Instytut Łukasiewicza współpracuje z Ministerstwem Sportu w 2020 roku – Instytut Łukasiewicza\nMinisterstwo Sportu zdecydowało o dofinansowaniu czterech projektów zgłoszonych przez Instytut Łukasiewicza w 2020 r. To kontynuacje dotychczas realizowanych przedsięwzięć, które spotkały się ze znakomitym odbiorem w grupach docelowych.\nW sierpniu ukaże się trzecia część publikacji „Sportowcy dla Niepodległej”. Jej bohaterami będą sportowcy zasłużeni w czasie wojny polsko-bolszewickiej. Album ukaże się w setną rocznicę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej i będzie kontynuacją dwóch poprzednich publikacji wydanych przez Instytut Łukasiewicza dzięki wsparciu Ministerstwa Sportu z okazji stulecia odzyskania niepodległości przez Polskę (2018 r.) oraz w ramach obchodów 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej (2019 r.).\nW maju 2020 r. rozpoczęliśmy realizację ogólnopolskiej kampanii informacyjno-edukacyjnej pt. “Rodzina na start!” adresowanej za pośrednictwem starostw powiatowych do rodzin. To kolejna edycja inicjatywy mającej na celu popularyzowanie aktywności fizycznej wśród dzieci, rodziców i dziadków. Instytut Łukasiewicza przygotuje trzy numery gazety, która trafi do wszystkich starostw powiatowych w Polsce i będzie przez nie bezpłatnie kolportowana. Celem kampanii jest kształtowanie potrzeby podejmowania w rodzinach systematycznej aktywności ruchowej, budowanie oraz wzmacnianie nawyków prozdrowotnych.\nW drugiej połowie roku Instytut Łukasiewicza będzie realizował projekty adresowane do osób starszych. Wydamy szóstą część zbioru wywiadów z mistrzami sportu sprzed lat. Znani sportowcy na własnym przykładzie wyjaśnią, że ruch ma zbawienny wpływ na zdrowie. Opowiedzą, jak mija im życie na emeryturze i jaką rolę obecnie odgrywa w ich życiu sport. Dzięki lekturze książki czytelnicy dowiedzą się m.in. jaki wpływ na jakość życia w podeszłym wieku ma aktywność fizyczna. Naszymi bohaterami będą m.in. Marian Kasprzyk – mistrz olimpijski w boksie oraz Tadeusz Mytnik – srebrny medalista i wielokrotny mistrz Polski w kolarstwie szosowym. Książka zawierająca wywiady z kilkunastoma sportowcami oraz ekspertami będzie bezpłatnie dystrybuowana wśród słuchaczy uniwersytetów trzeciego wieku w całej Polsce.\nOd września do grudnia Instytut Łukasiewicza będzie realizował kampanię informacyjno-edukacyjna “UTW BEZ GRANIC: seniorzy na start!”. To kolejna edycja projektu cieszącego się dużą popularnością wśród osób starszych. Pod koniec roku do uniwersytetów trzeciego wieku trafią bezpłatne egzemplarze gazet promujących różne formy aktywności ruchowej zalecane seniorom.


Projektowanie logotypu, rewitalizacja logo w Raszkowie | Projektlogo.pl\nLogo jest najważniejszym elementem rozpoznawalności marki. Logotypy marek działających w Raszkowie można znaleźć dosłownie wszędzie: na budynkach, gadżetach reklamowych, reklamach na nośnikach cyfrowych, gazetach i Internecie. Dzięki idealnie zaprojektowanym znaku firmowym Państwa firma zapadnie potencjalnym klientom w pamięć budząc pozytywne skojarzenia, a tym samym staje się widoczna i zwiększa zyski.\nLogo stanowi wizytówkę Twojej marki. Jeśli chcą Państwo wyróżnić się na tle pozostałych firm w powiecie ostrowskim muszą Państwo zadbać o logo budzące pozytywne emocje wśród klientów. A to z kolei zwiększy Państwa sprzedaż nie tylko w Raszkowie czy w województwie wielkopolskim, ale kraju, a nawet świecie!\nWyróżnij się w Raszkowie!\nLogo jako najistotniejszy element marki, pozwala wyprzedzić konkurencję! To właśnie za pomocą logotypu możesz sprawić, że to Twoja firma będzie bardziej atrakcyjna i przyjaźnie kojarzona inaczej niż pozostałe firmy Raszkowie!\nChoć logo z początku wydaje się być proste i ‚zrobione w 5 minut’ to wcale tak nie jest. Przygotowanie przystępnego w odbiorze i szybko zapadającego w pamięć logotypu wyróżniającego się wśród licznej konkurencji w Raszkowie wymaga czasu. Ale daje też długofalowe efekty!\nPaństwa firma znajduje się od dłuższego czasu na rynku lokalnym w Raszkowie, a Państwa logo odbiega od obecnych trendów lub zwyczajnie jest przestarzałe? Dlatego warto skorzystać z tzw. rebrandingu tj. odświeżenia logotypu zachowując jego najważniejsze elementy.\nSkorzystaj ze specjalnej promocji dla firm w Raszkowie!\nSpecjalna oferta na zaprojektowanie logo dla firm działających na terenie miasta Raszków i okolic w gminie Raszków, w wojewodztwie wielkopolskim. Zaprojektujemy logo taniej!\nPowyższy kod upoważnia do skorzystania ze specjalnej oferty dla mieszkańców miasta Raszków: 10% zniżki na cały pakiet


Euroland jednomyślny, by Dijsselbloem został do stycznia | Ze świata\n09 PAŹDZIERNIKA 2017, 20:27\nFoto: Ministerie van Buitenlandse Zaken/Flickr (CC By SA 2.0) Foto: Euroland jednomyślny, by Dijsselbloem został do stycznia\nWiceminister rozwoju Jerzy Kwieciński powiedział dziennikarzom w Brukseli, że dl... zobacz więcej »\n- Plotka głosi, że będziemy mieli nowy rząd w Holandii. Najnowsze wiadomości są takie, że może być on powołany w tygodniu zaczynającym się 23 października. Wówczas również złożę rezygnację z pełnionej funkcji (ministerialnej - red.) - powiedział na poniedziałkowej konferencji w Luksemburgu Dijsselbloem.\nFunkcja w eurogrupie\n- Było jednomyślne poparcie, wszyscy są zadowoleni i chcą, żebym został do połowy stycznia - zaznaczył holenderski polityk. Wybory nowego przewodniczącego eurogrupy odbędą się na posiedzeniu 4 grudnia. Kandydaci mogą być zgłaszani dwa tygodnie wcześniej.


Wybór - comportementaliste-mq.com\nOrganizacja idealnej konferencji to gigantyczne wyzwanie. Przygotowanie udanego spotkania nastręcza częstokroć zaangażowania wielu sił jak też środków jak też skoordynowania pracy mnogiego teamu ludzi.\nZależnie od skali wydarzenia oraz jego istoty czas, jaki powinniśmy określić na przygotowania może obejmować od kilku dni do kilku miesięcy.\nOkazuje się być wiele osób, które traktują swojego psa tak jakby okazał się zwykłym członkiem ich familii, który posiada pełne prawa do odpowiedniego istnienia. Dlatego pies śpi z nimi w łóżku, zabierany jest wszędzie gdzie tylko oni się zjawiają, zakupywane okazuje się być mu właściwe ubranie, by zimą nie było mu zimno. Wszystko po to, by czuł się istotny oraz wiedział, że okazuje się być kochany, lecz jednocześnie do jedzenia dostaje przede wszystkim to, co zostało z obiadu i czego nie spożyli kolejni domownicy.\nKażde miejsce okazuje się być odmienne, ma wypełniać inne funkcje, a co się z tym wiąże, powinniśmy przypilnować, żeby lampy, które znajdą się w naszych pomieszczeniach, były do tych miejsc dobrze dobrane. To właśnie sprawia, że nad ich wybraniem musimy się spokojnie namyślić, a także musimy przemyśleć minusy i plusy każdej z nich.\nW sklepach online z lampami, jest możliwość aktualnie znaleźć bardzo duży wybór oświetlenia na sufit, ale też i inne części pomieszczenia. Aktualnie stosuje się coraz częściej oświetlenie podłogowe, jednak jest ono bardziej wykorzystwane w celu stworzenia wyjątkowego klimatu, niż oświetlenia całego wnętrza.\nPosiadasz córkę, której pragniesz zaaranżować mały pokój, ale nie bardzo masz pomysł na aranżację wnętrza? Najpierw określ w jakim wieku jest dziecko. Jeśli wchodzi w wiek dorastania, należy zezwolić jej decydować również o aranżacji swojego pokoju.\nCzęsto stosowna roleta jest w stanie ukryć twoje wnętrze od wścibskiego sąsiada. Będzie w stanie także zakryć twe wnętrze od światła słonecznego lub zbędnych iluminacji z dworu.\nMeble do ogrodu metalowe, meble do ogrodu plastykowe, meble na taras z wikliny - Wybór jest wielki.\nNim wyselekcjonujemy sprzęty na taras, trzeba zastanowić się nad ich spożytkowaniem.\nKażdy prezentuje odmienny styl i gust, a co się z tym wiąże, będziemy dążyć do tego, by okazał się być on zauważalny w każdym obszarze własnego życia. Przez to nierzadko zakup mebli bierze nam sporo czasu, bo poszukujemy ich tak długo aż trafimy na coś naprawdę interesującego dla nas.\nCzy zainteresuje nas to jakie stylowe meble Warszawa może nam pokazać?\nJeżeli pragniemy, aby nasz lokal okazał się być urządzony na odpowiednim poziomie, a meble przykuwały uwagę, to bez wątpienia musimy zadbać o to, aby prezentowały one dobry styl.\nNiezwykle ciekawe propozycje, jakimi zaskoczyć mogą nas stale producenci meblowi, to inwestycja budząca niemałe zainteresowanie wśród osób na rynku. Meble oraz akcesoria domowe oraz ich znakomita jakość to coś, co jest wymagane przez potrzebujących doskonałych rozwiązań klientów oraz klientki. Wyposażenie do domu stanowią nie tylko meble, bo zyskującym wciąż na znaczeniu elementem są ściany mobilne. To nowoczesne rozwiązanie zdobyło już rzeszę zwolenników, którzy spostrzegli w tego typu ścianach ogromny potencjał.\nProponowane obecnie na polskim rynku sztućce berghoff pokazują niemałe zaangażowanie producenta w nieprzerwane wprowadzanie unowocześnień do palety swych propozycji. Moc opcji jest na wyciągnięcie ręki, więc warto zwrócić szczególną uwagę na dawane nam do dyspozycji możliwości. Wybór sztućców jest bezgraniczny, a producent dostosowuje każdy z zestawów indywidualnie. Tak korzystne ceny za doskonałą jakość robią wrażenie.\nGra światłem jest możliwa na rozmaite sposoby i pozwala wykreować niebanalny klimat w pomieszczeniach\nOświetlenie we wnętrzach spełnia bardzo istotną rolę i powinno się zadbać o to, żeby było to jak najbardziej nowoczesne oświetlenie, gdyż takie, jest nie tylko dużo wydajniejsze, ale również znacznie bardziej energooszczędne. Dzisiaj zwraca się uwagę na wszystkie powyższe kwestie: nie tylko na to, aby zamontowane w domu lampy czy żyrandole dobrze się prezentowały, ale także, aby na oświetleniu można było zaoszczędzić. Współcześnie jest to jak najbardziej możliwe.\nCzy wyszukamy kogoś interesującego wprowadzając aranżacje wnętrz Wrocław?\nPrzy aranżacji wnętrz możemy liczyć na wsparcie\nO ile sami możemy zadecydować o tym, który koloryt powinny mieć nasze ściany, o tyle przy większych remontach warto się zastanowić, czy nie skorzystać ze wsparcia kogoś bardziej doświadczonego. Ma szansę się okazać, że to specjalista podpowie nam odpowiednie rozwiązania, które spowodują, że nasze pomieszczenia będą zdawały się większe, ale równocześnie prościej będzie nam w nich ukryć wszystkie rzeczy, które powinny się w nich znaleźć. Dlatego czasami należy nasze pomieszczenia przekazać ekspertom.


Nowy parking na Grudziądzkiej | ChilliToruń - Najgorętsza strona miasta\nPrzy ulicy Grudziądzkiej 62 znajdziemy miejsce dla 83 samochodów. Budowa nowego parkingu kosztowała 1 100 850 zł\nParking został wykonany z betonowej kostki brukowej. W jego obrębie zamontowano 12 nowych słupów świetlnych, a na istniejących wymieniono 16 opraw oświetleniowych.\nW ramach zadania powstała kanalizacja deszczowa i zamontowano wpusty uliczne, które zapewniają odpływ wód opadowych z parkingu. W celu skomunikowania parkingu z istniejącym w tym miejscu układem drogowym poprowadzono chodniki.\nDo dyspozycji kierowców oddano 83 miejsca parkingowe, w tym 3 dla osób niepełnosprawnych. Projekt zrealizowano ze środków Urzędu Miasta Torunia.


