Ciężej się dostać na najwyższy poziom niż się tam utrzymać - weszlo.com\nCiężej się dostać na najwyższy poziom niż się tam utrzymać\nOpublikowane 10.06.2019 17:22 przez\n2008 rok, szesnastoletni Filip Modelski za niemałą kasę przechodzi do West Hamu. Dwa lata później będzie trenował już z pierwszą drużyną Młotów. W międzyczasie pyta o niego… skaut reprezentacji Anglii. W kraju uważa się, że na Euro 2012 będzie pewniakiem do kadry.\nCo poszło nie tak, skoro dziś Modelski jest pierwszoligowcem, aktualnie grającym w Podbeskidziu Bielsku-Biała?\nRozmawiamy o filozofii Kierona Dyera, który radził piłkarzom, by nigdy nie przyznawali się do boiskowej winy, szli w zaparte wciąż budując niezachwianą pewność siebie. Rozmawiamy o systemie, jakim jest współczesna piłka, a także jak rządzi nią pieniądz. Rozmawiamy o tym jak wyciągać wnioski z gorszych chwil, jakimi zakulisowymi zasadami rządzi się futbol, trudnej mieszance pokory i pewności siebie, w jaką musi celować piłkarz.\nPrzypomniało mi się dzisiaj, że swego czasu Anglicy sondowali możliwość powołania cię do reprezentacji.\nTo bardzo stara historia. Angielska federacja ma mnóstwo skautów młodzieżowych. Po jakimś turnieju w barwach West Hamu podszedł do mnie jeden z nich. Spodobałem mu się, chciał mnie na konsultację kadry mojego rocznika. Tłumaczę mu, że jestem Polakiem.\n– Polskiego pochodzenia, tak? No problem.\nMusiałem mu wytłumaczyć, że przyjechałem tu z Polski. Wtedy Polacy znacznie rzadziej wyjeżdżali w tak młodym wieku, więc jego błąd jest uzasadniony.\nPrzyznam ci, że trochę jarałem się twoim transferem. Szesnastolatek z Polski idzie do West Hamu, a jeszcze West Ham łożył na ciebie niezłe pieniądze. Rzadko transfer młodzieżowca wywołuje taki szum, o tobie było głośno.\nZgadza się, pamiętam ten czas. Z młodszych graczy na Zachodzie byli Grzegorz Krychowiak, Wojtek Szczęsny, może jeszcze paru, ale generalnie naprawdę niewielu. Przynajmniej w porównaniu z tym, co dzieje się teraz, kiedy zaproszenie na testy, a potem przejście do akademii zachodniego klubu nie wzbudza sensacji.\nTy jeszcze poszedłeś za ładny grosz. Pamiętasz za ile?\nDokładnej kwoty nie pamiętam. To było kilkaset tysięcy złotych, minimum, plus bonusy jakie Arka mogła zarobić, gdyby poszło mi w Londynie trochę lepiej.\nJa ty się czułeś z tym całym zamieszaniem?\nDla mnie to było wielkie wow. Móc pojechać i zobaczyć jak wygląda z bliska ten wielki piłkarski świat? Na tamten moment, spełnienie.. Dzisiaj to co mówiłem: przepływ graczy jest większy, juniorzy mają pojęcie jak to wygląda w najlepszych akademiach, dla mnie to jeszcze była totalna nowość. Gdy oferta zrobiła się realna, największe wyzwanie stało przed moimi rodzicami. Mieli puścić syna, jeszcze nastoletniego, do innego kraju. Mama później mi mówiła, że miała serce w gardle.\nRodzice patrzyli na to przez pryzmat dwóch rzeczy: żebym był szczęśliwy i bezpieczny. West Ham zachował się świetnie, zaprosił rodziców do Londynu. Klub zadbał o to, by pokazać jak funkcjonuje, gdzie będę mieszkał, na co mogę liczyć. Tata nie mógł akurat jechać bo pracował, ale mama tym tygodniem się przekonała.\nNa początku pewnie dzwoniłeś codziennie.\nTo naturalne. Nie tylko z rodzicami rozmawiałem, ale również z moją dziewczyną, która dzisiaj jest moją żoną. Ten kontakt był codziennie, ale nie na zasadzie: nie potrafię się odnaleźć, tęsknię. Ja się czułem w Anglii jak ryba w wodzie. Klub stworzył mi genialne warunki. Rozwijałem się jako piłkarz, ale też jako człowiek.\nChciał cię natomiast nie tylko West Ham.\nPokazałem się dobrze na eliminacjach mistrzostw Europy, gdzie byliśmy w mocnej grupie z Austrią czy Norwegią. W Austrii grał wtedy Alaba. Ja byłem najmłodszy ze wszystkich, a wypadałem bardzo dobrze. Było zainteresowanie ze strony Chelsea, z tym, że oni nie chcieli płacić Arce. Ten temat nie był więc rozpatrywany. Miałem też zaproszenie z Liverpoolu, pojawił się temat Francji, ale ja byłem zafiksowany na Anglię, to był mój kierunek.\nW Chelsea byłeś nawet na testach.\nJadałem lunche z pierwszym zespołem. Znowu pojechałem z mamą, przy jednym stoliku jedliśmy my, przy drugim Szewczenko i Terry, a w tle Ashley Cole grał w bilarda. Tam też bym nie zginął, ale West Ham był konkretniejszy w rozmowach z Arką.\nMówiłeś, że West Ham zapewnił ci genialne warunki. Czyli jakie?\nZacznijmy od zakwaterowania. Mieliśmy najęty dom na ponad dwadzieścia miejsc noclegowych. To były pokoje dwuosobowe. Mieszkali tu zawodnicy przyjezdni, spoza Anglii. Dom piękny, wspaniale wyposażony, niczego nie brak – pokoje to jedno, kuchnia drugie, ale też bilard, stół do ping ponga. Mieliśmy pomoc ze sprzątaniem czy obiadami, tak żeby móc się skupić na piłce.\nMieszkało w tym domu też małżeństwo, które się nami opiekowało. Nie traktowali tego jak pracy, tylko faktycznie się nami zajmowali. Tyle lat minęło, a do dziś mam z nimi kontakt. Wymowne, prawda? Kładziono tam duży nacisk na to, żeby wychowywać nas na fajnych ludzi. Dbali o to, żebyśmy mieli kulturę osobistą, szacunek dla starszych, generalnie żebyśmy nie byli rozkapryszonymi dzieciakami. Myślę, że im się udawało, przynajmniej w większości, bo wiadomo, że ludzie są różni. Sprawdzano jednak: czy dbamy o porządek, o ten jego zakres, za który jesteśmy odpowiedzialni. Czy jesteśmy uprzejmi.\nJeśli chodzi o trening, to oczywiście szereg boisk, pełny dostęp do siłowni, fizjoterapeuci, trenerzy od przygotowania motorycznego…. Organizacja pod każdym względem wzorowa. Taka sala audiovideo – akademia miała swoich dwóch analityków, którzy opracowywali nasze mecze i treningi. Każdy mógł poprosić o indywidualną analizę.\nA czy twoim zdaniem to wszystko nie tworzy trochę cieplarnianych warunków, takiego klosza? Choćby ta pomoc ze sprzątaniem.\nNie, bo oni dają, ale w zamian oczekują. Tam jest naturalna selekcja. Jak ktoś nie docenia, nie potrafi korzystać z tych wszystkich możliwości, to przepadnie. Zapewniają ci wiele, ale też z tego rozliczają. Była historia z Włochami, którzy przyjechali na testy w momencie, gdy Zola był menadżerem. Szesnastolatkowie. Ledwo się zameldowali, już włączył się alarm przeciwpożarowy. Nikt nie miał pojęcia o co chodzi. Pewnie awaria. Naprawiono, wszyscy poszli spać, a za dwie godziny znowu. Okazało się, że Włosi palili papierosy przy zamkniętym oknie.\nAle udawało wam się czasem wyskoczyć na miasto, opowiadałeś o tym.\nWiadomo, że nie da się młodych ludzi zamknąć na klucz, żeby tylko oglądali kolejne mecze. Człowiek by zdziczał, to też nie to o chodzi. Czasem trzeba troszkę zdjąć presji, być normalnym człowiekiem. Sporadyczne wypady nam się zdarzały, natomiast na swój sposób były wpisane w system. Tak jak klub organizował ze trzy imprezy na sezon. Do tego paintball, quady, gokarty. Miałem też to szczęście, że szybko znalazłem się w pierwszym zespole, więc wychodziłem też z dorosłymi jak była klubowa okazja.\nJak bawiły się gwiazdy West Hamu?\nWychodziliśmy do restauracji, potem do londyńskich klubów, a co dalej – tajemnica szatni. Niemniej ja się raczej przyglądałem, byłem młody, budowałem swoją pozycję, trzeba znać hierarchię. Uderzało natomiast jak bardzo ci gracze byli rozpoznawalni. Gdy wchodziliśmy do klubu, najlepszego z najlepszych, robił się z tego prawdziwy show. Wszyscy ich kojarzyli, na wszystkich robili wrażenie. Druga strona medalu była taka, że obserwowano ze wszystkich stron co robią.\nPo jakim czasie zacząłeś trenować z pierwszym West Hamem?\nW drugim roku. Znowu dobrze widać na moim przykładzie ile czasem znaczy przypadek: menadżerem był Gianfranco Zola. Jego syn grał w rezerwach, więc Zola oglądał mecze dwójki bardzo często. Tak mnie wypatrzył i wyciągnął wyżej. Trenowałem z niezniszczalnym Markiem Noblem, czyli Mr West Hamem. Trenowałem ze Scottem Parkerem, Valonem Behramim, Matthew Upsonem, Carltonem Colem czy Alessando Diamantim, ktory pojechał z Włochami na mistrzostwa świata.\nParker. Nie dało mu się odebrać piłki. W gierkach ten zespół, który miał Scotta, zawsze wygrywał. Nie był jakimś technicznym wirtuozem, ale do gry na najwyższym poziomie nie potrzeba umiejętności Messiego. On podejmował niemal zawsze optymalne decyzje, a to jest kluczowe. Potrafił też liderować drużynie, wstrząsnąć nią w odpowiednim momencie.\nCzysto piłkarsko pewnie wciąż najlepszy był Gianfranco Zola.\nMiał czterdzieści lat, ale jak wchodził do gierki, wiązał nas po dwóch. W zadaniowych, technicznych ćwiczeniach zawsze wygrywały drużyny, do których dołączył. Pasjonat i genialny piłkarz. Codziennie pokazywał się na siłowni, choć przecież mógłby już odpuścić. Dbał o detale: do sztabu dołączył swojego kucharza, któremu ufał.\nW domu dla juniorów pewnie siłą rzeczy miałeś mocną pozycję, bo mimo młodego wieku byłeś blisko pierwszej drużyny.\nZawsze w środowisku piłkarzy to jak grasz wyznacza miejsce w grupie. Byli tam starsi ode mnie, a trenowali tylko w rezerwach. Miałem szacunek. Ale na pewno nigdy nie podszedłem do nikogo w stylu: o, ja to jestem gość, a kim ty jesteś. Jak wspominałem, w West Hamie kładą ogromny nacisk na to, by po pierwsze uczynić cię porządnym człowiekiem, a pokora jest tak samo przydatna w piłce jak i poza boiskiem. Do tego samodzielność. Odpowiedzialność. Musiałem sobie radzić w innym kraju, z obcym językiem, bez parasola ochronnego rodziców. Dogadać się po angielsku to jedno – ja chodziłem do angielskiej szkoły, zdawałem w tym języku egzaminy.\nNie było też w moim przypadku bariery językowej, co też pomogło. Już kilka miesięcy przed wyjazdem miałem spotkania z „nativem”, który nie umiał słowa po polsku. Życie mnie trochę zweryfikowało, nie byłem tak biegły jak mi się zdawało, ale tak naprawdę po dwóch miesiącach nie miałem żadnych problemów.\nZ jednej strony mówisz o pokorze, a potem pojawia się gość taki jak Craig Bellamy, którego cała filozofia opiera się na zupełnie odwrotnym podejściu.\nBellamy był niesamowicie pewny siebie. Cokolwiek robił, robił to w stylu: ja tu rządzę. Na pewno ten szacunek do innych funkcjonował u niego na trochę innych zasadach. Była taka sytuacja z kitmanem. Kitman potrzebował coś zanieść pierwszemu trenerowi i zastawił Bellamy’emu auto na kilka minut. Bellamy zemścił się, następnego dnia zastawił kitmanowi auto na cały dzień. Facet musiał czekać do jakiejś osiemnastej.\nKieron Dyer wracał w West Hamie po kontuzji. Choć to była jego koncówka, pewnością siebie przebijał nawet Bellamy’ego. Jak trenował z młodzieżowcem w dwójce, a ten mu źle zagrał, potrafił zejść z boiska, bo on nie będzie trenował w takich warunkach, za niski poziom dla niego. Był zdania, że dzisiaj młodzi mają za łatwo, że im, starszym piłkarzom, ciężej przychodziło dostanie się do systemu. Mówił mi, że na najwyższy poziom ciężej się dostać niż się tam utrzymać. To też jest moje zdanie. Nie był do młodych sympatycznie nastawiony, tym bardziej doceniałem, że mnie szanował. Zatrzymał się kiedyś obok mnie po treningu:\n– Chodź, podwiozę cię.\nW ogóle nie było mu po drodze, ale mnie podrzucił. Po drodze otwarcie ze mną rozmawiał, jak starszy kolega. Dał mi też taką wskazówkę:\n– Najważniejsza w piłce jest pewność siebie. Czasem trzeba zagrać zarozumiałego, czasem trzeba kogoś opieprzyć nawet, jeśli to tobie nie wyjdzie zagranie. Źle podałeś? Nie. To on źle się ustawił. Masz słabszy dzień? Wypięta klata i do przodu. Masz mieć niezachwianą pewność siebie, być niezniszczalnym.\nI jak to odbierałeś wtedy, a jak teraz?\nWtedy myślałem: o kurde, podrzucił mnie Kieron Dyer, nieźle. Za młody byłem, żeby się nad tym poważnie zastanowić. Teraz jednak myślę, że potrafię wprowadzić to w życie.\nWprowadzasz metodę Dyera?\nWydaje mi się, że tak, choć jej własną wersję, w której pewność siebie ma być wymieszana z pokorą.\nCiężko to połączyć, względnie wyważyć.\nNa pewno nie jest to łatwe, ale może to klucz, takie pogodzenie ognia z wodą. Zdrowa pewność siebie i pokora, która gwarantuje wyciąganie wniosków. Ta pewność siebie to trochę tarcza, zbroja. Nie oceniam innych ludzi, niech każdy szuka swojej ścieżki, każdy powinien znaleźć sposób na to, by dotrzeć do siebie, ale Kierona Dyera ta filozofia poprowadziła na tak wysoki poziom.\nChyba pobyt w Bytowie, który za stolicę futbolu nie uchodzi, a nie grałeś tam wcale, był dla ciebie dużym testem takiej filozofii.\nWiem dlaczego tam nie grałem, ale nie zamierzam żalić się publicznie. Wiem, że nie chodziło o moją formę sportową. Ja się czułem piłkarsko bardzo dobrze. Byłem po rehabilitacji, a nawet motorycznie wyglądałem świetnie. Nie będę tego rozgrzebywał, nie jestem osobą zawistną, rozpamiętującą.\nPójście tam to twój największy błąd?\nNie, bo to była cenna lekcja. Nie mamy czasem w piłce wpływu w jakich okolicznościach się znajdziemy. Mamy wpływ na to jak do nich podejdziemy. Może będzie to sytuacja beznadziejna, nie będziesz grał. Ale co ci da się wtedy frustrować? Zastanawiać: a, byłbym gdzie indziej, zagrał wszystko, trafiłbym wyżej? Może tak by było, ale to gdybanie, z którego nie ma nic pożytecznego.\nPowiedziałeś zdanie, które chciałbym, żebyśmy rozwinęli, bo mnie zaintrygowało. Generalnie mówi się, że trudniej utrzymać się na szczycie, niż na niego wejść. Ty mówisz, że w futbolu jest odwrotnie, trudniej się dostać na wysoki poziom niż na nim pozostać.\nZagrasz gdzieś wyżej i tego już ci nikt z CV nie wymaże, to będzie pracować na ciebie całą twoją karierę. Rozegrasz kilkanaście meczów tam i już zawsze, ale to zawsze będzie ci łatwiej.\nPoza tym ten sam piłkarz, który nie wyróżnia się w słabszej drużynie, może okazać się rewelacyjny w mocnej. Piłka to nie przenoszenie umiejętności jeden do jednego, to sport zespołowy, podział obowiązków aż na jedenastu, jesteś mocno zależny od kolegów. Najłatwiej to zrozumieć na przykładzie środkowego napastnika: najlepszy na świecie, mistrz pola karnego, mistrz wykańczania akcji nie zrobi nic, jeśli tych sytuacji mu się nie stworzy. Może ma instynkt, ale nie jest sprinterem, a drużyna gra z kontry? Będzie tu wyglądał fatalnie. A potem może trafić gdzieś, gdzie zespół gra na niego i rozwiąże się worek z bramkami.\nSpójrzmy na Kante, który we Francji grał w III lidze, a teraz jest mistrzem świata, wygrał Premier League z Leicester i dziś gra w Chelsea. Raptem cztery lata między trzecią ligą a światowym topem. Czy aż taki wielki postęp zrobił w tym czasie? Na pewno bardzo się rozwinął. Ale już w III lidze musiał być dużo lepszy, niż wskazywałaby na to jego gra. Może być wielu chłopaków w niższych ligach, których otoczenie najlepszych graczy nie tylko by nie przerosło, ale pomogło pokazać ich prawdziwą twarz.\nJak blisko byłeś piłkarskiego szczęścia w Premier League, którego pracowałoby na ciebie później latami?\nWydaje mi się, że dość blisko. Zola we mnie wierzył, mówił, że się rozwijam, że jestem blisko. Kiedyś po jakimś meczu rezerw powiedział, żebym grał jeszcze odważniej, jeszcze bardziej ofensywnie, bo na wahadle mam mnóstwo możliwości. Problem w tym, że West Ham bronił się wtedy przed spadkiem. To nie był dobry moment na ogrywanie młodzieżowców. Gdyby coś poszło nie tak, beknąłby za mnie.\nJakbyś jutro miał spotkać się z Zolą, co byś mu powiedział?\nDziękuję. Dziękuję za wszystko czego mnie nauczył. Podejścia do treningu, do zawodu. Tej sprawiedliwości i otwartości, z jaką traktował wszystkich zawodników. Zarażał niesamowitą energią i szczerością.\nA gdyby on spytał „Filip, dlaczego nie ma cię wyżej?”.\nDlaczego nie ma mnie wyżej. (dłuższa przerwa). Nie wiem. Ciężko byłoby odpowiedzieć. Nie takie decyzje. I zaufanie do nieodpowiednich ludzi.\nNa zaufaniu w piłce można się mocno przejechać?\nZasada ograniczonego zaufania jest wskazana, a ślepe zaufanie może okazać się trumną dla kariery. Polecam jak najwięcej rozmawiać ze starszymi piłkarzami, którzy znają system od dawna, wiedzą kto jest kim, kto może cię oszukać a kto jest godny zaufania, jak się zachować w danych sytuacjach. Trzeba poznać zasady tej zakulisowej gry tak samo, jak kiedyś poznało się zasady gry w piłkę. Nie daje ci to pewności, że zawsze podejmiesz właściwe decyzje, bo w momencie, gdy gdzieś idziesz i jest to obiektywnie najlepsza możliwa opcja, po dwóch tygodniach wszystko może się zmienić – choćby zwolnią trenera, który cię sprowadzał, u nowego nie pasujesz lub ma swoich ludzi. Taka jest piłka. Ale to ryzyko da się ograniczać.\nCzęsto używasz słowa „system”. Co przez to rozumiesz?\nTak mówię na całą siatkę piłkarską, całe środowisko piłkarzy, klubów, trenerów, menadżerów. Można mówić inaczej, ja mówię tak.\nJakimi prawami rządzi się system?\nCały system sprowadza się do zarabiania pieniędzy. Każdy chce być jak najwyżej, każdy chce zarabiać jak najwięcej, każdy patrzy na swój interes. Nie chcę mówić za wszystkich, na pewno są osoby, dla których pieniądze nie będą najważniejsze, ale to się jednak sprowadza do tego, że każdy patrzy jak zbudować swoją markę, jak – po prostu – być kimś.\nSpotkałeś wielu idealistów?\nCzy ja wiem. Może Ebi Smolarek.\nOczywiście spotkałem się z nim, gdy był już na końcu swojej drogi. Ale to naprawdę fajny człowiek szatni. Miał taki luz w podchodzeniu do piłki. Może kilka lat wcześniej jakbym go spotkał wyglądałoby to inaczej, ale wtedy, w Jadze, grał z tej czystej pasji.\nTeż nie chcę być źle rozumiany, że demonizuję pieniądz, a sam uważam się za nie wiadomo kogo. Oczywiście, że pieniądz jest bardzo ważny. Wszyscy mamy rodziny, ja też mam żonę i córkę. Piłka to jest moja pasja, ale jestem profesjonalistą, muszę zapewnić byt swojej rodzinie. Wiesz czego mi gdzieś brakuje? Tego, co kierowało mną jak grałem w juniorach Arki. Kiedy byłem skoncentrowany tylko na tym, żeby wyjść na boisko i zagrać jak najlepiej. Taka dziecięca miłość do piłki. To jest coś najwspanialszego. Ale trudno wyrzucać komuś brak tego podejścia, bo to nasz zawód, nasz chleb, pojawiają się zupełnie inne konteksty. Traktuję to jako zawód, gdybym powiedział, że nie robię tego dla pieniędzy to bym skłamał.\nCo ciekawe, spotkałem się z takim swobodnym podejściem w West Hamie, u tych, co zarabiali najwięcej. Oni mieli zapewniony byt na pokolenie do przodu, ustawili swoje rodziny, to milionerzy. I może stąd, z uzyskania już pozycji, z zapewnienia sobie warunków życiowych, przychodził prawdziwy spokój i możliwość takiego czystego myślenia o piłce.\nA ty kiedy straciłeś tą radość?\nNie straciłem. Ona u mnie jest zawsze jak wychodzę na boisko, bo kocham grać w piłkę, uwielbiam to, ale w pewnym momencie doszła odpowiedzialność. Myślę, że są piłkarze, którzy gdyby spojrzeli głęboko w siebie, musieliby udzielić odpowiedzi: najbardziej z tego wszystkiego lubię status, lubię pieniądze, lubię otoczkę. Dla mnie piłka nożna jest na pierwszym miejscu, nie mówię o wartościach życiowych, bo tutaj rodzina jest numer jeden.\nDużo spotkałeś takich piłkarzy, których piłka w sumie już nie interesowała, była tylko środkiem?\nGdyby nie mieli do niej już w ogóle serca, to by tego nie robili. Może w niektórych to wygasa szybciej, może system ich już drażni, może uważają, że jest niesprawiedliwy. Piłka nożna to nie jest biznes na takiej zasadzie, że dzisiaj wyprodukuję czegoś tyle i tyle, a zarobię na tym tyle i tyle. Nie, tu zmienia się wszystko bardzo szybko, dzisiaj możesz być na topie, jutro na dole. Granica między porażką a sukcesem jest cieniutka. Najważniejsze, żeby zawodnik pamiętał o tym i się nie zniechęcał, pracował nad sobą tak samo mocno również wtedy, gdy z różnych przyczyn nie idzie. W piłce zawsze wszystko jest możliwe. Nie powinniśmy się tak ciągle porównywać z innymi ludźmi, każdy ma swój tajming do swoich rzeczy.\nMożna mieć pasję do piłki, ale nienawidzić systemu.\nTo naturalne. Mamy przykłady, gdy ktoś gra, bo musi grać, a lepszy siedzi na ławce. Są takie sytuacje, nie przeskoczymy tego. Klub planuje wypromować danego zawodnika, zarobi na nim X milionów, lepszy gracz, ale nie mający szans na to, by zostać drogo sprzedanym, ląduje na aucie.\nDo Polski wracałeś trochę z podkulonym ogonem.\nZaufałem, że ten powrót będzie dobry. Miałem propozycje zostania w Anglii. Mogłem zostać w West Hamie. Mogłem w innym klubie Premier League.\nMiałeś oferty ze słabszych klubów Premier League i wybrałeś Bełchatów?\nNie wybrałem Bełchatowa, miałem wrócić do mocniejszego klubu w Polsce, ale nie chcę już wracać do tamtego tematu. Zaufałem, że ten powrót będzie miał sens, bo chciałem zacząć grać w seniorskiej piłce. Byłem zdania, że tego mi najbardziej brakuje. Kręciłem się dookoła grania, trenowałem z pierwszym zespołem, ale nie grałem. W Polsce bym grał. Nie wypaliła opcja, na którą zostałem namówiony i ratowałem się Bełchatowem.\nW Championship chyba do juniorów byś nie szedł.\nI tak i nie. Byłbym w pierwszym zespole, ale nie byłbym pewny placu. Niecierpliwość wzięła górę, byłem zapewniany, że wracam do Polski i w mocnym klubie będę grał pierwsze skrzypce.\nJak było z rozstaniem z West Hamem, zrezygnowali z ciebie?\nBył temat przedłużenia kontraktu. Rozmowy przez pewnych agentów utknęły w martwym punkcie, a potem zostały przez West Ham zerwane. Nie byłem informowany jak te rozmowy się toczą. A raczej mówiono mi rzeczy, które nie były zgodne z prawdą. Gdybym przy nich był, na pewno bym na to nie pozwolił.\nZdecydowałbyś się zostać?\nNie wiem, ale na pewno inaczej by się potoczyły.\nZ jakimi myślami lądowałeś w Bełchatowie?\nUznałem, że nie mam nic do stracenia. Skupiłem się na radości z grania. Miałem osiemnaście lat. Mieliśmy fajną drużynę i dobrą atmosferę. Kamil Kosowski to jeden z najlepszych piłkarzy z jakimi miałem przyjemność grać czy trenować. Marcin Żewłakow imponował profesjonalizmem, był już bliżej końca niż początku swojej kariery, a nie odpuszczał ani na chwilę, cały czas był perfekcyjnie przygotowany do każdego treningu, pilnował diety czy siłowni.\nZagrałeś w reprezentacji Polski na bazie swojego potencjału, tej łatki talentu, który wyjeżdża do West Hamu?\nWydaje mi się, że nie. Jesienią grałem w Bełchatowie bardzo dobrze i tyle. Na pewno nie zaszkodziło to, że przyjechałem z Anglii, ale przede wszystkim decydowało to jak się prezentowałem. Nie miałem ze Smudy dłuższej rozmowy, marzenia o Euro nie udało się zrealizować, ale gra dla reprezentacji Polski to dziecięce marzenie, które udało się spełnić, nawet jeśli to była tylko kadra w ligowym składzie.\nW Jadze też wyglądałeś nieźle, ale potem przyszła sytuacja, po której chyba do dziś nie możesz się odkręcić. Jaga chciała przedłużyć kontrakt, ty nie chciałeś, wylądowałeś w Klubie Kokosa.\nNie będę wchodził w szczegóły, podpisałem ugodę, zobowiązuje mnie ona również do tego, by o pewnych sprawach nie opowiadać.\nNie użyłbym słowa „odkręcić”, ale to wszystko bardzo wyhamowało, to prawda. Natomiast to jest duża lekcja. Nauczyłem się wiele będąc w Jagiellonii, ten okres rozwinął mnie jako piłkarza, wiem jakie popełniłem błędy, wiem co zrobiłem źle, chociaż nie wszystko było zależne ode mnie. Można patrzeć na miejsce lub sytuację tylko przez pryzmat porażki, ale zawsze we wszystkim potrafiłem też znaleźć wiele pozytywów. Nie muszę nikogo przekonywać, że tak jest, dalej mam swoje cele i skupiam się na nich.\nJaką konkretnie lekcję dała ci Jagiellonia?\nCierpliwości. Potem nastąpił okres, dzięki któremu wiem ile potrafię przejść, ile potrafię znieść, że dalej potrafię iść z podniesioną do góry głową, gdzie niejeden by się już poddał.\nSą takie osoby w Białymstoku, którym nie podałbyś ręki?\nNie, nie wychodzę z takiego założenia.\nJaki jest twój aktualny status?\nMam kontrakt z Podbeskidziem do końca czerwca. Będą rozmowy o mojej sytuacji jak tylko wrócimy do treningów, a przygotowania zaczynamy 19 czerwca.\nWiosną nie grałeś wiele.\nZgadza się, jesienią grałem więcej. Przegraliśmy dwa pierwsze wiosenne mecze, trener zrobił zmianę. Mogę mieć opinię, że na to nie zasłużyłem, ale muszę to uszanować i uszanowałem. Wszedł za mnie Bartek Jaroch, grał dobrze – taka jest piłka, dynamiczna, pracuję dalej. Kiedyś Bartek Drągowski powiedział, że przed nim do składu w Fiorentinie jest nawet masażysta. No i dobrze, pytanie: co z tym zrobisz? Załamiesz się? Młodzi zawodnicy mają często pretensje do wszystkich dookoła. Nawet jeśli przed tobą jest masażysta, a jeszcze kierowca, to musisz być gotowy. Zapieprzać tak samo, bo gdy dostaniesz szansę, ale przez swoją frustrację, pretensje, zapuściłeś się, to jej nie wykorzystasz.\nCzarny scenariusz, pozostajesz bez klubu.\nTo pozostanę gotowy. Pracuję poza klubem też na własną rękę z trenerem od przygotowania motorycznego, mam cele krótkoterminowe i długoterminowe. Teraz przede wszystkim cel to podpisać kontrakt i zagrać cały pełny sezon, od deski do deski. To byłaby platforma, na której mogę coś budować. Znam swoją wartość, swoje możliwości. Ale też ktoś musi spojrzeć: aha, zagrał 32 mecze w poprzednim sezonie. To ma inną wymowę.\nO marzeniach wolisz nie mówić, bo lubią się zemścić?\nNie wstydzę się marzyć, potrafić marzyć też trzeba umieć, tak jak znać wartość i siłę marzeń. Ale istotnie, nie powiem, bo ludzie często tego używają potem jako pożywki. Ale jak ktoś się wyśmiewa, to często jest związanie z ich własnym niespełnieniem. Osoby, które są spełnione, nigdy się nie wyśmiewają, tylko służą wsparciem, doceniają nawet najambitniejsze plany.\nPoza tym można być niespełnionym piłkarsko, ale spełnionym życiowo.\nOczywiście, wszystko zależy od definicji sukcesu, od tego jakimi jesteśmy ludźmi, jakie mamy ambicje. Piłkarz musi się odnaleźć w większej liczbie spraw niż piłka nożna. Na pewno jestem piłkarsko głodny, nawet bardzo głodny, dlatego mam cele, do których dążę, nad którymi pracuję. Ale jest też druga strona medalu. Kiedyś ciągle było mi mało, nie potrafiłem docenić tego gdzie się dostałem, chciałem szybko mieć więcej. Stąd rodziła się niecierpliwość, a z niej złe decyzje. Teraz potrafię też docenić co mam.\nTo jak ty definiujesz sukces?\nJak skończę karierę to ci powiem.\nNapisz do autora o czym chcesz, na przykład o fali upałów\nFilip Modelski Leszek Milewski poniedziałkowy sparing


