli to nie Państwa dotyczy problem, a znają Państwo osobę zmagającą się z nałogiem, to zachęcamy do namawiania jej do podjęcia leczenia. Takie namowy mogą uratować jej życie i zaoszczędzić w przyszłości problemów zdrowotnych. Odpowiednie wczesne rozpoczęcie leczenia wiąże się także z łatwiejszym przejściem całej terapii, ponieważ uzależnienie nie będzie jeszcze na aż tak zaawansowanym etapie.\nLeczenie alkoholizmu w Miliczu\nJak podaje Światowa Organizacja Zdrowia, nawet około 3 milionów ludzi na świecie umiera z powodu uzależnienia od alkoholu. Ta liczba daje do myślenia. Alkoholizm jest chorobą, którą trzeba leczyć, ponieważ wywołuje wiele szkód w organizmie.\nAlkohol powoduje zaburzenia mowy, luki w pamięci, utratę świadomości, wahania nastrojów – w tym również wywołuje zachowania agresywne. Osoba pod wpływem trunku traci zdolność logicznej oceny sytuacji, w jakiej się znajduje.\nNa uzależnienie od alkoholu narażone są osoby zmagające się z depresją, czujące się samotnie oraz przebywające w środowisku, które zwykło rozwiązywać problemy poprzez zaglądanie do kieliszka. Leczenie alkoholizmu k. Milicza wiąże się z koniecznością odbycia detoksykacji, a także z podjęciem psychoterapii.\nOdwyk od narkotyków w Miliczu\nTrudno jednoznacznie wskazać przyczynę sięgania po narkotyki. Czasem spowodowane jest to wpływem towarzystwa, czasem problemami psychicznymi, a czasem po prostu chęcią doświadczenia czegoś nowego i zakazanego.\nUzależnienie od narkotyków już od samego początku zażywania silnie wpływa na organizm, konkretne skutki uzależnienia zależą od stopnia zaawansowania nałogu. Zaczyna się od zmiennego występowania nadpobudliwości i senności, wahań nastrojów, aż w końcu narkoman izoluje się i traci panowanie nad swoimi emocjami oraz zachowaniem.\nLeczenie narkomanii koło Milicza jest konieczne, jeśli chce się zatrzymać lub zapobiec skutkom zdrowotnym, zachodzącym w organizmie. Mowa tu m.in. o nadciśnieniu, psuciu się zębów upośledzeniu funkcjonowania mózgu czy zaburzeniach osobowości.\nOśrodek leczenia uzależnień – dojazd z Milicza\nOśrodek Przebudzenie mieści się w Ligocie Pięknej, z tego powodu nasza oferta skierowana jest głównie dla mieszkańców Dolnego Śląska, ale równie chętnie pomożemy uzależnionym z pozostałych zakątków Polski – nawet znad morza!\nWszystkich Miliczan zapewniamy o znakomitej lokalizacji i otoczeniu sprzyjającym procesowi leczenia. Odległość między Miliczem a naszym ośrodkiem wynosi nieco ponad 40 km, a czas, który trzeba poświęcić na dojazd to ok. 45 minut. Trafią do nas Państwo, kierując się w stronę Trzebnicy.\nJeśli alkohol, narkotyki lub inne używki przejęły kontrolę nad Państwa życiem, to serdecznie zapraszamy do rozpoczęcia terapii w Ośrodku Przebudzenie. Na naszej stronie znajdą wszelkie potrzebne informacje kontaktowe.\nZapraszamy także pacjentów z innych miast


Agresywna Unia i miłosierna Rosja, czyli New York Times wyjaśnia świat - W sieci opinii - rp.pl\nAktualizacja: 04.12.2013, 19:44\nAgresywna Unia i miłosierna Rosja, czyli New York Times wyjaśnia świat\nJedynym ratunkiem dla Ukrainy jest Unia Eurazjatycka - pisze publicysta New York Timesa\nW ostatnich dniach dowiedzieliśmy się o sobie sporo gorzkiej prawdy (a właściwie "Prawdy". Lub jeszcze właściwiej "Komsomolskiej Prawdy"). Europa, a szczególnie Polska, to liczący na krwawą rewolucję neoimperialiści chcący rozedrzeć Ukrainę na pół i pozbawić ją niepodległości . Realizują przy tym rzecz jasna dyrektywy płynące z Waszyngtonu. Do tej pory jednak prawdy te objawiane były głównie przez rosyjskie media. Nieoczekiwanie, do symfonii przyłączył się New York Times. Na jego łamach ukazał się dziś sympatyczny tekst amerykańskiego politologa - rusycystę Nicolaia Petro z Uniwersytetu Rhode Island. Poniżej dalsza część artykułu\nTak Rosjanie, jak i Ukraińcy uważają się za europejskie narody należące do cywilizacji zachodniej. W obu krajach większość ludzi opowiada się za członkostwem w Unii Europejskiej.\n- na wstępie autor. I choć twierdzenia to raczej wątpliwe (szczególnie jeśli chodzi o Rosję), Petro zadaje pytanie: Jak więc Unia zdołała zaprzepaścić tak korzystną dla siebie sytuację?\nAleż to elementarne, Watsonie. Odpowiedź brzmi: ponieważ zmusiła Ukrainę do walki z Rosją, z którą "ma historyczne i kulturalne związki z sowieckich czasów". W ten sposób - odmawiając jednoczesnej integracji Ukrainy z ze Związkiem Celnym (a domyślnie z Unią Eurazjatycką) i z Unią Europejską, Europa zaprzepaściła na "pogłębienie relacji z Rosją".\nA ponieważ większość Ukraińców tradycyjnie uważa Rosję za najbliższego i najbardziej przyjaznego sąsiada, czy może dziwić, że byli zszokowani, kiedy postawiono ich przed takim wyborem?\n- pyta Petro, nie wyjaśniając jednak, czy owa tradycyjna sympatia wiąże się z blokowaniem dostaw gazu, czy może z innym typem szantażu, jaki stosuje imperium Putina w stosunku do swojego drogiego sąsiada.\nNie żeby profesor nie miał przebłysków racji. Jak na przykład wtedy, kiedy krytykuje Unię za ignorowanie ukraińskich obaw co do kwestii światopoglądowych jakie wiążą się z europejską, lub kiedy krytykuje typowy dla Unii protekcjonalny ton.\nUE zachowywała się w rozmowach nie jak partner, lecz bardziej jak właściciel klubu golfowego, który zastanawia się, czy pozwolić Ukrainie nosić za nim kije, lecz nigdy nie pomyślałby o uczynieniu jej członkiem swojego klubu.\n- pisze Petro. Na szczęście jednak jest dla Ukrainy nadzieja. Nadzieja wiążę się z Unią. Nie Europejską, lecz nawet lepiej - Eurazjatycką.\nTu autor roztacza z rozmachem fantastyczną wizję bogactw, sprawidliwości i wpływów, jakie oferuje ze sobą przyłączenie się do tej nieistniejącej wprawdzie, lecz dynamicznie rozwijającej się inicjatywy, zupełnie jakby argumenty profesora suflował spod biurka siedzący tam politruk putinowskiej propagandy.\nGrupa ta respektuje wspólne dziedzictwo kulturalne z czasów sowieckich, które ciągle jest atrakcyjne w regionie (...) Rosja już oferuje Ukrainie pomoc gospodarczą o rząd wielkości przewyższającą pomoc, nad którą UE się zastanawia.\nWszystkim zaś sceptykom mówiącym, że związek Rosji, Białorusi, Kazachstanu, Tadżykistanu i Uzbekistanu to próba wskrzeszenia sowieckiego imperium całkowicie zdominowanego przez Rosję, Petro dzielnie odpowiada:\nJedynym jej celem jest stworzenie strefy wolnego handlu od Władywostoku po Dublin (...) Pomysł, że Rosja zdoła odbudować były Związek Sowiecki poprzez silniejsze związki ekonomiczne jest po prostu śmieszny. Choćby dlatego, że suwerenność państw jest filarem Unii Eurazjatyckiej\nCo więcej, to szansa także gospodarcza, bo członkostwo w rosyjskim projekcie również otwiera ogromne możliwości gospodarcze: może otworzyć dla Ukrainy rynki najszybciej rozwijających się wschodzących gospodarek BRICS (Brazylia, Rosja, Chiny, Indie, Południowa Afryka). W jaki sposób integracja z Eurazją ma to sprawić - tego się nie dowiadujemy. Zresztą to mniej ważne. Bo oto autor kontynuuje swoją wizję:\nUnia Eurazjatycka proponuje integrację wokół istniejącego już dziedzictwa. Proponuje budowanie gospodarczych partnerstw by rozszerzać rynki i budować nowy, globalnie konkurencyjny przemysł. W końcu stara się zintegrować je w większą globalną gospodarkę na bazie kolektywnej siły ich rynków.\nA ponieważ trudno nie dostrzec takiej potęgi, autor zastanawia się, puentując:\nPatrząc wstecz, możemy się zastanawiać nie nad tym, dlaczego Ukraina nie podpisała umowy stowarzyszeniowej, ale co opętało ukraińskich przywódców, że pomyśleli, że byłoby to w ogóle dobrym pomysłem?\nMy zaś możemy się zastanowić, czy aby na pewno czytamy "New York Timesa", a nie "Komsomolską Prawdę".


Zamówienie sekwencjonowania DNA\nPrzy pierwszym zamówieniu prosimy o wypełnienie prostego i dostępnego poniżej formularza zamówień pobierz (plik xls, 7 Kb), zawierającego treść zlecenia oraz podstawowe informacje potrzebne do wystawiania faktur. Prosimy o przesłanie wypełnionego i podpisanego formularza przesyłką pocztową, a w celu przyspieszenia realizacji zamówienia również na adres biote21@biote21.com.\nPrzy każdym kolejnym zamówieniu zapraszamy do skorzystania z elektronicznego systemu transferu danych kodowanych, do którego dostęp można uzyskać przez krótką rejestracją i zalogowanie się . Zlecenie w formie wypełnionego wcześniej formularza zamówień przesłać można również na adres biote21@biote21.com\nza pośrednictwem założonego wcześniej kodowanego konta elektronicznego\nprzesyłką pocztową link\nosobiście, w biurze BioTe21 link\nPrzygotowanie i dostarczenie materiału do analizy sekwencyjnej:\nStartery -prosimy o dostarczenie co najmniej 20uL o stężeniu 4uM\nMatryca -ilość matrycy potrzebna na jedną reakcję:\nProdukt PCR i DNA dwuniciowe (np. plazmidowe):\n~100ng do 500[bp] + 100ng dodatkowo na każde 500[bp] =(~5uL o stęż.20[ng/uL]/reakcję/500bp dług.matrycy)\nProdukty PCR - polecamy oczyszczanie na złożu krzemionkowym z wykorzystaniem soli chaotropowych;\nDNA plazmidowe - do standardowej reakcji sekwencjonowania wysokokopijnych plazmidów klonujących wystarczy czystość oraz ilość DNA pozyskiwana z zestawów: "mini" -krzemionkowych systemów izolacji plazmidowego DNA\nDostarczenie zamówienia oraz materiału genetycznego do naszej pracowni.\nCzas wykonania - do trzech dni roboczych, licząc od następnego dnia po złożeniu zamówienia oraz dostarczeniu materiału do badań.\nMożliwość negocjacji ceny przypadku zleceń powyżej 40 reakcji przy jednym zamówieniu.\ndla nowych klientów przy pierwszym zamówieniu stosujemy 10% rabat\nza każde 50 zrealizowanych reakcji sekwencjonowania 5 reakcji gratis\nsekwencjonowanie kwasów nukleinowych\nfluorescencyjna analiza genetyczna


Papież Franciszek podziękował władzom i mieszkańcom Kolumbii za modlitwę i spotkanie – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Kościół / Franciszek / Papież Franciszek podziękował władzom i mieszkańcom Kolumbii za modlitwę i spo...\nPapież Franciszek podziękował władzom i mieszkańcom Kolumbii za modlitwę i spotkanie\n13 września 2017 09:31 /w Franciszek, Kościół\nPapież Franciszek wspominał dziś podróż apostolską do Kolumbii. Podczas cotygodniowej audiencji generalnej Ojciec Święty podziękował władzom tego kraju oraz wszystkim wiernym za wspólną modlitwę i spotkanie.\nBiskup Rzymu powiedział, że w sposób szczególny odczuł podczas tej podróży więź kontynuacji z dwoma papieżami, którzy wcześniej odwiedzili ten kraj: bł. Paweł VI i św. Jan Paweł II. Jest to kontynuacja – jak dodał – mocno ożywiana przez Ducha Świętego, który kieruje krokami ludu Bożego na drogach dziejów.\nOjciec Święty zwrócił uwagę na proces pojednania, który przeżywa Kolumbia, aby wyjść z półwiecza wojny domowej. Zły chciał podzielić lud i niszczyć dzieło Boże – tłumaczył papież. Jednak miłość Chrystusa jest silniejsza od grzechu – dodał.\n– Kolumbia, jak większość krajów Ameryki Łacińskiej, jest krajem o bardzo silnych korzeniach chrześcijańskich. O ile faktem czyni jeszcze bardziej przenikliwym ból z powodu tragedii wojny, która ten kraj rozdarła, to jednocześnie stanowi on gwarancję pokoju oraz silny fundament jego odbudowy, siłę napędową jego niezwyciężonej nadziei. To oczywiste, że zły chciał podzielić lud, aby zniszczyć dzieło Boże, ale równie oczywiste jest to, że miłość Chrystusa, Jego nieskończone miłosierdzie jest silniejsze od grzechu i śmierci – mówił Ojciec Święty.\nNa zakończenie papież pozdrowił pielgrzymów. Zwrócił się również do Polaków.\n– Pozdrawiam pielgrzymów z Polski i dziękuję za modlitewne wsparcie mojej podróży apostolskiej do Kolumbii. Święto Podwyższenia Krzyża Świętego, które jutro będziemy obchodzili, przypomina nam, że droga do świętości prowadzi przez krzyż. W tej perspektywie powinniśmy postrzegać każde cierpienie, chorobę, niesprawiedliwość, ubóstwo, niepowodzenia. Niech krzyż będzie dla nas źródłem oczyszczenia życia mocy Ducha. Niosąc z Chrystusem nasze codzienne krzyże i trudności uczmy się od Niego umiejętności zrozumienia i przyjmowania woli Bożej. Z serca wam błogosławię – powiedział papież Franciszek.\nTransmisję z Watykanu przeprowadziła TV Trwam. Fragment audiencji można było wysłuchać także na antenie Radia Maryja.\nPapież ochrzcił ośmioro dzieci urodzonych po trzęsieniu ziemi we Włoszech\nPodróż Apostolska Ojca św. Franciszka do Ekwadoru, Boliwii i Paragwaju\nWatykan: bezprecedensowa Droga Krzyżowa w czasach pandemii\nSalezjański misjonarz uwolniony z rąk dżihadystów Zmarł ks. bp Kazimierz Ryczan