Kompania Katalońska: Różnice pomiędzy wersjami – Wikipedia, wolna encyklopedia\nKompania Katalońska: Różnice pomiędzy wersjami\nKompania Katalońska (edytuj)\nWersja z 22:51, 30 lip 2009\nkorekta form spolszczonych\nWersja z 13:43, 3 maj 2009 (edytuj)\nm (robot dodaje: pt:Companhia Catalã)\nWersja z 22:51, 30 lip 2009 (edytuj) (anuluj edycję)\nVampa (dyskusja | edycje)\nm (korekta form spolszczonych)\n'''Kompania Katalońska''' – armia zaciężna utworzona przez [[Roger z Flor|Rogera de Flor]] po zakończeniu [[nieszpory sycylijskie|wojny nieszporowej]] o [[Sycylia|Sycylię]] w [] r., od [] roku na służbie cesarza bizantyńskiego [[Andronik II Paleolog|Andronika II Paleologa]]. Po zdradzieckim zamordowaniu wodza przez Alanów i [[Turkopole|Turkopulów]] na dworze młodszego [[basileus]]a [[Michał IX Paleolog|Michała IX]] dokonała odwetowego spustoszenia [[Tracja|Tracji]], [[Macedonia|Macedonii]] i [[Tesalia|Tesalii]] (tzw. wendetta katalońska, 1305-1309). Wynajęta przez księcia [[Ateny|Aten]] Waltera z Brienne, przejęła kontrolę nad księstwem w wyniku bitwy pod HalmiremAlmirem i położyła fundamenty pod katalońskie państewko w Grecji centralnej, obejmujące także Neopatrię z [[Teby|Tebami]] (1311–1388).\n== Epopeja wojenna ==\n=== W służbie cesarza Andronika II ===\nWe wrześniu 1303 roku Roger wylądował na czele 6500 żołnierzy w [[Konstantynopol]]u. Zgodnie z zobowiązaniami potwierdzonymi w [[złota bulla|chryzobulli]] wydanej posłom Rogera, cesarz dokonał jego uroczystej inwestytury na godność megaduksa i oddał mu rękę swej siostrzenicy Marii Asen (córki Iwana Asena III i Ireny Paleologiny). Po krwawej utarczce z Genueńczykami na ulicach Konstantynopola Katalończycy przeprawili się przez [[Morze Marmara]] na półwysep ArtakiArtaka (Artakē) (dziś [[Kapıdağ Yarımadası]]), gdzie z marszu uderzyli z druzgocącym skutkiem na Turków z emiratu [[Karasi]] oblegających położone na przesmyku warowne miasto [[ArtakiArtaka]] (obecny [[Erdek]]). Nadejście zimy skłoniło Rogera do rozłożenia się obozem na półwyspie, gdzie mimo wprowadzenia obligatoryjnych rozliczeń żołnierzy Kompanii z gospodarzami kwater nie obyło się bez nadużyć i brutalnych ekscesów. Po konsultacji z cesarzem Roger rozpoczął w kwietniu marsz na południe, ku oblężonej przez tureckie zagony Filadelfii (dzis. [[Alaşehir]]). Tuż przed wyruszeniem z Artaki doszło do morderczych porachunków między Katalończykami a towarzyszącymi im najemnikami [[Alanowie|alańskimi]]. Znacznie lepiej układała się współpraca Rogera z kontyngentem greckim pod komendą megas archona Marulisa.\nPod koniec maja Katalończycy rozbili pod Aulax siły emira [[Germiyan]] Alişıra i przerwali blokadę Filadelfii, wypełniając pierwszoplanowy cel swej misji. W trakcie kampanii anatolijskiej Roger odwiedził także Magnezję nad Hermosem (dzis. [[Manisa]]), gdzie poparł Attaliotę, lokalnego lidera cieszącego się zaufaniem społecznym w jego sporze z mianowanym przez cesarza gubernatorem temu Neokastra, Nestongosem Dukasem. Innym przejawem polityki prowadzonej przez Rogera jako bizantyńskiego dygnitarza w Azji Mniejszej było karanie na gardle greckich dowódców, którzy wcześniej wydali twierdze Turkom lub w obliczu zagrożenia nie zwlekali z kapitulacją. Megaduks nie wahał się również ściągać wysokich kontrybucji na cele wojenne, godząc w interesy uprzywilejowanej przez [[Michał VIII Paleolog|Michała VIII Paleologa]] arystokracji małoazjatyckiej. Działania militarne Kompanii koncentrowały się w dolinach Hermosu i [[Meander|Meandru]], na najżyźniejszym i najcenniejszym dla Imperium obszarze, gdzie silnymi wpływami w strefie przybrzeżnej dysponowali Genueńczycy eksploatujący kopalnie ałunu. Południową granicę zasięgu bojowego Katalończyków wyznacza port Anea (dzis. [[Kadıkalesi]]). Zdobycie przez Turków z Germiyan twierdzy Tripolis u wylotu dolin Meandru i Hermosu prawdopodobnie zablokowało Kompanii możliwość poprowadzenia ofensywy na wschód od Filadelfii, choć kataloński kronikarz [[Ramon Muntaner]] utrzymuje, że Kompania dotarła w swym zwycięskim pochodzie aż po Żelazne Wrota gór [[Taurus]] na granicy [[Cylicja|cylicyjskiego]] królestwa [[Mała Armenia|Małej Armenii]]. Niepomyślny zwrot w kampanii azjatyckiej wywołała rebelia antykatalońska w Magnezji, gdzie rządził zaaprobowany przez Rogera Attaliota. Wódz Kompanii obległ miasto, dążąc do wymierzenia przykładnej kary za tę niesubordynację, ale działania militarne nie układały się po jego myśli. Andronik zareagował na wieść o bratobójczych walkach (w szeregach armii Rogera byli Grecy Marulisa) wezwaniem Rogera do Europy pod pretekstem przyjścia z odsieczą Michałowi IX powstrzymującemu inwazję bułgarską. Megaduks niechętnie zastosował się do poleceń i sprowadził Kompanię na półwysep [[Gallipoli (półwysep)|Kallipolis]], skąd jednak nie wyruszył przeciw [[Historia Bułgarii w średniowieczu|Bułgarom]].\nOkres zimowy upłynął na ocierających się o szantaż negocjacjach Rogera z cesarzem w sprawie zaległego żołdu i zwiększenia uprawnień dotychczasowego megaduksa. Rolę "złego gliny" odgrywał przy boku Rogera jego świeżo przybyły druh z czasów walk na Sycylii, [[Berenguer d'Entença]], uwikłany równolegle w rozbieżne projekty polityczne dwóch monarchów z katalońskiej dynastii: [[Jakub II Sprawiedliwy|Jakuba II Sprawiedliwego]] i Fryderyka II. Mimo otwartych prowokacji wobec cesarza ze strony Kompanii duch porozumienia na szczycie, pomiędzy Rogerem de Flor a jego cesarskim mocodawcą, został zachowany. 10 kwietnia [] r. Roger został wyniesiony do godności cezara i otrzymał specjalny mandat wojskowy wyrażony tytułem stratega autokratora - miał odtąd sprawować nadzwyczajną, najwyższą władzę wojskową na terenie Anatolii z wyłączeniem jej wielkich miast. Prerogatywy przyznane Rogerowi zaspokajały jego ambicje, niosąc w sobie pewien pierwiastek suwerenności. Nie na darmo Roger myślał o "Królestwie Anatolii", jak sugeruje relacja Muntanera.\nNowy status uzyskany przez wodza Kompanii w ramach Imperium skłonił go, by szukać porozumienia z niechętnym sobie Michałem IX. Starannie przygotowana i przeprowadzona zgodnie z protokołem dyplomatycznym wizyta, mimo pomyślnego początkowo obrotu spraw, przyniosła zgubne dla Imperium skutki. Służący pod komendą Michała Alanowie wdarli się do pałacu w asyście Turkopulów i pomścili śmierć syna swego wodza pod ArtakiArtaką, mordując Rogera i jego eskortę. Nie jest możliwe ustalenie ewentualnej odpowiedzialności, jaką ponosił za tę zbrodnię sam współcesarz; zaniepokojenie o życie własnej małżonki, w której progach dosięgli Rogera zabójcy, może świadczyć o niekłamanym szoku, jakim były dla Michała wydarzenia 30 kwietnia 1305 r. Pewne jest jedynie, że Alanowie i inni żołnierze Michała, o czym niejednokrotnie zaświadcza bizantyński kronikarz Pachymerys, nie potrzebowali dodatkowej zachęty, by zgładzić Rogera zgodnie z dawniej wypowiedzianymi groźbami.\n=== W walce z cesarzem Andronikiem II ===\nW obliczu śmierci ugodowego wodza Kompanii Michał IX nie zwlekał z uderzeniem na osierocone przez niego oddziały; błyskawiczna ofensywa nie przyniosła jednak spodziewanych rezultatów, mimo wysokich strat w szeregach Kompanii. Oburzeni Katalończycy mszcząc śmierć wodza rozpoczęli bezwzględną wojnę z Imperium, nie zaniedbując zarazem wypowiedzieć cesarzowi posłuszeństwo. Armia Michała IX poniosła dotkliwą porażkę pod Branchialion (5 czerwca) i pod Apros (koniec czerwca 1305). Ranny w bitwie basileus salwował się ucieczką; odtąd był zmuszony poprzestać na obronie kilku głównych twierdz. Przez dwa lata Katalończycy, korzystając z wzywanych z Azji posiłków tureckich, grabili i pustoszyli Trację, mordując ludność i wyczerpując naturalne zasoby regionu. Postępując jak szarańcza, jej wzorem musieli przesuwać się dalej, porzucając dogodną kwaterę w Kallipolis i obierając kierunek zachodni. Wcześniej jednak zdążyli przeprowadzić brawurowy pościg za Alanami i wyciąć w pień morderców Rogera de Flor; w tym czasie Muntaner odpierał w Kallipolis szturm genueńskiej floty. Od 1307 roku ich nową bazą stała się Kassandria, skąd prowadzili łupieżcze rajdy m.in. na monastery świętej góry [[Athos]]. Jesienią zaatakowali [[Saloniki|Tesalonikę]], gdzie ich ataki odpierał z powodzeniem bizantyński strateg ChandrenosChandrēnos. W [] roku przygotowujący wyprawę na Konstantynopol Karol Walezjusz zhołdował Kompanię i ustanowił przy niej swego pełnomocnika w osobie [[Thibaut de Chepoy|Thibauta de Chepoy]]. Jak się jednak okazało, Katalończycy nie byli podatni na sterowanie z zewnątrz; Rocafort, inicjator współpracy z Francuzami, został na mocy orzeczenia rady generalnej Kompanii aresztowany i przekazany Chepoyowi, który jesienią 1309 r. powrócił na Zachód. Francuski rycerz wydał awanturnika królowi Neapolu [[Robert I Mądry|Robertowi Andegaweńskiemu]], który mając w pamięci swe dawne kłopoty z Rocafortem skazał go na śmierć głodową w lochu zamkowym w [[Aversa|Aversie]].\n=== Podbój Księstwa Aten ===\nNa początku 1309 roku Kompania wyruszyła dalej na południe. Jej ofiarą padła z kolei Tesalia, gdzie na grabieży najemnicy spędzili cały rok. Na wiosnę 1310 roku, zaopatrzeni w spore sumy ściągniętych ze złupionego kraju pieniędzy, wyruszyli dalej na południe i zaciągnęli się na służbę do Waltera z Brienne, księcia Aten. W krótkim czasie poróżnili się ze swym nowym mocodawcą, który chciał rozpuścić Kompanię pozostawiając sobie na służbie jedynie rycerstwo. Szlachetnie urodzeni i plebejusze solidarnie wystąpili przeciw Walterowi i 15 marca 1311 rozbili jego armię w bitwie pod HalmiremAlmirem (Halmyros) w [[Beocja|Beocji]]. Na polu bitwy śmierć znalazł książę Walter i większość jego rycerzy. Katalończycy zajęli księstwo, jedynie na południu w [[Argos]] i [[Nauplia|Nauplii]] utrzymały się załogi Waltera z Brienne. Niedługo potem poszerzyli terytorialne zdobycze o księstwo Neopatrii.\n== Katalońskie Księstwo Aten ==\n=== Lata walk z sąsiadami ===\nPo krótkotrwałych rządach [[Roger Deslaur|Rogera Deslaura]], namiestnika wybranego z braku odpowiednich kandydatów spośród wziętych do niewoli rycerzy Waltera, Katalończycy zwrócili się o protekcję do Fryderyka II Aragońskiego, króla Sycylii. Ich zwycięstwo nad Walterem z Brienne zaniepokoiło sąsiadów, a Katalończycy nie mieli w swoim gronie ludzi cieszących się wystarczającym prestiżem, by zadbać o ułożenie stosunków dyplomatycznych. W tym samym roku syn Fryderyka Manfred został zaprzysiężony jako pan Księstwa Aten. Pod przywództwem namiestnika przysłanego z Sycylii, [[Berenguer Estanyol|Berenguera Estanyola]], Katalończycy musieli w pierwszym okresie swego władania Księstwem stawić opór agresywnym władcom Tesalii i Epiru, Wenecjanom z Eubei oraz młodemu księciu de Brienne. Jeszcze lepiej wykorzystał waleczność i złowrogą sławę Kompanii kolejny namiestnik, [[Alfons Fryderyk]] (1316 – 1330), bastard Fryderyka II. Po śmierci Jana I Angelosa przyłączył do Aten południową część Tesalii z Neopatrią. Wysunął również pretensje do spadku po swym teściu, Bonifacym z Werony, jednym z trzech feudałów władających za zgodą Wenecjan Eubeą. Ostatecznie między księciem Aten a Serenissimą stanął traktat pokojowy gwarantujący wenecki stan posiadania. W 1332 roku po raz ostatni próbę odzyskania księstwa podjął Walter de Brienne, syn zabitego pod HalmiremAlmirem księcia i wasal rządzących w Neapolu i Achai Andegawenów. Mając za sobą lata osiadłego życia, Katalończycy utracili już wówczas swą dawną wojowniczość. Nie stawili Walterowi czoła w polu, lecz schronili się w twierdzach. Walter spustoszył wprawdzie kraj, ale nie zdołał zyskać poparcia miejscowej ludności i wycofał się z braku funduszy do prowadzenia dalszej wojny.\n=== Konflikty wewnętrzne ===\nW 1355 roku kolejnym Księciem Aten został [[Fryderyk III sycylijski]]. Mianowany przez niego na namiestnika rok później [[Jakub Fryderyk]], syn Alfonsa, został w 1359 roku zastąpiony przez [[Piotr z Pou|Piotra z Pou]] – człowieka ambitnego i apodyktycznego. Skłócił się on niemal natychmiast z Jakubem Fryderykiem. Jego kolejne posunięcia wywołały niezadowolenie możnych katalońskich i doprowadziły do buntu, na którego czele stanął [[Roger z LoriiLaurii]]. W 1362 roku w Tebach zamordowano Piotra z Pou i jego zwolenników. Władza nad Księstwem przeszła w ręce Jakuba Fryderyka, aczkolwiek do wielkiego znaczenia doszedł też w owym czasie Jakub z LoriiLaurii. W trakcie dramatycznych wydarzeń 1362 roku zagrabiono część weneckich majątków, co doprowadziło do wojny z Wenecją zakończonej w 1365 roku. Ostatecznie Fryderykowi III udało się odzyskać wpływy w Księstwie w 1367 roku. Jego rządy okazały się jednak nieefektywne, a sytuacja Księstwa pogarszała się w związku z narastającym naciskiem ze strony Turków osmańskich. W tej sytuacji feudałowie katalońscy, na których czele stał od 1369 roku kolejny przedstawiciel rodu – Ludwik – rozpoczęli rozmowy z Eleonorą, królową Aragonii, mające na celu zmianę protektora.\n=== Schyłek i upadek ===


