Wojna francusko-pruska a polityka Austro-Węgier – USA-UE\nKlasyka Geopolityki - Teksty Teksty źródłowe Wojna francusko-pruska a polityka Austro-Węgier\nWojna francusko-pruska a polityka Austro-Węgier\n(1836-1922), publicysta konserwatywny, polityk galicyjski, krytyk i reżyser teatralny, czołowy przedstawiciel krakowskich „Stańczyków”.\nOdkładana z dnia na dzień wojna wybuchła[i] i położyła koniec zbrojnemu pokojowi Europy. Aczkolwiek wybuch wojny był niespodzianką, aczkolwiek nikt go w obecnej chwili nie przewidywał, wojna jednak zadziwiać nie może, jest ona bowiem tylko logicznym następstwem dzisiejszego politycznego położenia Europy. Widocznym było, że wypadki 1866 r.[ii] stworzyły w Europie tymczasowy tylko stan rzeczy; widocznym było, że pierwsza część niedokończonego dzieła hr. Bismarcka[iii], Północny Związek Niemiecki[iv], sterczała wśród Europy jako uzbrojona groźba dla ogólnego pokoju i była już nadwerężeniem równowagi europejskiej; niewątpliwym było, że tak dokończenie, jak i niedokończenie tego dzieła musiało wcześniej czy później wywołać groźne zawikłania. Wojna 1866 r. zmieniła, ale nie ustaliła warunków politycznego bytu stałego lądu i tym samym jej skutki były tylko zapowiedzią nowych wojen i katastrof. Północny Związek z swoją cechą tymczasowości, a zapowiedzią wielkiego, groźnego dla całej Europy państwa, nosił w swoim łonie zarzewie zawikłań, które dziś objawiły się wojną nad Renem.\nPrzejęci tą prawdą pisaliśmy w zeszłym roku na innym miejscu, kończąc nasze uwagi o Północnych Niemczech:\n„Dzieło hr. Bismarcka, Północny Związek Niemiecki, jest wielkim potężnym państwem, które nie ukrywa wewnątrz żadnego żywiołu rozkładu, które koniecznością dopełnienia się jest dziś największą i ciągłą groźbą dla pokoju i równowagi europejskiej, a które albo trzeba rozbić siłą i wojną, albo z którym trzeba dla dobra świata, cywilizacji i własnego bezpieczeństwa wejść w kompromis”.\nZ dwóch postawionych w tych słowach ewentualności pierwsza ziszcza się w tej chwili; z dwóch tych kombinacji, pierwsza przemogła, a dopiero historia osądzi, co drugiej stanęło na przeszkodzie. Dziś jednak nie ulega już wątpliwości, że nim wojna stała się nieuniknioną, próbowano owego kompromisu. Mamy na to świeży dowód w dopiero co ogłoszonym w „Timesie”, a urzędowo potwierdzanym projekcie traktatu francusko-pruskiego, mocą którego za zjednoczenie Niemiec z wyjątkiem Austrii, Francja miała uzyskać Belgię i Luksemburg.\nNajprostsza logika wskazywała, że jedność niemiecka pod przewodnictwem Prus nie mogła przyjść do skutku bez należytych dla Francji ustępstw i wynagrodzeń, jeżeli Francja miała pozostać wielkim, potężnym i wpływowym w Europie państwem; już nadzwyczajne wzmocnienie się Prus po wojnie 1866 r., dokonane bez najmniejszego dla Francji moralnego czy materialnego wynagrodzenia, było tylko przemyceniem i skutkiem oszukania cesarza Napoleona przez hr. Bismarcka, było zaś rzeczywistym uszczerbkiem interesów, potęgi, a nawet bezpieczeństwa Francji, a temu zaprzeczać tylko mogła zła wiara lub oficjalne organa maskujące udanym spokojem i zadowoleniem brak gotowości do wojny.\nKombinacja mająca kompromis na celu, obecnie dziś zupełnie zaniechaną została, grzeszyła o ile nam jest dotąd znaną tym głównie, że załatwiając sprawę między Prusami i Francją, nie nadawała temu załatwieniu cechy ogólnoeuropejskiej, bo pomijała Austrię, a zapominając ustalić jej nowy byt, zapominała o ustaleniu stosunków i interesów środkowej Europy. Jedynie tu tylko Austria służyć mogła za naturalną spójnię, a wzgląd na jej europejskie posłannictwo i na jej byt mogły jedynie, szczerze i silnie połączyć wszystkie siły cywilizacji, a to połączenie nadać Europie stałe podstawy i zabezpieczyć ją przed grożącymi jej nieustannie niebezpieczeństwami. Czy Austria sama pod tym względem zrobiła wszystko, co mogła i powinna była uczynić? Wątpimy. Zbyt często myśl zemsty góruje nad myślą bytu, a żądza odwetu zaślepia pod względem prawdziwego interesu! Pytania te jednak wyjaśni dopiero przyszłość. Dziś zaś odpowiedzialność za uniemożebnienie kompromisu między cywilizowanymi czynnikami Europy spada cała na Prusy i hr. Bismarcka. Być może, iż srogo przyjdzie i pierwszym i drugiemu opłacić zapoznanie i lekceważenie wielkiego narodu i wielkiego monarchy, który aczkolwiek niejeden popełnił błąd, jest przecież cesarzem Francuzów, a będąc oszukanym, ma w ręku środki zemsty.\nŁudzono się może zbytecznie w Berlinie wewnętrznymi kłopotami Francji i upadkiem moralnym i fizycznym cesarza, a niezawodnie za wiele rachowano na cierpliwość, którą chętnie tłumaczono sobie jako niemoc i bezsilność. Rachowano może także na nieuniknione prawa natury, które lada chwila sprowadzić mogły wielkie we Francji i Europie zmiany. Rachuby te zawiodły! Cesarz przy sposobnej chwili przemówił w imieniu obrażonych interesów Francji i świata, a Francja stanęła przy nim jak jeden człowiek, i oto wybuchła wojna w samej matni cywilizacji, wojna, w której Prusy stracić mogą swoją potęgę, a hr. Bismarck swoją sławę. Il a manqué cette fois du coup d’oeil [tym razem od razu widać było, że tęsknił], rzekł ktoś.\nSkoro kompromis okazał się niemożliwym, nie pozostawało Francji, jak siłą i wojną zastrzec swoje interesy, zapewnić swoją potęgę i rozbić złowrogie dzieło hr. Bismarcka. Od chwili stworzenia tego dzieła, stał przed światem dylemat: iż musi się ono dopełnić lub być rozbitym. A dziś o nic też innego nie idzie, i wojna francusko-pruska nie może mieć innego skutku, jak tylko rozbicie Północnego Związku albo zjednoczenie Niemiec, o którym król Wilhelm[v] z wielką już dziś szczerością wspomina w swej wojennej proklamacji.\nSkoro sama natura rzeczy, tj. stworzenie Północnego Związku, musiała wywołać dalsze zawikłania i wojny, nierównie jest korzystniej dla cywilizacji, dla Austrii i dla nas, iż Francja wzięła w nieuniknionych wypadkach inicjatywę, jak gdyby wcześniej czy później ściślejszy alians Prus i Rosji wywołał dalsze zawikłania. Z wyższego też nieco stanowiska zapatrując się na wypadki, wojna wypowiedziana przez Francję jest rzeczywiście tylko odporną; bez względu nawet na możliwe przypuszczenia o skutkach spotkania się cesarza rosyjskiego z królem pruskim i hr. Bismarckiem w Ems[vi].\nWobec tych wielkich i wyższego rzędu powodów antagonizmu i walki, nie będziemy się zastanawiać nad bezpośrednim powodem zerwania, nad ową kandydaturą księcia Hohenzollerna na tron hiszpański[vii] tak mało znaczącą w treści, aczkolwiek przypominającą formą złowrogie dla Francji czasy Karola V[viii]. W takim położeniu rzeczy każdy powód dobry, bo cel wojny był uprawniony, szło tu już tylko o uchwycenie sposobnej chwili do pomszczenia Francji i oszukanego cesarza Francuzów. Pod tym względem zdaje się, że wybór dobrze wypadł. Wojna zaskoczyła nie tylko Europę, ale przede wszystkim Prusy. Widocznym było, że chcąc rozbić Północny Związek, trzeba było podjąć ciężką i trudną walkę, „tę walkę podjąć mogła tylko Francja, każda godzina była tu drogą i wielki był czas brać się do czynu”. Niewątpliwie, każdy dzień, każda godzina, służyły Prusom do wzmocnienia się i do dokończenia dzieła bez pomocy Francji i bez wynagrodzenia dla Francji, pośpiech więc był koniecznym, i dlatego już chwila dobrze jest obraną; wypadki zastały Prusy bez rzeczywistych sprzymierzeńców, odjęły im korzyści inicjatywy, i rzuciły widocznie w ich obóz popłoch. Między dwoma tak wojskowo potężnymi przeciwnikami, Bóg wojny ostatecznie rozstrzygnie, dziś jednak Francja ma warunki wyższości, które z czasem może byłaby straciła.\nCesarz Napoleon zbadawszy usposobienie Francji plebiscytem[ix], znalazł w nim wzmocnienie i poparcie przeciw skrajnym stronnictwom, lecz zarazem może i wskazówkę, iż dla zapewnienia, jeżeli nie dynastii – bo któż w dzisiejszych czasach mówić może o zapewnieniu dynastii? – to przynajmniej tronu dla swojego syna, należało mu podnieść chwałę, urok i potęgę Francji na zewnątrz, tak wielce upadłe (o czym nawet wspomniał w manifeście ogłoszonym po plebiscycie), i zapewnić jej stanowisko pierwszorzędnego w Europie mocarstwa, naprawiając błędy własnej polityki i szukając odwetu za chybione, pomylone rachuby z 1866 r. Wojna obecna nie jest jedynie odwetem nad Prusami, jest ona także odwetem nad własnymi błędami, jest dążeniem do zatarcia tych czarnych plam w polityce napoleońskiej, o których sam cesarz raz wspomniał.\nTe są, zdaniem naszym, sprężyny moralne i wyższego względu, które spowodowały dzisiejsze wypadki.\nCo się tyczy materialnych i militarnych warunków walki, to dziś Francja ma jednolitą armię znającą swoich dowódców i znaną od nich: armia zaś Północnego Związku świeżo dopiero jest ukonstytuowana; wprawdzie dziś już całe niemal Niemcy są pod dowództwem Prus, lecz to dowództwo nie przeszło jeszcze w krew armii, zwłaszcza w południowych Niemczech; wrogie sobie przed czterema latami armie, dziś pod jednym nominalnym stoją dowództwem. Północne granice Północnego Związku od morza nie przestały być najsłabszą jego stroną, są one zupełnie odsłonięte i przedstawiają dla Francji przy ogromnej nieproporcjonalnej wyższości jej sił morskich łatwe pole do zaczepnego, a groźnego dla Prus działania. Nareszcie wedle świadectwa znawców, niezaprzeczoną ma być wyższość broni francuskiej. Przy równych niemal liczebnie siłach, a przy wyższości rasy, pod względem wojskowym, są to zadatki powodzenia i zwycięstwa Francji.\nPolitycznie zaś Francja jest dziś w tym położeniu, że oczekiwać może i rachować tylko na sprzymierzeńców, nowych zaś przeciwników nie powinna się obawiać. Rosja, jedyny możliwy sprzymierzeniec Prus, zaskoczoną także została pospiesznym i niespodziewanym postanowieniem cesarza Napoleona; koleje jej nieukończone, uzbrojenie podobno w opłakanym stanie, a reorganizacja armii przedsięwzięta przez ministra wojny Milutina[x], w połowie nawet nie przeprowadzona, brak pieniędzy i kredytu, a krwawe widmo Polski stoi jeszcze przed jej oczyma; jednym słowem niesposobna to dla niej chwila do wmieszania się czynnie i militarnie w sprawy europejskie, aczkolwiek prawdopodobnie okoliczności zniewolić ją mogą do takiego wmieszania się; lecz ono nie Francji głównie zagrozi, a w każdym razie z natury rzeczy i położenia, natychmiast przysporzy jej sprzymierzeńców. Anglia wierna w ostatnich czasach przyjętej zasadzie, pozostanie zapewne neutralną; aczkolwiek ta neutralność nie będzie całkiem obojętną, a nieprzyjazny jej wpływ dla Francji głównie przy zawarciu pokoju da się uczuć. Inne mocarstwa i państwa albo muszą pozostać zupełnie neutralnymi, albo też ze względu na własne interesy muszą się stać sprzymierzeńcami Francji.\nW zamian Francja zastaje całe Niemcy uzbrojone od stóp do głowy, pod dowództwem Prus. Jeżeli łudzono się we Francji nadzieją wzniecenia nienawiści do Prus i rozdzielenia sił Niemiec, to złudzenia te rozwiały się w chwili wydania przez Francję wojny Prusom i posunięcia się wojsk francuskich ku granicy niemieckiej. Solidarność interesów niemieckich i wielkiej ojczyzny ma dziś tylko jeden wyraz: Prusy i Północny Związek, około niego skupiły się i skupiać się będą Niemcy; jest to jeszcze skutek błędów polityki napoleońskiej i dozwolenia na nadzwyczajny wzrost Prus. Patriotyzm niemiecki w obecnej chwili nie może inaczej się objawić, jak skupiając się około Prus, około dzisiejszego naczelnika Północnego Związku, a przyszłego naczelnika zjednoczonych Niemiec. Bądź co bądź i pomimo cesarskich oświadczeń, wojna rozpoczęta nie zagraża jedynie Prusom, bo chociażby nie zagrażała ziemi niemieckiej, to zagraża przecież stanowisku europejskiemu Niemiec i ich rzeczywistemu zjednoczeniu. Po rozbiciu lub ukróceniu potęgi pruskiej nikt inny nie zdoła ani militarnie, ani państwowo zjednoczyć Niemcy i od tej chwili można być pewnym, iż możliwą będzie jedynie fikcyjna, ale nigdy rzeczywista jedność Niemiec. W samej rzeczy więc idzie tu o potęgę i o jedność niemiecką, idzie o przewagę Francji, a te względy dostateczne są, aby Niemcy około Prus dziś zjednoczyć, aby wszystkie cząstki wielkiej ojczyzny zapomniały pod wpływem przerażenia i obawy o świeżych krzywdach i nie całkiem może wygasłych ambicyjkach, i chociażby tylko dla decorum poddały się dowództwu Prus dla obrony wielkości i terytorium Niemiec. Mogą się pojawić wyjątki, stanowić je może będą pretendenci, lecz podczas wojny wyjątki te będą bez znaczenia. Francja więc będzie miała do czynienia militarnie z całymi Niemcami z wyjątkiem austriackich, a moralnie z duchem całego narodu niemieckiego. Duch ten stokroć groźniejszy od materialnej siły Niemiec, bo on stanąć może jako przeszkoda i zapora nawet po wojnie, a może i po zawarciu pokoju, gotując na przyszłość nowe zawikłania.\nPod względem celu wojny wyższość jest dotąd po stronie Prus; celem ich walki i następstwem ich zwycięstwa jest zjednoczenie całych Niemiec. Prusy przystępują dziś do walki z napoleońską ideą, wypisaną na ich sztandarze. Cel ostateczny Francji dotąd niewiadomy; jedyny przypuszczalny jest rozbicie Północnego Związku; a tak rozpoczynając tę wojnę, Francja rozdziera sławną notę p. La Valette[xi] o aglomeratach, a jak ktoś dowcipnie powiedział, cesarz rozpoczyna pracę Penelopy. Ale po tym, po rozbiciu, jaki sobie cel Francja może założyć? Nie jesteśmy ideologami w polityce, wiemy dobrze, że dotąd jeszcze, z małymi i rzadkimi wyjątkami, rzeczywistymi korzyściami politycznymi są tylko powiększenia terytorialne, że one tylko zwykle wynagrodzić mogą państwu wielkie ofiary, które ponosić ono musi w tak olbrzymiej jak dzisiejsza walce; chociaż byśmy jednak przypuścili posunięcie granic Francji do Renu, to przez to ostateczny cel wojny nie byłby jeszcze dopiętym, bo Francja przedsięwziąwszy tak wielką walkę, nawet po zdobyciu lewego brzegu Renu, musiałaby tę zdobycz zapewnić sobie, a świat zabezpieczyć od dalszych nieuniknionych zawikłań!\nW tym też pytaniu streszcza się cała sytuacja i przyszłość: czy obecna wojna, mając na celu wyłącznie jednostronne załatwienie sporu między Francją i Prusami, przygotuje tylko dalsze europejskie zawikłania i katastrofy; czy też sięgając dalej, zapewni Europie na czas dłuższy pokój, stworzy dla niej nowe i stałe podstawy bytu i doprowadzi do owego tak pożądanego, a koniecznego rozbrojenia, które nie położy końca wojnom – nie, w to nie wierzymy – ale pozwoli przemienić dzisiejszy system olbrzymich a wycieńczających uzbrojeń na system obrony krajowej, a tym samym położy koniec zbrojnemu pokojowi europejskiemu.\nW tej chwili sprawdzają się dotąd tak dwuznaczne słowa mowy cesarza Napoleona, która zamknęła nieszczęsną i smutnej pamięci akcję dyplomatyczną w sprawie polskiej: „Dwie drogi stoją otworem: jedna prowadzi do postępu przez pojednanie i pokój, druga prowadzi na nieszczęście do wojny…”. Dziś od ostatecznego celu przedsięwziętej wojny zależy: czy świat wejdzie na tę pierwszą drogę, czy też brnąć będzie dalej po drugiej w krwi, nieszczęściach i ogólnym bankructwie.\nNie dość załatwić, a raczej załatać sprawę nad Renem, trzeba stale urządzić stosunki niemieckie i zapewnić i zabezpieczyć interesy środkowej Europy, to jest byt Austrii.\nW każdym razie tak w pierwszym, jak i w drugim przypuszczeniu, dopiero co wybuchła wojna zmieni postać Europy, zmieni jej dzisiejsze warunki bytu i stosunek sił; idzie tylko o to, czy zmieni je tymczasowo i chwiejnie, czy też w sposób nieco stalszy i na dłuższy czas. Dlatego też ważną, arcyważną dla wszystkich jest chwila obecna, pełna grozy i brzemienna w przyszłość, a tym samym nakazuje wszystkim poczucie obowiązków, wielkie skupienie i rozwagę.\nDla nikogo zaś niezaprzeczenie ważniejszą nie jest obecna chwila, jak dla tych, których istnienie wśród Europy zagrożone, byt zachwiany, a którzy licznymi otoczeni są wrogami; dla nikogo tak ważną nie jest, jak dla wszystkich skupionych w Austrii interesów, jak dla Austrii, a w Austrii dla nas i węgierskiej jej części.\nNie taimy wcale przed sobą, że jedna z tych ważnych a przewidywanych chwil dla polityki, której od początku bronimy, nadeszła, jakikolwiek skutek obecna wojna mieć może i chociażby ta chwila nie stała się stanowczą. Jest to bowiem dla tej polityki nie tylko ważna chwila, ale i próba.\nDosyć rzucić okiem na kartę europejską, dosyć przypomnieć sobie, jak trudne i przykre położenie stworzyły Austrii wypadki 1866 r., aby wpaść na myśl i podejrzenie, że ona to, że kierujący jej losami polityczni ludzie, wywołali dzisiejsze zawikłania i zręcznym działaniem przygotowali i umożebnili tę wojnę, która bądź co bądź zmienić musi, a zmienić może na dobre, dzisiejsze tak nieznośne i tylu niebezpieczeństwami otoczone położenie Austrii. Już nawet nieprzyjazna Austrii prasa zrobiła ten zaszczyt hr. Beustowi[xii], iż posądziła go, że on to jest główną sprężyną dzisiejszego kryzysu. Nic słuszniejszego ze strony nieprzyjaznej prasy i nic chwalebniejszego dla męża stanu kierującego losami Austrii, jak to podejrzenie; lecz zarazem, o ile nam wiadomo, nic mniej zgodnego z prawdą i rzeczywistością! Dziwną, doprawdy, zdumiewającą odegrała w tym wszystkim rolę nasza dyplomacja! Nie tylko, że nic nie wywołała i nic nie przygotowała, ale podobno nawet o niczym nie wiedziała, niczego się nie domyślała; do ostatniej chwili w wojnę nie wierzyła, a gdy wybuchła, jednemu tylko uczuciu oddała się nieograniczenie, uczuciu przerażenia, jednej tylko nadziei, nadziei prędkiego zakończenia wojny, pomimo przestrogi cesarza Napoleona w proklamacji do armii, „że wojna będzie długą”. A przecież w obecnym położeniu Austrii, które tylko od wewnętrznych zmian oczekiwać może zbawienia, gdyby wojna ta była niemożliwą, to ją Austria umożebnić powinna była; a gdyby prędko zakończyć się miała, to by ją przedłużyć powinna.\nTymczasem cóż widzimy? Oto niedołężne usiłowania dyplomacji austriackiej, ubrane w czcze frazesy miłości pokoju, zażegnania burzy, zażegnania tej może opatrznościowej dla Austrii wojny i chęć zatrzymania lub przerwania jej czym prędzej. Czy w samej rzeczy i naprawdę taki jest w dzisiejszych okolicznościach rzeczywisty interes Austrii?! Jak to, więc wojna 1866 r. stworzyła dla Austrii tak bezpieczne, tak przyjazne warunki bytu, że nie pozostaje jej nic innego, jak tylko starać się wszelkimi siłami o utrzymanie status quo! Więc te cztery lata od Sadowy[xiii], przebyte wśród ciągłej trwogi i obawy o byt, pod naciskiem dwóch potężnych wrogów, których ciążenie na Austrię dawało się czuć nie tylko w zewnętrznych, ale przede wszystkim w wewnętrznych stosunkach, niczego innego nie nauczyły naszych mężów stanu prócz nieograniczonej chęci utrzymania nieograniczenie tak błogiego status quo?! Więc Austria nie czuje potrzeby odwetu za te wielkie klęski 1859[xiv] i 1866 roku, które ją niemal z rzędu mocarstw strąciły; więc jej mężowie stanu zapoznają tę prawdę, że wielkim mocarstwem pozostać może jedynie pod tym warunkiem, że się szuka i znajduje odwet i wynagrodzenie za poniesione klęski, że inaczej klęski te ciążąc nieustannie na państwie, stopniowo osłabiają jego znaczenie i sprowadzają je do rzędu państewka! Gdyby tak było rzeczywiście, zwątpić by należało zupełnie o przyszłości Austrii, niezdolnej już nawet wskrzesić tradycji Eugeniuszów[xv], Kaunitzów[xvi] i Metternichów, a uwierzyć by trzeba ostatecznie, że dzisiejsi jej mężowie stanu wzięli sobie już nie za środek, ale za cel i zadanie politykę z dnia na dzień.\nWidocznym się dziś stało, że dyplomacja nic nie przygotowała i nic nie przewidziała, że nie myślała ani o kompromisie z Prusami, ani o wywołaniu przeciw nim wojny – dwie konieczne ostateczności – że nakreśliła sobie jedynie ciasny horyzont, poza który wzrok jej nie sięgał, ograniczający jej działanie do utrzymania zabójczego a niemożliwego do utrzymania status quo, i że w skutku tej zgubnej i niedołężnej polityki, wielkie wypadki zaskoczyły Austrię nieprzygotowaną równie jak jej wrogów, a jej mężów stanu rozmiłowanych w wewnętrznych sporach i że zamiast powitać owe wypadki z radością, powitała je Austria z nieukrytym przed całym światem uczuciem obawy i trwogi. Nie wszystkim ludziom politycznym danym jest stwarzać wypadki lub przygotowywać je; lecz nawet na nazwę ludzi politycznych nie zasługują ci, którzy z danych okoliczności korzystać nie umieją. Państwo zaś, które nie umie uchwycić sposobności, aby podnieść swą potęgę, dobrowolnie abdykuje. Kiedyż zaś sposobniejsza może być do odwetu chwila, jak ta, w której jeden z nieprzyjaciół zajęty straszną wojną, drugi do wojny nie gotów? Jeżeli dziś Austria nie podniesie się z upadku i nie polepszy swojego bytu, złoży dowód martwoty i niedołęstwa; a jeżeli jej ludzie polityczni nie potrafią skorzystać z obecnych okoliczności, aby wzmocnić potęgę państwa, ciężką wezmą na siebie odpowiedzialność. A gdyby nam na to odpowiedziano stanowczym argumentem, iż Austria niegotowa i niezdolna do akcji, to odpowiedzielibyśmy, iż jest to właśnie pierwszy i najgłówniejszy powód, aby starała się być gotową i całą w tym kierunku wytężyła energię. Nie ma bowiem co innego do robienia.\nJakikolwiek będzie skutek wojny, wpłynąć ona musi na losy i położenie Austrii, tym samym już skutek ten nie może jej być obojętnym, a bezpośrednio czy pośrednio musi się do niego Austria przyczynić i na niego wpłynąć; stąd już wynika dla niej konieczność trzymania się w pogotowiu na wszelki wypadek i wobec wszelkiego niebezpieczeństwa.\nW chwili, w której wszystkie interesy europejskie są poruszone, dzisiejszy stan rzeczy zakwestionowany, marzyć dla Austrii otoczonej tylu niebezpieczeństwami, a mającej tyle do stracenia i tyle do zyskania o niezbrojnej neutralności, to czysta fikcja, niedołęstwo lub zdrada! Niemożność neutralności niezbrojnej uznał hr. Beust w swoim okólniku, odwołując się do przykładu mniejszych państw – Holandii, Szwajcarii i Belgii, które acz zasłonięte neutralnością, przecież pospieszyły uzbroić się. W samej rzeczy argument to nasuwający się każdemu. Nie pojmujemy też neutralności niezbrojnej Austrii, zaliczamy ją do nieprawdopodobieństw. Austria powinna by być natychmiast uzbrojoną od stóp do głowy w tak ważnej i groźnej chwili. Wiemy, że smutny jej stan wewnętrzny stoi temu na przeszkodzie, ale Austria musi czym prędzej wejść w fazę neutralności uzbrajającej się. Dziś bowiem, dzięki jej opłakanym rządom, absorbującym wszystko wewnętrznym zatargom i czteroletniemu zaślepieniu wszystkich bez wyjątku, nim dojdziemy do stopy wojennej, musimy pierwej dojść do stopy pokojowej, na której nawet wcale dotąd nie znajduje się armia.\nCóż stanowi grozę i niebezpieczeństwo położenia Austrii od wojny 1866 r.? Oto ciśnienie na nią dwóch potężnych, a z natury rzeczy nieprzyjaznych mocarstw, ciśnienie Prus i Rosji, przedstawiających dwie złowrogie dla Austrii idee: idei pangermańskiej i idei panslawistycznej. Ciśnienie tych dwóch mocarstw i tych idei na Austrię, nie tylko zagrażało jej z zewnątrz nieuniknioną wcześniej czy później katastrofą, istnym rozbiciem, które mogło przy zneutralizowaniu Francji wewnętrznymi zawikłaniami, lada chwila nastąpić za porozumieniem Prus i Moskwy, ale ciążąc także na Austrię wpływem panslawizmu z jednej strony, pangermanizmu z drugiej, przeszkadzało jej wewnętrznemu ukonstytuowaniu się i rzeczywistemu wzmocnieniu. Któż nie czuł i nie uznawał, że te dwa zgubne wpływy uniemożebniały wewnętrzne kompromisy do tego stopnia, iż jasno widząc rzeczy, umysły, dopiero od zewnętrznych wypadków oczekiwały ostatecznego ukonstytuowania się Austrii. Główne niebezpieczeństwo polegało na jednoczesnym z dwóch stron działaniu dwóch potężnych przeciwników i dwóch groźnych idei, a szczególnie na prawdopodobnym ich w danej chwili połączeniu się w wspólnym celu rozbicia Austrii.\nPolityka więc monarchii austriacko-węgierskiej zmierzać winna była przede wszystkim do zmienienia tego opłakanego stanu rzeczy, czy to za pomocą kompromisu z jednym z tych mocarstw, czy też za pomocą europejskich zawikłań i wojny; polityka zaś austriacko-węgierska powinna z danych okoliczności i zawikłań skorzystać i zużytkować je na to, aby zmienić radykalnie i stanowczo ten groźny stan rzeczy; niewątpliwie wybuchła wojna dać może do tego sposobność, wojna Francji z jednym z ciążących na Austrii mocarstw.\nJeżeli, jak powiedzieliśmy, celem polityki austriacko-węgierskiej powinno być wyzwolenie się i zabezpieczenie od dwóch grożących jej stron, to jednak od strony Niemiec nie potrzebuje ona ani podbojów, ani aneksji, ażeby się zabezpieczyć i wolniej a swobodniej oddychać; dość, aby przewaga pruska została przełamaną, aby Północny Związek został rozbity i stracił własność i siłę magnetyczną względem jej niemieckich prowincji; taki a nie inny będzie skutek wojny w razie zwycięstwa Francji, takiego przynajmniej skutku życzyć sobie powinna Austria i dla dopięcia go współdziałać, ale do tego nie wystarczy niezbrojna neutralność, jedynie zbrojna i zupełna gotowość do wojny zaważyć mogą na szali, i takie działanie nakazane jest tak ewentualnością chwilowej porażki Francji, jak i troską o to, aby Francja nie zadowoliła się połowicznym zwycięstwem, ale żeby to zwycięstwo sprowadziło radykalną zmianę stosunków w Niemczech.