Bp Przybylski do diakonów: trzeba zacząć od przekreślenia siebie | Niedziela.pl\nZobacz zdjęcia: Święcenia diakonatu w Częstochowie\nW homilii bp Przybylski podkreślił, że jednym z zewnętrznych znaków, po którym można poznać księdza, jest stuła. – Jest ona znakiem posługi. Nie oznacza ona jakiegoś wyjątkowego wyróżnienia, jakiejś władzy, którą człowiek wyświęcony otrzymał od Boga i Kościoła. Kapłańska stuła znaczy przede wszystkim brzemię – mówił bp Przybylski.\n– Ona się pojawiła jako symbol narzędzia do dźwigania ciężarów. Czasem na kark zwierząt gospodarczych wkładano brzemię, żeby dźwigały ciężary, aby ciągnęły pług podczas orania pola, ciągnęły ciężki wóz załadowany ciężarami. W dawnych czasach w Ziemi Świętej ludzie biedni używali takich brzemion, brali nosidła na ramiona, żeby na nich zawieszać naczynia z wodą i dźwigać ten ciężar od studni, od rzeki do domu – kontynuował biskup.\nBiskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej przypomniał, że „człowiek, który godzi się zostać kapłanem, godzi się na to, żeby dźwigać w swoim życiu ludzkie ciężary, żeby w imieniu Boga pomagać ludziom, kiedy przeżywają trudności, żeby na siebie brać w jakiś sposób ludzkie porażki, słabości, upadki i grzechy. Przyjmować na siebie wszystkie ludzie biedy – to jest ta nasza kapłańska stuła”.\n– Stuła u diakona jest tak nałożona jakby przekreślona, jakby na krzyż. Kościół chce przez to wyrazić największą tajemnicę chrześcijańskiej służby, żeby służyć na wzór Chrystusa i być diakonem sługą, ale nie sługą jakimkolwiek i sługą według tego świata – podkreślił biskup i dodał: – Trzeba zacząć od czegoś najważniejszego i najtrudniejszego, od przekreślenia siebie. Bo można w życiu robić bardzo dużo, być bardzo aktywnym, ale dla siebie, ze względu na własne korzyści, własne pozycje, bogactwa, rozkosze i wygody. Jednak taka służba nie ma nic wspólnego z tym, czego oczekuje od nas Chrystus.\n– Wejście w kapłaństwo przez stopień diakonatu zaczyna się od znaku stuły, która zanim stanie się brzemieniem, znakiem dźwigania ludzkich ciężarów, oczekuje od diakona tego, że nauczy się przekreślać swoje „ja”, swoje plany, ambicje, żeby służyć – przypomniał biskup.\n– Jeśli chcecie owocować, to musicie być jak ziarno pszenicy, ono musi obumrzeć, żeby wydać plon. Jak będzie walczyć w diakonacie, a potem w kapłaństwie tylko o to, żeby wam było dobrze, żeby się nawet w Kościele jakoś dobrze urządzić, to stracicie życie, zmarnujecie kapłaństwo i ono nie będzie owocowało – wołał do nowych diakonów bp Przybylski.\n– Chrześcijańska służba zaczyna się od tego, żeby nie tylko przekreślić swoje „ja”, ale je przekroczyć. Jezusowi nie chodzi o jakieś unicestwienie waszej indywidualności. Jezusowi chodzi o to, byście nie dali się ograniczyć własnym egoizmem, własnymi popędami, rozkoszami, byście nie dali się ograniczyć nawet największymi pieniędzmi – przypomniał biskup.\nBiskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej zaznaczył: – Dla waszego pokolenia przekreślanie własnego „ja” jest jeszcze trudniejsze niż dla nas, starszych, bo żyjecie w świecie kultu jednostki, gdzie każdy traktuje siebie jak boga, gdzie się wręcz wychowuje ludzi do tego, że jego „ja” jest najważniejsze.\nBiskup podkreślił również, że „diakonat oznacza też relację do słowa Bożego”. – Dla Apostołów głoszenie słowa i posługa ubogim były całością. Rodzicie się ze słowa Bożego, poruszeni jesteście słowem Bożym. Uczycie się w seminarium, jak najlepiej żyć Ewangelią i wypełniać słowo Boże. Słowo, które będzie głosili, będzie wiarygodne tylko wtedy, kiedy będziecie służyć – przypomniał biskup i wskazał na to, że wiele jest teraz pięknych świadectw kapłańskiej służby w czasie koronawirusa.\nBiskup pzywołał świadectwo włoskiego księdza, który służył chorym i umierającym ludziom w szpitalu. Ten włoski kapłan napisał, że chorzy mówili: „Jak ksiądz jest przy mnie, to czuję, że Bóg jest przy mnie”.\n– Stuła to również znak zaślubin z Kościołem. Zgadzacie się tak jak Chrystus być w Kościele, tak jak Chrystus być pełnią tego Kościoła, być temu Kościołowi wiernym i posłusznym, choćby najgorsze rzeczy o tym Kościele mówili, choćby w tym Kościele zdarzały się gorsze rzeczy – zakończył bp Przybylski.\nPrzed święceniami diakoni odbyli rekolekcje, które przeprowadził ojciec duchowny Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie ks. dr Łukasz Dyktyński. Nowi diakoni archidiecezji częstochowskiej jako patrona swojego rocznika wybrali św. Marcina z Tours. Święcenia diakonatu otrzymali: Paweł Caban (parafia św. Jana Chrzciciela w Lgocie-Mokrzeszy), Kamil Cudak (parafia Najświętszej Maryi Panny Bolesnej w Gidlach), Tomasz Gryl (parafia św. Stanisława BM w Myszkowie) i Kamil Jastrząb (parafia św. Brata Alberta w Zawierciu).\nŻył tajemnicą Wieczernika\nW wigilię 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II 17 maja wspólnota parafii św. Brata Alberta w Częstochowie dziękuje Bogu za dar jego życia i dziedzictwa przekazanemu całemu Kościołowi i ludzkości. Co łączy papieża Polaka i parafię w Kiedrzynie?


Tarta z grzybami - Kurier365.pl\npiątek, 05 luty 2010 21:41\nNie mogłem się powstrzymać. Najpierw jemy, później fotografujemy. fot. Tomasz Brzozowski\nTarta z grzybami, z porami, z malinami, z czekoladą, z marmoladą, Tar-Ta! Tar-Ta! Tar-Ta! Jasno ująłem sprawę tarty? - Mam nadzieję.\nW zależności od pory roku tarty możemy przygotować tarty najrozmaitsze. Choć nie zawsze chodzi o porę roku, często o porę na pory duszone w śmietanie. Kluczem do sukcesu jest delikatnie chrupiące ciasto i smak nadzienia. Zwykle wyrazisty. Ale jak popracujemy, to i delikatny też wydobędziemy.\npół kostki masła 100-125 gramów\n1/4 torebki mąki czyli 250 gramów (przy okazji darmowa porada językowa 100 gram to zawołanie gdy licytujemy w Tysiąca, natomiast 100 gramów to ewidentnie waga czegoś)\nJa wyjmuję robota wrzucam wszystko do misy w której pracują dwa noże odpalam, czekam minutę i po robocie. No prawie. Bo należy nieco jednak pognieść ciasto po wyjęciu z robota. Żona natomiast musi przesiekać mąkę z masłem nożem, a następnie przegnieść. Należy to wszystko robić sprawnie gdyż rozgrzewanie masła powoduje jego topienie wchłanianie tłuszczu przez mąkę. A to niedobrze. Uważam że moja metoda jest lepsza i tego się trzymam.\ngrzyby surowe lub mrożone garście dwie, albo jedną albo tyle ile mamy\ncebula solidna albo półtorej\nczosnku ząbki dwa\nmasła łyżki dwie\nbulion warzywny szklanka zapaleńcy ugotują, mniej ortodoksyjni sobie z kostki zrobią\nśmietanki 30% pół szklanki\nCebulę kroimy w półtalarki, czosnek w plasterki i dajemy na rozgrzane masło. Jak się zeszkli dodajemy pokrojone w plastry grzyby i dusimy kilka minut. Nie za długo, tak żeby grzyby wypuściły trochę sosu. Następnie zalewamy bulionem i podgotowujemy wszystko tak żeby ponownie zgęstniało. Fachowo mówiąc dokonujemy redukcji, znaczy odparowujemy nadmiar wody. Jak odparuje dolewamy śmietankę i zestawiamy z ognia. Jak nieco przestygnie wybijamy jaja i mieszamy wszystko starannie. Zresztą mieszanie na patelni zalecam przez cały czas, z przerwami.\nCiasto rozprowadzamy starannie po formie. Ja mam śliczą okrągłą. Ale co kto ma tak będzie. Grubość ciasta powinna być tak na ok pół centymetra. Raczej nie więcej, ale mniej nie zaszkodzi. Zwracam uwagę, że dobrze jest kiedy brzegi ciasta zawijają się delikatnie na zewnątrz formy. Zapobiegnie to zawinięciu się ścianek pionowych spowrotem do środka formy podczas podpiekania. Nakłuwamy ciasto widelcem i do piekarnika na 200 stopni na ok 20 minut.\nNastępnie wylewamy do formy nasze dadzienie i wstawiamy ponownie na jakieć 30 minut. Gotowe jest wtedy gdy patyczek po nakłuciu jest suchy. Znaczy się ścięło.\nUUwaga, uwaga Czasy pieczenia podaję orientacyjnie. Bo bywa, że nam termometr inaczej pokazuje, termoobieg działa sprawnie, sprawniej albo go wcale niema. Raczej między bajki można włożyć podpiekanie 5 minutowe czy 10. Widziałem takie zalecenie w wielu przepisach i raz nawet tak zrobiłem. Raz i starczy. Ważne, żeby ciasto po podpieczeniu było już prawie zarumienione, a w drugiej fazie pieczenia żeby tarta od góry była zarumieniona, ale nadzienie się nie przypaliło. Jeżeli z jakiegoś powodu się nam nie zetnie nie rozpaczajmy. Następnym razem jedno jajo więcej, a teraz i tak będzie smacznie.\nDrugim chyba lepszym sposobem zapobiegnięcia zawinięciu się brzegów do środka jest: folię aluminiową wziąć i przykryć nią ciasto, a na to wysypać fasolę groch, albo inne coś co utrzyma boki w pionie. Wtedy czas podpiekania trzeba będzie wydłużyć. Tak mówi Blanka i radzę potraktować to poważnie.\nNowy gatunek grzyba odkryty przez Polaków\nWięcej w tej kategorii: Banany w kwaskowym karmelu »