Nowe możliwości Centrum Zarządzania Siecią - GF24.pl\nNowe możliwości Centrum Zarządzania Siecią\nCentrum wyposażone jest m.in. w nowoczesną ścianę graficzną oraz zaawansowane narzędzia diagnostyczne i dyspozytorskie, które wspomagają ekspertów w lepszej kontroli nadzorowanych systemów oraz sprawnym zarządzaniu sygnałami alarmowymi. Zmodernizowany został także znajdujący się w tej lokalizacji obiekt nadawczy, z którego emitowane są programy telewizyjne oraz radiowe dla mieszkańców Krakowa. Ponad 60-metrowa wieża nadawcza zyskała dodatkowo nowoczesne podświetlenie LED umożliwiające wielokolorowe iluminacje.\nKrakowskie centrum jest sercem nadzoru nad infrastrukturą Emitel w całym kraju. Monitoruje ciągłość i niezawodność emisji sygnałów stacji telewizyjnych, rozgłośni radiowych oraz pracę systemów łączności wykorzystywanych m.in. na potrzeby bezpieczeństwa kraju oraz transmisji do ponad czterystu wysokościowych obiektów Emitel zlokalizowanych w całej Polsce. Pracę służb dyspozytorskich wspierają najnowocześniejsze narzędzia informatyczne, dzięki którym dyspozytorzy w każdym momencie mogą sprawdzić warunki pracy wszystkich elementów sieci Emitel.\n– Dzięki infrastrukturze Emitel nadawcy telewizyjni i radiowi mogą dotrzeć ze swoimi programami do widzów i słuchaczy w całej Polsce. Za niezawodność usług i ciągłość emisji naziemnej telewizji cyfrowej i radia w pierwszej kolejności odpowiadają eksperci Centrum Zarządzania Siecią, którzy muszą być wyposażeni w nowoczesne narzędzia nadzoru. Służby Emitel nadzorują również – tak istotną w dzisiejszych czasach – komunikację bezprzewodową, która wykorzystywana jest na potrzeby bezpieczeństwa naszych obywateli – powiedział podczas otwarcia centrum Andrzej Kozłowski, prezes Zarządu Emitel. Centrum Zarządzania Siecią Emitel pracuje 24 godz. na dobę przez 365 dni w roku. Specjaliści reagują na wszelkie sygnały o nieprawidłowościach i potencjalnych awariach. Centrum rozdziela zadania dla służb utrzymania zlokalizowanych w całej Polsce. Niezwłocznie po otrzymaniu zadań, bez względu na warunki atmosferyczne i porę dnia, wykonują odpowiednie prace w terenie. W krakowskim Centrum Zarządzania Siecią wykonywane są również analizy, które mają na celu eliminowanie powtarzalności awarii bądź ograniczać je do minimum w przyszłości. Od pewnego czasu spółka wykorzystuje w tym celu zaawansowane algorytmy sztucznej inteligencji. Z obiektu zlokalizowanego w Krakowie Emitel transmituje m.in. programy Telewizji Polskiej oraz stacji radiowych dla mieszkańców Krakowa. Przy okazji prowadzonej modernizacji dobrze widoczna z wielu popularnych turystycznie miejsc w Krakowie wieża została wyposażona w nowoczesne podświetlenie LED. Wielokolorowa iluminacja będzie uruchamiana po zmroku i stanie się atrakcyjnym punktem świetlnym na mapie turystycznej Krakowa. Emitel wykorzysta również krakowski obiekt do dalszego rozwoju usług Smart Cities i rozwiązań Internetu Rzeczy (IoT).\n– Wysoka jakość usług i niezawodność to nasz najwyższy priorytet. Dlatego oprócz realizowanych w skali całego kraju inwestycji rozwojowych nie zapominamy również o modernizacji istniejącej infrastruktury, w tym tak kluczowych obiektów jak centrum nadzoru. W naszych działaniach szczególną wagę przywiązujemy do zrównoważonego rozwoju i staramy się kreować wartość dodaną dla otoczenia. Po przeprowadzonej modernizacji podświetlona wieża na Krzemionkach uatrakcyjni jeszcze bardziej krajobraz Krakowa – mówi prezes Kozłowski. Należąca do amerykańskiego funduszu Alinda Capital Partners spółka Emitel to największy operator naziemnej infrastruktury radiowo-telewizyjnej w Polsce. Oprócz usług dla nadawców, Emitel oferuje też infrastrukturę wysokościową dla operatorów telefonii komórkowej, projektuje i instaluje nowoczesne systemy łączności bezprzewodowej oraz uczestniczy w tworzeniu inteligentnych miast i włącza się w prace nad przygotowaniem do budowy sieci 5G w Polsce.\nPoprzedni artykułPaństwowe Porty Lotnicze\nNastępny artykułKolejna edycja niezwykłego koncertu za nami


Bułgaria :: Szlakami południowej Bułgarii cz. 2\nSzlakami południowej Bułgarii cz. 2\nRILSKI MONASTER — 123 km od Sofii i 55 km od Stanke Dimitrow, drugi pod względem wielkości klasztor na Bałkanach; położony na wys. 1147 m n.p.m. wśród gęstych lasów sosnowych. Jego historia sięga X w. i wiąże się z postacią założyciela — Iwana Rilskiego, mnicha pochodzącego ze znakomitego rodu, który zrażony do życia dworskiego wiódł żywot pustelnika. Założył klasztor w miejscu, gdzie obecnie znajduje się kaplica św. Łukasza. W XIV w. klasztor został zniszczony przez potężną lawinę śnieżną. W okresie tureckiej niewoli klasztor był ważnym ośrodkiem krzewienia bułgarskiej kultury narodowej. Cały kompleks przypomina z zewnątrz wspaniałą twierdzę z wysokimi murami, żelaznymi wrotami. Obiekty klasztoru zbudowane w stylu Bułgarskiego Odrodzenia charakteryzują się pięknymi arkadami, kolumnadą, krużgankami, balkonami, schodami, altanami. Architektura odrodzenia narodowego (druga połowa XIX wieku) wiązała tradycje bizantyjsko-bałkańskie z elementami europejskiego renesansu i baroku. Okazałe domy piętrowe, z wysuniętymi górnymi kondygnacjami, zachowują wzory orientalno-greckie.\nCzęść dzisiejszych zabudowań klasztornych wraz z twierdzą powstała za czasów możnego bojara Chrelia, który ufundował cerkiew Matki Boskiej i potężną basztę wys. 25 m. Zabudowania klasztoru ulegały częstym zniszczeniom. Były jednak stale odbudowywane. W kaplicy basztowej zachowały się wartościowe ikony i malowidła ścienne, przedstawiające życie średniowiecznej Bułgarii. Wspaniałym dziełem jest ikonostas w cerkwi klasztornej z misterną snycerką w orzechowym drewnie, bogato złocony.\nW klasztorze przechowuje się wielką kolekcję bezcennych rękopisów bułgarskich, a także innych narodów słowiańskich. Biblioteka liczy 20 000 tomów. Archiwum klasztorne przechowuje dokumenty z okresu Odrodzenia.\nW samym klasztorze udostępniono część pokoi turystom na noclegi.\nTagi: wczasy odchudzające nad morzem, polecane wczasy odchudzające, wczasy odchudzające opinie


Schulerstrasse 14, Wiedeń, Austria\nHotel Domizil zlokalizowany w samym centrum dzielnicy Innere Stadt, w 16.6 km od Port lotniczy Wiedeń.\nPlac Graben i Pałac Hofburg znajdują się w odległości 5-minutowego zasięgu. Centrum miasta jest w 1 km od hotelu.\nW pokojach Hotel Domizil goście znajdą prywatną toaletę, ogrzewanie, mini bar, sejf i telefon z dostępem do połączeń międzynarodowych. Pozostałe udogodnienia kuchenne obejmują czajnik i ekspres do kawy/herbaty.\nCodziennie w godzinach porannych podawane jest wliczone w cenę noclegu śniadanie w formie bufetu z daniami zimnymi. Szeroki wybór dań oferują Figlmueller i Plachutta, znajdujące się w promieniu 200 metrów od hotelu.\nHotel znajduje się zaledwie 300 metrów od przystanku autobusowego Schwedenplatz (Franz Josefs Kai) oraz w odległości 5-minutowego spaceru od stacji metra Stubentor Metro Stop. Samochodem do lotniska Wiedeń-Schwechat można dojechać w 20 minut.\nGościom dostępne są czyszczenie butów, transfer z/na lotnisko i całodobowa recepcja.\n5-gwiazdkowe Nobis w Sztokholmie - strona internetowa\n4-gwiazdkowe Metropol w Lloret de Mar - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Gardens w Pafosie - strona internetowa\n5-gwiazdkowe Sealife Family w Antalya - strona internetowa\n4-gwiazdkowe Dutch Design Artemis w Amsterdam - strona internetowa\n4-gwiazdkowe Teatro Bed & Breakfast w Lisboa - strona internetowa\n4-gwiazdkowe Miss Clara By Nobis w Sztokholmie - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Gallery Avenue w Moskwie - strona internetowa\nThe Guards w Edynburgu - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Larende w Amsterdam - strona internetowa\n3-gwiazdkowe National Duesseldorf w Düsseldorfie - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Richmond Place w Edynburgu - strona internetowa\n4-gwiazdkowe Skyline w Frankfurcie nad Menem - strona internetowa\n5-gwiazdkowe Innside Frankfurt Eurotheum w Frankfurcie nad Menem - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Old Town On Kuznetsky w Moskwie - strona internetowa\n3-gwiazdkowe City w Edynburgu - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Seven Hills Taganka w Moskwie - strona internetowa\n3-gwiazdkowe Lush w São Paulo - strona internetowa\n4-gwiazdkowe Tryp Iguatemi w São Paulo - strona internetowa\n2-gwiazdkowe Halcyon House w Edynburgu - strona internetowa


Kadrowicze rozegrali decydujący sparing. "Było ostro. Dla wielu był to najważniejszy dzień w sportowym życiu" - Tarnow.in - multimedialny portal regionalny\nKadrowicze rozegrali decydujący sparing. „Było ostro. Dla wielu był to najważniejszy dzień w sportowym życiu”\nKadrowicze rozegrali decydujący sparing. "Było ostro. Dla wielu był to najważniejszy dzień w sportowym życiu"\n– Jesteśmy bardzo zadowoleni. Mecz się odbył bez kontuzji. Po południu sztab będzie analizował to spotkanie. Było ostro jak w każdym ze spotkań. Dla wielu z piłkarzy był to najważniejszy dzień w ich życiu sportowym – powiedział Bogdan Zając, asystent Adama Nawałki podczas niedzielnej konferencji prasowej.\nUżyte tagi:arłamówkadra polskiSport


Ceny noclegów i wynajmu mieszkania w Szkocji - CenyNaSwiecie.pl\nCeny noclegów i wynajmu mieszkania w Szkocji\nW wybranej zakładce sprawdzisz, ile wynoszą podstawowe koszty utrzymania i życia w Szkocji. Powinieneś wiedzieć, ile kosztuje nocleg, a także jakie są ceny wynajmu pokoju, mieszkania lub domu. Znajomość wysokości czynszu oraz innych rachunków to podstawa dla osoby, która planuje wyjechać za granicę w poszukiwaniu pracy lub na wczasy. Jeśli planujesz niskobudżetowy urlop, koniecznie zapoznaj się z cenami campingów.\nWalutą w Szkocji jest funt szterling (GBP). Przelicznik przedstawia się następująco: 1 GBP = 5.4651 PLN (2021-12-01).\nDyskusja na temat kosztów zakwaterowania w Szkocji\nKris 2014-04-22 Motherwell\nAgadka 2013-07-21 Montrose\nWypowiedz się na temat kosztów zakwaterowania w Szkocji


informacja prasowa kultura wyższa na wielkim ekranie w lunie konkurs! kulturalnie.waw.pl\nKULTURA WYŻSZA NA WIELKIM EKRANIE W LUNIE KONKURS!\nKULTURA WYŻSZA NA WIELKIM EKRANIE W LUNIE\nDrodzy! Mamy dla Was dwie podwójne wejściówki na seans 15 marca od 16:00. Ślijcie maile na adres: ewa@kulturalnie.waw.pl\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom naszych Widzów, 15 marca kino Luna rozpoczyna nowy cykl, w ramach którego na ekranach kinowych przy ul. Marszałkowskiej 28 zagoszczą najznakomitsze spektakle operowe nowojorskiej Metropolitan Opera oraz najciekawsze przedstawienia londyńskiego National Theatre.\nMetropolitan Opera to jeden z najbardziej znanych teatrów operowych świata, goszczący nieomal wszystkie wybitne współczesne gwiazdy operowe.\nNie ma śpiewaka, który nie chciałby stanąć na deskach MET choć raz w życiu. Scena gości rocznie ok. 300 inscenizacji.\nRoyal National Theatre jest najważniejszą instytucją teatralną w Wielkiej Brytanii, której niegdyś dyrektorował sam Laurence Olivier.\nPodczas przedstawień NT zgromadzona publiczność może podziwiać aktorstwo najwyższych lotów w wykonaniu najbardziej znanych gwiazd sceny brytyjskiej.\nProdukcje wystawiane na deskach obu teatrów uznawane są za wybitne arcydzieła w swojej klasie.\nBędąc orędownikiem krzewienia kultury wyższej wśród lokalnej społeczności oferujemy naszym Widzom możliwość poznania tego wyjątkowego repertuaru.\nPrzynajmniej 1 raz w miesiącu retransmitować będziemy starannie wyselekcjonowane inscenizacje z bieżącego sezonu 2014/2015 i z lat ubiegłych.\nSpektakle zostaną odtworzone w wersji oryginalnej z polskimi napisami.\nProjekcje kinowe zarejestrowane w technologii High Definition, zostaną wyświetlone z cyfrowych kopii DCP zgodnych z międzynarodowym standardem kinowym DCI (kopia cyfrowa DCP).\nNasze spotkanie z operą rozpoczniemy od dzieła Gaetano Donizetti’ego: Łucja z Lammermooru (Lucia di Lammermoor).\nTo inscenizacja z roku 2009, pamiętna dla Polaków z powodu nagłego i niespodziewanego występu w spektaklu polskiego tenora – Piotra Beczały, który, w roli kochanka Łucji – Edgaro, szturmem zdobył Nowy Jork. Rolę delikatnej Łucji, tytułowej bohaterki opery Donizettiego, wykreowała po raz pierwszy sopranistka Anna Netrebko. Towarzyszy jej kolejny śpiewak z Polski - baryton Mariusz Kwiecień, który wciela się w rolę tyranizującego ją brata. Reżyserka, Mary Zimmerman pokazała operę Donizettiego w konwencji wiktoriańskiej historii o duchach.\nSzkocja, koniec XVI wieku. Dwa stare rody szkockie, Ashtonów i Ravenswoodów, od dawna dzieli nienawiść. Tymczasem Łucja, siostra lorda Ashtona, pokochała z wzajemnością Edgara Ravenswooda, śmiertelnego wroga swego brata. Ashton zamierza wydać siostrę za lorda Artura Bucklaw; wykorzystując wyjazd Edgara, przejmuje jego listy, wmawia siostrze zdradę ukochanego i w ten sposób nakłania do małżeństwa z wybranym przez niego mężczyzną. W dniu ślubu Łucji wraca Edgar, by prosić o jej rękę, lecz ujrzawszy, co się stało, oskarża narzeczoną o niewierność. Ze wzgardą odrzuca zaręczynowy pierścień i odchodzi. Zrozpaczona Łucja popada w obłęd; w małżeńskim łożu zabija lorda Bucklaw i sama umiera. Słysząc o jej tragicznym losie, Edgar popełnia samobójstwo.\nKierownictwo muzyczne: Marco Armiliato\nWystępują: Anna Netrebko, Piotr Beczała, Mariusz Kwiecień, Ildar Abrazakov\nTekst polski i opracowanie napisów wyświetlanych podczas przedstawień: Bartłomiej Majchrzak\nAkt I 56:00\nAkt II 41:00\nAkt III 56:00\nGaetano Donizetti kino luna luna Metropolitan Opera opera Łucja z Lammermooru