Rozdział 79 – Dracaena | Nowelki\nRozdział 7916 min. lektury\nMiao Guang siedziała spokojnie naprzeciw Feng Minga, a jej wzrok nie zdradzał żadnych emocji.\nPo krótkiej chwili otworzyła usta i zapytała go:\n– Czy Książę Ming naprawdę wierzy, że Król Xi Rei odpowie na prośbę Króla Li i pożyczy nam zapasy żywności?\nFeng Ming odpowiedział jej milczeniem. Doskonale wiedział, że Rong Tian nigdy by się na to nie zgodził. Nagle przypomniał sobie słowa kochanka o tym, że Miao Guang tylko używa tego wytłumaczenia jako wymówki, a prawdziwe, podstępne intencje skrywa głęboko w zakamarkach swego umysłu.\nWpatrywał się w nią przed chwilę.\nZauważył wiele zmian, jakie zaszły w dziewczynie od czasu, kiedy widzieli się po raz ostatni.\nSiedziała elegancko na krześle, jej ambicje były większe, jej postawa bardziej zagadkowa, a wygląd wytworniejszy i wspanialszy niż kiedykolwiek.\nFeng Ming pochylił się, nalał herbaty do dwóch mały czarek i podał jedną z nich Miao Guang, mówiąc:\n– Biorąc pod uwagę naszą długą znajomość, proszę, aby Księżniczka rozmawiała ze mną szczerze. Przed chwilą poprosiłaś Rong Tiana, aby pozwolił nam na prywatne spotkanie, ale jak do tej pory wymieniliśmy ze sobą zaledwie kilka mało znaczących słów. Rong Tian może tu wejść w każdej minucie.\nMiao Guang zmieniła się nagle na twarzy i spojrzała na Feng Minga wzrokiem, który sprawił, że aż dreszcz przeszedł mu wzdłuż całego kręgosłupa. Po chwili jednak uśmiechnęła się i cicho powiedziała:\n– Książę Ming nauczył się kłamać. To z pewnością Król Xi Rei dał Waszej Wysokości kilka lekcji. – Obserwując siedzącego dostojnie naprzeciw niej Feng Minga, sięgnęła do stojącej na stole misy z owocami czerwonych daktyli i wzięła w rękę jeden z nich. Nie zjadła go jednak tylko położyła na dłoni i zaczęła bawić się nim jak piłeczką. Nagle podniosła wzrok i zapytała:\n– Książę Ming, czy wiesz którego z momentów mego życia nie będę w stanie nigdy zapomnieć?\nWypowiedziała te słowa w spokojny i delikatny sposób, ale mimo to Feng Ming poczuł się lekko oszołomiony, szybko jednak opanował emocje i marszcząc brwi, spytał:\n– Może to ten moment, w którym tak podstępnie mnie oszukałaś i wciągnęłaś w…\n– Czy kiedykolwiek cię oszukałam? – wtrąciła Miao Guang, przerywając mu w połowie zdania.\n– W takim razie jak wytłumaczysz ten moment, kiedy wmówiłaś mi, że jesteś zakochana w Księciu Yong Yin i chcesz z nim uciec… – Feng Ming przerwał nagle, a jego twarz jeszcze bardziej spochmurniała. – Księżniczka nie powinna przedłużać tej rozmowy i tracić więcej czasu, będzie nam ciężko potem ją kontynuować. Rong Tian powiedział, że jeśli nie wyjdę z komnaty w czasie krótszym niż spalenie połowy kadzidła, wówczas on sam tu wejdzie.\n– Książę Ming nie powinien kłamać. Zanim tu weszliśmy, dokładnie was obserwowałam i widziałam, że Król Xi Rei nie powiedział ci ani jednego słowa. – Dziewczyna wzięła głęboki oddech i nagle łagodnie dodała: – Książę Ming nie chce poznać odpowiedzi? To, czego Miao Guang nie zapomni nigdy w swoim życiu, to moment, w którym włożyłam na siebie suknię Angielskiej Damy. W tamtym czasie byłeś więziony przez mojego brata, a ja złożyłam ci wizytę. Podczas tamtej chwili twoje oczy tak wspaniale błyszczały, wypełnione wielką radością. Miao Guang była również wtedy bardzo szczęśliwa i nawet fakt, że rozkazałam moim sługom uszyć tę suknię w przeciągu jednej nocy, był tego wart.\nFeng Ming popatrzył na nią smutno.\nSzybko przypomniał sobie ten straszny czas, kiedy przebywał w Królestwie Li, czas, kiedy Ruo Yan omal nie zmusił go do poddania się, skazując go na strach i walkę o swe życie do ostatecznych granic ludzkiej wytrzymałości. Gdyby wtedy nie było Miao Guang… konsekwencje byłyby nieprzewidywalne i ciężkie do wyobrażenia.\n– Później zdałam sobie sprawę – kontynuowała dziewczyna – że Książę Ming mnie wykorzystał, aby z powodzeniem uciec. To dlatego wydawałeś się wtedy taki radosny. – Miao Guang odwróciła głowę, aby spojrzeć prosto na milczącego Feng Minga. – Dziś Miao Guang ma tę możliwość, aby siedzieć tu i rozmawiać z Księciem Mingiem. Jednak wciąż ta rozmowa nie jest dla mnie łatwa. Gdyby nie głęboki respekt Mojego Królewskiego Brata dla naszej bratersko-siostrzanej relacji, wtedy zostałabym potraktowana jako zdrajca, który pomógł ci w ucieczce. To byłoby wystarczające, aby skazać mnie na śmierć, nie wspominając już o tym, że dziś nie mielibyśmy szansy, aby się tu spotkać.\nSerce Feng Minga wypełniło się nieokreślonymi emocjami.\nJeśli Miao Guang miała na celu wzbudzenie w nim poczucia winy, z pewnością w dużym stopniu to się jej udało.\nDo głowy przychodziły mu różne myśli. Czuł się winny i smutny, nagle jednak gdzieś z otchłani przywołał do siebie przestrogę Rong Tiana, aby nie dać się zwieść intrygom Miao Guang i jej podstępnym słowom.\n– Och. – Z ust Księcia wydobyło się nagłe westchnienie, lecz ton jego głosu był spokojny, kiedy zapytał: – Więc Księżniczka przybyła tutaj, aby żądać ode mnie rekompensaty za doznane krzywdy? Chcesz moich przeprosin?\nFeng Ming opanował kipiące w nim emocje. Spokojnie wstał z krzesła i spojrzał na dziewczynę.\nUsta Miao Guang wykrzywiły się w tajemniczym uśmiechu. Szybko potrząsnęła głową i odpowiedziała:\n– W tamtym czasie Miao Guang wpadła w zastawioną na nią pułapkę. Nie było to spowodowane tym, że dobrowolnie chciałam pomóc ci w ucieczce. Książę się myli, jeśli myśli, iż jest mi za to winien wdzięczność. Ale jeśli mówimy już o wdzięczności, to rzeczywiście Książę Ming zawdzięcza mi wielką przysługę.\n– Tak? – zapytał zdziwiony chłopak.\nMiao Guang spojrzała głęboko w oczy Feng Minga i powiedziała z wyrzutem:\n– Wygląda na to, że Książę Ming nauczył się również, jak być niewdzięczną osobą… Tak samo, jak twój Król. Nad rzeką Aman, gdyby nie pomoc Miao Guang, Książę Ming zostałby posiekany na kawałki przez mego Królewskiego Brata. Okazałam ci wówczas łaskę i ocaliłam twoje życie. Nie możesz po prostu tak zwyczajnie o tym zapomnieć.\nFeng Ming milczał przez cały czas, jego twarz była spokojna, jakby nic nie było w stanie go poruszyć. Po chwili otworzył usta i, tłumiąc śmiech, zapytał:\n– Więc Księżniczka przybyła tu, aby odebrać należne jej zadośćuczynienie? Przypominasz mi, jak łaskawa byłaś i wyliczasz moje winy? Niestety, nie mówisz wprost, jakie jest twoje życzenie, co sprawia, że zacząłem się już w tym wszystkim gubić. Zanim jednak przejdziesz do konkretów, pamiętaj o tym, że to ja jestem twoim dłużnikiem, a nie Rong Tian. Wszystko to, co jest związane z relacjami, jakie łączą Xi Rei i Królestwo Li jest czymś, o czym nie mogę sam decydować. Nawet jeśli Rong Tian swą decyzją odrzuci twą prośbę, ma do tego prawo, w końcu jest Królem Xi Rei.\nTajemniczy wyraz pojawił się nagle na twarzy Miao Guang, lecz szybko zniknął, kiedy wstała i radośnie podbiegła do Feng Minga. Ściskany w lewej dłoni czerwony owoc spadł na podłogę, kiedy drżącymi dłońmi chwyciła delikatnie za ciepłe dłonie Księcia. Jej oczy lśniły wpatrzone w Feng Minga, gdy cichym głosem, niemal szeptem powiedziała:\n– Chcę mieć dziecko z Księciem Mingiem.\n– Co? – Oczy Feng Minga wytrzeszczyły się zaskoczone, kiedy wykrzyknął głośno z niedowierzaniem.\n– Co w tym złego? – zapytała Miao Guang, jakby to, co powiedziała, było nic nie znaczącą drobnostką. – Celem Króla Xi Rei jest podbicie całego świata. Jeśli mój brat umrze, Miao Guang zostanie Królową Li, a przyszłe dziecko Miao Guang zostanie moim dziedzicem. Jeśli w ciele tego dziecka będzie płynąć krew Księcia Minga, to czy wówczas Xi Rei nie podbije Królestwa Li bez przemocy, wojny i przelewania krwi ani jednego żołnierza? Król Xi Rei z pewnością to zaaprobuje.\nFeng Ming spojrzał na nią z niedowierzaniem.\n– Rong Tian nigdy się na to nie zgodzi. – odpowiedział szybko, po czym dodał: – Jeśli Księżniczka ośmieli się choćby zasugerować taką prośbę przed Rong Tianem, będzie to miało dla Księżniczki katastrofalne skutki… Kilka lat temu Książę An Xun również myślał o podobnym rozwiązaniu, w rezultacie zginął straszną śmiercią w Pałacu Xi Rei.\nFeng Ming ostrzegł Miao Guang, mając nadzieję, że choć trochę ją to wystraszy i stanie się bardziej rozważna.\nNiespodziewanie dziewczyna w ogóle nie posmutniała, wręcz przeciwnie, jej oczy jeszcze bardziej nabrały nowego blasku, gdy przemówiła do Feng Minga z czułością w głosie:\n– Widać, że Książę Ming najwyraźniej nadal martwi się o Miao Guang. Za nic nie chcesz, aby Król Xi Rei mnie zabił i nawet mnie przed tym ostrzegasz.\nFeng Ming spojrzał na nią zaskoczony. Po chwili wpatrywania się w jej rozradowane oblicze zmarszczył brwi i ostro powiedział:\n– Księżniczka robiła sobie ze mnie żarty już wystarczająco długo. Jeśli pozwolisz powiem Rong Tianowi, aby tu przyszedł i porozmawiał z Księżniczką o sprawach międzynarodowych.\nSzybko odwrócił się i zrobił kilka kroków w stronę drzwi, gdy nagle Miao Guang chwyciła stanowczo za rękaw jego szaty i pociągnęła za niego delikatnie.\n– Książę Ming, proszę, niech Książę porozmawia ze mną trochę dłużej. Odkąd mój brat został tak poważnie ranny, nie mam nikogo, z kim mogłabym dzielić myśli i zabawne historie.\nFeng Ming odwrócił się spokojnie i zobaczył, jak ręka Miao Guang z desperacją trzyma go, powstrzymując przed odejściem. Na jej twarzy można było dostrzec lekko zauważalną nieśmiałość. Nieznacznie wydęła usta i wyglądała teraz jak mała kapryśna dziewczynka.\nKsiążę milczał przez chwilę. Stopniowo jego serce zaczęło mięknąć. Pomyślał o tym, w jakiej sytuacji znalazła się teraz ta młoda kobieta. Obowiązek spoczywający na władcy królestwa to ciężkie brzemię, a decyzje, jakie podejmie teraz i w przyszłości odbiją się na całym kraju. Nie mogąc dłużej walczyć ze swą współczującą naturą, westchnął w końcu cicho i powiedział:\n– O czym Księżniczka chce jeszcze rozmawiać? Proszę mówić szybko, dość już tych gierek.\nWidząc postawę Feng Minga i słysząc jego poważny ton głosu, Miao Guang puściła w końcu rękaw Księcia i cofając dłoń, zapytała:\n– Czy Książę pamięta Nadwornego Medyka Rodziny Królewskiej Li? Ta wybitna osoba uczyła mego Królewskiego Brata sztuki zielarstwa i tajników tworzenia toksycznych mikstur.\n– Pamiętam. – Feng Ming miał kontakt z tym człowiekiem w czasie, kiedy przebywał w Li, jednak już wcześniej wiele o nim słyszał.\nMiao Guang odwróciła się i podeszła do krzesła. Usiadła na nim spokojnie, opuściła głowę i chwilę o czymś myślała. Kiedy w końcu uniosła twarz, jej oczy wypełniła dziwna hardość:\n– Nasz Nadworny Medyk jest nie tylko mistrzem w medycynie, akupunkturze i zna tajniki tworzenia trucizn, jest także lojalnym poddanym Li i jednym z najbardziej zaufanych sług Mego Królewskiego Brata. – Dziewczyna przerwała, nabierając powietrza i nagle dodała: – Jakiś czas temu ten człowiek zniknął. Ostatnie wieści o nim, świadczą o tym, że przebywał w Fan Jia. Jeśli ginie ślad po osobie tak znaczącej na Dworze Królewskim Li, z tak niezwykłymi zdolnościami… Książę Ming z pewnością może odgadnąć, co to oznacza.\nFeng Ming przyglądał się jej z zainteresowaniem. Miao Guang lubiła intrygi i zagadki, jednak tym razem odpowiedź była prosta. Chłopak nie musiał się nawet długo zastanawiać, gdy po chwili powiedział:\n– Trucizna? Long Tian chce się uwolnić od Li i szuka antidotum?\nKrólestwo Li słynie z tej właśnie profesji. Kto zna tajniki tworzenia toksycznych mikstur, jest prawdziwym władcą świata. Jak wielu Królów umarło straszną śmiercią po zażyciu trucizny? Sam Feng Ming padł ofiarą otrucia i gdyby nie interwencja Rong Tiana i zdobycie antidotum, już dawno przebywałby wśród umarłych.\nKsiążę zadrżał ze strachu na samo wspomnienie tych strasznych chwil. Ostrożnie podniósł wzrok i wnikliwie spojrzał w oczy Miao Guang, by odgadnąć czy przed chwilą potajemnie go nie otruła? Szybko jednak odrzucił tę możliwość. Zanim pozwolono im na tę prywatną audiencję, dokładnie przeszukano Miao Guang. Rong Tian nigdy nie pozwoliłby na to spotkanie, gdyby nie podjął wszelkich środków ostrożności. Tego Feng Ming był więcej niż pewien.\n– Dlaczego Księżniczka przybyła do Xi Rei i mówi mi o tym wszystkim? – zapytał nagle, starając się ponaglić dziewczynę, aby przeszła do sedna sprawy.\nMiao Guang westchnęła lekko i dosadnie powiedziała:\n– Ponieważ różne osoby nagle znikają. – Widząc zdziwione spojrzenie Feng Minga, wyjaśniła: – Wysłałam kilkunastu zaufanych ludzi na poszukiwania naszego Mistrza, aby sprawdzali wszystkie zaufane źródła. Do tej pory powrócił tylko jeden z nich, raportując, iż po raz ostatni nasz Mistrz był widziany w stolicy Fan Jia. Dlaczego akurat tam?\nTwarz Feng Minga nagle się zmieniła, kiedy zrozumiał, o czym mówi Miao Guang. Dziewczyna nie czekała na odpowiedź Księcia, tylko pewnym siebie głosem dodała:\n– Powodem, dla którego Miao Guang ośmieliła się opuścić swój kraj i przybyć do Xi Rei jest to, iż odkąd mój Królewski Brat został ciężko ranny, Królestwo Li z obawą spogląda w stronę Fan Jia. Celem tamtejszego Króla Long Tiana jest przejęcie kontroli nad Królestwem Li, dlatego cała nasza siła militarna skupiona jest na strzeżeniu wspólnych granic. Jeśli Xi Rei w tym samym czasie również wypowiedziałoby nam wojnę, wówczas moje Królestwo nie będzie w stanie obronić się przed atakiem dwóch mocarstw, a to nieuchronnie doprowadzi Li do zagłady.\nFeng Ming zmarszczył delikatnie czoło i zapytał:\n– Czy Księżniczka nie zapomina o fakcie, iż Xi Rei i Li są wrogami? Czy przyjechałaś tu z zamiarem proszenia mnie, abym wysłał nasze wojska i pomógł ci w obronie granic Li przed Fan Jia?\n– Książę Ming, Miao Guang wcale o to nie prosiła. Pragnę, tylko aby Xi Rei dało memu Królestwu czas i nie atakowało nas przez co najmniej trzy lata. W zamian składam też obietnicę na mą Królewską Krew, że tym czasie nie poprowadzę wojsk Li, aby najechało granice Xi Rei. Jak z pewnością wiesz Książę, Królewska przysięga na krew, jest prawdziwie Boskim przyrzeczeniem a ten, kto ją składa, mówi szczerze.\nFeng Ming patrzył na nią ze spokojem na twarzy. Jeszcze kilka lat temu uwierzyłby w te słowa i uradowany natychmiast przytaknął na zgodę. Jednak odkąd przybył do tego starożytnego świata, wiele się nauczył, wiele widział i wiele intryg przeżył, aby teraz naiwnie uwierzyć w to, co powiedziała. Patrzył wprost w oczy Miao Guang, myśląc o czymś przez chwilę, po czym bez wahania zapytał:\n– A co się stanie, jeśli Ruo Yan obudzi się ze śpiączki i zaraz po odzyskaniu sił rozkaże Armii Li w odwecie zaatakować Xi Rei? Twoje słowa Księżniczko i Twoja obietnica staną się wówczas nieważne. Co więcej, w twej prośbie widzę tylko korzyść dla Królestwa Li, Xi Rei nie zyskuje zupełnie nic. – Feng Ming przerwał na chwilę lekko zaskoczony, widząc, jak oczy Miao Guang dziwnie błysnęły. Jego usta wykrzywiły się w ledwo widocznym uśmiechu, kiedy dodał: – Jaki jest sens twej prośby? Nawet bez niej Xi Rei w dalszym ciągu powstrzymałoby się od wszczęcia walk. Nasze wojsko wciąż potrzebuje wypoczynku, aby zregenerować siły po ostatniej wojnie. Dopóki Królestwo Li nie zaatakuje Fan Jia, Xi Rei również pozostanie w militarnym spoczynku.\nMiao Guang podniosła nagle dłoń, widocznie niezainteresowana dłuższą konwersacją i lekko skinęła głową, mówiąc:\n– Bez względu na to, czy Książę Ming przychyli się do mojej prośby, czy też nie, wciąż pozostajemy wrogami. Książę Ming może użyć nadarzającej się sposobności i zaatakować Królestwo Li, jednak dzień, w którym Xi Rei wyśle przeciw nam swoje wojska, stanie się dniem, w którym Miao Guang umrze! Jeśli dotrze do mnie wieść o tym, że Armia Xi Rei podeszła do granic mego kraju, natychmiast wydam rozkaz całej Królewskiej Rodzinie Li popełnić samobójstwo. Odpowiedzialność za naszą śmierć spocznie na twoich barkach!\n– Co?! – wykrzyknął Feng Ming po raz kolejny.\nPrevious: Rozdział 78\nNext: Rozdział 80\n← Rozdział 78 ← Rozdział 80