Skośnym okiem: marca 2012\nAutor: Ja o 11:43 2 komentarze:\nTo by było na tyle jeżeli chodzi o tłumaczenia angielsko-chińskie. Nie ma to jak pomylić salon kosmetyczny z warzywniakiem. Jest nawet słowo: "chinglish" (chinese + english), określające chińskie próby porozumiewania się po angielsku. Błędne tłumaczenia, zabawne literówki, znaki, czy instrukcje obsługi gramatycznie nie mające żadnego sensu, i jeszcze wiele wiele innych to tutaj zabawny element codzienności. Ciekawy zbieg okoliczności: ten sklep z owocami, tak samo jak słynna toaleta, także znajduje się przy ulicy Ogrodu Głupoty.\nEtykiety: Azja, blog o Azji, blog o Chinach, chinglish, Chiny, Daleki Wschód, humor, Państwo Środka, skośnym okiem, Szanghaj, żywność\nLokalizacja: ul. Yuyuan, Szanghaj, Chiny\nPanie z sanepidu by się popłakały... W Europie garaże są czystsze niż ten sklep. Niestety taka higiena jest tutaj na porządku dziennym. U rzeźnika, jak na zdjęciu, mięso jest stale wystawione na 30 stopniowy upał. Na targach, jest chowane w zamrażarkach, które są wyłączane na noc, a mięso jest w kółko zamrażane i rozmrażane. W sumie nie wiadomo co gorsze. Trzecia opcja to supermarket taki jak Tesco albo Carrefour, ale tu mięso też nie jest najlepszej jakości. Znacie legendy krążące o mięsie z hipermarketów w Polsce, to wyobraźcie sobie co musi się dziać w Chinach. To prawda, że część "produktów mięsnych", takich jak niektóre ryby, owoce morza, małe węże, czy coś co przypomina żółwie, można kupić tu jeszcze żywe, ale na targach i tak jest lepszy wybór i wszystko jest świeższe. Jedyne mięso dobrej jakości można dostać w najlepszych (głównie) zagranicznych restauracjach, które zwykle jest sprowadzane z zagranicy.\nAutor: Ja o 21:15 Brak komentarzy:\nEtykiety: Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, czystość, Daleki Wschód, higiena, Państwo Środka, skośnym okiem, Szanghaj, żywność\nWczoraj miałam pierwsze zajęcia praktyczne z chińskiej kaligrafii i malarstwa. Przedmiot jest rewelacyjny. Wykłada taka starsza chińska babeczka, która maluje już od 14 lat. Mistrzostwo! Pochwaliła się nam, że kilka lat temu wygrała jakąś nagrodę malarstwa chińskiego w Singapurze. I faktycznie kobitka wymiata. Kiedy spod jej pędzla wychodzą gałązki czy liście bambusa, wszystko wygląda to tak prosto. Ale jak my się za to zabraliśmy, to nasze bazgroły ledwo przypominały gąszcz krzaków po przebiegnięciu stada zwierząt.\nTe wykłady są bardzo specyficzne. Po pierwsze, zapisały się na nie prawie same skośniaki. Chociaż te zajęcia są obowiązkowe dla szkoły językowej, to dla naszego wydziału (CIP) nie. (Jak się kliknie na 'lokalizację' pod postem to można dokładnie zobaczyć gdzie jest mój wydział. Musi być włączona mapa, a nie satelita.) W szkole językowej są głównie Japończycy i Koreańczycy, więc siłą rzeczy jest ich na tym przedmiocie znacznie więcej. Przez to na tych zajęciach jest zupełnie inaczej niż na tych prowadzonych w CIP, gdzie jest mieszanka kulturowa z całego świata. Cicho jak makiem zasiał. Nikt się o nic nie pyta. Wszyscy przygotowani. Każdy słucha wykładowczyni. Tylko oczywiście Indonezyjczycy zawsze spóźnieni, nieprzygotowani, gadają, nie słuchają, ale za to najlepiej malują:) To fenomen, którego nie możemy pojąć. Indonezyjki są zawsze najpilniejszymi uczennicami, a Indonezyjczycy to ich dokładne przeciwieństwo. Kiedyś myśleliśmy, że to zależy od wyspy z której pochodzą:)\nAutor: Ja o 19:05 Brak komentarzy:\nEtykiety: Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, chińska kaligrafia, Daleki Wschód, kultura, mentalność, Państwo Środka, skośnym okiem, studia, Szanghaj, uprzedzenia\nLokalizacja: Wydział CIP, Uniwersytet Donghua, Szanghaj, Chiny\nMieszkanie znalezione! Jest na tym samym osiedlu na którym mieszka Kuba, w trochę lepszym budynku, ale wnętrze znacznie słabsze. Ma dwie sypialnie, więc teraz szukam kogoś do pary. Oby landlord (właściciel) był normalny, to może będzie się dało wynająć je na dłużej... Zobaczymy.\nW ramach sentymentu zrobiłam zdjęcie z balkonu w starym mieszkaniu. Obecnie mieszkam przy ulicy AnShun (Bezpieczna i gładka). Gładka - tak, ale bezpieczna?! W Chinach żadna ulica nie jest bezpieczna.\nŁadny widok, co? A oto cała prawda.\nAutor: Ja o 11:28 Brak komentarzy:\nEtykiety: Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, Daleki Wschód, mieszkania, Państwo Środka, przesądy, skośnym okiem, Szanghaj, życie codzienne\nLokalizacja: 255号 Anshun Rd, Szanghaj, Chiny\nWlew paliwa przerobiony na Angry Bird. Ten pomysł akurat mi się spodobał. Może już za długo tu siedzę...? :) (Dla niewtajemniczonych już tłumaczę; ten ptaszek to postać z prostej gry komputerowej, która ostatnio podbija internet.) Prosty chiński humor.\nAutor: Ja o 05:57 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1001 sposobów na oszpecenie swojego auta, Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, Daleki Wschód, humor, motoryzacja, Państwo Środka, skośnym okiem, Szanghaj, tuning\nLokalizacja: ul. Anshun, Szanghaj, Chiny\nNie wiem czy to zdjęcie wymaga dalszego komentarza... Mnie na przykład już takie rzeczy nie dziwią. Przecież najprostszy sposób na pozbycie się niepotrzebnego klozetu to wystawienie go na ulicę. Ktoś w końcu przyjdzie i posprząta. Ciekawe czy ma to coś wspólnego z nazwą ulicy...?\nAutor: Ja o 03:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, czystość, Daleki Wschód, Państwo Środka, skośnym okiem, Szanghaj\nOto efekt mieszanki tutejszego poczucia estetyki z kompleksem krótkich rzęs. Tuning pierwsza klasa. Jak przylepianie sobie sztucznych rzęs jeszcze mogę zrozumieć, to upiększanie w ten sposób swojego auta lekko wykracza poza moje granice estetyki. Chińczycy generalnie lubią popełniać takie upiększenia, zarówno w swoim wyglądzie jaki w swoim otoczeniu. Świeci się, jest słodko, puszyście i infantylnie - jest pięknie!:)\nAutor: Ja o 15:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: 1001 sposobów na oszpecenie swojego auta, Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, chińska estetyka, Daleki Wschód, kompleksy, motoryzacja, Państwo Środka, skośnym okiem, Szanghaj, tuning, wiejski tuning\nLokalizacja: ul. Zhaohuadong, Szanghaj, Chiny\nOd dwóch tygodni próbuję znaleźć mieszkanie do wynajęcia. Swoją frustrację postanowiłam wyładować na blogu. Sytuacja jest dokładnie taka sama jak pół roku wcześniej, tyle że drobne doświadczenie nieznacznie ułatwia sprawę.\nAby przybliżyć wam rozmiar problemu zamieściłam tu jedno (jakże wymowne) zdjęcie. Znalazłam je przypadkiem, szukając mieszkania w internecie. Wyobraźcie sobie jak one wszystkie muszą wyglądać w rzeczywistości, jeżeli reklamowane są w ten sposób. To zdjęcie ukazuje dobitnie 3 rzeczy. Znaczenie marketingu dla przeciętnego Chińczyka, poziom zaawansowania chińskiej estetyki oraz tutejsze rozwiązania budowlane. Już wyjaśniam to ostatnie. Widzi ktoś tu prysznic? Ano. A ten cienki sznurek w rogu po prawej stronie? Tak jak mopa można wyjąć z kranu, fugi zeskrobać, a kafelki doszorować (chociaż nie wiem czym, bo brakuje tu tego typu środków - brak popytu), to prysznica znad pralki się nie przeniesie. To jedna z kilku milionów chińskich łazienek zbudowanych w ten sposób. O zasłonce oczywiście zapomnij. Podczas prysznica od razu umyje się z tobą cała łazienka.\nAutor: Ja o 19:41 1 komentarz:\nEtykiety: Azja, blog o Azji, blog o Chinach, Chiny, chińska estetyka, Daleki Wschód, mieszkania, Państwo Środka, ruch uliczny, skośnym okiem, Szanghaj, życie codzienne


Maszyna do szycia Singer 1120 zablokowana - elektroda.pl\njagnam 13 Mar 2013 10:28 5103 10\n#1 13 Mar 2013 10:28\nWitam, podczas szycia wciągnęło mi dzianinę w transporter, w dodatku maszyna szyła chwilę w miejscu i splątała się dolna nić, co spowodowało zablokowanie igły w dolnej pozycji. Udało mi się igłę wyciągnąć dołem, usunąć resztki materiału z transportera, rozkręciłam też bębenek i usunęłam stamtąd resztki nici. Koło ruszyło, ale dochodzi tylko do momentu, w którym igła znajdowałaby się na dole i dalej ani rusz. W drugą stronę kołem można kręcić. Czy mogę to jakoś samodzielnie naprawić?\nDodam jeszcze, że przy przełączeniu na nawijanie nici na bębenek koło bez problemu się kręci.\n#2 13 Mar 2013 17:33\nProszę zacząć od smarowania olejem maszynowym okolic wyczyszczonych przez materiał i nici. Jeśli to nie pomoże, to może oznaczać, że na skutek gwałtownego zatrzymania przestawiło się co najmniej jedno z połączeń regulowanych. Odradzam samodzielne ustawienie przez niefachowca - można niepotrzebnie zwiększyć koszty. Sama regulacja nie powinna być kosztowna.\n#3 13 Mar 2013 18:58\n#4 13 Mar 2013 19:14\nTa opisana sytuacja to jest właśnie bez igły. Mogę spróbować przesmarować, ale wydaje mi się, że tam jest jakaś blokada mechaniczna, i smarowanie raczej niewiele pomoże.\n#5 13 Mar 2013 19:36\nDobre fotki by się przydały to może coś poradzę.Proponuję na początek wyjąć chwytacz jeszcze tam mogły pozostać szczątki nici.\n#6 13 Mar 2013 19:48\nJuż robię fotki - okazało się przy okazji robienia zdjęć, że blokuje się wtedy, kiedy igła ma być w górnej pozycji - i dalej nie idzie, tzn nie przeskakuje, żeby zejść w dół. Zaraz wrzucę zdjęcia (zrobiłam je z wyjętym chwytaczem - może być?)\nOk, i wygląda to tak - igła blokuje się albo na dole, albo na górze - jeśli przekręcę koło do tyłu (do tyłu się da) - to słyszę taki "klik" - i wtedy jak kręcę kołem do przodu, to blokuje mi się na dole, a jak znowu pokręcę do tyłu i jest "klik" - i kręcę do przodu - to wtedy igła blokuje się na górze - nie wiem, czy dość jasno piszę?\nNa pierwszym zdjęciu jest zablokowana na dole, na drugim na górze.\n#7 13 Mar 2013 20:41\nTak.Sytuacja jest taka,że czeka Cię dalsza rozbiórka maszyny i zlokalizowanie bąć to wyłamanego koła zębatego lub wygięcie jakieś dźwigni.\n#8 13 Mar 2013 20:43\nHa. A czy mogę to sama zrobić? Czy na jakieś instrukcje mogę liczyć?\n#9 13 Mar 2013 23:00\nOj jeśli mówisz sama to cienko to widzę.\n#10 13 Mar 2013 23:26\nMogę w dwójkę\n#11 13 Mar 2013 23:35\nNo to do dzieła.Rozebrać szaty/obudowy/i szukać uszkodzonego koła zębatego.\nPodobne tematy Maszyna do szycia Singer 1120 zablokowana\nWitam serdecznie :) podczas szycia zablokowała mi się maszyna. Tak na prawde nie wiem w ktorej częsci, bo wg mnie stało się coś w górnej części (koła... (3)\nWitam. Moja maszyna do szycia Singer 833- nie przesuwa materiału. Po przeczyszczeniu maszyny, przestała działać. Co zrobiłam źle? Przypuszczam, ... (5)\nPoszukuje schematu ukladu sterujacego silnikiem w tej maszynie. Moze byc tez dokladne zdjecie od strony elektroniki i scierzek plytki 97334-003. Jes... (1)\nWitam, mam pytanie, jaki jest rok produkcji maszyny Singer Y2369524 i gdzie została wyprodukowana. Proszę rownież o inne dodatkowe informacje. Za info... (1)\nCzy może mi ktoś powiedzieć coś więcej na temat tej maszyny? Przywiozłem ją z Francji, posiada silnik elektryczny produkcji francuskiej (tabliczka na... (7)


