Ile waży Garść Krakowskich Talarków - sprawdź kalorie i wagę, obejrzyj zdjęcia\nGarść Krakowskich Talarków waży 25 g.\nEnergia 431 kcal 108 kcal\nKrakowskie Talarki kalorie w 100g: 431kcal\nZobacz więcej: garść talarki 25g krakowskie\nWażenie dodano: 2014.03.19 w kategorii Słodycze i przekąski\nSkład: mąka pszenna, tłuszcz roślinny, sól (3,5%), jęczmienny ekstrakt słodowy, regulator kwasowości: wodorotlenek sodu, drożdże, substancje spulchniające: wodorowęglan amonu i wodorowęglan sodu.\nNatalie 2014/03/19 23:09\nAle malutko! One są pyszne :)\nMarcado 2014/03/20 06:35\nA ja nie lobię krakersów z Lajkonika, choć jestem krakersożercą. W ogóle wydaję mi się, że cała marka jest przereklamowana. O wiele lepsze, a w dodatku tańsze, są krakersy PUB z Biedronki, tak samo jak i paluszki, popcorn itp\nniccoer 2014/03/20 08:33\ncałe szczeście, że po dwóch, trzech ma się tak sucho w buzi, że całej garści nie da się jednego dnia zjeść\nalicja1111 2014/03/20 09:16\n@niccoer zawsze można się czegoś napić, ja nie widzę problemu w zjedzeniu paczki na raz.\nFajnie, że nie mają jaj ani mleka, nadają się dla wegan. Producenci różnych ciastek z uporem maniaka dodają mleka w proszku, serwatkę, proszek jajeczny itd. do wszystkiego, niestety.\nexistebam 2014/03/20 09:49\nDietetyk1980 2014/03/20 11:15\nniccoer nie widziałeś mnie w akcji :D Ja potafię zjeść całe opakowanie aż mnie usta od soli pieką - popiję i mogę jeść dalej :P Ale jakby nie patrzeć nie mają wcale nie wiadomo jak dużo kalorii i cukru. Lepiej zjeść taką słoną przekąskę niż np. czipsy.\nMarcado popieram w 100%. Z Biedronki mają konkretny smak, są o niebo tańsze, w opakowaniu jest ich dużo i także je wolę. W ogóle jakość Biedronki bardzo wzrosła - ludzie hurtem kupują tam też np. czipsy "Top chips". Lajkonik moim zdaniem też jest przereklamowany, a już nie wspomnę o produktach Lubelli - droższe o wiele, w paczkach jest znacznie mniej produktu jeśli chodzi np. o paluszki. Nie wspomnę o kaszy gryczanej, którą jak się okazuje pakują w saszetkach po 75g i całe opakowanie ma 300g a nie 400 jak WSZYSTKIE inne na rynku. Także biedronkowe produkty zwłaszcza te słone krakersy, talarki i czipsy są genialne.\nSSS10 2014/03/21 18:11\nTe lajkonika są takie dziwnie lśniące i za dużo soli mają - ja jestem ciekawa ile mają kalorii takie zwykłe matowe ( zazwyczaj trójkatne albo pięciokątne ) takie wizualnie podobne do tych PUB z Biedronki. Wiem że nie ważycie produktów Lidlo/Bideronkowych ale myślę że można by wziąć któreś nie dedykowane nad sieci - są takie w Auchanie i Kauflandzie - te same - nie pamietam marki. No i można je też na wagę w sklepach kupić. Piszę o tym bo jak dla mnie smak konsystencja tych dwuch rodzajów jest o tyle inny że jestem ciekawa jak wychodzi porównanie składnikowe tych dwóch rodzajów ( np tamte mają mało soli za to mają mak żadziej - i dobrze :) - sezam ). Nie wiem może to tylko moja opinia? Wogóle czy takie krakersy nadają się na np drugie śniadanie albo zamiennik chelba do śniadania? Pytam bo czasami tak robie - w odróżnieniu od chleba nie psują się po 5 dniach więc trzymam je jako żelzany zapas. Czy jest szansa aby na stronie pojawił się słownik/autokorekta wpisów?\naurelialennox 2015/11/18 16:51\n@Marcado @SSS10 takie PUB czy inne marketowe krakersy zawierają o wiele więcej tłuszczu (22g/100g) i ok. 497,00 kcal/100g. Na pewno nie jest to dobry zamiennik pieczywa ze względu na chemiczne dodatki i dużą zawartość soli i dwukrotnie większą kaloryczność, która nie zapewni uczucia sytości tak jak pieczywo.


Bez zobowiązań [Paulina Wysocka-Morawiec] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00130 003096 20655152 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Paulina Wysocka-Morawiec Liczba stron: 370\nISBN: 978-83-7686-879-0 Data wydania: 2020-02-12\nRedakcja: Dorota Matejczyk Korekta: Renata Kuk, Barbara Syczewska-Olszewska Skład i łamanie: ALINEA Projekt okładki: Pola i Daniel Rusiłowiczowie Zdjęcie na okładce: © Dima Aslanian Copyright © Paulina Wysocka-Morawiec, 2020 Copyright for the Polish edition © Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o., Warszawa 2020 ISBN 978-83-7686-879-0 Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2020 Adres do korespondencji: Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o. ul. Mierosławskiego 11a 01-527 Warszawa www.wydawnictwo-jaguar.pl instagram.com/wydawnictwojaguar facebook.com/wydawnictwojaguar snapchat:jaguar_ksiazki\nSpis treści Dedykacja Playlista Prolog Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Epilog Podziękowania Przypisy Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji ebooka.\nDla Marty, najlepszej motywatorki i niezawodnej przyjaciółki.\nPlaylista 1. Kukiz & Piersi – Całuj mnie 2. Oddział Zamknięty – Anioły 3. Oddział Zamknięty – Gdyby nie ty 4. Jerzy Stuhr – Śpiewać każdy może 5. Kongos – Come with me now 6. Myslovitz – Dla ciebie 7. De Mono – Dwa słowa 8. Bruno Mars – Just the way you are 9. Rotary – Lubiła tańczyć 10. Renata Przemyk – Babę zesłał Bóg 11. Dżem – Czerwony jak cegła 12. Oasis – Wonderwall 13. Maroon 5 – She will be loved 14. Andrzej Piaseczny – Niecierpliwi 15. Ed Sheeran – Perfect 16. Video – Środa, czwartek 17. Blenders – Czuję, że ja muszę 18. T. Love – I love you 19. Kukiz & Piersi – O Hela 20. Electric Light Orchestra – Rock’n’Roll is King 21. Billy Idol – Dancing with myself 22. Happysad – Długa droga w dół 23. Dżem – Wehikuł czasu 24. Bruno Mars – Treasure 25. Nickelback – Get me runnin’ round 26. King of Leon – Sex on fire 27. The Darkness – I Believe In a Thing Called Love 28. Nefre – Częstochowa 29. Perfect – Niewiele ci mogę dać 30. Ryszard Rynkowski – Jedzie pociąg z daleka 31. Krzysztof Krafczyk – Za tobą pójdę jak na bal 32. Piotr Szczepanik – Kochać\nPROLOG GRUDZIEŃ Mróz gryzie w policzki. Jest szaro i zimno. Przechodzi mnie dreszcz. Zerkam w niebo, żałując, że nie ma śniegu. Białą zimę łatwiej znieść. Świat wydaje się wtedy mniej ponury. Może jeszcze spadnie. Ostatecznie to dopiero początek grudnia, myślę i otwieram drzwi. W twarz uderza mnie ciepło. Skóra mrowi nieprzyjemnie, protestując przeciw nagłej zmianie temperatury. Powietrze przepełnia duszny zapach potu i alkoholu. Głównie alkoholu. Muzyka dudni w całym pomieszczeniu. Odbija się od wyciszonych ścian, aż w końcu trafia we mnie i wnika pod skórę. Czuję ją w każdej komórce ciała, które aż rwie się do tańca. Przeciskam się przez tłum. Po drodze zauważam kilka znajomych twarzy. Macham im na powitanie, ale na razie do nich nie podchodzę. Docieram do lady pełniącej funkcję baru. Kiwam głową znajomemu, który zajmuje się obsługą spragnionych studentów. Mijam go i kieruję się w stronę zaplecza, by pozbyć się nieporęcznej kurtki. Po chwili wracam i oferuję mu pomoc. W odpowiedzi uśmiecha się uwodzicielsko. – Zależy w czym. Wymownie przewracam oczami. – Przy barze. Spory ruch dzisiaj. – Zerkam na przepełniony parkiet. – Nie. Dzisiaj masz wolne. Poza tym zaraz wróci Adam. Jasne. Ta dwójka zawsze razem. Papużki nierozłączki. Adam i Piotrek. – Kogo widzą moje piękne oczy! – Słyszę za plecami znajomy głos. Obracam się wprost do wesołego chłopaka o rdzawych włosach. – O wilku mowa. Nie szczerz się tak, bo właśnie chciała cię wygryźć z interesu. – Naprawdę? – Adam udaje oburzonego. – No to masz przechlapane. Dzisiaj nie dostaniesz ode mnie ani kropelki. – Ja tylko oferowałam pomoc – staram się, by mój głos brzmiał zmysłowo. – Nie wiem, nie wiem. Musiałabyś mnie przeprosić. – Och, naturalnie. Przepraszam. – Hmm... Ok, ale myślę, że należy mi się jeszcze buziak. – Nadstawia policzek. Czyjeś ramię oplata mnie w pasie i odciąga od niego. – Nie warto, kochanie. Jeszcze jakąś opryszczkę złapiesz czy coś. Cholera wie, gdzie się szlajał – mówi rozbawiony Piotrek. – A jak będziesz chciała, to ja cię chętnie obsłużę. – Mocniej mnie przytula, podkreślając dwuznaczność swoich słów. Wybucham śmiechem i uwalniam się z jego objęć. – Obie propozycje są kuszące, ale dzięki. A teraz wracajcie do pracy, bo zrobiła wam się kolejka. – Wskazuję na grupkę zniecierpliwionych ludzi po drugiej stronie baru. – Do później. – Chwytam pierwszą z brzegu butelkę i wbiegam w tłum. Widzę znajomych z mojej grupy dziekańskiej, dosiadam się do nich i próbujemy rozmawiać na tyle, na ile pozwala nam hałas. Po paru minutach część towarzystwa rusza na parkiet. Ja oczywiście również. Basy dudnią. Przyjemnymi wibracjami rozchodzą się po całym moim ciele, nadając mu rytm. Pozwalam każdemu z mięśni żyć własnym życiem. Nie skupiam się na swoich ruchach. Nie muszę. Mam wrażenie, że każda komórka mojego ciała doskonale wie, co ma robić. Nie mogę przestać się uśmiechać. Przede mną pojawia się wysoki brunet. Przystojny. Nawet bardzo. Ma mocne ciemne brwi i seksowne usta, które teraz znacząco się do mnie uśmiechają. Przez chwilę zastanawiam się, co tutaj robi. Nie powinno go tu być. To klub studencki, a on z pewnością studentem nie jest. Wygląda na jakieś dwadzieścia siedem, dwadzieścia osiem lat. Mimo to zaczynam z nim tańczyć i muszę stwierdzić, że świetnie się rusza. Raz po raz, niby przypadkiem, ocieram się o jego ciało to ramieniem, to biodrem. Kuszę go i drażnię instynktownie, właściwie bez udziału umysłu. Na odpowiedź nie czekam długo. Już po chwili obejmuje mnie ramieniem i przyciąga bliżej. Czuję przyjemne ciepło jego ciała. Pochyla się nad moim uchem i słyszę jego niski głos: – Masz nieziemski tyłek. Romantyczny, nie ma co – myślę, ale mimo wszytko uśmiecham się szerzej w odpowiedzi na ten, było nie było, komplement. Jego dłonie zjeżdżają po moich plecach w kierunku pośladków. Zatrzymuję je i podciągam do góry. Jednocześnie kręcę głową na znak, że się nie zgadzam. Choć tak naprawdę mam wielką ochotę, żeby mnie dotykał. Wszędzie. Ale nie mogę mu na to pozwolić. Nie tak szybko. Chcę, żeby najpierw się pomęczył. Chcę, żeby mnie uwodził. – Niesamowicie mnie kręcisz – mówi, a ja uśmiecham się w duchu. Zawsze miło jest usłyszeć coś takiego, a świadomość, że podniecam faceta, podnieca również mnie. Jednak nie na tyle, żebym przestała powstrzymywać jego wszędobylskie dłonie. Mam swoje zasady. On jednak się nie zraża. I dobrze, bo tak naprawdę wcale nie chcę, żeby przestawał. Muzyka przyspiesza. Część ludzi zaczyna tańczyć w parach, trochę jak na weselu. My też. Dobrze prowadzi. Żywiołowo i rytmicznie. Wiruję, bezgłośnie się śmiejąc. Chciałabym tak tańczyć przez resztę nocy. Przyciąga mnie do siebie i próbuje pocałować. Odwracam głowę, żeby mu to uniemożliwić. Nigdy nie całuję się z nieznajomymi. Zanurza twarz w moich włosach. – Chcę się z tobą kochać – mówi wprost do mojego ucha. – Możemy iść do mnie. Mieszkam niedaleko. Zaskakuje mnie. Trudno mi uwierzyć, że naprawdę to powiedział. Tak prosto z mostu proponuje seks? Nieczęsto spotykam się z czymś takim, mimo że jestem barmanką. Zwykle faceci próbują wyciągnąć mój numer, umówić się na randkę, a jeśli już dążą do celu na skróty, przynajmniej jakoś to maskują. A on? Powinnam go pewnie strzelić w twarz, obrócić się na pięcie i odejść, ale ja tylko kiwam przecząco głową i częstuję moim najsłodszym uśmiechem. Bo jest szczery. On jeden. Od razu powiedział, czego ode mnie chce i po co ze mną tańczy. Nie oszukuje, nie próbuje mnie złapać na złudzenia. Może nie do końca jestem zdrowa na umyśle, ale podoba mi się takie