Zestaw kolorowych przyborów kuchennych Nest™ Utensils Plus Joseph Joseph - Kulina.pl\nHome / Gotowanie / Akcesoria / Naczynia kuchenne / Zestaw kolorowych przyborów kuchennych Nest™ Utensils Plus Joseph Joseph\nZestaw kolorowych przyborów kuchennych Nest™ Utensils Plus Joseph Joseph\n239 zł –26 %\n239 zł –26 % 178 zł\nZestaw przyborów kuchennych Nest™ Utensils Plus zawiera:\n1x łopatka do obracania, perforowana, ciemnoczerwona\n1x chochla do spaghetti, soczyście pomarańczowa\n1x łyżka do serwowania z otworem, wibrująco żółta\n1x łyżka do serwowania pełna, groszkowa zieleń\n1x chochla, turkus morski\n1x stojak, szary antracyt\n169 zł –14 %\nWielofunkcyjna deska do krojenia z ząbkami duża czerwona Cut&Carve™ Plus Joseph Joseph\nF.Dick deska do krojenia 53 x 32,5 x 1,8 cm\nDeska do krojenia Functional Form Fiskars bambusowa 35 x 25 cm\nWyzwanie dla projektantów Joseph Joseph: oszczędność miejsca w kuchni\nRozwiązanie: system do układania w stos Nest™\nPorządek w kuchni i każdy skrawek wolnej przestrzeni jest bezcenny. Seria Nest™ Utensils to elegancki sposób na efektywne i dekoracyjne przechowywanie przyborów kuchennych. Piękna kolorystyka przekona Cię, że czasy chowania łopatek do obracania w szufladzie dobiegły końca.\nSystem układania naczyń w stos Nest™ Utensils\nMagnetyczne rękojeści do solidnego przechowywania\nOdporne na tempteraturę do 200 °C\nWykonane z tworzywa sztucznego wolnego od BPA\nPrzybory kuchenne Nest™ otrzymały nagrodę Red Dot Award Winner 2012\nDostarczamy w pięknym pudełku prezentowym.\nChochla do spaghetti zapobiega wielokrotnemu unikowi spaghetti, z którym boryka się większość miłośników włoskiego makaronu. Specyficzny kształt krawędzi łyżki zapobiega cofaniu się niesfornego makaronu do garnka. Chochli używaj nie tylko do nalewania sosów i zup, ale dzięki delikatnemu materiałowi, z którego jest wykonana, możesz nią bez obaw mieszać zawartość nieprzywierającej patelni. Perforowana łopatka do obracania służy do obracania i wyjmowania pieczonych i smażonych potraw. Otwory w łopatce umożliwiają ściekanie nadmiaru tłuszczu i zapobiegają przywieraniu. Dzięki łyżce do serwowania można podawać potrawy prosto z garnka lub patelni. Druga łyżka z perforacją ułatwia usuwanie nadmiaru tłuszczu lub wody.\nKiedy praca jest skończona, wystarczy przechowywać przybory kuchenne w odpowiedniej kolejności w stojaku, aby były gotowe do kolejnych przepisów i improwizacji kulinarnych.\nUnowocześnianie zwykłych narzędzi kuchennych to cel firmy Joseph Joseph oraz jej projektantów od 2003 roku. Bracia Richard i Anthony Joseph postanowili przenieść swoje doświadczenie zdobyte na studiach projektowania produktów do własnej firmy. Ich entuzjazm dla innowacji przynosi co sezon nowe produkty i nowe atrakcyjne gamy kolorystyczne. Każdy pojedynczy produkt jest wynikiem rozwoju, który dążył do maksymalnego zwiększenia funkcjonalności, bezpieczeństwa i atrakcyjności wizualnej. Powstałe produkty budzą entuzjazm i przynoszą radość, nie tylko dzięki nowatorskiemu designowi, ale także dzięki zaskakującej praktyczności, którą pokochasz już od pierwszego użycia. Firma Joseph Joseph nie tylko zyskuje klientów w ponad 100 państwach, ale także co roku zdobywa wiele nagród i nominacji za projektowanie i innowacyjność. Wysoka sprzedaż i popularność produktów kuchennych pozwoliła projektantom przenieść swoją uwagę ponad blat kuchenny, a konkretyzując pod niego - do segmentu odpadów komunalnych i porządków. Dzięki temu klienci mogą teraz cieszyć się nie tylko designerskimi przyborami kuchennymi, ale także kompleksowym, zmiennym i inteligentnym rozwiązaniem w zakresie odpadów i recyklingu, które doskonale pasuje do nowoczesnego stylu życia. Joseph Joseph to już nie tylko gwarancja doskonałego designu i jakości, ale także możliwość zmiany stylu życia.