\nInne zupełnie jest położenie monarchii austriacko-węgierskiej ze względu na drugiego potężnego i nieprzyjaznego sąsiada, na Rosję i panslawistyczne idee.\nTu przede wszystkim monarchia zasłaniać się winna przed niebezpieczeństwami od dawna jej grożącymi, a które wzmagają się wobec zawikłań europejskich. Niebezpieczeństwa te mogą dziś być dwojakie: pochodzić one mogą od bezpośrednich, zaborczych, a od dawna żywionych zamiarów Rosji, lub też polegać na pomocy, którą by Rosja Prusom przynieść chciała.\nW pierwszym wypadku posiadłości Austrii od strony Rosji, będących otwartymi i strategicznie nie do obronienia, Austria w razie złowrogich zamiarów Rosji, natychmiast i na pierwszą o nich wiadomość, chcąc się zasłonić, musiałaby zacząć zaczepne działanie, tak dla zasłonięcia swoich posiadłości, jak zabezpieczenia sobie środków do walki i przeniesienia jej na korzystny pod każdym względem dla niej teren[xvii]. Na tę więc ewentualność neutralność zbrojna nie wystarcza, przezorność nakazuje jak najśpieszniejsze uzbrojenie.\nGdyby zaś w drugim wypadku Rosja podążyła na pomoc Prus, byłoby to takim złamaniem równowagi sił na korzyść dwóch głównych wrogów Austrii, iż ta ani chwili namyślać by się nie mogła, i musiałaby natychmiast wejść w szranki, a tu znów ze względu geograficznego położenia musiałaby także jak najspieszniejszą wziąć inicjatywę militarną, a wziąć by jej nie mogła, gdyby dziś ograniczyła się na neutralności niezbrojnej.\nOd strony Rosji wojna w Niemczech, jakiekolwiek będą jej losy, nie zasłoni ostatecznie Austrii, aczkolwiek złamanie potęgi pruskiej i rozbicie Północnego Związku, pozwalając Austrii oddychać swobodniej z tamtej strony, umożebni tym samym zwrócenie całej jej uwagi i wszystkich jej sił ku stronie Rosji i zasłanianiu tak Europy jak Niemiec i Wschodu przed grożącymi stamtąd niebezpieczeństwami. Rzeczywiste jednak niebezpieczeństwo dla monarchii austriacko-węgierskiej, a bezpośrednie dla jej polskiej i węgierskiej części, usuniętym być może ostatecznie jedynie posunięciem granic Austrii od strony Rosji.\nNie będziemy się tu ponownie rozwodzić nad niebezpieczeństwami grożącymi Austrii ze strony Rosji, znane są one dokładnie i uznane tak w Rosji, jak i w Austrii, a najżywiej czuć je musimy my i Węgrzy. Broszura generała Fadiejewa[xviii], a nawet najświeższe objawy dziennikarstwa rosyjskiego, te tysiące ajentów pracujących w Austrii dla Rosji świadczą o nich, co więcej świadczą o ich jawności. Niezaprzeczoną jest prawdą, że pierwszym krokiem do rozbicia Austrii przez Rosję byłby zabór Galicji; dalsze akty dramatu nastąpiłyby spiesznie; posiadanie więc Galicji jest conditio sine qua non [warunkiem niezbędnym] bytu monarchii austriacko-węgierskiej. Lecz posiadanie to ani politycznie, ani strategicznie nie jest ani pewnym, ani zapewnionym; przeciwnie, z natury rzeczy i położenia geograficznego wciąż zakwestionowane, zamiast być szańcem zabezpieczającym i źródłem spokoju, staje się ono przyczyną niebezpieczeństw i obaw. Austria zabezpieczyć sobie może to posiadanie, a tym samym odsunąć od siebie grożące jej militarne i polityczne niebezpieczeństwo od strony Rosji, jedynie posunięciem swoich granic na północ aż do punktu, w którym by znalazła strategiczną linię obronną i rękojmię tak pod względem militarnym, jak politycznym i etnograficznym.\nJeżeli „Moskiewskie Wiadomości” pisać mogą: „Stokroć lepiej byłoby, znalazłszy jakieś powody, dziś ostatecznie porachować się z Austrią i zadać jej cios stanowczy, pod tę porę, kiedy walka trwać będzie na Renie” – to nikt nas nie oskarży o brak umiarkowania, jeżeli w zamian twierdzić będziemy, że Austria, jeżeli się da, powinna skorzystać z dzisiejszych okoliczności, aby zdobyciem linii strategicznej i etnograficznej zabezpieczyć się raz na zawsze od strony Rosji. Nie idzie tu ani o zgniecenie Rosji, ani o dotknięcie jej w jej żywotnych interesach, ani o wojnę z nią na śmierć lub życie, ale idzie o słuszne sprostowanie granic, które by zapewniło byt Austrii i interesy środkowej Europy, a pokój europejski uczyniło stałym. Co do nas chcemy, żeby i Austria miała swoją etnograficzną politykę, a przekonani jesteśmy, że tylko odsunięcie Rosji od granic Austrii w tym kierunku załatwić może stanowczo wewnętrzną kwestię słowiańską, jak poskromienie Prus może jedynie zapewnić spójnię prowincji niemieckich Austrii z innymi.\nSkoro nieunikniony stoi przed Austrią dylemat, iż wcześniej czy później straci na rzecz Rosji Galicję lub też wzmocni się żywiołem polskim, skoro tym samym starcie i walka są nieuniknione, nie dość, zdaniem naszym, zasłaniać się przed chwilowymi niebezpieczeństwami od strony Rosji, trzeba jeszcze, jeżeli okoliczności pozwolą, umieć z nich skorzystać, aby raz położyć koniec nieznośnemu stanowi niepewności i tymczasowości, i rozstrzygnąć kwestię bytu. Jasnym jest, iż w podobnym działaniu korzyści inicjatywy byłyby niezrównane dla Austrii, tym samym Austria popełniłaby wielki błąd, za który w krótkim bardzo czasie przyszłoby jej odpokutować, gdyby z przyjaznych okoliczności nie umiała w tym kierunku skorzystać. Nie twierdzimy bynajmniej, iż nadeszła już po temu chwila, ale to pewna, że dzisiejsze wypadki mogą ją sprowadzić; a gdyby wtedy niezbrojna neutralność Austrii stanęła jej na przeszkodzie do działania, neutralność taka stałaby się ciężkim grzechem i grubym błędem, i dlatego także uważać ją musimy za niemożliwą. Dodamy, że po rozbiciu Prus i jedności niemieckiej takie wzmocnienie, a raczej zabezpieczenie Austrii może się okazać koniecznością dla Niemiec i Europy. Dość wspomnieć na niedawny jeszcze wpływ Rosji na Niemcy i sprawy niemieckie, aby dojść do przekonania, że balast stanie się koniecznym.\nZbrojna więc jedynie neutralność Austrii odpowiada w dzisiejszych okolicznościach jej godności, bezpieczeństwu i interesom, a nie wątpimy, że w krótkim czasie rządy tak węgierski, jak i przedlitawski[xix] pojmą jej konieczność.\nJeżeli w danym razie i na pewne wypadki życzymy sobie śmiałej inicjatywy Austrii, jeżeli w niej tylko widzimy zbawienie, to niewątpliwie jednak nakazaną jej jest wielka przezorność. Skoro jej dyplomacja ani nic nie przygotowała, ani nic nie przewidziała, skoro dzięki kwestiom wewnętrznym olbrzymie wypadki zastały Austrię nieprzygotowaną i zaskoczyły ją, nie mogła ona w pierwszej chwili innej przyjąć postawy jak neutralną, aczkolwiek natychmiast okazała się konieczność neutralności uzbrajającej się. Główne zdaniem naszym niebezpieczeństwo dla Austrii polega na tym, iżby wojna nad Renem nie skończyła się po jednym zwycięstwie, połowicznym załatwieniem sprawy, nabytkami Francji, a pozostawieniem po tej stronie Renu wolnego pola Prusom. W tym przypuszczeniu Francja zobojętniałaby na dalsze kombinacje, jej żądza chwały i odwetu byłaby zaspokojoną, a Austria pozostałaby tym samym na łasce dwóch wrogich mocarstw, Prus i Rosji, z których pierwsze szukałyby na niej łatwego odwetu, a druga koniecznych do dalszego działania zdobyczy. W Wiedniu o ile nam wiadomo przewidują tę ewentualność, opierając się na precedensach i znanej praktyce polityki napoleońskiej. Wzgląd to ważny i który wielką nakazuje baczność; lecz ani neutralność, ani nawet zbrojna neutralność nie zdoła tego niebezpieczeństwa zażegnać; zażegnać je właśnie może jedynie śmiała inicjatywa Austrii; nie zapoznajemy jednak, że do niej niezbędnymi są pewne warunki i rękojmie.\nMy z usposobienia i natury rzeczy skłonni jesteśmy przypisywać zawsze ludziom działającym na widowni europejskiej wielkie plany i wielkie myśli, zwykle przeceniamy ich, i dlatego tak często fałszywy, a pełen złudzeń wydajemy o nich sąd. Rząd nie może ani dzielić, ani poddawać się tym złudzeniom; musi on przede wszystkim mieć rękojmie, że Francja nie przerwie raptem rozpoczętej nad Renem wojny połowicznym pokojem. Dziś już uderzać musi umysł ta okoliczność, że rząd francuski rozpoczynając wojnę ani szukał, ani zapewnił sobie sprzymierzeńców; mogłoby to wprowadzić na domysł, że wojna leżąca w naturze rzeczy, przypadkowo jednak tylko wybuchła, i że dotąd żadna wyższa nie kieruje nią myśl, że ją wywołała konieczność położenia. Ze względu na Austrię, czyż ks. Gramont[xx], który dopiero co z Wiednia był przybył, tak wielce był pewnym i zapewnionym jej współudziału natychmiastowego, iż nie czuł potrzeby zabezpieczenia się formalnego? Czyż może zapomniał, że dziś monarchia nie jest austriacką, ale austriacko-węgierską? Czyż w każdym razie tak mało był obeznany z jej stosunkami, iżby mógł przypuścić, że zaraz po wypowiedzeniu przez Francję wojny Prusom, Austria postawi w Czechach zbrojny korpus, i czyż nie wiedział, że przy najlepszych chęciach i przy największym pośpiechu nie może ona być gotową przed sześciu tygodniami? Są to wszystko co najmniej dowody dyletantyzmu dyplomatycznego, jeżeli nie wskazówki, że i Francja nie myślała o wojnie.\nNie tylko, że nie życzymy sobie, żeby Austria wmieszała się bezwzględnie i na ślepo w wojnę, żeby wzięła bezwarunkowo udział w walce, ale przeciwnie, pojmujemy go tylko pod warunkiem wszechstronnych dla jej bytu i potęgi rękojmi. Interwencja Austrii, mająca jedynie na celu przywrócenie jej dawnego stanowiska w Niemczech, z pominięciem innych jej interesów i bezpieczeństwa krajów koronnych, byłaby tak zgubnym powrotem do dawnych błędów, byłaby tak wielkim grzechem przeciw cywilizacji, interesom ludów Austrii, a może nawet interesom niemieckim, że taka polityka na ogólne zasłużyłaby potępienie w monarchii, a my byśmy do niej w żaden sposób zachęcać nie mogli, w czym by nas niewątpliwie poparł tak rząd, jak naród węgierski. Ani my, ani Węgrzy, ani dynastia, ani Austria nie mamy powodów żywić sympatii dla Prus, ale tym mniej mamy powodów narażania sobie wielkiego narodu niemieckiego i drażnienia jego uczucia. Polityki odgrywania się w Niemczech nigdy popierać nie będziemy. A pod tym względem oświadczenia zrobione przedwczoraj w sejmie peszteńskim przez hr. Andrássego[xxi], niewątpliwie w Galicji z równym zadowoleniem i uznaniem przyjęte zostały, jak w izbie węgierskiej.\nPrzyznajemy jednak, iż dla Austrii mającej w swym łonie kilkanaście milionów Niemców, dynastię niemiecką, i granicząc z Niemcami, czystym byłoby niepodobieństwem żądać od niej, aby ją Niemcy całkiem nie obchodziły. My takiego życzenia nie wyrażamy, ale jak na dzisiaj złamanie potęgi pruskiej jest jedynym jej interesem i dostatecznym celem. Tego zadania podjęła się Francja. Austria czuwać tylko winna nad tym, aby je w zupełności spełniła i spełnić mogła. Rzucenie się zaś do walki w Niemczech z poświęceniem innych interesów i innych krajów koronnych byłoby zdradą stanu względem Austrii, a tu interes tak Galicji, jak Węgier zbyt jest wyraźny, aby nasze obowiązki nie były pod tym względem jasnymi. Zupełnie zmieniłaby się postać rzeczy, gdyby wszechstronnie omówione warunki między Austrią i Francją, wszechstronnie zapewniły interesy monarchii węgiersko-austriackiej tak od strony Niemiec, jak od strony Rosji, wtedy wybiłaby godzina inicjatywy dla Austrii i to w kierunku, o którym wyżej nadmieniliśmy, ten zaś kierunek połączyłby wszystkie nawet wewnątrz monarchii zdania, bo by odpowiadał zarówno interesom Austrii, Niemiec i Europy. Z natury rzeczy w dotychczasowych okolicznościach Austria przeznaczoną jest do matowania Rosji, a prawdę tę uznał już rząd węgierski.\nBardzo jednak łatwo rozszerzyć się może jej koło działania, a to, gdy wypadki z nadreńskich przemienią się w europejskie. Tu na pierwszym rzędzie stoi przymierze włosko- francuskie. O ile nam wiadomo, przymierze to jest już faktem, i obrachowane jest na pewne ewentualności, a opuszczenie Rzymu przez Francuzów obiecane jest w zasadzie[xxii]. Pojmujemy wybornie, że w obecnej chwili wielce zależeć może Francji na neutralności Włoch; przymierze jednak zaczepno-odporne wiele by straciło na swojej wadze, tak pod względem strategicznym jak i politycznym, gdyby Austria do niego nie przystąpiła; jedynie przystąpienie do niego Austrii może mu nadać wielką doniosłość. Jeżeli się nie mylimy, w tej chwili głównie w tym kierunku prowadzą się układy, a podpisanie tego potrójnego traktatu byłoby początkiem znaczących wypadków.\nO traktacie neutralności między Austrią, Włochami i Anglią, o którym wspominają dziś dzienniki wiedeńskie, my dotąd nic nie wiemy. Traktat ten ubezpieczyłby tylko na czas wojny posiadłości Austrii, krępując wszelką jej inicjatywę. Lecz co ważniejsze pozwoliłby on w razie danym Rosji przyjść w pomoc Prusom, bez obawy, aby Austria stanęła po stronie Francji. Wieść o tym traktacie w zupełnej stoi sprzeczności z naszymi wiadomościami o przymierzu włosko-francuskim.\nNareszcie nie należy w obecnej chwili spuszczać z oczu Księstw Naddunajskich. Wedle wiadomości, którym możemy dać wiarę, Francja trzyma tam w ręku nici politycznej rewolucji, której ofiarą lada chwila paść może książę Karol Hohenzollern[xxiii]. Przyspieszenie wypadków w tym kraju przyspieszyć by mogło ogólne zawikłania.\nW tak ważnej chwili ludzie stojący u steru powinni stanąć na wysokości zadania. Do tego przede wszystkim potrzeba, aby byli zgodni tak co do środków, jak co do celu. Dziś jak wiadomo, trzy czynniki składają rząd, jedność widoków między nimi jest niezbędną, niepewność i rozdział co do celów musi sprowadzić chwiejność, a w końcu katastrofę.\nJedna tylko niezawodnie może być i powinna być polityka monarchii austriacko-węgierskiej, i do tej jedności w działaniu i celach zmierzać muszą ludzie, w których rękach losy Austrii spoczywają.\nNiewątpliwą jednak jest rzeczą, że tak wspólność interesów, jak wspólność niebezpieczeństw doprowadzić musi Galicję i Węgry do jednego i tego samego zapatrywania się na dzisiejszą sytuację. Jedność ta i wspólność działania są konieczne, aby stanowczy wywrzeć wpływ, a zneutralizować złowrogie tendencje. Jeżeli w wewnętrznych sprawach pewne u nas frakcje nie zgadzały się na zapatrywanie węgierskie, to na to przecież musimy się zgodzić wszyscy, że w chwili zewnętrznych zawikłań, interesy i niebezpieczeństwa Węgier i Galicji będą te same, i powinniśmy wspólnie, jednocześnie i solidarnie wpłynąć na postanowienia i zaważyć na szali przeznaczeń Austrii. Już postawa zajęta przez rząd węgierski i jego organa wskazuje, że Węgry upatrują z tej samej co my strony najgroźniejsze dla monarchii niebezpieczeństwa. Nieodżałowaną niezawodnie okolicznością jest, iż sieć kolei żelaznych łączących Węgry z Galicją nieskończona. Dziś może nierównie by ona więcej była przyniosła korzyści i nam i państwu, jak dwukrotne stawianie rezolucji. Podobno pewien mąż stanu węgierski powiedział, że gdyby te koleje były skończone, już teraz przemawiałby za zajęciem przez monarchię śmielszego stanowiska. W obecnych ważnych okolicznościach, jedynie w porozumieniu z Węgrami stojąc koło tronu i dynastii zaważyć możemy na szali wypadków i zdecydować postawę Austrii; wszelkie odosobnione usiłowania byłyby bezowocnymi, szkodliwymi i w wysokim stopniu niepolitycznymi. Delegacje wspólne[xxiv] będą polem, na którym połączenie wspólnych usiłowań przyjdzie do skutku. Dziś wybiła godzina, w której solidarność naszych i węgierskich interesów powinna się okazać, choćby nawet nie przyszło do czynu.\nStanisław Koźmian (1836-1922), publicysta konserwatywny, polityk galicyjski, krytyk i reżyser teatralny, współtwórca i jeden z przywódców krakowskich Stańczyków. Urodził się 7 maja 1836 r. w Piotrowicach w Lubelskiem, w rodzinie o patriotycznych tradycjach. Jego ojciec, Andrzej Edward Koźmian, związany był z Hotelem Lambert, zaś dziadek, Kajetan Koźmian, należał do czołowych poetów i publicystów Królestwa Kongresowego. Stanisław Koźmian kształcił się w Krakowie, Bonn i Paryżu. Pod wpływem sytuacji międzynarodowej i zaleceń Hotelu Lambert, z którym współpracował, zaangażował się w prace na rzecz powstania styczniowego, za co został skazany przez władze austriackie na karę więzienia. Po klęsce insurekcji odtąd konsekwentnie piętnował plany spiskowe, których celem było wywołanie kolejnego zrywu narodowego. W 1866 r., wraz ze Stanisławem Tarnowskim, Józefem Szujskim i Ludwikiem Wodzickim, założył „Przegląd Polski”, pismo propagujące idee stronnictwa konserwatywnego nazwanego Stańczykami, od cyklu pamfletów, które ukazały się w „Przeglądzie…” pod tytułem Teka Stańczyka. Przez wiele lat stał na czele redakcji politycznej krakowskiego dziennika konserwatywnego „Czas”. Był posłem do Sejmu Krajowego i Rady Państwa (1869-1870), zasiadał także w wiedeńskiej Izbie Panów (1917-1918). W latach 1871-1885 kierował teatrem w Krakowie. W 1898 r. przeniósł się do Wiednia. Powrócił do Krakowa w 1919 r. Tam też zmarł 3 lipca 1922 r. Najgłośniejszą pracą Koźmiana była Rzecz o roku 1863 (1895), jedna z najostrzejszych krytyk i zarazem najwszechstronniejszych analiz powstania styczniowego. Napisał także książkę o polityce twórcy zjednoczonych Niemiec pt. O działaniach i dziełach Bismarcka (1902). W 2001 r. Ośrodek Myśli Politycznej wydał wybór pism Koźmiana Bezkarność, zaś w 2017 r. wznowił Rzecz o roku 1863 (w tej edycji opublikowanej pod tytułem Rok 1863).\nTekst Wojna francusko-pruska a polityka Austro-Węgier stanowi przedruk z Przeglądu politycznego, który ukazał się w „Przeglądzie Polskim” 1870, z. 2 (sierpień), s. 299-316 (tytuł fragmentu pochodzi od redakcji).\n[i] Stanisław Koźmian poświęcił swój tekst w „Przeglądzie politycznym”, publikowanym regularnie na łamach „Przeglądu Polskiego”, na analizę sytuacji wytworzonej wybuchem 19 lipca 1870 r. wojny francusko-pruskiej, zakończonej, wbrew nadziejom Koźmiana, klęską Francji, otwierającą Prusom drogę do zjednoczenia Niemiec pod swoje dyktando.\n[ii] Wypadki 1866 r., czyli przegrana przez Austrię wojna z Prusami, która przesądziła o pruskiej dominacji w krajach niemieckich.\n[iii] Otto von Bismarck (1815-1898) – prusko-niemiecki mąż stanu, poseł pruski przy sejmie związkowym we Frankfurcie, poseł w Rosji, ambasador we Francji. Stojąc od 1862 r. na czele rządu pruskiego, zapewnił Prusom hegemonię w Niemczech, o czym przesądziła zwycięska wojna z Austrią w 1866 r. Po zwycięstwie w wojnie z Francją (1870-1871) zwieńczył proces zjednoczenia Niemiec, stając się w 1871 r. pierwszym kanclerzem nowo utworzonego Cesarstwa Niemieckiego – w tej roli rozbudował ustawo-dawstwo socjalne i prowadził politykę Kulturkampfu. W 1890 r. – wobec niezgodnych z jego oczekiwaniami wyników wyborów i konfliktu z cesarzem Wilhelmem II – złożył dymisję.\n[iv] Związek Północno-Niemiecki powstał po wojnie austriacko-pruskiej 1866 r. i rozwiązaniu stworzonego decyzjami kongresu wiedeńskiego w 1815 r. Związku Niemieckiego. W jego skład weszły 22 państwa niemieckie, leżące na północ od Menu, oraz Wielkie Księstwo Poznańskie. W porównaniu z poprzednim związkiem w nowym zabrakło więc Austrii i Bawarii. Początkowo był związkiem wojskowym, zaś od 1 lipca 1867 r. państwem federalnym, działającym w oparciu o konstytucję opracowaną przez Bismarcka. Istniał do 1871 r., gdy powstały zjednoczone Niemcy. Dominowały w nim – formalnie i praktycznie – Prusy.\n[v] Wilhelm I Hohenzollern (1797-1888) – król Prus w latach 1861-1888, od 1871 r. cesarz niemiecki. Za jego panowania, pod rządami kanclerza Bismarcka po zwycięskich wojnach z Austrią (1866) i Francją (1870-1871), doszło do zjednoczenia Niemiec, w których wiodącą rolę odgrywały Prusy.\n[vi] Do spotkania Wilhelma I i Aleksandra II doszło w czerwcu 1870 r. w Ems.\n[vii] W Hiszpanii doszło w 1868 r. do rewolucji, która obaliła królową Izabelę II. Przez dwa lata monarchia nie miała władcy. Kortezy zaproponowały koronę księciu Leopoldowi Hohenzollernowi – z bocznej linii tego rodu – co wywołało sprzeciw Francji. W 1870 r. królem został książę Aosty Amadeusz I Sabaudzki.\n[viii] Karol V (1500-1558) – król Hiszpanii (jako Karol I, 1516-1556), cesarz rzymsko-niemiecki (1519-1556), syn Filipa I Pięknego, wnuk Maksymiliana I. Jako dziedzic trzech wielkich dynastii: habsburskiej, burgundzkiej i kastylijsko-aragońskiej, dążył do zbudowania chrześcijańskiej monarchii uniwersalnej.\n[ix] 2 grudnia 1851 r. Ludwik Napoleon Bonaparte, wówczas prezydent II Republiki Francuskiej, dokonał zamachu stanu, wyprowadzając wierne sobie wojska na ulice Paryża, zajmując punkty strategiczne i aresztując opozycjonistów. Mimo dużego oporu przeciwko zamachowi na prowincji, został on później zalegalizowany w plebiscycie ludowym wielką przewagą głosów (choć sposób przeprowadzenia głosowania budził wątpliwości).\n[x] Dmitrij Milutin (1816-1912) – rosyjski feldmarszałek, profesor Akademii Wojskowej, minister wojny, autor reformy wojskowej (m.in. wprowadzenia koszar), zwolennik zmian w duchu liberalnym, m.in. wspierał uwłaszczenie chłopów. Stracił wpływy po wstąpieniu na tron Aleksandra III Romanowa.\n[xi] Charles-Jean-Marie-Félix, markiz de La Valette (1806-1881) – francuski polityk, dyplomata, ambasador w Konstantynopolu i Londynie, minister spraw wewnętrznych (1865-1867) i zagranicznych (1866, 1868-1869) w rządach cesarza Napoleona III.\n[xii] Friedrich Ferdinand von Beust (1809-1886) – polityk saski i austriacki, od 1849 r. minister spraw zagranicznych Saksonii, od 1858 – jej premier. Po wojnie prusko-austriackiej 1866 r. został powołany na stanowisko ministra spraw zagranicznych Austrii – był nim do 1871 r., stał też na czele austriackiego rządu.\n[xiii] Bitwa pod Sadową (3 lipca 1866 r.) – decydująca bitwa w wojnie prusko-austriackiej toczonej o dominację w krajach niemieckojęzycznych.\n[xiv] Koźmian przypomina o porażce Austrii w wojnie z Francją i Królestwem Piemontu i Sardynii, w wyniku której straciła Lombardię (1859).\n[xv] Eugeniusz Sabaudzki (1663-1736) – książę Sabaudii, dowódca armii austriackiej, odniósł szereg wielkich zwycięstw nad wojskami francuskimi w wojnie o sukcesję hiszpańską, był następnie gubernatorem Niderlandów Austriackich i wicekrólem Włoch, walczył także z Turkami i wziął udział w wojnie o sukcesję polską (1733-1735).\n[xvi] Wenzel Anton Graf von Kaunitz (1711-1794) – austriacki polityk, dyplomata, ambasador w Turynie (1741-1744) i Wersalu (1750-1753), kanclerz Austrii w latach 1753-1792. W 1756 r. zawarł skierowany przeciwko Prusom sojusz z Francją. Antypruska koalicja wystąpiła przeciwko państwu Fryderyka II w wojnie siedmioletniej. Kaunitz był także jednym z głównych architektów rozbiorów Polski.\n[xvii] Niech nam tu wolno będzie zwrócić uwagę naszego codziennego dziennikarstwa na szczególną ważność wszelkich doniesień o zbrojeniu się i ruchach wojsk rosyjskich. Dzienniki nasze mogą w obecnej chwili pod tym względem niemałe oddać przysługi, ale pod warunkiem, iż sumiennie i krytycznie podawać będą wiadomości. Mogą one i powinny stać się w obecnej chwili głównym pod tym względem dla Europy źródłem, a stać się nim mogą jedynie, dając pewne i dokładne wiadomości (P. R.) [przypis z wydania oryginalnego].\n[xviii] Rościsław Fadiejew (1824-1884) – generał armii rosyjskiej, uczestnik wojen na Kaukazie i wojny krymskiej, autor prac, w których m.in. dowodził, że dla rozwiązania kwestii wschodniej niezbędne jest zniszczenie Austro-Węgier.\n[xix] Przedlitawia – potoczna nazwa austriackiej (cesarskiej) części Austro-Węgier, wzięta od rzeki Litawy, stanowiącej częściową granicę między tymi obszarami a Węgrami.\n[xx] Agenor, książę Gramont (1819-1880) – francuski polityk, dyplomata, ambasador w Waszyngtonie, Rzymie i Wiedniu. 15 maja 1870 r. został mianowany ministrem spraw zagranicznych – był nim do 10 sierpnia tego roku. Zarzucano mu złe rozpoznanie ówczesnej sytuacji międzynarodowej, w tym możliwości uzyskania przez Francję wsparcia Austrii na wypadek wybuchu wojny z Prusami, który nastąpił rychło po nominacji Gramonta\n[xxi] Gyula Andrássy (1823-1890) – polityk węgierski, uczestnik powstania 1848-1849 r., po powrocie z przymusowej emigracji zaangażował się w forsowanie politycznymi metodami wyodrębnienia stanowiska Węgier w monarchii habsburskiej, co udało się w 1867 r., gdy powstały dualistyczne Austro-Węgry, w których Andrássy był pierwszym premierem Węgier (1867-1871). W latach 1871-1879 był ministrem spraw zagranicznych Austro-Węgier.\n[xxii] Garnizon francuski, stacjonujący od 1867 r. w Rzymie w celu zapewnienia papieskiego panowania nad miastem, narażonego na atak Królestwa Włoch i włoskich działaczy narodowych, został wycofany stamtąd po wybuchu wojny francusko-pruskiej. Po klęsce Francji pod Sedanem włoska armia wkroczyła do Państwa Kościelnego i 20 września, po krótkiej walce, zajęła Rzym. Papież Pius IX ogłosił się „więźniem Watykanu”, zaś rząd włoski przeniósł do Rzymu swą siedzibę.\n[xxiii] Karol I Hohenzollern-Sigmaringen (1839-1914) – niemiecki arystokrata, po obaleniu Aleksandra Cuzy’ego w 1866 r. wybrany księciem rumuńskim, po uzyskaniu pełnej niepodległości koronowany na króla Rumunii (1881). W 1883 r. wprowadził ją w orbitę trójprzymierza. Po wybuchu I wojny światowej wbrew opinii publicznej postanowił stanąć po stronie państw centralnych. Plany wojenne przerwała jego śmierć, a Rumunia w pierwszym etapie I wojny światowej zachowała neutralność.\n[xxiv] Delegacje wspólne parlamentów Austrii i Węgier obradowały na przemian w Wiedniu i Budapeszcie.