postawienie sprawy. Tańczymy dalej, jego dłonie nadal próbują poznać moje ciało, a ja znowu im nie pozwalam. – Świetnie mi się z tobą tańczy. Jesteś inna. Ciągle się uśmiechasz. Lekko marszczę brwi, chyba nie umiem tańczyć bez uśmiechu. To dla mnie zupełnie naturalne. Nagle tracę grunt pod nogami, kiedy podnosi mnie do góry. Automatycznie oplatam go rękami i nogami, żeby nie upaść. Wyraźnie widać, że sytuacja mu się podoba. Nie zamierza mnie puścić. Podtrzymuje mnie za pupę, a ja nie mam jak się temu sprzeciwić. Piszczę, bo pochyla się ze mną do przodu, przez co prawie ląduję plecami na ziemi. Powtarza ten ruch parę razy, zanim pozwala mi stanąć na własnych nogach. Czuję za plecami ścianę. Zapędził mnie w kozi róg i to tak, że nawet się nie zorientowałam. Stoi przede mną, biorąc we władanie całą moją przestrzeń osobistą. Serce mi przyspiesza. Nie mam dokąd uciec. Chwileczkę, przecież ja wcale nie chcę uciekać. Z zapartym tchem czekam na to, co zrobi. Pochyla się nade mną i oddechem muska moją szyję. – Twój tyłek doprowadza mnie do obłędu. Nawet nie wiesz, jak bym chciał cię teraz mieć. Na pewno nie chcesz iść do mnie? Zaprzeczam ruchem głowy, bo nie mogę wykrztusić nawet słowa. – To może wolisz, żebyśmy poszli do ciebie? – Jego usta są coraz bliżej moich. Cholera. Tak chciałabym dać się ponieść i przekonać, jak smakuje, ale mam zasady, których nigdy nie łamię. Poza tym wokół jest zbyt dużo znajomych twarzy, żebym mogła sobie na to pozwolić. Trzyma mnie mocno. Nie mam jak uciec. Kładę dłoń na jego torsie i powstrzymuję go stanowczym ruchem. Odsuwa się nieco i przygląda mi się z lekkim uśmiechem. Po chwili proponuje, żebyśmy usiedli. Czemu nie? Zajmujemy miejsce przy jednym ze stolików. – Wojtek. – Podaje mi rękę. – Maja – odpowiadam i po chwili stwierdzam oczywistość: – Nie jesteś studentem. – Nie. Kumpel mnie namówił, żebyśmy tu przyszli. Daleko mieszkasz? Punkt dla niego za wytrwałość. – Na górze. – Wskazuję na sufit. Kiwa głową, jakby się spodziewał takiej odpowiedzi. – Więc wizyta u ciebie odpada, co? Wzruszam ramionami. Cóż, ma rację. Już po dwudziestej trzeciej, więc wizyty gości w akademiku są niedozwolone, a portier sprawdza każdego, kto wchodzi. Hmm... tylko skąd on o tym wie? – Na pewno nie chcesz iść do mnie? – Na pewno. Propozycja jest kusząca, ale nawet cię nie znam. Kto wie, może to jakiś zboczeniec albo handlarz organami. Niby nie wygląda podejrzanie, ale nigdy nic nie wiadomo. Dobrze wiem, że pozory mogą mylić. Przygląda mi się przez chwilę. Nie wiem, czego się dopatrzył, ale mówi: – Dobra, tak naprawdę jestem Kuba. No pięknie! Kłamczuszek z niego. Chichoczę. Rozbawił mnie swoim brakiem logiki. Bo po co kłamać? Samo imię przecież nic nie mówi... Dziwny jest. – Skąd mam wiedzieć, że teraz mówisz prawdę? – Musisz mi po prostu zaufać. – Uśmiecha się szelmowsko. – To jak? Zmieniłaś zdanie? – Nie. Naprawdę myśli, że przyznając się do swojego prawdziwego imienia, przekona mnie? – Ja nie jestem z tych, które robią to na pierwszej randce. Taką mam zasadę. – Puszczam do niego perskie oko, żeby nie wyjść na sztywniarę. – A po ilu randkach? – pyta z żywym zainteresowaniem. Znowu mnie rozśmiesza. – Nie wiem. Na pewno po kilku. Zamyśla się. – Wybacz, ale muszę do toalety – informuję go z uśmiechem, który ma mu obiecać, że szybko wrócę, i wstaję od stolika. Stojąc w kolejce, zastanawiam się, czy będzie na mnie czekał, czy zacznie szukać innej, łatwiejszej dziewczyny. Wracając, słyszę swoje imię. Głos dobiega zza baru. Widzę, jak Adam do mnie macha. Przez chwilę walczę z chęcią zignorowania go. Ale za bardzo go lubię. – Co tam? Jednak potrzebujecie pomocy? – Nachylam się nad ladą. – A gdzie tam. – Macha ręką, jakby odpędzał niewidzialną muchę. – Co to za koleś? Naprzykrza ci się? – Mruży podejrzliwie oczy. Martwi się. Jest naprawdę kochany. – A tak to wygląda? – pytam lekko zaniepokojona. Może przesadziłam z tym opieraniem się? – Nie. Nasz słodziak jest po prostu zazdrosny. – Piotrek właśnie skończył obsługiwać lekko wstawionego studenta. – Ja zresztą też. To co to za gość? – Opiera się łokciami o bar i naśladuje minę Adama. – Boże, skąd mam to wiedzieć? – Jak to? Kto jak kto, ale ty powinnaś. To ciebie prawie brał na tym parkiecie – stwierdza Piotrek, a Adam mu potakuje, mrucząc pod nosem: – Nie podoba mi się. Ostentacyjnie wzdycham, co za sprawą dudniącej muzyki raczej widzą, niż słyszą. – Wam się nikt nie podoba. – Nikt, kto startuje do ciebie – prostuje Adam. – Wyluzuj już. Wygląda na to, że znalazł sobie inny obiekt – stwierdza Piotrek, wpatrując się w parkiet. Podążam za jego spojrzeniem. Moje ciśnienie skacze. Taa, zdecydowanie na mnie nie czekał. Znalazł sobie jakąś lafiryndę, która pozwala mu się obmacywać do woli. Przynajmniej jest brzydsza. Co on w niej widzi? No tak, pewnie to, że prawdopodobnie pozwoli mu się zaliczyć. Idiota. Nagle mam ochotę stuknąć się w głowę. Co to ma być?! Zazdrość? O tego głupka? Też coś... Zwykle, jeśli jakiś facet tak się zachowuje, olewam go i rozglądam się za nowym. Co się ze mną dzieje? – Dajcie mi piwo. – Jeszcze nie zapłaciłaś za poprzednie – wypomina mi Piotrek, ale tylko po to, żeby mnie wkurzyć. Nie mam ochoty się z nim drażnić, więc przewracam oczami i kładę przed nim banknot. Po chwili miejsce pieniędzy zajmuje butelka. Przykładam ją do ust i piję łapczywie. – Ej, chyba się nim nie przejęłaś, co? – Adam jest wyraźnie zatroskany. Uwielbiam go. – No coś ty. Kimś takim? – prycham, a on uśmiecha się, uspokojony. Pociągam kolejny spory łyk z butelki i ruszam na parkiet. Zaczynam się wyginać najseksowniej, jak tylko można. Ostentacyjnie ignoruję mojego byłego adoratora i jego partnerkę. Tylko od czasu do czasu nieznacznie zerkam w ich stronę. Ją też wiesza na sobie jak małą małpkę. Pff... Tylko na tyle go stać? Poważnie? Chwilę później dostrzegam, jak coś do niej mówi, a ona zaprzecza. Nie muszę śledzić ruchów jego warg. Dobrze wiem, o co pytał. Punkt dla niej, że się nie zgodziła. Podchodzi do mnie jakiś nieznajomy. Pyta, czy chcę z nim zatańczyć. Zgadzam się, choć wcale nie jestem nim zainteresowana. Nie chodzi o to, że nie jest przystojny, bo na swój sposób jest, ale moją głowę wypełnia Kuba. Przeklęty, nieproszony gość, który uraził moją dumę. Bo tylko o to chodzi. Przynajmniej tak mi się wydaje. Mój nowy towarzysz nie tańczy źle, ale do poprzedniego mu daleko. Mimo to udaję, że mi się podoba, i zalotnie się do niego uśmiecham. Mam nadzieję, że ten cały Kuba to widzi. Niech żałuje. Kolejna piosenka się kończy, a ja dziękuję nieznajomemu za taniec. Mówię, że muszę się przewietrzyć. Po części to prawda, ale najzwyczajniej mnie znudził. Wbiegam na zaplecze i łapię kurtkę. – Już idziesz? – Słyszę zdziwionego Piotrka. – Nie. Mam ochotę zapalić. Nie patrzę w stronę parkietu, choć pokusa jest silna. Wybiegam na mróz i wdycham lodowate powietrze, które, mam nadzieję, pozwoli mi jaśniej myśleć. Staję w miejscu. On tutaj jest! Właśnie pali w towarzystwie paru mężczyzn, w tym mojego ostatniego partnera w tańcu. Rzucam w ich stronę krótkie spojrzenie i odchodzę na bok. Odpalam papierosa i rozkoszuję się dymem, który nieco mnie uspokaja. Słyszę kroki. Obracam głowę i widzę, jak do mnie podchodzi. Sam. – Nie jest ci za ciepło? – odzywam się pierwsza, wymownie spoglądając na jego koszulkę. A ma na sobie tylko koszulkę. Zaczynam się zastanawiać, jak wygląda bez niej... – Uznałem, że muszę nieco wytrzeźwieć. Przyglądam mu się. Nie wygląda na pijanego, ale co ja tam wiem. – Palenie jest niezdrowe. – Brodą wskazuje na mojego papierosa. – I kto to mówi? Uśmiecha się półgębkiem, ostentacyjnie zaciągając się resztą swojego i rzucając go na ziemię. – Uciekłaś mi. Mam wrażenie, że moje brwi podjeżdżają aż pod same włosy. – Poszłam do łazienki. Przecież mu o tym mówiłam. Przygłuchy jest czy co? – Nic nie mówiłaś. No przygłuchy, jak nic. – Mówiłam, mówiłam, tylko pewnie nie słyszałeś. – Na którym roku jesteś? – pyta ni z tego, ni z owego. – Na drugim. Czemu pytasz? – Z ciekawości. – Wzrusza ramionami. – Wracamy? – Spogląda na drzwi. Zauważam, że lekko drży, więc kiwam głową i gaszę niedopałek. – Masz ochotę zatańczyć? – pyta, przytrzymując przede mną drzwi. Dżentelmen. Fajnie. – Pewnie – odpowiadam i zdejmuję kurtkę. Tym razem wrzucam ją do loży moich znajomych. Nie chcę tracić czasu na wycieczki za bar. A może nie chcę, żeby znowu zastąpił mnie jakąś zołzą? Nieważne. Tańczymy. Tym razem nie próbuje mnie obłapiać. No, przynajmniej nie w takim stopniu jak poprzednio. Ja znowu go kuszę. Dotykiem, spojrzeniem, uśmiechem. Przyciągam i odpycham. To drugie niezbyt przekonująco. To tylko gra i mam nadzieję, że on o tym wie. Znowu próbuje mnie pocałować. Boże, gdyby tylko chciał się pofatygować i zaprosił mnie na normalną randkę... Może wtedy. Ale to on musi chcieć. To on musi wyjść z inicjatywą. Ja nigdy tego nie robię. Znowu moje głupie zasady. Mężczyzna musi się starać, zdobywać... Nie ja. W tym momencie tak bardzo chcę go całować i dotykać, że jestem zła na siebie. Zaczynam się zastanawiać, po cholerę mi jakieś pieprzone reguły? W odpowiedzi słyszę głos babci: „Chodzi o szacunek, dziecko. O szacunek do samej siebie. Bo jak mężczyzna może cię szanować, jeśli ty sama nie będziesz?”. Taa, babciu, i koniec dyskusji. Naszą zabawę w kotka i myszkę przerywa jego znajomy, z którym wcześniej tańczyłam. Mówi mu coś do ucha, a on odpowiada, że jeszcze zostanie. Tamten kiwa głową ze zrozumieniem, uśmiecha się do mnie znacząco i odchodzi. Po chwili cała grupa, z którą Kuba najwidoczniej przyszedł, wychodzi z klubu. Bawimy się jeszcze przez jakiś czas. Później idziemy odpocząć do stolika. – Nie wiesz, czy mają tu coś bezalkoholowego? – Tutaj najbardziej bezalkoholowe jest piwo. Właściwie nic innego nie mają. – Wzruszam ramionami. Cóż, w końcu to klub studencki... Po co studentom soczki? No tak, żeby zapić wódkę. Ale poza tym? – No trudno. Piwo odpada. Siedzimy w ciszy. On jakby zamyślony. W końcu się odzywa: – Gdybym cię zaprosił do kina, zgodziłabyś się? Wygląda na tak pewnego siebie, że aż trudno mi uwierzyć w jego wątpliwości. – Czemu nie. – Więc dasz mi swój numer? Potwierdzam ruchem głowy. – Zapisz sobie. – Czekam, aż wyjmie telefon i zaczynam dyktować. – Masz ochotę jeszcze poszaleć? – Wskazuje na parkiet, a ja przytakuję. Już zaczynam się podnosić, kiedy słyszę nad sobą znajomy głos: – Majka, mogę cię na chwilę porwać? Odwracam się i widzę Piotrka, który patrzy jednak nie na mnie, a na mojego towarzysza. – A coś się stało? Coś ważnego? – Tak. To będzie sekunda. Nie mam ochoty opuszczać Kuby, ale skoro to takie pilne... – Zaraz wrócę – obiecuję i idę za Piotrkiem w kierunku baru. Zatrzymujemy się obok Adama. Obydwaj krzyżują ramiona. – No, o co chodzi? – pytam zniecierpliwiona. Zdecydowanie wolałabym być na parkiecie, w ramionach przystojnego faceta, który na mnie czeka. Mam nadzieję. – Martwimy się – zaczyna Adam. – Chyba nie masz zamiaru z nim wyjść? – jednocześnie mówi Piotrek. – Serio? TO jest ta wasza ważna sprawa, niecierpiąca zwłoki?! – Według mnie to bardzo ważne – stwierdza Adam. – Taa, a dla mnie nie. Znaczy tak, ale... Boże... Nieważne. To nie wasza sprawa. A teraz przepraszam, muszę wracać. – Odkręcam się na pięcie. Rozglądam się po sali. Nie ma go. Na parkiecie też. Chwila... Zauważam go przy drzwiach. Zakłada kurtkę, rozmawiając z dziewczyną, z którą wcześniej tańczył. Wychodzą. Zanim drzwi się za nimi zamykają, widzę, jak idą obok siebie... A to gnojek – myślę i czuję dziwne ukłucie. To pewnie moja urażona duma. Nieważne. Nie ten, to następny. Nie ma czego żałować. Chociaż patrzeć na niego było tak przyjemnie... Czuję, że muszę jakoś poprawić sobie humor. Wracam za bar. – Idziesz ze mną tańczyć – informuję Adama i ciągnę go za sobą. Nie protestuje. Jak zawsze. Na parkiecie zatracam się w muzyce. Chcę, żeby mnie wypełniała. Żeby wypełniała wszystkie moje myśli. Udaje się. Po chwili znowu się uśmiecham, a Kuba, Wojtek, czy jak on się w końcu nazywa, przestaje istnieć.