Wakacyjny koszmar. Ruszają remonty w Warszawie - Dziennik.pl\nWakacyjny koszmar. Ruszają remonty w Warszawie\n26 czerwca 2013, 13:18 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nWarszawa szykuje się na wakacyjne remonty / Shutterstock\nNieczynne stacje metra, utrudnienia na ulicach i mostach. Warszawiaków, którzy zostaną w czasie wakacji w mieście, czekają duże utrudnienia.\nJuż w najbliższy weekend nie będzie można dojechać metrem z południa na północ stolicy. Z ruchu zostaną wyłączone stacje Centrum i Świętokrzyska. W tym czasie robotnicy będą układać tory, które połączą pierwszą linię podziemnej kolejki z drugą. To nie koniec utrudnień na torach.\nwarszawiacy dojazd utrudnienia Hanna Gronkiewicz -Waltz pociąg jezdnia metro Warszawa stolica remonty skrzyżowanie\nPrezydent Warszawy: Nowe wybory to strata czasu i pieniędzy\nNo i bardzo dobrze. Warszawiacy wyjadą na wakacje jak i inni mieszkańcy kraju pewnie za granicę, do Polski za to mało kto przyjedzie, bo tu sami bomberzy, ewakuacje, alarmy i inne terrorystyczne zamachy,jak w Iraku i Syrii. Na dodatek jak spadnie deszcz, to można się utopić w tunalach lub popłynąć samochodem Bóg wie gdzie. Tvn info, giewu i inne wiadomości niech dalej pier...piiiiik! i sieją katastroficzne wizje .Okres wakacyjny a tu taka siara na całą Europę i pół świata. Poza tym morduwaliśmy jeszcze żydów więc tragedia zupełna. Żaden zagraniczny turysta tu się nie pojawi, chyba że zbłąkany albo głupi. Zróbcie jeszcze wielkie wykopki albo zaorajcie Polskę całkiem na amen. Wymiotować się chce człowiekowi jak patrzy na to wszystko...\nCzy chytra baba będzie koordynować to wszystko osobiście czy też zawija dupę w troki i się ulatnia...na zasłużone wakacje?\nBardzo dobre wiadomości, bo jak chcemy (my warszawianie) potem normalnie funkcjonować na jesieni to jest to idealny czas. Widać, że -lolek1 to albo człowiek z zachcianku (nie obrażając prowincji) albo zwykły malkontent, któremu nic nie pasuje. Narzekałbyś nawet na to, że remontów nie ma. Odpuść i nie wypisuj już takich głupot.\nWe wszystkich większych miastach - nie tylko w Polsce - okres wakacji to czas "wykopków". Jest to najlepszy moment na remonty dróg.\nCiekawa informacja o metrze. Czyżby metro miało skręcać pod skrzyżowaniem ze Świętokrzyską? Z Ursynowa na Pragę? Ciekawa propozycja, panie Redaktorze.\nTiaa, widać że współcześni warszawiacy myślą w kategoriach "nasza wieś tylko dla nas". I niech tak będzie.


ZAPROJEKTUJ SWÓJ BALKON - Wnętrza,aranżacje wnętrz, inspiracje - CzteryKaty.pl\nPolecamy książki na lato\nLuksus to dla wielu osób czas. Na przykład ten leniwie spędzony nad książką. Naszym propozycjom wydawniczym na czerwiec na pewno warto poświęcić sporo nieśpiesznych chwil. A jeśli jeszcze pod wpływem lektury zechcecie założyć ogród na dachu, będziecie bardzo trendy!\n25-metrowa, nijaka kawalerka została przekształcona w jasny i przytulny dom dla dwojga. Mieszkanie przeszło całkowitą metamorfozę przy niskim nakładzie finansowym, ale za to przy wysokim nakładzie pracy. Wysiłek się opłacił - efekt zdumiewa.\nKiedy naszedł moment, w którym 120-metrowe mieszkanie zrobiło się dla Ewy i Pawła za duże (ich dorosła córka poszła "na swoje"), postanowili je sprzedać i znaleźć trochę mniejsze. Wybrali poddasze na warszawskich Kabatach. Decyzja o zakupie zapadła bardzo szybko. Niezwykle spodobała im\npodobnie jak on w branży mediów. Zabawa przestrzenią, formą i kolorem okazała się dla obojga fascynującą przygodą. - Czujemy się tu jak w miejskiej oazie - zapewnia Sacha. - K iedy siedzisz na balkonie z widokiem na dziedziniec, z dala od zgiełku ulicy, aż trudno ci uwierzyć, że jesteś w samym sercu\nCiągłe zmiany w domu\n"Dom jest dla człowieka częścią jego istoty" - mawiał Stefan Żeromski, który kiedyś był częstym gościem Milanówka. Tutaj, 30 km od Warszawy, znaleźli swoje miejsce do życia Anna i Maciej. - Najpierw mieszkaliśmy u rodziców żony. Kiedy urodziła nam się córka, chcieliśmy zaadaptować strych\nzmieniające się swoje odbicie zaprojektował Rafael Lozano-Hemmer (miał wystawy m.in. w Tate Modern w Londynie). Każdy pokój inny, od minimalizmu po bogate zdobienia, wannę na środku pokoju, toaletę w szklanym kubiku. Wszędzie rzeźby i obrazy. Pobyt tutaj to niezwykłe doznanie. Stary Browar, ul. Kościuszki\nKlasyczne kanony, żelazne reguły, stylistyczna czystość? O nie, dom to nie muzeum! Caecilia Potter, założycielka studia projektowego Atticus & Milo, wie swoje: aranżacja wnętrza służy nie tylko do podziwiania. Ma poruszać, budzić emocje, zaskakiwać i cieszyć. Dlatego w eleganckim holu, wśród\nDoniczkowe ogródki na balkonach można komponować bez końca, np. przestawiając pojemniki lub dosadzając sezonowe kwiaty. Ale oprócz gatunków jednorocznych w pojemnikach uprawia się również wieloletnie byliny. Te silnie rosnące najlepiej sadzić pojedynczo. W grupie natomiast atrakcyjnie będą się\npomieszczeniu tym proponuję zainstalować narożną kabinę prysznicową (120 x 80 cm), umywalkę oraz podwieszony sedes. Rozwiązanie 2: sypialnia przy balkonie Krzysztof Radzanowski W KUCHNI zaprojektowałem funkcjonalną zabudowę w kształcie litery L; w części wnętrza o standardowej wysokości oprócz szafek\nNowa ikona Szczecina. Obsypana nagrodami, łącznie z tą najważniejszą dla architektury europejskiej im. Miesa van der Rohe (pisaliśmy o tym w poprzednim numerze D&W). Obiekt zaprojektowany przez hiszpańskich architektów Estudio Barozzi Veiga długo wzbudzał kontrowersje, teraz jest dumą miasta. Biała\nPrzestrzenne mieszkanie w cichej okolicy\nsiebie gości. Musiał się o tym dowiedzieć ptak, który z uporem parokrotnie dostawał się do środka przez... komin łazienkowego pieca. Trzeba było wdrapać się na dach i zasłonić wylot komina metalową siatką. Teraz skrzydlaty gość często przesiaduje na poręczy balkonu, jakby czekał na otwarcie okna. Tekst i\nkwiat paproci - czego potrzebują paprocie uprawiane w doniczkach Nie ma jak... chryzantema - kolorowo kwitnące rośliny na jesienne balkony Rynek Prysznic w rozmiarze XXL - główki prysznicowe zapewniające komfort kąpieli Powiało chłodem - praktyczne rozwiązania stosowane w nowoczesnych lodówkach Trudne\nnajładniejsze wykończenia ściany\nparawany eleganckie ceny ikea\nparowary eleganckie ceny nomi\npokój 4 latki


Nerwy przyczyną uszkodzenia samochodu | Nowa Gazeta Biłgorajska\nW piątkowe popołudnie policjanci pojechali do miejscowości Tarnogród, gdzie według osoby zgłaszającej doszło do kłótni i przepychanki pomiędzy dwoma mężczyznami której finałem było uszkodzenie samochodu. Funkcjonariusze na miejscu wstępnie ustalili, że 66-letni mieszkaniec gm. Tarnogród wraz 60-latką i 29-latkiem zatrzymał się swoim samochodem m-i Ford w rejonie sklepu spożywczego. Kiedy kobieta poszła zrobić zakupy obok mężczyzn oczekujących w samochodzie zaparkował kierowca samochodu m-ki Kia, który wysiadł z auta i podszedł do młodszego z mężczyzn. Jak wynika z relacji świadków pomiędzy mężczyznami doszło do sprzeczki i przepychanki. Po chwili kierowca samochodu marki Kia, którym okazał się 34-latek z gminy Biszcza wsiadł do swojego samochodu i wjechał w bok forda, następnie odjechał i za chwilę wrócił. Jak ustalili policjanci obaj mężczyźni byli trzeźwi.\n34-latek w rozmowie z policjantami oświadczył, że ze złości wjechał w samochód należący do 66-latka. Teraz nerwowy mężczyzna odpowie przed Sądem. Za uszkodzenie mienia grozi mu kara nawet do pięciu lat pozbawienia wolności.