Widok ogólny wydziału wielkich pieców w hucie "Pokój", lata 20. XX wieku\nWalcownia średnia huty "Pokój", lata 20. XX wieku\nW 1840 roku David Löwenfeld, Moritz Friedländer i Simon Löwi założyli hutę o nazwie "Friedenshütte" (huta „Pokój”). Utworzony wówczas zakład składał się z wielkiego pieca opalanego koksem, hali odlewniczej, kotłowni i stolarni. W 1851 roku hutę odkupił hrabia Andrzej Renard. Nowy właściciel rozbudował ją o drugi wielki piec oraz koksownię. W 1855 roku przedsiębiorstwo stało się własnością Śląskiej Spółki Leśno-Górniczo-Hutniczej „Minerwa” z Wrocławia. Nadal kontynuowano rozbudowę huty. Pod koniec lat 60. XIX wieku posiadała cztery wielkie piece, koksownie oraz piece pudlerskie. Zakończenie inwestycji zbiegło się z załamaniem ekonomiczny na rynku stali, które doprowadziło w 1871 roku spółkę do bankructwa. Hutę wraz z pozostałym majątkiem spółki przejął nowy podmiot „Oberschlesiche Eisenbahn-Bedarf-Aktiengesellschaft”, którego założycielem był hrabia Karol Wolfgang Ballestrem. W 1881 roku uruchomiono kuźnię, w 1884 roku stalownię tomasowską, a trzy lata później stalownię martenowską oraz zakładową elektrownię. W nocy z 24 na 25 lipca 1887 roku doszło do tragicznego w skutkach wybuchu gazu w kotłowni zakładowej. W jego wyniku zginęło 10 osób, a 55 zostało rannych. Straty wyliczono na 375 tys. marek. Z początkiem XX wieku huta skupiła działalność inwestycyjną na rozbudowie oferowanego asortymentu. Rozpoczęto tworzyć walcownie oraz inne wytwórnie gotowych wyrobów. Równocześnie zwiększano moce produkcyjne wielkich pieców oraz stalowni. W przededniu I wojny światowej huta wyprodukowała 250 000 ton surówki, co odpowiadało 23,8% produkcji wszystkich hut na Górnym Śląsku.\nW wyniku podziału politycznego Górnego Śląska w 1922 roku, huta „Pokój” znalazła się po polskiej stronie granicy. Wraz z pozostałą częścią koncernu znajdującą się w Polsce przyjęła nazwę „Friedenshütte Aktiengesellschaft”. Kapitał nowej spółki w 74% należał do hrabiego Ballestrema, a w 26% do koncernu „Oberbedarf”. W 1928 roku doszło do fuzji spółki „Friedenshütte Aktiengesellschaft” z hutą „Baildon” w Katowicach. Z dniem 8 lutego 1930 roku zmieniono nazwę koncernu na Huta „Pokój” – Śląskie Zakłady Górniczo-Hutnicze Spółka Akcyjna. W ślad za nazwą koncernu, zmieniono także nazwę jego największego zakładu. W skład majątku spółki wchodziły: 2 huty żelaza huta "Pokój", huta "Baildon", 4 kopalnie "Friedensgrube", "Eminencja", "Hrabia Franciszek", "Wolfgang" i Elektrownia "Mikołaj". Rozwój nowego koncernu zahamował kryzys ekonomiczny, który opanował światową gospodarkę na początku lat 30. XX wieku. Brak zamówień oraz spore zobowiązania kredytowe zaciągnięte na inwestycję oraz realizację połączenia z hutą „Baildon” zagroziły spółce bankructwem. W grudniu 1931 roku huta „Pokój” wstrzymała produkcję, a spółka poddała się pod nadzór sądowy. W następstwie działań komisarzy sądowych usprawniono działalność ekonomiczną spółki oraz sfinalizowano proces polonizacji zakładu. Pod koniec 1932 roku zniesiono zarząd komisaryczny w spółce, a w 1934 roku państwo polskie stało się jej większościowym udziałowcem. W tym samy czasie inż. Tadeusz Sędzimir prowadził pracę projektowe nad nowym typem walcarki umożliwiającej wielokrotne zmniejszenie grubości blachy przy jednorazowym zetknięciu z walcami. W 1934 roku uruchomiono regularną produkcję przy użyciu tego urządzenia, które uznawane jest za jeden z przełomowych wynalazków w dziedzinie hutnictwa. Podczas II wojny światowej władze okupacyjne zmieniły nazwę huty na „Friedenshütte – Schlesische Berg – und Hütten Werke AG” i włączyły go do koncernu „Oberhütten” z Gliwic. Przekształcono także produkcję zakładu na potrzeby zbrojeniowe.\nNa przestrzeni tego okresu zatrudnienie prezentowało się w następujący sposób: 1840 – 12 osób, 1865 – 228 osób, 1887 – 1 352 osób, 1910 – 3 898 osób, 1922 – 8 284 osoby, 1942 – 7 102 osoby.\nW pierwszych latach powojennych pracownicy huty „Pokój” angażowani byli w akcje związane z uruchomieniem zakładów hutniczych znajdujących się na terenach wchodzących wcześniej w skład państwa niemieckiego m.in.: huty „Zabrze”, „Andrzej” i „Szczecin”. Z początkiem 1946 roku decyzją Centralnego Związku Przemysłu Hutniczego do huty „Pokój” przyłączono zakłady „Łabędy” i „Gliwice” tworząc największą hutę żelaza i stali w Polsce. W skali całego kraju produkowano tu 23,4% koksu, 28,9% surówki, 22,6% stali oraz 24% wyrobów walcowanych. W 1948 roku rozwiązano trzyzakładowe przedsiębiorstwo, a huta „Pokój” weszła w skład Gliwickich Zakładów Hutniczych, jednego z trzech przedsiębiorstw powstałych wówczas w polskim hutnictwie. Po dwóch latach zrezygnowano z takiej organizacji przemysłu hutniczego przywracając samodzielność zakładom. W 1954 roku ukończono prace budowlane przy nowej walcowni blach grubych. W latach 60. XX wieku rozpoczął się proces powolnej likwidacji uciążliwych dla okolicznych osiedli metod produkcji. W 1961 roku wygaszono wydział koksowni, a w 1970 roku zlikwidowano spiekalnię rudy. Działania te przyczyniły się do gruntownej modernizacji huty związanej ze częściową zmianą profilu działalności. W 1973 roku zrezygnowano z produkcji cienkiej blachy, a w 1975 roku wyłączono z użytkowania walcownie „Sendzimira”. Z początkiem lat 80. XX rozpoczął się proces wygaszania kolejnych wielkich pieców, a w 1988 roku zlikwidowano stalownię. Z użytku wycofano także walcownie zgniatacz oraz nawrotną. Równocześnie rozpoczęto produkcję na nowoczesnym wydziale kształtowników spawanych oraz profili formowanych na zimno. Pod koniec XX wieku huta rozpoczęła proces restrukturyzacji, który po kilku latach zakończył się przekształceniem wydziałów produkcyjnych w spółki wchodzące w skład grupy kapitałowej „Huta Pokój S.A.”. W styczniu 2009 roku spółka otrzymała tytuł „Perły Polskiej Gospodarki”. Inwestycje w park maszynowy spółek produkcyjnych umożliwiły poszerzenie asortymentu oraz sprzedaż wyrobów na wielu wymagających rynkach. Na przykład w 2009 roku huta dostarczała konstrukcję stalowe na fasadę stadionu w Kapsztadzie. Od 2015 roku spółka należy do Grupy Kapitałowej „Węglokoks S.A.”.\nW opisywanym okresie zatrudnienie prezentowało się w następujący sposób: 1949 – 9 075 osób, 1956 – 9 177 osób, 1969 – 8 086 osób, 1977 – 6 531 osób, 1987 – 4 292 osób.\nWraz z rozwojem zakładu postępowało budownictwo mieszkaniowe dla zatrudnionych w nim pracowników. Już w 1840 roku w sąsiedztwie huty zbudowano dwa pierwsze budynki mieszkalne. Początkowo przy zakładowe budownictwo mieszkaniowe składało się z wielorodzinnych, parterowych domów z czerwonej cegły. Wraz ze zwiększeniem zapotrzebowania na mieszkania dla pracowników zaczęto budować budynki wielopiętrowe. Na osiedlu na terenie Czarnego Lasu wybudowano dom towarowy, szkołę i przedszkole. Od potocznej nazwy domu towarowego Kaufhaus (niem. Kaufhaus - „dom towarowy”) osiedle nazwano osiedlem Kaufhaus. W 1913 roku blisko 57% załogi huty zamieszkiwało zakładowe budynki mieszkalne znajdujące się w pobliskich koloniach robotniczych. Dalsza rozbudowa osiedli robotniczych miała miejsce zarówno w okresie międzywojennym jak również w po zakończeniu II wojny światowej. W 1985 roku huta dysponowała liczbą 3178 mieszkań.\nHuta dbała także o realizację życia kulturalnego załogi. W 1946 roku reaktywowano mieszany chór „Harmonia”, który otrzymał finansowe wsparcie zakładu. W Zakładowym Domu Kultury huty „Pokój” funkcjonował m.in.: Amatorski Zespół Teatralny, Dziecięcy Zespół Pieśni i Tańca oraz Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych, skupiające malarzy amatorów będących pracownikami zakładu. Prowadzono także ogólnodostępną bibliotekę. Organizowano liczoną ilość wydarzeń kulturalnych oraz prowadzono bogatą ofertę warsztatów oraz sekcji zainteresowań.\n↑ a b Grupa Węglokoks właścicielem 51,65% akcji Huty Pokój (pol.). Węglokoks Energia NSE sp. z o.o., 2015-10-26. [dostęp 2018-03-16].\n↑ O firmie (pol.). Huta Pokój S.A., 2018. [dostęp 2018-03-16].\n↑ a b c d e f g h Henryk Rola, Tadeusz Sadowski, Andrzej Stępniak, Grażyna Szpor, Jan Świeca, Zygmunt Zyzik: Huta „Pokój” dzieje zakładu i załogi 1840-1990. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1989.\n↑ Henryk Rola, Tadeusz Sadowski, Andrzej Stępniak, Grażyna Szpor, Jan Świeca, Zygmunt Zyzik: Huta „Pokój” dzieje zakładu i załogi 1840-1990. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1989.\nTę stronę ostatnio edytowano 16 mar 2020, 14:01.


✪ Marsjanka 2014-05-24, 13:02:58\n" Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą\nI Ci co nie odchodzą, nie zawsze powrócą\nCzy pierwsza jest ostatnią, czy ostatnia pierwszą."\n✪ Marsjanka 2014-05-24, 12:02:03\nŚMIERC XIII - to już jest ostatnia omawiana karta Arkan Dużych. To wisienka na torcie ;-)\nw odniesieniu do astrologii to Pluton i 8dom; Mars i Skorpion,\n"Pluton to czynnik podróży, nasz bilet do nieba z przystankiem w piekle" Caroline Casey.\nInterpretujac tę kartę warto mieć podstawową wiedzę na temat Plutona i jego tranzytów, często w rozkładzie pojawia sie wtedy jak Pluton aspektuje planety osobiste.\nCo ona tak naprawde oznacza ? transformację przewartościowanie, w mysleniu symoblicznym ta karta wskazuje na coś co nie żyje, umarło - i czy chodzi o sytuację, pracę, związek, uczucie - to jest martwe wypaliło sie, zbliża sie do kresu (chyba że są inne karty obok, które temu zaprzeczają lub niwelują energie tej karty). Niezależnie jednak ja bolesne jest to zakończenie, nie pojawi sie nic nowego, dopoki stare zycie nie ulegnie zmianie, dopoki myslenie sie nie zmieni..... nie zrobi miejsca dla nowego....\nZmiany które symbozlizuje Śmierć są głębokie i trwałe. Nic nie bedzie takie jak było....\nBardzo rzadko pokazuje śmierć fizyczną. /Księżyc w kwadracie z Plutonem, śmierc rodzica/\nzapowiada również traumatyczne przeżycia, które budzą lęk, niosą poczucie straty, rozpacz i desperację - to cień karty.\nBlask - dobra wiadomość jest taka ze po burzy przychodzi dzień, wychodzimy z opałów mądrzejsci, bardziej doświadczeni, wzmocnieni, robimy rzeczy ktorych byśmy nie zrobili, przetrzymujemy wydarzenia ktorych bysmy nie przetrzymali (siła wew.) w momencie kiedy doswiadczymy pełnej bezsilnosci odzyskamy kontrolę....\n✪ alan 2014-05-24, 12:50:39\nWitam Cię Marsjanko\nNo jakbym widział Saturna w 12 domu.... Umieramy aby narodzić się na nowo.... Rozpuszczamy stare skostniałe struktury a jeszcze nie mamy pomysłu na nowe... Taki niebyt dobrze znany prawie każdej dziewczynie z portalu bo większość z nich dołączała do nas właśnie z Saturnem na Asc....\nKarta "Śmierć" no dobrze jest wtedy "umrzeć" (zapomnieć w jednej chwili co się przezyło) a nastawić ucha i oczy na to co dobija się do naszych drzwi. Niewielu to potrafi....\nOd tej chwili wspomniane Panie już nie muszą o sobie decydować, zabiegać o coś, znaczyć coś, to już "umarło" Teraz za nich będzie decydowało życie, okoliczności, facet, dziecko, zdobyty zawód lub wiedza. Nowe determinanty\n✪ Marsjanka 2014-05-24, 14:00:30\njak to miło że sie odezwałeś, liczę na to, ze w innych wątkach również zabierzesz głos (na piśmie ;-)


Jak mieć więcej energii - #Zjedz przekąskę -\nStrona główna » Blog » Na początek » Jak mieć więcej energii – #Zjedz przekąskę\nDzisiaj kolejna część ajurwedyjskiego spojrzenia na internetowe porady. Przyjrzymy się przekąskom, czyli będzie o orzechach, suszonych owocach, bananach i innych polecanych produktach…\nPorada #2 Jedz produkty, które dostarczają energii\nWiele artykułów zalecało jedzenie zdrowych produktów. Co się do nich zaliczało? Banany, orzechy, suszone owoce… Dotarłam także do takich, które jako przekąskę zalecały mało zdrowe szybkie dowozy energetyczne, czyli czekoladowy baton, drożdżówkę czy słodki napój…\nOdniosę się krótko do tych prostów cukrów występujących w produktach typu baton, drożdżówka, słodki napój. Myślę, że doskonale wiesz, że to nic dobrego dla Twojego organizmu, ale fakt, jest to prosty sposób na szybkie dostarczenie energii. Tyle, że są to sposoby na wyjątkowe sytuacje. Naprawdę wyjątkowe!!\nWracam tutaj do przykładu z poprzedniego artykułu czyli do popychania huśtawki. Im mocniej ją popchniesz, tym mocniej będzie się bujać. Dostarczając sobie regularnie takich prostych, dużych dawek cukru prostego rozhuśtasz swoją trzustkę, która potem nie będzie potrafiła wyrzucać odpowiedniej dawki insuliny. Z czasem pojawi się niespodzianka w postaci zaburzeń metabolizmu, nadwagi, otyłości i coraz bardziej popularnej dzisiaj insulinooporności.\nJak widzisz te zaburzenia są typowe dla Kaphy. Obniżenie metabolizmu czyli słabszy ogień trawienny oraz gromadzenie np. kilogramów. Dlatego na takie proste przekąski dające szybki wzrost energii w szczególności powinna uważać Kapha. Przypominam, że najszybszym i prostym dostarczeniem energii Kaphie jest ruszenie się. 😉\nDużo cukru prostego zawierają również owoce, zarówno te świeże jak i suszone. Oj nie, suszone nie zawierają dużo, zawierają go bardzo, bardzo dużo!! Do tego suszonych jesteś w stanie zjeść więcej, bo są mniejsze niż świeże. Dlatego Ajurweda zaleca namaczać suszone owoce i zjadać je tylko w takiej postaci.\nNa suszone owoce musi także uważać Vata, która z natury jest sucha i suszonymi owocami dostarczy sobie więcej suchości. Pamiętasz, że podobne wzmacnia podobne?\nA co z Pittą? Wiesz… Pitta w równowadze strawi konia z kopytami, ale to nie oznacza, że nie jest wrażliwa na cukier. Pitta dobrze sobie poradzi ze strawieniem pokarmu, pytanie jak strawi emocje, które się potem pojawią. A pamiętasz przecież, że pobudzona Pitta czasem zamienia się w szalejący miotacz ognia.\nOstatnio popularność zdobywają batony mocy, w skład których wchodzą suszone owoce (już wiesz co na to Ajurweda) oraz orzechy. Czasem taki baton ma w sobie więcej cukru niż drożdżówka! Przeczytaj skład zanim zjesz w przekonaniu, że to samo zdrowie. Do tego często jest to zlepek kilku suszonych owoców i orzechów, co np. dla Vaty czy Kaphy może być trudne do strawienia. No i mówi się, że orzechy to samo zdrowie i jest w tym sporo racji. Ale…\nJeśli orzechy je Vata, świetnie jej się przysłużą tylko kiedy są obrane ze skórki, a najlepiej także namoczone na noc. Vata ma delikatne trawienie i jelita, a niedokładnie pogryzione orzechy, do tego ze skórką będą dla niej ciężkostrawne. Orzechy są tłuste, więc Vacie bardzo dobrze zrobią. A komu nie będą służyć? Kto nie powinien jeść tłustego? Tak! Pitta i Kapha. A do tego jeśli są to słone orzeszki to nie jest dobrze.\nNa koniec zostawiłam banana. Bardzo pożywny owoc, często zabierany w ramach drugiego śniadania czy właśnie przekąski. Więc jak to jest z tym bananem? Jeść czy nie jeść?\nBanan to wyjątkowy owoc. Soczysty, słodki, odżywczy, nawilżający i wychładzający. Ale jest także ciężki, co oznacza, że ma w sobie element Kaphy. Banan uspokaja, uziemia. Jednak ma też drugą twarz w postaci produkcji śluzu (szczególnie jeśli zjesz go wieczorem albo zimą) i co najważniejsze gasi ogień trawienny. Jedzony jako przekąska jest świetny, ale nie może zastąpić posiłku.\nTo bardzo dobry owoc dla Vaty jeśli potrzebuje nawilżenia. Świetny także dla Pitty, która powinna zwracać szczególną uwagę na to, aby go nie jeść zamiast posiłku, bo po kilku takich tygodniach, może miesiącach, Pitta ugasi swój dobrze działający ogień trawienny. No i skoro podobne wzmacnia podobne to czy Kapha powinna jeść banana, który ma w sobie dużo energii Kaphy? Myślę, że znasz odpowiedź.\nTyle w temacie przekąsek.\nMam nadzieję, że rozwiałam Twoje wątpliwości i już wiesz jaką przekąskę wybrać.\nWprowadzić więcej źródeł energii?\nPoprzedni wpis Jak mieć więcej energii? – #Napij się kawy…\nNastępny post Bigos wegetariański