Oto pierwszy tom cyklu powieściowego o losach rudowłosej Ani Shirley, wychowanki domu sierot, która pewnego dnia - dzięki szczęśliwej pomyłce - trafia na zielone Wzgórza, gdzie znajduje miłość ciepło i prawdziwy dom. Przygody Ani już od kilku pooleń bawią i wzruszają młode czytelniczki, pozwalając im spojrzeć na świat oczami rudowłosej marzycielki i dostrzec jej urodę.\nKsiążka jest bardzo ciekawa!\nBardzo lubię czytać książki z tej serii. Nie mam jeszcze wszystkich tomów, ale niedługo je uzbieram!\n-30%20,99 zł29,98 zł


SIMOTICS M-1PH8 | SIMOTICS M | Siemens Poland\nNowa generacja napędów\nSilniki SIMOTICS M-1PH8\nSilniki 1PH8 zostały specjalnie zaprojektowane do stosowania jako główne napędy w maszynach produkcyjnych i obrabiarkach. Silniki te są dostępne w wersji asynchronicznej i synchronicznej. Oparty na elastycznym systemie modułowym, silniki 1PH8 mogą być sowane do prawie wszystkich zadań napędowych.\nSzybko i prosto skonfiguruj i zamów SIMOTICS M-1PH8\nWersje silników 1PH8\nWyrafinowana modułowa konstrukcja pozwala na wybór pomiedzy różnymi stopniami ochrony i sposobami chłodzenia. Dodatkowo opcje wyposażenia dodatkowego pozwalają na elektryczne i mechaniczne zaimplementowanie silnika do napedzanej maszyny.\nSIMOTICS M-1PH8 - Wersja asynchroniczna\nDo zastosowań, w których oprócz wyższej mocy napędowej, duży nacisk kładziony jest na precyzyjne, płynne działanie i sterowanie osiami. Ponadto można je zasilać z przemienników częstotliwości SINAMICS G120, co w porównaniu ze standardowymi silnikami, rozszerza ilość możliwych aplikacji napędowych dzięki szerszemu zakresowi prędkości. To umożliwia realizowanie nawych, dużo bardziej kompaktowych konstrukcji maszyn.\nSIMOTICS M-1PH8 - Wersja synchroniczna\nKiedy ważne są wysokie momenty znamionowe, kompaktowe silniki synchroniczne SIMOTICS M-1PH8 charakteryzują się niezrównanie płynną pracą. Dzięki szerokiej gamie opcji można je elastycznie dostosować do każdej aplikacji. Do wyboru jest wymuszone lub wodne chłodzenie. Jest to typowe wymaganie typowe dla obrabiarek i maszyn drukarskich - ale także dla pras serwo, walcowni itp.\n* Zależne od typu i wersji\nwersja asynchroniczna (wznios wału 80 do 355)\nwersja synchroniczna (wznios wału 132 do 225)\ndo 24.000 rpm\ndo 4.500 rpm\nSzczegółowe informacje znajdziesz w Industry Mall\nSIMOTICS M elementy dla konstruktorów maszyn i projektantów systemów\nSpecjalnie zharmonizowane komponenty mocy, elektroniczne tabliczki znamionowe oraz możliwość integracji silników poprzez interfejs DRIVE ‑ CLiQ zapewniają szybkie i łatwe uruchomienie oraz bezproblemową obsługę. Co więcej, dzięki harmonizacji systemu są one w stanie poradzić sobie z ekstremalnymi cyklami pracy, krótkimi czasami narastania i są wyjątkowo precyzyjne pod względem prędkości, momentu obrotowego i pozycjonowania.\nSilniki 1PH8 to silniki klatkowe o wyjątkowo szerokim spektrum zastosowania.\nSzeroki zakres mocy 2.8 kW do 1340 kW\nWysoka płynność pracy i wytrzymałość dzięki doskonałej konstrukcji i niskiemu poziomowi drgań prędkościach do 24 000 rpm\nWysoka dynamika i krótkie czasy przyspieszania\nProsty i elastyczny system przyłączy\nWięcej informacji o SIMOTICS M-1PH8\nKatalogi i system zamówień\nŁatwa konfiguracja i zamówienie\nSkonfiguruj i zamów silnik SIMOTICS M-1PH8\nMożesz prosto i szybko skonfigurować silnik SIMOTICS M-1PH8 za pomocą konfiguratora online firmy Siemens, a następnie zamówić go za pomocą systemu zamówień Industry Mall.\nSzybko i prosto skonfiguruj i zamów silnik SIMOTICS M-1PH8\nSiemens oferuje komponenty napędowe na wszystkich poziomach: obejmuje przemienniki częstotliwości, silniki elektryczne i motoreduktory.


Dźwigi budowlane i inne maszyny do stawiania biurowców • Dekraits i Ty\nżurawie wieżowe są coraz bardziej powszechnym składnikiem wyglądu miasta. Jest to także kluczowe narzędzie podczas budowy strzelistych wieżowców. Zależnie od zakresu budowy wybieramy odpowiednie parametry dźwigu, który jest nam niezbędny podczas budowy. Wynajem żurawi to genialną inwestycja, jeśli chodzi o stosunkowo nieskomplikowane i nietrwające zbyt długo budowy. Firmy oferują rozmaite rodzaje żurawi. Najczęściej spotyka się żurawie wieżowe Dźwigmar Wrocław oraz samochodowe, które różnią się możliwym maksymalnym udźwigiem, stawką, czy długością ramienia dźwigu.\nZapotrzebowanie jest ogromne. Trudnym zadaniem jest to, jak wyobrazić sobie można nawet najmniej zaawansowaną budowę bez skorzystania z pomocy żurawia budowlanego? Te, jak się wydaje, z zasady nieskomplikowane urządzenia, mają znacznie więcej zastosowań. Ruch poziomy i pionowy materiałów, większych i mniejszych maszyn wykorzystywanych na budowie, wykonawców, pracowników – to tylko kilka z nich.\nJeśli umiemy całkiem dokładnie określić późniejsze zadania kupmy maksymalnie dopasowany model. Można również zapytać o maszyny budowlane użytkowników na forach poświęconych budownictwu albo zobaczyć na portalu . Ich doświadczenia oraz rady zapewne okażą się istotną wskazówką w wyborze najdoskonalszej firmy budowlanej, zajmującej się wynajmem żurawi.\nKategorie Działalność usługowa Tagi budowa, firmy, inwestycja, maszyny, Urządzenia, zadania Nawigacja wpisu