Zbiórka: Sztandar dla Inki! | Oficjalna Strona Kibiców Śląska Wrocław\nKibice Śląska Wrocław wraz ze Stowarzyszeniem Kibiców „Wielki Śląsk” niejednokrotnie pokazali, że nie są im obce wartości patriotyczne. Nie inaczej jest tym razem, zwłaszcza jeżeli chodzi o nazwę najstarszej szkoły średniej w naszym mieście.\nPrzypomnijmy, że chodzi o nowego patrona dla Liceum Ogólnokształcącego nr 1, które mieści się przy ul. Ks. J. Poniatowskiego 9. Ma nim zostać sanitariuszka V brygady Wileńskiej AK – Danuta Siedzikówna ps. „Inka”, która została wybrana 14.03.2014 roku. Nasza bohaterka, w pokonanym polu zostawiła Stanisława Lema i Marię Skłodowską-Curie. W głosowaniu brali udział: uczniowie tej szkoły, ich rodzice, a także nauczyciele.\nJak to w życiu bywa, również i w swerze patriotycznej znajdziemy osoby, którym nie podobają się tak bohaterskie osoby, jak wyżej wspomniana Danusia, która przecież w chwili śmierci, nie miała skończonych 18-stu lat. Po ogłoszeniu decyzji, natychmiast pojawiły się głosy sprzeciwu, zarówno z zewnątrz jak i z placówki edukacyjnej, które twierdziły, że nie jest to osoba godna „piastowania” takiej funkcji.\nTaki stan rzeczy sprawił, że natychmiast rozgorzały również protesty ze strony środowisk patriotycznych, a także kibiców Śląska Wrocław. Warto przypomnieć m.in. akcję ulotkową, którą przeprowadził ONR Brygada Dolnośląska, a także oprawę, którą przy okazji Dnia Kobiet przygotowało Stowarzyszenie Wielki Śląsk wraz z grupą Ultras Silesia. Chodzi o wizerunki Anny Walentynowicz – legendarnej działaczki „Solidarności”, a także właśnie „Inki”. Całości towarzyszył napis „Zachowały się jak trzeba – takich kobiet Nam potrzeba.”. Oprawa, oprócz wspomnianego święta, została również zaprezentowana po to, aby pokazać wszystkim, jak ważną osobą – w historii Naszego narodu, jest Danuta Siedzikówna, a także przy okazji było to niejako wsparcie dla wszystkich osób ze szkoły, które walczyły z wyborem Siedzikówny na patrona szkoły – wybranej przecież w demokratycznych wyborach.\nPo kilku miesiącach przepychanek, stało się jasne, że zwolennicy „Inki” zwyciężyli, a uroczyste nadanie imienia, odbędzie się dn. 3 września br. – w rocznicę jej urodzin. Oprócz tego, jej postaci został poświęcony cały rok szkolny 2015/2016. W tym okresie odbyło się już sporo wystaw, konkursów, a także wykładów, które przybliżyły wszystkim uczniom i ich rodzicom, absolwentom i środowisku lokalnemu, historię przyszłej Patronki.\nPonadto w szkole powołano Komitet Obchodów Roku Inki, który będzie koordynował wszystkie, wspomniane i zaplanowane na ten rok działania. W jego skład weszło kilkoro nauczycieli, a swoją pomoc zaproponowali również fanatycy naszego ukochanego klubu, wśród których znajduje się paru absolwentów wrocławskiej jedynki. Od kilku miesięcy działa również specjalna strona internetowa, która informuje o kolejnych uroczystościach, które są związane z postacią bohaterskiej sanitariuszki – http://www.lo1.wroc.pl/inka/ .\nOprócz tego trwa także gorączkowa walka o pozyskanie środków pieniężnych, które mają wspomóc sfinansowanie całych obchodów. Utworzone zostało specjalne konto bankowe, na które cały czas można wpłacać pieniądze, z których dochód zostaje przeznaczony na wyszycie sztandaru (z drzewcem, szarfami i wstęgą), a także wybudowanie specjalnej witryny, w której owy sztandar zostanie przechowywany. Oprócz tego, potrzebne są pieniądze na kilka innych, mniejszych lub większych spraw. Do tej pory udało się zgromadzić ponad 7 tys zł, a warto przecież wspomnieć, że koszt wyrobienia sztandaru wynosi 6889 zł, a witryny – 2500 zł, a trzeba doliczyć również inne punkty, które będą towarzyszyć oficjalnym obchodom. Jak więc widać, obecna suma, mimo iż okazała, jest tylko nieznaczną częścią tego, co szkoła chce zebrać, tuż przed dniem oficjalnych obchodów.\nJak już wspomnieliśmy, do walki o „Inkę”, włączyli się również kibice Śląska Wrocław, wraz ze Stowarzyszeniem Kibiców Wielki Śląsk. W związku z tym, na meczu Śląsk Wrocław vs. Wisła Płock, który zostanie rozegrany w piątek, 19.08 o godzinie 18:00, zostanie przeprowadzona zbiórka pieniędzy, z której CAŁKOWITY zysk zostanie przekazany na konto szkoły. Liczymy więc, że nie będziecie szczędzili grosza i po raz kolejny wspólnie udowodnimy, że dla każdego z Nas, najważniejsze wartości, jakie ma wypisane w sercu, to BÓG, HONOR i OJCZYZNA!\nWszystkim, którzy zechcą wesprzeć finansowo ten szczytny cel, podajemy numer konta: PKO BP SA 57 1020 5226 0000 6002 0416 9470; tytuł wpłaty „INKA”.\nNapisane w: Okiem kibola, Polecane


Sól - jaką wybrać i do czego stosować\nSoli używamy praktycznie każdego dnia. Nawet jeśli sami nie dodajemy jej do potraw, to i tak sól spożywamy. Warto więc czasem zastanowić się czym właściwie doprawiamy lub konserwujemy nasze jedzenie.\nNie zamierzam nikogo przekonywać, że ta czy inna sól jest zdrowsza i lepsza od pozostałych, ale czasem warto wiedzieć, kiedy i do jakich potraw poszczególne rodzaje soli stosować :)\nWarto przy tym pamiętać, że sól wzmacnia działanie przypraw roślinnych, dlatego najpierw solimy potrawę, a dopiero później dodajemy przyprawy\nSól kamienna jest znana i używana od starożytności, kiedyś traktowano ją jako walutę. Wydobywa się ją w postaci bloków, brył i kamieni. Nieoczyszczona sól kamienna zawiera bogactwo minerałów (magnez, wapń, potas, żelazo, mangan, cynk, selen i jod). W zależności od miejsca wydobycia oraz składu mineralnego może mieć różne kolory i smak.\nróżowa sól z Himalajów - wydobywana w Pakistanie we wschodnim pasie Karakorum na głębokości około 400 – 600 metrów. Niezwykle czysta sól krystaliczna zawierająca oprócz chlorków, magnezu, cynku, siarczanów i żelaza prawie 80 innych substancji mineralnych i elektrolitów. Uważana jest za najzdrowszą ze wszystkich soli. Można stosować zarówno w procesie gotowania, jak i do dekoracji potraw przed ich podaniem. Sprawdza się jako sól do kąpieli oraz do inhalacji. Występuje w kilku wersjach w zależności od wielkości kryształów. Obecnie jest to jedna z najlepszych dostępnych w Polsce soli kamiennych i zarazem przystępna cenowo. Na przykład w sklepie Kuchnie Świata cena za kilogram nie przekracza 10 pln Różowa sól z Himalajów świetnie komponuje się z wszelkimi ziołami, a tym samym jest w mojej opinii idealnym składnikiem mieszanek przyprawowych i soli smakowych.\nniebieska sól irańska - swój kolor zawdzięcza zawartości sylwinu. Dodaje się ją do potraw na krótko przed podaniem ich na stół.\nKala namak - czarna sól himalajska o charakterystycznym słono-gorzkawym smaku i ostrym zapachu. W jej skład wchodzą głownie chlorek sodu oraz niewielkie ilości siarczanu sodu, siarczku żelaza i siarkowodoru, który nadaje tej soli zapach i smak.... zgniłych jajek. Stosowana jest głównie do do ostrych sosów i dipów oraz pikantnych przekąsek. Niewielka ilość kala namak dodana do tofu nadaje mu smak sałatki jajecznej. Ze względu na swój specyficzny smak kala namak nie każdemu będzie odpowiadać.\nsól z Maras (zwana też solą peruwiańską) - produkowana jest w warzelni usytuowanej na zboczu góry Maras. Po odparowaniu wody pochodzącej z usytuowanych we wnętrzu góry źródeł, solny osad zbierany jest szpatułkami i usypywany w specjalne kopczyki zgodnie z tradycyjnymi, sięgającymi czasów Inków metodami. Sól z Maras jest wilgotna, blado różowa. Doskonale komponuje się z potrawami mięsnymi.\nsól boliwijska Mirroir (różowo-pomarańczowa) - pochodzi z prehistorycznego słonego jeziora. Wydobywana jest w Andach na głębokości prawie 4000 metrów. Swoją barwę zawdzięcza wysokiej zawartości tlenku żelaza i niskiej zawartości sodu. Jest bardzo intensywna w smaku.\nSól morska – powstaje przez odparowanie wody morskiej o dużym zasoleniu. Zawiera mniejsze ilości sodu niż sól kamienna, ale wiele minerałów m.in. magnez, potas, wapń, lit, selen, cynk.\nW zależności od miejsca wydobycia, zawartość jodu w soli morskiej waha się w przedziale od. 0,5 do 5 mg na kilogram soli\nMaldon Sea Salt - według legendy, sól ta została po raz pierwszy wyprodukowana w Maldon (hrabstwo Essex, Wielka Brytania) prawie dwa tysiące lat temu przez niewolników jednego z dowódców legionów rzymskich. Charakteryzuje się płaskimi kryształkami soli. Ma krystalicznie czysty morki smak, bez efektu goryczki, dzięki czemu idealnie podkreśla smak drobiu, czerwonego mięsa, sosów i dipów oraz zup. Należy ją stosować na krótko przed serwowaniem potrawy. W sklepie Kuchnie Świata znalazłam Maldon Sea Salt także w postaci wędzonej - Maldon Smoked Sea Salt.\nFleur de la sel (fr) lub Flor de sal (hiszp) czyli kwiat soli morskiej jest produkowany w krajach basenu Morza Śródziemnego, Portugalii i Indiach. Powstaje przez powolne odparowywanie wody morskiej z płytkich basenów (zwanych salinami) pod wpływem słońca i wiatru. Zbierany ręcznie kwiat soli morskiej charakteryzuje się delikatnym smakiem.\nSel de Guérande czyli sól szara z Guérande to ręcznie zbierana, pochodząca ze słonych bagien półwyspu Guérande (zachodnie wybrzeże Francji), nierafinowana i nieoczyszczana sól morska. Delikatna w smaku doskonale pasuje do do warzyw, ryb oraz białych mięs.\nsól z Morza Martwego - charakteryzuje się niską zawartością chlorku sodu, ale jest bogata w związki krzemu, wapnia, magnezu, potasu, żelaza, jodu, fluoru, bromu, sodu i glinu. Wykorzystywana jest głównie w kosmetyce i dermatologii.\naustralijska sól czerwona (sól „murray river”) - pozyskiwana jest przez odparowywanie wody rzeki Murray, w miejscu w którym wpada ona do morza. Kryształki murray river salt przypominają kształtem płatki kukurydziane o delikatnym, różowym kolorze, który zawdzięczają zawartości pochodzącego z glonów karotenu.Może być stosowana zarówno w trakcie gotowania, jak i bezpośrednio przed podaniem na stół. Dobrze pasuje do pieczonych mięs.\nczarna sól z Hawajów (Black Lava) - zawdzięcza swój kolor lawie wulkanicznej. Sól ta jest produkowana na wyspie Molokai. Wykorzystywana jest głównie do grillowanych ryb, oraz do doprawiania wszelkich sałat, mięs i owoców morza. Należy ją dodawać w ostatniej fazie przygotowywania potrawy.\nczerwona sól z Hawajów (Alaea Hawaiian Sea) - otrzymywana jest przez odparowanie wody zawierającej chlorek sodu i czerwoną glinę - alaea. Smak soli czerwonej jest ziemisty, bardzo intensywny. Używa się jej do czerwonego mięsa z rusztu i jagnięciny.\nsól morska z Camargue - zbierana jest ręcznie w położonych na południu Francji salinach Camargue (jedno z najbardziej cenionych na świecie miejsc pozyskiwania soli morskiej). Zawiera wiele mikroelementów i składników mineralnych m.in. wapń, magnez, potas. Używana jest do sosów typu winegret, ryb, marynat mięsnych oraz potraw pieczonych w skorupie solnej.\nSól warzona to rafinowana czyli poddawana procesowi oczyszczania z zanieczyszczeń i.... minerałów sól kamienna. W wyniku oczyszczania otrzymujemy czysty chlorek sodu - NaCl.\nJej jedynymi zaletami są walory smakowe czyli słony smak bez żadnej goryczki i piękny biały kolor Czasami jest wzbogaca związkami jodu (w sklepach znajdziemy ją najczęściej pod nazwą "sól jodowana") lub fluoru. Niekiedy dodaje się do niej także substancje antyzbrylające.\n11/03/2016 Wyślij posta przez e-mail\nJustyna 3 listopada 2016 11:08\nnigdy w życiu bym nie pomyślała, że sól ma tyle odmian! zachowuję Twojego posta jako ciekawostkę :) i to bardzo przydatną! dzięki, że się tym podzieliłaś :))\nSaudyjskie Wielbłądy 3 listopada 2016 11:12\nJustyna - wymieniłam tylko najpopularniejsze w mojej opinii rodzaje soli :) Miło mi, że post okazał się przydatny :)