PRoto - 03.01.2018 - Content marketing. Prognozy 2018\nCoraz większe znaczenie influencer marketingu, rozwój technologii wirtualnej i rozszerzonej rzeczywistości czy bazowanie na treściach wideo – to trendy, które zdaniem ekspertów, mogą być kluczowe w content marketingu w 2018 roku.\nRok 2018 w komunikacji contentmarketingowej może stać się rokiem wirtualnej i rozszerzonej rzeczywistości. Technologie już są dostępne na wyciagnięcie ręki. Tę formę komunikacji pobudził niedawno Apple, rozwijając technologie rozszerzonej rzeczywistości w nowych iPhonach. Widać już pierwsze efekty, np. IKEA wprowadziła najpierw na rynek w USA, a kilkanaście dni temu w Polsce, aplikację, która pozwala umeblować swoje mieszkanie wirtualnymi meblami. Rozszerzona rzeczywistość pozwala każdemu sprawdzić, jak dany mebel będzie się prezentował w konkretnym miejscu w naszym domu, czy się zmieści, czy wpasuje w aranżację. Ta aplikacja działa naprawdę dobrze i pomaga podjąć decyzje zakupowe. A to dopiero początek tego, co niedługo doświadczymy dzięki rozszerzonej rzeczywistości, która stanie się jednym z głównych elementów komunikacji, również w ujęciu content marketingu.\nOprócz tego infuencer marketing, podobnie jak w minionych 12 miesiącach, będzie coraz bardziej zwiększał swoje znaczenie. Na drugi plan zejdą klasyczni celebryci, znani z tradycyjnych mediów, a ich miejsce zajmą interenetowe gwiazdy, które władają wyobraźnią młodszych konsumentów. Internetowi influencerzy będą pozyskiwali coraz większe budżety marketingowe i kto wie, ale być może już w 2018 roku, na szczycie najlepiej opłacanych gwiazd/celebrytów, znajdzie się internetowy influencer. Jeżeli nie nastąpi to w przyszłym, to na pewno doczekamy się tego w 2019 roku.\nWojciech Martyński, Content Manager w InterviewMe.pl\nW 2018 roku nie spodziewam się wielkiej rewolucji, a raczej ewolucji trendów z 2017 roku. Głęboko wierzę w to, że jakość produkowanych treści będzie cały czas rosła. Obecnie odbiorcy są zalewani oceanem reklam, artykułów, obrazów i filmów, dlatego wybiją się tylko ci najlepsi.\nChociaż wideo nie wyprze treści tekstowych, to cały czas będzie zyskiwało na sile. Na pewno rękę do tego przyłoży sam Google, który będzie coraz mocniej promował YouTube’a w wynikach wyszukiwania. Na rok 2018 z niecierpliwością mogą więc czekać twórcy treści wideo – firmy będą z nimi współpracować coraz chętniej i na coraz większą skalę.\nNormą będzie prowadzenie relacji na żywo czy też używanie krótkich form, takich jak InstaStory. Być może w końcu firmy znajdą sposób na wykorzystanie rzeczywistości wirtualnej, która miała podbić już rok 2017, ale na razie jest traktowana z nieufnością.\nWracając do Google'a – myślę, że nie muszę nawet wspominać o tym, że w błyskawicznym tempie rośnie ruch z urządzeń mobilnych. Dlatego wszystkie produkowane treści muszą być dopasowane do smartfonów. Wiąże się z tym wzrost znaczenia „voice search”. Użytkownicy coraz częściej będą wyszukiwać informacje poprzez polecenia głosowe. Dlatego treści contentmarketingowe w Google'u muszą odpowiadać na zwyczajne, naturalne pytania.\nBardzo cieszy mnie coś, co zauważyłem już w ostatnich 12 miesiącach. Klienci kupują coraz bardziej świadomie, nie dają się „oszukiwać” firmom, które chcą sprzedać im przeciętny produkt. W 2018 roku odbiorcy będą lustrować marki jeszcze dokładniej i skuteczniej. Aby się wybić, firmy będą musiały produkować 10 razy lepszy content. I być szczere w relacji z klientem.


implanty - Zdrowie.gazeta.pl\nHydroksyapatyt to tak zwany uwodniony fosforan wapnia, czyli minerał wchodzący w skład kości. Czasami jest oznaczany skrótami HA, HAp oraz OHAp. Minerał ten zapewnia kościom odpowiednie właściwości, w tym wytrzymałość mechaniczną. Oprócz tego, że...\nPigułka dla wolności, metody długoterminowe dla wygody - skuteczna antykoncepcja zmieniła nie tylko życie współczesnych kobiet, ale i mężczyzn. Więcej partnerek i większa swoboda obyczajowa to głównie skutek uwolnienia od strachu przed ciążą przy...\nCo to są wkłady koronowe i onlaye? (to pytanie powtórzy się też w dziale PROTETYKA/IMPLANTY)\nWkład koronowy to rodzaj wypełnienia, czyli tzw. plomby\nMożna. To są tzw. implanty natychmiastowe.\nImplanty stomatologiczne, czyli tytanowe śruby, naśladujące korzeń zęba, od dawna już nie są nowinką medyczną. Dziś uznaje się, że wraz z koroną protetyczną najlepiej ze wszystkich rozwiązań stomatologicznych odtwarzają utracony ząb i są bezpieczne. Zarazem: z racji dość skomplikowanej procedury\nwycofaniu z obrotu i zakazie używania modeli endoprotez piersi IMGHC-TX, IMGHC-MX oraz IMGHC-LS firmy PIP, na wniosek Afssaps (francuski organ właściwy w sprawach wyrobów medycznych). Jako przyczynę Urząd podaje liczne doniesienia o pęknięciach implantów i wydostawaniu się żelu poza powłokę implantu\nImplant ślimakowy wszczepiony dzieciom urodzonym jako niesłyszące, przy spełnionym warunku właściwie prowadzonej terapii, jest w stanie umożliwić rozumienie mowy w ciszy w stopniu podobnym do dzieci z prawidłowym słuchem. Taki efekt nie jest możliwy do uzyskania poprzez zastosowanie aparatów\nImplanty dentystyczne, które są obecnie stosowane mają wytrzymać w jamie ustnej około 20 lat. Zdarza się jednak, że już po 5-10 latach konieczna jest ich wymiana z powodu miejscowego zapalenia lub innej choroby dziąseł. Naukowcy z University of Pennsylvania School of Dental Medicine (USA\nKobiety, które decydują się na implanty piersi, powinny być wcześniej ostrzegane o możliwych komplikacjach, takich jak przewlekły ból i stany skrajnego zmęczenia - orzekło Brytyjskie Stowarzyszenie Chirurgów Plastycznych (BAAPS). Jest to efekt dyskusji, która przetoczyła się przez fora internetowe\nImplant antykoncepcyjny - działanie, skutki uboczne, cena\nImplant antykoncepcyjny: co to takiego? Implant antykoncepcyjny podskórny przypomina niewielki pręcik z tworzywa sztucznego. Wszczepia się go pod skórę, po wewnętrznej stronie ramienia. Zabieg jest wykonywany w znieczuleniu miejscowym i przypomina zastrzyk. W przypadku kobiet praworęcznych, implant\nMagdalena Rudnik: Zacznijmy od podstaw. Jak działa implant prącia? Stefan W. Czarniecki, urolog: Jest to urządzenie niebywale dyskretne. Implant wszczepia się przez około czterocentymetrowe nacięcie na skórze moszny, które już po kilku tygodniach jest kompletnie niewidoczne. Hydrauliczny implant\nNaukowcy stworzyli implant dozujący leki, którym można sterować z zewnątrz. To telemedycyna w najnowocześniejszym wydaniu\ni dawki przyjmowanych medykamentów powinny być maksymalnie spersonalizowane, ponieważ każdy chory wymaga innego podejścia. A standardowe procedury lekarskie są coraz bardziej krytykowane. Rozwiązaniem tego problemu może być nanotechnologia. Jak działają implanty dozujące leki? Są już urządzenia\nŚwiętej Rodziny, zwierząt i Trzech Króli...: Szopka - własność rządu USA, fot. gsaauctions.gov oraz implant piersi. Sztuk jeden: Implant piersi - własność rządu USA, fot. gsaauctions.gov


Hotel Diavin - Vibo Valentia – HOTEL INFO\nHotel zapewnia własne miejsca parkingowe. Kierownictwo hotelu zezwala na pobyt zwierząt domowych w pokojach. Czuj się jak u siebie Pokoje są klimatyzowane i wyposażone w minibar oraz suszarkę do włosów. Pokój jest wyposażony także w sejf. Warto wiedzieć:...\nOpis hotelu Diavin\nHotel zapewnia własne miejsca parkingowe. Kierownictwo hotelu zezwala na pobyt zwierząt domowych w pokojach. Czuj się jak u siebie Pokoje są klimatyzowane i wyposażone w minibar oraz suszarkę do włosów. Pokój jest wyposażony także w sejf. Warto wiedzieć: Wszyscy goście wraz z dziećmi muszą być obecni w momencie zameldowania i okazać dowód tożsamości ze zdjęciem lub paszport. Zgodnie z krajowymi przepisami w tym hotelu płatności gotówką nie mogą przekraczać limitu 2999.99 EUR. Aby uzyskać więcej informacji, należy się skontaktować z hotelem, używając informacji podanych w potwierdzeniu rezerwacji. Dostępny jest transport z lotniska (może obowiązywać opłata). Goście proszeni są o skontaktowanie się z hotelem 48 godzin przed przybyciem i podanie szczegółowych danych dotyczących podróży, używając w tym celu informacji kontaktowych na potwierdzeniu rezerwacji. Opłat za pokój nie pobiera się od dzieci do 6 lat lat, jeśli przebywają w tym samym pokoju z rodzicami lub opiekunami i korzystają ze znajdujących się w nim łóżek. W zależności od dostępności istnieje możliwość rezerwacji pokoi połączonych/sąsiadujących. Pokoje połączone/sąsiadujące można zarezerwować, kontaktując się bezpośrednio z obiektem, używając numeru umieszczonego na potwierdzeniu rezerwacji. Zestawy posiłków podaje się w pokojach gości (jadłospisy i restauracje nie są dostępne). Opłaty: Hotel pobiera następujące opłaty i kaucje w momencie korzystania z usługi, zameldowania lub wymeldowania: Opłata za transport z lotniska i na lotnisko: 50.00 EUR za pojazd (w jedną stronę) Łóżka-dostawki są dostępne za dodatkową opłatą. Powyższa lista może być niepełna. Opłaty i kaucje mogą nie zawierać podatku i podlegać zmianom.\nIlość pięter 1, Łączna ilość pokoi 10, Pokoje z drzwiami łączącymi 0, Meldowanie najwcześniej 14:30, Wymeldowanie najpóźniej 10:30, Hotel, Hotel wakacyjny, Łóżka dziecięce/niemowlęce 0\nVia Palermo 11, 89900 Vibo Valentia, Włochy\nDzielnica (Vibo Valentia) 0,99 km\nLotnisko (Lamezia Terme Airport (SUF)) 27,89 km\nVia Palermo 11, 89900 Vibo Valentia -


O niedostępnych miejscach w Azji - Portal ViaPoland.com - Polska kultura, turystyka i czas wolny.\nPoznański KLUB PODRÓZNIKA zaprasza na wieczór autorski SAMASARA Na drogach, których nie ma - Wydawnictwo Otwarte – Tomek Michniewicz\n19 maja 2010 o godz.19\nSpotkanie odbędzie się w Klubie ZAK, Poznań, ul. Szyperska 2\nTomek opowie o miejscach w Azji, które są niedostępne dla zwykłych turystów: o obozie nepalskich maoistów, Festiwalu Wegetariańskim na Phuket, o Świątyni Czaszek w Bangkoku, przemytnikach sztuki w Kambodży oraz przedziwnych rytuałach plemiennych w górach Laosu. Opowie też o kulisach powstawania "Samsary" i pokaże niepublikowane dotąd zdjęcia ze swoich podróży po Dalekim Wschodzie.\n"Samsara. Na drogach, których nie ma" opowiada o nieodstępnych zakątkach Azji i o tym, jak bardzo jej nie rozumiemy. Dla jednych wartka przygodówka, dla innych wnikliwa, mądra historia, nad którą trzeba się zastanowić. Jest to pierwsza polska książka, której towarzyszą tak rozbudowane multimedia - filmy, photocasty i dźwięki, które nadają nowy wymiar miejscom i wydarzeniom opisywanym w książce. Możecie je zobaczyć na oficjalnej stronie książki (http://otwarte.eu/samsara).\nTomek Michniewicz - dziennikarz znany z anteny radiowej Trójki, fotograf, redaktor naczelny portalu podróżniczego www.koniecswiata.net, autor programu "Trójka Przekracza Granice". Przeciwnik kapeluszy a’la Indiana Jones i festiwalu w Opolu, miłośnik stanu na granicy wyczerpania. Publikował m.in. w "Polityce", "Playboyu", "Rzeczpospolitej" i "Podróżach". Specjalizuje się w ultratanich wyjazdach z dużą dozą adrenaliny.\nO książce: http://www.youtube.com/watch?v=dYlGwR9lWrk\nWydawnictwo Otwarte: http://www.otwarte.eu /\nTagi: klub, podróże, Poznań