Kroki do pisania dobrej książki dla młodzieży-fikcja\n>> Sztuka i Rozrywka >> Książki >> fikcja\nKroki do pisania dobrej książki dla młodzieży\nŁatwo jest napisać książkę , ale to nie znaczy, ktoś będzie chciał ją przeczytać . Napisanie dobrej książki dla konkretnej i wybredna publiczność jak nastolatki wymaga pracy , badań i poświęcenia . Książki nastawiona nastolatków muszą być atrakcyjne , po prostu napisał i zaangażowanie , zarówno w narracji i poziomie emocjonalnym . Bez względu na to , jakiego rodzaju książki chcesz napisać , podejść do niego w sposób, który spodoba się młodzieży i przechowywania ich czytania . Instrukcje\nCzytaj popularnych młodych dorosłych lub nastolatków książki , które są podobne do książki, którą chcesz napisać . Badanie pola i zobaczyć, co jest publikowane i co sprzedaje daje pomysły na temat formatu, długości , stylu i treści . Zobacz również w klasycznych książek dla nastolatków znaleźć spójne popularnych tematów , takich jak alienacja , kryzys tożsamości , dojrzewanie i nacisków społecznych .\nUtwórz wykres , który jest zaangażowany i funkcje oraz historię . Napisać książkę , która spodoba się młodzieży , należy zachować je interesuje i przewracać strony , a nie włączanie telewizora lub za pomocą komputera . Upewnij się, że mają silny centralny charakter i dobre poczucie konfliktu lub działań . Nastolatki reagują najlepiej nastoletnich bohaterów , ale niektóre znaki mogą być również dorosłych . Stwórz jasny początek, środek i koniec , osiągając rozmiar , który zamyka historię powodzeniem .\nNapisz w prostym, jasnym językiem . Nie musisz używać języka na tyle przystępne , ale należy unikać długich, ezoteryczne słowa lub obcych słów , które mogą zniechęcać czytelników nastolatków . Jeśli to oryginalne języki lub słów lub żargonu naukowego , m.in. słowniczek na końcu książki , aby ułatwić czytelnikowi .\nDaj książkę do młodzieży i dorosłych do czytania po ciebie " ve zakończeniu . Upewnij się, że obie nastolatki i dorośli byli w stanie zrozumieć główne punkty fabuły lub pomysły . Dorośli mogą wskazać niewłaściwe lub niepokojące treści dla nastolatków . Pamiętaj, aby stąpać lekko wulgarności , przemocy i seksualności jako nastolatki mogą nie być w stanie obsłużyć tak jak dorośli.\nprzepisać rękopis , gdy zostały odczytane przez wielu ludzi . Niechksiążka pobyt w szufladzie lub na komputerze bez zmian na chwilę przed zmianą . Zbliżyć proces przeglądu w uproszczonej myślenia i przeczytać własne słowa poważnie , jako czytelnika , aby zobaczyć , w jaki sposób reagować na historię.\n+:Jak mogę utworzyć Porady Hero ?\n+:Jak napisać wciągającą powieść\nRodzaj Gatunek Fiction\nGry i amp ; Zajęcia dla numeru Gwiazd\nJak napisać Gothic Story\nJak napisać Horrory książki\nLista wszystkich V.C. Andrews Książki\nJak stworzyć fikcyjne miasto\nCórki Podsumowanie Księżyc\nTematy na chryzantemy\nPrzykłady Empathy w Zabić drozda\nLista Marvel Heroes