Dziewczynka, która wypiła księżyc [Kelly Barnhill] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01911 006674 21529042 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kelly Barnhill Liczba stron: 360\nISBN: 9788308066638 Data wydania: 2018-05-09\nmcagnes.blogspot.com Dowolnik: "Dziewczynka, która wypiła księżyc" Kelly Barnhill\nSpis treści Karta redakcyjna Dedykacja 1. W którym rozpoczyna się pewna opowieść 2. W którym nieszczęsna kobieta traci zmysły 3. W którym Wiedźma przez przypadek umagicznia niemowlę 4. W którym to był tylko sen 5. W którym potwór z bagien przez przypadek się zakochuje 6. W którym Antain pakuje się w tarapaty 7. W którym magiczne dziecko sprawia jeszcze więcej kłopotu 8. W którym opowieść zawiera ziarno prawdy 9. W którym kilka spraw przybiera zły obrót 10. W którym Wiedźma odnajduje drzwi, a wraz z nimi wspomnienia 11. W którym Wiedźma podejmuje decyzję 12. W którym dziecko uczy się o Moczarach 13. W którym Antain przychodzi z wizytą 14. W którym przychodzi pora na konsekwencje 15. W którym Antain posuwa się do kłamstwa 16. W którym jest tak wiele papieru 17. W którym orzech pęka 18. W którym Wiedźma zostaje zdemaskowana 19. W którym rozpoczyna się droga do Agonii 20. W którym Luna snuje opowieść 21. W którym Fyrian dokonuje odkrycia 22. W którym pojawia się druga historia 23. W którym Luna rysuje mapę 24. W którym Antain przedstawia rozwiązanie 25. W którym Luna poznaje nowe słowo 26. W którym szalona kobieta zdobywa nową umiejętność i postanawia się nią posłużyć 27. W którym Luna dowiaduje się więcej, niżby chciała 28. W którym kilka osób zapuszcza się w las 29. W którym pojawia się historia z wulkanem 30. W którym sprawy przyjmują bardziej skomplikowany obrót, niż zakładano 31. W którym szalona kobieta znajduje drzewny domek 32. W którym Luna znajduje papierowego ptaka. A w zasadzie to kilka ptaków 33. W którym Wiedźma spotyka starego znajomego 34. W którym Luna spotyka w lesie kobietę 35. W którym Glerk węszy coś nieprzyjemnego 36. W którym mapa do niczego się nie przydaje 37. W którym Wiedźma odkrywa coś wstrząsającego 38. W którym Moczary zaczynają drżeć 39. W którym Glerk mówi Fyrianowi prawdę 40. W którym dochodzi do różnicy zdań na temat Butów 41. W którym schodzi się kilka ścieżek 42. W którym świat jest niebieski i srebrny, srebrny i niebieski 43. W którym Wiedźma rzuca swoje pierwsze zaklęcie – tym razem umyślnie 44. W którym serce się odmienia 45. W którym Wprost Olbrzymi Smok podejmuje wprost olbrzymią decyzję 46. W którym kilka rodzin znowu jest razem 47. W którym Glerk wyrusza w podróż, zostawiając po sobie wiersz 48. W którym snuta jest ostatnia opowieść\nTytuł oryginału: THE GIRL WHO DRANK THE MOON Opieka redakcyjna: PAULINA OHAR-ZIMA Redakcja: DOROTA WIERZBICKA Korekta: WOJCIECH GÓRNAŚ/Redaktornia.com, BIANKA DZIADKIEWICZ, ANETA TKACZYK Projekt okładki: CARLA WEISE Ilustracje na okładce: YUTA ONODA Liternictwo tytułu: LEAH PALMER PREISS Opracowanie okładki na podstawie oryginału: MAREK PAWŁOWSKI Redakcja techniczna: ROBERT GĘBUŚ Skład i łamanie: Infomarket Copyright © 2016 by Kelly Barnhill All rights reserved Książkę opublikowano po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych nakładem wydawnictwa Algonquin Young Readers, imprintu Algonquin Books of Chapel Hill, należącego do koncernu Workman Publishing, oraz w Kanadzie nakładem wydawnictwa Thomas Allen & Son Limited. Jacket art © 2016 by Yuta Onoda © Copyright for the Polish translation by Wydawnictwo Literackie, 2018 Wydanie pierwsze ISBN 978-83-08-06663-8 Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o. ul. Długa 1, 31-147 Kraków tel. (+48 12) 619 27 70 fax. (+48 12) 430 00 96 bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40 e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl Księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl Konwersja: eLitera s.c.\nTedowi z miłością\n1. W którym rozpoczyna się pewna opowieść Tak. W tym lesie mieszka wiedźma. Mieszka tam od zawsze. Przestaniesz się wiercić? Och, na gwiazdy! Nie znam drugiej takiej wiercipięty. Nie, serdeńko, nie widziałam jej. Nikt jej nie widział. Od wielu lat. Zrobiliśmy, co tylko możliwe, żeby nigdy jej nie zobaczyć. Możliwe, choć straszne. Nie każ mi tego mówić. Zresztą i tak już wiesz. Och, nie wiem, skarbie. Nikt nie wie, czemu pragnie dzieci. Nie wiemy, czemu się upiera, że to zawsze musi być najmłodsze spośród nas. Nie możemy jej przecież tak po prostu zapytać. Nikt jej nie widział. Pilnujemy, żeby nikt jej nie zobaczył. Oczywiście, że ona istnieje. Cóż za pytanie! Spójrz na te lasy! Jakie zdradliwe! Trujący dym, leje, wrzące gejzery i straszliwe niebezpieczeństwa, gdziekolwiek spojrzeć. Myślisz, że to dzieło przypadku? Bzdura! To sprawka Wiedźmy. Jeśli nie będziemy jej posłuszni, to co się z nami stanie? Naprawdę muszę ci to tłumaczyć? Wolałabym nie. No już, już, nie płacz. Przecież Rada Starszych po ciebie nie przyjdzie. Jesteś za duża. Z naszej rodziny? Tak, skarbie. Dawno temu. Jeszcze zanim się urodziłaś. Śliczny był z niego chłopczyk. A teraz kończ kolację i bierz się do pracy. Jutro czeka nas wczesna pobudka. Dzień Ofiary nie czeka na nikogo, a wszyscy musimy być obecni, żeby podziękować dziecku, które daruje nam jeszcze jeden rok. Twój brat? Miałabym o niego walczyć? Przecież wtedy Wiedźma zabiłaby nas wszystkich i jak by to się dla nas skończyło? Poświęcić jedno lub poświęcić wszystkich. Tak działa ten świat. Nie zmienimy tego, choćbyśmy próbowali. Dość tych pytań. Zmykaj już. Głupie dziecko.\n2. W którym nieszczęsna kobieta traci zmysły Tego ranka Najstarszy Gherland z niczym się nie spieszył. Wszak Dzień Ofiary przypadał raz na rok, a on lubił prezentować się doskonale podczas uroczystej procesji do przeklętego domu oraz potem, w trakcie posępnego powrotu. Zachęcał pozostałych Starszych, by szli za jego przykładem. Pospólstwo powinno zobaczyć prawdziwe widowisko. Starannie nałożył róż na zapadnięte policzki i podkreślił oczy grubymi kreskami z antymonowego proszku. Wyszczerzył się do lustra, dla pewności, czy nie ma niczego między zębami. Uwielbiał to lustro. Jedyne w całym Protektoracie. Nic nie sprawiało Gherlandowi większej przyjemności niż posiadanie na wyłączność czegoś niepowtarzalnego. Lubił być wyjątkowy. Najstarszy miał bardzo wiele przedmiotów, których nie posiadał żaden inny mieszkaniec Protektoratu. Na tym polegała jedna z zalet jego stanowiska. Protektorat – przez jednych nazywany Królestwem Cattail, przez innych zaś Miastem Smutków – był wciśnięty między zdradziecki las z jednej strony a rozległe Moczary z drugiej. Większość mieszkańców Protektoratu żyła z Moczarów. Matki powtarzały swym dzieciom, że zapuszczanie się na Moczary to ich szansa na przyszłość. Może nieszczególnie spektakularna, ale lepsza taka niż żadna. Na Moczarach roiło się od pędów zirinu wiosną, kwiatów zirinu latem i cebulek zirinu jesienią – oraz całego mnóstwa leczniczych i magicznych roślin, które można było zebrać, ususzyć i sprzedać kupcom zza lasu. Ci transportowali dary Moczarów do Wolnych Miast, daleko od Protektoratu. Sam las był straszliwie niebezpieczny, a przebyć go można było jedynie Drogą. Droga zaś należała do Starszych. To znaczy: należała do Najstarszego Gherlanda, a pozostali Starsi mieli w niej swój udział. Do Starszych należały również Moczary. I sady. I domy. I targowiska. Nawet ogródki. Dlatego właśnie rodziny z Protektoratu wyplatały sobie obuwie z trzciny. Dlatego w czasach głodu karmiły swoje dzieci gęstym, pożywnym moczarowym bulionem, w nadziei, że Moczary je wzmocnią. Dlatego właśnie Starsi i ich bliscy byli wyrośnięci, silni i rumiani – oni żywili się wołowiną, masłem i piwem. Rozległo się pukanie do drzwi. – Wejść – wymamrotał Najstarszy Gherland, poprawiając szatę. W drzwiach stanął Antain, jego siostrzeniec. Ten bezrozumny chłopak szkolił się na Starszego, lecz tylko dlatego, że Gherland, w chwili słabości, obiecał to jego jeszcze bardziej bezrozumnej matce. Nie, nie powinien tak o nich myśleć. Antain był prawie trzynastoletnim, dość miłym młodzieńcem. Ciężko pracował i wszystko chwytał w lot. Świetnie radził sobie z liczbami. Miał zręczne dłonie i potrafił w mgnieniu oka zbudować wygodną ławkę dla zmęczonego Starszego. Wbrew sobie Gherland czuł rosnący, niewytłumaczalny sentyment do tego chłopca. Ale. Antain miał głowę pełną wielkich pomysłów i efektownych spostrzeżeń. Oraz pytań. Gherland zmarszczył brwi. Antain był – jak by to ująć? – zbyt przenikliwy. Jak tak dalej pójdzie, trzeba go będzie uciszyć, nieważne, że to krewny. Myśl ta ciążyła Gherlandowi niczym kamień. – WUJU GHERLANDZIE! – W głosie Antaina słychać było prawdziwy entuzjazm. – Uspokój się, chłopcze! – warknął Najstarszy. – To poważne wydarzenie! Chłopiec przygasł. Jego rozradowana twarz, która zawsze przypominała Gherlandowi psi pysk, wydłużyła się. Najstarszy oparł się pokusie, żeby poklepać go łagodnie po głowie. – Przysłano mnie – podjął Antain bardzo cichym głosem – abym ci przekazał, że pozostali Starsi są gotowi. A pospólstwo czeka już wzdłuż drogi. Stawili się wszyscy. – Co do jednego? Nikt się nie wymigiwał? – Po tym, co zaszło w zeszłym roku, wątpię, żeby ktokolwiek próbował – odparł Antain i aż się wzdrygnął. – Szkoda. – Gherland raz jeszcze zerknął do lustra, poprawiając róż na policzkach. Lubił od czasu do czasu udzielić lekcji mieszkańcom Protektoratu. Wszystko od razu stawało się jasne. Dotknął obwisłych fałd poniżej podbródka i zmarszczył brwi. – Dobrze, siostrzeńcze – rzekł, obracając się ze wspaniałym szelestem szat; opracowanie tego efektu zajęło mu ponad dekadę. – Ruszajmy zatem. Dziecko samo się nie poświęci. I dostojnym krokiem wyszedł na ulicę, a Antain dreptał za nim. Zazwyczaj Dzień Ofiary przebiegał z należytą pompą i powagą. Dzieci oddawano bez słowa skargi. Odrętwiałe rodziny rozpaczały w milczeniu, otoczone przez sąsiadów, którzy chcąc ulżyć ich bolesnej stracie, znosili im potem garnki z pożywnymi potrawami. Zazwyczaj nikt nie łamał zasad. Lecz nie tym razem. Najstarszy Gherland zacisnął usta, marszcząc przy tym brwi. Skowyt matki dobiegł jego uszu, jeszcze zanim procesja skręciła w ostatnią ulicę. Mieszkańcy zaczynali się wiercić z zażenowaniem. Kiedy Rada Starszych dotarła do domu rodziny, jej oczom ukazał się niesłychany widok. W drzwiach powitał ich mężczyzna z podrapaną twarzą, spuchniętą dolną wargą i krwawiącymi łysymi plackami w miejscach, gdzie całymi garściami wyrwano mu włosy z głowy. Usiłował się uśmiechnąć, lecz wtedy jego język odruchowo dotknął dziąsła ze świeżą raną po wybitym zębie. Mężczyzna, zapewne ojciec, zacisnął usta i spróbował się pokłonić. – Przykro mi, czcigodni – powiedział. – Pojęcia nie mam, co w nią wstąpiło. Zupełnie jakby odjęło jej rozum. Gdy Starsi weszli do środka, z krokwi ponad ich głowami dobiegły wrzask i wycie kobiety. Lśniące czarne włosy wiły się wokół jej głowy niczym kłębowisko węży. Syknęła jak osaczone zwierzę i splunęła. Jedną ręką i nogą kurczowo trzymała się belki, drugą ręką zaś mocno przyciskała dziecko do piersi. – WYNOŚCIE SIĘ! – wrzasnęła. – Nie zabierzecie jej. Pluję wam w twarz i przeklinam wasze imiona. Natychmiast opuśćcie mój dom albo wydrapię wam oczy i rzucę je krukom! Starsi gapili się na nią z rozdziawionymi ustami. Nie wierzyli własnym oczom. Nikt nigdy nie walczył o dziecko przeznaczone na ofiarę. Tak się po prostu nie robiło. (Tylko Antain zaczął płakać. Postarał się jednak, żeby nikt z dorosłych tego nie zobaczył). Gherland szybko się zastanowił i przybrał dobrotliwy wyraz twarzy. Wyciągnął w stronę matki otwarte dłonie na dowód, że nie chce jej wyrządzić żadnej krzywdy. Uśmiechnął się, choć zęby miał zaciśnięte. O mało nie wyzionął ducha od całej tej życzliwości. – Ależ to nie my ją zabieramy, moja nieszczęsna, zagubiona córko – przemówił tak cierpliwie, jak tylko potrafił. – Zabiera ją Wiedźma. My jedynie robimy to, co nam kazano. Niczym rozwścieczona niedźwiedzica, kobieta wydała z głębi piersi głuchy, gardłowy dźwięk. Gherland położył dłoń na ramieniu zakłopotanego męża i delikatnie je ścisnął. – Wygląda na to, dobry człowieku, że macie rację: waszej żonie istotnie odjęło rozum. – Starannie ukrywał gniew za fasadą troski. – Rzadki to przypadek, rzecz jasna, lecz nie bez precedensu. Musimy odpowiedzieć współczuciem. Trzeba jej opieki, nie kary. – ŁŻESZ – rzuciła kobieta z pogardą. Dziecko zaniosło się płaczem i kobieta wspięła się jeszcze wyżej, zapierając się stopami o równoległe krokwie i przyciskając plecy do stromizny dachu. Ustawiła się tak, by nie mogli jej dosięgnąć, i zaczęła karmić dziecko. Natychmiast się uspokoiło. – Jeżeli ją zabierzecie – warknęła – odnajdę ją. Odnajdę i odzyskam. Przekonacie się. – I stawisz czoło Wiedźmie? – zaśmiał się Gherland. – Całkiem sama? Och, biedna, zagubiona duszyczko. – Jego słowa ociekały słodyczą, lecz twarz pałała gniewem. – Rozpacz odebrała ci zmysły. Wstrząs obrócił nieszczęsny umysł w strzępy. Nieważne. Uleczymy cię, biedactwo, jak tylko potrafimy. Straże! Pstryknął palcami i do izby wbiegły uzbrojone strażniczki. Była to specjalna jednostka, przysłana jak zawsze przez Siostry Gwiazdy. Na plecach miały łuki i kołczany, u boków zaś ostre miecze. Ich długie włosy, zaplecione w warkocze, sięgały bioder – było to świadectwo wielu lat kontemplacji i szkolenia bojowego na szczycie Wieży. Na widok ich kamiennych twarzy nawet Starsi, pomimo swej władzy i pozycji, schodzili im z drogi. Siostry były potęgą, która budziła lęk. Nikt nie ważył się z nimi igrać. – Wydrzyjcie dziecko z objęć tej kobiety i odprowadźcie nieszczęśnicę do Wieży – rozkazał Gherland. Spojrzał gniewnie na uczepioną krokwi matkę, której twarz pobladła. – Siostry Gwiazdy wiedzą, jak sobie radzić z niesprawnymi umysłami, moja córko. Jestem pewien, że to prawie wcale nie boli. Straże działały sprawnie, spokojnie i bez cienia litości. Matka nie miała żadnych szans. W ciągu kilku chwil została skrępowana i wyniesiona. Jej skowyt niósł się echem po milczącym mieście, po czym urwał się nagle, kiedy wielkie drewniane drzwi Wieży zatrzasnęły się z hukiem, więżąc kobietę w środku. A co się tyczy dziecka, to gdy tylko znalazło się w objęciach Najstarszego, przez krótką chwilę płakało, po czym skupiło uwagę na jego twarzy, trzęsącej się, pomarszczonej i pobrużdżonej. Spojrzenie dziewczynki – niewzruszone, sceptyczne, intensywne – sprawiało, że Gherland nie potrafił odwrócić od niej wzroku. Pukle i oczy miała czarne. Świetlista skóra przypominała wypolerowany bursztyn. Pośrodku czoła dziewczynki widniało znamię w kształcie półksiężyca. Jej matka miała podobne. Mądrość ludowa głosiła, że tacy ludzie są wyjątkowi. Gherland z zasady nie znosił mądrości ludowych, a już z pewnością nie znosił, kiedy mieszkańcom Protektoratu wydawało się, że są kimś lepszym niż w rzeczywistości. Zachmurzył się jeszcze bardziej i nachylił nad małą, marszcząc brwi. Dziecko wysunęło język. „Cóż za okropny bachor”, pomyślał Gherland. – Czcigodni – przemówił z całym dostojeństwem, jakie zdołał z siebie wykrzesać – już czas. – I dokładnie w tej samej chwili na szatach Gherlanda rozkwitła wielka, ciepła, mokra plama. Udał, że niczego nie zauważył, lecz w środku kipiał ze złości. Dziewczynka zrobiła to celowo. Był o tym przekonany. Cóż za odrażający dzieciak. Procesja jak zwykle sunęła powoli, posępnie i ciągnęła się w nieskończoność. Gherland z trudem panował nad zniecierpliwieniem. Lecz gdy tylko bramy Protektoratu zamknęły się za nimi i mieszkańcy razem ze smutnym potomstwem powrócili do swych burych, ciasnych domów, Starsi natychmiast przyspieszyli kroku. – Ale wuju, dlaczego biegniemy? – zapytał Antain. – Milcz, chłopcze! – syknął Gherland. – I nie zwalniaj! Nikt nie lubił przebywać w lesie, z dala od Drogi. Nawet Starsi. Nawet Gherland. Obszar bezpośrednio przylegający do murów był dość bezpieczny. W teorii. Ale każdy znał kogoś, kto przez przypadek zawędrował za daleko. I wpadł do leja. Lub wszedł do błotnistej kipieli i stracił większość skóry. Albo zapuścił się w głąb kotliny, gdzie powietrze było trujące, i nigdy nie powrócił. W lesie roiło się od niebezpieczeństw. Podążyli krętą ścieżką do niewielkiej kotliny, wokół której rosło pięć wiekowych drzew, znanych jako Służebnice Wiedźmy. Albo sześć. „Czy nie było ich pięć?” Gherland uważnie przypatrzył się drzewom, policzył je raz jeszcze i potrząsnął głową. Sześć. Nieważne. Las działał mu na nerwy. Koniec końców te drzewa były niemal tak stare jak świat. Ziemia wewnątrz kręgu była miękka i pokryta mchem. Starsi położyli na niej dziecko, uciekając od niego wzrokiem, po czym odwrócili się i już mieli czym prędzej odejść, kiedy najmłodszy z nich odchrząknął. – Czyli... Po prostu ją tu zostawiamy? – zapytał Antain. – Tak to się robi? – Tak, siostrzeńcze – odparł Gherland. – Tak to się robi. – Naraz poczuł na ramionach ciężar zmęczenia, niczym jarzmo, i pochylił się, osłabiony. Antain uszczypnął się w szyję w nerwowym odruchu, od którego nie potrafił się uwolnić. – Nie powinniśmy zaczekać, aż zjawi się Wiedźma? Zapadła niezręczna cisza. – Że co proszę? – zapytał Raspin, najbardziej zgrzybiały ze Starszych. – Cóż, z pewnością... – Antain urwał. – Z pewnością powinniśmy zaczekać na Wiedźmę – dokończył cicho. – Co się z nami stanie, jeśli dzikie zwierzęta zjawią się pierwsze i porwą dziecko? Pozostali Starsi spojrzeli na Najstarszego, zaciskając mocno wargi. – Na szczęście, siostrzeńcze – rzekł Gherland pospiesznie, wskazując chłopcu drogę powrotną – nigdy nie zetknęliśmy się z podobnym problemem. – Ale... – Antain uszczypnął się ponownie, tym razem tak mocno, że na jego szyi został ślad. – Żadne ale – uciął Gherland. Położył dłoń na plecach chłopca i pomaszerował wydeptaną ścieżką. Jeden za drugim Starsi odchodzili, pozostawiając dziecko samemu sobie. Odchodzili – wszyscy z wyjątkiem Antaina – nie z pytaniem, czy dziecko zostanie pożarte przez dzikie zwierzęta, lecz raczej ze świadomością, że na pewno tak właśnie się stanie. Odchodzili pewni jednego: nie ma żadnej wiedźmy. I nigdy nie było. Istniał jedynie niebezpieczny las i Droga, i życie, którym Starsi cieszyli się od wielu pokoleń. Wiedźma – czy raczej wiara w nią – była dla ludzi przerażonych, posłusznych, uległych, którzy żyli w oparach smutku, żalu, paraliżującego zmysły i otępiającego umysł. Z punktu widzenia Starszych i ich niczym nieskrępowanych rządów był to nad wyraz wygodny układ. Wygodny i oczywiście nieprzyjemny, ale cóż począć. Wędrując przez las, słyszeli płacz dziecka, wkrótce jednak zagłuszył go bulgot Moczarów, ptasi śpiew i skrzypienie okolicznych drzew. Każdy Starszy czuł absolutną pewność, że dziewczynka nie dożyje poranka i że nigdy więcej jej nie usłyszą, nie zobaczą, nie poświęcą jej choćby jednej myśli. Sądzili, że odeszła na zawsze. Rzecz jasna, byli w błędzie.\n3. W którym Wiedźma przez przypadek umagicznia niemowlę W samym sercu lasu znajdowało się małe bagno – bulgoczące, cuchnące siarką i trujące, zasilane i ogrzewane przez podziemny, drzemiący, lecz niespokojny wulkan. Jego powierzchnię pokrywały plamy szlamu, którego barwa, w zależności od pory roku, była nieraz jadowicie zielona, kiedy indziej wpadała w elektryzujący błękit albo krwistą czerwień. Tego dnia – tak blisko Dnia Ofiary w Protektoracie czy też Dnia Dziecka Gwiazd dla reszty świata – zieleń właśnie zaczynała pomału przechodzić w błękit. Na skraju bagna, pośród kwitnących trzcin, które wyrastały z błota, stała bardzo stara kobieta, wspierając się na powykręcanej lasce. Była niska, przysadzista i miała wystający brzuch. Siwe, drobne loki zaplotła w grube warkocze, te zaś upięła w kok, z którego wystawały liście i kwiaty. Choć jej twarz zachmurzyło zniecierpliwienie, stare oczy zachowały blask, a na cienkich, szerokich ustach igrał cień uśmiechu. Pod pewnymi względami przypominała dużą, przyjacielską ropuchę. Miała na imię Xan. I była Wiedźmą. – Wydaje ci się, że się przede mną ukryjesz, ty śmieszny potworze? – ryknęła w stronę bagna. – Już ja dobrze wiem, gdzie jesteś. W tej chwili wynurz się i przeproś. – Ściągnęła twarz w grymas lekkiego niezadowolenia. – Albo cię zmuszę. Choć nie miała żadnej rzeczywistej władzy nad potworem – był na to zbyt stary – z pewnością mogła sprawić, by bagno wypluło go niczym plwocinę zalegającą w gardle. Wystarczyło, że pstryknęła palcami lewej dłoni i potrząsnęła prawym kolanem. Raz jeszcze spojrzała gniewnie. – MÓWIĘ POWAŻNIE! – ryknęła. Gęsta woda zabulgotała i zawirowała, po czym z błękitnawej zieleni wynurzyła się olbrzymia głowa bagiennego potwora. Zamrugał jednym wielkim ślepiem, potem drugim i przewrócił nimi. – Nie przewracaj mi tu oczyma, młodzieńcze – fuknęła staruszka. – Wiedźmo – zamruczał potwór, z paszczą wciąż na wpół zanurzoną w gęstych odmętach bagna. – Jestem o wiele stuleci starszy od ciebie. – Spomiędzy jego szerokich warg wymknęła się bańka powietrza. „W zasadzie to o tysiąclecia”, pomyślał. „Ale kto by tam liczył?” – Nie podoba mi się ten ton. – Xan ściągnęła pomarszczone usta w ciup. Potwór odchrząknął. – Moja droga, cytując słowa Poety: „Jakże głęboko mam to w...”. – GLERKU! – zakrzyknęła Wiedźma z przerażeniem. – Cóż to za słownictwo! – Przepraszam – odparł łagodnie Glerk, choć wcale nie było mu przykro. Wysunął pomału obydwie pary ramion na brzeg, zanurzając każdą siedmiopalczastą łapę w lśniącym błocie. Stęknąwszy, dźwignął się z wody na trawę. „Kiedyś to było prostsze”, przemknęło mu przez myśl. Choć, szczerze mówiąc, nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy dokładnie. – Fyrian, biedaczek, siedzi przy kraterach i wypłakuje sobie oczy. – Xan nie kryła oburzenia. Glerk westchnął głęboko. Xan wbiła laskę w ziemię, aż ku ich zaskoczeniu z czubka posypały się iskry. Spojrzała gniewnie na bagiennego potwora. – A ty zachowałeś się nikczemnie. – Pokręciła głową. – Przecież to tylko dziecko. – Moja droga Xan – rzekł Glerk, a z głębi jego piersi dobiegło dudnienie. Miał nadzieję, że dzięki temu zabrzmiał imponująco i dramatycznie, a nie jak ktoś, kogo zwyczajnie rozkłada przeziębienie. – On również jest starszy od ciebie. I najwyższy czas, żeby... – Och, dobrze wiesz, co miałam na myśli. Poza tym obiecałam coś jego matce. – Od pięciuset lat, plus minus dekadę lub dwie, ten mały smok żyje złudzeniami. Podsycanymi przez ciebie, moja droga. Na cóż mu one? Nie jest Wprost Olbrzymim Smokiem. I nic nie wskazuje, że kiedykolwiek się nim stanie. Bycie Absolutnie Tycim Smokiem to żaden powód do wstydu. Wiesz, rozmiar to nie wszystko. Fyrian jest przedstawicielem starożytnego i czcigodnego gatunku, który zrodził największych myślicieli Siedmiu Wieków. Ma wiele powodów do dumy. – Jego matka wyraziła się jasno... – zaczęła Xan, ale potwór wszedł jej w słowo. – Tak czy owak, najwyższy czas, aby poznał swoje dziedzictwo i miejsce na tym świecie. Tolerowałem tę fikcję o wiele dłużej, niż powinienem. Lecz teraz... – Glerk przycisnął czworo ramion do ziemi i dźwignął masywny tułów, a ciężki ogon okręcił się wokół niego na podobieństwo lśniącej ślimaczej skorupy. Wydatne brzuszysko opadło na jego złożone tylne łapy. – Sam nie wiem. Coś się zmieniło. – Jego wilgotny pysk się zachmurzył, ale Xan pokręciła głową. – Znowu to samo – zadrwiła. – Jak mawia Poeta, „Och, byłaż ziemia odmienną...”. – Daruj sobie Poetę. Idź przeprosić. I zrób to natychmiast. On ciebie podziwia. – Xan spojrzała w niebo. – Muszę lecieć, mój drogi. Już jestem spóźniona. Proszę. Liczę na ciebie. Glerk przyczłapał do Wiedźmy, a ta położyła dłoń na jego wielkim policzku. Chociaż potrafił chodzić w pozycji wyprostowanej, często wolał poruszać się na sześciu kończynach – lub siedmiu, gdy wspierał się na ogonie, albo pięciu, gdy akurat posługiwał się jedną z dłoni, by zerwać i powąchać wyjątkowo wonny kwiat, zbierać kamienie lub zagrać zapadającą w pamięć melodię na własnoręcznie wystruganym flecie. Przycisnął szerokie czoło do czoła Xan. – Uważaj na siebie – poprosił niskim głosem. – Ostatnio dręczą mnie niepokojące sny. Martwię się, kiedy cię nie ma. – Xan uniosła brwi i Glerk odsunął pysk, wydając z siebie niski pomruk. – Dobrze. Będę podtrzymywał fikcję przez wzgląd na naszego drogiego Fyriana. „Ścieżka ku Prawdzie przez serce marzyciela wiedzie”, jak mawia Poeta. – Tak trzymać! – powiedziała Xan i posłała potworowi buziaka. A potem poderwała się i podreptała w las, podpierając się laską. Wbrew osobliwym wierzeniom mieszkańców Protektoratu las ten wcale nie był przeklęty ani też w żaden sposób magiczny. Był jednak niebezpieczny. Krył się pod nim wulkan o łagodnych zboczach, niewiarygodnie rozległy i podstępny. Pomrukiwał, uśpiony, podgrzewając wodę w okolicznych gejzerach, dopóki nie wybuchły, i nieustannie pogłębiając rozpadliny, aż nie sposób było już odnaleźć ich dna. Sprawiał, że strumienie wrzały, błoto bulgotało, a wodospady przepadały w głębokich jamach, by wytrysnąć znów na powierzchni całe mile dalej. Jedne kratery spluwały obrzydliwymi odorami, drugie popiołem, jeszcze inne zdawały się nie spluwać niczym – ale nagle od ich złych wyziewów człowiekowi siniały usta i palce, a świat wokół zaczynał wirować. Jedynym naprawdę bezpiecznym dla zwykłego człowieka przejściem przez las była Droga, biegnąca na naturalnie wypiętrzonym paśmie skały, która wygładziła się z biegiem czasu. Droga nie przesuwała się i nie zmieniała; nigdy też nie drżała pod stopami. Niestety, znajdowała się pod kontrolą zgrai zbójów i despotów z Protektoratu. Xan nigdy nie poruszała się Drogą. Nie tolerowała zbójów. Ani despotów. Zresztą i tak zbyt wiele liczyli sobie myta. A przynajmniej tak było ostatnim razem. Minęły lata, odkąd zbliżyła się do Drogi – niemal dwa stulecia. Zamiast tego wydeptała własną ścieżkę, posługując się kombinacją magii, doświadczenia i zdrowego rozsądku. Jej wędrówki przez las nie były łatwe, bynajmniej. Były jednak niezbędne. Nieopodal granic Protektoratu czekało na nią dziecko. Dziecko, którego życie zależało od jej przybycia – i musiała dotrzeć do niego na czas. Odkąd Xan sięgała pamięcią, niemal co roku o tej porze matka z Protektoratu porzucała w lesie swoje dziecko, prawdopodobnie na pewną śmierć. Xan nie wiedziała dlaczego. Nie chciała nikogo osądzać. Nie miała jednak zamiaru pozwolić, by nieszczęsne maleństwo umarło. Dlatego też każdego roku wyprawiała się do jaworowego kręgu, brała porzucone niemowlę w ramiona i niosła je na przeciwległy skraj lasu, do jednego z Wolnych Miast na drugim końcu Drogi. Ludzie byli tam szczęśliwi. I kochali dzieci. Na zakręcie ścieżki w zasięgu wzroku Wiedźmy pojawiły się mury Protektoratu. Xan zwolniła kroku. Protektorat był posępnym miejscem – złe powietrze, zła woda, smutek wiszący niczym chmura ponad dachami domów. Poczuła, jak jego ciężar osiada na jej własnych barkach. – Po prostu zabierz dziecko i odejdź – napomniała siebie jak co roku. Z biegiem lat zaczęła zawczasu szykować to i owo na drogę – kocyk utkany z najdelikatniejszej jagnięcej wełny, żeby ogrzać dziecko, zapas szmatek do wytarcia mokrej pupy oraz butelkę koziego mleka, albo i dwie, którym napełni pusty brzuszek. Kiedy mleko się kończyło (a musiało się skończyć – wędrówka była długa, mleko zaś zbyt ciężkie, by nieść go dużo), Xan robiła to, co zrobiłaby każda rozsądnie myśląca wiedźma na jej miejscu: gdy zapadła ciemność i rozbłysły gwiazdy, wyciągała rękę i zbierała gwiezdny blask niczym jedwabiste pasma pajęczych sieci, po czym karmiła nim dziecko. Gwiezdny blask, jak wie każda wiedźma, to wspaniałe pożywienie dla niemowlęcia. Do zebrania gwiezdnego blasku potrzeba wprawy i talentu (oraz magii na dobry początek), lecz dzieci zjadają go z zapałem. Rosną na nim tłuściutkie, syte i promienne. Nie minęło wiele czasu, a Wolne Miasta zaczęły traktować doroczne przybycie Wiedźmy jak święto. Przynoszone przez nią dzieci, o skórze i oczach lśniących gwiezdnym blaskiem, uważano tu za błogosławieństwo. Xan za każdym razem z rozmysłem wybierała odpowiednią rodzinę, upewniając się, że charakterami, skłonnościami i poczuciem humoru będą doskonale pasować do maleństwa, o które dbała podczas tak długiej podróży. A Dzieci Gwiazd, jak je nazywano, z radosnych niemowląt wyrastały na dobroduszne nastolatki, z nich zaś na szlachetnych dorosłych. Były zdolne, hojne z natury i miały w życiu powodzenie. Umierały ze starości, w dostatku. Kiedy Xan dotarła do jaworowego kręgu, nigdzie nie dostrzegła dziecka. Pora wciąż była jednak wczesna, a Wiedźma zmęczona. Podeszła do jednego z pochylonych drzew i oparłszy się o jego pień, wciągnęła wystającym nosem ilastą woń kory. – Krótka drzemka dobrze mi zrobi – stwierdziła. W rzeczy samej. Miała za sobą długą i wyczerpującą wędrówkę, a czekała ją jeszcze dłuższa. I jeszcze bardziej wyczerpująca. Lepiej się okopać i trochę odpocząć. Więc tak jak to często robiła, ilekroć zapragnęła zaznać odrobiny ciszy i spokoju z dala od domu, Wiedźma Xan przemieniła się w drzewo – pochylone, z liśćmi, porostami i pobrużdżoną korą, kształtem i fakturą podobne do pozostałych wiekowych jaworów, które strzegły kręgu. I w tej postaci zasnęła. Nie słyszała procesji. Nie słyszała protestów Antaina, zakłopotanego milczenia Rady ani szorstkich peror Najstarszego Gherlanda. Nie słyszała nawet dziecka, kiedy gaworzyło. Ani gdy jęczało. Ani gdy łkało. Lecz gdy z gardła niemowlęcia dobyło się głośne zawodzenie, Xan obudziła się natychmiast. – Och, na gwiazdy! – przemówiła chropowatym, szeleszczącym głosem, jako że nie zdążyła jeszcze przyjąć na powrót ludzkiej postaci. – Nie zauważyłam, że tu leżysz! Na dziecku nie zrobiło to wrażenia. Wciąż wierzgało i machało rączkami, krzyczało i szlochało. Buzię miało poczerwieniałą z gniewu, a drobniutkie dłonie zaciśnięte w piąstki. Znamię na jego czole pociemniało groźnie. – Wytrzymaj chwileczkę, skarbeńku. Ciocia Xan spieszy się, jak może. Istotnie się spieszyła. Przemiana to trudna sztuka, nawet dla kogoś tak wprawnego jak Xan. Jedna po drugiej gałęzie na powrót skręcały się w kręgosłup, a pomarszczona twarz skrawek po skrawku wyłaniała się z kory. Wreszcie Xan wsparła się na swej lasce i kilkakrotnie pokręciła najpierw jednym, potem drugim ramieniem, żeby rozluźnić kark. Spojrzała na dziecko, które ucichło nieco i teraz wpatrywało się w Wiedźmę tym samym spojrzeniem co w Najstarszego – spokojnym, przenikliwym, niepokojącym. Było to spojrzenie, które sięgało głęboko aż do napiętych strun duszy i szarpało nimi jak strunami harfy. Niemal zaparło Wiedźmie dech w piersi. – Jesteś głodna – rzekła Xan, próbując ignorować wibracje przenikające ją aż do kości. – Trzeba cię nakarmić. – Po czym przetrząsnęła rozliczne kieszenie w poszukiwaniu butelki koziego mleka, które już czekało, by napełnić głodny brzuszek. Strzeliwszy lewym nadgarstkiem, Xan sprawiła, że grzyb urósł do rozmiarów wygodnego stołka. Oparła ciepły ciężar niemowlęcia o swój miękki brzuch i czekała. Półksiężyc na czole dziewczynki zbladł do ładnego odcienia różu, ciemne rzęsy okalały jeszcze ciemniejsze oczy. Jej twarz lśniła niczym brylant. Była spokojna i zadowolona, lecz spojrzeniem wciąż wwiercała się w Xan – jak korzenie drzewa w ziemię. Wiedźma odchrząknęła. – Doprawdy, nie masz co tak na mnie patrzeć. Nie mogę cię odnieść tam, skąd przybyłaś. Było, minęło, równie dobrze możesz o tym wszystkim zapomnieć. No już, już – powiedziała, jako że dziecko załkało. – Nie płacz. Spodoba ci się twój nowy dom. Niech no tylko postanowię, do którego miasta cię zabrać. Wszystkie są bardzo ładne. Nowa rodzina też ci się spodoba. Już moja w tym głowa. Lecz to powiedziawszy, Xan poczuła przeszywający ból w swym starym sercu i jednocześnie zdjął ją niewyjaśniony smutek. Dziecko oderwało się od butelki i zmierzyło Wiedźmę zaciekawionym spojrzeniem. Wiedźma wzruszyła ramionami. – Mnie nie pytaj. Nie mam pojęcia, czemu ktoś cię porzucił w samym środku lasu. Nie rozumiem połowy ludzkich czynów, a na drugą kręcę głową. Z pewnością jednak nie zostawię cię tu, na ziemi, na pożarcie jakiemuś drapieżnikowi. Czeka cię o wiele lepszy los, moje drogie dziecko. Słowo „drogie” ledwie przeszło Xan przez usta. Nie potrafiła tego zrozumieć. Odkaszlnęła i uśmiechnęła się do dziewczynki. Nachyliła się nad jej twarzyczką i przycisnęła usta do maleńkiego czoła. Całowała każde uratowane dziecko. A przynajmniej tak jej się wydawało. Główka dziewczynki pachniała chlebowym ciastem i zsiadłym mlekiem. Xan przymknęła powieki, lecz tylko na moment, i pokręciła głową. – Chodźmy więc – rzekła ochryple. – Co powiesz na to, żeby zobaczyć kawałek świata? I zamotawszy bezpiecznie dziecko w chuście, pomaszerowała przez las, gwiżdżąc pod nosem. Zamierzała udać się prosto do Wolnych Miast. Właśnie tak, bez dwóch zdań. Ale znała pewien wodospad, który spodobałby się dziecku. I półkę skalną, skąd roztaczał się nadzwyczaj piękny widok. Spostrzegła również, że pragnie snuć dziecku opowieści. Śpiewać mu piosenki. I gdy tak snuła i śpiewała, coraz bardziej i bardziej zwalniała kroku. Zrzucała to na karb podeszłego wieku, strzykania w grzbiecie i marudności niemowlęcia, lecz żaden z tych powodów nie miał nic wspólnego z prawdą. Xan przyłapała się na tym, że przystaje raz za razem, by pod byle pretekstem znów wyciągnąć dziecko z chusty i spojrzeć w jego poważne czarne oczy. Każdego dnia Xan coraz bardziej zbaczała z drogi. Robiła pętlę, zawracała, odbijała to w lewo, to w prawo. Jej szlak przez las, zwykle niemal tak prosty jak sama Droga, teraz przypominał plątaninę. Gdy już skończyło się kozie mleko, Xan w nocy zbierała palcami gwiezdny blask, cienki niczym pajęczyna, a dziecko piło go ze smakiem. Z każdą kolejną garścią ciemność w jego spojrzeniu stawała się coraz głębsza. Aż wreszcie w oczach dziewczynki zapłonęły wszechświaty – galaktyka za galaktyką. Po dziesiątej nocy miały za sobą mniej niż ćwierć drogi, która zazwyczaj zajmowała trzy i pół dnia. Każdej nocy przybywający księżyc wschodził nieco wcześniej, lecz Xan nie poświęcała mu zbyt wiele uwagi. Nie zważając na niego, wyciągała rękę i zbierała gwiezdny blask. Rzecz jasna, gwiezdny blask kryje w sobie magię. Każdy o tym wie. Ponieważ jednak światło przebywa tak wielkie odległości, magia w nim jest krucha i rozproszona, rozpleciona na niezwykle delikatne włókna. Znajduje się w nim dość magii, by przynieść zadowolenie i zaspokoić apetyt niemowlęcia, a w odpowiednich ilościach gwiezdny blask może obudzić w sercu, duszy i umyśle dziecka to, co najlepsze. Dość, by pobłogosławić, a przy tym nie umagicznić. B l a s k k s i ę ż y c a jednakże to coś zupełnie innego. Blask księżyca j e s t magią. Zapytaj, kogo chcesz. Xan nie potrafiła oderwać wzroku od oczu dziewczynki. Od słońc, gwiazd i meteorów. Od pyłu mgławic. Od wielkich wybuchów, czarnych dziur i kosmosu bez granic. Księżyc wzeszedł, wielki, tłusty i lśniący. Xan wyciągnęła rękę. Nie spojrzała w niebo. Nie zauważyła księżyca. (Czy zdawała sobie sprawę, jak ciężkie było światło na jej palcach? Czy zdawała sobie sprawę, jakie było lepkie? Jakie słodkie?) Przebierała palcami ponad głową, aż wreszcie opuściła dłoń, nie mogąc dłużej utrzymać jej w górze. (Czy zwróciła uwagę, jak ciężka była magia spływająca z jej nadgarstka? Wmawiała sobie, że nie. I powtarzała to raz za razem, aż sama w to uwierzyła). A dziecko piło. I piło. I piło. Aż nagle zadrżało i skuliło się w objęciach Xan. A potem krzyknęło – jeden jedyny raz. Bardzo głośno. A potem westchnęło z zadowoleniem i w okamgnieniu zapadło w sen, wtulone w miękki brzuch Wiedźmy. Xan spojrzała w niebo, czując na twarzy światło księżyca. – Och, jej – szepnęła. Nie zauważyła, kiedy księżyc osiągnął pełnię swych rozmiarów. Oraz pełnię swej mocy. Wystarczyłby jeden łyk, tymczasem dziecko wypiło – cóż, o wiele więcej. A to łakomczuch. Tak czy owak, fakty były równie jasne jak księżyc lśniący ponad czubkami drzew. Dziecko zostało umagicznione. Bez żadnych wątpliwości. A zatem sprawy przyjęły o wiele bardziej skomplikowany obrót. Xan usiadła na ziemi ze skrzyżowanymi nogami i położyła śpiące dziecko w zgięciu kolana. Nic go nie obudzi. Nie w ciągu najbliższych godzin. Xan przeczesała palcami czarne pukle dziewczynki. Nawet teraz czuła, jak magia pulsuje pod jej skórą, jak każde włókno mości się między komórkami, w tkankach ciała, wypełnia kości. Z biegiem czasu dziewczynka stanie się niestabilna – nie na zawsze, rzecz jasna. Xan nauczyła się jednak od czarodziejów, którzy wychowywali ją dawno temu, że wychowanie magicznego dziecka to niełatwa sprawa. Jej nauczyciele mówili o tym bez żadnych oporów. A jej opiekun, Zosimos, powtarzał to bez przerwy. „Tchnąć magię w dziecko to jak dać niemowlęciu obnażony miecz do ręki – ileż w tym mocy, a jak niewiele sensu. Nie widzisz, dziewczyno, że przez ciebie siwieję?”, powtarzał raz za razem. I miał rację. Magiczne dzieci są niebezpieczne. Z pewnością nie mogła zostawić niemowlęcia byle komu. – Cóż, maleńka – rzekła. – Chyba właśnie stałaś się nieco większym kłopotem, prawda? Dziewczynka oddychała głęboko przez nos. Uśmiech zaigrał na jej ustach przypominających pączek róży. Xan poczuła w sercu szarpnięcie i przytuliła dziecko mocno. – Luna. Dam ci na imię Luna. I będę twoją babcią. Będziemy rodziną. I to rzekłszy, Xan wiedziała już, że tak właśnie się stanie. Słowa zaszumiały w powietrzu między nimi, silniejsze niż jakakolwiek magia. Podniosła się z ziemi, zawiązała dziecko z powrotem w chuście i ruszyła w długą drogę do domu, zachodząc w głowę, jak wyjaśni to Glerkowi.\n4. W którym to był tylko sen Zadajesz zbyt wiele pytań. Nikt nie wie, co Wiedźma robi z dziećmi, które zabiera. Nikt o to nie pyta. Nie możemy o to pytać – rozumiesz? Ból jest zbyt wielki. Dobrze. Pożera je. Zadowolona? Nie. Wcale tak nie myślę. Moja matka opowiadała, że Wiedźma pożera ich dusze, a ciała wciąż stąpają po ziemi. Niezdolne żyć. Niezdolne umrzeć. Pustka bije z ich oczu, z ich twarzy, błąkają się bez celu. Nie sądzę, żeby to była prawda. Widywalibyśmy je, nie sądzisz? Po tylu latach zobaczylibyśmy choć jedno. Moja babka opowiadała, że Wiedźma robi z nich niewolników. Że żyją w katakumbach pod wielkim zamkiem pośród lasu, gdzie operują okropnymi machinami, mieszają w wielkich kotłach i od rana do nocy wykonują jej polecenia. Ale w to również nie wierzę. W przeciwnym razie choć jedno z nich zdołałoby zbiec. Przez tyle lat choć jedna osoba z pewnością uciekłaby i wróciła do domu. Więc nie, nie sądzę, żeby robiła z nich niewolników. Prawdę mówiąc, nic na ten temat nie myślę. Bo niby o czym tu myśleć. Czasem nawiedza mnie taki sen. O twoim bracie. Miałby dziś osiemnaście lat. Nie. Dziewiętnaście. Śni mi się, że ma ciemne włosy, świetlistą skórę i gwiazdy w oczach. Śni mi się, że blask jego uśmiechu widać na wiele mil. Zeszłej nocy śniło mi się, że czekał przy drzewie na przechodzącą dziewczynę. Zawołał ją po imieniu, wziął za rękę i pocałował, a serce waliło mu jak młot. Co? Nie. Wcale nie płaczę. Dlaczego miałabym płakać? Ty głuptasie. Tak czy siak, to był tylko sen. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dziewczynka__ktora_wypila_ksiezyc-ebookRO/p1023992i1151042" target="_blank" title="Dziewczynka, która wypiła księżyc [Kelly Barnhill] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dziewczynka, która wypiła księżyc [Kelly Barnhill] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Mefiante - Najlepsza gra mafijna - Samouczek\nPodręcznik gry Mefiante\nW tej grze przeglądarkowej wcielasz się w członka Mafii. Poprzez pokaz swojej siły, zdobywanie szacunku i nowych rang, powoli staniesz się postrachem swoich wrogów w świecie Mafii. Pokonaj sprytem swoich przeciwników i zostań najpotężniejszym Mafiozem.\nNa początku trochę czasu zajmie Ci przyzwyczajenie się do gry. Jeśli masz małe doświadczenie z tego typu grami, będziesz potrzebował czasu, by nauczyć się użytecznych sztuczek. Jednak nie martw się zbytnio, próbując różnych opcji szybko się wszystkiego nauczysz. Kradnij samochody, popełniaj (grupowe) przestępstwa, graj w kasynie: po wykonaniu kilku z tych czynności oswoisz się z mechaniką gry.\nZarabiaj prawdziwe pieniądze\nZabójstwo / śmierć\nW tej grze wiele zależy od Twojej siły. Twoja ranga na liście członków zależy od Twojej siły. Posiadasz siłę ataku i siłę obrony. Twoja siła ataku, jak sama nazwa wskazuje, jest ważna podczas atakowania innych graczy. Siła obrony odgrywa ważną rolę przy bronieniu się przed innymi graczami..\nZyskujesz siłę poprzez kupno rzeczy takich jak bronie, samochody itp. Możesz również ćwiczyć na siłowni i w szkole bokserskiej.\nSiła bokserska jest potrzebna do pokonywania innych graczy na ringu. Oczywiście Twoja siła bokserska jest częścią Twojej ogólnej siły.\nTutaj jest lista wszystkich możliwych rang oraz odpowiadających im praw i możliwości.\nżółtodziób Wszyscy nowi gracze zaczynają z rangą\nChłopiec na posyłki Od tej rangi możesz korzystać z notatnika\nKieszonkowiec Przy tej randze codziennie otrzymujesz € 5.000 gotówki za swój prestiż\nPrzemytnik Przy tej randze możesz usuwać punkty szacunku innych graczy\nObrabiacz sklepów Od tej rangi możesz ukrywać swój status online\nZłodziej Przy tej randze otrzymujesz za darmo sejf\nOjciec chrzestny Najwyższa ranga, która zostanie osiągnięta tylko przez nielicznych graczy. Nikt nie jest potężniejszy!\nW pasku stanu widzisz swoją aktualną rangę oraz postęp w dążeniu do wyższej rangi. Pasek jest ciągle aktualizowany. Kiedy pasek jest pełny, otrzymujesz wyższą rangę.\nIstnieje wiele sposobów na zarabianie pieniędzy. Wciąż jest to trudne? Poniższa lista to mały rzut oka na możliwości:\nAtakuj innych graczy (lub zabijaj ich!)\nZapraszaj nowych graczy\nDziennie 3% odsetek od salda Twojego konta bankowego (opcja biura wymian)\nBądź członkiem rodziny mafijnej, która posiada pieniądze i obszary ziemskie\nKręć kołem fortuny\nWeź udział w (grupowych) przestępstwach\nZamieniaj kredyty na pieniądze w grze\nPoprzez atakowanie innych zdobywasz dodatkową gotówkę. Po udanym ataku otrzymujesz część posiadanych przez gracza pieniędzy. Twój przeciwnik straci również zdrowie. Jednak maksymalna ilość napadów, które możesz wykonać, jest ograniczona. W ciągu 24 godzin możesz 50 razy zaatakować innych graczy i 5 razy wybranego gracza.\nIm więcej naboi wystrzelisz, tym większa Twoja szansa na sukces. Przeciwnik straci również więcej zdrowia. Nie ma 100% gwarancji, że wygrasz. Jedna rzecz jest pewna, im wyższa Twoja siła i ranga, tym większe Twoje szanse na zwycięstwo.\nSą również minusy napadów. Zaatakowanie gracza kosztować Cię będzie trochę Twojej siły. Tak więc wybieraj ostrożnie swoje ofiary. Jeśli przegrasz swój atak, stracisz zdrowie.\nCzasem nie będziesz mógł kogoś zaatakować. Oto możliwe przyczyny:\n- Jesteś chroniony\n- Twoja ofiara jest chroniona\n- Twoja ofiara jest na urlopie\n- Dokonałeś już dzisiaj 50 ataków lub atakowałeś już tego gracza 5 razy\n- Zabiłeś kogoś w ciągu ostatnich 2 godzin, więc musisz poczekać przed kolejnym atakiem\nMożliwym skutkiem ataku jest śmierć. Jeśli zdrowie Twojej ofiary spadnie do 0, to oznacza, że go/ją zabiłeś. Oczywiście to działa w obie strony.\nJeśli zabity gracz miał aktywne aukcje, zostaną one przerwane, a pieniądze zwrócone posiadaczowi najwyższej oferty.\nJeśli zginiesz, tracisz następujące rzeczy:\n- Całą swoją gotówkę oraz pieniądze na koncie bankowym (50% trafi do gracza, którego uwzględniłeś w testamencie, reszta trafi do Twojego zabójcy)\n- Posiadane obiekty (kasyna, szpitale etc)\nJeśli kogoś zabijesz? Otrzymasz całą fortunę swojej ofiary. Jeśli jednak ta osoba uwzględniła kogoś w testamencie, spadkobierca otrzyma 50% fortuny.\nWskazówka: Przechowuj swoje pieniądze w sejfie. Nawet w przypadku śmierci pieniądze będą w nim bezpieczne. Kredyty i członkostwo VIP nie zostaną utracone, gdy zginiesz\nKiedy jesteś martwy, nie możesz kontynuować normalnej gry. Możesz się wylogować, kupić kredyty lub wskrzesić się w biurze wymian. Możesz również za darmo zresetować swoją grę używając opcji pełnego resetu, ale w takiej sytuacji tracisz wszystko i zaczynasz od zera. Kiedy wykupisz wskrzeszenie, możesz kontynuować grę.\nAby wszyscy mieli komfort gry, nie możesz ciągle zabijać. Po zabójstwie musisz odczekać 2 godzin nim będziesz mógł znowu zaatakować.\nIstnieje wiele powodów, dla których możesz opuścić jeden kraj i odkrywać inny. Twoja ofiara znajduje się w innym kraju lub chcesz przejąć nowe kasyno. Może szukasz tylko tańszej amunicji? Niektóre kraje posiadają również specjalne zadania.\nSprytni gracze mogą zarobić ogromne pieniądze na giełdzie papierów wartościowych znajdującej się w państwie Niemcy\nW Chinach możesz szmuglować Chińczyków do Europy\nWe Włoszech możesz zarobić załatwiając papieżowi kilka prostytutek\nKilka faktów na temat kamieni życzeń:\n- Kamienie życzeń można kupić w biurze wymian\n- Kamienie życzeń można również znaleźć, ale gdzie? To tajemnica, którą sam będziesz musiał rozwikłać!\n- Kamienia życzeń można użyć do pominięcia misji\nCelem blackjacka jest pokonanie banku (krupiera). Musisz spróbować jak najbardziej zbliżyć się do 21. Przekroczenie tej liczby oznacza Twoją przegraną. Jeśli ukończysz grę z mniej niż 22 punktami, ale z większą ilością punktów niż krupier, wygrywasz. Walety, damy i króle są warte 10 punktów. Karty od 2 do 10 są warte odpowiednio od 2 do 10 punktów. As jest wart 1 lub 11 punktów. Jeśli ukończysz grę z sumą punktów większą niż 21, krupier wygrywa.\nW ruletce układasz swoje żetony na odpowiednich polach na stole. Koło ruletki jest podzielone na numery od 1 do 36. Są one również naprzemiennie kolorowe: 18 czerwonych, 18 czarnych. 0 jest zielone. Możesz obstawić żetony na kilku polach, by zwiększyć swoje szanse na zwycięstwo. Kliknij "start", by zakręcić kołem. Gdy koło przestanie sie obracać, wygrywający numer (i kolor) zostaną wyświetlone.\nMożesz postawić żetony na czerwony lub czarny Jeśli zgadłes kolor, otrzymujesz dwukrotność sumy, którą postawiłeś. Możesz również obstawiać pola parzyste/nieparzyste lub "od 0 do 18"/"od 19 do 36".\nW tych przypadkach, jeśli zgadłeś, otrzymujesz trzykrotność tego, co postawiłeś:\nPierwszy tuzin (od 1 do 12)\nDrugi tuzin (od 13 do 24)\nTrzeci tuzin (od 24 do 36)\nObstawienie pojedynczego numeru daje możliwość wygrania 35-krotności postawionej sumy. Jeśli popełnisz błąd i chcesz go poprawić? Możesz kliknąć przycisk "reset" i spróbować ponownie.\nNie masz jeszcze konta? Stwórz Zapomniałeś hasła? Poproś o hasło\n1 Graczy łącznie\nStwórz swoją własną mafijną grę\n© Mefiante Wszystkie prawa zastrzeżone