Organizacje obywatelskie – uspołecznienie państwa przeciw prywatyzacji\nCezary Miżejewski · 13-3-2017\nMożna popaść w depresję podczas lektury wywiadu z Pawłem Załęskim („Nie potrzebujemy społeczeństwa obywatelskiego”) o roli sektora obywatelskiego w polityce, zwłaszcza w kontekście obecnej polityki rządu. Autorowi nie da się odmówić wielu trafnych spostrzeżeń. Istnieją jednak również pozytywne narracje, niekoniecznie oskarżające sektor pozarządowy o demontaż i prywatyzację państwa, a pokazujące jego duże możliwości w zakresie nowej wizji partnerstwa publiczno-społecznego, tworzącego nowy model społeczny.\nNGO, czyli kto?\nOczywiście należy zacząć od zdefiniowania obszaru, o którym mówimy. Autor dokonuje zabiegu podziału organizacji obywatelskich na polityczne i niepolityczne. Ten drugi nurt nazywa dla rozróżnienia NGO-sami. Problem jednak w tym, że masowe ruchy polityczne, jak i związki zawodowe, organizacje pozarządowe, czyli fundacje i stowarzyszenia, to różne wersje tej samej aktywności obywatelskiej. I jakkolwiek byśmy na to nie patrzyli, to wszystkie one składają się na to, co czasem niesłusznie nazywa się „społeczeństwem obywatelskim”. Trudno zatem dowieść, że wpływ organizacji społecznych na zmiany polityczne był minimalny. Rola ruchu związkowego, komitetów obywatelskich „Solidarności” w okresie 1989-1990, rola Społecznego Komitetu na Rzecz Referendum w 1992 czy w obecnych czasach rola Rodziny Radia Maryja lub ruchów miejskich – jest tego klasycznym przykładem. Warto przypomnieć, że – zgodnie z danymi GUS – mamy ponad 160 tys. organizacji, z czego blisko 60 tys. to nierejestrowe organizacje przyparafialne, zaś klasycznych stowarzyszeń nie zajmujących się sportem, pożarnictwem, łowiectwem itd., jest zaledwie 35,5 tys. Dlatego też zabieg autora jest zafałszowaniem całej rzeczywistości, ujmując jego najbardziej medialny kawałek jako całą rzeczywistość. Oczywiście w porównaniu z większością krajów europejskich jesteśmy krajem o najniższym poziomie zrzeszania się obywateli, co jest po trosze smutnym dziedzictwem poprzedniego systemu.\nPrawdą natomiast jest, że wśród tej wyróżnianej odrębnie grupy NGO apolityczność została wpisana jako podstawowa zasada tej grupy. Apolityczność ta jest oczywiście sztuczna, bowiem w istocie wpisywała się w funkcjonujący model demoliberalny, co zaowocowało dość wyraźną postawą w sporze politycznym, sprzyjającą bardziej linii reprezentowanej przez UD-UW-PD-PO niż jakiejkolwiek innej. Warto zwrócić uwagę, że z modernistycznych formacji ostatniego ćwierćwiecza tylko środowisko ludowców dbało w miarę dobrze o Ochotnicze Straże Pożarne (ok. 15 tys.), Ludowe Zrzeszenia Sportowe (ok. 8 tys.) czy Koła Gospodyń Wiejskich (ok. 1,2 tys.). Imputowanie natomiast przez autora, że stanowi to proces uwłaszczenia komunistycznej nomenklatury, jest jednak nieporozumieniem wynikającym z nieznajomości tych podmiotów. Działa tu wiele autentycznych, a często jedynych na obszarach wsi organizacji, które aktywizują nie tylko dorosłych, ale i wielu przedstawicieli młodzieży. Inaczej jest w przypadku organizacji, które można by przypisać do szeroko rozumianej lewicy. Pierwsze próby samoorganizacji, podejmowane w początkach lat 90. przez PPS, a potem Unię Pracy, m.in. organizacje lokatorskie czy bezrobotnych, rozpadły się, zaś SLD programowo nie uważało i nie uważa organizacji za partnera czy podstawę działań, sądząc, że „państwo załatwi wszystko”. Po drugiej stronie, oprócz potężnego Caritasu i wspomnianych ruchów parafialnych, zaczął się również formować blok organizacji „Konfederacja Inicjatyw Pozarządowych Rzeczypospolitej”, który dwukrotnie zabrał już publicznie głos, w tym dość sensownie w sprawie ustawy o Narodowym Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. Ideolodzy trzeciego sektora do dzisiaj poszukują świętego Graala, jakim jest wspólna reprezentacja organizacji obywatelskich, oraz wspólnego mianownika w kontrze do władzy publicznej. Niestety – a może raczej stety – trudno znaleźć wspólny mianownik dla organizacji myśliwych oraz organizacji przeciwników polowań. Podobnie z interesami PZPN i Uczniowskich Klubów Sportowych. Dlatego też patrzenie na obszar organizacji obywatelskich jako spójną całość pod względem politycznym jest dość trudne. Można natomiast patrzeć na ten obszar poprzez jego zachowania i funkcje, jakie pełni.\nPomiędzy publicznym a prywatnym\nDużo poważniejszym zarzutem stawianym przez Załęskiego jest natomiast teza o hybrydowym charakterze organizacji obywatelskich. Czyli, w uproszczeniu, o komercyjnym funkcjonowaniu za publiczne pieniądze. Co, z jednej strony, powoduje niedookreśloność działań, a z drugiej – demontaż funkcji państwa. To poważny zarzut i pewnie, w pierwszej z tych kwestii, niepozbawiony sensu. Jednak warto zwrócić uwagę na fakt, iż sytuacja ta wynika nie tylko z poczynań i światopoglądu ideologów trzeciego sektora, ale także z polityki państwa.\nIdeolodzy sektora, wychowani na amerykańskich wzorcach, tak długo pielęgnowali kwestię odrębności od państwa (łącznie z adaptacją amerykańskiej nazwy organizacji pozarządowej: NGO), że wpadli we własną pułapkę. Polska nie jest krajem filantropii i filantropów, w którym możliwa jest autonomia finansowa organizacji. Biznes ma te działania w głębokim poważaniu i, zamiast wspierać istniejące organizacje, stworzył własne fundacje, które wspiera środkami publicznymi z 1% podatku PIT. Tym samym koncept na finansową i, co za tym idzie, pozarządową autonomię – spalił na panewce. Dziś zaledwie ok. 12% przychodów stowarzyszeń i fundacji pochodzi z darowizn i innych przekazanych środków finansowych, zaś ze zbiórek publicznych jest to 1%, a ze składek – 4% (GUS, „Sektor non-profit w 2014 r.”, 2016). Źródła publiczne to blisko połowa przychodów (46%). Ta sytuacja spowodowała wejście w działalność gospodarczą czy ekonomiczną w ramach działalności odpłatnej pożytku publicznego. Niektórzy niestety zatracili proporcje. I czasem nie wiem, czy takie organizacje takie jak np. Forum Rozwoju Demokracji Lokalnej – przy całym szacunku dla ich działań i rzetelności – są już biznesem, czy też nadal organizacją obywatelską. Zwracam uwagę, że np. we Włoszech organizacje nie mogą prowadzić działalności ekonomicznej, ale za to wolontariat finansowany jest przez fundację bankową – nie dobrowolnie, lecz na mocy zobowiązań nałożonych przez państwo. Zaś działalność gospodarczą prowadzą wyodrębnione spółdzielnie socjalne.\nUnikanie państwa, wręcz niechęć lub zniechęcenie do brania współodpowiedzialności, z jednoczesnym korzystaniem ze środków publicznych, sprowadziło organizacje do roli podwykonawcy dla władz publicznych. Można im narzucić zarówno tematy, jak i kierunki działań, zmuszając organizacje do działania reaktywnego zarówno w zakresie merytorycznym, jak i warunków finansowych. System finansowania organizacji w Polsce, czyli ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jest młodszym dzieckiem zamówień publicznych, dlatego wysublimowany system konkursów, preferujący źle pojętą „konkurencyjność”, zmusza do konkurowania również na poziomie zaniżonych stawek. To pokłosie syndromu „najniższej ceny” doprowadziło wiele przedsięwzięć na skraj absurdu, dokładając dodatkowo tzw. wkład własny, czyli zaniżone koszty wykonania zadania trzeba uzupełnić dodatkowo o 10-15% wkładu własnego ze składek czy innych źródeł. Największe szkody wprowadziło – silne w kulturze organizacyjnej – pojęcie „wspierania organizacji pozarządowych”, w które uwierzyły też same organizacje. Czyli realizacja zleconych zadań publicznych jest wspieraniem organizacji. Ale już zakup tej samej usługi od przedsiębiorcy jest po prostu zakupem od przedsiębiorcy. Organizacji robi się przysługę, w przypadku przedsiębiorcy kupuje się niezbędny produkt. Wspieranie dodatkowo zepchnięto do getta, ograniczając środki w budżecie przeciętnie do 1% wydatków jednostek samorządu terytorialnego. W przypadku kupowania usług u prywatnych przedsiębiorców nie ma natomiast żadnych limitów. Można zlecić co i ile się chce. Dopiero w 2017 roku wszedł w życie plan zamówień publicznych, który, jak warto zwrócić uwagę, nie obejmuje zakupów poniżej 126 tys. zł. Ta nierówność powoduje, że prawdziwy zakres zadań zlecanych przedsiębiorcom wielokrotnie przekracza to, co przeznacza się dla organizacji.\nUsługi społeczne jako partnerstwo publiczno-społeczne\nJedną z tez Załęskiego jest próba obalenia mitu, że organizacje pozarządowe zajmują się pomocą biednym i potrzebującym wsparcia. Tymczasem – jak twierdzi – badania wskazują, że dotyczy to niewielkiego odsetka trzeciego sektora. Rzeczywistość jednak jest inna. Według GUS („Działalność organizacji non-profit w 2013 r.: Zarządzanie, współpraca i świadczenie usług społecznych”, 2016), sektor obywatelski obejmuje 95% sportu i rekreacji, 75% placówek integracji społeczno-zawodowej oraz 28% jednostek stacjonarnych pomocy społecznej. Ale warto zwrócić uwagę, że w przypadku placówek wsparcia dziennego aż co druga prowadzona jest przez organizacje, zaś w stacjonarnej pomocy społecznej – co trzecia. W edukacji jest to 10%, w silnie skomercjalizowanej ochronie zdrowia zaledwie 3%, ale już opiece pielęgnacyjnej 12%, a hospicyjnej aż 37%. Trudno uznać to za śladowe ilości, choć udział mógłby być dużo wyższy, gdyby inna była polityka publiczna w Polsce.\nA kwestia tej polityki jest zasadniczej wagi. Polska stoi przed kluczowymi decyzjami odnoszącymi się do usług społecznych. Oprócz konieczności ich rozwoju, wynikającej zarówno z kwestii demograficznych (do 2030 r. liczba osób starszych wzrośnie z obecnych niemal 1,5 mln do ok. 2,2 mln), świadomościowych (np. w przypadku praw osób z niepełnosprawnością), polityki publicznej w zakresie rodziny, zwłaszcza rodzin z dziećmi itd., warto pamiętać, że podlegamy regułom Europejskiego Modelu Społecznego, który usługi społeczne w interesie ogólnym uważa za istotną cześć polityki społecznej UE.\nPowstaje zatem pytanie, czy oprócz przemyślenia – co nieuniknione – systemu finansowania tych wszystkich elementów usług, KTO będzie je realizował i na jakich zasadach. Można polegać tu na dotychczasowym systemie outsourcingu usług w ramach nowego zarządzania publicznego, gdzie cena, a nie jakość stanowi podstawę realizacji zadań i gdzie dumping socjalny naruszający podstawowe przepisy prawa łączy się z drenażem zysku do właścicieli firm usługowych. Drugie pytanie, jakie należy sobie postawić, to pytanie o organizację działań. Czy ma być oparta wyłącznie na strukturach biurokratycznych, działające reaktywnie, czy też powinna być partnerska i oparta na potrzebach obywateli.\nJeżeli zatem zadajemy sobie pytanie, po co nam organizacje obywatelskie, to może warto myśleć o podejściu łączącym działania niekomercyjne ze współuczestnictwem obywateli i ich organizacji w procesie realizacji usług społecznych. Czy istnieje jakaś różnica? Organizacje oparte na swojej misji są zakorzenione w społeczności lokalnej, korzystają ze wsparcia społecznego, tworzą miejsca pracy dla ludzi, którzy są dziś oddaleni od rynku pracy. Przykładem są Warsztaty Terapii Zajęciowej, obejmujące dziś sieć prawie 700 placówek stworzonych z inicjatywy rodziców na rzecz swoich dzieci. Gdyby nie ich inicjatywa, państwo nie zrobiłoby tu wiele. Ludzie ci realizują działania obywatelskie, chcą tu – na terenie społeczności – pracować, żyć i mieszkać. Tu ich dzieci chodzą do przeszkoli i szkół, tu kupują w lokalnych sklepach. Ci ludzie zyskując podmiotowość w tym, co robią, aktywizują się w społeczności, odbudowują aktywność ekonomiczną i społeczną wspólnot samorządowych jako społecznie odpowiedzialnego terytorium. Tych samych wspólnot, które istnieją dziś tylko w formie biurokratycznych struktur realizujących to „co się opłaca”.\nJednak uzyskanie podmiotowości to nie tylko powiedzenie sobie, że usługi mogą realizować tylko lub przede wszystkim organizacje obywatelskie. Musi zostać zapewniona podmiotowość, czyli współuczestnictwo w planowaniu, realizacji i monitorowaniu tych działań. Muszą zostać zapewnione nowe rozwiązania umożliwiające nie konsultacje, ale partycypację w programowaniu. Powinny powstać nowe instrumenty koprodukcji usług, o których pisze m.in. dr hab. Dawid Sześciło, czy choćby partnerstwo w ich realizacji, czego nie zapewnił dotąd system prawny. Czy można zrobić to bez publicznych pieniędzy? Nie jest to możliwe. Sektor publiczny sam w sobie nie udźwignie rozmiaru tych obowiązków i nie pomoże tu żadna forsowna rekomunalizacja, bowiem nie chodzi tu o pozbywanie się zadań, które i tak pozostaną publiczne, lecz o sposób, zakres i metody ich realizacji. Samo finansowanie tych zadań przez sektor publiczny nie uzależnia, bo ktoś zawsze płaci. Ważne jest, w jaki sposób jest to przeprowadzane. Zauważył to już dawno Jeremy Rifkin w „Europejskim marzeniu”, porównując europejski i amerykański model organizacji obywatelskich.\nAlternatywy są proste. Usługi zapewni przedsiębiorca komercyjny, którego celem jest jak największy zysk, albo władza publiczna, która musi spełniać wszystkie standardowe procedury – albo będą realizowane w sposób zindywidualizowany, empatyczny i uspołeczniony. Pieniądze są te same. Ale wynik prac może być różny.\nJaka polityka publiczna\nTa dyskusja odbywa się w kontekście projektu regulacji o Narodowym Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. Nie chcę tu dyskutować o wszystkich aspektach tego pomysłu, bowiem kwestia wielowymiarowości sektora obywatelskiego jest bardziej skomplikowana. Organizacje to również działania wzajemnościowe, hobbystyczne, rzecznicze, strażnicze i spełniające jeszcze wiele innych funkcji, które klasyfikują naukowcy i które widzimy w bieżącej działalności.\nWarto spojrzeć tu na aspekt usług omawiany powyżej. Ustawa w tej materii wiele nie rozwiąże. Jej zadaniem jest podniesienie rangi problematyki w wymiarze horyzontalnym, choć w istocie nie wynika z niej koordynacja działań rządowych. Możliwe jest tu jedynie stworzenie jednego lub kilku funduszy wspierających organizacje instytucjonalnie. Zapewne gdyby nie kontekst, w jakim się pojawiła ustawa (otoczka skandalu medialnej nagonki na organizacje), dyskusja byłaby o wiele bardziej spokojna. Bardziej ciekawe są rozważania grup eksperckich pełnomocnika rządu, które wskazują na potrzebę bardziej przyjaznego otoczenia prawnego, nowych pomysłów na finansowanie, działań o charakterze edukacyjnym. To ciekawe kierunki, ich propozycje nie są niepokojące, ale już sposób procedowania budzi niepokój. Czy oznacza to zmianę w polityce publicznej rządu? Na razie tylko w zakresie współuczestnictwa organizacji w procesie stanowienia norm, choć głównie nie polega to na ograniczeniu praw, ale na budowaniu narracji antywarszawskiej, co mogłoby oznaczać walkę z oligarchią sektora pozarządowego. Na razie nie przekłada się to na budowanie wsparcia dla organizacji lokalnych, zaś dotychczasowy Priorytet Funduszu Inicjatyw Obywatelskich finansujący małe granty dla małych młodych organizacji poprzez regranting – będący dziś jedyną formą wyrównywania szans – jest nadal zagrożony.\nNieco inaczej wyglądają prace Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w kontekście ekonomii społecznej, które to pojęcie obejmuje również organizacje obywatelskie. Nota bene aspekt ekonomii społecznej, podobnie jak kwestia wykluczenia społecznego, zostały wykreślony w trakcie konsultacji z projektu ustawy o NCRSO. W MRPiPS dyskutuje się o założeniach projektu ustawy kompleksowo regulującej sferę ekonomii społecznej, w tym zasady udziału podmiotów ekonomii społecznej w realizacji zadań publicznych, opisanej – co ważne – w Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju z lutego br.\nTu pojawia się propozycja zintegrowanego programowania społecznego w gminach i powiatach, przy aktywnym współudziale organizacji obywatelskich. Pojawiają się nowe formuły upraszczające możliwość zlecania usług społecznych i tworzenia partnerstw. Pojawia się pomysł zastąpienia konkursów negocjacjami w zakresie jakości i stawek. Powierzania zadań, a nie wspierania, jak do tej pory. Być może to część obszaru, który powinniśmy zdefiniować jako ekonomię solidarną, łączącą realizację usług społecznych z integracją i zatrudnianiem osób zagrożonych wykluczeniem. To nowe, bardzo otwarte podejście partnerstwa publiczno-społecznego. I to się wydaje kierunkiem wartym dyskusji i wsparcia.\nDość naiwne wydają się oczekiwania Załęskiego, że odcięcie finansowania organizacjom zajmującym się np. wsparciem bezdomnych, stanie się najlepszą drogą do upolitycznienia tych organizacji i że w efekcie będą one walczyć z bezdomnością, zamiast korzystać z jej istnienia. To droga, którą państwo usiłuje stosować od dawna. Przerzucając choćby z administracji rządowej na samorządową zadania, bez dodatkowych środków (a nawet przy zmniejszonych) nie powoduje się zmiany, a jedynie zanik funkcji publicznych. Zniesienie dofinansowania domów dziecka nie spowoduje nagle powstania innych form pieczy zastępczej. Istotą nie jest bowiem likwidacja środków, bo postawa organizacji nie zależy od rodzaju środków, lecz od ich upodmiotowienia, aby współuczestniczyły w planowaniu zadań publicznych w sferze społecznej.\nTo współudział obywateli w polityce samorządowej może zmienić znacznie więcej, niż tylko protestujące organizacje. Nie neguję potrzeby istnienia społeczeństwa cywilnego, w którym świadomi swych praw obywatele mogą wiele zmienić, ale podstawą w obecnym zglobalizowanym świecie jest współuczestnictwo w działaniach, i takie działania są planowane. Oby tylko nie zabrakło woli do ich wprowadzenia.\nRazem, ale dokąd?\nMarcin Janasik · 7-3-2017\nRóżnica między antyoligarchiczną, populistyczną, konserwatywną obyczajowo socjaldemokracją (mam na myśli aspekt społeczno-gospodarczy), jaką stał się PiS w ostatnich latach od czasu pogrzebania projektu PO-PiS-u i nastania ścisłego sojuszu z „Solidarnością” a antyoligarchiczną socjaldemokracją liberalną obyczajowo, czyli Razem, jest chyba jednak mniejsza, niż między tą ostatnią a neoliberałami z PO, .N, SLD? Stosunek PiS do pieniędzy publicznych i redystrybucji jest fundamentalnie różny od PO i Nowoczesnej głównie przez to, że pisowcy czują się autentycznie obrońcami i gospodarzami Polski, to dla nich święta misja, czują się odpowiedzialni za społeczeństwo i utożsamiają się raczej z tymi, którzy cierpią, niż z tymi, którzy ich od 28 lat łupią. Dla realizacji idei sprawiedliwości społecznej nie zawahają się sięgnąć do pieniędzy, z których Polska jest okradana, natomiast PO/Nowoczesna/SLD reprezentują moim zdaniem interesy tych, którzy kradną – od prywatyzacji/reprywatyzacji przez wyłudzenia VAT-u i wszystkie możliwe szwindle finansowe i przetargowe, lichwę i wyzysk, po niepłacenie podatków. Kto jak kto, ale lewica powinna chyba rozumieć wtórność nadbudowy kulturowej i pierwsza wyjść z drugorzędnych różnic dla dobra wspólnego, nawet jeśli jeszcze dziesięciu Giżyńskich będzie ją myliło ze stalinistami. Dla organizacji, której jeden z liderów nosi koszulkę z Marksem, powinno to być chyba jasne. Popychanie, a nawet szarpanie PiS-u w dobrym kierunku mogłoby być historycznym sukcesem Razem jako mniejszościowego koalicjanta. Podgrzewanie nastrojów „roszczeniowych”, rozbudzenie apetytu na jeszcze większy, sprawiedliwy kawałek tortu, wspierałoby egalitarny, redystrybucyjny kierunek PiS i przysłużyłoby się pracującym i bezrobotnym Polakom bardziej niż spacery z ich wrogami. Ugruntowanie postaw solidarystycznych, przynajmniej pod kątem polsko-trybalistycznym – bo na masowe pogłębienie empatii i świadomości gatunkowej trzeba będzie jeszcze pewnie poczekać – przy odpowiedniej konstelacji długofalowo byłoby bardzo korzystne.\nJak nie odbudowywać państwa\nPiotr Wójcik · 27-2-2017\nJestem niemal nieustannie skonfundowany, gdy obserwuję życie polityczne w ostatnim czasie. Z jednej strony doszła do władzy partia, której etatystyczno-socjalne idee są mi bardzo bliskie. Co więcej, ekipa ta rzeczywiście próbuje wdrażać je w życie. I powoli przynosi to efekty, które widać w ostatnich bez mała rewelacyjnych danych z gospodarki – duży wzrost płac w 2016 r., pierwszy od 2008 r. wyraźny wzrost udziału płac w PKB, najwyższy w UE wzrost PKB w IV kwartale 2016 r., najlepsza sytuacja finansowa gospodarstw domowych od 2007 r., czteroprocentowy wzrost liczby urodzeń, a nawet hossa na giełdzie. Z drugiej jednak strony, co rusz mam wrażenie, że wiele z tych zmian należałoby przeprowadzić nieco inaczej. A często wręcz zupełnie inaczej. Wciąż mam wrażenie, że gdyby reaktywację państwa przeprowadzić bardziej z głową i według zdrowych standardów, efekty byłyby lepsze. W zasadzie z błędów obecnej ekipy rządzącej można by stworzyć krótki poradnik „jak nie budować instytucji publicznych”.\n(ur. 1964) – działacz państwowy, związkowy i polityczny. W latach 80. związany z opozycją demokratyczną, m.in. członek Międzyzakładowego Robotniczego Komitetu „Solidarności”, redaktor i drukarz prasy podziemnej, w tym „Robotnika”. W 1987 r. brał udział w reaktywacji Polskiej Partii Socjalistycznej, w okresie 1988-1990 wchodził w skład rady naczelnej PPS-Rewolucja Demokratyczna, po kongresie zjednoczeniowym (1990) wszedł w skład Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS, któremu przewodniczył w latach 1996-2001. Na początku lat 90. pracownik Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność” i ekspert Komisji Krajowej związku ds. bezrobocia, w latach 1993-1997 poseł PPS wybrany z listy SLD, w okresie 1997-2000 kierował biurem zespołu posłów i senatorów OPZZ. Współzałożyciel i w latach 1999-2001 przewodniczący związku zawodowego Konfederacja Pracy, zrzeszającego m.in. pracowników supermarketów. Od 2002 r. doradca ministra pracy i polityki społecznej, od 2003 r. dyrektor departamentu rynku pracy w Ministerstwie Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. W latach 2004-2005 kolejno: podsekretarz stanu we wspomnianym resorcie, następnie w Ministerstwie Polityki Społecznej, wreszcie sekretarz stanu w MPS; był m.in. sekretarzem zespołu przygotowującego Narodową Strategię Integracji Społecznej, koordynował prace nad Krajowym Planem Działań na rzecz Integracji Społecznej oraz Strategią Polityki Społecznej 2007-2013. W latach 2005-2009 radca ministra w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, m.in. autor ustawy o zatrudnieniu socjalnym i ustawy o spółdzielniach socjalnych. Członek rady programowej Wspólnoty Roboczej Związków Organizacji Socjalnych WRZOS, członek Rady Ekspertów Społecznych, a następnie członek Komitetu Wykonawczego Polskiego Komitetu Europejskiej Sieci Przeciwdziałania Ubóstwu (EAPN). Przedstawiciel strony związkowej Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych w powołanym przez premiera Zespole ds. rozwiązań systemowych w zakresie ekonomii społecznej. Od listopada 2010 r. przewodniczy Komisji Polityki Społecznej OPZZ oraz jest prezesem zarządu Ogólnopolskiego Związku Rewizyjnego Spółdzielni Socjalnych. Pracownik spółdzielni socjalnej „Opoka” w Kluczach.\nSpółdzielczość i samopomoc w czasach kryzysu\nCezary Miżejewski · 15-10-2020\nWiększość tych działań wynikała z faktu, że zorganizowani i zintegrowani w lokalnym podmiocie mieszkańcy postanowili, nie bacząc na własny interes, pomagać innym. Uruchamiali działania, które nie były sednem ich wcześniejszej działalności, a często nie miały nic wspólnego z tym, co robiono dotychczas. Byli na pierwszej linii wszędzie tam, gdzie było to możliwe.\nPytania o samorządową lewicę\nCezary Miżejewski · 13-5-2018\nCzy jest coś, co odróżnia lewicę od innych nurtów politycznych, czy może ma ona do zaoferowania tylko sympatyczniejszy wizerunek postaci dobrego administratora? Bez debaty na temat zastanej rzeczywistości, która uniemożliwia wpływ jak największej liczby obywateli na polityki publiczne, bez zapewnienia równych szans w dostępie do usług użyteczności publicznej oraz spójnych działań angażujących obywateli jako wspólnotę, a nie klientów instytucji, trudno mówić o jakiejkolwiek lewicowej ofercie dla obywateli w wyborach samorządowych.\nSztafeta pokoleń. Tradycje PPS w opozycji demokratycznej 1956-1980\nCezary Miżejewski · 29-4-2018\nChciałbym powiedzieć kilka słów o tym, skąd wyrośliśmy, bo to, że wyrośliśmy na ruchu „Solidarności” nie jest przypadkiem. Dobrze byłoby, abyśmy mieli jasność, że idee socjalizmu niepodległościowego i ruchu robotniczego „Solidarności” bardzo ściśle się ze sobą wiązały, więc nie był to też przypadek, że znaleźliśmy się właśnie w tym miejscu, w którym się znaleźliśmy. Starałem się przejrzeć akta IPN. To, co Państwu opowiem, jest rodzajem skrótu, pokazaniem, skąd się nasze idee wzięły. Uważam bowiem, że jesteśmy sztafetą pokoleń, że to nie jest tak, że nagle coś wybucha, lecz tli się, żarzy w mniejszym lub większym stopni, by pojawić się w kluczowych momentach historii.\nUnikanie państwa, wręcz niechęć lub zniechęcenie do brania współodpowiedzialności, z jednoczesnym korzystaniem ze środków publicznych, sprowadziło organizacje do roli podwykonawcy dla władz publicznych. Można im narzucić zarówno tematy, jak i kierunki działań. System finansowania organizacji w Polsce, czyli ustawa o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, jest młodszym dzieckiem zamówień publicznych, dlatego wysublimowany system konkursów, preferujący źle pojętą „konkurencyjność”, zmusza do konkurowania również na poziomie zaniżonych stawek. To pokłosie syndromu „najniższej ceny” doprowadziło wiele przedsięwzięć na skraj absurdu, dokładając dodatkowo tzw. wkład własny, czyli zaniżone koszty wykonania zadania trzeba uzupełnić dodatkowo o 10-15% wkładu własnego ze składek czy innych źródeł. Największe szkody wprowadziło – silne w kulturze organizacyjnej – pojęcie „wspierania organizacji pozarządowych”, w które uwierzyły też same organizacje. Czyli realizacja zleconych zadań publicznych jest wspieraniem organizacji. Ale już zakup tej samej usługi od przedsiębiorcy jest po prostu zakupem od przedsiębiorcy. Organizacji robi się przysługę, w przypadku przedsiębiorcy kupuje się niezbędny produkt. Ideolodzy sektora, wychowani na amerykańskich wzorcach, tak długo pielęgnowali kwestię odrębności od państwa (łącznie z adaptacją amerykańskiej nazwy organizacji pozarządowej: NGO), że wpadli we własną pułapkę. Polska nie jest krajem filantropii i filantropów, w którym możliwa jest autonomia finansowa organizacji. Biznes ma te działania w głębokim poważaniu i, zamiast wspierać istniejące organizacje, stworzył własne fundacje, które wspiera środkami publicznymi z 1% podatku PIT. Tym samym koncept na finansową i, co za tym idzie, pozarządową autonomię – spalił na panewce.\nNiepodległość i Socjalizm. 120 lat Polskiej Partii Socjalistycznej\nCezary Miżejewski · 17-11-2012\nSą rzeczy, które pomimo zmiany pokoleń, ustrojów, systemów nadal są aktualne. Historia podobno jest nauczycielką życia. Historia PPS jest właśnie takim przykładem. I ona właśnie pokazuje nam, że dzięki tradycjom i wartościom niesionym przez pokolenia słowo „socjalizm” może ponownie odzyskać swój blask. Nie jesteśmy znikąd, nasza tradycja i nasza historia pokazują, że socjaliści jako jedyni umieli połączyć marzenie o wolności, o własnym państwie z dążeniem do sprawiedliwości i równości.