Agencja celna – doskonała sprzymierzeniec w obszarze sprzedaży. | trupaczango.pl\nHome » Blog » Agencja celna – doskonała sprzymierzeniec w obszarze sprzedaży.\nKwestia eksportowania czy importowania różnego rodzaju towarów oraz dóbr dotyczy obecnie zaczyna coraz większej liczby przedsiębiorców. Na dobrą sprawę stykamy się tutaj ze zjawiskiem coraz swobodniej zorganizowanego przepływu towarów, w szczególności na terenie Unii Europejskiej. A takie nowe możliwości to też mnóstwo okazji do tego, by ze swoimi produktami wyjść na inne rynki, do innych odbiorców. Ale nie tylko w Europie. Polacy często i z chęcią handlują też ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami. Najbardziej istotne jest to, by dopilnować formalno-prawnej strony transakcji tego rodzaju.\nI tu właśnie, będzie bardzo przydatna agencja celna. Firma, która bierze odpowiedzialność za wszelkiego rodzaju aspekty formalne,dotyczące procedur, związane z między krajowym handlem. W każdym z takich przypadków, gdzie w grę wchodzi cło, szereg opłat innego rodzaju. I w generalnym ujęciu, takie formalne aspekty, które będą się po prostu wiązały z obowiązkiem czuwania nad przebiegiem towarowych procesów.\nJak zlokalizować profesjonalną agencję celną? W perspektywie tak powszechnego dostępu do informacji przez internet jest to dziecinnie proste. Mając na uwadze fakt, że takich firm mamy obecnie mnóstwo, dobierzemy z łatwością dla siebie tę, która będzie odpowiadało indywidualnym potrzebom. Po co zawracać sobie głowę formalnościami, skoro możemy zlecić ich załatwienie komuś z zewnątrz? To naprawdę doskonały i opłacalny ruch, scedowanie spraw związanych z dokumentacją na firmę, która profesjonalnie się z tym upora – taka zdecydowanie opcja warta rozwagi. Szczególnie, że można naprawdę wiele zadań zlecić właśnie do agencji celnej. Jeżeli więc ktokolwiek zastanawia się nad tym, jak odciążyć swoją głowę od obowiązków różnego rodzaju, które wymagają znajomości przepisów i kontrolowania wszystkich wysyłek, przesyłek i tak dalej… Warto pomyśleć właśnie o tym.\nPatrząc szczególnie na to, że koszta koszta są raczej małe, a oszczędzany w następstwie czas będziemy mogli z ogromną łatwością wykorzystać na różne inne działania. Chociażby kierując swoją uwagę na to, jak konkretnie dodatkowo usprawnić swój biznes, a może docierać do nowych klientów eksplorując rynki w innych krajach. Co związane z tym bezpośrednio, wzmocnić pozycję marki. Istnieje cały repertuar innych możliwości. Wybór jest indywidualną kwestią.