Były duszpasterz parlamentarzystów w Bolesławcu - Bolesławiec - istotne.pl\nByły duszpasterz parlamentarzystów w Bol…\nByły duszpasterz parlamentarzystów w Bolesławcu\nfot. Duszpasterstwo Chadashim/Wikimedia Commons Ks. Piotr Pawlukiewicz poprowadzi konferencję „Tożsamość kobiety i mężczyzny”.\n2013-08-22 14:03 istotne.pl Redakcja konferencja, kościół\nKonferencja „Tożsamość kobiety i mężczyzny” z udziałem ks. Piotra Pawlukiewicza, autora wielu książek, byłego kapelana kaplicy w Sejmie RP i duszpasterza parlamentarzystów, odbędzie się 25 sierpnia (niedziela) w kościele pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (ul. Orzeszkowej – osiedle Staszica). Oto program spotkania:\n18:00 – msza święta 19:00 – konferencja.\nKsiądz Piotr Pawlukiewicz. Autor wielu książek. Studiował teologię pastoralną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, homiletykę w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie i retorykę na Uniwersytecie Jagiellońskim.\nBył redaktorem archidiecezjalnego radia „Józef” w Warszawie, z którym współpracuje do dziś. Były kapelan kaplicy w Sejmie RP i duszpasterz parlamentarzystów. Wykładowca homiletyki i duszpasterstwa rodzin w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie.\n(informacja: Parafia pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa/www.xpiotr.pl/ii; zdjęcie nagłówkowe: Duszpasterstwo Chadashim/Wikimedia Commons)