Dlaczego warto odżywiać się w zdrowy sposób? Co można dzięki temu osiągnąć? » czarny-pstrag.pl\nOstatnio wciąż więcej mówi się o zdrowym odżywianiu oraz o żywności, która posiada wyjątkowe właściwości. Lepszy poziom medycyny jak i wciąż większe zainteresowanie rożnymi dietami to czynniki, przez które moda na zdrowe jedzenie nasila się z miesiąca na miesiąc.\nZdrowsza żywność jest coraz bardziej popularna, a to jak się odżywiamy zmienia swe oblicze.\nSądzisz, że wymienione informacje są godne uwagi? Super, zatem na pewno szczegółowe informacje (https://bestem.com.pl/produkty/papierowe-palety-transportowe/) opublikowane też Cię zainteresują.\nDziś dobre odżywianie się to już nie tylko jedzenie produktów, które są pełne witamin i minerałów. To również świadomy wybór produktów spożywczych, wśród których nie brak naturalnych leków na sporo męczących nas przypadłości. Zdrowe żywienie może się okazać podstawą skutecznej walki z wieloma chorobami. Ważne, aby taka dieta była złożona przede wszystkim z takich produktów, jakie w bardzo korzystny sposób wpływają na nasze ciało. Zdrowa żywność to nie same owoce oraz warzywa. To te dodatki smakowe, jak naturalne przyprawy ziołowe albo zdrowe herbatki.\nWiedza na temat właściwości poszczególnych produktów to pierwszy krok do sukcesu. Dzięki temu każdy może w taki sposób ułożyć swoje menu, aby w dużym stopniu poprawić stan swojego zdrowia oraz cieszyć się lepsza formą. Zdrowa żywność to ważne rzecz, a odpowiednie odżywianie się to szansa na lepsze życie. Dieta nie może być zatem dla współczesnego człowieka tylko jakimś kaprysem, lecz jedną z podstawowych zasad zdrowego odżywiania. To dobry sposób na to, żeby nie poddać się chorobie i cały czas wzmacniać odporność własnego organizmu.\nW dzisiejszych czasach jest wciąż więcej miejsc, gdzie można dostać tego typu żywność. Sklep ze zdrową żywnością można znaleźć już w wielu miastach, a już bez wątpienia w sieci.\nPodobał Ci się ten wpis? Jeśli tak, poznaj użyteczne informacje, jakie z pasją omówiliśmy w najnowszym artykule.\nSporo z nich ma tak zwany certyfikat ekologiczny, to gwarancja, iż oferowane produkty spełniają wszystkie najważniejsze kryteria jeśli chodzi o zdrowe odżywianie. Tutaj więcej danych: .\nWarto korzystać z najlepszych produktów tego rodzaju, gdyż są to jedynie plusy. Jesteśmy zdrowi, czujemy się bardzo dobrze, a do tego przekłada się to na wszelkie dziedziny życia. Nie bagatelizujmy tak ważnego tematu, zostawiając go w zapomnieniu na potem. Istotne, aby rozpocząć już teraz i kontynuować te dobre nawyki. To da nam możliwość cieszenia się dobrym stanem zdrowia przez całe lata.\nTags: informacje, wiedza, właściwości, nawyki


Aquascaper to człowiek wrażliwy na piękno natury | Akwarystyka - Magazyn Akwarium czasopismo\nHome/Nasze publikacje/Wywiady/Aquascaper to człowiek wrażliwy na piękno natury\nZ Marcinem Zającem, najbardziej utytułowanym polskim aquascaperem, rozmawia Paweł Czapczyk\n0 2 701 3 minut temu przeczytany\nMarcin Zając Fot. Paweł Czapczyk\nPaweł Czapczyk: Marcinie, miło Cię gościć na łamach mA. Czy możesz przybliżyć czytelnikom naszego dwumiesięcznika swoje największe sukcesy w dziedzinie aquascapingu?\nMarcin Zając: Cieszę się ogromnie, iż mogę gościć na łamach poczytnego dwumiesięcznika Magazyn Akwarium. W mojej dotychczasowej dwunastoletniej karierze niewątpliwie największym sukcesem w dziedzinie aquascapingu okazał się udział w zeszłorocznych zawodach, czyli Polish Aquascaping Contest 2017. Zająłem na nich pierwsze miejsce i zostałem najlepszym aquascaperem w kraju. Z kolei w konkursie IALPC, który zaliczany jest do mistrzostw świata w dziedzinie aquascapingu, dwukrotnie zostałem najwyżej sklasyfikowanym Polakiem: zajmując najpierw, tj. w 2016 roku, 67. miejsce, natomiast w tym roku pobiłem własny rekord, plasując się ostatecznie na 61. pozycji.\nAkwarium IAPLC 2016. Fot. archiwum Marcina Zająca\nAkwarium IAPLC 2016 – Mountain Stream (150 x 55 x 45 cm, 371 l)\ndekoracje: kamienie, piasek kwarcowy\noświetlenie: 4 x 80 W t5\nryby: Paracheirodon axelrodi\nKiedy powstało Twoje pierwsze akwarium. Jak wyglądało?\nAkwaria posiadałem od najmłodszych lat. Jednak nie były to „powalające” aranżacje, gdyż w tamtych czasach aquascaping nie istniał w dzisiejszym rozumieniu tego słowa. Zresztą wiedza dotycząca aranżacji też wtedy była inna, dużo skromniejsza. Tak czy owak, jako młody adept akwarystyki, cieszyłem się z posiadania zbiornika.\nAkwarium IAPLC 2017 Fot. archiwum Marcina Zająca\nAkwarium IAPLC 2017 – Land Slate (120 x 60 x 60 cm – 432 l)\nrośliny: Hemianthus callitrichoides Cuba, Riccardia chamedryfolia, Fissidens fox\ndekoracje: łupek filitowy, piasek kwarcowy\noświetlenie: Maxspect Razor R420r 300 W 8000 K\nfiltracja: 2x Tetra EX 1200 plus\nryby: Paracheirodon simulans\nkrewetki: Caridina multidentata (Caridina japonica)\nA kiedy konkretnie zainteresowałeś się akwarystyką w stylu naturalnym?\nAkwarystyką naturalną zainteresowałem się dwanaście lat temu, a to dzięki Takashiemu Amano. Jego aranżacje, koncepcje wystroju zbiorników i sposób mówienia o aquascapingu bardzo mnie zainteresowały. Poczułem niesamowitą pasję i odczułem w sobie tęsknotę za pięknem, jakie rodzi się i ukazuje podczas tworzenia takich akwariów. Właściwie wtedy uświadomiłem sobie, że chciałbym, aby aquascaping stał się moim życiem, moją przyszłością.\nAkwarium PAC 2017 Fot. archiwum Marcina Zająca\nPAC 2017 (60 x 30 x 35 cm – 63 l)\nrośliny: Hemianthus callitrichoides Cuba, Hygrophila pinnatifida, Eleocharis sp. Mini, Fissidens fox, Anubias nana Petite, Riccardia chamedryfolia, Bucephalandra\ndekoracje: łupek filitowy\noświetlenie: Maxspect Razor R4-F 55 W 7000 K\nfiltracja: Oase Termo250\nryby: Hyphessobrycon loretoensis\nZ jakiej aranżacji jesteś najbardziej dumny? Ile czasu zabrało Ci jej przygotowanie?\nNie do końca jestem zadowolony ze swoich aranżacji. Przecież zawsze znajdzie się coś, co mogłem zrobić lepiej. Jednak w każdy hardscape wkładam całe swoje serce, poświęcając tyle czasu, ile dana aranżacja tego wymaga.\nCo pozostaje Twoim głównym źródłem inspiracji?\nSzczerze mówiąc, nie wiem, skąd się biorą pomysły, chyba same przychodzą do głowy. Po prostu pojawia się myśl, idea, a ja ją realizuję. Bardzo lubię obserwować naturę i to ona właśnie pobudza moją wyobraźnię. Mam swoje ulubione miejsca, w których szukam inspiracji.\nAkwarium IAPLC 2018 Fot. archiwum Marcina Zająca\nIAPLC 2018 – The Road to Happines (120 x 60 x 50 cm – 360 l)\nrośliny: Hygrophila pinnatifida, Riccardia chamedryfolia, Eriocaulon cinereum, Anubias nana Petite, Taxiphyllum sp. Flame Moss, Vesicularia dubyana, Bucephalandra\ndekoracje: korzenie, kamienie, piasek kwarcowy\noświetlenie: Maxspect Razor-F 175 W 7000 K\nfiltracja: 2x Oase Biomaster Thermo 600\nryby: Hemigrammus bleheri\nkrewetki: Caridina multidentata (Caridina japonica>\nCzy masz swoje ulubione dekoracje i rośliny?\nLubię wszystko, co tylko daje się wykorzystać w aquascapingu. Po prostu do danej aranżacji używam roślin i dekoracji, które najbardziej pasują mi do konkretnej wizji. Często wymaga to wielogodzinnych przygotowań i takiego doboru skał czy korzeni, aby w finale powstał nietuzinkowy hardscape. Często przygotowuję je w kilku etapach, żmudnie łącząc detale ze sobą, W taki sposób – na konkurs IAPLC 2016 – kleiłem silikonem potłuczony wcześniej łupek filitowy. Tworzyłem motywy skalne, które w dalszym etapie łączyłem ze sobą, aby ostatecznie stworzyć masyw górski.\nPreferujesz jakiś określony format i wymiary akwarium? Czy raczej dopasowujesz swoją wizję do zastanej pojemności zbiornika?\nOwszem, są wymiary akwariów, które bardziej preferuję, i takich staram się używać w swoich aranżacjach, choć – z drugiej strony – trzeba przyznać, że trafiają się wyzwania i wtedy pomysły dopasowuję pod konkretne akwarium. Preferuję akwaria głębsze, a mój ulubiony wymiar zbiornika to 120 x 60 x 50 cm. Pozwala on na ułożenie naprawdę fajnej aranżacji z odpowiednią głębią i przestrzenią.\nCzy rodzajem, kierunkiem i intensywnością oświetlenia można „zdziałać cuda”?\nŚwiatło odgrywa w akwarystyce istotną rolę, ale bez przesady: nie jest jedynym wyznacznikiem sukcesu w prowadzeniu zbiornika. Na ten sukces składa się w końcu wiele czynników, które pozwalają trwać i rozwijać się tak złożonemu ekosystemowi, jaki zamykają w sobie szyby akwarium.\nNa jakim podłożu najczęściej pracujesz?\nOd kilku lat większość akwariów prowadzę w oparciu o cały system duńskiego producenta Tropica.\nCzym – oprócz oryginalnych pomysłów, poczucia estetyki oraz umiejętności wręcz geometrycznego planowania – powinien cechować się rasowy aquascaper?\nOprócz wskazanych przez Ciebie czynników, Pawle, nader istotną kwestią jest dla mnie wielka wrażliwość na otaczające nas piękno natury.\nRozmawiamy na kilka dni przed drugą edycją PAC. W zeszłym roku zdobyłeś pierwsze miejsce, czego spodziewasz się po obecnej edycji?\nCieszę się bardzo, że ponownie będę mógł uczestniczyć w PAC. Czuję się mocny i dobrze przygotowany do zawodów i stać mnie na powtórzenie ubiegłorocznego sukcesu.\nOd redakcji: Ostatecznie Marcin Zając, tak jak przewidywał w rozmowie z mA, zajął pierwsze miejsce w PAC 2018. Gratulujemy!\nakwarium naturalne akwarysta wywiad akwarystyka naturalna aquascaping IAPLC Marcin Zając nature aquarium Paweł Czapczyk Polish Aquascaping Contest