Opis: Nefili, to pozytywne, refleksyjne spotkanie z rockowymi piosenkami autorskimi Przema\nOpis: Obrzucone błotem słowa, brudne gitary, jasna Siła, SCENICZNE TSUNAMI.\nOpis: Stawiamy na własne kawałki, łączymy ciężkie riffy, melodyjne wokale i eksperymentalne brzmienia, balansujemy pomiędzy energią a wyciszeniem.\nOpis: zawodowi łowcy marzeń\nOpis: Łowcy Marzeń\nOpis: Polski Rockowy Pazur\nOpis: Mieszanka mocnego uderzenia, obiżonego stroju i zapadających w pamięć melodii. To wszystko spaja zespół Five Stitches w jedną spójną całość.\nOpis: Zespół rockowy..\nOpis: Stołeczny zespół założony w najbardziej metalowej dzielnicy, na warszawskiej Woli. Złej Woli


Widzieliśmy Inhumans. Dlaczego, Marvelu? (pierwsze wrażenia) - Film - POLTERGEIST\n» Teksty » Polecamy / Odradzamy » Widzieliśmy Inhumans\nNa Księżycu, ukryta przed ludzkimi oczami, kwitnie obdarzona niezwykłymi zdolnościami społeczność. Pierwsze dwa odcinki nowego serialu każą jednak zadać pytanie, po co Marvel sprowadził ich stamtąd na Ziemię.\nTelewizja ABC już dwa razy wzbogacała swoimi produkcjami Filmowe Uniwersum Marvela. W zeszłym roku po dwóch sezonach zakończono Agentkę Carter, której akcję osadzono w latach czterdziestych, natomiast niedługo wystartuje piąta odsłona Agentów T.A.R.C.Z.Y. – wciąż, mimo spadającej oglądalności, dobrze ocenianych przez krytyków. Zanim to jednak nastąpi, już we wrześniu w amerykańskich domach zadebiutują Inhumans – serial zrealizowany przy współpracy z IMAX-em. I to właśnie w kinach tej sieci pokazywane są obecnie dwa pierwsze odcinki. Również w Polsce, chociaż wciąż nie wiadomo, czy podobnie jak przy poprzednich produkcjach Marvela, będziemy mogli śledzić losy nowych bohaterów w telewizji Fox.\nInhumans, wprowadzeni do Filmowego Uniwersum Marvela w drugim sezonie Agentów T.A.R.C.Z.Y., to osoby o odmiennym od ludzkiego genotypie, obdarzone różnymi nadnaturalnymi zdolnościami czy cechami. Niektórzy potrafią się teleportować, inni – przewidywać przyszłość, a jeszcze inni – przywoływać wyładowania elektryczne. Początek serialu zupełnie pomija to, w jaki sposób grupa została zaprezentowana we wcześniejszej produkcji ABC, i przedstawia zbudowane na Księżycu i ukryte przed wzrokiem ludzi miasto, zorganizowane w silnie kastową, merytokratyczną hierarchię i rządzone przez króla Black Bolta (Anson Mount) i jego żonę Medusę (Serinda Swan). Właściwa akcja zawiązuje się, gdy rodzina królewska musi uciekać na ziemię przed spiskiem uknutym przez królewskiego brata Maximusa (Iwan Rheon), który planuje socjalistyczną rewolucję i odzyskanie Ziemi dla swoich pobratymców.\nNajwiększą bolączką fabuły są dziury logiczne. Księżniczce Crystal (Isabelle Cornish) towarzyszy teleportujący się pies, który kilkukrotnie bez problemu trafia we wskazane miejsce, a chwilę później omyłkowo rozrzuca bohaterów po całym Hawajach – to oczywista sztuczka scenarzystów, której jedynym celem jest zapełnienie kolejnych odcinków emocjonującymi scenami poszukiwania zaginionych członków rodziny. Najbardziej kuriozalna jest jednak kreacja Black Bolta. Przywódca inhumansów nie mówi i komunikuje się za pomocą języka migowego, jednak nawet jego najbliżsi współpracownicy go nie rozumieją – widocznie mieli istotniejsze rzeczy do przyswojenia przez ostatnie lata niż rozumienie swojego króla, bo każde jego słowa musi tłumaczyć Medusa. To znów decyzja, która nie ma nic wspólnego z logiką – królowa jest po prostu substytutem napisów, które mogłyby przedstawiać widzom wypowiedzi Black Bolta. Widać to zwłaszcza, gdy powtarza na głos wypowiedzi męża nawet w prywatnej rozmowie między ich dwojgiem. Podobnych absurdów jest dużo, dużo więcej.\nNiekonsekwencje fabularne można by przeboleć, gdyby losy bohaterów angażowały, a wydarzenia porywały intensywnością. Niestety, nic z tego. Inhumans są po prostu nudni. Pogarszająca się sytuacja bohaterów nie wywołuje żadnych emocji, a zwroty akcji ani nie zaskakują, ani nie zachęcają do dalszego oglądania. Najlepiej z całej obsady wypada Ken Leung wcielający się w Karnaka – królewskiego doradcę obdarzonego nadnaturalnymi zdolnościami analitycznymi oraz niepowstrzymaną koniecznością mówienia wszystkim prawdy.\nNa pochwałę zasługują efekty specjalne. Zarówno scenerie księżycowego miasta Attilan, jak i wizualizacje potężnych zdolności są przyjemne dla oka i pokazują skalę zaangażowania IMAX-u w produkcję. Odpowiedzialny za zdjęcia jest znany z Dirty Dancing i Halt and Catch Fire Jeff Jur, który umiejętnie łączy widoki hawajskich lasów z wieżowcami Honolulu czy futurystycznymi budowlami na Księżycu.\nDwa odcinki to za mało, by w pełni ocenić najnowszą odsłonę Filmowego Uniwersum Marvela. Być może ciąg dalszy zatrze początkowe kiepskie wrażenie i znajdzie dobry sposób na spójne połączenie z rozbudowanym i skłaniającym do refleksji przedstawieniem relacji ludzi i inhumansów w Agentach T.A.R.C.Z.Y. Na razie nic jednak nie wskazuje na to, by fani Daisy czy Yo-Yo znaleźli nowych idoli w królewskiej rodzinie z Attilanu.\nW seansie wzięliśmy udział dzięki uprzejmości Cinema City.\nTytuł: Marvel's Inhumans\nReżyseria: Roel Reiné, Chris Fisher, Billy Gierhart, Neasa Hardiman, David Straiton, Kevin Tancharoen\nObsada: Anson Mount, Serinda Swan, Iwan Rheon, Isabelle Cornish, Eme Ikwuakor, Ken Leung, Sonya Balmores\nCzas projekcji: 8 x 43 min.\nTagi: Inhumans | Marvel's Inhumans | Marvel | Marvel Cinematic Universe


Samsung Exynos | Komórkomania.pl\nSamsung Exynos to rodzina układów scalonych dla urządzeń mobilnych, w których funkcjonuje architektura ARM. Pierwszy procesor został wypuszczony na rynek w 2011 r. Wśród modeli z tej serii znajdują się: jednordzeniowy układ Exynos 3 Single, dwu- i czterordzeniowy Exynos 4 Dual, czterordzeniowy Exynos 4 Quad, dwu- i czterordzeniowe Exynos 5 Hexa i Exynos 5 Octa (kilka odsłon) oraz dwu- i czterordzeniowy Exynos 7 Octa (także w kilku wersjach). W prawie wszystkich modelach zwystępuje procesor graficzny Mali.\nUrządzenia mobilne z procesorem Samsung Exynos\nSamsung Exynos: newsy, testy i recenzje


Domena internetowa dla firm w Internecie – czym jest, co należałoby o niej wiedzieć | Informacje o sprzęcie komputerowym i akcesoriach - www.computersolutionsireland.com\nNaturalnie, by firma przyciągała Klientów, wywierała ich ciekawość i pobudzała do zakupów czy też skorzystania ze swoich usług, musi spełniać parę ważnych rzeczy. Oczywiście istotne jest doświadczenie, podejście do Klientów albo atrakcyjne ceny, jednak warto również zwrócić uwagę na tak znaczącą kwestię, jaką są domeny.\nMoże któryś komentarz ze strony (https://it-solve.pl/uslugi-programistyczne/outsourcing-programistow/) Cię zainspirował? Masz ochotę na to zareagować? Nakłaniamy Cię do tego z zaangażowaniem. Oczekujemy na Ciebie!\nJeśli chcesz założyć firmę internetową to naturalnie nie dasz rady tego sprawić bez domeny. Domena to inaczej miano Twojej strony internetowej, na jakiej prowadzisz swoją działalność, jest to też adres Twojej poczty elektronicznej. Wpisując nazwę domeny w pasku przeglądarki internetowej można natychmiastowo trafić na daną stronę, jaką owa domena reprezentuje. Orientacyjną domeną może być przykładowo\nKażda strona, jaka znajduje się w Necie i prawidłowo funkcjonuje ma swoją domenę, jaka jest przeznaczona wyłącznie dla jednej, konkretnej strony. Jeżeli została więc ona wykupiona przez użytkownika, to żadna inna osoba nie zdoła posiadać jednakowej domeny, jest ona zwyczajnie niedostępna. Domena powinna mieć właściwą nazwę, taką, jaka będzie bezproblemowa do zapamiętania przez potencjalnych Klientów, a także będzie naprowadzać czym zajmuje się dana firma.\nJeżeli pragniesz znaleźć kolejne artykuły związane z omawianym w tym miejscu tematem, zobacz ofertę na stronie (http://www.inter-instal.com/kategoria/czesci-zamienne-do-sprezarek/zawory-sterujace) prezentującym zbliżone dane.\nRejestrując domenę raczej nie stosuje się także polskich znaków, takich jak ą, ę, ć itp. zamiast tego wykorzystujemy odpowiednio a, e, c itp. Wybierając domenę wypada także wybrać jej właściwą końcówkę, do wyboru mamy końcówki globalne, krajowe, lokalne oraz funkcjonalne. Najpopularniejszymi obecnie końcówkami są oraz