marypoppins | 2012-06-02\nOjciec i syn Sempere nadal prowadzą księgarnię, w której maja niesamowite książki, które czekają na swoich czytelników. Czasy są jednak ciężkie i mimo że zbliżają się święta Bożego Narodzenia ruch w księgarni jest niewielki. Właściciele mocno obawiają się o swoją egzystencję. Starszy pan Sempere postanawia iść z duchem czasu i przystroić witrynę sklepową elementami bożonarodzeniowymi.\nZaczynając czytać tę powieść miałam w głowie "Cień wiatru" i "Grę anioła". Przeczytałam również "Marinę" i "Księcia mgły", który mi się średnio podobał. Była jednak w tych książkach magia, atmosfera i to coś, czego tutaj mi zabrakło. Barcelona jest już nie taka, nie widziałam jej przed oczyma czytając powieść. Fakt, że bohaterowie nie wędrują po niej tak często jak w poprzednich książkach. Nie potrafię określić czego mi brakuje, ale jednak brakuje. Mam nadzieje, że w dalszych częściach znajdę to coś, bo przecież dalsze części będą, jak mówi autor.\nCałość recenzji na moim blogu http://wwwmojblogmpoppins.blogspot.com/2012/06/wiezien-nieba-carlos-ruiz-zafon.html