\nROZDZIAŁ 1 Słyszę wkurzony głos Magdy, mojej współlokatorki: – Majka, do cholery! Wyłącz ten pieprzony budzik! Po omacku przesuwam dłonią po parapecie. Kiedy natrafiam na telefon, na oślep przesuwam palcem po ekranie. Magda cichnie wpół słowa. Uchylam powieki. Ledwie widzącym okiem spoglądam na wyświetlacz i rejestruję, że już siódma. No tak. Ostatecznie budziki się nie spóźniają. W żółwim tempie podnoszę się do pozycji siedzącej. Krzywię się. Boli mnie głowa, a zastygłe mięśnie nie chcą współpracować. Czuję się okropnie. Nic dziwnego, skoro spałam zaledwie cztery godziny. To stanowczo za mało. Zwykle potrzebuję co najmniej ośmiu, a jeśli mogę, śpię nawet dziesięć. Mam sen jak niedźwiedź. Strasznie trudno mnie obudzić. Budziki dzwonią, a ja nie reaguję. Magda nie mogła znieść rozmaitych pisków, piania i innych dzikich dźwięków mojego telefonu, którymi próbowałam jakoś rozwiązać ten problem. Zwykle to ona pierwsza się budziła i wrzeszczała, żebym wstała. Zgodnie stwierdziłyśmy, że tylko to działa. Stąd obecny dźwięk mojego budzika. Początkowo strasznie mnie stresował, ale powoli się przyzwyczaiłam. Warto było, bo naprawdę jest skuteczny. Spoglądam za okno. Krajobraz wygląda zachęcająco. Z uśmiechem patrzę na zielony, jasny świat. Uwielbiam, kiedy wszystko budzi się do życia po zimie. Wkładam kapcie i szurając nimi po podłodze, podchodzę do biurka. Włączam czajnik elektryczny i biorę się do przyrządzenia kawy. Już po chwili rozkoszuję się jej zapachem. Mogę szerzej otworzyć oczy. Biorę kosmetyczkę, z oparcia łóżka ściągam ręcznik i idę do łazienki. Po drodze zerkam na łóżko Magdy. Śpi na brzuchu, do połowy przykryta cienką kołdrą. Wychodzę z pokoju, cicho zamykając za sobą drzwi. Jestem w łączniku, małym pomieszczeniu, między dwoma pokojami i wspólną dla nich łazienką. W rogu widać szafkę ze zlewem, po brzegi wypełnionym brudnymi naczyniami, a nieco dalej, na ścianie, wieszak na ubrania. Z przyzwyczajenia zerkam na wejście do drugiego pokoju. Drzwi są uchylone, nasze sąsiadki już nie śpią. A przynajmniej jedna z nich. Pukam do łazienki. Odpowiada mi cisza, więc wchodzę. Kiedy wracam do pokoju, wpadam na Ilonę. Jest śliczną dziewczyną o jasnych, niemal białych włosach. Uśmiechamy się i umawiamy na porannego papierosa. Poruszam się na palcach, zabieram z pokoju kawę i paczkę fajek. Obie rozsiadamy się wygodnie na korytarzu i ustawiamy między sobą akademicką popielniczkę, czyli puszkę po paprykarzu. – I jak było w tym nowym klubie? – zagaduje Ilona, kiedy ja rozkoszuję się pierwszym łykiem kawy. Wysilam pamięć, ale to niewiele daje. – Fajnie. Tak sądzę. Dziewczyna zaczyna się śmiać. – Już poszłyśmy tam w stanie wskazującym, co zresztą wiesz, a później mam tylko przebłyski. Pamiętam parkiet, piwo, głośną muzykę, ochroniarza bez twarzy, który nas wypraszał, i policję, bo Magdzie wydawało się, że ją okradziono. Wszystko jawi się strasznie niewyraźne. Może później wspólnymi siłami ustalimy, co dokładnie się działo. – A wy? Co robiliście, jak już wyszłyśmy? – pytam, chcąc zmienić temat. Skutkuje. Ilona z zaangażowaniem opowiada, jak to Bartek i Łukasz (również nasi sąsiedzi) pokłócili się z portierem o ściszenie muzyki, a później zaczęli tańczyć kankana na korytarzu. Cóż, dzień jak co dzień. Szczególnie dla kogoś, kto pije bimber litrami. Cichutko wracam do pokoju. Sięgam po lusterko i zaczynam pracować nad zamaskowaniem zmęczenia i niebotycznego kaca. Zajmuje mi to dobry kwadrans. Z natury jestem strasznie blada i na mojej skórze dokładnie widać każdą, nawet najdrobniejszą skazę. – Wychodzisz już? – Słyszę zaspany głos Magdy. Zerkam na nią zza lusterka. Mimo rozmazanego makijażu i rozczochranych włosów w kolorze ciemnego złota, nadal jest wyjątkowo ładna. Mogę jej tylko zazdrościć. I właściwie zazdroszczę. – Taa. Niestety. A ty? Masz dzisiaj zajęcia? Przeczy machnięciem głowy. – Praca. – Krzywi się lekko. Nie dziwię się jej. Wcześniej przez pewien czas też pracowałam w call center. Nic ciekawego. Parcie na sprzedaż i wyrzuty sumienia z powodu ludzi, których się naciągnęło na nowy telefon, ubezpieczenie albo coś innego, co prawdopodobnie wcale nie było im potrzebne. – Nie wiem. Może zadzwonię, że jestem chora… Albo nie. Kasa się przyda. – Na którą masz? – Na dziesiątą. Będę gdzieś po szesnastej. A ty? – Wracam koło południa. – Świetnie. – Nieco się ożywia. – Po drodze kupię piwko i omówimy wczorajszy wieczór. – Raczej spróbujemy go sobie przypomnieć. – Śmieję się, ale zaznaczam, że wolałabym jednak bez procentów. Wciągam spodnie. Idzie mi nadzwyczaj sprawnie. Wygląda na to, że znowu schudłam. – No chyba żartujesz! Dzisiaj masz wolne, więc możemy poszaleć. – Mało ci po wczorajszym? – Żebyś wiedziała. A teraz przepraszam, ale mam w planie jeszcze godzinną drzemkę. – Uśmiecha się błogo, opatulając się kołdrą po samą szyję. – Też tak chcę. – A kto ci broni? – Doktor Zalas. – Krzywię się na wspomnienie łysiejącego prowadzącego. Mam z nim pierwsze zajęcia. Obecność na nich jest tak bardzo obowiązkowa, że tylko wypadek albo stan wojenny mógłby usprawiedliwić nieobecność. W przeciwnym razie trzeba odrabiać zajęcia lub pogodzić się z obniżeniem oceny końcowej. Pierwsza opcja jest przerażająca tak samo jak szanowny pan doktor, a druga mogłaby zrujnować moje szanse na stypendium naukowe. Summa summarum nie mam wyjścia, muszę iść. – Ach, on. – Na twarzy Magdy pojawia się zrozumienie. Jest trzy lata wyżej niż ja, więc też musiała przez to przejść. – To lepiej idź. Stoję pod wydziałem i czekam. Rozglądam się wokoło i uśmiecham pod nosem. Tyle miłych wspomnień, dobrych skojarzeń. Naprawdę polubiłam studia i uczelnię. Ba, polubiłam całą Częstochowę. Nie potrafię tego wyjaśnić, ale czuję się tutaj jak w domu, a może nawet lepiej. Zupełnie jakbym zaczęła żyć na nowo. W końcu mogę oddychać pełną piersią i korzystać z życia bez żadnych wyrzutów sumienia. Pamiętam siebie sprzed przeprowadzki. Cicha, grzeczna i zakompleksiona dziewczynka. Co się z nią stało? Teraz jestem pewna siebie, odważna, wesoła i nieco szalona. A wszystko to zasługa Magdy. Tak myślę. To ona uświadomiła mi, jak jestem wartościowa. I jak można korzystać z życia. Sprawiła, że przestałam się bać. Uwolniła wszystko to, co było we mnie głęboko ukryte, stłamszone. Bałam się wypuścić na światło dnia prawdziwą siebie, ona dodała mi odwagi. W oddali zauważam koleżanki z grupy – Kasię i Ewę. Macham im. Kiedy podchodzą, witamy się cmoknięciem w policzek i zapalamy papierosy. – To kiedy bierzemy się do tego projektu z restrukturyzacji przedsiębiorstw? – pytam, bo termin oddawania pierwszej części jest coraz bliżej. – Nie wiem. Może jutro? – proponuje Kasia. – Pracuję. – Kręcę przecząco głową. – Poniedziałek? – Mnie pasuje – stwierdza Ewa. – No dobra, nich wam będzie. To u kogo? – Możecie wpaść do mnie. – Wzruszam ramionami. – No i spoko. Ewka, patrz, jaki pająk! – krzyczy Kasia, wskazując na ścianę wydziału. – Gdzie?! – Ewka wrzeszczy przerażona i daje susa w bok. Obie z Kasią wybuchamy śmiechem, bo oczywiście żadnego pająka nie ma. Ewa zawsze się na to nabiera, a Kasia zawsze ma z tego frajdę. Zresztą ja też, bo mina Ewki jest bezcenna. – Zrobisz to jeszcze raz, a skopię ci tyłek! – syczy teraz. – A ja ci oddam, z tą różnicą że twoich czterech liter nie będzie nikomu szkoda. Ewa jeszcze przez chwilę patrzy na koleżankę spod przymrużonych powiek, po czym też zaczyna chichotać. I za to je kocham. Obie są dla siebie złośliwe w taki sposób, że ja mam darmowy kabaret, a żadna z nich się nie obraża. Cóż, takie jest prawo długiej przyjaźni. – A wam co tak wesoło? – Słyszę za plecami męski głos. To Adrian, nasz znajomy z grupy i mój kolega z ławki. – Numer z pająkiem – wyjaśniam. – A, no tak. Kaśka znowu wyładowuje frustrację seksualną na biednej Ewie? – Kiwa ze zrozumieniem głową, podchodząc bliżej, co w tym wypadku wydaje się nieco ryzykowne. – Nie mów do mnie Kaśka. I nie muszę niczego wyładowywać, w przeciwieństwie do innych. – Rzuca mu wymowne spojrzenie. – Słucham? – Unosi brwi w niezrozumieniu. – No wiesz, Adi... Głodnemu chleb na myśli. – Hmm... Może masz rację. Ale zawsze głodny głodnemu wypomni. – Puszcza do niej oko. – Dobra, dosyć tego, bo zaraz się spóźnimy – upominam ich, zanim Kasia rzuci następną ciętą ripostę. – Ja nie wiem, jak ty z nim wytrzymujesz – mruczy pod nosem, ale posłusznie kieruje się w stronę wejścia do budynku. – Się ma swój urok – Adrian odpowiada, zanim zdążę otworzyć usta. – Taa, pewnie. Tyle uroku, co zgniłe jajo. – Oj, uważaj. Moje jaja są najwyższej świeżości. Nie wytrzymuję. Zaczynam się śmiać. – O widzisz, nawet Majka w to nie wierzy. – I ty, Brutusie, przeciwko mnie? – Dobra. Przestańcie. Wykończycie mnie. – Zasapana, ocieram policzki z łez. – Nic na to nie poradzisz. Oni już tak mają, że są dla siebie przesadnie mili – stwierdza Ewa. – No ba! Przecież widać, jak bardzo się kochamy. – Adrian obejmuje Kasię. – Weź te łapy. Nie dla psa kiełbasa. – Masz rację. Nawet pies by nie chciał – mówi i szybko się odsuwa. Jednak nie dość szybko, żeby uciec przed jej torebką. – Aua. Co ty tam nosisz? Kamienie? – Zgadza się. Specjalnie z myślą o tobie. – Uśmiecha się słodko i wchodzi do windy. – Dobra, dzieci. Koniec zabawy. – Ewa szeroko się uśmiecha. – Tak, koniec. Przez was cały tusz mi spłynie – dodaję. – E tam. Nie przejmuj się. Zawsze chciałem mieć pandę. Wymierzam mu słabego kuksańca w ramię, a Kasia stęka: – Niech go ktoś zabierze... Kocham ich. Naprawdę. Tylko oni potrafią sprawić, że perspektywa zajęć z doktorem Zalasem przestaje być taka przerażająca. Wchodzimy do sali w ostatnim momencie. Dzięki temu nie musimy znosić jego zgryźliwych uwag i znaczących spojrzeń. Chyba jest w dobrym humorze, bo całe zajęcia przebiegają dosyć spokojnie. Oczywiście raczy nas paroma monologami o tym, że powinniśmy regularnie zaglądać do literatury przedmiotu. Przestrzega nas też przed korzystaniem z internetu, przypominając, by nie wierzyć we wszystko, co przeczytamy. Następną atrakcją dnia jest wykład z doktorem Gąsowskim. A nazywając go atrakcją, naprawdę nie przesadzam. Ten facet, jako jeden z nielicznych, posiada rzadką umiejętność ciekawego przekazywania wiedzy. Jego wykłady kipią humorem. Poza tym prowadzi zajęcia z wyraźnym zaangażowaniem i werwą. Jest charyzmatyczny, otwarty i pozytywnie nastawiony do ludzi Co najmniej dziewięćdziesiąt pięć procent obecnych w sali słucha tego, co on mówi. Pozostałe pięć bawi się telefonem, czyta książkę, rozwiązuje krzyżówkę lub prowadzi karteczkową konwersację z sąsiadem. U innych wykładowców odsetek niezainteresowanych jest znacząco wyższy. Doktor Gąsowski może być z siebie dumny. Naprawdę. Zwłaszcza