III RP i świat w okresie wojny hybrydowej cz.6 - dr nowopolski - NEon24.pl\nPOLITYKA - ŚWIAT 18.06.2015 03:39 3 komentarze\nTo, że III Wojna Światowa jest faktem dokonanym, nikt nie usiłuje ukrywać przed społeczeństwami. Zauważył to nawet Ojciec Święty Franciszek, który w Sarajewie użył dokładnie tego terminu do określenia obecnej sytuacji na naszym globie.\nObecne nieśmiałe próby reformowania państwa na drodze „demokratycznej” (wybory prezydenckie i parlamentarne), można przyrównać do przedśmiertnych drgawek organizmu znajdującego się w stadium agonii. III RP przekroczyła już punkt, z którego nie ma odwrotu (tzw. point of no return). Zaledwie kilka dodatkowych lat utrzymania obecnych trendów plus kilka milionów muzułmańskich uciekinierów, agresywnych i płodnych, których Unia zamierza osiedlić w Polsce, zagwarantuje ostateczną likwidację etnicznej polskości między Odrą a Bugiem, a więc osiągnięcie zaplanowanych od wieków celów.\nNależy w tym miejscu podkreślić, że sytuacja pozostałych państw Euroatlantyckiego Imperium Zła (US&EU) nie jest wiele lepsza, a to ze względu na toczącą się już hybrydową III Wojnę Światową. Jej militarna strona nie została jeszcze w pełni przez NATO rozwinięta, a to jedynie dzięki zręczności Putina, który uniknął wielu prowokacji, dających pretekst do totalnej agresji na Rosję i Chiny. Bliski wschód już eksplodował, ale wojny na Ukrainie i morzu chińskim są ciągle w fazie wstępnej.\nZapewne jednak sytuacja zmieni się raptownie w najbliższej przyszłości, a to za sprawą małej rosyjskiej enklawy Naddniestrza . Ta pozbawiona dostępu do morza republika, została całkowicie zablokowana przez NATO i jego „sojuszników” z Ukrainy i Mołdawii. Zaopatrzenie żyjących tam Rosjan i kontyngentu rosyjskich sił stabilizacyjnych możliwe jest jedynie drogą lotniczą, za zgodą wspomnianych państw.\nWcześniej czy później Putin zmuszony będzie do naruszenia przestrzeni powietrznej sąsiadów, co zachodnia propaganda, w oka mgnieniu, nazwie „aktem agresji”, dającym pretekst do rozpoczęcia wojny totalnej z Rosją.\nTrudno przewidzieć konsekwencje tego nadchodzącego konfliktu, ale z całą pewnością będą one katastrofalne. To, że zachodnie „elity”, daza do niego pomimo wszystko, świadczy wymownie, nie tylko, o ich całkowitym zaprzedaniu złu i głupocie, ale i pełnej niepoczytalności. Któż bowiem, przy zdrowych zmysłach, dla kariery i pieniędzy, gotów jest ryzykować własnym życiem?\nTo, że III Wojna Światowa jest faktem dokonanym, nikt nie usiłuje nawet ukrywać przed społeczeństwami. Zauważył to nawet Ojciec Święty Franciszek, który w Sarajewie użył dokładnie tego terminu do określenia obecnej sytuacji na naszym globie.\nPoza kłamliwym oskarżaniem o agresję ze strony rosyjsko-chińskiej, zachodnie „elity” popełniają poważny błąd, opierając nadal swój modus operandi na odwiecznej doktrynie, która lapidarnie streszcza następujące obiegowe stwierdzenie: „the West is best, to hell with the rest” (zachód jest najlepszy, niech piekło pochłonie całą resztę). Widocznie nikt nie objaśnił im, że przy obecnym poziomie technologii wojennej, piekło może stać się również ich stacją docelową. CDN.\nczytaj więcej POLITYKA - POLSKA Miksa10.12.201976\nO czym ja mowilem 30 lat temu teraz mowia inni.Bylem wysmiewany.\nPrzez przyjaciol, znajomych, nawet wlasna zone.Nazwali mnie "smutasem", psujacym nastroj przy lampeczce wina i grylu.Mieszkamy w zasadzie w jednej miejscowosci w USA.Pierwsza loteria wizowa.Zjechalo sie 10 rodzin spokrewnionych.Proponowalem od samego poczatku utworzenie zwiazku, mafi rodzinnej, na wzor Amishow.Skladamy sie i kupujemy jednej z rodzin dom za gotowke.W nastepnym roku losowanie i kupujemy nastepnej.W ciagu 10 lat wszyscy maja domy bez 30 letnich pozyczek.Oczywiscie bylo na nie.Kazdy chcial Zydom odsetki placic i teraz kilka rodzin juz zbankrutowalo, nie maja nic, mieszkaja katem w jakis budach.Ci co kupili drogie domy po $175000 pracuja po 2 etaty oboje by tylko konce powiazac.Inni wzieli nastepne pozyczki na 30 lat choc tyle zyc nie beda i z momentem przejscia na emeryture powedruja na bruk.Z tych 10 rodzin tylko 2 maja dom na wlasnosc.Reszta, 8 rodzin to Ci, ktorym trzeba wiecznie pomagac a w koncu trzeba bedzie przyjac pod dach.Gdzie sie to wszystko pomiesci?\nstaszek kieliszek 18.06.2015 07:29:50\nRzeczpospolita 18.06.2015 18:22:54\nWojna HYBRYDOWA , coś nowego USRAEL wymyślił . Pozdrawiam z uśmiechem .Ave : )))\nRepsol 18.06.2015 21:34:31


Rozdarty świat, (super)samiec i zapomniana tradycja. "Zakon Krańca Świata" – recenzja tomu pierwszego i drugiego\n09.02.2018 Wiktoria Mierzwińska Literatura - książki fantasy, Recenzje książek\nTagiFabryka Słów, Maja Lidia Kossakowska, Zakon Krańca Świata\nTwórczość Mai Lidii Kossakowskiej znam i lubię od lat. To jedna z tych autorek, po której książki sięgam bez zastanowienia, w końcu wiem, że się nie zawiodę. Aczkolwiek muszę zaznaczyć, iż nie zawsze dany tytuł w stu procentach przypada mi do gustu. Czy tak było w przypadku Zakonu Krańca Świata? Przekonajcie się, czytając niniejszą recenzję.\nWychodzę z założenia, że blurby umieszczone na okładkach książek bardzo często zamiast zachęcać do czytania, zniechęcają. No bo co sobie myślicie, czytając: „Kossakowska podrzuciła swojemu bohaterowi cały arsenał przekleństw, uzbroiła w zestaw cech typowego samca, przydała pierwiastek żeński przy boku i wypuściła na głęboką wodę: idź, walcz, obrywaj po gębie, ale podnoś się i goń do przodu”? Ja to odbieram jako całkowite spłycenie postaci Larsa Bergersona i przedstawienie go jako szowinisty, którego w życiu obchodzi tylko to, kogo za chwilę zleje na kwaśne jabłko.\nBerg – zwany też Końską Czaszką ze względu na swój gildiowy tatuaż – może i został obdarzony dużą ilością testosteronu, jednak absolutnie nie jest to typowy mięśniak! A te wszystkie przekleństwa, bójki i agresywne zachowania mają sens, ponieważ owy bohater pała się bardzo niebezpiecznym zajęciem. Mianowicie jest grabieżcą, lub inaczej mówiąc –pozyskiwaczem. Ze względu na wrodzony talent mężczyzna potrafi przenosić się do innego wymiaru i – już za pomocą specjalistycznej aparatury – wynosić stamtąd bezcenne pryzy (w wolnym tłumaczeniu to takie stalkerowe artefakty).\nSwoją drogą, inspirowanie się przez autorkę Piknikiem na skraju drogi jest dość widoczne. Aczkolwiek nic w tym dziwnego, w końcu to jedna z najważniejszych książek fantastycznych, która natchnęła całe pokolenia młodych pisarzy! Chcecie dowodów? Sięgnijcie po książki z Fabrycznej Zony.\nWyobraźcie sobie, że przywódcy kilkunastu sekt zdobywają wiedzę, która pozwala im na zmianę rzeczywistości. Tworzą zatem osobny wymiar dla siebie i swoich wyznawców, gdzie ich słowo jest prawem. Całości nadają charakter religijny, jakoby tylko godni mogli przejść wraz z nimi do raju, a ci, którzy pozostali, to niegodziwcy i szubrawcy, zasługujący na śmierć w męczarniach. Wszak, jak powszechnie wiadomo, homo homini lupus.\nOwych przywódców z racji na poziom wykształcenia, jaki reprezentują, nazwano Mistrzami Blasku. To właśnie oni nauczali swoich akolitów i podwładnych, co przełożyło się na rozwój technologiczny wymiaru, w którym żyli. Nie dajcie się jednak zwieźć na pokuszenie, ich dominium wcale nie jest tak wspaniałe, jak mogłoby się wydawać. Surowi i okrutni liderzy nie znają litości dla wrogów. W związku z tym zastawiają pułapki na pozyskiwaczy, które bardzo przypominają anomalie występujące w zonie.\nJak po grudzie?\nMuszę przyznać, że przez pierwszą część dosłownie przefrunęłam ze względu na tempo akcji, a podczas lektury drugiej ugrzęzłam w błocie, przez które zresztą musiał przejść główny bohater. Aczkolwiek nie jest to wynikiem słabej jakości prozy Kossakowskiej. Po prostu tom numer jeden o wiele bardziej przypadł mi do gustu. Mistyka kolejnej odsłony przygód Berga jest bardzo ciekawa, aczkolwiek nieco przytłaczająca. Choć z drugiej strony czegóż ja się spodziewałam? U tej autorki książki nigdy nie są lekkie i przyjemne, ponieważ traktują o rzeczach ważnych, często wstrząsających czy kontrowersyjnych.\nMaja Lidia Kossakowska pisze niezwykle po męsku, jej styl jest bardzo bezpośredni i po prostu rewelacyjny. Jeśli macie ochotę na prawdziwą przygodę zakorzenioną w mitologii i zainspirowaną uniwersum S.T.A.L.K.E.R.-a, koniecznie przeczytajcie Zakon Krańca Świata. Ponadto autorka jest jednym z najważniejszych polskich twórców fantastyki, a recenzowana właśnie książka to tytuł już moim zdaniem kultowy. W końcu doczekał się trzeciego wydania, a to wiele mówi o popularności. A jeśli jeszcze nie czujecie się przekonani, to dodam, że występuje tu motyw drogi, zatem jeśli przeczytancie Zakon Krańca Świata, będziecie mogli odhaczyć jedno z czytelniczych wyzwań Ostatniej Tawerny na 2018 rok!\nKsiążki Mai Lidii Kossakowskiej to klasa sama w sobie. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji przeczytać jej najpopularniejszej dylogii, koniecznie to nadróbcie!\nFuterkowce kontra buldożery – recenzja wydania DVD animacji „Gang Wiewióra 2” Następny artykuł »


sq9ht@net: 5 lat programu SOTA w Polsce - Postscriptum\nNiestety nie załapałem się nawet na dyplom podstawowy - zbyt późno dołączyłem do programu. Może za 5 lat znowu będzie szansa... :-)\n73 de SQ6GIT\nAnonimowy 17 grudnia 2014 22:33\nZbieranie dyplomów dla dyplomów to łechtanie własnego "ego". Tak robią ludzie próżni, muszący się dowartościować - sami przed sobą.\nUnknown 24 grudnia 2014 23:28\nDziękujemy Anonimowy zawistny człeku za pouczenie. Już teraz wiem, dlaczego w mym życiu zdobyłem jeden tylko dyplom - za zajęcie II miejsca w Zawodach Andrychowskim. Po prostu jestem człowiekiem niepróżnym, który nie musi się dowartościowywać przed własnym sobą :)