Ekranizacja - Pinger.pl\nWpisy oznaczone tagiem "ekranizacja" (29)\n#E. Larson #ekranizacja #Z pamiętnika mola książkowego\nHerbata z cytryną: No.3\nErick Larson "Diabeł w białym mieście".\nMam tą książkę na liście "Książek, które muszę mieć, bo inaczej umrę", ale zawsze coś jest potrzebniejsze, coś bardziej kusi albo cena jest zabójcza. Hmm... Jednak teraz będę musiała zaiwestować w tą pozycję skoro ma być ekranizacja I to z Kiedyś Boskim Leo!\nJak podaje portal stopklatka.pl\n"Leonardo DiCaprio ponownie będzie współpracował z Martinem Scorsese przy filmie "The Devil in the White City".\nLeonardo DiCaprio wcieli się w główną rolę w długo planowanym filmie "The Devil in the White City", który wyreżyseruje Martin Scorsese.\nOstatnio panowie spotkali się na planie "Wilka z Wall Street". Nowy projekt będzie oparty na książce "Diabeł w Białym Mieście" pióra Erika Larsona. Scenariusz napisze Billy Ray ("Kapitan Phillips").\niCaprio wcieli się w rolę H.H. Holmesa, który zamordował od 27 do 200 osób, w większości białych, samotnych kobiet. Jest to oparta na faktach historia architekta i seryjnego mordercy, których losy połączyła ze sobą największa wystawa w amerykańskiej historii: Kolumbijska Wystawa Światowa z 1893 roku, zorganizowana w Chicago i nazywana "Białym Miastem". Podczas gdy Daniel Hudson Burnham stara się pokonać przeszkody by przekształcić podmokły park Jacksona w "Białe Miasto", Henry H. Holmes, młody lekarz, parodiuje złośliwie wystawę, wznosząc nieopodal Hotel Wystawy Światowej – urządza tam miejsce mordów wyposażone w stół sekcyjny, komorę gazową i piec krematoryjny.\n“The Devil in the White City" będzie szóstym wspólnym projektem DiCaprio i Scorsese. Wcześniej zrealizowali wspólnie "Wilka z Wall Street", "Gangi Nowego Jorku", "Aviatora", "Infiltrację" oraz "Wyspę tajemnic".”\nAlys27: Ty naprawdę masz coś do tych seryjnych morderców xD\nHerbata z cytryną: @Alys27: Ależ ja nic do nich nie mam. Po prostu lubię jak leje się krew :D\ncommesi: 50 twarzy Greya - ekranizacja\nBylam w niedzielę na filmie. Ku mojemu zaskoczeniu prawie cała sala byla zapełniona. Dobrze, że nie czekałam z zakupem biletu do ostatniej chwili, bo najzwyczajniej w świecie nie obejrzałabym filmu w weekend.\nJakie są moje wrażenia po obejrzeniu? - Nie miałam oczekiwań i myślę, że z takim podejściem najlepiej udać się do kina. A po więcej zapraszam Was na blogspota.\n#klucz #boy #bearded #paleta-kolorow #ekranizacja #chris-labrooy #beefree #flanela #men #handmade #blog #moda #filmy #design #example.pl #one-person #trendy #man\npakamera: Zkochaj sie w Szkocji! 6 powodow\nSzkocja to nie tylko szkocka krata, mezczyzni w kiltach i dudy. To miejsce, w ktorym mozna sie za.... Czytaj dalej : www.example.pl/6-powodow-by-zakochac-sie-w-szkoc…\ngość: Szkocja jest cudna,w porównaniu z Anglią.Najlepsze miesiące do zwiedzania to kwiecień i maj.:))\n#Playstation 4 #Ekranizacja #Samochodówki #Need for Speed Rivals #gry #Need for Speed #Xbox One #NFS\nV10.pl: Nowy Need for Speed zawieszony? Ekranizacja w kolejnym zwiastunie\nNeed for Speed: Rivals jest jedną z najlepszych odsłon popularnej serii samochodówek. Okazuje się jednak, że sukces nie przełożył się na pewną przyszłość dla studia Ghost Games. Deweloper ma poważne...\n#książka #igrzyska śmierci #w pierścieniu ognia #ekranizacja\nI Niech Los Zawsze Nam Sprzyja! ♥: Teraz mam 4 książki i jeszcze dojdzie 2 "Kosogłos". Paczcie na książki nie na mnie proszę :O\nHabujalaba: Ładne książki ładne xD\nFolari: Staram się patrzeć tylko na książki, ale mi nie wychodzi. ;)\nAlex Wayland: Przyciągasz wzrok. Jak można być tak bezczelnie ładną ja się pytam?! ;3 Też chyba wybiorę się po te książki z tymi okładkami. Są przeuroczee <<33\n#Need for Speed #NFS #Ekranizacja #gry\nV10.pl: Need for Speed - pierwszy zwiastun ekranizacji gry\nNeed for Speed trafi do kin w marcu przyszłego roku. Taka informacja znajduje się na końcu opublikowanego właśnie zwiastuna. W klipie możemy podziwiać sporo scen z nowego obrazu,...\n#Sony #Gran Turismo #Ekranizacja #gry\nV10.pl: Film Gran Turismo potwierdzony przez Sony\nPrzedwczoraj pojawiły się plotki na temat ekranizacji serii Gran Turismo. Wyścigowa marka miałaby trafić do kin, co jest dość zaskakującą informacją. Plotki okazały się jednak prawdziwe i Sony...\n#Gran Turismo #Ekranizacja #Samochodówki #gry\nV10.pl: Gran Turismo trafi do kin? Plotki na temat ekranizacji serii wyścigowej\nW sieci pojawiły się informacje o planach wyprodukowania filmu Gran Turismo przez Sony. To dość niespodziewane wieści i sam wydawca ich nie skomentował. Trzeba jednak przyznać, że motoryzacyjne...\nV10.pl: Michael Keaton zagra w ekranizacji Need for Speed\nNeed for Speed wjedzie do kin dokładnie 7 lutego 2014 roku. Oznacza to równo rok od teraz czekania na film oparty o serię gier wyścigowych. Dziś pojawiła się informacja o kolejnym aktorze...\n#ekranizacja #potter #animacja #disney #harry #film\nkciuk.pl: Gdyby Harry Potter został zekranizowany przez Disney'a\nPrawdopodobnie tak wyglądały by postacie.\n#Need for Speed #gry #NFS #Ekranizacja #EA Games\nV10.pl: Aaron Paul zagra jedną z głównych ról w filmie Need for Speed\nNeed for Speed zadebiutuje na ekranach kin dokładnie 7 lutego 2014 roku. Do tej pory nie ujawniono zbyt wiele na temat produkcji, ale Electronic Arts postanowiło się podzielić pierwszym nazwiskiem na...\n#d c #ekranizacja #komiks #hollywood #film #marvel\nkciuk.pl: Filmowy pojedynek między Marvelem a DC\nJa osobiście wolę komiksy spod znaku DC.\nV10.pl: Need for Speed wejdzie do kin! DreamWorks rozpoczyna produkcję\nFilm na podstawie serii Need for Speed jest już pewny. Prawa do ekranizacji wyścigowej serii nabyła wytwórnia DreamWorks. Scenariusz już powstaje pod nadzorem Electronic Arts, ale sam film nie będzie...\n#komiks #dredd #zwiastun #sedzia #ekranizacja\nkciuk.pl: Nowy "Sędzia Dredd" przypomina Raid: Redemption (to dobrze?)\nPierwszy trailer do nowej wersji filmu Judge Dredd. Pierwsza powstała w 1995 i była komiksowym pastiszem bardziej niż kinem akcji. Ach te lata 90... Do tego 17 lat temu Sędzią był Sly Stallone. Pełny film na YT powyżej\nV10.pl: Need for Speed trafi do kin! John Gatins producentem filmu\nSeria Need for Speed jest niewątpliwie jedną z najbardziej znanych marek na rynku gier. Chyba nie ma gracza, który nie słyszał o tej serii i nie zagrał, choć w jedną grę. Niedługo popularne wyścigi...\n#Redemption #Ekranizacja #Dragon Age #PC #RPG #PS3 #Serial #Xbox 360\ngambler24: Dragon Age: Redemption - pierwszy odcinek


Elektronika - ElektryzujaceCeny.pl\nNiewątpliwie jeśli chodzi o pewne szaleństwo z dronami mamy już je za sobą, ale nadal popularność tych sprzętów jest spora. Ciągle pojawiają się w sprzedaży nowe urządzenia. Staramy się więc pokazać kilka sensownych modeli, na...\nJakiś czas temu płaskie monitory na dobre zastąpiły modele kineskopowe. Teraz jednak moda na krzywizny wraca! Okazuje się, że są sytuacje, kiedy zakrzywione monitory sprawdzają się doskonale. Kiedy warto na nie postawić? Jakie są ich...\nJBL to jedna z najbardziej znanych i szanowanych marek głośników. Jej produkty cieszą się ogromną popularnością. Zarówno słuchawki jak i głośniki z logo tej firmy są rozpoznawalne na całym świecie i wybierane przez użytkowników...\nGdy nie mamy miejsca na telewizor standardowy, to naprawdę alternatywą świetną jest monitor, który ma wbudowaną funkcję TV. Czy rozważysz jego zakup? Powinniśmy sprawdzić modele, które są polecane. Wówczas nie będziemy mieli z tym...\nJeszcze kilkanaście lat temu nie było chyba osoby, która nie marzyłaby o tym, aby mieć w swoim domu komputera stacjonarnego. Po wielu latach zostały one wyparte przez lekkie i płaskie laptopy. Dzisiaj coraz większą popularnością...\nAby wybrać tablet, który chce się kupić, trzeba przede wszystkim określić budżet, jaki chce się na niego przeznaczyć. Można wybierać spośród wielu dostępnych modeli z systemem Android, Apple iOS oraz Windows 10. Mają one rożne...\nDziś przenośne konsole powoli są wypierane z rynku, ponieważ w wiele gier możemy grać na naszych podręcznych smartfonach. Jednak wciąż jest na nich możliwość grania w interesujące gry, co może stanowić dla nas alternatywę dla...\nJeszcze do niedawna była głównie kojarzona ze światek science fiction oraz ,,Matrixem''. Obecnie każda osoba, która jest posiadaczem smartfona, może poczuć się jak część tej niezwykłej przestrzeni. Umożliwiają to gogle VR...\nJeśli dysponujemy budżetem do 1500zł, spokojnie możemy pozwolić sobie na zakup aparatu cyfrowego z wyższej półki. Poniższy poradnik przedstawia listę modeli, które warto wziąć pod uwagę. Canon PowerShot SX730 HS Aparat Canon...\nSmartfony są nieodłącznym elementem życia wielu osób. Co roku pojawiają się w nich jednak różnorodne innowacje, dzięki którym jeden model zyskuje przewagę nad drugim. Preferencje klientów są bardzo zróżnicowane. Ze smartfonów...\nObecnie żyjemy w czasach, kiedy koszt, jaki trzeba ponieść w przypadku zakupu drona, nie jest tak duży, żeby nie można było sobie na niego pozwolić. Tak było jeszcze jakiś czas temu. Teraz całkiem dobrego drona można kupić już za...


Poseł Liroy-Marzec: Neonazistów popierają świry i analfabeci | Nowiny\nPoseł Liroy-Marzec: Neonazistów popierają świry i analfabeci\nNa portalu YouTube można zobaczyć wideo podczas której poseł Piotr Liroy-Marzec dosadnie odpowiada dziennikarce TVN24, która postanowiła go zapytać o sprawę urodzin Adolfa Hitlera w wodzisławskim lesie.\n- Chce pani prawdy? To, co pani w tej chwili robi, to jest żart - mocno odpowiedział poseł. Przyznał, że problem ze skinami, nazistami był już w czasach kiedy był nastolatkiem. Dodał, że zawsze to był margines i należy z tym walczyć.\n- Wyobraża sobie pani, że ktokolwiek z moich znajomych i z Polaków, prawdziwych patriotów, popiera takie rzeczy? Żartuje sobie pani ze mnie? Nikt nie popiera faszyzmu. Nikt nie popiera Hitlera. Tylko popierają to szumowiny. Jak z tym walczyć? Na pewno nie przez telewizję, mówiąc że to ogromny problem i ogromny odsetek. Nie, nie znam takich ludzi, którzy popierają Hitlera i faszyzm. Nie zgadzam się z telewizją. Niech pani idzie do tych z innych partii, co biją pianę i nawijają ten makaron na uszy - mówił dalej.\nCZYTAJ TAKŻE: "Duma i Nowoczesność" o urodzinach Hitlera w Wodzisławiu Śl.: To nie my byliśmy organizatorem. Członkowie starszą pozwami\nPodkreślił, że nazizm, komunizm i wszelkie przejawy ludzi, którzy chcą krzywdzić innych należy zwalczać regulacjami prawnymi. - Wymyślanie tego rodzaju afer nie ma sensu. Nikt nie popiera nazistów, tylko świry które nie znają historii i analfabeci. To nie jest temat. To jest margines. Marginesem też jest pedofilia i trzeba tym się zająć. Ale nie w ten sposób - zwrócił się na koniec do dziennikarki.\nCZYTAJ TAKŻE: Ludzie adorujący Hitlera to głupki. Zachwyt nad nim jest zdradą ojczyzny\nPrzypomnijmy: trwa śledztwo po tym, jak dziennikarze ujawnili, że grupa osób 13 maja 2017 r. w lesie niedaleko Wodzisławia Śląskiego świętowała rocznicę urodzin Adolfa Hitlera, przywódcy III Rzeszy. W reportażu mogliśmy zobaczyć jak neonaziści zakładają mundury Wehrmachtu i SS. W sprawie publicznego propagowania nazistowskiego ustroju państwa zatrzymano sześć osób: Mateusza S., przewodniczącego „Dumy i Nowoczesności”, a także: Adama B., Tomasza R., Dorotę R., Adriana K. i Dawida K. Grozi im do 2 lat więzienia.\nMateriał oryginalny: Poseł Liroy-Marzec: Neonazistów popierają świry i analfabeci - Wodzisław Śląski Nasze Miasto\n777 liBEER BAR ON NY Z SLD 16.02.2018 16:28:12\nRURZOWA czy TENCZOWA FEE MINA.? I NAĆ PANY SCYZOOryk.\nJan Kowalski 16.02.2018 15:07:57


LiczÄ, Ĺźe do koĹca czerwca pozbÄdÄ siÄ celulitu i jaki - www.akademiablackknights.fora.pl\nLiczÄ, Ĺźe do koĹca czerwca pozbÄdÄ siÄ celulitu i jaki\nWysłany: Sob 4:41, 22 Mar 2014 Temat postu: LiczÄ, Ĺźe do koĹca czerwca pozbÄdÄ siÄ celulitu i jaki\nWyjezdzam niebawem i tez sie zastanawiam czy dam sobie rade, nikogo tam nie znam i jade sama. [link widoczny dla zalogowanych] Podobno bardziej profesjonalnie jest rozwaĹźaÄ brutto, ale generalnie wszyscy operujÄ\na wiÄc musi mieÄ na pewno regulowane pedaĹy. [link widoczny dla zalogowanych] 3/ Jesli posiadasz maly bioptron:\nBotox tez widac. oczywiscie babeczka znowu w szoku ze corka i nie miala wymyslonego imienia tak wiec na szybko mowi Marcelina Na stronie podanej niĹźej jest utwĂłr przegrany z kasety. Pozdraiwam i zapraszam do mojego Prywatnego Gabinetu... Jesli zacznie sie jesc, jak przed dieta, to jo-jo murowane. [link widoczny dla zalogowanych]\nPozdrawiam MoĹźe ktoĹ mi podpowie czy powinnam namĂłwiÄ lekarza na usuniÄcie czy lepjej poczekaÄ? to juz inny temat. (takze) lubi mezczyzn. Witam KoleĹźanka wyciÄ\ngnÄĹa mnie na zakupy i byĹo mi trochÄ sĹabo. Ale nie wiem dlaczego niektorzy kaza odrazu brac po calej tabletce i to dwa razy dziennie.??\nNiestety w pracy musiala powiedzieÄ szefowi bo byĹam juz na zwolnieniu lekarskim.