że i frekwencję ma większą. Wykłady nie są obowiązkowe, więc na niektóre z nich stawia się ledwie dziesięć osób z trzystuosobowego roku. Dlatego niektórzy wykładowcy straszą wprowadzeniem list obecności, które będą miały moc wpływania na ocenę końcową z ćwiczeń. Głównie negatywną. Takie „zachęty” wprowadziła na przykład doktor Mryka. Jej wykłady są nieciekawe i monotonne (a szkoda, bo pani doktor ma bardzo dużą wiedzę), ale wszyscy musimy na nich być, by uniknąć przykrych konsekwencji, czyli dodatkowego zaliczenia. I tutaj nawet ja, choć mam wrodzoną skłonność do przestrzegania wszelkich praw i zasad, wyciągam książkę i zaczynam czytać. Następne zajęcia to tak zwany (szumnie) trening menedżerski. Zajmujemy się przygotowywaniem i prezentacją referatów. Robimy to w dwu – lub trzyosobowych grupach. Może prowadzący mają nadzieję, że chociaż jeden temat, ten, który sami przygotujemy, do nas dotrze? Albo myślą, że z większą uwagą wysłuchamy koleżanki czy kolegi? A może po prostu im się nie chce i wolą całą robotę zwalić na nas? Osobiście uważam, że powód zależy od człowieka. Na przykład pani magister, która prowadzi trening, wydaje się bardzo zaangażowana w ćwiczenia i nasze referaty. Wydaje mi się, że w jej przypadku chodzi o to, że więcej zapamiętamy i że będziemy uważniej słuchać. Kto wie, może ma rację? Przypominam sobie, że niedługo to właśnie ja i Adrian mamy prowadzić zajęcia. Nie jestem pewna, czy on też jest tego świadom, więc pod koniec ćwiczeń, szturcham go w ramię. – Pamiętasz, że za dwa tygodnie my? – Spoko, pamiętam. I co? Tyle? Wzdycham ciężko. – Przydałoby się do tego zabrać. – Wyluzuj. Mamy czas. – Tak, pewnie, a potem znowu wszystko będziemy robić na ostatnią chwilę. – No dobra. To daj znać, co mam zrobić i kiedy się spotkamy. – Dobra. Dzisiaj nad tym pomyślę i ci napiszę. – Okej. A jaki temat właściwie mamy? – pyta, a mnie ręce dosłownie opadają. Słyszę ciche parsknięcie za plecami. To chyba Ewa. Po zajęciach stajemy pod wydziałem, by wypalić pożegnalnego papierosa. Właściwie tylko ja, Ewa i Kasia. Adrian pełni funkcję biernego palacza. Chwilę rozmawiamy o niczym, po czym się rozchodzimy. Dziewczyny w jedną stronę, a ja z Adrianem w drugą. – Idziesz prosto do akademika? – pyta. – Nie, skoczę jeszcze na małe zakupy. – Pójdę z tobą – proponuje, a ja cieszę się z towarzystwa. – Zakochałem się – wyznaje po chwili. – Znowu? Adrian zakochuje się co najmniej raz w tygodniu. Głównie wtedy, kiedy zobaczy długonogą, szczupłą, opaloną brunetkę o ładnej buzi. – Ale tym razem naprawdę. – Wzdycha. – Śliczna była. – No, to na pewno. – A ja znowu nie miałem odwagi do niej zagadać. – Ty? Sądząc po twoich podbojach miłosnych, akurat tego bym się nie spodziewała. – Taa, ale zwykle po paru piwach jest łatwiej. A tak? – Kręci głową, zrezygnowany. – Nigdy sobie nie znajdę dziewczyny na stałe. – Znajdziesz, znajdziesz. Zobaczysz. Nawet nie będziesz musiał szukać. To zawsze samo przychodzi i to wtedy, kiedy się nie spodziewasz. – A ty skąd wiesz? – Babcia mi mówiła. – Wzruszam lekko ramionami. – Serio? – Śmieje się. – Ej! Nie lekceważ doświadczenia życiowego! I na razie się nie przejmuj. Korzystaj z wolności i szalej, póki możesz, bo jak już naprawdę się zakochasz, wszystko się skończy. – Zauważam, że pakuje do koszyka rybę. Przypominam sobie, że jest piątek. – Nie jedziesz dzisiaj do domu? – pytam, przyglądając się hermetycznie opakowanemu mintajowi. – Jadę, ale pociąg mam dopiero po szesnastej. Zdążę jeszcze zjeść. – Boże, że też chce ci się gotować – stwierdzam, sięgając po gołąbki w słoiku, które wystarczy tylko podgrzać. – No wiesz. Jak się chce jakoś wyglądać... No tak. Przecież on chodzi na siłownię, zdrowo się odżywia i łyka jakieś suplementy. Chwileczkę... – A ja, przepraszam, co? Źle wyglądam? – No nie. Jeszcze nie – dodaje pod nosem. – No wiesz?! Nie jestem i w najbliższym czasie nie planuję być gruba! – Dobra, dobra. Przecież nic nie mówię. – I dobrze. Szwendamy się po sklepie jeszcze przez jakiś czas, aż stwierdzamy, że już wszystko mamy. Spacerowym krokiem dochodzimy do akademika. Przy portierni jeszcze raz obiecuję, że zajmę się naszym referatem. Adrian sprawia wrażenie, jakby wcale mu na tym nie zależało, i pewnie właśnie tak jest. Odchodzi, życząc mi udanego weekendu. Idę do okienka, za którym siedzi portier i proszę o klucz do pokoju. Zasada jest taka: kiedy wszyscy mieszkańcy lokalu opuszczają teren akademika, zostawiają klucz. Chodzi o to, żeby go gdzieś nie zgubić albo nie dorobić. Chociaż z tym dorabianiem to trochę bez sensu, bo niby po co. Przecież po opuszczeniu domu studenckiego nie ma się do niego wstępu. A jeśli przychodzi się jako gość, wymagane jest pozostawienie dokumentu tożsamości. Poza tym studenci z reguły są biedni, więc oprócz laptopów, telefonów i alkoholu, nie mają nic cennego. Ale kto tam wie? Ostatecznie taki laptop też jest swoje wart. Kiedy tylko przekraczam próg pokoju, przebieram się w dres i z uczuciem niewysłowionego szczęścia padam na łóżko. Jestem tak zmęczona, że nawet nie mam ochoty jeść. Zakupy zostawiam nierozpakowane, nie ma wśród nich niczego, co może się popsuć. Biorę odtwarzacz mp3 i wkładam słuchawki. Dźwięki rocka dają mi błogie uczucie spokoju i ciepła, niczym pluszowa kołdra. Nim kończy się druga piosenka z mojej playlisty, zapadam w upragniony sen.\nROZDZIAŁ 2 – Wstawaj. Koniec tego dobrego. Wstajemy – wyśpiewuje Magda. Po chwili czuję, jak mnie szturcha. Mruczę pod nosem, żeby zostawiła mnie w spokoju. – No dalej. Nie ma spania. Obiecałaś, że wypijesz ze mną piwo. – Nie zamierza dać za wygraną. – Wcale nie. Chcę spać – mówię w poduszkę i ciaśniej otulam się kołdrą. – O nie. Takiej opcji nie ma. – Płynnym ruchem zrywa ze mnie okrycie. Ogarnia mnie przeraźliwe zimno, które mnie rozbudza, ale i rozwściecza. – Ej! – Podnoszę się do pionu wkurzona. Magda stoi przy drzwiach. Oddziela mnie od niej cała długość pokoju. Zadowolona z siebie, macha swoją zdobyczą jak płachtą przed rozjuszonym bykiem. – Sama nie będę pić. Ruszam w jej stronę, a ona zaczyna uciekać. Najpierw na łącznik, a potem na korytarz. Biegnę za nią, drąc się wniebogłosy: – Oddawaj! Zerka na mnie przez ramię. – Nie, bo znowu pójdziesz spać. Zbliżamy się do końca korytarza. Dostrzegam, że Magda planuje skręcić w stronę schodów. Zdaję sobie sprawę, że sprawa jest przegrana. Po pierwsze, możemy tak biegać bez końca. Po drugie, całkowicie się rozbudziłam. Do tego orientuję się, że mam na stopach tylko skarpetki. Zatrzymuję się. – Dobra, wystarczy – dyszę. – Oddawaj kołdrę. Magda przygląda mi się przez chwilę z uwagą, po czym kręci przecząco głową. – Nie. – No przecież już nie pójdę spać. – Nie wierzę. Oddam ci później. – Jak chcesz – wzdycham – ale chodź już, bo przez ciebie się przeziębię. – Znacząco przebieram stopami. W tym momencie w drzwiach sąsiedniego łącznika ukazuje się głowa Bartka. – Co wy, kurwa, robicie?! – wrzeszczy, żebyśmy go usłyszały na drugim końcu korytarza. – Zabrała mi kołdrę. – Oskarżycielsko wskazuję na Magdę. – Boże, myślałem, że którąś gwałcą czy coś – mruczy i znika. – Widzisz, tylko narobiłyśmy hałasu – mówi Magda. – Co? Jakie my?! To ty zaczęłaś. – A tam, nieważne. Chodź już, bo nam bąbelki wyparują. – Bąbelki? – Ruskie szampany kupiłam. – Szczerzy się w odpowiedzi. – Och, no świetnie. – Jestem niemal pewna, że ten wieczór nie skończy się spokojnie. Wracamy do pokoju. Każda z nas siada na swoim łóżku. Magda na wszelki wypadek nadal przetrzymuje moją kołdrę i nie wygląda na to, żeby okrycie szybko do mnie wróciło. Zabieramy się do otwieranie pierwszego szampana. Mimo że jesteśmy bardzo ostrożne, korek wystrzela prosto w sufit. Na szczęście mija lampę, za którą musiałybyśmy zapłacić. Dla odmiany to Magda pełni rolę barmanki i rozlewa musujący płyn do najbardziej eleganckich naczyń, jakie mamy, czyli porcelanowych kubków. – Kurczę, miałam przygotować plan referatu na trening – myślę głośno i od razu podchodzę do komputera. – Może ci pomogę? O czym masz? – Walka z konfliktami w przedsiębiorstwie. – No to proste. Zaczynasz od definicji konfliktu, później rodzaje i sposoby rozwiązywania. – Zapomniałaś jeszcze o ćwiczeniu na końcu. – No to wymyśl jakiś konflikt i każ im zaproponować rozwiązania. Takie, wiesz, ćwiczenie na kreatywność. – Przydałoby się coś jeszcze. – Napij się i na pewno coś wymyślisz. A na kiedy masz? – Za dwa tygodnie. – O matko! Przecież to mnóstwo czasu! Nie musisz tego robić dzisiaj. – Obiecałam Adrianowi, że rozdzielę materiał. – A czemu ty masz wszystko robić? – Nie wszystko, tylko plan. Przecież to pięć minut. Magda wzdycha ostentacyjnie, ale na razie mi odpuszcza. Włączam jakąś składankę na YouTube i zajmuję się konfliktami. Gdy wiadomość do Adriana jest już wysłana, siadam na łóżku Magdy. – To co? Przydałoby się trochę powspominać? – Uśmiecham się krzywo. – Noo. – Magda bierze porządny łyk z kubka. – Ty zacznij. – No więc tak: Poszłyśmy do tego nowego klubu i... – Zastanawiam się, jak to powiedzieć. – Weszłam w lustra. – Kończę ze wstydem, a ona wybucha śmiechem. Dokładnie tak było. Przeszłam obok bramki, uśmiechając się do ochroniarza. Później musiałam zdecydować, czy skręcić w prawo, czy może w lewo. Rozejrzałam się. Po lewej stronie zobaczyłam ludzi, więc poszłam w tamtą stronę. Nagle poczułam, że się od czegoś odbijam. Ktoś złapał mnie za ramiona. To był rozbawiony ochroniarz, który obrócił mnie o sto osiemdziesiąt stopni i poinformował, że przez lustro przejść się nie da. Alkohol sprawił, że nie czułam zakłopotania. Podziękowałam mu, wzięłam Magdę pod rękę i chichocząc pod nosem, udałam się tam, gdzie mi pokazał. Wiem, to żenujące, ale każdemu może się zdarzyć, prawda? – Tak, a później nas wywalili – przypomina Magda, gdy już trochę się uspokaja. – A, właśnie. Nie mam pojęcia dlaczego. Naprawdę. My tylko tańczyłyśmy. Nie robiłyśmy żadnej burdy, nie wymiotowałyśmy w toalecie, nie zasypiałyśmy w loży... A ten miły, wielki ochroniarz podszedł do nas i kazał nam opuścić lokal. – Ja też nie. Może za bardzo wczułyśmy się w muzykę? – Zafrasowała się. – Ej, ale żadna z nas się nie wywaliła, nie? I tu właśnie coś mi świta... – A wiesz, możliwe, że w pewnym momencie padłaś na tyłek – mówię z namysłem. – Serio? O Boże, co za wstyd... – Taa, ale najlepsze było, jak wrzeszczałaś, że chcesz rozmawiać z właścicielem klubu. – Chichoczę na samo wspomnienie. – No, bym mu powiedziała do słuchu. – Wierzę. Naprawdę. Magda potrafi się kłócić i walczyć jak lew. Szczególnie kiedy jest w stanie wskazującym. – Jeszcze nikt mnie znikąd nie wyrzucał! – Lipa trochę. Ale zawsze musi być ten pierwszy raz. – Wzruszam ramionami. Być może za mało się tym wszystkim przejmuję, ale wychodzę z założenia, że nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. – Święte słowa. A wiesz, co jest najgorsze? Że tam jesteśmy już spalone. Nie wiem jak ty, ale ja nie mam zamiaru więcej tam iść. – Przestań. I tak pewnie niedługo to zamkną. – Tak myślisz? – pyta. – Pewnie. Skoro tak traktują klientów... – Puszczam do niej oczko. – Ok, a teraz dalej. Wyszłyśmy stamtąd i wtedy się zorientowałaś, że nie masz pieniędzy, dokumentów ani telefonu. – Boże, wiesz, jak się wystraszyłam?! – A wyobraź sobie, że chyba wiem. Zaczęłaś krzyczeć, później płakać, a w końcu kazałaś mi dzwonić na policję. – Wyliczam na palcach. – Ale jakoś ci to