Borussia Dortmund dopięła pierwszy letni transfer. Soumaïla Coulibaly trafi do Niemiec | Transfery.info\nBorussia Dortmund dopięła pierwszy letni transfer. Soumaïla Coulibaly trafi do Niemiec\n2021-03-02 20:22:37, Aktualizacja: 1 miesiąc temu\nŹródło: Bild I Sportbuzzer.de\nSoumaïla Coulibaly przeniesie się latem z Paris Saint-Germain do Borussii Dortmund - podaje „Bild”.\nNiemiecki klub pracował nad ściągnięciem 17-letniego środkowego obrońcy PSG już od pewnego czasu i wszystko wskazuje na to, że osiągnął cel. Francuski zawodnik ma przejść do Dortmundu na zasadzie wolnego transferu, będąc przewidziany do treningów i gry w pierwszym zespole.\nMierzący 190 centymetrów wzrostu defensor nie zadebiutował jeszcze w dorosłej drużynie PSG. Ma na koncie występy m.in. w ekipie do lat 19. Jest również reprezentantem Francji juniorów.\nObecnie młody piłkarz leczy kontuzję. Niedawno zerwał więzadła krzyżowe. Staranie się o jego podpis przez BVB w momencie poważnego urazu tylko pokazuje, jak wysoko jest oceniany potencjał Francuza. Świadczy o tym również fakt, że w jego kierunku spoglądały inne kluby, w tym Bayern.\nJeśli Borussia nie potwierdzi wcześniej innego transferu, Coulibaly będzie jej pierwszym letnim nabytkiem.\nPrzypomnijmy, że w nowym sezonie BVB ma prowadzić Marco Rose, aktualnie opiekun Borussii Mönchengladbach.\nWięcej na temat: Borussia Dortmund Niemcy Paris Saint-Germain FC Francja Soumaïla Coulibaly