swidnica.gosc.pl → Odzieranie z iluzji\nDiakon Sebastian Makuch podczas Mszy św. na rozpoczęcie Roku Życia Konsekrowanego\nO diakonach jest mowa już w Dziejach Apostolskich (Dz 6,1-6). Wybrali ich apostołowie, żeby zajęli się służbą charytatywną w jerozolimskiej gminie chrześcijańskiej. Wtedy było ich siedmiu. Cieszyli się „dobrą sławą” oraz byli „pełni Ducha i mądrości”. Apostołowie modlili się nad nimi i włożyli na nich ręce. Wkrótce zajęli się nie tylko pomocą biednym, ale także zaczęli pełnić funkcje liturgiczne: odczytywali Ewangelię, podawali intencje modlitw, rozdzielali Eucharystię i pomagali biskupowi przy chrzcie. Dzisiaj diakonat to pierwszy z trzech stopni sakramentu święceń (po nim jest prezbiterat i episkopat, czyli biskupstwo). Diakoni są święceni dla posługi, nie dla kapłaństwa. Ich zadaniem jest więc służba „w posłudze liturgii, słowa i miłości”. – Dlatego głównym naszym zajęciem na parafii podczas praktyk jest: prowadzenie nabożeństw, przewodniczenie pogrzebom, udzielanie chrztu św., pełnienie swoich funkcji podczas Mszy św., łącznie z głoszeniem homilii – wylicza dk. Sebastian Makuch, który praktykę odbył w katedrze. Jego kolega dk. Sebastian Tomaszewski dodaje: – I jeszcze uczestniczenie w spotkaniach poszczególnych grup parafialnych. Kościół dziś musi inwestować w młodzież. Parafia, w której odbywałem praktykę, jest bogata w ludzi młodych, którzy przez długoletnią pracę duszpasterzy byli i są dalej formowani. Byłem zbudowany tym, co zobaczyłem, przekonałem się bowiem, że młodzież bardzo lgnie do Kościoła. Bywa jednak i tak, że praktyka nie rozwija. Szczególnie wtedy, gdy duszpasterze nie wykorzystują potencjału jakim dysponują diakoni. – W trakcie praktyki akolitackiej (miesięczna, po czwartym roku studiów; akolita to nadzwyczajny szafarz Komunii św.) mogłem wykazać się swoją inicjatywą, byłem za coś odpowiedzialny. A teraz byłem wyłącznie pomocnikiem: jesteś, to dobrze, nie ma cię – też dobrze – zauważa jeden z diakonów.\nDla młodych, niespełna 30-letnich ludzi praktyka na parafii na progu do samodzielnego życia to także czas poznawania siebie samych, sprawdzania swoich możliwości, otrzymywania sygnałów zwrotnych – ważnych dla budowania swojego wizerunku i wyznaczania kierunków pracy nad sobą. To czas mierzenia się z oczekiwaniami względem kapłanów. Diakon Sebastian Makuch: – Dowiedziałem się od księży, że jestem spostrzegawczy i bystry. Radzili mi, żebym był dobry dla ludzi i szanował ich. Diakon Sebastian Tomaszewski: – Dużo rozmawiałem z księdzem proboszczem o kapłaństwie. Przyznał on, że współczesny świat potrzebuje wiernych, prawdomównych kapłanów. Kapłanów, którzy będą garnęli się do ludzi, kapłanów otwartych na problemy ludzi. A kiedy słuchałem świeckich, np. pani Weroniki, okazywało się, że tak jest. On mówiła mi: „Dzisiejszy świat potrzebuje kapłanów ludzkich, wrażliwych, otwartych na drugiego człowieka”. Diakon Arkadiusz Harbar: – Ksiądz musi być wrażliwy, musi mieć czas dla ludzi, być normalny, mieć dla nich dobre słowo. Szczery uśmiech, serdeczność i życzliwość sprawiają, że wiarę można przekazać świadectwem życia. Ksiądz w Bielawie powtarzał, żebym związał się mocno z ołtarzem, bo parafie będą różne, ludzie będą różni, wydarzenia będą się zmieniały, a ołtarz i ofiara będą jedne i te same. Zawsze. Diakon Jerzy Kozłowski: – Od ks. prał. Antoniego Kopacza słyszałem wiele razy: „Staraj się robić to, co kapłan powinien robić. Pamiętaj o swojej tożsamości: kim jesteś i do czego zostałeś powołany”. Diakon Wiktor Bednarczyk: – Krótko: co nas nie zabije, to nas wzmocni. Diakon Mirosław Benedyk: – Na pewno już wiem, że cechy osobowości, które posiadam od zawsze: otwartość, sumienność, poczucie humoru, pomagają mi lepiej służyć ludziom. Co jeszcze? Kapłan jest jak lekarz czy strażak, zawsze gotowy do działania, niezależnie od czasu i okoliczności. Stąd czymś oczywistym wydaje się dostępność księdza nie tylko w godzinach urzędowania kancelarii parafialnej.\nPodziel się swoim bólem! – zaryzykuj\nKilka miesięcy na parafii. Życie blisko ludzkich i plebanijnych spraw. Przyglądanie się proboszczom i wikariuszom nie tylko przy ołtarzu, ale także prywatnie – wszystko to porusza, każe wyciągać wnioski, oceniać. Najpierw siebie. Jeden z diakonów: – Moje największe obawy związane z kapłaństwem to takie, czy za kilka lat będzie dla kogo odprawiać Mszę świętą. Ludzie coraz bardziej wątpią w Kościół, księży, wieczność. Młodzi, którzy starzeć się będą razem z nami, nie widzą potrzeby chodzenia do kościoła. Dla nich to strata czasu. Nuda, bo w kościele nic się nie dzieje. Obawiam się, czy podołam tym wszystkim problemom, które się pojawiają. Kiedy przychodziłem do seminarium, nie patrzyłem na Kościół od strony całej otoczki, jaka się z nim wiąże. Liczyła się dla mnie tylko liturgia, bo dla mnie od dziecka największą radością było uczestniczenie we Mszy świętej. Chciałem być księdzem, żebym mógł ją odprawiać. Drugi z diakonów: – Podczas praktyki widziałem także kapłańską słabość i grzech. Szczególnie grzechy języka. Czasami zastanawiałem się, w jakim świecie ci ludzie żyją? Dlaczego mają taką dziwną, nieprzystającą do rzeczywistości hierarchię ważności spraw, obowiązków, zadań duszpasterskich. Wniosek mój jest taki, że nie chcę być taki jak oni i już się modlę o to, żebym taki nie był, żebym nie krzywdził ludzi, a wręcz przeciwnie: przyciągał ich do Kościoła i Jezusa. Trzeci z diakonów: – Boję się samotności, pychy, wpadnięcia w pułapkę szukania siebie albo akceptacji za wszelką cenę; fałszywej pokory też się obawiam. Czwarty: – Zdałem sobie sprawę, jak bardzo życie seminaryjne różni się od życia na parafii, małej parafii. Myślę, że praktyki, które mamy, będąc w seminarium, powinny odbywać się także częściej w małych parafiach, które przecież stanowią zdecydowaną większość w diecezji. W nich życie wygląda zupełnie inaczej niż w miastach. Pobyt w takim miejscu może naprawdę niektórym osobom pomóc otworzyć oczy na prawdę o kapłańskim życiu, bo obawiam się, że wielu z nas ma jego obraz wypaczony. I jeszcze jeden: – Ludzkich obaw jest dużo. Czy wytrwam? Czy dam radę? Czy będę wierny? Czy będę miał dla kogo być księdzem? Ale czy kapłan może się bać? To diabeł posługuje się strachem w celu wykradnięcia nas z naszego dziedzictwa w Bogu. Ksiądz nie może się bać, jeżeli służy Bogu. I na koniec: – Obawiam się, by nie popaść w rutynę, przez którą Chrystus przestanie mnie fascynować. Że przestanę się modlić, regularnie spowiadać, że mogę zatracić poczucie sacrum.\nIdzie nowe! – nie bój się\nNowe parafie praktyki diakońskiej. Kolejna zmiana. Święcenia coraz bliżej, więc i coraz bliżej pierwszej tzw. aplikaty, czyli dekretu biskupa ustanawiającego wikariuszem na pierwszej parafii. Siłą rzeczy rodzą się pytania: gdzie? z kim? jak daleko? na jak długo? Bez względu na pierwsze wrażenia, na opinie, jakie krążą o tym proboszczu, o tych warunkach i tym klimacie – warto być otwartym. To przynosi błogosławieństwo, takie samo jak w przypadku dk. Arkadiusza Harbara. – Pójdź tam, dokąd nie chcesz, ale daj się poprowadzić – wtedy twoja droga stanie się błogosławieństwem i szczęściem. To mocne doświadczenie Jonasza – wyznaje. – Do Bielawy bardzo nie chciałem iść i szedłem uprzedzony. Kończąc praktykę, wiedziałem, że było to Boże doświadczenie, bo odchodziłem szczęśliwy, że Pan postawił mnie w tym, a nie innym miejscu. Myślę, że Bóg ma poczucie humoru. Więc nie ma się co przejmować, dopóki żywimy wdzięczność za dar powołania i szczerze codziennie powtarzamy z pokorną dumą: zostałem wybrany! Czyż nie było, Panie, lepszych? – można pytać. Byli! – to jasne, ale to na mnie spoczął Jego miłosierny wzrok i dlatego jestem diakonem, a niedługo padnę na posadzkę katedry w geście pokory i wdzięczności. Obym nigdy nie zapomniał tej chwili. Nigdy.•