nie wychodziło. – Patrzy na mnie podejrzliwie. – Dlaczego? Przecież numer nie jest specjalnie skomplikowany. Rumienię się. Rzeczywiście, nie udało mi się dodzwonić i dzisiaj rano uświadomiłam sobie dlaczego... – Taa, ale tak jakoś zanim wpisałam sto dwanaście, to mi się nacisnęła gwiazdka... Magda patrzy na mnie z otwartą buzią. Po chwili wybucha gromkim śmiechem. – O ja pierdolę! Dzwoniłaś przez gwiazdkę! – No wiem. Głupie. – Kochana! Głupie to zbyt łagodne słowo! – Tak myślisz? A z tą policją? Obie wyszłyśmy na idiotki. – Staram się odwrócić jej uwagę od swojej małej wpadki. – A kto po nich w końcu zadzwonił? – Nie mam bladego pojęcia. Może ktoś cię usłyszał i się zlitował? – Ale tak jakoś szybko przyjechali, nie? – No... Może mieli patrol czy coś. Nieważne. Ważne, że wszystko się znalazło. – Śmieję się. Z perspektywy czasu ta sytuacja wydaje się komiczna. Kiedy tylko radiowóz pojawił się na parkingu przed klubem, pognałyśmy w jego stronę. Magda wykrzyczała, na czym polega problem. Wtedy zaprosili nas do samochodu. Ona usiadła z przodu, a ja wylądowałam na tylnym siedzeniu, tuż obok drugiego policjanta. Na zmianę płacząc i krzycząc, zaczęła opowiadać, co jej zginęło. Pieniądze i dokumenty okazały się ważne, ale najbardziej przejęła się utratą telefonu. Lamentowała, że był na abonament i ten, kto go ukradł, nabije jej niebotyczny rachunek, a wtedy ojciec ją zabije. Oczywiście nic nie dały tłumaczenia, że może zadzwonić do biura obsługi, zgłosić kradzież i zablokować numer. Była zbyt rozemocjonowana, żeby się uspokoić. Policjant, który siedział z przodu, wszystko zapisywał i to on wpadł na genialny pomysł, żeby do niej zadzwonić. Może myślał, że ktoś znalazł jej rzeczy i odbierze. W każdym razie wybrał numer. W radiowozie rozdźwięczała się znajoma melodia. Minęła dobra chwila, zanim dotarło do mnie, skąd dochodzi. Telefon dzwonił w mojej torebce! Z Magdą popatrzyłyśmy na siebie zdziwione. Sięgnęłam do torby i... oprócz telefonu były też jej dokumenty! Obie zaczęłyśmy się zarzekać, że nie wiemy, jak to możliwe. Żadna z nas nie pamiętała przekładania jej rzeczy do mojej torebki. Policjanci byli na tyle łaskawi, że nie zaczęli się z nas nabijać. Przynajmniej nie w naszej obecności. Pomimo uczucia wyraźnej ulgi, było nam głupio. Funkcjonariusze okazali się na tyle mili, że zaproponowali nam podwózkę do domu, ale odmówiłyśmy grzecznie, bo do akademika miałyśmy niespełna pięć minut drogi. Magda dziękując, wyszła z radiowozu. Ja też próbowałam. To znaczy pociągnęłam za klamkę i... nic. Skołowana popatrzyłam na policjanta obok. Z dwuznacznym uśmiechem na ustach stwierdził, że nie wyjdę, jeśli on mnie nie wypuści. Musiałam mieć naprawdę przerażoną minę, bo zaśmiał się cicho, wysiadł z samochodu i otworzył mi drzwi od zewnątrz. Dopiero później zdałam sobie sprawę, że w drzwi była zamontowana blokada, zwykła rzecz w samochodzie policyjnym. – Ciekawa jestem, jak twoje rzeczy znalazły się w mojej torebce. Pamiętasz, żebyś mi je dawała? – Nie. – Wzrusza ramionami. – Ja też nie przypominam sobie, żebym je brała. – Marszczę brwi. – Nie wiem. Chyba do tego nie dojdziemy. – Chyba nie. Przez chwilę panuje cisza. W zamyśleniu popijamy szampana. – Ej, nie jesteś głodna? – pyta. Jestem, więc tradycyjnie zamawiamy pizzę. W czasie oczekiwania na dostawcę rozmawiamy o minionym dniu. Ja krótko opowiadam o zajęciach, a Magda o przystojniaku, którego spotkała w banku. – Boże, ale ciacho z niego. I miał taki słodki uśmiech... – To czemu nie zagadałaś? – Miał obrączkę – wzdycha. – Ech, wszystko, co najlepsze, już zajęte. Rozlega się pukanie do łącznika. W podskokach biegnę otworzyć. Płacę i niosę cudownie pachnącą kolację do pokoju. Jemy, a właściwie pożeramy pizzę na łóżku. Jak zwykle nie radzimy sobie z całą. Zostają dwa kawałki, będą na śniadanie. Przejedzone, kładziemy się obok siebie na łóżku. Czuję, jak mój żołądek się rozszerza i myślę, że takie obżeranie się chyba nie jest zbyt zdrowe. Dzielę się tym wnioskiem z Magdą, a ona się śmieje. – Może i racja, ale jedzenie to druga najprzyjemniejsza rzecz po seksie, więc od czasu do czasu warto zaryzykować. – Mówisz tak, jakbym była wtajemniczona. – A tak, przepraszam. Zapomniałam, że mieszkam z żelazną dziewicą. – Ej, no, nie przesadzaj! Tak całkiem cnotliwa nie jestem. – Racja, ale nie wiem, czy ktoś cię już uświadamiał – zaczyna konspiracyjnym szeptem – że seks nie ogranicza się tylko do robótek ręcznych. – Co ty nie powiesz! – odgrywam zaskoczenie. – Naprawdę. A tak na poważnie, powinnaś to już zrobić. Chyba nie chcesz czekać do ślubu? I znowu się zaczyna... Nie odpowiadam. Magda podnosi się na ramieniu i patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami. – Chyba sobie jaja robisz! – No co? – Jeszcze pytasz?! Przecież już to wałkowałyśmy! Mieć w życiu tylko jednego faceta! Bez możliwości porównania z innymi! Skąd będziesz wiedzieć, czy ten niby jedyny naprawdę jest dobry w tym, co robi? Jeśli nie będzie, to nawet nie będziesz miała czego wspominać. Tak nie może być! Jesteś na to za piękna! Dziewczyno, ogarnij się! – mówi niemal na jednym wydechu. – Może masz rację… Już nieraz o tym myślałam. To kusi niczym zakazany owoc. Problem w tym, że zostałam wychowana przez babcię, która ciągle powtarzała, że dziewictwo jest najcenniejszym, co ma dziewczyna. Że mężczyźni chcą tylko jednego, ale gdy przychodzi im szukać żony, wolą te nienaruszone. – Oczywiście, że mam. – Ale nie wiem, czy potrafiłabym tak z obcym facetem... Przecież to ważna sprawa. Nie będę mogła tego powtórzyć. – A kto mówi, że to ma być obcy facet! Przecież nie musisz tego robić od razu na pierwszej randce. – Tobie łatwo mówić, bo masz to już za sobą. – I dobrze mi z tym. Wiesz, ile bym do tej pory straciła?! No tak. Magda jest bardziej nowoczesna, jeśli chodzi o stosunki damsko-męskie. Jeśli ktoś jej się podoba, nie czeka na jego ruch jak ja. Sama robi pierwszy krok. Poza tym jej pierwszy raz był dawno i sprawa dziewictwa nie stanowi już żadnego problemu. Nie ma nic do stracenia, dlatego zmienia facetów jak rękawiczki. Tak było przynajmniej do czasu, kiedy spotkała Maćka. Ale teraz, po ich rozstaniu, znowu każda znajomość kończy się szybciej, niż się zaczyna, i to przeważnie z jej inicjatywy. Jeszcze żaden facet nie okazał się wystarczająco dobry, by zająć miejsce jej wielkiej miłości. Magda zawsze wynajduje coś, co jej przeszkadza. Bywa też tak, że nowy kandydat na chłopaka rzeczywiście okazuje się ostatnią szują i draniem. – Wszystko okej. Tylko widzisz, jest pewien mały problem – mówię. Magda unosi brwi. – Brak kandydatów. – Wzruszam ramionami. Cóż, nie ma co ukrywać. Wzbudzam dużo mniejsze zainteresowanie płci przeciwnej niż Magda. Szczerze mówiąc, nawet się temu nie dziwię. Ona jest śliczna, a ja przeciętna, ona jest otwarta, a ja podświadomie tworzę dystans. – To żeś teraz wymyśliła! Jesteś piękna, szczupła, masz świetny tyłek i idealne piersi – mówi to z taką pewnością, że zaczynam się rumienić. Magda jest cudowną przyjaciółką. Zawsze potrafi sprawić, że czuję się atrakcyjna i wartościowa. – Uwierz mi, gdybym była facetem, od razu bym się za ciebie brała. – Przestań już. – Co przestań? Taka prawda. A poza tym przecież masz całkiem niezłe branie. Pełno kandydatów. – Tak? – Dziwię się. – Jakoś żadnego nie zauważyłam. – A pamiętasz tego gościa, który ostatnio za tobą chodził na imprezie u Bartka? Wysilam się i coś mi świta. – Ten blondyn? – No. – Daj spokój. – Nie mogę powstrzymać grymasu obrzydzenia. – No co? Nie był taki zły. – Niby nie, ale ty nie musiałaś słuchać jego kiepskich żartów, które ledwo co potrafił wybełkotać. Poza tym zachowywał się obleśnie. – Jak będziesz taka wybredna... – Ej, a ty byś chciała faceta, który siedząc obok ciebie, beka i drapie się po jajach? – No, w sumie... Kurwa, skąd oni go wytrzasnęli? – Nie wiem i nie obchodzi mnie to. – No dobra, ale może na trzeźwo zachowuje się normalnie? – Magda próbuje dalej. – Może, choć jakoś nie mam ochoty tego sprawdzać. – Spoko, nic się nie przejmuj. Jutro wybierzemy się do klubu i kogoś ci znajdziemy – postanawia radośnie. – Jutro to ja pójdę, tyle że do pracy. – No tak, ale kończysz wcześniej, prawda? Przez chwilę zastanawiam się, czy nie skłamać. Szczerze mówiąc, nie mam ochoty na wyjście. Jednak ostatecznie przyznaję, że kończę o dziesiątej. – No i świetnie. Przyjdę do ciebie, napijemy się i ruszymy na podbój miasta! Posyłam jej słaby uśmiech. Wątpię, że akurat jutro spotkam faceta, z którym zapragnę stracić dziewictwo… Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji ebooka.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bez_zobowiazan-ebookRO/p1156926i1336435" target="_blank" title="Bez zobowiązań [Paulina Wysocka-Morawiec] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bez zobowiązań [Paulina Wysocka-Morawiec] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Forum biblijne :: Zobacz temat - Przekład Cylkowa\nForum biblijne Strona Główna » Biblia, księgi, przeklady... - zagadnienia doktrynalne » Przekłady » Przekład Cylkowa Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2012-03-26, 07:38 Przekład Cylkowa\nZapoznałem się ostatnio z przekładem i komentarzami Cylkowa księgi Bereszit (I Ks. Mojż), które znajdziemy tu:\ni chciałbym się podzielić pewnymi uwagami, które mogą zresztą stanowić punkt wyjścia do dyskusji.\nCiekawsze miejsca/różnice, które zauważyłem oraz pewne wątpliwości:\n1.6. I rzekł Bóg: „Niech będzie przestwór w pośrodku wód, a niech przedzieli między wodami a wodami!” - jest chyba duża różnica między „przestworem” a „sklepieniem”?\n2.4 - i dalej - JHVH Cylkow tłumaczy jako „Wiekuisty”. Ale niekonsekwentnie/nie zawsze: w VI.7 JHVH to „Wiekuisty” a już w następnym wersie JHVH to „Bóg”. A w XI.9, w jednym zdaniu(!), raz JHVH jest Bogiem, a raz Wiekuistym. Czy można tak tłumaczyć?! Jaki był tego powód?\n4.2 (komentarz) Od הבל, יבל, יובל powstało prawdopodobnie późniejsze bóstwo Bel, jak od שת bożek Set. Itd. W ass. Znaczy Habal czyli pal, syn.Wydaje się; że prędzej odwrotnie, ale ciekawe jest samo skojarzenie.\n4.22.(komentarz) „Ostrzący wszystko, co rozcina z kruszcu i żelaza”, czyli narzędzia rolnicze, broń myśliwską, wojenną. Naama nadobna, rozkoszna, przypomina analogiczny mit o Hefestosie i Afrodycie.\nDlaczego prawowierny Żyd, wyznawca judaizmu, talmudysta, odwołuje się do mitologii greckiej, która – teoretycznie – powinna być dla niego tylko bałwochwalstwem?!\n5.23.(komentarz) Lata życia jego, odpowiadające liczbie dni roku słonecznego, prowadziły do wniosku, że go czczono jako patrona Nowego roku.\n6.10 (komentarz) W kosmogonii indyjskiej powtarzają się te same imiona Szerma, Charma i Japati.\nI znowu – odwołanie tym razem do mitologii indyjskiej? Przez prawowiernego Żyda?\n7.6 (komentarz) Z licznych starożytnych podań o tej katastrofie najbardziej zbliżonem do biblijnego jest indyjskie i babilońskie, stwierdzone przez Smith'a- jw; i na dokładkę odwołuje się do aktualnych badan naukowych, co zresztą powtarza się też w innych miejscach (?)\n12.12 (komentarz) Obawę te wzbudził w nim widok czarnych i brzydkich Egipcjanek. Skąd taki wniosek?