Prosto z Ekranu 2016-01 "Kaczor Donald - Extra!" - od środy w sprzedaży\nAutor: Radosław Koch - kwietnia 23, 2016\nOd środy w kioskach na terenie całego kraju możecie znaleźć specjalne wydanie Kaczora Donalda. Niestety kosztuje aż 14,99 zł, a za tą cenę dostaniemy 32 strony magazynu, który składa się z 1-stronicowych komiksów, Figli figlarzy i Parady żartów (przepraszamy też za złe zinterpretowanie słów redaktor pisma, komiksy i inne działy pochodzą z innych KD, ale z poprzednich lat).\n- Straszny dentysta\n- A gdybym był młotkowym\n- W samo okienko\n- Głos z góry - rys. Carl Barks\n- Głodny jak pies\n- Bezpieczne przejście\nWszystkie komiksy mają po 1 stronie, wszystkie pochodzą z różnych numerów Kaczora Donalda z 2011 roku.\nAle dlaczego jest 7 komiksów, choć na okładce wspominają o 5? Tego nikt nie wie.\nZa informację i skan dziękujemy Kwakarianinowi\nźródło ilustracji: materiały własne/Kwakarianin\ncarl barks egmont kwiecień 2016 nowość polska prosto z ekranu prosto z ekranu 2016-01\nAnonimowy 23 kwietnia 2016 20:09\n(Taki żart) : Do tej pory byłem pewien na 95 % że nie kupie. Teraz jestem pewien na 100 % :)\nvicar 18 maja 2016 10:38\nA ja kupiłem. Nawet całkiem ok. Cały numer jest wg schematu: strona komiksu, strona żartów, dwie strony Figli Figlarzy i znowu strona komiksu, strona żartu... i tak chyba 7 razy. Komiksy ok, w żartach wrócił "Drobiowy szok liczbowy" którego dawno nie było w KD, Figle Figlarzy w porządku. Kupując to pomyślałem, że Egmont nie ma żadnej wizji odnośnie tych numerów specjalnych, ale nagle mnie olśniło: właśnie że ma! Ewentualna dobra sprzedaż tego dodatku oznaczałaby, że w KD równie dobrze możnaby ograniczyć komiksy do minimum i zastąpić je jedynie innymi stronami. Z tej perspektywy więc dobrą radą byłoby tego dodatku nie kupować. Wiadomo czy będzie można później dotrzeć do ilości sprzedanych egzemplarzy?\nRadosław Koch 18 maja 2016 22:23\nWiesz, może to nie jest najgorsze co Egmont wymyślił, ale za 15 złotych to ja mogę kupić jedną zeszytówkę więcej wydaną przez IDW.\nIlości sprzedanych egzemplarzy nie poznamy nigdy, ponieważ Egmont takimi danymi się nie chwali, a w ZKDP są tylko zarejestrowane główne pisma. Ja bym tak daleko nie szedł, choć powiem szczerze, twoja teoria jest logiczna. Tylko, że od kilku lat jest już inne z lekka podobne pismo - "Miki Max".\nAnonimowy 21 maja 2016 23:35\nOd jakiegoś roku czytając KD omijam działy niekomiksowe, które by mogły dla mnie nie istnieć, ale rozumiem że trudno je całkowicie wyeliminować. Uważam jednak że można by je ograniczyć. W Finlandii bodajże jest tak że ich pismo ma 36 stron w tym 30-31 stron komiksów. Może to jest jakieś rozwiązanie. KD 40 stron w tym 32 strony komiksów za 8 zł lub 48 stron ale 38 stron komiksów na numer . Kurier, Figle Figlarzy, parada żartów (1 strona) może zostać. Inne działy ewidentnie do wyrzucenia. Dlatego Giganty są takie popularne bo zawierają same komiksy.


Szkoła rodzenia dla przyszłych rodziców | Pomysł na Biznes Plan Franczyza Firma Dochodowy Interes Pomysły na biznes - SuperBiznes.eu Pomysł na Biznes Plan\nNauka rodzicielstwa nie jest łatwa. Wszystkiego człowiek uczy się z czasem, nabiera doświadczenia w jaki sposób postępować z małym człowiekiem. Szkoła, która jest przeznaczona dla rodziców ma pomóc w relacjach z dziećmi oraz macierzyństwie. Placówki tego typu cieszą się ogromną popularnością. Jest to zapewne podyktowane profesjonalną obsługą i wykwalifikowanym personelem. Rodzicielstwa nikt nie uczy, nie nabywa się tego doświadczenia zaraz po urodzeniu. Szkoła ma za zadanie nauczyć ludzi w jaki sposób zachowywać się przed narodzinami, podczas porodu i w trakcie wychowywania dziecka. Poznają różne techniki. Przyszli rodzice są w stanie sprostać wymagającemu zadaniu jakim jest bycie rodzicem.\nOtwarcie szkoły rodzenia wiąże się z wieloma czynnikami. Na początku należy poszukać odpowiedni lokal. Pomieszczenia muszą spełniać określone wymogi, które są zawarte w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Szkoła powinna być wyposażona w instalację wodociągową, kanalizacyjną, grzewczą, wentylacyjną i elektryczną. Z kolei powierzchnia użytkowa nie może być mniejsza niż 15 m?. Osoba kierująca taką placówką nie musi posiadać kwalifikacji, jeśli zatrudnia specjalistów (m.in. fizjoterapeuta, masażysta, psycholog), którzy prowadzą zajęcia. W innym wypadku warto uczestniczyć w kursach dla instruktorów rodzenia, które poszerzają wiedzę teoretyczną i praktyczną. Istotny jest także kapitał. Jest wiele możliwości. Jedną z nich jest dofinansowanie w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Należy przedstawić swój biznesplan, napisać wniosek. Dokumenty są weryfikowane przez komisję w ciągu kilku tygodni. Przede wszystkim brane są pod uwagę realne założenia działalności, jej trwałość, efektywność kosztowa i zgodność ze zdefiniowanymi potrzebami. Przyszli przedsiębiorcy mają możliwość otrzymania około 40 tys. zł.\nUczestnicy kursów uczą się na zajęciach praktycznych umiejętności m.in.: wskazówki związane z fizjologią ciąży i porodu, metod uśmierzania bólu, funkcji ojca, diety, ćwiczeń, laktacji, technik masażu noworodka, noszenia dziecka w chuście i wielu innych. Koszt zajęć uzależniony jest od palcówki i miasta.\nKoszt pojedynczych zajęć kursu otwartego 20 zł\nKoszt kursu zamkniętego 500 zł\n(jest to 12 zajęć teoretycznych i praktycznych, w ciągu dwóch tygodni)\nPojedyncza wizyta domowa w ramach kursu 100 zł\nGodzinna porada laktacyjna, pielęgnacyjna 100 zł\nbiznes plan szkoły rodzenia\nNastępny post Korepetycje wirtualne przez internet\nPoprzedni post Prywatne przedszkole nowe możliwości edukacji


W ramach szeroko pojętej edukacji ekologicznej w środę 11 lutego zaprosiliśmy naszych przedszkolaków do udziału w interaktywnym przedstawieniu pt. „Eko-Bartek”.\nPIPPI - RUDOWŁOSA BUNTOWNICZKA\ndata dodania: poniedziałek 2 lutego 2015\nPippi Langstrump to pełna energii literacka bohaterka, której przygody pamiętają wszyscy dorośli. 30 stycznia wybraliśmy się do Teatru w Gnieźnie, w którym wystawiany był spektakl przybliżający przedszkolakom losy córki kapitana Pończochy.\ndata dodania: wtorek 27 stycznia 2015\nW poniedziałek 26.01.2015 r. odbył się w naszym przedszkolu I Balik Karnawałowy.\nW środę 21 stycznia o godz. 9.00 rozpoczęła się w naszym przedszkolu uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka. Przybyli goście mogli podziwiać swoje wnuczęta w programie artystycznym przygotowanym właśnie na tę okoliczność.\ndata dodania: wtorek 13 stycznia 2015\n„Jeden grosz znaczy niewiele, ale Góra Grosza jest największa na świecie” – pod takim hasłem zorganizowana była w naszym przedszkolu i wielu innych placówkach zbiórka drobnych monet.\nWILIA - SŁODKA WANILIA...\ndata dodania: poniedziałek 22 grudnia 2014\n„Wilia - słodka wanilia…” - śpiewała niegdyś D. Stankiewicz o jednym z najpiękniejszych dni w roku.