Eksploratorzy • Zobacz wątek - Ruiny zamku w Melsztynie\nTeraz jest 30 maja 2020, o 09:46\nTytuł: Ruiny zamku w Melsztynie\nNapisane: 7 lip 2009, o 11:13\nZamek w Melsztynie (woj. małopolskie, pow. tarnowski) zbudowano około 1374 roku z inicjatywy kasztelana krakowskiego Spycimira herbu Leliwa, protoplasty rodu Melsztyńskich i Tarnowskich.\nNazwa Melsztyn pochodzi od niemickich słów Muhl Stein, co oznacza "kamień młyński".\nNa przełomie XIV i XV wieku zamek został rozbudowany.\nW 1511 roku Jan Melsztyński sprzedaje zamek rodzinie Jordanów, a Ci, kilkadziesiąt lat później, przekształcają go na rezydencję magnacką w stylu renesansowym.\nZamek zmienia swoich właścicieli (Tarłowie, Lanckorońscy), ale opiera się zwycięsko licznym zawieruchom historycznym, w tym również (brak udokumentowanych źródeł) atakowi wojsk szwedzkich w XVII wieku.\nNiestety tak było tylko do feralnego roku 1770, kiedy to zamek został zajęty i obrabowany przez oddziały konfederacji barskiej, a następnie zdobyty przez wojska rosyjskie, które dokończyły dzieła zniszczenia.\nOd tego momentu zamek popadł w ruinę, a jego stopniowa dewastacja postępuje niestety do dzisiaj\nDla zainteresowanych dołączam ciekawy link\nTytuł: Re: Ruiny zamku w Melsztynie\nNapisane: 7 lip 2009, o 17:58\ntyle razy go mijałem i jakoś zawsze miałem wstąpic na ten zamek i nigdy jakoś mi sie nie udało.\nWidać ze gmina powoli otworzyła oczy i zrozumiała ze to jedna z atrakcji turystycznych tego regionu. Kiedyś to nawet nie był o żadnej tablicy (albo była tak mała że ją nie widziałem) informującej o tym ze tam jest zamek (chodzi mi o główną drogę u podnóża tej góry).\nCiekawą atrakcją są także dwa małe domki pustelników.\nNapisane: 7 lip 2009, o 18:48\nNiestety, ja również tyle razy przejeżdżałem i nie wstąpiłem.\nAle za to polecam inne miejsce w pobliżu. W niedalekich Charzewicach, w lesie na szczycie wzgórz ciągnących się wzdłuż drogi jest niesamowita nekropolia żołnierska z Wielkiej Wojny projektu Roberta Motki, a właściwie cały zespół cmentarny. Polecam!\nNapisane: 8 lip 2009, o 16:12\na masz jakies fotki tej nekropolii??\nNapisane: 8 lip 2009, o 19:58\nZdjęcia tego cmentarza mam jeszcze z epoki przedcyfrowej, czyli slajdy. Jutro postaram się zeskanować i wrzucić, w odpowiednim dziale rzecz jasna.\nAle właśnie jest powód by wybrać się tam znowu.\nA może jak będziesz w okolicy to razem tam zajrzymy, i nie tylko na ten?\nNapisane: 9 lip 2009, o 19:44\nNapisane: 11 lip 2009, o 13:10\nI taki piękny Papilio machaon, czyli paź królowej na ścianie zamku\nNapisane: 5 sie 2009, o 12:21\nKiedyś zamek mógł wyglądać tak:\nNapisane: 2 sty 2010, o 17:44\nZa to w 1860 roku z bardzo dużą dozą prawdopodobieństwa wyglądał tak:\nLitografia z rys. N. Ordy. "Zamki i dwory obronne ziemi krakowskiej" Mariana Korneckiego\nNapisane: 9 lut 2012, o 12:54\nWidać ze gmina powoli otworzyła oczy i zrozumiała ze to jedna z atrakcji turystycznych tego regionu.\nRzecz w tym, że przez lata zamkiem administrowały... Lasy Państwowe. Absurd? Cóż, tak było przez ponad 60 lat.\nTeraz zamek przejęła miasto i gmina Zakliczyn. Ruszyły prace zabezpieczające, oświetlono basztę (nocą wygląda pięknie, zwłaszcza z drugiego brzegu Dunajca). Niestety, jest nowe zagrożenie - po ulewnych deszczach obsunęło się wzgórze, robią ekspertyzy, a to trwa i kosztuje.


konferencje biznesowe - Portal #1 Konferencji Biznesowych - Results from #3575\n27.10.2015 Konferncja Shopper 3.0 2015 Warszawa\nTrendy w komunikacji produktów FMCG w świecie online są tematem konferencji Shopper 3.0. Prezentacje dotyczą m.in. globalnych trendów konsumenckich, e-commerce w branży FMCG, pomiaru efektywności kampanii online i offline, nowym rozwiązaniom shopper marketingowym i big data. Głos zabrali m.in....\t 08 wrzesień 2015\n28.10.2015 Forum CRM 2015 Warszawa\nForum CRM 2015 – Jedyne spotkanie liderów CM i Customer Experience Ideą Forum CRM jest stworzenie platformy wymiany doświadczeń ekspertów z dziedziny CRM i Customer Experience. Trzy niezależne ścieżki tematyczne o najnowszych trendach CX Stoiska rozwiązań Liderów Kwadrantu Gartnera - Klienci...\t 08 wrzesień 2015\n13.10.2015 Konferencja Marketing Internetowy Warszawa\nChcesz poznać sekrety skutecznego pozycjonowania stron, nauczyć się jak wykorzystywać potencjał blogów i portali społecznościowych oraz tworzyć skuteczny e-mail marketing? 13 października 2015 roku w Warszawie w Airport Hotel Okęcie odbędzie się Konferencja Marketing Internetowy....\t 08 wrzesień 2015\n15-16.09.2015 Konferencja Security Case Study 2015 Warszawa\nW dniach 15-16 września 2015r. w Warszawie odbędzie się znakomita, wyczekiwana przeze mnie już z niecierpliwością konferencja Security Case Study (klik). Jest to już kolejna edycja i w tym roku będzie się działo jeszcze więcej niż w roku ubiegłym. Formuła konferencji oparta jest na analizie...\t 08 wrzesień 2015\n21.10.2015 5. Forum Employer Branding Warszawa\nJuż 21 października 2015 roku odbędzie się 5. Forum Employer Brandingu w Warszawie. W tym roku będziemy debatować na temat jak komunikacja wewnętrzna wpływa na markę pracodawcy oraz jak marka pracodawcy kształtuje komunikację wewnętrzną. Temat przewodni 5. Forum Employer Branding komunikacja...\t 08 wrzesień 2015\nStrona 716 z 790


Robot odkurzający iRobot Roomba 980 !!! NOWOŚĆ, 24 MIESIĄCE GWARANCJA !!! SZYBKA WYSYŁKA !!! - BK-Market\n> AGD>MAŁE AGD>Odkurzacze>Robot odkurzający iRobot Roomba 980 !!! NOWOŚĆ, 24 MIESIĄCE GWARANCJA !!! SZYBKA WYSYŁKA !!!\nRobot odkurzający iRobot Roomba 980 !!! NOWOŚĆ, 24 MIESIĄCE GWARANCJA !!! SZYBKA WYSYŁKA !!!\nSprzedawany towar jest nowy, oryginalny i zapakowany w oryginalne pudełko producenta.\nTowar jest objęty gwarancją producenta.\nSystem AeroForce™ z technologią Carpet Boost intensyﬁkuje moc ssącą do 10x, automatycznie zwiększając wydajność silnika 3 generacji na wykładzinach i dywanach, gdzie osadza się brud i kurz.\nPojemność zbiornika na kurz [l]: 0.6Poziom hałasu [dB]: 58Czas działania [min]: 120Czas ładowania [min]: 180Konstrukcja: Uchwyt do przenoszenia , Wirująca szczotka boczna FunkcjeCzujniki: Antykolizyjny , Kurzu , Przeszkód , Uskoku podłożaHarmonogram sprzątaniaLiczba programów: 8Programy: Automatyczny , Intensywny , OpóźnionyWirtualna ścianaAutomatyczny powrót do bazy Zastosowane technologie: Carpet Boost , iAdapt , iRobot HOME , Persistent Pass BehaviourZabezpieczenia: Automatyczne wyłączanie w przypadku zablokowania kółek , Automatyczne wyłączenie po podniesieniuKomunikacja: Kontrolka akumulatora , Technologia informacji głosowych , Wskaźnik ładowania , Zdalne sterowanie za pomocą aplikacji iRobot HOMEDodatkowe funkcje: Automatyczne wznowienie sprzątania po ukończeniu ładowania baterii , Automatyczne zwiększanie mocy ssącej na dywanach , Opóźniony start , Powrót do Stacji Dokującej na życzenie użytkownika , System dokładnego czyszczenia przy ścianach i w rogach pomieszczenia , Wizualizacja przestrzeni FizyczneSzerokość [cm]: 35.1Wysokość [cm]: 9.2Średnica [cm]: 35.1Waga [kg]: 3.96 WyposażenieZałączone wyposażenie: Akumulator , Dodatkowy filtr , Pojemnik na brud AeroVac , Stacja dokująca , 2 szczotki boczne , 2 Wirtualne Ściany Dual Mode (baterie dołączone)Dysze/szczotki: Wałki zbierające brud AeroForce , Wirująca szczotka boczna OgólneProducent: IrobotLinia: RoombaKolor: Brązowo-czarnyOkres gwarancji: 24 miesiące Galeria


Masaż Ciała - Relaksacyjny - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » masaż ciała - relaksacyjny\nArtykuły na temat: masaż ciała - relaksacyjny\n...na zwalczanie wszelkich problemów skórnych, powstałych na skutek ciąży, w tym rozstępów i przesuszenia skóry. Kompleksowy zabieg "Motherhood" rozpoczyna się delikatnym masażem ciała z użyciem(...) kobiet przed, w trakcie oraz po ciąży, a także w okresie karmienia. W trakcie ciąży wzrasta poziom zadowolenia z wyglądu piersi. Jednak są takie części ciała jak np. brzuch, biodra czy nogi, które...\nDyskusje na temat: masaż ciała - relaksacyjny\nw całości wykorzystany co dla mnie jako klientki jest bardzo ważne. Ocena: 10/10 Zapach - relaksacyjny, miły... słodki. CUDO... wodzi od razu. Już po otworzeniu opakowania możemy poczuć się w swojej(...) róży. Produkt jest dość gęsty, ale to jest jego atut, bo łatwo nakłada się go na ciało i wykonuje masaż skóry. Najlepiej tylko dłonią. Ocena: 10/10 Działanie - Stosuję peeling 2 dwa razy w tygodniu\nBody SPA Tropical Fruit Peeling cukrowy do ciała o zapachu owoców tropikalnych Złuszczająco - wygładzający Pojemność : 200 ml złuszcza martwy naskórek, wygładza, pobudza mikrokrążenie skóry, ujędrnia, nawilża i regeneruje. Paloma Body SPA Tropical Fruit to cukrowy peeling do ciała, który działa przede wszystkim złuszczająco i wygładzająco.Ma gęstą, kremową konsystencję


Galeria: Podróże ekstremalne: YAP, czyli nurkowanie z mantami (5/9) - LuxLux\nPodróże ekstremalne: YAP, czyli nurkowanie z mantami\nTagi: Wycieczki, wyprawy, Yap, manty, nurkowanie\nNie wiadomo o co chodzi? Po pierwsze wyjaśnienia wymagają manty, po drugie Yap. Manta to inaczej diabeł morski, czyli wielka ryba. Żyje w morzach tropikalnych wokół południowej Afryki, od południowej Kalifornii do Peru, od Karoliny Północnej do południowej Brazylii oraz w Zatoce Meksykańskiej. Osiąga długość od 3 do 5 m, a rozpiętość jej płetw to nawet 9 m przy wadze około 2 ton.\nYap jest natomiast bujną, tropikalną wyspą znajdującą na południowym Pacyfiku, otoczoną przez płytką lagunę i prawie 150 kilometrową rafę barierową. Zanim Yap stał się sławnym miejscem nurkowym, znany był wcześniej jako kraj kamiennych pieniędzy. Ogromne dyski kamienne, niektóre mające około 3,5 metra średnicy są używane do dzisiaj w ważnych transakcjach.\nKiedy połączymy te dwie nazwy, otrzymamy wyjątkową przygodę, którą pomoże nam zorganizować biuro podróży Octopus Adventure.\nSpotkanie z tymi majestatycznymi zwierzętami jest tam praktycznie gwarantowane i pozostawia na wszystkich niezapomniane wrażenia. Jednak Yap to nie tylko manty. Na południowym końcu wyspy znajdują się fantastyczne jaskinie, które oferują spektakularne nurkowania. Dziewicze rafy wokół wyspy to kolejna atrakcja. Odkryciem ostatnich lat jest jednak makroświat. Znany pionier nurkowania Larry Smith zorganizował w 2004 roku po raz pierwszy na Yap tzw „Critter Hunt”, czyli właśnie poszukiwania wszystkich tych malutkich stworzeń zamieszkujących rafę. Rezultaty przeszły najśmielsze oczekiwania. Także o Yap można powiedzieć, że to królestwo mant, ale z wieloma dodatkowymi atrakcjami.\nCena oferty: $2 590 (około 9 065 zł) + koszty przelotów\nCena zawiera transfery, zakwaterowanie w Holiday Inn ze śniadaniem, zakwaterowanie ze śniadaniem na 10 nocy Yap Pacific Dive Resort, wycieczkę, pakiet 8 dni nurkowych (2 nurkowania w ciągu dnia), ubezpieczenie KL NW Signal Iduna\n"Octopus Adventure" Incentive and Travel\nul. Magnolii 27/2\ntel +48 22 855 51 38\nfax +48 56 475 48 23\nSob., 17-12-2011 Gość\nchcę :) chcę :)\nPn., 19-12-2011 Gość\nja też chcę. Wpisuję na listę do Mikołaja.\nWt., 27-12-2011 Gość\ngorąco polecam ,niezapomniane wrażenia podwodne, a i nad wodą jest super..,choć drogi kiepskie gorsze od naszych


Dobrać typ tarczy odpowiednio do ciętego materiału i parametrów maszyny (ilość obrotów/min., średnica wałka, moc).\nNie powiększać otworu mocującego tarczy.\nDokładnie i pewnie zamocować tarczę na maszynie zgodnie ze strzałkami kierunku obrotów. Przed montażem oczyścić wałek i dyski dociskające tarczę.\nDbać o należyty stan techniczny łożysk, wałka napędowego, dysków dociskowych i pierścieni redukcyjnych maszyny.\nCięcie rozpoczynać i kontynuować płynnie i powoli, nie naciskając na maszynę. Całkowicie wystarczający jest nacisk wynikający z ciężaru maszyny. Zbyt duży nacisk powoduje przyspieszone zużycie tarczy.\nCiąć tylko w linii prostej, nie przekrzywiać tarczy w stosunku do powierzchni cięcia, nie dopuszczać do zakleszczenia i do niekontrolowanego przemieszczania się materiału względem tarczy, pewnie zamocować cięty materiał.\nNie przekraczać dopuszczalnych prędkości i zalecanych głębokości cięcia. Głębsze cięcia wykonywać w kilku przejściach.\n(mm) Zalecana max.\n110 15 200 35 400 70\n115 20 230 40 450 80\n125 20 250 40 500 90\n150 25 300 50 600 90\n180 30 350 60 900 90\nZabrania się szlifowania bocznymi powierzchniami segmentów diamentowych tarcz.\nPodczas cięcia na sucho tarcza musi być okresowo, łagodnie wycofywana w szczelinie, aby mogła bez obciążenia nabrać odpowiednich obrotów i samoczynnie schłodzić się.\nStosowanie tarcz do materiałów trących znacznie zmniejsza ich trwałość.\nStosowanie tarcz uniwersalnych do cięcia materiałów trących może powodować ich szybsze zużycie, natomiast do cięcia materiałów twardych może prowadzić do ich "stępienia" i przegrzania.\nPrzy cięciu materiału właściwego dla danej tarczy następuje samoistne "ostrzenie" się segmentów. W przypadku "stępienia" się tarczy (objawy: silne iskrzenie) należy tarczę "naostrzyć" poprzez przecięcie krótkiego odcinka w ściernym materiale (np. w piaskowcu).\nTarcze przeznaczone do pracy na sucho mogą być chłodzone w sposób ciągły wodą. Niedopuszczalne jest okresowe, krótkotrwałe schładzanie tych tarcz wodą podczas lub zaraz po zakończeniu ich pracy.\nPrzy stosowaniu tarcz przeznaczonych wyłącznie do pracy na mokro niedopuszczalna jest ich praca na sucho.\nPrzy cięciu na mokro stosować równomierny, niezbyt silny nacisk przy możliwie stałym posuwie i równomiernym, obfitym schładzaniu wodą; używać wyłącznie maszyn z transformatorem bezpieczeństwa.\nNie dopuszczać do cięcia luźnego podłoża lub podłoża wykonanego z materiału o innych własnościach niż materiał cięty.\nNiedopuszczalna jest praca tarczą uszkodzoną, z rysami na dysku stalowym, nierównomiernie zużytą, z wykruszonymi segmentami.\nPracować wyłącznie w kasku, okularach ochronnych i ubraniu ochronnym, przestrzegać przepisów BHP.\nStosować wyłącznie maszyny z zalecanymi przez ich producentów osłonami tarcz.\nPrzy cięciu na sucho używać masek przeciwpyłowych i odkurzaczy odpylających.\nPodstawą reklamacji nie może być tempo zużywania się segmentów tnących tarczy wynikające z: zastosowania do innego niż wskazany dla niej rodzaj materiału, szczególnych własności danego rodzaju materiału, stosowania niezalecanej prędkości i głębokości cięcia, złego stanu technicznego maszyny, nieodpowiedniej techniki cięcia.\nAby jakakolwiek reklamacja mogła być rozpatrywana, reklamowana tarcza musi posiadać co najmniej 50% wysokości segmentu diamentowego (części roboczej).\nW przypadku jakichkolwiek wątpliwości kontaktować się ze sprzedawcą.\nCopyright IN CORPORE 2017 | projekt: ADF Studio