Wilczek wrócił do Gliwic - Nowiny Gliwickie\nWilczek wrócił do Gliwic Data dodania: 2020-01-09\nPo raz trzynasty w historii, ale pierwszy w Gliwicach rozegrano piłkarski turniej Amber Cup.\nW turnieju nie zabrakło byłych i obecnych zawodników Piasta Gliwice. Ambasadorem tegorocznej edycji i kapitanem drużyny Wilczek Team był król strzelców Ekstraklasy – Kamil Wilczek. W jego zespole wystąpili również obecni gracze z Okrzei.\nW drużynie Polska Stars zagrali natomiast Adrian Sikora i Dominik Solecki. Obaj byli wyróżniającymi się zawodnikami. Sikora został królem strzelców, a Solecki, który na co dzień broni barw futsalowej drużyny Piasta, zdobył trzy bramki i zaliczył asystę.\nAmber Cup to prestiżowy i jeden z największych halowych turniejów piłkarskich w Polsce. W tym roku zmieniono nieco jego formułę – nie uczestniczyły zespoły klubowe. Organizatorzy zaprosili prawdziwe gwiazdy. Najwięcej, nie tylko ze względu na nazwę, było ich w zespole Polska Stars, składającym się z byłych reprezentantów kraju. Na sztucznej murawie Areny Gliwice można było zobaczyć m.in. Kamila Kosowskiego, Michała Żewłakowa, Marcina Baszczyńskiego czy Marcina Wasilewskiego.\nPolska Stars jak burza przeszła eliminacje, wygrywając wszystkie mecze. W finale zmierzyła się z KTS Weszło. Spotkanie zakończyło się remisem 2: 2, a w rzutach karnych triumfował zespół z Warszawy 8: 7.\nCzarnym koniem turnieju miał być Wilczek Team, w barwach którego występował najlepszy strzelec ligi duńskiej Kamil Wilczek. Były gracz Piasta wrócił do Gliwic i dobrał sobie do składu dawnych piłkarzy śląskich klubów – Mariusza Pawełka, Tomasza Podgórskiego czy Łukasza Hanzela. Nie zabrakło także aktualnych graczy mistrza Polski z Gliwic – Piotra Parzyszka oraz Bartosza Rymaniaka. Ostatecznie ekipa Wilczka zajęła trzecie miejsce.\nCzwarta pozycja przypadła reprezentacji TVP, która w składzie miała m.in. Macieja Szczęsnego, Marcina Żewłakowa i Roberta Podolińskiego. Telewizyjne gwiazdy występy na boisku dzieliły z komentowaniem spotkań na antenie TVP Sport i może dlatego przegrały wszystkie pojedynki.\nDodatkową atrakcją Amber Cup 2020 w Gliwicach był pokazowy mecz dwóch zespołów prowadzonych przez najlepsze polskie piłkarki. Team Ewy Pajor pokonał Team Katarzyny Kiedrzynek 4: 0.\nKibice nie tylko podziwiali znanych z telewizyjnych ekranów piłkarzy czy komentatorów, robili sobie też z nimi zdjęcia, zdobywali autografy. Organizatorzy stworzyli specjalną strefę, w której przebywali i fani, i uczestnicy turnieju.\nImpreza trwała cztery godziny, ale nikt, nawet przez moment, się nie nudził. Mamy nadzieje, że Amber Cup zagości w Gliwicach na stałe.


Dobry hydraulik Trójmiasto\nForum edukacyjne, pomoc w nauce, zadania, przyjaciele > Kategoria ogólna > O wszystkim > Dobry hydraulik Trójmiasto\nAutor Wątek: Dobry hydraulik Trójmiasto (Przeczytany 4387 razy)\n« : Marzec 18, 2016, 09:18:11 »\nCzy znacie jakiegoś sprawdzonego hydraulika z Trójmiasta lub okolic? Coraz częściej mam problem z zatkanymi rurami w łazience i chyba muszę coś w końcu z tym zrobić... Znajoma polecała mi http://instalservice24.pl/firma-hydrauliczna/. Macie jakieś doświadczenia związane z tą firmą?\nOdp: Dobry hydraulik Trójmiasto\n« Odpowiedz #1 : Marzec 20, 2016, 17:13:32 »\nWreszcie można hydraulików znaleźć w Internecie.\n« Odpowiedz #2 : Październik 28, 2017, 22:29:11 »\nZajrzyj sobie jeszcze na stronę http://hydropomoc.pl . Z tego, co mi wiadomo działają oni na terenie wielu miast w Polsce. Warto sobie to sprawdzić.\n« Odpowiedz #3 : Luty 16, 2018, 10:42:06 »\nNa pewno powinniście pójść w kierunku wysokiej jakości świadczonych usług. Wiem, że na takie możecie liczyć w http://www.dombudex.pl/hydraulik_czestochowa,556264,1.html Pamiętajcie, że lepiej zadbać o to, by dokonać naprawy raz a dobrze. To pozwoli Wam w perspektywie oszczędzić sporo pieniędzy.\n« Odpowiedz #4 : Czerwiec 11, 2018, 14:50:03 »\nWiecie może czym są hydrauliczne zawory nabojowe? Na http://portalautomatyki.pl/technika/1201661-czym-sa-hydrauli coś na ten temat czytałem ale nie jestem w stanie szczerze mówiąc tego do końca zrozumieć, chyba przerasta to moje możliwości. Dajcie znać jak coś na ten temat wiecie i możecie się podzielić\n« Odpowiedz #5 : Wrzesień 18, 2018, 17:45:22 »\nJeśli natomiast jest tutaj ktoś, kto potrzebowałby hydraulika na terenie Wrocławia lub okolic, to polecam skontaktować się z firmą https://jotka-hydraulik.pl/. Możecie mieć pewność, że nawet jeśli awaria hydrauliczna przytrafi Wam się w środku nocy, na przykład pęknie Wam rura w łazience, fachowcy szybko przyjadą na miejsce i naprawią to, co trzeba Jednocześnie wcale sobie dużo nie liczą za oferowane usługi, więc tym bardziej polecam\n« Odpowiedz #6 : Wrzesień 19, 2018, 16:08:24 »\n« Odpowiedz #7 : Wrzesień 28, 2018, 10:04:19 »\nMojej znajomej ostatnio też coś się stało z kranem i z tego co wiem znalazła specjalistę, dzięki temu artykułowi http://krakow.naszemiasto.pl/artykul/w-poszukiwaniu-sprawdzonego-fachowca-czyli-blisco-pl,4659415,art,t,id,tm.html . Ponoć tam dowiedziała się o stronie, która służy do wyszukiwania fachowców z różnych dziedzin. Myślę, że warto byłoby tam zajrzeć.\n« Odpowiedz #8 : Styczeń 11, 2019, 17:04:17 »\nRemontowałem ostatnio łazienke i skorzystałem z oferty blochlublin.pl , poniewaz polecił mi ich mój brat. Jestem bardzo zadowolony z wykonanej przez nich pracy i polecam kazdemu. Moim zdaniem jest to najlepszy hydraulik na terenie miasta Lublin.\n« Odpowiedz #9 : Grudzień 22, 2019, 15:17:44 »\njeżeli faktycznie masz zamiar znaleźć dobrego hydraulika to myślę, że trzeba już teraz go szukać. Przede wszystkim dlatego, że dobrzy specjaliści mają pozajmowane terminy. Jak ja robiłem u siebie w domu całą instalację to postawiłem skorzystać z narzędzi wysokiej klasy. Więc nie muszę już wzywać hydraulika bo wszystko działa. Dokładnie kojarzę, ze ze sklepu dostudni.pl kupowałem również pompę głębinowa i oczywiście ona również działa perfekcyjnie.\n« Odpowiedz #10 : Marzec 14, 2020, 16:08:54 »\nJa hydraulika znalazłem przez polecenie od znajomych. Sam korzystam z jego usług, gdy np. mam poważniejszą awarię instalacji wodnej. Drobne usterki nie stanowią dla mnie problemu i naprawiam je sam. Przykładowo cieknący kran wiążę się zazwyczaj z wymianą uszczelki. Z tego powodu zaopatrzyłem się swego czasu w komplet oringów gumowych https://powerrubber.com/ , których używam do wykonywania różnego rodzaju uszczelnień. Oringi gumowe są doskonałym materiałem izolacyjnym i uważam, że warto jest mieć takie rzeczy w pogotowiu.\n« Odpowiedz #11 : Marzec 23, 2020, 20:24:40 »\nW sumie nie znam żadnego hydraulika z tego rejonu, gdyż mieszkam całkowicie gdzie indziej. U nie hydraulik przydał się ostatnio gdyż montowałem pompę do szamba https://www.dostudni.pl/pompy-zatapialne-do-szamba-z-rozdrabniaczem,c76.html więc chciałam, aby całość była zrobiona idealnie. Oczywiście udało się co mnie bardzo cieszy.\n« Odpowiedz #12 : Kwiecień 14, 2020, 12:27:22 »\nJak widać fachowcy z tej dziedzinie potrzebni są wszędzie. Ja szukałem dobrego specjalisty od przepychania rur w Warszawie. Na tej stronie https://www.stankan.pl/ znalazłem firmę z wieloletnim doświadczeniem w tym zakresie i to właśnie na nich się zdecydowałem. Szybka i fachowa obsługa z odpowiednim sprzętem za przystępną cenę. Dzięki tak spranej interwencji mogłem zapomnieć o awarii, która kosztowała mnie mnóstwo stresu. Namiar do nich zapisałem w telefonie. Tak naprawdę nigdy nie wiadomo kiedy i komu znowu może się przydać.\n« Odpowiedz #13 : Maj 15, 2020, 16:21:43 »


Gra Wyspa Szamana - Gry Planszowe w Gandalf.com.pl\nGra Wyspa Szamana - opis produktu:\nPromocje: wakacyjne wyprzedaże, Okazje do -60%\nWładza, złoto i pałace, pomniki??? Z czymś mi się to kojarzy, ale nieee, niee, chodzi o coś zupełnie innego ;)\nJesteśmy w czasach wielkich odkrywców i zdobywania bogactw świata - na egzotycznej wyspie, gdzie chcemy zdobyć przychylność tubylców. Nie jest łatwo, ale na szczęście możemy liczyć na pomoc szamana.\nPod tą prostą historią kryje się ciekawa mechanika i okazuje się, że trzeba trochę pogłówkować, żeby udało się wygrać. (Taaa... ciekawe jak? - dodało moje ego, które za każdym razem przegrało!)\nIlustracja na wierzchu pudła robi ogromne wrażenie. Piękny, władczy szaman, który otacza swoją opieką całą wyspę w geście świadczącym o jego wielkiej potędze i sile. Od razu wiemy, w jakim klimacie się znajdziemy podczas rozgrywek.\nW środku czeka instrukcja, plansza, która jest mapą wyspy, na której toczy się wyścig o zasoby, są karty budowli, mnóstwo żetonów zasobów, znaczniki graczy i cała masa cudnych, drewnianych żetonów, na które sami możemy nakleić sobie naklejki ze statkami!!! (Ja uwielbiam takie DIY.)\nJeśli chodzi o klimat Wyspy Szamana, to można się wczuć w tę grę. Faktycznie zdobywa się tu złoto, kamienie i inne kryształy, faktycznie się płynie i rzeczywiście spotyka się szamana. My wczuliśmy się w ten klimat i grało nam się bardzo przyjemnie. Nawet mnie, chociaż raz za razem przegrywam!!! Jak dla mnie gra idealna!\n-38% Gra Wyspa Szamana gry / zabawki


Poznań: Miasto sprzedało zabytkowy budynek przy Ułańskiej | Głos Wielkopolski\nPoznań: Miasto sprzedało zabytkowy budynek przy Ułańskiej\nZa nieco ponad 4 mln zł została sprzedana wczoraj nieruchomość przy ul. Ułańskiej 3, położona na terenie zabytkowego zespołu koszarowego i sąsiadująca z luksusowym kompleksem mieszkaniowo-usługowym City Park.\nNabywca, niemiecka firma Lobo, zapłaci za nią 2,02 mln zł. Dlaczego? Z uwagi na to, że jest ona wpisana do rejestru zabytków, a w takiej sytuacji, zgodnie z obowiązującym prawem, cena uzyskana w wyniku przetargu zostaje obniżona o 50 proc. Przedstawiciel Lobo przyznał, że jeśli myśli się o zarabianiu na tej nieruchomości, to cena jest za wysoka.\nPodobnie uważa Wiesław Prusiecki, prezes spółki City Park, która również była zainteresowana kupnem działki. Jego zdaniem jednak, cena wywoławcza 4 mln zł zaproponowana przez miasto była za wysoka. Dlatego, gdy przyszło do licytacji i stawka została zwiększona o 40 tys. zł cenę podbiła jedynie spółka Lobo. - To koneser - powiedział o swoim rywalu Wiesław Prusiecki. - Ten budynek ma wartość kolekcjonerską.\nPrusiecki twierdzi, że za nieruchomość można zapłacić maksymalnie 1,1 mln zł. A najlepiej, gdyby miasto oddało ją za symboliczną złotówkę, by np. urządzić tam przedszkole.\n- Firmie Lobo życzę powodzenia. Beze mnie i tak nic tam nie zrobi - skwitował W. Prusiecki.\nNa działce przy ul. Ułańskiej 3 znajduje się dwukondygnacyjny budynek mieszkalny, obecnie niezamieszkały. Jego stan techniczny jest kiepski. Nabywca nie może go rozbudować, musi go poddać renowacji, zgodnie z wytycznymi konserwatora zabytków. Na tym terenie nie obowiązuje plan miejscowy. Studium przewiduje tutaj zabudowę śródmiejską, mieszkaniową oraz usługową.\npoznań przetarg ułań...\nnieruchomość przy uł...\nprusiecki city park\ngosc z Poznania 29.01.2015 16:45:16\nKupili i stoi, nic sie tam nie dzieje, szyby juz w oknie powybijane, na strychu takze wybite.\nPelagia 10.06.2013 22:29:27\nCenzor usuwa oceny i wyzerowywuje notowania. Co za tupet. Nie wspomnę o moim komentarzu, który został wstrzymany. Coś z tym Głosem po raz kolejny nie jest w porządku.\nPelagia 10.06.2013 22:15:25\nred. BOK (Bogna Kisiel) nie podjęła tego tematu. Czyją stronę trzyma?\npoznaniak44 10.06.2013 20:10:52\nDlacego Glos nie oburzył się stwierdzeniem pana P. ze bez niego firma która kupila budynek bez niego nic nie zrobi. To jawna groźba. Czy karalna? pytam panów-piosmakow, ktorzy podobno wszystko wiedza. dlaczego brak reakcji?\nhaha 10.06.2013 19:50:32\ntu nowy właściciel musi konsultować się z konserwatorem zabytków a gdzie jest ten wspaniały konserwator jeżeli chodzi o mury średniowieczne przy Zamku Gargamela


sklep internetowy - T-shirt SORRY CATS ECRU - komplety pościeli\nSymbol: 03423-5 Kolor:\nT-shirt SORRY CATS ECRU to świetna propozycja na letnie dni! Prezentowany model posiada krótki rękaw i imponujący nadruk. Idealny do rekreacji i sportu! Wyglądaj modnie w każdej chwili!\nМęska bluza ROBERTO BLUE\nT-shirt SORRY CATS BLUE