82,5 mld euro dla Polski w latach 2014-2020 - Rafał Grupiński\n82,5 mld euro dla Polski w latach 2014-2020\nKomisja Europejska pod koniec maja zatwierdziła Umowę Partnerstwa, która jest najważniejszym dokumentem określającym strategię inwestowania nowej puli Funduszy Europejskich w naszym kraju. Tym samym Polska jako jedno z pierwszych państw zakończyła negocjacje tego strategicznego dokumentu. Z budżetu Unii Europejskiej na lata 2014-2020 Polska otrzyma 82,5 mld euro w ramach unijnej polityki spójności.\nMoim zdaniem, pieniądze z budżetu unijnego będą służyły rozwojowi Polski, szczególnie, że to ostatnia tak pozytywna dla Polski perspektywa unijna. Ważne jest to, że Polska będzie się rozwijała, a dużo mniej ważny jest fakt, że Platforma spełniła swoją obietnicę wyborczą, dotyczącą unijnego budżetu. Porozumienie w sprawie budżetu UE to bardzo ważna szansa dla Polski na drugi skok cywilizacyjny.\nWzrost wsparcia przedsiębiorców\nZgodnie z Umową Partnerstwa, fundusze zostaną zainwestowane w te obszary, które w największym stopniu przyczynią się do rozwoju Polski. Wśród nich: zwiększenie konkurencyjności gospodarki, poprawa spójności społecznej i terytorialnej kraju oraz podnoszenie sprawności i efektywności państwa.\nNadal finansowane będą inwestycje w ochronę środowiska i energetykę, także projekty, m.in. z dziedziny kultury, zatrudnienia, edukacji czy przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu. Samorządy województw będą zarządzać większą niż dotąd pulą europejskich pieniędzy. W latach 2007-2013 ok. 25 proc. wszystkich środków było wdrażanych przez samorządy, obecnie będzie to niemal 40 proc.\nNowy budżet to również inwestycje w miasta. Wsparcie otrzymają projekty związane z kompleksową rewitalizacją, w tym rewitalizacją społeczną, ekologicznym transportem miejskim, gospodarką niskoemisyjną. Ponadto, miasta wojewódzkie wraz z okalającymi je gminami będą realizować wspólne projekty, m.in. związane z dostępnością komunikacyjną.\nSzybsze niż zakładaliśmy zakończenie negocjacji Umowy Partnerstwa potwierdza nie tylko silną pozycję Polski w negocjacjach z Komisją Europejską, ale także nasze bardzo dobre przygotowanie merytoryczne. Możemy być dzisiaj dumni z tego, że jako jedni z pierwszych w Unii kończymy negocjacje dokumentu, który wyznacza ramy inwestowania Funduszy Europejskich w Polsce na kolejne siedem lat-powiedziała wicepremier Elżbieta Bieńkowska.\nWięcej o Funduszach Europejskich 2014-2020: tutaj.\nŹródło, fot.: platforma.org, mir.gov.pl