Sequencer (144MHz) - Forum\nHOME » TECHNIKA, KONSTRUKCJE AMATORSKIE » SEQUENCER (144MHZ)\nprzekaźniki 28V, zmiana układu\nPosty: 1703 #2437729\nCzy układ ze strony http://www.oz1bxm.dk/seq/sequencer.html można przystosować do przekaźników 28V?\nChciałbym uniknąć kupowania (12V) 50 Ohm bo już mam takowe, ale na 28V. Przekaźniki które mam bez problemu działają przy 24V, a nawet 22V.\nElectra 22.02.2019 08:44:54\nPosty: 96 #2437730\nWszystkie przekaźniki możesz użyć 28V i zasilić je z 28V. Jedynie zasilanie sequencera W6PQL oraz preampów powinno być z 12 V.\nPosty: 148 #2437731\nTen sequencer jest od James-a w6pql i identycznego, tzn. wbudowanego w kontroler wzm., używam do przełączania przekaźników 24/26V oraz zestawu wentylatorów 48V. Bez dodatkowych zmian u mnie działa.\nPosty: 1149 #2437812\nMam nadzieję, że nie odczytałem źle schematu ale taka logika załączania przekażnika antenowego jak pokazał http://www.oz1bxm.dk/seq/sequencer.html - podawanie napięcia na przekaźnik w trybie nadawania to prosta droga do szybkiego zniszczenia drogiego LNA. Wielu już zapłaciło za nowy przedwzmacniacz.\nPrzekaźnik powinien być aktywowany w momencie gdy trx przechodzi na odbiór.\nPosty: 96 #2437813\nRyszard, chyba źle odczytałeś schemat. Przedwzmacniacz jest zasilany z portu 1, w którym jako pierwszy jest przełączany przekaźnik zasilający przedwzmacniacz. Ponadto ten przekaźnik jest w stanie aktywnym na Rx , w stanie Tx wraca do stanu spoczynku zasilając przedwzmacniacz.\nSequencer W6PQL zawiera 4 wyjścia typu otwarty kolektor, które w stanie tx sekwencyjnie się otwierają, czyli zwierają do masy.\nPosty: 1149 #2437851\nwiem jak działa sekwencer w6pql (mam i używam sekwencer praktycznie z nim identyczny). Nie chodzi tu o kolejność włączania zasilania (to na pewno jest OK) tylko o przypadkowe stany awaryjne gdy np sekwencer nie przełączy przekaźnika na nadawanie (wyjście open kolektor nie zostanie zwarte) wtedy możemy mieć sytuację, że chociaż napięcie z LNA zostanie zdjęte to może być on zniszczony przez wcz. z PA. Zgodnie z prawem Murphy'ego na ogół dzieje to częściej niż możemy się spodziewać. Nie analizowałem dokładnie tego rozwiązania które zamieścił Szymon, ale na pierwszy rzut oka nie jest ono bezpieczne.\nMam nadzieję, że nie mam racji.\nPosty: 96 #2437862\nRyszard, każde rozwiązanie, w którym przedwzmacniacz może znaleźć się na drodze mocy z trx niesie za sobą ryzyko jego uszkodzenia.\nW tej sytuacji jedynym bezpiecznym rozwiązaniem jest rozdzielenie toru rx od tx w TRX i doprowadzenie mocy do anteny jedną linią koncentryczną, zaś drugą linią doprowadzenie do odbiornika sygnału z przedwzmacniacza z przekaźnika N-O umieszczonego przy antenie.\nWiększość stacji EME tak pracuje, tym bardziej że począwszy od 1.3 GHz w gorę, stosuje się polaryzację kołową gdzie oświetlacze mają osobny port rx i tx.\nPracując na 144 EME stosowałem rozdzielenie toru rx od tx w moim FT847 oraz oddzielną linię koncentryczną w torze rx. W ciągu kilku lat miałem dwukrotnie awarię przedwzmacniacza, przy czym raz mi go uszkodził piorun indukując napięcie w linii koncentrycznej, a drugi raz przedwzmacniacz 'padł' z nieznanych mi powodów.\nPosty: 1149 #2437921\nByć może nie zrozumiałeś o co mi chodzi.\nNajczęściej spotyka się rozwiązanie w którym przekaźnik jest w stanie aktywnym (napięcie podane jest na cewkę) gdy system jest w pozycji nadawanie (tx - ON) tak jak jest to na schemacie ideowym ("circuit diagram"). Taka konfiguracja jest niebezpieczna dla LNA i w jakimś stopniu również dla PA jeżeli ten nie ma choćby prymitywnego ALC; bez znaczenia czy jest to aplikacja EME czy tropo. Moim zdaniem przekaźnik powinien być aktywny gdy system jest w pozycji odbiór (rx - ON). W takim układzie nawet jeżeli z jakiegoś powodu zaniknie zasilanie przekaźnika, LNA jest co najwyżej wyłączone a PA pracuje na obciążenie antenami. Oczywiście w konsekwencji mamy zwiększony pobór prądu, niektóre przekaźniki potrafią się dość mocno grzać ale coś za coś.\nMoże błądzę ale tak zrobiłem u siebie...\nPosty: 96 #2437975\nnie odmawiam ci prawa do własnych przemyśleń ani do ich weryfikacji w realnym świecie. Cała przyjemność eksperymentowania to doprowadzenie własnej stacji do perfekcji.\nTo, o czym piszesz tylko z pozoru jest zabezpieczeniem 100% . Stosowałem jakiś czas to rozwiązanie (przekaźnik w stanie aktywnym) do czasu, aż spaliła się jego cewka. Okazało się, że większość przekaźników koncentrycznych nie jest przystosowana do pracy ciągłej i ich cewki przegrzewają się, W moim przypadku REW 14 lub REW 15 zawiódł po kilku latach takiej eksploatacji, a emalia na drucie nawojowym skruszała, robiły się zwarcia aż cewka przepaliła się. To, co miało zapewniać zabezpieczenie, zawiodło.\nDopiero rozdzielenie torów rx i tx w TRX zapewniło mi bezpieczeństwo systemu.\nW realnym systemie antenowym, na jego bezpieczeństwo, poza rozwiązaniem, ma wpływ:\n- zasilacz, z którego zasilany jest sequencer i przedwzmacniacz a tu przekaźnik,\n- przewody , które idą z z domu do przedwzmacniacza przy antenie, a te mogą ulec uszkodzeniu , zamoknięciu, przerwaniu przez wiatr lub gryzonie,\n- korozja, która działa na wszystkie połączenia elektryczne w tym elektroliza rozpuszczająca ścieżki drukowane ale i przwody\n- woda opadowa i kondensacyjna w różnych puszkach i obudowach na zewnątrz\n- indukcja w przewodach po uderzeniu pioruna w pobliżu anteny\ni wiele innych czynników mniej lub bardziej dających się przewidzieć, w tym błędy ludzkie.\nIstotne znaczenie ma przeznaczenie systemu antenowego.\nMniej wiary w rozwiązania '100% bezpieczne', więcej przewidywania potencjalnych zagrożeń.\nDo pracy tropo, szczególnie z terenowego QTH, nie potrzeba przedwzmacniacza, często nie stosuje się też PA.\nPrzy EME przedwzmacniacz i PA są niezbędne, więc i wymagania większe.\nPosty: 1703 #2438155\nDzięki za odpowiedzi, sugestie i cenne uwagi.\nLNA jaki mam to http://www.qsl.net/va3iul/Homebrew_RF_Circuit_Design_Ideas/144MHz_GaAs_LNA_ON4KHG.gif.\nWstępnie jest zestrojony, kolega SP2IPT zaoferował pomoc w zakresie pomiaru szumów, wzmocnienia i ewentualnie dostrojenia.\nTo co u siebie robiłem to tylko wyregulowałem prąd spoczynkowy tranzystora. LNA "działa", jest wyraźny silniejszy odsłuch bikonów.\nSequencer złożę bez zmian i zobaczę jak takie rozwiązanie u mnie się spisze.\nPosty: 2317 #2438165\njakie przekaźniki zamierzasz zastosować?\nPosty: 1703 #2438166\nIlość edycji wpisu: 6 Jurek, Dynatech D1 413A30.\nTemat możesz też zobaczyć http://www.mikrofale.iq24.pl/default.asp?grupa=160547&temat=424452&nr_str=1\nwidzę, że link do specyfikacji przekaźnika nie działa, ale generalnie sterowanie jak zwykłe przekaźniki. Miałem je w PA (70cm -> Nokia BD-34).\nSwego czasu kupowałem je od TDM Electronics.\nPosty: 1703 #2450410\nSequencer działa. Zamiast LMC6044 zastosowałem podobny układ TLC274.\nPłytkę zaprojektowałem ponownie w EAGLE.\nSzybki test z przekaźnikiem RX i TX (nie widoczny na filmie).\nTeraz pozostaje wykonać płytkę pod część wykonawczą i umieścić w obudowie.\nPosty: 1703 #2457403\nAktualnie czekam na przetwornice (12V -> 24V) do przekaźników...\nPosty: 1149 #2457438\nW moim LNA na 2m (PGA103+) dało się słyszeć taką przetwornicę step-up. Może trafiłem na jakiś felerny egzemplarz chińszczyzny, ale po testach nawet nie próbując cokolwiek poprawiać, odżałowałem wydana dychę i zrobiłem przetwornicę wg tej zasady:\nSchemat nie do końca ten, znalazłem na jakiejś niemieckiej stronie mikrofalowej, niestety nie zapamiętałem\nPosty: 1703 #2457445\nW moim LNA na 2m (PGA103+) dało się słyszeć taką przetwornicę step-up.\nJestem tego świadomy. Chcę użyć przetwornicę step-up opartą na MT3608, pracuje z częstotliwością 1,2 MHz. I właśnie ta częstotliwość pracy może stanowić problem (być słyszalna). Jeśli ona nie zda egzaminu to przejdę na MC34063. Pracuje z max\nf 100 kHz.\nPosty: 82 #2457456\njest "Sekwencer dla przekaznikow bipolarnych - Dj6ep" , a tam w opisie również przetwornica.\nPosty: 1703 #2457555\nPort 3 (+12V) sequencera http://www.oz1bxm.dk/seq/sequencer.html służy do sterowania wzmacniacza.\nMam Tono VM-100W http://www.rigpix.com/linears/tono_vm100w_manual.pdf. Normalnie PTT idzie po w.cz. (kabel koncentryczny). Chcąc go sterować z +12V to do katody D27 rezystor i przez niego puścić +12V sterujące (dalej idzie na tranzystor Q4). Pytanie, czy sterując wzmacniacz (PTT) podając na dodatkowy rezystor +12V muszę odłączać sygnał w.cz. przed kondensatorem C70?\nPosty: 1149 #2457795\nTak, to jest ta przetwornica. Niestety schemat jest błędnie narysowany - tranzystor BD136 powinien być odwrotnie włączony - kolektorem na masę. Zresztą, rysunek płytki drukowanej jest prawidłowy.\nPosty: 1703 #2458002\nIlość edycji wpisu: 3 Ryszard, tak jak pisałeś... przetwornica oparta na MT3608 nie zdała egzaminu. Po włączeniu w radiu pojawił się nieakceptowalny wzrost szumów i zakłóceń. Sprawę rozwiązała przetwornica oparta na MC34063. Istotną rolę gra tutaj częstotliwość pracy przetwornicy. Układ MT3608 pracuje z f=1,2MHz. Natomiast MC34063 z f=100kHz.


Bus za granicę oferujący komfort - Rafson\nWiele osób bardzo boi się wyjeżdżać za granicę, a to wszystko dlatego, że wydaje im się, że tak długi przejazd zawsze musi być niewygodny i nieprzyjemny. Nie jest to jednak prawda i musimy o tym pamiętać. Istnieją tacy przewoźnicy, którzy są naprawdę niesamowici i zapewnią nam pełne bezpieczeństwo i wygodę. Warto jest takich właśnie firm poszukiwać.\nZaskakujący przejazd z Płocka za granicę\nJestem osobą, która nie lubi podróżować. Tak naprawę nie lubię nawet wyjeżdżać na terenie kraju, a wyjazdy za granicę w ogóle nie wchodziły już w grę. Ostatnio jednak miałam okazję pojechać do Niemiec na koncert swojego ulubionego artysty i przyznam, że bardzo tego chciałam, zwłaszcza, że do tego miałam szansę na spotkanie się ze swoją przyjaciółką, która tam właśnie mieszkała. Postanowiłam więc przełamać swoją niechęć i pojechać. Do tego potrzebny był mi jednak jak najlepszy przewoźnik. Potrzebowałam kogoś, kto zapewni mi nie tylko bezpieczne dotarcie na miejsce, ale i po prostu udogodnienia, które uprzyjemnią mi te kilka godzin. Tak właśnie znalazły się dla mnie busy do Niemiec Płock oferował naprawdę niesamowitą i w pełni godną zaufania firmę przewozową, która po prostu dawała mi poczucie, że wszystko będzie dobrze i przejazd nie sprawi mi żadnego problemu czy powodów do niepokoju. Faktycznie, transport nie dość, że nie był drogi, to jeszcze dał mi wszystko to, o czym tylko mogłam zamarzyć.\nDobry transport to coś takiego, co da nam poczucie komfortu i bezpieczeństwa w każdej podróży, nawet przy wyjeździe za granicę. Nie jest to coś, co łatwo załatwić, a przynajmniej kiedyś było to trudne. Teraz możemy jednak znaleźć cudowną firmę w Płocku, która zapewni nam naprawdę całkowicie godny i odpowiedni dla nas przejazd. Będzie bardzo profesjonalnie.