Sposoby na aranżacje małej łazienki » humanmedia.pl\nStrona główna Dom Sposoby na aranżacje małej łazienki\nWbrew ogólnie panującym przekonaniom, także mała łazienka może stać się stylowym i funkcjonalnym wnętrzem. Zastanawiasz się, jak zaaranżować niewielką przestrzeń w nowoczesnym stylu? Jakie wyposażenie wybrać? Podpowiedzi szukaj w dalszej części artykułu.\nNowoczesna i stylowa łazienka w wersji mini – czy to możliwe?\nChoć wydawać by się mogło, że urządzenie eleganckiej i funkcjonalnej łazienki na stosunkowo małym metrażu jest zadaniem niemożliwym do wykonania, to w rzeczywistości nie jest to takie trudne. Wystarczy tylko przestrzegać kilku prostych zasad. Aranżując małą łazienkę, należy pamiętać o tym, że niewielkie wnętrza najlepiej prezentują się w jasnych kolorach. W tej sytuacji najlepiej sprawdzi się klasyczna i elegancka biel, dzięki której wnętrze wyda się na znacznie większe i przestronniejsze. Ciemne kolory ścian lub frontów mebli mogą optycznie pomniejszać przestrzeń!\nBiel w nowoczesnych łazienkach często występuje w duecie z szarością, czernią bądź odcieniami naturalnego drewna. Takie połączenie prezentuje się niezwykle szykownie i stylowo. Łazienka wykończona w bieli i czerni idealnie komponuje się np. z armaturą zarówno w kolorze złotym, jak i w chromie.\nTo pytanie pojawia się w głowie każdego, kto staje przed trudnym zadaniem urządzania małej łazienki. Co zatem sprawdzi się lepiej? W przypadku bardzo małych pomieszczeń najkorzystniejszą opcją będzie montaż kabiny prysznicowej. Jeśli jednak nie wyobrażasz sobie wieczoru bez gorącej, odprężającej kąpieli, to w tej sytuacji możesz zdecydować się na zakup wanny do zabudowy lub wanny narożnej. Ważne jest, aby podjęta decyzja była dostosowana do indywidualnych potrzeb i preferencji.\nW ostatnich latach dużą sympatią wśród posiadaczy małych łazienek cieszą się rozwiązania 2 w 1 – czyli wanny doposażone w dodatkowy parawan prysznicowy wykonany z wysokiej jakości szkła hartowanego. Więcej ciekawych inspiracji oraz eleganckie wyposażenie do nowoczesnych łazienek znajdziesz na stronie https://www.swiatlazienek.com.pl/.\nJeśli chodzi o nowoczesne wnętrza, to w tym przypadku warto kierować się zasadą “mniej znaczy więcej”. Nowoczesność kocha minimalizm! Jakie dodatki do małej łazienki wybrać? W tej sytuacji jednym z najlepszych możliwych rozwiązań jest zakup akcesoriów i dodatków, które oprócz funkcji dekoracyjnej, będą pełniły także funkcję użyteczną. Mowa oczywiście o oświetleniu, bateriach umywalkowych i wannowych, lustrach, dywanikach i ręcznikach, koszach, organizerach na kosmetyki itp.\nPoprzedni artykułOryginalna koncepcja oświetlenia na Twoją imprezę\nNastępny artykułPlusy i minusy paneli fotowoltaicznych


IKEA Polska on Googlepages – NapoleonCat\nIKEA Polska on Google+\nWizją IKEA jest tworzenie lepszego życia na co dzień dla wielu ludzi. Asortyment IKEA skupia się na dobrym wzornictwie, funkcjonalności i niskiej cenie.\nNiskie ceny stanowią podstawę wizji i idei biznesowej IKEA - ale nie za wszelką cenę. W Grupie IKEA wierzymy, że branie na siebie odpowiedzialności za ludzi i środowisko stanowi warunek dobrego prowadzenia biznesu.\nHistoria IKEA rozpoczyna się w roku 1943 w małej wiosce Agunnaryd w Szwecji, gdy założyciel IKEA, Ingvar Kamprad, ma tylko 17 lat. Nasza historia pokazuje, jak w ciągu ponad sześciu dekad IKEA, z niewielkiej firmy w pełnej lasów południowej Szwecji, stała sie globalnym przedsięwzięciem, obecnym w 44 krajach/terytoriach na całym świecie.


Ile komornik może zająć z pensji, renty i emerytury? - komornik sądowy Przemysław Wojnowski\nKomornik sądowy ma jasno określone prawa i obowiązki, jakie wynikają z wykonywania zawodu funkcjonariusza publicznego. Jego zadaniem jest realizowanie orzeczeń sądów, co wiąże się z przeprowadzeniem egzekucji sądowych. Co może zabrać komornik dłużnikowi, a czego nie powinien? Ile może zająć z pensji, renty czy emerytury?\nIle komornik może zająć z emerytury i renty?\nZajęcie komornicze a zasiłki\nZwrot podatku a egzekucja komornicza\nEgzekucja ruchomości i nieruchomości\nW pierwszej kolejności komornik zajmuje wynagrodzenie. Jeśli dłużnik pracuje w oparciu o umowę o pracę, może mieć zajęte 50% zarobków. Ważne jest jednak, że istnieje kwota wolna od zajęcia i wynosi ona tyle samo co minimalne wynagrodzenie, czyli w 2019 roku jest to 2250 zł brutto (1634 zł netto). Oznacza to, że osoby otrzymujące minimalną płacę nie mogą mieć jej zajętej przez komornika.\nInaczej wygląda sytuacja zajęcia z umów cywilnoprawnych. Jeśli dochody dłużnika wynikają z umów zleceń lub umów o dzieło, wtedy komornik ma prawo zająć całą pensję. Od tego są jednak wyjątki. Jeśli dłużnik udowodni, że pobierane wynagrodzenie jest jego jedynym źródłem utrzymania, wtedy komornik może przyjąć zasady obowiązujące w przypadku umów o pracę. A jak można to udowodnić? Należy przedstawić umowy lub rachunki za wykonaną pracę z ostatnich kilku miesięcy.\nWiele osób zastanawia się ile może zabrać komornik z emerytury. W tym przypadku sprawa jest prosta. Komornik ma prawo do zajęcia 25% wysokości minimalnej emerytury. Tak samo jest w przypadku renty. Kwotą wolną od zajęcia komorniczego pozostaje 75% wysokości minimalnego świadczenia.\nKomornik ma prawo do zajęcia rachunków bankowych. Mogą zostać one zablokowane, a wszelkie wpływy będą pobierane z konta automatycznie. Dotyczy to jednak wpływów powyżej kwoty wolnej od zajęcia komorniczego. Co ważne, nie istnieje żadna maksymalna kwota, którą komornik może zająć. O tym, że tak się stało, dłużnik powinien zostać poinformowany przez bank.\nMimo, że alimenty również stanowią źródło dochodu, nie mogą one być zabrane przez komornika, nawet w najmniejszej części. Środki te przeznaczone są na dziecko, a więc nie mogą podlegać egzekucji. Bywa jednak, że alimenty są zabierane, jeśli wpływają one na konto bankowe. Pieniądze będące na rachunkach tracą swoją tożsamość, nie jest znane ich źródło, a więc są automatycznie zabierane. Będąc więc dłużnikiem, warto założyć dziecku oddzielne konto, na które będą przesyłane comiesięczne świadczenia, wtedy nie zostaną one zajęte. Istnieje też możliwość otrzymywania pieniędzy do ręki. Podobnie jest w przypadku pieniędzy wypłacanych z programu 500+, a także innych świadczeń jak dodatki rodzinne i pielęgnacyjne, porodowe czy dla sierot. Egzekucji nie podlegają także świadczenia z pomocy społecznej.\nNiestety, ale zasiłki chorobowe, opiekuńcze, macierzyńskie i świadczenia rehabilitacyjne podlegają egzekucji komorniczej. W tych przypadkach stosowane są przepisy ustawy emerytalnej. Jeśli sytuacja dotyczy należności alimentacyjnych, od dłużnika pobiera się 60% kwoty zasiłku, jeśli natomiast są to inne długi, wtedy zajmuje się 25% zasiłku. Trzeba jednak pamiętać, że wolne od egzekucji komorniczej są kwoty w wysokości minimalnego wynagrodzenia.\nJeśli u dłużnika wystąpi nadpłata podatku, komornik ma prawo ją zająć. Wystarczy, że wyśle on zawiadomienie do Urzędu Skarbowego z informacją o długach danej osoby. Na tej podstawie uzyska on należny zwrot nadpłaty dłużnika.\nKomornik ma obowiązek realizacji orzeczeń sądu, a co za tym idzie, ma także prawo do zajęcia ruchomości, które są w posiadaniu dłużnika. Dotyczy to także takich przedmiotów, które są jedynie w użytkowaniu tych osób, natomiast właścicielem może być ktoś inny. Do najczęściej zajmowanych ruchomości zalicza się AGD i RTV, samochody i inne pojazdy, a także wyposażenie mieszkania.\nZajmowane przez komorników są także nieruchomości będące własnością dłużników. Egzekucji komorniczej mogą podlegać także nieruchomości, które są współwłasnością, jednak wtedy komornik nie może przejąć całego mieszkania, domu czy działki, a jedynie część i to właśnie ona może być wystawiona na licytację.\nMimo wielu uprawnień, komornik nie może zabrać jasno określonych w Kodeksie postępowania cywilnego rzeczy. Są to przedmioty użytku domowego, jak pościel, bielizna, ubrania codzienne, które są niezbędne do życia dłużnikowi i jego rodzinie. Komornik nie może także zająć zapasów żywności i opału, które przeznaczone są na utrzymanie dłużnika oraz rodziny na okres jednego miesiąca. Nie mogą zostać zabrane także narzędzia potrzebne do pracy zarobkowej dłużnika, wyjątkiem są tu jednak pojazdy mechaniczne, które podlegają egzekucji komorniczej. Oprócz tego, zajęte nie mogą być także przedmioty do nauki, odznaczenia, papiery osobiste, przedmioty do wykonywania praktyk religijnych oraz przedmioty codziennego użytku.


W jaki sposób znacznie upiększyć nasze cztery katy? | Prominas\nHome » W jaki sposób znacznie upiększyć nasze cztery katy?\nW jaki sposób znacznie upiększyć nasze cztery katy?\nRemont naszego mieszkania to bezsprzecznie nieodzowność, która z każdym dniem wydaje się być coraz bliższa. Na skutek licznych procesów eksploatacyjnych, dużo naszych pomieszczeń na nieszczęście nie nadaje się do przyszłego użytkowania. Z naszej strony musimy zatem poświęcić wszelki wysiłek, aby stan naszego mieszkania po dokonaniu remontu był niepowtarzalny.\nDoświadczenie wyraźnie ujawnia, że w większości wypadków postanawiamy w tym czasie wymienić nasze meble, ale również zmienić tapety czy pokrycie podłogi. Niemniej natomiast nie możemy zarówno zapominać o wyjątkowo istotnej kwestii, jaką bezsprzecznie jest adekwatne przygotowanie detalów dekoracyjnych.\nW przypadku kiedy chcesz odnaleźć poza tym też inne podobne wiadomości na przedstawiany wątek, to więcej zobaczysz na portalu, do którego odsyłacz jest w tym miejscu.\nWielu z nas umniejsza ten aspekt, co wyjątkowo negatywnie wpływa na całość spełnienia przez nas remontu. Jakie z nich zatem powinny koniecznie znaleźć się w naszym remontowanym pomieszczeniu, jeśli zależy nam wytworzeniu wyjątkowych efektów optycznych?\nStanowczo najogromniejszym naszym zaintrygowaniem cieszą się się wszelakiego typu pokrycia ścian. To właśnie one są kluczowym składnikiem, który w znaczny sposób ustala atrakcyjność naszego domu. W związku z tym ich odpowiednie\nzastosowanie jest naszym obowiązkiem.\nJeżeli masz ochotę poznać większą ilość informacji na tego typu temat, to kliknij ten odnośnik - jest tu bardzo świeża wiadomość (http://pro-trans.wroclaw.pl/) w kontekście opisywanej problematyki.\nW dniu współczesnym producenci elementów dekoracyjnych proponują nam niezwykle duży wybór rozmaitych elementów, dzięki którym nasze ściany nabiorą wyraźnie mnóstwo walorów optycznych. Jednymi z nich bez wątpienia są fototapety uliczki. Stanowią one wspaniały pomysł na zagospodarowanie dużej i jednolitej ściany. Pomysły z tego rodzaju fototapetami można znaleźć w tym miejscu:\nW tym miejscu wskazane jest zaznaczyć, że w większości przypadków są one wykonane ze specjalnych materiałów, które zagwarantują nam możliwość łatwej konserwacji oraz pielęgnacji. Koszt ich zakupu również nie wydaje się być duży. Możemy je bez problemu odnaleźć w popularnych sklepach budowlanych, stąd ich zdobycie nie powinno sprawiać nam większego problemu.\nUtworzenie unikalnych walorów wizualnych w naszym domu jest obecnie wyjątkowo łatwe. Wystarczy do tego wykorzystać stosowne elementy dekoratorskie, a nasze pomieszczenia niewątpliwie uzyskają nowy wymiar.


Wspinaczkowy obóz dzieci i młodzieży. - Primaroca.com.pl\nWspinaczkowy obóz dzieci i młodzieży.\nW tym roku pragniemy zaproponować młodzieży aktywne spędzenie wakacji na obozie wspinaczkowym, który zorganizujemy w pięknej scenerii granitowych gór Sokolich oraz Rudaw Janowickich. Zapraszamy dzieciaki o każdym stopniu zaawansowania wspinaczkowego, dla każdego doświadczeni instruktorzy znajdą coś odpowiedniego.\nOprócz wspinania planujemy wizytę w zoo we Wrocławiu, w razie\nniepogody odwiedzimy ścianę Tarnogaj we Wrocławiu lub Legnicy. W dzień odpoczynkowy od wspinania pojedziemy na basen i na wycieczkę w Rudawy Janowickie. Noclegi będą w zbiorowych salkach, oddzielne dla chłopców i dziewczynek. Miejsce można obejrzeć na stronie www.sokoliki.net\nŚniadanie i prowiant w skały będziemy przyrządzać sami, ciepłe obiadokolację (dwudaniowe) zapewni tamtejsza stołówka.\n- śpiwór i poduszkę\n- kask (może być rowerowy)\n- uprząż (lub zgłosić na karcie obozu jej brak)\n- dwie pary obuwia + klapki\n- kurtki przeciwdeszczowe i ciepłą odzież\nKarty obozu będą rozsyłane mailem.\nW związku z dużym zainteresowaniem postanowiliśmy zwiększyć ilość miejsc i zabrać łącznie trzech Instruktorów. Jak co roku będzie to Robert Wykręt i Michał Bartelmus, tym razem dołączy do nich Ania Borowska.\nWyjazd 4 Lipca o godz. 7.00, powrót 10 Lipca około 19.00 (z pod Primaroca ul.Karpacka Bielsko-Biała)\nOsoby zainteresowane prosimy o kontakt mailowy (kontakt@primaroca.com.pl), telefoniczny (730 030 610) lub osobiście w recepcji naszego Centrum Wspinaczkowego.\nARCO – wspinaczkowy urlop\nW tym roku chciałbym zaproponować wyjazd wakacyjno-wspinaczkowy, odwiedzimy słoneczne Arco we Włoszech. Jest to znane, lubiane i ciepłe miejsce nieopodal…\nJak co roku zapraszamy młodzież na „bliskie spotkanie ze skałami”. Obóz młodzieżowy odbędzie się na Jurze Krakowsko - Częstochowskiej i…\nWOLNE MIEJSCE – kursu wspinaczki skalnej!