L.Stadt – “L.Story” - Polska Płyta / Polska Muzyka\nOpublikowane w 30 sierpnia 2018 30 sierpnia 2018 przez pppm\nL.Stadt – “L.Story”\nOd ostatniego, pełnego albumu zespołu L.Stadt minęło 7 lat. W międzyczasie wydali interesującą Epkę pt. “You Gotta Move”. Pochodzą z Łodzi, gdzie powstali w 2003 roku.\nIch nowa płyta to już nieco inna historia, odbiegająca od muzycznych początków grupy. Ten projekt nie miał być z założenia albumem. Więcej w dzisiejszej recenzji.\nRecenzja płyty “Lstory” – L.Stadt (Mystic Production, 2017)\nŁódzki zespół L.Stadt powraca z dziwną, lecz niezwykle interesującą płytą pt. “L.Story”. Wydawać się może, że muzyczne oblicze grupy jest znane. I choć ostatnia EPka pt. “You Gotta Move” odbiegała od wcześniejszych dokonań chłopaków, to dopiero tym razem można mówić o czymś zupełnie innym.\nPoczątkowo miał to być jednorazowy projekt. Współpraca z tekściarzem Konradem Dworakowskim nie skończyła się jednak na jednorazowym wykonaniu piosenek podczas Koalicji Miast dla Europejskiej Stolicy Kultury we Wrocławiu. Zaraz potem pojawił się pomysł na cały krążek.\nI dobrze, bo takiej muzyki na polskim podwórku nie ma. Powstał zbiór kompozycji, które wymykają się formie czysto piosenkowej. Każdy z utworów to wielowarstwowa forma. Złożenie ich z kilku elementów tworzy obraz czegoś rozbudowanego, a jednocześnie każdy kawałek piosenki jest oszczędny, wręcz minimalistyczny.\nGitarowe brzmienie nie jest już wyznacznikiem L.Stadt. Stanowi jeden z elementów całości. Elektroniczne dodatki oraz syntezatory, które pojawiają się dosyć często, nie tworzą jednak współczesnego zapatrywania się w tym kierunku muzycznym. Wszelkie tego typu dźwięki stanowią retro konstrukcję, tworząc przy tym wręcz orkiestrowe aranżacje.\nI do tego wszystkiego często pojawia się Chór Chorei, który kompletnie zmienia wizerunek tego krążka. Przy tym uniknięto patetyczności, niepotrzebnego wydumania tych piosenek.\nNajciekawiej wypada „Most”, gdzie w tle pojawiający się chór, recytując przechodzi na pierwszy plan. Równie zaskakująco wyłaniają się singlowe “Oczy kamienic”, gdzie przełamanie refrenów zaśpiewami wprowadza wręcz lekkie, lecz kontrolowane zamieszanie.\nNiepospolicie, choć najbardziej przystępnie wyłania się utwór pt. “Pozwól zasnąć / idzie sen”, zaśpiewany dosyć wysokim głosem, jak na możliwości wokalne Łukasza Lacha. Do tego magiczny saksofon malujący część tej kompozycji…\nOprócz formy muzycznej, ten album posiada jeszcze jeden koloryt. A są nim opowieści wpisane w sedno tych pieśni. Niby rzecz można odnieść do zderzenia różnorodności miasta Łodzi (“podbite oczy kamienic”, “tysiące dziur w które ucieknie ściek”, “stłuczone serce dzielnicy”). Jednak te historie posiadają większy uniwersalizm.\nTeksty odnoszą się do przeszłości, uderzają w nutę sentymentalnych wycieczek do tego, co już było. I poprzez to powstają teraźniejsze refleksje. Na pozór jest spokojnie i nieco melancholijnie, ale tak naprawdę dzieje się tu tak dużo, że co chwilę jesteśmy czymś zaskakiwani. Pomysłowość tego projektu budzi podziw.\nI choć trzeba oswoić się z tym krążkiem, słuchając go kilkakrotnie, to po jakimś czasie dochodzimy do wniosków, jak bardzo wartościowa jest to muzyka.\nKategorieNewsy, Odkurzamy, Recenzje\nPoprzedni wpisPoprzedni O.S.T.R. z zespołem Żywiołak we wspólnym projekcie\nNastępny wpisNastępne Suzia – “Nie dzieje się nic”


Astronomia24 - Astronomia News: SatRevolution oficjalnie rozpoczyna budowę konstelacji satelitów obserwacyjnych\nSatRevolution oficjalnie rozpoczyna budowę konstelacji satelitów obserwacyjnych\nWrocławska firma SatRevolution złożyła do Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) wniosek o uprawnienia radiowe dla REC1 - pierwszej konstelacji satelitarnej, umożliwiającej obrazowanie Ziemi w czasie rzeczywistym. To przełom w pracach nad rozwiązaniem, którego efektem będzie umieszczenie na orbicie, liczącej około tysiąca nanosatelitów, konstelacji.\nPozyskanymi za pośrednictwem REC zobrazowaniami Ziemi zainteresowany jest m. in. Instytut ONZ do spraw Badań i Szkoleń (ang. UNITAR2), który chce wykorzystać dane satelitarne w ramach swojego programu UNOSAT. W tej sprawie podpisany został już list intencyjny.\nSatRevolution jest pierwszą polską firmą, która od początku istnienia realizuje plan polegający na budowie i umieszczeniu na orbicie konstelacji satelitów. Docelowo firma planuje wynieść w przestrzeń kosmiczną około tysiąca nanosatelitów obserwacyjnych. Prace podzielone zostały na kilka etapów – w pierwszym, do 2022 roku na orbicie znajdzie się 16 satelitów, następnie ich liczba zostanie zwiększona do 66. Finalnie, w 2026 roku, konstelacja ma osiągnąć około tysiąca jednostek obrazujących. Poza pracami inżynierskimi trwają procedury formalne, umożliwiające realizację projektu. W lutym wrocławscy inżynierowie złożyli do Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniosek o uprawnienia radiowe dla konstelacji. Instytucją decydującą o ich przydzieleniu jest Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ang. ITU1) - wyspecjalizowana agenda ONZ. W złożonym wniosku inżynierowie określili charakter misji oraz zdefiniowali jej szczegółowe parametry, w tym: obszar odbiorczy sygnału przesyłanego z satelitów, stacje naziemne oraz wybrane częstotliwości transmisji. Tym samym, dzięki pracy inżynierów z SatRevolution, Polska wkroczy w nowy rozdział rozwoju sektora kosmicznego. Prekursorski projekt umożliwi pozyskiwanie danych satelitarnych, dzięki którym, monitorowanie Ziemi na potrzeby zrównoważonego rozwoju, Smart City, transportu jak i zarządzania kryzysowego, stanie się około stukrotnie tańsze niż dotychczas.\nREC będzie pierwszą konstelacją satelitów obrazujących Ziemię w czasie rzeczywistym. Podstawowa jednostka konstelacji to satelita obserwacyjny ScopeSat. Jego konstrukcja bazuje w części na projekcie Światowid – pierwszego polskiego nanosatelity obserwacyjnego, którego platforma NanoBus rozbudowana zostanie o napęd jonowy – wydłużający czas misji oraz umożliwiający deorbitację po jej zakończeniu, udoskonalone układy sterowania, nowy komputer pokładowy do bieżącego przetwarzania agregowanych danych oraz wysoko wydajny układ radiowy pracujący w paśmie X. Ponadto w docelowym projekcie wykorzystany zostanie rozkładany teleskop DeploScope z aperturą segmentową, umożliwiającą osiągnięcie bardzo wysokiej rozdzielczości obrazowania o wartości lepszej niż 1 m. Zastosowanie instrumentu DeploScope pozwoli diametralnie zmniejszyć rozmiar i masę satelity, a konsekwencją redukcji masy będzie zaś zmniejszenie kosztów jego budowy oraz, co najważniejsze, wyniesienia na orbitę. Jak przewidują wrocławscy inżynierowie pierwszy satelita systemu REC powinien kosztować około 5-6 mln zł, zaś każdy kolejny już w okolicy 1,5 mln zł.\nList intencyjny w sprawie wykorzystania zobrazowań Ziemi pochodzących z konstelacji REC podpisał już UNITAR. Dane satelitarne chce wykorzystać w zaawansowanym technologicznie programie UNOSAT, dostarczającym analizy obrazu i rozwiązania satelitarne dla państw członkowskich ONZ oraz międzynarodowych organizacji pomocowych i rozwojowych. Służy on wspieraniu działań z obszaru pomocy humanitarnej, bezpieczeństwa czy planowania rozwoju terytorialnego.\nList intencyjny w sprawie wykorzystania zobrazowań Ziemi pochodzących z konstelacji REC podpisał już UNITAR. Dane satelitarne chce wykorzystać w zaawansowanym technologicznie programie UNOSAT, dostarczającym analizy obrazu i rozwiązania satelitarne dla państw członkowskich ONZ oraz międzynarodowych organizacji pomocowych i rozwojowych. Służy on wspieraniu działań z obszaru pomocy humanitarnej, bezpieczeństwa czy planowania rozwoju terytorialnego. – mówi Grzegorz Zwoliński, Prezes Zarządu SatRevolution.\nZłożenie wniosku o przydzielenie uprawnień radiowych to przełomowy krok dla budowy konstelacji satelitów do obserwacji Ziemi w czasie rzeczywistym. To również przełomowy krok dla całego polskiego sektora kosmicznego, który stawia nas na równi z potęgami światowymi. Cieszymy się, że to właśnie SatRevolution wytycza kierunki tego rozwoju.\nRealizacje projektu Satevolution wsparły krajowe fundusze inwestycyjne m.in. BRIdge Alfa, tj. Kvarko oraz Infini. Łącznie dotychczasowe inwestycje spółki przekroczyły ponad 5 mln zł.\nInwestycje w polski sektor kosmiczny to swego rodzaju awangarda. Wynika to głównie z faktu, że firmy zajmujące się technologiami kosmicznymi dopiero wkraczają w ten obszar rynku, a to oznacza, że zwrot z inwestycji może być bardzo odsunięty w czasie. Tym większe znaczenie ma dynamika rozwoju SatRevolution oraz konsekwencja w realizacji projektów. One są doskonałą zachętą dla przyszłych, potencjalnych inwestorów – opowiada Maciej Wieloch, Prezes funduszu Infini.\nInformacja prasowa: mondaypr.pl\n35,438,221 unikalne wizyty