Test driven development: Część 2 - Model pracy w TDD - migawka.it\nutworzone przez Piotr Podgórski | 20/11/2019 | Test Driven Development\nKażdy, kto zetknął się z TDD zna trzy magiczne słowa: Red, Green, Refactor. W praktyce przekłada się to na cykl zaplanuj, wykonaj, przeanalizuj i popraw. To oznacza, że TDD zachęca nas do:\nrozbicia problemu na jak najmniejsze składowe\nrozwiązania jednej z nich w prostacki sposób, bez oglądania się na jakość\npoprawienia tego rozwiązania\npodejścia do kolejnej składowej w ten sam sposób\nKiedy zaczynałem interesować się tematem TDD zawsze zastanawiały mnie dwie rzeczy: skąd wiedzieć jaki kawałek kodu powinien przypadać na jeden test (czyli jak zdefiniować najmniejszą składową) i dlaczego nie można po prostu napisać raz a dobrze. Do tego pierwszego wrócimy w kolejnych tekstach, a na razie skupimy się na pytaniu po co?\nRefactoring się robi jak przejmujesz kod po kimś albo jak kod nieuchronnie zarośnie brudem ze starości. Konieczność wrócenia do napisanego kodu i poprawienia go to osobista porażka.\nJa, wiele lat temu. Koloryzowane.\nOkazuje się, że bardzo się myliłem. Napisanie wstępnej implementacji “na brudno” pomaga dostrzec i zrozumieć problemy, których inaczej byśmy nie zauważyli. Uwalnia też zasoby mózgu, który nie musi skupiać się jednocześnie na implementacji logiki i jakości kodu. Kiedyś nie było to dla mnie oczywiste, ale te dwie rzeczy są zupełnie odrębnymi kwestiami.\nW zrozumieniu powyższego pomogła mi książka, która nie ma nic wspólnego z programowaniem – Jedna Rzecz, Gary’ego Kellera i Jay’a Papasana. Swoją cegiełkę dołożyli też Kevlin Henney, Miłosz Brzeziński i autorzy różnorakich tekstów dot. psychologii i neurologii.\nLudzka wielowątkowość jest pozorna. Jasne, potrafimy jednocześnie iść, popijać kawę i myśleć o mechanice kwantowej, ale czy to oznacza, że potrafimy robić 3 rzeczy na raz? Do pewnego stopnia tak, przy założeniu że dwie z nich nie angażują świadomości – jak chodzenie i picie kawy. To są “no-brainery”, które, w idealnych warunkach, wykonujemy automatycznie.\nZadajcie sobie pytanie, która z wymienionych poniżej czynności kwalifikuje się jako no-brainer:\nDoprecyzowanie i zrozumienie wymagań biznesowych\nAnaliza nowej logiki w kontekście starej\nSzukanie dobrych, gotowych rozwiązań wśród dostępnych bibliotek albo w obrębie języka\nAnaliza pod kątem bezpieczeństwa\nPozbywanie się duplikacji z kodu\nOdpowiedź jest prosta – żadna. Czyli nie możemy ich robić jednocześnie, bo będą konkurować o naszą uwagę. Będziemy stale przełączać świadomość z jednego tematu na drugi, a to nie różni się niczym od sytuacji, w której ktoś ciągle pinguje nas na Slacku.\nJedna idea, wiele skali\nNajbardziej powszechnym cyklem naszej pracy jest scrumowy sprint. Jego idea jest prosta – możesz sobie mieć swój plan pięcioletni, ale warto wyznaczać sobie krótkoterminowe cele i stale weryfikować naszą pracę względem obranego kierunku i kierunek względem świata zewnętrznego.\nJak wygląda scrum? Najpierw mamy planowanie, na którym ustalamy co będziemy robić. Zauważcie, że gdybyśmy na tym etapie zastanawiali się nad szczegółami implementacji, to nigdy byśmy nie skończyli. Potem następuje faktyczny sprint, kiedy pracujemy nad poszczególnymi zadaniami. Na koniec mamy retrospekcję, która pozwala nam spojrzeć na zakończoną pracę i wyciągnąć wnioski na przyszłość.\nRobiąc zooma na pojedynczą dobę w sprincie otrzymujemy kolejny cykl, od jednego daily do następnego, i ten sam schemat – planujemy, robimy, a na kolejnym daily sygnalizujemy problemy i staramy się skorygować trajektorię zespołu.\nKiedy mówimy o prędkości zespołu warto pamiętać, że prędkość to wartość wektorowa – ma kierunek i zwrot. Można poruszać się bardzo szybko, ale w niewłaściwym kierunku.\nDalej mamy cykl pracy nad pojedynczym zadaniem. I znowu: dostajemy wymagania, które przekuwamy w kod, a review to retrospekcja. Ponownie widzimy tu ten sam schemat: zaplanuj, wykonaj, przeanalizuj, popraw.\nDla dużej części programistów skala jednego taska to maksymalne przybliżenie. Siadamy do roboty, realizujemy założenia, puszczamy do review. Ten proces może trwać godzinę, a może też kilka sprintów (to jest temat na inną dyskusję 😃).\nMożna jednak pociągnąć ten zoom dalej i wtedy dochodzimy do mikro skali i cyklów kilkuminutowych, które co chwilę korygują nasz kurs niczym silniczki manewrowe statku Progress podczas dokowania w Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. To jest właśnie TDD.\nRozrysuj mi to…\nDobre pomysły mają tendencję do uniwersalności – trzeba je tylko właściwie zastosować do danego problemu. Kevlin Henney i Greg Young z tego powodu radzą przyglądać się innym, starszym branżom.\nHenney architektom oprogramowania radzi kupić książkę o architekturze budynków, a Young reklamuje pogaduchy z księgowym jako najlepszy sposób na zrozumienie i przekonanie się do event sourcingu (z programowaniem funkcyjnym też działa – księgowi używają najbardziej popularnego języka funkcyjnego na świecie: Excela). Ja polecam spojrzeć na rysowników.\nRysownik tworząc portret nie zaczyna od narysowania perfekcyjnego kącika oka, następnie przechodząc do idealnej tęczówki i doskonałego nozdrza. Przeciwnie. Najpierw rysuje całą twarz, bez żadnych detali, żeby dobrze ocenić proporcje i kształt. Często kolejne kreski szkicu poprawiają poprzednie, zbliżając artystę do finalnego dzieła.\nJak widzisz sama idea pracy w cyklach nie jest wyjątkowa dla TDD, podobnie jak świadomość, że powinniśmy iść od ogółu do szczegółu, a nie odwrotnie.\nPisząc test określamy co ma robić nasza logika z punktu widzenia jej użytkowników – czyli jej API. To wyznacza nam cel na najbliższe minuty. Następnie tworzymy szkic implementacji pomagający nam zrozumieć problem, a później poprawiamy, żeby zamysł z testu zrealizować najlepiej jak się da.\nProces projektowy składa się z następujących etapów: opisz jak rozumiesz problem, napisz kod żeby się dowiedzieć, że nie rozumiesz problemu, popraw opis, powtarzaj do skutku\nHollis Kinslow, 1968 NATO Software Engineering Conference\nTo jest fundamentalne rozdzielenie odpowiedzialności – oddzielamy co robi od jak robi. Dzięki czemu nie myślimy o obu tych aspektach na raz i nie konkurują o nasz jednowątkowy mózg. Obecność testu oraz niewielki czas cyklu sprawiają, że ciągle trzymamy się wyznaczonego kierunku.\nW kolejnym tekście poznamy lepiej cykl PDSA i dowiemy się jak rozpoznać skalę, w której powinniśmy działać. Co, nawiasem mówiąc, zbuduje nam fundament pod dyskusję o unit testach i testowalności kodu.\nPraktyk TDD, bez którego nie wyobraża sobie pracy nad czymkolwiek. Propagator metodyk lekkich i zwinnych, bywalec Zwinnej Łodzi. Nie straszna mu praca z kodem legacy, gdzie przyświeca mu odwracanie zależności i myśl Davida Wheelera: Every problem in computer science can be solved by another layer of indirection.


Radość Bożego Narodzenia w katedrze\nbielsko.gosc.pl → Wiadomości z diecezji bielsko-żywieckiej → Radość Bożego Narodzenia w katedrze\nRadość Bożego Narodzenia w katedrze\tprzejdź do galerii\nBożonarodzeniowy żłóbek w katedrze\n- Jesteśmy przy wydarzeniu przełomowym w dziejach świata i w dziejach naszego zbawienia - podkreślał bp Roman Pindel podczas Pasterki, której przewodniczył w bielskiej katedrze św. Mikołaja.\n- Syn Boży stał się człowiekiem i ukazał się nam jako małe dziecko narodzone w Betlejem. Wsłuchajmy się w słowo Boże, które daje światło na przeżywanie Świąt Bożego Narodzenia - zachęcał bp Pindel na wstępie Mszy Świętej Pasterskiej. W liturgii uczestniczyli kapłani parafii katedralnej oraz diakoni i klerycy naszej diecezji.\nW homilii bp Pindel zwrócił uwagę na uwarunkowania polityczne i sytuację, w jakiej ponad dwa tysiące lat temu przyszedł na świat Syn Boży. Jak przypominał, mimo spodziewanych narodzin dziecka Maryja z Józefem musiała wyruszyć w drogę, aby wziąć udział w zarządzonym spisie mieszkańców cesarstwa. - Narodziny Jezusa miały miejsce w trudnych okolicznościach, ale nie była to wina ani Maryi, ani Józefa. Zwłaszcza Maryja, w tych warunkach, jakie są, nie oglądając się na politykę wobec rodziny, cesarza czy też króla Heroda, troszczy się o jak najlepsze traktowanie Tego, którego dał Jej Bóg - podkreślał kaznodzieja. Homilię wygłosił bp Roman Pindel\n- Te trudne warunki biorą się z pewnego zamysłu Bożego: gdyby Jezus nie narodził się w Betlejem, przyszedłby na świat w Nazarecie i nikt nie domyślałby się, że pochodzi z rodu Dawida, wywodzącego się z Betlejem. (...) Okazuje się także, że stan finansowy rodziny, w której przychodzi na świat Syn Boży, nie jest zbyt dobry. Nie stać ich, aby przy natłoku innych zdobyć nocleg - tłumaczył bp Pindel. - Jezus rodzi się więc w trakcie podróży odbywanej z obowiązku obywatelskiego. Dzięki temu św. Łukasz może w Ewangelii napisać, że Jezus jest potomkiem Dawida i narodził się na pewno w tym pokoleniu, które pretendowało do władzy królewskiej narodu. Zatem może być kandydatem na Tego, którego Bóg miał posłać: namaszczonego potomka Dawida, który uczyni panowanie królewskie w Izraelu Bożym panowaniem, wypełnieniem najbardziej wspaniałomyślnych zamiarów Boga...\nJak wskazywał bp Pindel, Maryja robi wszystko, żeby zapewnić małemu Jezusowi wszystko, co możliwe, aby zapewnić mu bezpieczeństwo, ciepło, opiekę. Pasterce w katedrze św. Mikołaja przewodniczył bp Roman Pindel\n- Przez ten dar Boga dla świata uczymy się szacunku do życia, każdego życia: poczętego, zagrożonego, trudnego do przyjęcia dla rodziców czy zmagającego się z nieusuwalnym cierpieniem, chorobą... Dziękujemy dziś za Maryję, która uczy nas patrzenia na Jezusa, przyjmowania nowych i zaskakujących wydarzeń. Niech to nasze świętowanie z wiarą przyniesie nam radość, pojednanie ze wszystkimi, nadzieje na lepsze jutro i wdzięczność ludziom dobrej woli, także wdzięczność i chwałę Bogu na wysokości... - mówił bp Pindel, zachęcając też do modlitwy za ojczyznę, za naszych bliskich. - Niech przychodzący Pan pojedna nas w rodzinach, niech powrócą ci, którzy odeszli od rodziny, od Boga, od społeczeństwa...\nW imieniu zgromadzonych za słowo Boże i wspólną modlitwę oraz świętowanie Bożego Narodzenia podziękował bp. Pindlowi ks. proboszcz Antoni Młoczek. - Zawsze mówimy, że to Jezus przychodzi do nas, ale dzisiaj my przyszliśmy, aby świętować Jego Narodzenie - mówił ks. Młoczek, dziękując wszystkim, którzy dołączyli do tej modlitwy.\nPasterka w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej\nLiturgii Mszy Świętej Pasterskiej w noc Bożego Narodzenia w katedrze św. Mikołaja w bielsku-Białej przewodniczył bp Roman Pindel. W modlitwie uczestniczyli też diakoni i klerycy diecezji bielsko-żywieckiej. W imieniu zgromadzonych świąteczne życzenia złożył proboszcz ks. Antoni Młoczek\ndodane 26.12.2016 12:47


Johana Markova - Miriam Kolodziejova na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nJohana Markova - Miriam Kolodziejova\nJohana Markova - Miriam Kolodziejova 15.09.2021 10:00\nZobacz za darmo spotkanie Johana Markova - Miriam Kolodziejova, który rozpocznie się 15.09.2021 10:00. Ten mecz na żywo możesz legalnie zobaczyć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Transmisja live stream online. Darmowe mecze na żywo online Johana Markova - Miriam Kolodziejova z kategorii ITF Kobiety Jablonec nad Nysą, singiel.\nW dniu 15.09.2021 10:00 odbył się mecz między Johana Markova i Miriam Kolodziejova. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Płyta Adele "21" najlepiej sprzedającym się albumem w Polsce - RMF 24\nPłyta Adele "21" najlepiej sprzedającym się albumem w Polsce\nSobota, 26 listopada 2011 (15:30)\nJuż trzeci tydzień płyta "21" brytyjskiej wokalistki Adele jest najlepiej sprzedającym się albumem w Polsce. Od dnia premiery na całym świecie sprzedano już 12 milionów egzemplarzy krążka. Z "21" pochodzą przeboje takie jak "Rolling In The Deep", "Someone Like You" i "Set Fire To The Rain".\nDrugie miejsce na polskiej liście najlepiej sprzedających się płyt zajmuje album "Yugopolis 2", na którym polscy artyści śpiewają przetłumaczone bałkańskie utwory. Udział w projekcie wzięli m.in. Maciej Maleńczuk (którego piosenka "Ostatnia Nocka" jest pierwszym singlem z albumu) oraz Tymon Tymański. 3. pozycję utrzymała natomiast Sylwia Grzeszczak z debiutanckim longplayem "Sen o przyszłości".\nNajwyżej notowana w tym tygodniu nowość to ścieżka dźwiękowa do filmu "Listy do M.", w którym występują m.in. Maciej Stuhr i Tomasz Karolak. Największy awans, o 10 pozycji, zanotowały dwa albumy - zajmujący 7. miejsce krążek "Pamiętam ten dzień" z utworami Czesława Miłosza oraz będący na 11. pozycji "Od Piaf do Garou" Michała Bajora.\nNajwiększy spadek, aż o 15 miejsc, zanotował natomiast nowy album Czesława Mozila "Czesław śpiewa Miłosza", który obecnie jest na 24. miejscu.\nNewsAdele czuje się coraz lepiej po operacji krtani\nNewsNagrody amerykańskich Music Awards rozdane