\n19.26. (komentarz) Idąc za Lotem obejrzała się wiedziona ciekawością i przekroczyła zakaz w. 17. Parująca sól osadza się i obecnie na znajdujących się w pobliżu morza Martwego przedmiotach, oblekając je nie raz grubą warstwą. Komentarz odwołujący się do naukowego wyjaśnienia?! Współczesna Pardes Lauder na coś takiego się nie zdobyła (nigdzie). A tu odwołań do naukowych ustaleń jest więcej.\n24.67. I wprowadził ją Ic'hak do namiotu Sary, matki swojej, i pojął Ribkę, i stała się jego żoną; i pokochał ją, i pocieszył się Ic'hak po matce swojej. Imię Rebeka jest tłumaczone jako Ribka. Oczywiście, szewa pod bet jest nieme a nie żadne „e”, pod resz jest hirek czyli „i”. Jak by się ktoś jeszcze chciał czepiać, to ponieważ bet jest bez dagesza, to powinno być odczytywane jako „w” (tak też czyni Pardes Lauder). I niby wszystko jest w porządku.\nTo dlaczego w komentarzu do tego wersu (i nie tylko – w komentarzu do 27.10 też) mamy Rebeka??? Odnosi się wrażenie (dalej będzie to jeszcze potwierdzone), jakby komentarze pisał ktoś inny. Wiem, że to nonsens, ale proszę znaleźć inne wyjaśnienie.\n28.12(komentarz) Samotny wędrowiec czuje się pod opieką aniołów, zajmujących się losem śmiertelnych. Wyższe te istoty wyobrażano sobie jeszcze bez skrzydeł, potrzebują dlatego drabiny, czyli stopni piramidy, aby krążyć między niebem z ziemią. Dill.Ciekawe, że aniołki były bez skrzydeł. Ale jeszcze ciekawsze, że jest tu odwołanie do mezopotamskich zigurattów, które miały schody, a egipskie ich nie miały.\n31.19 (komentarz) Skradzione przez Rachelę Terafim, bożki domowe, objaśnia w pierwszym rzędzie jako „lary";, czyli rzymskie bóstwa domowe. Rzymskie! Czy to jest odpowiednie tłumaczenie dla epoki opisywanej w I księdze Mojżesza?! Przez żydowskiego tłumacza?!\n36.24 (komentarz) Niektóre wymienione tam imiona występują w innych wersach (od 36.22 do 36.29) .\n42.23 (komentarz) Rozmawiali głośno po hebrajsku, porozumiewając się bowiem z Józefem za pośrednictwem tłómacza egipskiego, mniemali, ze język ten jest mu obcym.\nWszędzie w tłumaczeniu nazwa Egiptu pozostaje w postaci hebrajskiej: Micraim, łącznie łącznie z pochodna formą Micrajczycy (XLIII.32), a w komentarzu używa Egipt (także w 46.34). Dlaczego?\n44.5 (komentarz) – hydromantia. Dziwi mnie upowszechnianie (bo takie precyzowanie tego pojęcia i zwrócenie nań uwagi można tak odczytać) form wróżbiarstwa.\nOgólnie zdumiewa mnie prawie całkowity brak odwoływania się do myśli i interpretacji judaictycznej (Midrasz, dzieła rabinów), co jest bardzo częste w Pardes Lauder; cały ten przekład brzmi bardzo „europejsko” i „współcześnie”, jakby pomijając tradycję z którą winien byc przecież nierozerwalnie związany. Jakoś nie mogę tego zrozumieć....\nWysłany: 2012-03-26, 14:45\nParmenides, No to jest nas już dwóch którzy podobnie myślą\nParmenides, ale co tu się dziwić? Cylkow to talmudysta w końcu.\nWysłany: 2012-03-27, 18:03 Re: Przekład Cylkowa\nA mnie strasznie zainteresowało to zdanie:\nCoś jeszcze wiecej na ten temat komentuje?\ndopiero teraz załapałem, że linki są.\nWysłany: 2012-03-31, 17:16\nPrzekład Cylkowa - c.d. Uwagi do księgi Szemot (II Ks.Mojż)\nLink do niej znajduje się na początku pierwszego postu w tym temacie.\n2.6 – 7 (i dalej) (…) „Z dzieci Ibrejskich jest ten!” - zamiast hebrajskich. Jest to bardziej zgodbe z oryginałem, gdyż na początku słów „hebrajski”, „Hebrajczyk” itp. jest ain z hirekiem a nie ma „h”. Skąd w języku polskim wzięło się to „h”?\n2.10 (komentarz) w pierwszym rzędzie tłumacz przedstawia etymologię imienia Mojżesz według egiptologów, jako pochodzącą od „mas” albo „massu” - syn, a dopiero w drugim rzędzie powszechnie znana obecnie jako „wyciągnięty z wody” - a i to z zastrzeżeniami.\n3.2 „I ukazał mu się anioł Wiekuistego w płomieniu ognistym, spośród ciernia. I spojrzał, a oto cierń gorzał ogniem, a cierń nie zgorzał.” Zamiast krzaka mamy cierń.\n3.14 I rzekł Bóg do Mojżesza: „Będę, który będę.” I rzekł: „Tak powiesz synom Israela: „Wieczny posyła mnie do was!” Zamiast „Jestem, który jestem.”\n4.3 (komentarz) Cud tu podany osnuty na tle znanego w Egipcie środka znieczulania węża i nadania mu pozoru pręta – Plin. 11,30 Champoll l'Egypte p 26. Jeśli się schwyta ręką pewne miejsce w okolicy jego szyi, gad natychmiast podskakuje w górę, jakby za naciśnięciem sprężyny, wypręża się i przybiera postać pionową, niby kij w ziemię wrośnięty. W otrętwieniu tem pozostaje dłuższy czas póki przez silniejsze potarcie ogona swobody ruchów nie odzyska. Wyprężona postać okularnika egipskiego – Naja haje – wyobrażona była na pomnikach, a wyrobiona ze złota zdobiła stroje Faraona jako symbol władzy. Opowieść biblijna mówi o przeistoczeniu laski w węża w znaczeniu przenośnem: rzuceniem kosztura czyli zrzeczeniem się pasterskiego życia, podjął niejako Mojżesz walkę z chytra potęgą Faraona, przed która zrazu się cofa – Bóg jednak obdarza go siłą poskromienia jej.Ciekawe, że Cylkow upatruje tu nie cudu, lecz szuka naturalnych wyjaśnień tego zjawiska i je opisuje z punktu widzenia nauki – zoologii. Także przytacza racjonalne i życiowe jego tło.\nZwraca też uwagę pisownia „Faraon” dużą literą. W końcu to nie jest imię, ale rzeczownik pospolity; ale może w czasach Cylkowa pisownia była inna.\n8.2 „I wyciągnął Ahron rękę swą na wody Micraimu; i wylazły żaby i pokryły ziemię Micraim.”Błędny przekład. Ale wszystkie znane mi przekłady robią tutaj błąd. W oryginale nie ma „żaby” tylko „żaba” - liczba pojedyncza.\n8.20 Zamiast muchy mamy robactwo.\n25.31 W przypisie tłumacz powołuje się na Renana. Ponieważ czytałem kiedyś jego „Żywot Jezusa” (w swoim czasie była to słynna i rewolucyjna pozycja – pierwsze wydanie – 1904r.) oraz sporo o jej autorze i coś mi nie pasowało - sprawdziłem notę o nim w Wikipedii gdzie możemy przeczytać: (hasło: Ernest Renan): „doprowadziły go one do wniosku, że opisana w Starym Testamencie religia żydowska stanowi wytwór niezwykle prymitywnej i pozbawionej kultury umysłowości, a opisany Bóg jest wymysłem, mitem stworzonym przez nomadów i nie powinien być traktowany jako podstawa dla poważnej teologii, za jaką uważał teologię katolicką” (dalej jest jeszcze ciekawiej).\nI na takiego biblistę powołuje się ortodoksyjny (?) Żyd, talmudysta, tłumacz Tory??? Na takich poglądach się opiera??? Czy ktoś jest w stanie mi to wyjaśnić?\n26.1 „Przybytek zaś zrobisz z dziesięciu opon, z bisioru kręconego, (…) Dobry przykład, jak drastycznie może się zmienić znaczenie jakiegoś słowa i to zaledwie w ciągu 100 lat (a co powiemy o 2000 – 3000?). Dzisiaj „opona” kojarzy się jednoznacznie, a wtedy oznaczała zasłonę, a więc coś zupełnie innego, inaczej wykonane, o innym wyglądzie, z innego materiału i o innym zastosowaniu.\nPrzekład Cylkowa c.d. - uwagi do Księgi Wajjiqra (III Ks. Mojż)\n1.5 (komentarz) „In sanguinine essa animam” - i znów: prawowierny Żyd odwołuje się do łaciny? Dziwne również (ale nie tylko) dlatego, że krąg kulturowy związany z tym językiem powstał znacznie później niż ten związany z hebrajskim.\n1.7-8 (i dalej) - „ofiarnica” zamiast „ołtarz”. Dziś nieużywane słowo, a znaczenia można się tylko domyślać.\n4.7 (komentarz) – tutaj znowu jest rozróżnienie w słownictwie między samym tłumaczeniem a tekstem Pisma – mamy „ołtarz”, a nie „ofiarnicę” ; podobnie w przypisach do 26.30\n8.30 (komentarz) „aby w ornatach swych, czyli w urzędowaniu swojem, wyłącznie Bogu i wyższym celom służyli.” Ornat jest pojęciem ściśle związanym wyłącznie z liturgia katolicką. Użycie go tutaj budzi więc zdziwienie.\n11.3 „żułek”; pokarm?\n11.5 I góralka, przeżuwająca pokarm, ale rozdwojonych kopyt nie ma: nieczystym on dla was.„Góralka” to dziś „świstak”. Wydaje się, że jest to rzeczownik rodzaju żeńskiego, ale tłumacz określa dalej góralkę jako „on”. (?)\n11.17 „I puchaczem, i puszczykiem.” W tłumaczeniu brakuje jednego ptaszyska.\n16.8 (komentarz) Wedle Sept. I Vulg. Tłumacz powołuje się na Septuagintę i Vulgatę.\n16.29 I niechaj będzie to dla was ustawą wieczną: miesiąca siódmego, dziesiątego tegoż miesiąca dręczyć będziecie dusze wasze i żadnej roboty nie będziecie wykonywali (…)Zamiast „dręczyć dusze wasze” mamy „ukorzycie sami siebie” /Vocatio/; „będziecie pościć” /BTII/;\n„ukorzycie się”/BW/; „trapić będziecie dusze wasze” /BG/ „nałożycie na siebie pewne umartwienie/” /BWP/ „macie trapić swe dusze”/PNŚ/\nNo ale o dręczeniu nigdzie nie ma mowy.\nWysłany: 2012-04-11, 09:06\nPrzekład Cylkowa c.d. - uwagi do księgi Bemidabar (IV Ks.Mojż)\n1.46 (komentarz) „Podług ogólnie przyjętej normy stanowią dorośli, którzy 20ty rok życia przekroczyli, 55% całej ludności. Przyjąwszy ten stosunek liczył lud przeszło dwa miliony głów.\n3.39. Cylkow dostrzega błąd matematyczny w tekście Biblii. To raczej rzadkość, zdarza się, że jest on tuszowany kosztem fałszowania tekstu. I jeszcze próbuje znaleźć na to jakieś wyjaśnienia.\n5.17 I nabierze kapłan wody poświęconej w naczynie gliniane (…) O ile się orientuję, nie było w tych czasach zwyczaju „święcenia” wody; woda mogła być uznana za „świętą” (tak też tłumaczy Biblia Tysiąclecia czy Gdańska) ale poświęconą ( w wyniku rytuału odprawionego przez człowieka – kapłana) to chyba nie (ale pewności nie mam).\n11.12 Zwraca uwagę określenie „piastun” - rodzaju męskiego; a wydawało by się, że jest to rola wyłącznie kobieca. Niektóre Biblie nie mogą jakoś tego strawić i piszą „piastunka” (Vocatio, BT II, BWP)\n16.30,33 „Szeol” tłumaczone jest jako „przepaść”\n22.11 Oto lud ten, który wyszedł z Micraim, - zakrył widnokrąg ziemi; i tak przyjdź, przeklnij mi go, (…)\n22.23,29 (komentarze) Wedle niekt. Pobudziła spłoszona nagle oślica rozgorączkowana wyobraźnię Bileama do wysnucia całego tego widzenia. Uczucia bitego zwierzęcia w krzyku ujawnione tłómaczone tu są na mowę ludzką Majm. N. Neb. 2. 42. W ten sam sposób przemawiał wąż Gen.3.1. Mowa oślicy nie zadziwia Bileama, co świadczy przeciw dosłownemu pojmowaniu tego opowiadania.\nTłumacz proponuje naturalne wyjaśnienie tych wypadków (w tym słów węża skierowanych do pierwszych ludzi!) mocno sugerując, że nie miały one cudownego, czy nadnaturalnego pochodzenia , a były skutkiem jedynie „rozgorączkowanej wyobraźni” (czyli nie było żadnej akcji paskudnego węża w raju, a jeśli nawet, to syczał sobie niewinnie, a cała reszta ludziom się przywidziała?).\nWysłany: 2012-04-16, 12:54\nPrzekład Cylkowa c.d. - uwagi do księgi Elleh Haddewarim (V Ks.Mojż)\n5.5 (komentarz) Dziesięciosłów ogłosił Bóg wam osobiście.\n14.5 Jelenia,sarnę, łanię, koziorożca, bawołu, antylopę, żubra.\nTo ostatnie zwierzątko chyba jednak nie pasuje do fauny terenów gdzie rozgrywały się biblijne wydarzenia.\n16.8 (komentarz) Organizacja sądownictwa: we wszystkich bramach czyli miastach i osadach , funkcjonować ma magistrat jako reprezentant gminy (…) pełniący poczęści funkcje sekretarzy, poczęści organów wykonawczych czyli policyi.\nTe określenia chyba jednak rażą użyte w kontekście czasów biblijnych.\n24.16 Nie poniosą śmierci ojcowie za dzieci, ani poniosą dzieci śmierć za ojców, każdy za występek swój śmierć poniesie.\n(komentarz): U starożytnych ludów powszechnym był zwyczaj karania za złoczyńcą i rodziny jego.\nWarto odnotować postęp i zmiany w prawodawstwie biblijnym.\n25.12 Utnij wtedy rękę jej – niechaj nie oszczędza oko twoje!\n(komentarz): Z powodu bezczelności i sprośności czynu. Zdaniem rabinów mowa tu o grzywnie, wyrównującej wartość dłoni.\nGdzie tu jest mowa o grzywnie?\n28.37 I będziesz straszydłem, baśnią i pośmiewiskiem u wszystkich ludów do których uprowadzi cię Wiekuisty.\nDzisiaj nikt nie użył by tu słowa „straszydło”. Interesujący relikt staropolszczyzny.\n32.15 (komentarz) W żywej mowie proroczej przedstawia się przyszłość jako dawno minioną przeszłość.\nForum biblijne Strona Główna » Biblia, księgi, przeklady... - zagadnienia doktrynalne » Przekłady » Przekład Cylkowa