Czym jest i jak pracuje KEP – rozmowa z ks. dr. hab. Piotrem Majerem | eKAI\nInformacje Czym jest i jak pracuje KEP – rozmowa z ks. dr. hab. Piotrem Majerem\n08 marca 2019 | 03:00 | Tomasz Królak | Kraków Ⓒ Ⓟ\nTomasz Królak (KAI): Od kiedy w Kościele istnieją konferencje episkopatów? Czy zawsze tak się nazywały te gremia?\nKs. dr hab. Piotr Majer: – Konferencja episkopatu – a właściwie „konferencja biskupów”, bo tak należałoby przełożyć łacińską nazwę conferentia episcoporum (takie tłumaczenie postulujemy w nowym tłumaczeniu Kodeksu Prawa Kanonicznego, z zachowaniem Konferencji Episkopatu Polski jako nazwy własnej) – to w dwutysiącletniej historii Kościoła właściwie nowość. W wydanym w 1957 r. „Podręczniku Prawa Kanonicznego” ks. Bączkowicza w ogóle nie ma wzmianki o takiej instytucji w dzisiejszym jej rozumieniu.\nDawny Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. znał tylko zebrania biskupów metropolii, które były nazywane „konferencjami biskupów”. Miały się one odbywać przynajmniej co pięć lat, a ich uprawnienia były bardzo ograniczone: mogły rozpatrywać bieżące problemy duszpasterskie, przygotować synod prowincjalny, a jedyną kompetencją prawodawczą było określenie wysokości opłat urzędowych w kancelariach kościelnych.\nMimo to konferencje biskupów de facto istniały – czy to jako periodyczne zebrania biskupów jakiegoś większego terytorium, czy instytucje o charakterze prywatnym. Były faktem, z którym Stolica Apostolska się liczyła, a nawet formalnie (od XIX w.) zatwierdzała regulaminy konferencji, na długo przed Soborem Watykańskim II, który był punktem zwrotnym dla konferencji biskupów.\nKAI: Jakie potrzeby skłoniły Kościół do ich tworzenia?\n– Za początek konferencji biskupów uznaje się krajowe zebranie biskupów Belgii 16 listopada 1830 r. Takie zebrania, poświęcone konsultacjom w sprawach duszpasterskich i dyscyplinarnych, zaczęły odbywać się regularnie raz do roku, co stało się wzorem i zachętą dla biskupów innych krajów. Warto podkreślić, że inicjatywa tego rodzaju zebrań wychodziła od biskupów, nie od Stolicy Apostolskiej, która zresztą początkowo nie była zachwycona ideą łączenia się biskupów. Powodem tej rezerwy były obawy przed decentralizacją Kościoła, autonomią wobec Rzymu, koncyliaryzmem (poglądem o przewadze soboru nad papieżem), lęk przed niebezpieczeństwem tworzenia się Kościołów narodowych i wpływami państwa. Z tych powodów coraz rzadziej były zwoływane krajowe synody plenarne. Zebrania biskupów w formie regularnych konferencji czy zjazdów stały się zatem nową formą współpracy.\nWraz z Soborem Watykańskim II te kontakty przybrały formę instytucjonalną, a więc już nie są tylko cyklicznymi zjazdami hierarchów z danego kraju, ale instytucją stałą. Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 447) definiuje konferencję episkopatu jako zebranie biskupów jakiegoś terytorium, w celu wspólnego wypełniania pewnych zadań duszpasterskich dla wiernych tego terytorium, dla pomnożenia dobra udzielanego ludziom przez Kościół, głównie przez odpowiednio przystosowane do bieżących okoliczności, czasu i miejsca, formy i sposoby apostolatu.\nPierwszorzędnym celem konferencji nie jest zatem stanowienie prawa, ale koordynowanie działań duszpasterskich: uzgodnienie aktywności duszpasterskiej w różnych diecezjach, dostosowanie jej do specyfiki danego kraju, miejscowych uwarunkowań politycznych, prawnych, społecznych.\nNajczęściej konferencja biskupów obejmuje terytorium jednego państwa, ale bywa, że jedna konferencja obejmuje swym zasięgiem kilka krajów, zwłaszcza tam, gdzie liczba katolików jest mała (np. Konferencja Episkopatu Skandynawii albo Międzynarodowa Konferencja Biskupów św. Cyryla i Metodego grupująca kilka krajów bałkańskich), albo tylko część jednego państwa (np. w Wielkiej Brytanii działają oddzielnie Konferencja Biskupów Anglii i Walii oraz Konferencja Biskupów Szkocji, natomiast cała Irlandia – także Irlandia Północna, choć politycznie należy do Zjednoczonego Królestwa – to odrębna konferencja episkopatu).\nJednym z ważnych zadań konferencji biskupów jest także dialog z władzami państwowymi, żeby w danym systemie politycznym i prawnym tak móc koordynować działania, by misja Kościoła przynosiła jak najobfitsze duszpasterskie owoce.\nKAI: Czym zatem jest konferencja episkopatu? Bo przecież nie jest to po prostu zbiór wszystkich biskupów, lecz ciało, które ma jakieś uprawnienia, jakie?\n– Podstawową rolą konferencji biskupów jest wzajemne informowanie się, wymiana idei, wzajemne wspieranie się w wypełnianiu posługi biskupiej, uzgadnianie punktów widzenia, współpraca w rozwiązywaniu wspólnych problemów, szukanie najskuteczniejszych metod pracy duszpasterskiej, koordynowanie wysiłków, tworzenie pożytecznych wspólnych służb, które przekraczają możliwości poszczególnych diecezji w sprawach charytatywnych, duszpasterstwach specjalistycznych. Ważny jest także jednolity dialog z władzami politycznymi danego terytorium.\nOprócz ustalenia zgodnej współpracy duszpasterskiej wszystkich biskupów danego kraju Kodeks Prawa Kanonicznego przewiduje pewne uprawnienia ustawodawcze. Są one jednak ograniczone do tych spraw wskazanych wyraźnie w prawie kościelnym.\nTrzeba pamiętać, że konferencja biskupów to ciało pochodzące z ustanowienia kościelnego, natomiast władza biskupa w każdej diecezji (Kościele partykularnym) wynika z ustanowienia Bożego i jest elementem konstytutywnym Kościoła. To biskup w swoim Kościele partykularnym cieszy się „świętą władzą” (także ustawodawczą) jako następca apostołów i nie może z tej władzy rezygnować na rzecz konferencji. Dlatego uprawnienia konferencji biskupów mogą rodzić pewne zastrzeżenia – dlaczego „postronni” biskupi, tylko z tej racji, że dysponują przewagą głosów, mieliby decydować o tym, jakie przepisy obowiązują w innej diecezji? Jest to z racji eklezjologicznych trudne do przyjęcia. Stąd prawo kanoniczne przewiduje, że do przyjęcia prawa (tzw. dekretu ogólnego) wiążącego wszystkich biskupów należących do danej konferencji wymaga się wysokiej większości: dwóch trzecich głosów wszystkich członków konferencji – a więc nie tylko obecnych na danym posiedzeniu.\nZ tej samej racji uprawnienia konferencji do stanowienia przepisów obowiązujących wszystkich – także tych biskupów, którzy się na nie nie zgadzają – ograniczają się jedynie do pewnych spraw (Kodeks Prawa Kanonicznego wymienia ich 45). Należy do nich np. regulacja zapowiedzi przedmałżeńskich i egzaminu przedślubnego, ustalenie wieku do sakramentu bierzmowania i zawarcia małżeństwa, programu formacji kandydatów do święceń, niektóre sprawy liturgiczne (np. dopuszczenie Komunii św. „na rękę”, tłumaczenia ksiąg liturgicznych, przenoszenie świąt na niedzielę i znoszenie ich obowiązującego charakteru), związane ze szkolnictwem i nauczaniem religii, środkami przekazu, ekumeniczne, ekonomiczne (np. określenie sumy, powyżej której należy zwracać się o zezwolenie Stolicy Apostolskiej w przypadku zbywania majątku kościelnego).\nNatura tych spraw domaga się, by ich regulacja była na terenie całego kraju w miarę jednolita. Koniecznością ostatnich czasów stało się wypracowanie przez konferencje biskupów wspólnych zasad ochrony małoletnich wobec przestępstw natury seksualnej.\nKAI: Jak mają się dokumenty przyjęte przez episkopaty do magisterium Kościoła? Na ile episkopaty mają tu swobodę, co – i w imię czego – je ogranicza?\n– Nauczanie konferencji biskupów ma tę zaletę, iż może uwzględnić szczególny charakter, warunki życia oraz problemy moralne i społeczne wiernych danego kraju. Można powiedzieć, że jest bardziej wyraziste – choć nauczanie papieskie sytuuje się o wiele wyżej na szczeblach magisterium kościelnego, to z konieczności jest to nauczanie uniwersalne, dotyczące całego Kościoła. Miejscowi biskupi kierują swe nauczanie do tych, którzy są bliżej.\nTę dziedzinę reguluje obszerny list apostolski motu proprio Jana Pawła II „Apostolos suos” z 21 maja 1998 r. o naturze teologicznej i prawnej konferencji episkopatów. Choć nauczaniu biskupów zebranych na konferencjach nie przysługuje przymiot nieomylności, są oni jednak autentycznymi nauczycielami wiernych i mistrzami wiary, a wierni im powierzeni obowiązani są okazać posłuszeństwo ich nauczaniu (kan. 753 KPK).\nAby deklaracje biskupów zebranych na konferencji episkopatu były prawdziwym magisterium, muszą albo być przyjęte jednogłośnie przez wszystkich członków konferencji, albo uzyskać przynajmniej większość dwóch trzecich głosów wszystkich członków konferencji mających głos decydujący oraz dodatkowo otrzymać tzw. recognitio Stolicy Apostolskiej, czyli zostać przez nią sprawdzone i zaaprobowane. Ten ostatni wymóg dotyczy także wszystkich decyzji ustawodawczych konferencji episkopatu – Stolica Apostolska musi potwierdzić, że prawo stanowione przez biskupów nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnym Kościoła.\nOczywiście niezbywalnym wymogiem wynikającym z natury Kościoła jest jedność z nauczaniem papieskim. Autentycznym magisterium może być tylko nauczanie całej konferencji episkopatu zgromadzonej na zebraniu plenarnym, nie zaś poszczególnych członków czy komisji episkopatu.\nKAI: Jak, wobec tego, można oceniać postępowanie episkopatu Niemiec, który zapowiedział swego czasu prace nad dokumentem, który miałby dopuszczać protestantów żyjących w związkach małżeńskich z katolikami do przyjmowania Komunii św. w Kościele katolickim?\n– Sama Stolica Apostolska, która nakazała wstrzymanie prac nad tym dokumentem, wydała taką ocenę. Wprawdzie kan. 844 § 5 KPK przewiduje możliwość ustanowienia przez konferencję biskupów przepisów w tej materii, ale naczelną zasadą jest zachowanie komunii kościelnej. Jaskrawy rozdźwięk, jaki zaznaczył się w tej sprawie w niemieckim episkopacie – część biskupów interweniowała w Stolicy Apostolskiej przeciwko temu projektowi – wyraźnie wskazuje, że w tym przypadku trudno mówić o komunii. A rola Rzymu, jako zwornika i stróża komunii kościelnej, w tym przypadku była bardzo wyrazista.\nKAI: Czy i jak zmienia się rola episkopatów we współczesnym Kościele wedle nauczania samego Kościoła? Czy Stolica Apostolska oczekuje dziś jakichś przemian? W jakim kierunku? W jakim duchu?\n– Z pewnością na przestrzeni ostatnich dekad rola konferencji biskupów się zmienia. Ich znaczenie wzrosło niepomiernie – zwłaszcza po Soborze Watykańskim II. Nie można powiedzieć, że ewolucja tej instytucji została już zakończona. Cały czas pewne kwestie są dyskusyjne. Na przykład sprawa umiejscowienia konferencji biskupów w „drabinie hierarchicznej” Kościoła – czy konferencja jest szczeblem pośrednim pomiędzy Stolicą Apostolską a Kościołami partykularnymi? Czy pełni funkcję nadrzędną nad poszczególnymi biskupami? Na ile konferencja jest rodzajem instancji odwoławczej od ich decyzji? Na ile może wpływać – celowo nie używam słowa „dyscyplinować” – na poszczególnych biskupów, by dostosowali się do opinii większości?\nPodczas prac nad reformą Kodeksu Prawa Kanonicznego przed 1983 r. pojawił się śmiały projekt powołania przy konferencjach biskupów sądów administracyjnych, które miałyby rozpatrywać odwołania od dekretów administracyjnych poszczególnych biskupów. Ostatecznie ten pomysł nie doczekał się realizacji i od decyzji biskupa można odwołać się tylko do Stolicy Apostolskiej. Ale mówi się znów o możliwości ustanowienia przy konferencjach trybunałów, które sądziłyby w sprawach karnych w przypadku tzw. cięższych przestępstw (delicta graviora).\nNie wszyscy bezproblemowo przyjmują to, co powiedziałem wcześniej, iż konferencje biskupów są tworem jedynie kościelnym, podczas gdy biskupi w swych diecezjach są z ustanowienia Bożego. Z pewnością zwolennicy zwiększenia rangi konferencji mogą znaleźć biblijne argumenty, które wpierają ich pozycje. W 15. rozdziale Dziejów Apostolskich czytamy przecież o tzw. Synodzie (niektórzy nazywają go soborem) jerozolimskim: „zebrali się apostołowie i starsi, aby rozpatrzyć tę sprawę” (chodziło o przestrzeganie prawa żydowskiego przez nawróconych pogan). Niektórzy dopatrują się w tym wydarzeniu uzasadnienia nie tylko dla soborów i synodów, ale i dla konferencji biskupów.\nKolejnym problematycznym zagadnieniem jest głos biskupów pomocniczych w konferencjach episkopatów. Polska należy do tych krajów, w których liczba biskupów pomocniczych jest stosunkowo duża, a nawet przewyższa liczbę biskupów diecezjalnych. A przecież to biskup diecezjalny jest głową Kościoła partykularnego, to jedynie on jest podmiotem pełnej władzy w diecezji, pozostali jedynie uczestniczą w jego władzy, mają władzę zastępczą, są wikariuszami biskupa diecezjalnego.\nTymczasem w konferencji episkopatu biskupi pomocniczy mogliby przegłosować biskupów diecezjalnych, bo tych ostatnich jest mniej. Między innymi dlatego właśnie wewnątrz Konferencji Episkopatu Polski działa Rada Biskupów Diecezjalnych. Tyle, że w świetle prawa powszechnego nie ma ona żadnych kompetencji prawodawczych ani magisterialnych.\nKAI: A jak należy spojrzeć na rolę episkopatów w świetle nauczania Kościoła o synodalności? Jak wiadomo, niedawno Międzynarodowa Komisja Teologiczna wydała dokument nt. synodalności w życiu i misji Kościoła. Franciszek mówi, że to droga, której Bóg oczekuje od Kościoła w trzecim tysiącleciu. Jak konkretnie rozumieć słowa papieża i w czym owa synodalność miałaby się przejawiać dziś?\n– Wydaje się, że papież Franciszek pragnie wzmocnienia kompetencji konferencji biskupów. Wyrazem tego jest np. dokonana niedawno nowelizacja kan. 838 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Papież w motu proprio „Magnum principium” z 3 września 2017 r. przyznał konferencjom episkopatów prawo do zatwierdzania i wydawania ksiąg liturgicznych dla swoich regionów. Dotychczas Stolica Apostolska dokonywała szczegółowego sprawdzenia tak przygotowanych wydań i udzielała stosownej aprobaty. Dziś ma być to tylko formalne potwierdzenie dotyczące najważniejszych kwestii (np. formuł sakramentalnych).\nGdy kard. Robert Sarah, prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, napisał, że właściwie nic się w tej sprawie nie zmienia, papież w liście do kardynała skomentował, że jest inaczej i że Stolica Apostolska nie będzie niczego narzucała biskupom miejscowym, ale w duchu dialogu rozwiązywała sprawy.\nKAI: Czy istnieje napięcie pomiędzy nauczaniem Stolicy Apostolskiej a poszczególnymi episkopatami w sensie rozumienia synodalności, a więc „przyznania” większego znaczenia poszczególnym episkopatom w zarządzaniu Kościołem? O takim napięciu mówiło się w kontekście niedawnego synodu o młodzieży. Przytaczano słowa kard. Martiniego, który zaproponował model Kościoła „synodalnego”, w którym papież nie rządzi już jako „monarcha absolutny”…\n– Od początku istnienia konferencji episkopatów można mówić o takim napięciu, i to zarówno między biskupami diecezjalnymi a konferencją episkopatu, jak i episkopatami a papieżem. Sobór Watykański I podkreślił znaczenie prymatu papieża jako przewodnika Kościoła i następcy Piotra. Z kolei po Soborze Watykańskim II zaczęło się eksponować rolę biskupów. Także papież Franciszek skłania się chyba ku przyznaniu większej roli episkopatom.\nKolejny przykład: nigdy dotąd nie zdarzyło się, aby papież włączył tekst przygotowany przez jedną z konferencji episkopatu – mowa o dokumencie episkopatu Argentyny w sprawie adhortacji „Amoris laetitia” – do Acta Apostolicae Sedis, czyli urzędowego organu Stolicy Apostolskiej, w którym promulgowane jest prawo powszechne dla całego Kościoła. Kanoniści zastanawiają się, jaką rangę papież Franciszek chciał temu dokumentowi nadać. Ale chyba nie może być tak, żeby jedna konferencja nauczała wiernych, którzy są poza jej zasięgiem, którzy nie są powierzeni tym biskupom?\nOkres po Soborze Watykańskim II był dla konferencji episkopatów jakby euforyczny. Panowała powszechna wiara w ich wielką moc. Aż zaczęto pytać: a kimże jest biskup w swojej diecezji, czy on jest tylko wykonawcą decyzji konferencji episkopatu? Czy konferencja pozbawia go tej władzy, którą ma z prawa Bożego jako następca apostołów? Trzeba więc chyba spoglądać na ten problem w duchu realizmu: nie przypisywać konferencjom znaczenia ponad to, które mają, jako praktyczna platforma wymiany poglądów i przejaw kolegialności Kościoła, a jednocześnie pamiętać, że biskupi pracują razem, ale pod przewodnictwem Piotra.\nWskutek działania konferencji episkopatu praktycznie upadły synody plenarne. Jeden w Polsce był w 1936 r., drugi w latach 1991-1999, i prawie nikt o nim nie pamięta, rzadko kiedy przywoływane są jego dokumenty. Ważniejsza jest konferencja episkopatu, bo ona działa na bieżąco.\nKAI: Wspomniał Ksiądz wcześniej, że ewolucja konferencji biskupów zapewne jeszcze się nie skończyła. W jakim kierunku pójdzie?\n– Być może Ojciec Święty będzie chciał przyznać konferencjom większe uprawnienia? Bo przecież są już sygnały, które można odczytać jako zwiastun takich tendencji.\nW mojej ocenie uprawnienia konferencji biskupów są w tej chwili dobrze wyważone. Podstawowym celem konferencji jest wzajemne wspieranie się biskupów w wypełnianiu posługi poprzez wymianę informacji, z uwzględnieniem różnych punktów widzenia. Stanowienie prawa jest zadaniem drugorzędnym i ograniczonym. W niektórych, ściśle określonych sprawach konferencja może stanowić prawo, w niektórych musi to uczynić, ale w wielu nie powinna, gdyż nie może pozbawiać poszczególnych biskupów ich uprawnień.\nSą jednak sprawy, które domagają się ujednolicenia przepisów i praktyk na terenie całego kraju. Na przykład: trudno, żeby w jednej diecezji takie święto było obowiązujące, a w drugiej – inne, i żeby w związku z tym obowiązywały różne praktyki. To samo dotyczy przyjmowania sakramentów (np. wieku przystępowania do pierwszej komunii świętej czy bierzmowania), praktyki postnej.\nKAI: Bardzo ciekawym tematem wydaje mi się kwestia przegłosowywania przez biskupów stanowiska w jakiejś sprawie, a konkretnie sytuacje, gdy brak jednomyślności…\n– W dyrektorium o apostolskiej posłudze biskupów „Apostolorum successores” z 2004 r. mówi się, że jednak biskup powinien podporządkować się głosowi większości, bez upierania się przy swoich poglądach, jeżeli dla wspólnego dobra wiernych istnieje potrzeba wspólnego działania. Po czym jednak następują bardzo interesujące słowa: „W przypadku gdy sumienie nie pozwala mu na przystąpienie do jakiegoś oświadczenia lub rozporządzenia konferencji, powinien rozważyć przed Bogiem wszystkie okoliczności, biorąc pod uwagę także ewentualne publiczne reperkusje takiej decyzji”. Proszę zauważyć, że Stolica Apostolska dopuszcza myśl, że konferencja może łamać sumienie poszczególnego biskupa! To brzmi bardzo poważnie. Widocznie więc w Stolicy Apostolskiej stykano się z takim problemem.\nWażne jest zwrócenie uwagi na ewentualne publiczne reperkusje odcinania się od zdania większości. Jednak ostatecznie ów dokument nakazuje dysydentowi zwrócenie się do Stolicy Apostolskiej o dyspensę, aby móc nie podporządkowywać się decyzji większości podjętej zgodnie z prawem. Dysydenci są więc niemile widziani.\nKAI: Przed laty kard. Ratzinger zwracał uwagę na sytuacje, w których swoją indywidualną odpowiedzialność oraz władzę pasterza i nauczyciela biskup składa na konferencję episkopatu. Następnie, „gdy poszukuje się punktu stycznego między różnymi tendencjami, gdy próbuje się wypośrodkować opinię, treść dokumentów pozostaje niepełna i niejasna”. Zdaniem kard. Ratzingera grozi to tym, że głos konferencji może okazać się nieadekwatny do powagi sytuacji. Jak ma się demokracja do prawdy sumienia?\n– Prawdy nie ustala się przecież większością głosów. Widać zatem niebezpieczeństwo, jakie może wynikać z nieumiejętnego umiejscowienia konferencji episkopatu. Nieumiejętnego to znaczy nieuwzględniającego, że biskup w swoim Kościele partykularnym jest głową; że biskup odpowiada za swój Kościół. Tymczasem – na co zwraca uwagę kard. Ratzinger – zdarza się, że biskup ceduje swoją odpowiedzialność na ów ogół.\nWielki Post to 40 dni obdarowywania nas przez Boga\nTrzeba więc pamiętać, że tak jak w Kościele jest jeden papież, który stoi na czele Kościoła powszechnego, tak w Kościele partykularnym jest jeden biskup, i to on, pasterz, a nie konferencja episkopatu, odpowiada za diecezję. W swojej diecezji biskup ma pełną władzę wynikającą z tego, że jest następcą apostołów. Skupia w swojej osobie pełnię kościelnej władzy: ustawodawczą, administracyjną i sądowniczą. W Kościele bowiem nie ma Monteskiuszowskiego podziału władzy. Biskup nie jest tylko wykonawcą postanowień konferencji. I to z kolei papież Franciszek wyraźnie akcentował, dając biskupowi prawo do prowadzenia procesu i do sądzenia w sprawach o nieważność małżeństwa w ramach tzw. procesu skróconego.\nDo 2015 r. biskupowi nikt wprawdzie takiej władzy „pierwszego sędziego” nie odmawiał, ale dokumenty Stolicy Apostolskiej sugerowały, aby tej władzy nie wykonywał, bo się na tym może nie znać. Fakt, że nie każdy biskup jest ekspertem w dziedzinie procesu kanonicznego, ale to właśnie biskup jest sędzią w diecezji.\nKs. dr hab. Piotr Majer – profesor prawa kanonicznego na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, kierownik Katedry Prawa o Nauczycielskim i Uświęcającym Zadaniu Kościoła, konsultor w Radzie Prawnej KEP, członek Rady Naukowej Centrum Ochrony Dziecka przy Akademii Ignatianum w Krakowie, b. kanclerz Kurii Metropolitalnej w Krakowie.\nTagi: Kodeks Prawa Kanonicznego konferencja episkopatu polski Sobór Watykański II