Negocjacja kluczem do podpisania umowy (cz. 3) - Wzory umów - blog kadrowy\n« Negocjacja kluczem do podpisania umowy (cz. 2)\nStosunek pracy a dzień podpisania umowy »\n1 Lip 2013 | Umowy w działalności gospodarczej\nTags: negocjacje umów · negocjacje umowy · negocjowanie warunków umowy · umowa agencyjna · umowa cywilno prawna · umowa deweloperska · umowa licencyjna · umowa negocjowana · umowa o pracę · umowa partnerska · umowa przedwstępna o pracę · umowa zlecenia · umowa zlecenie · umowa zlecenie zus · umowy cywilnoprawne · wypowiedzenie umowy\nBądź świadomy swoich możliwości. Negocjacje są po to by osiągnąć cel. Zwykle zaczynają się od najwyższych stawek, dlatego też każda ze stron najczęściej przygotowana jest na pewne ustępstwa, które stanowią bodziec świadczący o chęci zawarcia porozumienia. Mogą być również wykorzystane jako sprawdzenie najniższej granicy akceptacji drugiej strony. Zasady ustępowania:\nnie zgadzaj się na ustępstwa zbyt szybko – będą miały wówczas większą wartość dla rozmówcy; uważaj aby nie poddać się presji rozmówcy – ustępstwa powinny być coraz mniejsze;\nw ważnych sprawach nie ustępuj jako pierwszy – osłabiasz swoją pozycję;\nnie zapominaj, że są dwie strony – nie tylko Ty możesz ustępować – wymagaj też takich posunięć od strony przeciwnej;\nstrzeż się przed efektem “dasz palec a wezmą całą rękę” – należy trzymać się z góry ustalonego planu i nie dać się sprowadzić poniżej ustalonej w procesie przygotowań granicy;\nuwaga na końcówkę – nie rozluźniaj się zbyt szybko bo możesz “popłynąć” z ustępstwami.\nMierz wysoko. W negocjacjach należy być optymistą i mierzyć jak najwyżej. W ten sposób zostawiamy sobie pole manewru. Nawet jeżeli nie osiągniemy tej najwyższej stawki będziemy mogli zakończyć negocjacje na wysokim poziomie. Jednak należy pamiętać aby wystrzegać się przytaczania zbyt wysokich żądań niczym nie uzasadnionych, które na wstępie mogą być źle odebrane przez naszego partnera rozmowy.\nDobry i zły. Niektórzy negocjatorzy nie działają w pojedynkę a w parze. Dzielą się rolami jeden zły – który ma wysokie żądania i nie zgadza się na ustępstwa, drugi – dobry od razu zyskuje przychylność rozmówcy, gdyż jest spokojny i na więcej rzeczy się zgadza. Oczywiście to gra pozorów, która dzięki podstawionej konkurencji skłania do zaakceptowania “dobrego”.\nJak nie decydujesz nie rozmawiaj. Niektórzy negocjatorzy nie powinni uczestniczyć w rozmowach. Dotyczy to osób, które nie posiadają kompetencji w zakresie podejmowania decyzji dotyczących np. zmiany ceny. Należy więc uważać z kim prowadzimy negocjacje. Pozycję niekompetentnych negocjatorów można wykorzystywać prowokując do ustępstw jedną stronę, a sami tłumacząc się, że ze względu na ograniczone kompetencje nie możemy nic zmienić. Jest to dość ryzykowna technika bowiem może zniechęcić partnera rozmów do współpracy.\n1. Ustala się reguły negocjacji. Proste zasady wskazane już na początku pozwolą rozładować napięcie i uniknąć niedomówień. Bycie szczerym od początku, może spowodować odwzajemnienie drugiej strony.\n2. Zdefiniowanie interesów. Jasno nazwane interesy jednej i drugiej strony, jak również sprecyzowane interesy wspólne i sprzeczne pozwolą jasno i realnie spojrzeć na całą sprawę.\n3. Jaki jest problem? Nie należy bać się zmiany zdania. Często podczas negocjacji dowiadujemy się szerzej o interesach partnera. Spróbujmy dostrzec w nich swoje szanse.\n4. Ściągnij z oczu klapki i wysłuchaj pomysłu innych. Traktowanie drugiej strony jak partnera, a nie jak przeciwnika może skutkować znalezieniem lepszych i ciekawszych rozwiązań. “Co dwie głowy to nie jedna.” Wspólna analiza pomysłów może być dobrym rozwiązaniem. Jednak zawsze pamiętaj o wyznaczonym celu!


Ropa droższa z powodu obaw przed wybuchem wojny - Puls Biznesu - pb.pl\nRopa droższa z powodu obaw przed wybuchem wojny\nopublikowano: 06-03-2003, 13:58\nRopa droższa z powodu obaw przed wybuchem wojny LONDYN (Reuters) - W czwartek ceny ropy wzrosły, ponieważ rynek jest coraz bardziej\nprzekonany, że wojna w Iraku wybuchnie już wkrótce. W środę po południu doszło do realizacji zysków, bo dane na temat poziomu zapasów\npaliwowych w USA okazały się zgodne z oczekiwaniami. Wzrosły zapasy surowej ropy,\nnatomiast spadły zapasy destylatów. Rynek czeka na piątkowy raport szefa oenzetowskich inspektorów rozbrojeniowych, Hansa\nBlixa, który po raz kolejny przedstawi Radzie Bezpieczeństwa swoją ocenę sytuacji. Wielka Brytania zaproponowała, by dać Irakowi więcej czasu na rozbrojenie, ale\nnajpierw przyjąć drugą rezolucję ONZ, która zezwalałaby na użycie siły wobec Bagdadu,\ngdyby ten nie spełnił żądań społeczności międzynarodowej. USA nadal jednak twierdzą, że w\nrazie potrzeby rozbroją Irak bez mandatu ONZ. Obawy przed atakiem na Irak wzrosły po doniesieniach brytyjskiej prasy, która\npowołując się na źródła rządowe podała, że lądowa inwazja na Irak rozpocznie się 17\nmarca, po trzech dniach intensywnych bombardowań. O godzinie 12.50 kwietniowe kontrakty terminowe na ropę Brent wyceniano na 35,53\ndolara za baryłkę, czyli o 53 centy wyżej niż w środę na zamknięciu. ((Tłumaczył: Tomasz Krzyżanowski; Redagował: Marcin Gocłowski; Reuters Messaging:\nPodpis: Katarzyna Ostrowska, PAP\nDM Millennium obniżył wycenę akcji ING Banku Śląskiego\nBenetton zapowiada odejście prezesa\nOECD obniży prognozę wzrostu dla Eurolandu\nPO , Rynek , Irak , ONZ , Wojny , Ropa , Wojna , Surowce , Środa\nPuls Inwestora / Surowce / Ropa droższa z powodu obaw przed wybuchem wojny