Choroby skóry to popularny problem. Specjaliści coraz częściej diagnozują atopowe zapalenie skóry, znane także jako egzema. Najbardziej charakterystyczne objawy to stany zapalne i uporczywy świąd. Jak łagodzić objawy egzemy?\nAtopowe zapalenie skóry nie jest chorobą zakaźną. Jest to schorzenie przewlekłe, które często nawraca. Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynników wywołujących nieprzyjemne objawy. Istnieje wiele przyczyn wywołujących egzemę, a jednym z nich mogą być uwarunkowania genetyczne. Atopowe zapalenie skóry najczęściej dotyczy dzieci.\nAtopowe zapalenie skóry może ujawnić się w dowolnym momencie naszego życia. Stany zapalne mogą pojawić się w okolicach twarzy, na karku, stopach, dłoniach, na zgięciach łokci i kolan. Zmiany na skórze przybierają często formę grudek, wyprysków, obrzęków i pęcherzyków wypełnionych płynem. Charakterystyczne dla egzemy są również rumieniowe plamy. Skóra jest zaczerwieniona, sucha, pojawia się uporczywy świąd, przez co pacjent dodatkowo podrażnia naskórek częstym drapaniem. W następnej kolejności występuje łuszczenie się skóry, które oznacza naruszenie bariery hydrolipidowej. Po pojawieniu się pierwszych objawów należy jak najszybciej udać się do lekarza specjalisty, w tym przypadku będzie nim dermatolog, by zapobiec dalszemu rozwojowi choroby. Próby łagodzenia zmian domowymi sposobami mogą nasilić dolegliwości i zmiany zapalne.\nW walce z atopowym zapaleniem skóry najważniejsze jest wykrycie i wyeliminowanie czynników odgrywających rolę alergenów. Szczególną ostrożność powinniśmy zachować podczas wykonywania prac domowych. Ważne jest używanie rękawiczek ochronnych. Środki czystości, ze względu na zawarte w nich alergeny, mogą przyczynić się do ujawnienia schorzenia albo jego powrotu. W przypadku występujących już stanów zapalnych, może pojawić się ból i swędzenie.\nDo codziennej pielęgnacji skóry dotkniętej egzemą należy wybierać te, które zostały specjalnie stworzone z myślą o chorobie. Na rynku znajdziemy cały wachlarz produktów przeznaczonych dla osób dotkniętych atopowym zapaleniem skóry. Mają one za zadanie nawilżać i regenerować przesuszony naskórek. Do codziennej higieny specjaliści zalecają delikatne preparaty myjące o neutralnym pH, które nie naruszają naturalnej bariery ochronnej skóry. Jeżeli zmiany pojawiają się na twarzy, najlepiej ograniczyć stosowanie kolorowych kosmetyków. Mogą podrażnić uszkodzony naskórek i potęgować uciążliwe objawy schorzenia. Odpowiedni dobór kremu nawilżającego jest kluczowy, ponieważ stworzy swego rodzaju barierę, która ochroni twarz przed aplikowanymi na nią kosmetykami. Oprócz tego kąpiele powinny być krótkie, ponieważ długie przebywanie w wodzie, szczególnie o wysokiej temperaturze, usuwa ochronną warstwę lipidową zapobiegającą wysychaniu skóry. Nie należy stosować wodnych emulsji, oliwki dla niemowląt czy mocno aromatyzowanych kremów. Są to kluczowe zasady, których przestrzeganie przyniesie efekty.


Fu Fortunes Megaways Recenzja Automatu | Darmowe Spiny | Strategie | RTP\nOdkryj świat skarbów Orientu dzięki automatowi do gry Fu Fortunes od iSoftBet. W tym kolorowym automacie do gry znajdziesz 6 bębnów i oszałamiającą liczbę aż 46 656 sposobów na wygraną.\nW Fu Fortunes Megaways dźwięki i efekty wizualne dosłownie przeniosą Cię na Daleki Wschód otaczając Cię budynkami w stylu pagody, kołyszącymi się latarniami i czerwonymi akcentami pojawiającymi się na ekranie. Fu Fortunes to nie tylko intrygująca oprawa wizualna, ale także atrakcyjne nagrody, które masz okazję wygrać.\nW grze pojawia się runda z darmowych spinów, w której nisko płatne symbole są usuwane z ekranu, a w zamian pojawiają się symbole Wild, które aktywują mnożniki do 20-krotności Twoich wygranych. Masz również szansę na zdobycie jednego z czterech jackpotów oferujących nawet 1000-krotność Twojej stawki!\nFunkcje Automaty Fu Fortunes\nW tym wyjątkowym produkcie od iSoftBet zagrasz w grę kasynową, która jest hołdem dla cudów azjatyckiej kultury. Wygląd i styl gry jest zarazem imponujący i ekstrawagancki. Wystarczy jeden rzut oka na grę, aby przekonać się, czego można od niej oczekiwać.\nJak wcześniej wspomnieliśmy, wysoko płatne symbole tej gry są inspirowane klasycznymi talizmanami ze świata Orientu, złotym żółwiem, instrumentami muzycznymi, złotymi rybkami i zawieszkami, przynoszącymi szczęście. Ale poza tymi ikonami, Fu Fortunes oferuje też ekscytujące funkcje opisane poniżej.\nSymbolem Wild w grze jest symbol Fu zapisany chińskimi znakami, który może przynieść ogromne nagrody. Za każdym razem, gdy wylosujesz symbol Wild na bębnach, doda on monety do Garnków ze Złotem, które znajdują się na ekranie. Garnki można aktywować losowo za pomocą monet i mogą one dodawać mnożniki nawet do 5-krotności zakładu. A jeśli aktywujesz więcej niż jeden Garnek, możesz zdobyć nawet 20-krotność swojego zakładu.\nZa każdym razem, gdy zdobędziesz zwycięską kombinację, wszystkie symbole z wygrywającego układu są usuwane z bębnów, a na ich miejsce spadają nowe symbole. Jest to powszechna funkcja w wielu automatach Megaways i dodaje miły akcent do automatu Fu Fortunes od iSoftBet.\nNa szpulach znajdziesz 5 miejsc, z których największe jest to znajdujące się na środku. Jest to też najważniejsza funkcja do uruchomienia, która oferuje największą nagrodę o nazwie Fu Fortunes Bonus.\nPo aktywowaniu tej funkcji, zostanie wyświetlony ekran z jackpotem wypełniony monetami. Jeśli uda Ci się dopasować co najmniej 3 symbole, możesz wygrać jeden z czterech jackpotów, którymi są:\nMini Jackpot: 20-krotność stawki\nMinor Jackpot: 50-krotność stawki\nMajor Jackpot: 200-krotność stawki\nGrand Jackpot: 1000-krotność stawki\nDarmowe Spiny Fu Fortunes\nGrając w automat Fu Fortunes potrzebujesz co najmniej 4 symboli Scatter, aby aktywować bonus darmowych spinów. Jeśli uda ci się zdobyć 4, 5 lub 6 symboli Scatter, możesz wygrać odpowiednio 10, 12 lub 15 darmowych spinów. Podczas tej rundy wszystkie nisko płatne przedmioty na ekranie są usuwane, co może zwiększyć Twoje szanse na zdobycie większych wygranych.\nAutomat Fu Fortunes RTP i Zmienność\nTen automat od iSoftBet charakteryzuje się średnią lub wysoką zmiennością. W grze o dużej wariancji wygrane są rzadkie, ale kiedy to nastąpi, otrzymujesz znacznie większe nagrody niż zwykle. Oficjalny wskaźnik RTP gry wynosi 96,03%. Jest to wartość podobna do innych automatów Megaways od iSoftBet, takich jak Dragon Match Megaways i Aztec Gold posiadających RTP na poziomie 95,99%.\nGraj w Fu Fortunes Online Za Prawdziwe Pieniądze\nFu Fortunes to jeden z najnowszych automatów oferowanych przez iSoftBet. Podobnie jak wiele innych automatów online od tego dostawcy oprogramowania, gra czerpie inspirację z kultury azjatyckiej. Stała się swoistym znakiem firmowym firmy.\nTa kolorowa gra slotowa działa na różnych urządzeniach i daje Ci szansę zagrania o jeden z czterech jackpotów. Jeśli chcesz zagrać na prawdziwe pieniądze, sprawdź naszą listę najlepszych kasyn online z automatami do gry Fu Fortunes. Sprawdzamy je pod kątem bezpieczeństwa tak, abyś mógł grać bez zbędnego ryzyka i stresu.\nFu Fortunes Slot Gra za Darmo\nJeśli jesteś początkującym graczem, zdecydowanie zalecamy Ci wypróbowanie bezpłatnej wersji demonstracyjnej gry. Prawie wszystkie kasyna, które sprawdzamy na naszej platformie, nagrodzą Cię darmowymi kredytami, które możesz wykorzystać na grę Fu Fortune za darmo. Skorzystaj z wszystkich bezpłatnych kredytów, aby poznać zasady automatu i inne funkcje w grze.\niSoftBet ponownie robi dobrą robotę, oferując automat do gier o tematyce orientalnej. Od wizualizacji i efektów dźwiękowych po symbole na bębnach, Fu Fortunes daje Ci możliwość lepszego poznania świata Orientu i odkrywania jego skarbów. To nie jest zwykły automat z darmowymi spinami i mnożnikami. Jest to niezwykła gra, głównie dzięki mechanice Megaways i czterem typom jackpotów. Zapoznaj się z na naszymi specjalnymi strategiami i zagłęb się w stworzoną przez nas listę kasyn, aby znaleźć najlepsze bonusy do gry, które przydadzą Ci się do następnej gry na automacie!\nGdzie mogę zagrać w automat do gry Fu Fortunes od iSoftBet?\nSprawdź naszą kompletną listę kasyn, aby znaleźć najlepszą stronę, na której możesz zagrać w tę grę.\nJaki jackpot oferuje gra Fu Fortunes?\nW Fu Fortunes są cztery rodzaje jackpotów - mini, minor, major i grand. Aby zdobyć największą nagrodę, musisz odblokować wielką pulę, która pozwoli Ci na zdobycie 1000-krotności Twojego zakładu.\nCzy mogę grać w Fu Fortunes za darmo?\nTak. Możesz skorzystać z naszej listy polecanych kasyn online, aby znaleźć stronę, na której możesz grać w grę Fu Fortunes za darmo.\n6 Bębny, 6 Rzędy\nAutomaty online, takie jak Fu Fortunes, działają przy użyciu Generatora Liczb Losowych lub RNG. Oznacza to, że Twoje natychmiastowe wygrane lub dostęp do rundy bonusowej są zawsze nieprzewidywalne. Nie znaczy to jednak, że nie możesz się dobrze przygotować do gry i zwiększyć swoich szans na wygraną.\nAby w pełni zmaksymalizować wrażenia z gry, zawsze zaczynaj od jej bezpłatnej wersji demonstracyjnej.\nPoszukaj kasyn na naszej liście, które oferują najlepsze bonusy.\nZagraj w Fu Fortunes Megaways za darmo, aby poznać główną dynamikę gry.\nMożesz skorzystać z naszej listy polecanych kasyn, aby znaleźć witrynę z najlepszym RTP.


FUNT - GBPPLN - first DOWN! & short... then probably LONG dla OANDA:GBPPLN autorstwa siZ — TradingView\nFUNT - GBPPLN - first DOWN! & short... then probably LONG\nTrend Analysis GBPPLN\n29.08.2017 Funt dotarł do silnego wsparcia. Wsparcie to stanowił rejon wyznaczony przez zetknięcie brzegów korpusów świec rocznych 2010/2011 - żółta kropkowana linia na wykresie. Poniżej znajduje się silna strefa M1 z 2011 roku - zielona. Odbicie i zmiana kierunku trendu akurat na wykresie OANDA nastąpiła pomiędzy tą linią i tą strefą. Notowanie od tego momentu dotarło do 50% zniesienia Fibo na bazie trendów i trafiło na silny opór - przerywana biała linia. Opór ten w ubiegłych miesiącach stanowił kilka razy silne wsparcie gdzie notowanie odbijało się do góry.\nAktualne najbliższe strefy poniżej i powyżej pozycji notowania stanowiące przyszłe SZ lub DZ:\n- niebieskie D1\n- fioletowe W1\n- szara strefa MN - raczej już się nie liczy ponieważ notowanie wyszło z niej górą (natomiast aktualna miesięczna świeca nie jest jeszcze zamknięta a notowanie zdaje się podążać znów w dół)\nW związku z prognozą,że przynajmniej aktualny ruch w dół stanowi co najmniej ruch korekcyjny po wzrostach, skłania to do kontynuowania sprzedaży przynajmniej do rejonu DZ D1 lub W1 - okolice 4,65 - czerwone strzałki. Potem LONG w okolice wyższych stref podaży - zielone strzałki.\nW sytuacji przebicia DZ poniżej 4,65 i zejścia niżej można się spodziewać powrotu do silnego wsparcia w punkcie z 29.08.2017 - 4,58. Wtedy możliwe podwójne dno w tym roku i od tego momentu ewentualny LONG.\nNegacja scenariusza na taki LONG to przebicie 4,58 dołem i zejście notowania do zielonej strefy M1 z 2011.