Pomagamy wdrożyć zintegrowany system zarządzania w firmie\nW ramach zakończonego projektu KSU „Świadczenie usługi systemowej KSU w zakresie szybkiej optymalizacji zarządzania finansami przedsiębiorstwa” oferujemy Państwu kontynuację tej usługi, której celem jest rozwój przedsiębiorstwa poprzez poprawę zarządzania jego finansami, w tym w szczególności optymalizację relacji przychodów do kosztów, przy zastosowaniu prostych i szybkich do wdrożenia działań lub procedur.\nUsługa w zakresie optymalizacji zarządzania finansami składa się z :\n– Etapu I – audytu optymalizacyjnego,\n– Etapu II – doradztwa we wdrożeniu rekomendowanych rozwiązań lub usprawnień.\nEtap I – audyt optymalizacyjny analizujący funkcjonowania przedsiębiorstwa w poszczególnych obszarach działalności, polegający\nna przeprowadzeniu analizy w wybranych co najmniej trzech podobszarach pochodzących z co najmniej dwóch obszarów. Etap I zakończony jest raportem z przeprowadzonego audytu.\nEtap II – doradztwo we wdrożeniu rekomendowanych w etapie I rozwiązań lub usprawnień, a następnie uzgodnienie zakresu wdrożenia rekomendowanych w raporcie działań oraz powołanie zespołu projektowego w przedsiębiorstwie i opracowanie niezbędnej dokumentacji, procesów, a także rozwiązań w zależności od rodzaju wdrażanych rekomendacji i obszarów.\nCzas realizacji usługi wynosi od 2 do 4 miesięcy i wprowadzany jest etapami, a płatność następuje po zakończeniu każdego z etapów.\nWięcej informacji uzyskają Państwo w standardzie zamieszczonym poniżej:\nStandard usługi systemowej KSU szybkiej optymalizacji zarządzania finansami przedsiębiorstwa – Kliknij


Instrukcja. Suscriptor. - PDF\nDownload "Instrukcja. Suscriptor. www.certum.pl"\n1 Instrukcja Suscriptor\n2 Minister Gospodarki, decyzjà Nr 1/014497/02, dokona 30 grudnia 2002 roku na czas nieoznaczony wpisu Unizeto Technologies SA do rejestru kwalifikowanych podmiotów Êwiadczàcych us ugi certyfikacyjne zwiàzane z podpisem elektronicznym.\n3 Sk ad zestawu instalacyjnego 1. Instalacyjny dysk CD Suscriptor Czytnik kart elektronicznych ze z àczami: USB lub RS232 lub PCMCIA. 3. Karta kryptograficzna cryptocertum Modu uwierzytelniajàcy (dotyczy Suscriptor Q 01) a) karta SAM (a), b) czytnik karty SAM (b). 2. (a) (b) 3. Instalacja zestawu Uwaga! Osoba sk adajàca podpis elektroniczny powinna byç pewna, e stanowisko komputerowe jest pod jej wy àcznà kontrolà, tzn. e podczas dzia ania niniejszego zestawu osoba postronna nie ma adnej mo liwoêci (np. poprzez sieç lub zainfekowanie wirusem) oddzia ywania na prac komputera. Instrukcja jest przewodnikiem pomocnym podczas instalacji urzàdzeƒ i aplikacji wchodzàcych w sk ad zestawu Suscriptor. Instalacja nie wymaga wiedzy technicznej i jest atwa do samodzielnego wykonania. Minimalne wymagania sprz towe: Je eli masz komputer z Procesorem Pentium 100 MHz (lub zgodny), 64 MB pami ci operacyjnej, port USB (1.1/2.0) lub RS 232 (Suscriptor Q 01 wymaga 2 portów USB), 65 MB wolnej przestrzeni dyskowej, system operacyjny Microsoft Windows 2000/XP, przeglàdark Internet Explorer 5.5 lub nowsza to wystarczy wykonaç tylko pi ç czynnoêci, aby korzystaç z urzàdzenia do sk adania bezpiecznego podpisu elektronicznego Suscriptor! 1\n4 1 Pod àczenie czytnika i modu u uwierzytelniajàcego do komputera. Przed w àczeniem komputera pod àcz czytnik (oraz modu uwierzytelniajàcy dot. Suscriptor Q 01) do odpowiedniego z àcza. PS2 USB RS232 2 Rozpocz cie instalacji oprogramowania zestawu Suscriptor. W ó instalacyjny dysk CD Suscriptor do nap du CD-ROM. Automatycznie zostanie uruchomione MENU instalatora Suscriptor. (Je eli funkcja autoodtwarzania jest wy àczona w systemie, program instalacyjny nale y uruchomiç bezpoêrednio z dysku CD - wybierajàc plik start.exe). 2\n5 3 Instalacja oprogramowania zestawu Suscriptor. Aby zainstalowaç standardowe modu y oprogramowania zestawu Suscriptor, w g ównym oknie MENU wybierz przycisk: Standardowa instalacja Suscriptor 4 Zostanà zainstalowane nast pujàce modu y: procertum SecureSign (oprogramowanie podpisujàce), procertum SecureSignVer (oprogramowanie weryfikujàce podpisy elektroniczne), procertum CardManager (oprogramowanie zarzàdzajàce kartà kryptograficznà), Podpis Elektroniczny Zwyk y (biblioteki umo liwiajàce sk adanie elektronicznego podpisu zwyk ego i szyfrowanie). Instalacja sterownika czytników. System operacyjny Twojego komputera mo e samodzielnie wykryç i zainstalowaç sterowniki czytników. Zalecamy jednak instalacj sterowników producenta wybierajàc przycisk: Instalacja sterownika czytnika kart Zaznacz rodzaj czytnika i wybierz przycisk: Instaluj sterownik Dotyczy Suscriptor Q 01: Podczas instalacji czytnika kart kryptograficznych automatycznie zainstalowany zostanie równie sterownik czytnika modu u uwierzytelniajàcego. Czytniki oraz oprogramowanie sà ju zainstalowane! Przed przystàpieniem do korzystania z zainstalowanych aplikacji zalecamy zapoznanie si z dokumentacjà do àczonà do oprogramowania. Z podstawowymi informacjami dotyczàcymi podpisu elektronicznego w polskim prawie mogà Paƒstwo zapoznaç si wybierajàc przycisk: e-elementarz podpisu elektronicznego 3\n6 5 Przygotowanie karty do pracy. Przed z o eniem pierwszego podpisu elektronicznego nale y aktywowaç kart poprzez nadanie kodów PIN. W tym celu w ó kart z certyfikatem do czytnika. Sposób umieszczenia karty kryptograficznej cryptocertum w czytniku CardMan 1010, 2020, 3021 oraz Aby korzystaç z modu u uwierzytelniajàcego wy am kart SAM z oprawy i umieêç jà w czytniku CardMan. Nast pnie uruchom aplikacj procertum CardManager i wybierz przycisk Czytaj kart. Nadanie PIN dla bezpiecznego podpisu Nadanie PIN dla podpisu zwyk ego 1. Kliknij zak adk Profil bezpieczny: 1. Kliknij zak adk Profil zwyk y: W przypadku zestawu Suscriptor Q 01 dost p do profilu bezpiecznego karty kryptograficznej mo liwy jest tylko i wy àcznie gdy modu uwierzytelniajàcy pod àczony jest do stacji roboczej. 4\n7 1. Wybierz przycisk Nowy PIN: 2. Podaj odpowiedni PUK dla wybranego profilu (dostarczony na bezpiecznym wydruku z nag ówkiem: CERTUM Powszechne Centrum Certyfikacji). 3. Podczas wprowadzania kodu PUK nale y zwróciç szczególnà uwag na wielkoêç wprowadzanych znaków. UWAGA!!! Trzykrotne podanie b dnego kodu PUK trwale blokuje profil karty. 4. Wpisz PIN, który b dziesz u ywa do sk adania podpisu i szyfrowania. Kod PIN musi sk adaç si wy àcznie z cyfr (od 4 do 8 znaków). 5. Wpisz ponownie PIN w oknie Potwierdê nowy PIN. 6. NaciÊnij OK: Teraz mo esz u ywaç karty kryptograficznej cryptocertum! Dla zaawansowanych Mo na równie zainstalowaç tylko wybrane aplikacje z zestawu Suscriptor wybierajàc przycisk: Zaawansowana instalacja Suscriptor Wi cej informacji o naszych produktach znajdà Paƒstwo na stronie W przypadku wàtpliwoêci lub pytaƒ prosimy o kontakt z infolinià: - z telefonów stacjonarnych z telefonów komórkowych +48 (0)\n8 Infolinia Dzi kujemy za okazane zaufanie i zakup naszego produktu.\nBusinessNet - Instrukcja instalacji czytników, kart procesorowych, certyfikatów kwalifikowanych oraz generowania podpisu elektronicznego. SPIS TREŚCI: 1. Instalacja czytnika kart procesorowych i sterowników


Plecak i worek z własnym nadrukiem - plecaki i worki reklamowe\nAkcesoria dla dzieci(160)\nAkcesoria do biegania(55)\nAkcesoria do łazienki(7)\nAkcesoria do domu(14)\nAkcesoria do szkoły(5)\nAkcesoria dla psa(16)\nBombki i zawieszki świąteczne(5)\nBańki mydlane reklamowe(14)\nGry i zabawy reklamowe(138)\nKomplety upominkowe reklamowe(16)\nMaty plażowe i materace(29)\nMinutniki pod prysznic(1)\nPiłki plażowe i inne dmuchane akcesoria(64)\nSzczotki do włosów(9)\nSport & Outdoor(98)\nSki passy reklamowe(10)\nŚwiąteczne zabawki pluszowe(13)\nTermosy, bidony, butelki(41)\nWorki ze sznurkiem i żeglarskie(135)\nWalizki, torby na kółkach(15)\nZestawy do manicure(18)\nZawieszki do bagażu(20)\nPlecaki reklamowe (509)\n3,64 zł - 200,00 zł (441)\nPlecaki i worki z nadrukiem\nBiznesowy plecak na laptopa 17'' Swiss Peak\nCena: 182,29 zł (netto: 148,20 zł )\nBiznesowy plecak, torba na kółkach\nCena: 409,35 zł (netto: 332,80 zł )\nBobby Bizz torba, plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 656,54 zł (netto: 533,77 zł )\nBobby Compact plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 559,22 zł (netto: 454,65 zł )\nBobby Elle plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 545,55 zł (netto: 443,54 zł )\nBobby plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 549,85 zł (netto: 447,03 zł )\nBobby Urban Lite plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 534,23 zł (netto: 434,33 zł )\nBobby Urban plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 780,63 zł (netto: 634,66 zł )\nBobby XL plecak chroniący przed kieszonkowcami\nCena: 648,73 zł (netto: 527,42 zł )\nCathy antynapadowy plecak chroniący przed kieszonkowcami z alarmem bezpieczeństwa\nCena: 746,23 zł (netto: 606,69 zł )\nCena: 30,84 zł (netto: 25,07 zł )\nCena: 107,46 zł (netto: 87,37 zł )\nCena: 27,16 zł (netto: 22,08 zł )\nPlecak z własnym nadrukiem jako ikona reklamy.\nOkres pandemii jest i był dla każdego bardzo przygnębiający. Szczególnie że największa ilość zachorowań przypadała na zimowy okres. Są to dni bardzo krótkie i każdy kolejny dzień jest coraz dłuższy.\nTak więc, jak tylko zostały poluzowane obostrzenia, to każdy kusił się na wycieczkę bliższą lub dalszą. Do takich wypadów sprawdzi się plecak reklamowy o odpowiedniej kubaturze. Takie momenty może wykorzystać każda firma chcąca się choć trochę zareklamować.\nPlecak z nadrukiem czy worek z nadrukiem to super nośniki pod brand reklamowy. Bardzo duża powierzchnia, którą można wykorzystać pod nadruk, sprawia, że plecak będzie bardzo dobrze widoczny nawet z dalszej odległości.\nWorek z własnym nadrukiem to kolejny dobry przykład na gadżet reklamowy.\nWorek to produkt skierowany dla dzieci w wieku szkolnym. Buty na zmianę trzeba gdzieś trzymać i worek z nadrukiem będzie bardzo dobrym miejscem.\nJak robimy nadruk na workach i plecakach?\nNadruki na materiałach to tylko termotransfer, sitodruk lub na wybranych modelach sublimacja. Takie techniki należy wykorzystać przy tworzeniu logotypów na ubraniach i produktach tworzonych z materiału.\nSklep BiuroDrukSerwis poosiada w swojej ofercie bogaty wybór plecaków i worków reklamowych. Jeżeli dodamy do tego bogatą kolorystykę, to robi nam się superoferta na produkt.


VI Gala Honorowych Dawców Nadziei - Wydarzenia - PelniaKultury.pl\nMoc wzruszeń i silnych emocji czeka na Was podczas spektaklu "OSKAR I PANI RÓŻA". Najsłynniejsza powieść Érica-Emmanuela Schmitta, znakomitego francuskiego pisarza i filozofa. Czytelnicy na całym świecie pokochali go za niezrównaną wrażliwość i mądrość, z jaką opisuje nawet najbardziej skomplikowane emocje. Spektakl wyreżyserowany przez Justynę Masłowską- Kostecką i stworzony z młodzieżą Domu Nadziei jest próbą uchwycenia życia młodego Oskara. Czy w ciągu dwunastu dni można poznać smak życia i odkryć jego najgłębszy sens? Dziesięcioletni chłopiec leży w szpitalu i nie wierzy już w żadne bajki. Wtedy na jego drodze staje tajemnicza pani Róża, która ma za sobą karierę zapaśniczki i potrafi znaleźć wyjście z każdej sytuacji...Historia Oskara skłania nas do głębszej refleksji – możemy tylko podziwiać jego niezwykłą chęć i wolę życia, a także zdolność dostrzegania w życiu piękna i radości w obliczu cierpienia.\nKulminacyjnym momentem programu będzie wręczenie statuetek PRZYJACIEL FUNDACJI „DOM NADZIEI” oraz wyróżnień dla WOLONTARIUSZA ROKU. Razem dajemy sygnał dzisiejszemu światu, że jest jeszcze NADZIEJA. Nadzieja na dobrą zmianę, na inne, lepsze życie. Razem pomagamy uwierzyć tym, co już dawno przestali widzieć sens. Razem dokonujemy tego, co dla wielu jest niemożliwe do osiągnięcia.\nVI Gala Honorowych Dawców Nadziei jest ostatnią Galą organizowaną przez „Dom Nadziei” w Bytomiu, ponieważ na jesieni przyszłego roku ośrodek przeprowadza się do Gliwic, gdzie obecnie remontowane są budynki po gimnazjum, które staną się ich nowym domem. W Bytomiu pozostanie jednak część ich działalności Poradnia Profilaktyki Uzależnień w centrum Bytomia.\nWstęp wolny - wejściówki do odebrania w kasie BeCeKu.\nPiątek 15 listopada 2019, godzina 18, Sala ToTu Bytomskie Centrum Kultury BECEK