Wysłany: Pią 8:51, 15 Mar 2013 Temat postu:\nMoje podsumowanie już niedługo. Postaram się, aby nie było stuprocentowo negatywne, ale cudów nie można się spodziewać.\nNa str.124 i 157 widzimy TEN SAM fragment TEGO SAMEGO obrazu przedstawiający jakoby angielski okręt Henry Grace a Dieu. Dodatkowym smaczkiem zapewnianym przez autora lub redakcję jest fakt, że wg pierwszej z wymienionych stron autorstwo obrazu przypisuje się Hansowi Holbeinowi, zaś żaglowiec „wypływa z Dover w 1520 r. z Henrykiem VIII na pokładzie”, natomiast wg strony 157 obraz namalowany w 1545 r. przypisywany jest Volpe’owi i „przedstawia okręt po przebudowie”. Mniej zorientowany w malarstwie, ale uważny czytelnik może się czuć robiony w trąbę. Prawda jest natomiast taka, że nie znamy twórcy obrazu powstałego OKOŁO 1545 r., chociaż wśród domniemanych i odrzucanych autorów byli i Holbein i Volpe. Obraz zatytułowano „Zaokrętowanie Henryka VIII w Dover, 1520”. Nikt nie wie na pewno, czy jakikolwiek z wielkich okrętów na nim widniejących to rzeczywiście Henry Grace a Dieu (zwłaszcza, że ten żaglowiec w ogóle w owym przejściu z Dover do Calais w 1520 r. nie uczestniczył), jednak nadzwyczajna wielkość, wyraźna obecność Henryka Sześciożonnego na pokładzie plus malowane na złoto (czy tkane ze złotogłowiu) żagle mogą taki związek sugerować. Dzieło odnosi się do rzeczywistego wydarzenia, jednak anonimowy artysta miał je najwyraźniej gdzieś, chodziło mu tylko o przedstawienie obok siebie największych jednostek ówczesnej floty angielskiej. Jeśli faktycznie WIDZIAŁ około 1545 r. te żaglowce i jeśli ów z żaglami ze złotogłowiu to faktycznie Henry Grace a Dieu (chociaż wiele szczegółów jest mało wiarygodnych), to istotnie musiałoby chodzić o stan po przebudowie zrealizowanej w 1539 r. Ale dowodów na to nie ma żadnych, a słynny wizerunek Cowdraya przedstawia Henri Grace a Dieu w 1545 r. całkowicie inaczej. Niechlujny sposób podania informacji w omawianej książce zostawia czytelnika z wrażeniem, że w 1520 r. powszechne były już galeony, co jest absolutnym NONSENSEM.\nCzytamy bowiem na str.124 (gdzie jest właśnie wzmianka o „galeonie wypływającym z Dover w 1520 r.!): Wyraźnie widać płaską pawęż rufy głęboko schodzącą pod wodę – stąd pewność, że jest to galeon.\nOczywiście żadnej pewności, że okręt z ilustracji „jest” galeonem, nie ma – tylko wtedy, jeśli utożsamić galeon z każdą karaką, której dodano rufę pawężową, bez względu na inne cechy, jak to sobie założył autor. Można się takiej definicji trzymać na prywatny użytek, ale nie jest ona dowodem na nic. Czym zatem był Henri Grace a Dieu dla ludzi wtedy żyjących i czym jest dla rzeszy światowej sławy badaczy i autorów, poza najwybitniejszym z nich i najbardziej oczytanym – Jerzym Radczukiem? Angielscy szkutnicy, którzy ten żaglowiec zbudowali oraz oficerowie na nim służący i urzędnicy królewscy nazywali go – podobnie jak inne zbliżonej konstrukcji – „wielkim okrętem”. W stosunku do zagranicznych identycznej budowy używali terminu „gret (greate) caryke”, więc jest oczywiste, że wg nich samych zbudowali i obsługiwali „wielką karakę”. Dlatego trudno się dziwić, że bez zająknienia nazywają go karaką tacy badacze jak Frank Howard, Arthur Nelson, Lincoln Paine, Peter Kirsch, Sam Willis, Ian Friel, David Childs, Peter Marsden. Niektórzy woleli ostrożnie podkreślać przewagę cech karaki, bez jednoznacznego deklarowania typu (Björn Landström, L.G. Carr Laughton), ale nie znam nikogo, kto wpadłby na pomysł nazywania tego żaglowca galeonem.\nPan Radczuk traktuje swoje przemyślenia w kategoriach prawd wiary. Pisze np. (str.124): Jestem przekonany, że te dwa pomysły: płaska pawężowa rufa dająca kadłub o szerokim pokładzie na rufie, znacznie większą kubaturę kadłuba pod pokładem rufowym i znacznie większą wyporność rufy oraz ambrazury i częściowe pokłady artyleryjskie wewnątrz kadłuba – umożliwiły zbudowanie pierwszego galeonu, i to jako okrętu wojennego.\nNo i fajno, a teraz dla porównania spostrzeżenia Johna F. Guilmartina, z którego pomysłami technicznymi często polemizuję, ale trudno zakwestionować jego imponujące oczytanie w materiale źródłowym i dorobek dotyczący przede wszystkim właśnie galeonów (obok galer):\n„Karaki były pierwszymi żaglowcami niosącymi ciężkie działa nisko w kadłubie za wodoszczelnymi pokrywami furt... (...) Pierwsze rzeczywiście efektywne ciężkie działa na żaglowcach były defensywną odpowiedzią na galery: bazyliszki strzelające przez furty po obu stronach steru karaki w czymś, co stało się znane jako gunroom. (...) Biorąc pod uwagę podwodne linie karaki, rufa była jedynym miejscem do zamontowania naprawdę ciężkiego uzbrojenia, a płaska pawęż karaki [w jej XVI-wiecznej formie rozwojowej] była logicznym miejscem do eksperymentowania z wodoszczelnymi furtami [„Galleons and galleys”, London 2002, str.94-96]. Guilmartin pisząc całą książkę o galeonach jest przekonany, że ani rufa pawężowa, ani ambrazury i częściowe pokłady artyleryjskie, nie czyniły galeonu z karaki o potężnych obu kasztelach i przedniej nadbudówce wysuniętej przed dziobnicę.\nPan Radczuk, powtarzając na str.125 po raz n-ty brednię o jednolitych masztach na największych karakach (które stały się galeonami, ponieważ on tak chce), przy okazji podaje fałszywe zestawienie załogi na Henri Grace a Dieu, który nie „unosił” 700 ludzi załogi oraz 400 żołnierzy wraz z amunicją i zapasami, tylko w składzie 701-osobowej załogi zabierał 281 marynarzy, 20 artylerzystów i 400 żołnierzy.\nNa str.185 czytamy: galeon królowej Elżbiety I „Jesus of Lubeck” – jest to stary galeon wojenny w 1544 r. kupiony od Lubeki przez ojca Elżbiety, Henryka VIII (...), a na str.186 nad rysunkiem: Galeon wojenny „Jesus of Lubeck” nabyty w 1544 r. od Lubeki przez Henryka VIII.\nChodzi o komentarz do bardzo znanego wizerunku tego żaglowca, stworzonego dla spisu (roli) Anthony’ego. Co wiemy o okręcie Jesus of Lübeck (ilustrację Anthony podpisał Jesus of Lubeke) ze źródeł pisanych? Otóż wiemy, że Henryk VIII kupił w Hamburgu sześć wielkich karak, w tym Jesus of Lübeck. Potem, zgodnie z ówczesnym zwyczajem angielskim nazywania karakami tylko obcych jednostek, żaglowiec ten występował we flotach kolejnych władców Anglii w grupie „wielkich okrętów”, co dla pierwszej połowy XVII w. stało się synonimem jednostki ewoluującej od galeonu do liniowca, jednak w połowie XVI w. było na razie synonimem karaki, albo żaglowców o przewadze cech karaki, z elementami zbliżającymi je stopniowo do galeonów. Stąd karaką nazywają go Ulrich Pietsch („Die Lübecker Seeschiffahrt vom Mittelalter bis zur Neuzeit”, Lübeck 1982, str.24,25), Arthur Nelson („The Tudor Navy 1485-1603”, London 2001, str.60), David Childs (op. cit. str.288), Peter Kirsch (op. cit. str.26,27), John F. Guilmartin (op. cit. str.101).\nW 1592 r. Anglicy zdobyli portugalski żaglowiec Madre de Deus, wracający z Goa, gdzie w styczniu wyładowano go niesamowicie cennymi towarami (w tym diamentami). Zdobycz stała się bardzo głośna z uwagi na szokujące Anglików wymiary okrętu, bogactwa, które wiózł oraz skandal, jaki się wywiązał z okazji plądrowania jednostki - wbrew wszelkim prawom - przez marynarzy, oficerów, admirała i samą królową Elżbietę. W ten sposób wydarzenie i żaglowiec przeszły do historii Anglii, Portugalii oraz Hiszpanii. Nie dysponujemy planami okrętu, ale mamy jego dokładne wymiary oraz dodatkowe, ważne informacje. Dzięki zapisowi z edyktu królewskiego „e em baixo na alcaçvoa dos Bombardieros ao longo da almeida do leme irao duas peças grossas” widzimy całkiem jasno (nawet gdyby nie było świadectw pośrednich), że żaglowiec ów miał rufę pawężową. Według opinii pana Radczuka to wystarczało, by uczynić z tej jednostki galeon. Nie ma on pojęcia, że w stosunku do karak dysponujemy znacznie większą liczbą dokładnych danych z epoki (np. z „Manuskryptu Timbotty”) i nie musimy wcale opierać się na dyskusyjnej co do szczegółów rekonstrukcji Lienaua dotyczącej żaglowca Peter von Danczik. Zatem proporcje, które pan Radczuk analizuje i na podstawie których buduje swoje filozoficzne tezy, niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. Dlatego wcale nie wie, że stosunek długości do szerokości większości karak odbiegał od tego dla galeonów (wbrew temu co pisze) i dlatego całkowicie nie rozpoznaje ogromnej wysokości burt w stosunku do długości, jednej z najważniejszych cech wyróżniających karaki. Tymczasem dla ówczesnych żeglarzy (podobnie jak dla prawdziwych badaczy, których „dogmaty” nasz autor dzielnie zwalcza) to po prostu elementarz wiedzy z historii żeglugi. Dlatego wspomniany Madre de Deus, gigantyczny, ale pękaty i wysoki, we wszystkich dokumentach portugalskich i hiszpańskich nazywany nau, nao, navio, był dla zdobywców bezwzględnie karaką (w dokumentach angielskich carrack, carak) mimo pawężowej rufy, a nawet mimo – najprawdopodobniej – pewnej redukcji kasztelu dziobowego.\nA propos kasztelu dziobowego – zgodnie ze swą własną definicją galeonu pan Radczuk uważa słynny okręt Mary Rose, utracony w 1545 r., za przebudowany wcześniej na galeon, bo miał rufę pawężową. Naukowcy, którzy ten żaglowiec częściowo wydobyli i badają, nie chcą jakoś przyjąć takiego poglądu do wiadomości. Zaznaczają przy tym, że mniejsze rozmiary kasztelu dziobowego niż na typowych, wcześniejszych karakach, wcale nie są pewne, bowiem ta partia się nie zachowała! Autor załączył powszechnie znane zdjęcie modelu, będąc przekonany co do jego wierności, ale gdyby więcej czytał, znalazłby również zupełnie inne możliwości rozwiązania partii dziobowej i wiedziałby, że w takim przypadku sama pawęż na pewno nie czyniłaby z karaki Mary Rose „dojrzałego” galeonu, chociaż można oczywiście uważać tę jednostkę za przedstawicielkę form przejściowych.\nOstatnio zmieniony przez kgerlach dnia Pią 8:52, 15 Mar 2013, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 21:07, 15 Mar 2013 Temat postu:\nOdniosłem wrażenie, że Peter Marsden i współautorzy w "Anatomy of the Ship" dość jednoznacznie rekonstruują (na podstawie zapisów z dokumentacji) kasztel dziobowy Mary Rose jako dwupoziomowy, z oboma poziomami wystającymi przed stewę dziobową. Nie mam teraz tej księgi pod ręką by się upewnić - jaki jest obecny konsensus w tej kwestii?\nKonsensusu w tym znaczeniu, aby wszyscy czy większość zgadzała się, że możliwa jest wyłącznie jedna wersja, raczej nie ma i prędko nie będzie, bowiem po prostu brak dowodów materialnych przemawiających za którąkolwiek z nich, zaś świadectwa ikonograficzne są wysoce niepewne. Jest natomiast zgoda co do tej aktualnej niepewności. Wśród odnalezionych szczątków nie ma nie tylko przedniego kasztelu, ale i dziobnicy oraz całej partii dziobowej. Także pozostałości tylnego kasztelu nie sięgają zbyt wysoko. Na tej podstawie świeżo po zbadaniu wraka uważano, że karaka Mary Rose musiała zostać krótko przed zatonięciem gruntownie przebudowana, ze zredukowanymi kasztelami, zwłaszcza przednim – model odzwierciedlający te poglądy ustawiony został w National Maritime Museum, a jego fotografie stały się standardem literaturowym. Przy czym nikt nie żywi wątpliwości, że jeszcze w 1511 żaglowiec ten był typową karaką z bardzo wysokimi i masywnymi kasztelami, z których przedni, wychodzący daleko przed dziobnicę, bywa rekonstruowany nawet jako trzypoziomowy. Ze źródeł pisanych wiadomo, że karaka Mary Rose uległa między 1514 a 1545 drastycznym zmianom, a główne przebudowy miały najprawdopodobniej miejsce w okresie 1535-1536, ponieważ w 1536 dokument określa ją jako „new made”, co powtarza się w styczniu 1539. Dokładny zakres zmian jest jednak dyskutowany, chociaż wydaje się niemal pewne, ze właśnie wtedy pojawiła się rufa pawężowa. Po dalszym przebadaniu wraka uznano, że przesłanki, na podstawie których stworzono ów model z krótką, dość niską i cofniętą nadbudówkę dziobową, nie są przekonujące w tym sensie, że mogło, ale wcale nie musiało tak być. Ponieważ równocześnie rola Anthony’ego z 1545 pokazuje Mary Rose już z rufą pawężową, a jednak nadal z gigantycznym i daleko do przodu wysuniętym kasztelem dziobowym, ten sam zespół Mary Rose Trust, który odpowiada za omawiany model, jest skłonny obecnie sądzić, że bardziej prawdopodobna jest jednak wersja z typowym forkasztelem karaki, w wersji dwupoziomowej, także w chwili tonięcia w 1545.\nNa planach, które Peter Marsden podpisał jako wydawca, a które oznaczone są znakiem copyright Mary Rose Trust 2009, wyraźnie odróżniono części, które znamy bezdyskusyjnie, od tych – jak cały dziób – które sobie jedynie wyobrażamy. Ale na fragmentach rekonstruowanych przyjęto właśnie dwupoziomowy, wielki forkasztel karaki, daleko wysunięty przed dziobnicę.\nWysłany: Sob 12:31, 16 Mar 2013 Temat postu:\nI jeszcze ciekawostka podsumowująca dylemat, czy dawne okręty należy nazywać ślepo określeniami przypisywanymi im dokładnie w epoce, w której pływały, bez względu na współczesną wiedzę szerszą, czy odwrotnie – wymyślać własne kryteria przejścia typów i mieć całkowicie w nosie zdanie twórców i eksploatatorów tych żaglowców.\nJak to często w historii okrętów bywało, nazwa KARAKA przeżyła zanik typu, który w okresie swojego rozkwitu reprezentowała. Podobnie stało się wcześniej z kogą (ci, którzy polubili ten termin, przenieśli go na holki i karaki) oraz później z galeonem (w XVIII w. konstrukcyjnie były to już całkowicie inne jednostki, ale dla Anglików każdy bogato wyładowany statek hiszpański wciąż musiał być „galeonem skarbowym”). Na przełomie XVI i XVII w. takim synonimem żaglowca z Portugalii, wielkiego, masywnego, z mnóstwem bogactw w środku, była właśnie karaka.\nPomijając dodatki, Jerzy Radczuk kończy swoje dzieło zamieszczeniem i opisaniem dwóch ilustracji. O pochodzeniu drugiej z nich pisze: Galeon z przełomu XVI i XVII w. w porcie lizbońskim - sztych de Bry z „Historia Indiae Occidentalis” z 1604 r. Ponieważ nie ma pojęcia, że ilustracja pierwsza pochodziła pierwotnie w zasadzie z tego samego źródła i czasu [ściśle biorąc chodzi o J. Th. de Bry „Indiae orientalis pars septima”, Frankfurt 1606], przeprowadza długi wywód mający wykazać, że okręty na niej przedstawione pochodzą „z ostatnich dekad XVI w.”. Twierdzi też, że centralna na obrazie jednostka to „ogromny portugalski galeon dwupokładowy”.\nJednak gdyby użył lupy, to nawet na tej zamazanej miniaturce odkryłby, że artysta PODPISAŁ ów okręt „De Kraeck”, a z porządnej reprodukcji dowiedziałby się – że podał też jako port wyjścia Sao Tomé („van Ste Thomo”) i nazwał akwen zdarzenia, które miało miejsce 14 października 1602 r.: Cieśnina Malakka (De Straet San Malacke). Umiejącym czytać nie tylko po polsku daje to bardzo wiele – fakt był bowiem historyczny, wymieniany przez różne dokumenty z epoki, gdzie żaglowiec zdobyty przez angielskiego dowódcę Jamesa Lancastera, wspomaganego przez Holendrów, NIEZMIENNIE nazywa się we wszystkich językach KARAKĄ. Wiemy też, że miała około 900 ton, być może nazywała się San Antonio (znalazłem tylko jedną wzmiankę), a przede wszystkim – że zdobywcy zabrali z niej cały ładunek i puścili wolno, więc ŻADEN rytownik mieszkający w Holandii nigdy jej nie widział! Dziwadło z ryciny nie dowodzi zatem prawdziwego wyglądu jednostki i nie jest warte dyskusji. Całość pokazuje tylko, że dla Holendrów i Anglików jeszcze na początku XVII w. każdy statek Portugalczyków z bogatym ładunkiem BYŁ karaką, a konstrukcja mogła, ale nie musiała już mieć z tym żadnego związku.\nJak zatem widać, zdania pana Radczuka, że samo tylko przeniesienie pawężowej rufy z karaweli do karaki uczyniło tę ostatnią galeonem „i to od razu w dojrzałej formie”, nie podzielał nikt w epoce, kiedy ta ewolucja się zaczęła, nikt, gdy się utrwalała i nikt – poza nim oczywiście – obecnie. Miło być pierwszym, gorzej, gdy jednocześnie jest się zapewne też ostatnim, przynajmniej poza gronem dyletantów.\nKsiążka jest obszerna i zawiera jeszcze pełno innych fałszywych informacji, ale już mnie doszczętnie znudziła, więc nie będę jej dalej analizował. Oczywiście pan Radczuk napisał też kilka rzeczy prawdziwych – słusznie podkreśla przewagę ożaglowania rejowego nad łacińskim na wszystkich większych jednostkach; słusznie obstaje przy tym, że silne obelkowanie zewnętrzne było bardziej potrzebne okrętowi z poszyciem karawelowym niż zakładkowym (niepotrzebnie tylko traktuje to w kategoriach bezwzględnych, nie dostrzegając związku z wielkością, budową szkieletu, kosztami łączników, kwalifikacjami szkutników i nie znając innego powodu stosowania tych belek); słusznie wskazuje na fakt, że karaki Vasco da Gamy nie mogły być pozbawione nadbudówek dziobowych; słusznie zwraca uwagę na pomyłkę polegającą na zarysowaniu reflinek na marslach okrętu z epoki Zygmunta Augusta, itd.\nGdyby największe głupstwa, które wymyślił i którymi się najbardziej szczyci, przedstawił w formie hipotez do dyskusji, gdyby – zamiast wypisywać panegiryki na temat własnej osoby – dał jasno do zrozumienia, że zdaje sobie sprawę ze znikomości materiału źródłowego na którym się opiera, ale chce z innymi przeanalizować swoje podejrzenia, całość byłaby zapewne do strawienia. Rzecz jasna nowych praw fizyki takie podejście i tak by nie uratowało, jednak łatwiej byłoby przejść nad nimi do porządku dziennego, jako do zwykłej ludzkiej omyłki, która może się zdarzyć każdemu.\nNiestety, kontrast między zarozumialstwem autora, który z bufonadą wytyka innym rzekome błędy („nie obracający się” ster na stewie łukowej, powszechnie stosowany na Morzu Śródziemnym; „nie odskakujące gwałtownie” działa zbyt lekkie względem kalibru, na co skarżyli się dowódcy w oficjalnych raportach; „nie istniejące” przed 1570 rokiem stengi, znane naprawdę już od c. 1465; „bzdurnie” łukowate pokłady, które każdy może zobaczyć na jednym z najbardziej znanych okrętów zabytkowych (Wasa); „przedziwne” i „rzekome” zdobienia geometryczne, wzięte z najsłynniejszego traktatu szkutniczego tamtej epoki, itd.), a gigantycznymi lukami w jego własnej wiedzy oraz całkowity brak zrozumienia dla potrzeby jej pogłębienia, jest zbyt szokujący.\nWysłany: Sob 20:00, 16 Mar 2013 Temat postu:\nKonsensusu w tym znaczeniu, aby wszyscy czy większość zgadzała się, że możliwa jest wyłącznie jedna wersja, raczej nie ma i prędko nie będzie, bowiem po prostu brak dowodów materialnych przemawiających za którąkolwiek z nich, zaś świadectwa ikonograficzne są wysoce niepewne. Jest natomiast zgoda co do tej aktualnej niepewności.\nPrzez "konsensus" rozumiałem tymczasową zgodę na jedną z hipotez roboczych, nie pewność jednej wersji\nDziękuję za wyłożenie historii zmian interpretacji.\nCóż, jeśli fakty nie pasują do teorii, tym gorzej dla faktów


AVARO Jeansowa sukienka a'la szmizjerka SU-698, Kobieta Odzież Sukienki - Avaro.pl\nAVARO Jeansowa sukienka a'la szmizjerka SU-698\nNajmodniejsza w tym sezonie sukienka a'la szmizjerka! Wykonana jest z nierozciągliwego, miękkiego, jeansowego materiału. Dekolt wykończony kołnierzykiem. Z przodu zapięcie na guziki oraz kieszonki. Model bez rękawka z lekko rozkloszowanym dołem. W pasie szeroka cienka gumka. Bardzo kobiecy fason z podkreśloną talią.\nSkład: 90 tencel, 10% bawełna.