Kanna PRISCILA Ankle boot leccio - Anke Boots - MODA360\nKanna PRISCILA Ankle boot leccio\nPrezentowany produkt Kanna PRISCILA Ankle boot leccio - był do kupienia w Zalando. anke boots są butami idealnymi na każdą okazję, gdy zależy Ci, by wyglądać z klasą. Na jesień, wiosną; do biura czy na imprezę z przyjaciółmi... Kanna PRISCILA Ankle boot leccio są świetnym wyborem. Zamów te buty, jeżeli lubisz komfort, jak i design wykraczający poza.. więcej »\nCena: 819,00 zł 491,40 zł\nEspadryle KANNA - KV7121 Martinica Negro\nEspadryle KANNA - KV7218 Ester Gas Gris\nEspadryle KANNA - KV6162 Eraclea Hielo\nEspadryle KANNA - KV6162 Martinica Fondete\nEspadryle KANNA - KV7073 Guinea Navy\nEspadryle KANNA - KV7073 Crack Argento\nEspadryle KANNA - KV7073 Beig\nKlapki KANNA - KV7073 Microlame Ghost\nEspadryle KANNA - KV6083 Tropico Blanco\nEspadryle KANNA - KV6064 Negro\nEspadryle KANNA - KV6479 Cuero/Aran\nZobacz wszystkie: Kanna dla kobiet »\nPrezentowany produkt Kanna PRISCILA Ankle boot leccio - był do kupienia w Zalando. anke boots są butami idealnymi na każdą okazję, gdy zależy Ci, by wyglądać z klasą. Na jesień, wiosną; do biura czy na imprezę z przyjaciółmi... Kanna PRISCILA Ankle boot leccio są świetnym wyborem. Zamów te buty, jeżeli lubisz komfort, jak i design wykraczający poza schemat. Kanna jest gwarancją luksusowego stylu i dobrej ceny. Złóż zamówienie już dziś i odnów swą kolekcję. Żadna rzecz nie polepsza nastroju tak rewelacyjnie, jak kupno stylowych butów. Starczy kilka klików, by mieć w szafie Kanna PRISCILA Ankle boot leccio - wykorzystaj taką możliwość! Sprawdź specyfikację:\nKanna PRISCILA Ankle boot leccio, materiał zewnętrzny: skóra cielęca, materiał wewnętrzny: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra,.\nCzemu dobrze nabyć anke boots, które zapewnia Kanna? To proste. Takie obuwie gwarantuje fenomenalną jakość produkcji oraz styl, który wprawi w zachwyt także najbardziej wymagające Kobiety. Doceń zatem ekskluzywny fason i złóż zamówienie już dzisiaj. Będziesz usatysfakcjonowana wyborem.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat Anke Boots Kanna PRISCILA Ankle boot leccio


W zdrowym ciele zdrowe ciele... - TarnowskieInfo.pl\nW zdrowym ciele zdrowe ciele...\n...tak mawiała moja ukochana nauczycielka języka polskiego w zamierzchłych czasach liceum. Mawiała tak dosyć często, bo i okazji do tego dostarczaliśmy jej sporo. Dzisiaj moje liceum zaczyna ginąć w mgle przeszłości, ale powiedzenie pani profesor - wręcz przeciwnie. Przy dzisiejszych młodych ludziach odmłodniało i - jak to ciele - rozbrykało się na dobre.\nZ dnia na dzień i z roku na rok nabiera wyrazistości i zawsze jest na czasie.\nPrzypomina mi się zawsze, gdy patrzę na śliczne, młode dziewczyny, których buzie ukryte są skrzętnie pod warstwą fluidów, pudru, podkładu i nie wiem czego tam jeszcze. Ciśnie mi się na usta, gdy dziewczę ważące tyle, co dobry wróbel mówi o odchudzaniu. Chce mi się go krzyczeć, gdy młody chłopak łyka jakieś świństwo i maszeruje na siłownię, żeby sobie coś tam wyrzeźbić. Piękne, zdrowe, zgrabne, wysportowane młode ciała skrywają niestety i w większości bezmyślne cielęta idące bez odrobiny namysłu za reklamą, za modą, za trendami, za tym co jest akurat cool. Wszystko można im wcisnąć i do wszystkiego namówić.\nOczywiście, że młodość ma swoje prawa. Tak samo jak miała kiedyś i jak będzie miała w przyszłości. W te prawa wpisuje się również prawo do głupoty, bo głupota nierozerwalnie związana jest z młodością i to jest urocze. Ale chciałoby się jednak, aby mimo wszystko zachodził jakiś elementarny proces myślowy. Żeby ta urocza bezmyślność była stanem przejściowym, szybciej czy wolniej zanikającym. Tymczasem ze zgrozą stwierdzam, że u niektórych osobników głupota ewoluuje wraz z wiekiem. Często trudno doszukać się choćby odrobiny samodzielnego myślenia, o posiadaniu takiego drobiazgu jak własne zdanie nie wspominając. Zdarzają się na szczęście perełki lejące balsam na skołatane serce. Młodzi, którzy też mają zielono w głowie, ale mają też sprecyzowane jakieś cele, mają jakieś opinie, plany, hierarchie i priorytety. Robią błędy, ale wyciągają z nich wnioski. Miło z nimi porozmawiać i miło się pokłócić. Są w tym wszystkim jeszcze nieudolni, niedojrzali, miotają się, ale o coś im chodzi. Większości jednak nie chodzi o nic. Żyją tym, co dzisiaj, nie mają zdania na żaden temat, brakuje im tego wszystkiego, co oprócz głupoty zwykle towarzyszyło młodości - zacietrzewienia, uporu, zapalczywości, własnego "ja". Wszystko w nich jest rozmyte, bezkształtne, bezideowe. Jeden wielki "tumiwisizm".\nZdrowe cielęta w zdrowych ciałach zalewają ulice, puby, parki i plaże. Żadnej indywidualności, żadnego "charakteru", wszystkie takie same, mówiące takim samym, koszmarnym językiem, tak samo wyglądające i zachowujące się. Niemal jak klony. Rywalizują tylko w jednym - w osiąganiu coraz wyższego stanu cielęctwa.\ni tak samo mawiała moja nauczycielka z j. angielskiego, która bardzo nie lubiła chłopaków spoconych na swej lekcji, po przerwie na boisku piłki nożnej


Zatrzymali sprawcę dzięki portalowi społecznemu - iJarocin.pl lokalna Gazeta Internetowa : wiadomości, katalog firm, reklama w internecie, ogłoszenia\nZatrzymali sprawcę dzięki portalowi społecznościowemu\nOdzyskali skradziony rower i zatrzymali sprawcę przestępstwa, zanim właściciel zgłosił kradzież. Jarocińskim policjantom, bo o nich mowa, do zatrzymania przestępcy posłużył portal społecznościowy.\nNie budzik, a jarocińscy śledczy zrobili 3 stycznia pobudkę 40-letniemu mieszkańcowi gminy Jarocin, który kilka godzin wcześniej ukradł rower spod jednego z marketów w Jarocinie. Mężczyzna planował sprzedać jednoślad jednak policjanci byli szybsi. Zatrzymany trafił do pomieszczeń dla zatrzymanych a rower wrócił do właściciela, który nie zdążył jeszcze złożyć zawiadomienia.\nO kradzieży jednośladu policjanci dowiedzieli się z jednego z portali społecznościowych. Właściciel roweru, który został skradziony 2 stycznia ok. godz. 19.30, umieścił informacje o zdarzeniu na swoim profilu wraz ze zdjęciem skradzionego roweru. Gdy informacja dotarła do kryminalnych, Ci natychmiast zaczęli szukać sprawcy.\nPodczas przeglądania zapisu z monitoringu miejskiego funkcjonariusze zauważyli na jednej z kamer mężczyznę prowadzącego rower identyczny jak ten skradziony. Ustalenie tożsamości owej osoby było już tylko kwestia minut. Śledczy, jako podejrzanego o kradzież, wytypowali 40-latka z gminy Jarocin.\nKilkanaście minut później zapukali do drzwi jego mieszkania. Zaspany mężczyzna nie krył zdziwienia na ich widok. Nie zaprzeczał też, że dokonał kradzieży i że rower ma nadal u siebie. Zabrał go bo nie chciało mu się iść pieszo do domu. Rano miał zamiar rower sprzedać. W tym samym dniu sprawca, tym razem pieszo, trafił do policyjnej izby zatrzymań.\nOdzyskany przez śledczych jednoślad jeszcze tego samego dnia wrócił do swojego właściciela. Sprawca usłyszał zarzut kradzieży. Grozi mu za to kara do 5 lat pozbawienia wolności.\njarocin,\tkradzież,\trower,\tzatrzymanie


Niemieckość niemieckości nierówna [TWEET TYGODNIA] - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plNiemieckość niemieckości nierówna [TWEET TYGODNIA]\nautor: Bartek Godusławski05.07.2019, 07:33; Aktualizacja: 05.07.2019, 07:41\nPhil(2019-07-05 16:57) Zgłoś naruszenie 102\nRedaktorku baranku, mamy w pamięci 8-letnie rządy proniemieckiej platformy. Nie zapomniliśmy tego 8-letniego okresu stagnacji, wynaradawiania, promocji dewiacji seksualnych i przymusowej emigracji. Całe to proniemieckie PO, miało gdzieś zdanie Polaków w każdej sprawie. Nawet jeżeli PIS nie spełnia tego co oczekiwałem, to na PO na pewno nie zagłosuję, bo nie jestem zdrajcą ojczyzny, żeby głosować na jej wrogów.\nHa ha(2019-07-05 08:16) Zgłoś naruszenie 85\nTimmermans i przestrzeganie praworządności w państwach członkowskich. Lanie pałami i strzelanie we Francji do manifestantów, podwójne standardy UE dla Polski i V4, polityczny udział w Polsce (Wiosna) . Człowieku nie rób z ludzi imbecyli.\nBert(2019-07-07 22:34) Zgłoś naruszenie 01


Rejestracja - Sklep Muzyczny Poznań - Kisielewski\nMy (Kisielewski) również wysyłamy emaile związane z kontem (takie jak powiadomienia o stanie zamówienia, emaile z resetem hasła i inne) na podany adres email. Z tego powodu musimy przechowywać Twój adres email, gdy pozostajesz naszym klientem.\nJeśli zdecydujesz, że nie chcesz już korzystać z naszego sklepu i chciałbyś dane osobowe usunięte z naszej bazy danych (lub jeśli chcesz uzyskać wszystkie dane osobowe powiązane z Twoim kontem), wyślij wiadomość email na adres info@kisielewski.com.pl.\nPo zapisaniu się na konkretny biuletyn, my (Kisielewski) dodajemy twój adres e-mail do odpowiedniej listy mailingowej. W czasie kiedy tam jest, wiemy, że możemy się Ci wysłać informacje związane z tematem newslttera.\nWyślij wiadomość e-mail na adres info@kisielewski.com.pl.\nJeśli zdecydujesz, że nie chcesz już korzystać z naszego sklepu i chcesz usunąć swoje dane osobowe z naszej bazy danych (lub jeśli chcesz uzyskać wszystkie informacje i dane osobowe powiązane z posiadanym przez nas kontem), wyślij wiadomość e-mail na adres info@kisielewski.com.pl.\nzespoły spoza WLKP dolny śląsk\nChcę otrzymywać newsletter z najnowszymi ofertami promocyjnymi\nMożesz w każej chwili zalogować się i sprawdzić status zamówienia


Sprzedam mieszkanie trzypokojowe: Katowice, 6788 m2, 507000 PLN, 3 pokoje - Archiwum Domiporta.pl\n507 000 PLN 75 zł/m2\nZamieszkaj w najlepszym mieście pod względem warunków życia na Śląsku! Niezwykle urokliwa i bezpieczna okolica w pobliżu Doliny Trzech Stawów oraz Muchowca! BEZ PROWIZJI! BEZ PODATKU PCC 2%! Termin oddania: IV kwartał 2020 nr lokalu: M59 - 67,88 m2 - funkcjonalne 3 pokoje Atuty nieruchomości: - dowolna możliwość aranżacji układu pomieszczeń - wykańczamy mieszkania swoich KLIENTÓW POD KLUCZ !!! - wysoka jakość wykończenia budynku - szeroko rozbudowane elementy małej architektury - boisko do koszykówki, siłownia, korty do tenisa, stoły do pingponga I WIELE INNYCH !! - ogólnodostępne miejsca parkingowe wyjście na balkon z każdego pokoju - SMARTHOME - dajemy Państwu możliwość negocjacji ceny oraz ustalenia płatności pod Państwa potrzeby; - osiedle wyróżnia się jakością wykorzystanych materiałów, oraz bogactwem przyrody -zapewniamy wiele udogodnień dla młodych par, a nasi najmłodsi lokatorzy wesoło spędzą czas na przygotowanym dla nich placu zabaw teren osiedla zostanie estetycznie zagospodarowany zielenią - wygodę mieszkańców zapewnia rozbudowana infrastruktura usługowa w sąsiedztwie. - kilkaset metrów od osiedla funkcjonują sklepy, apteka, gabinety lekarskie, klinika weterynarii - odległość do przystanku autobusowego to 100m, - 10 minut od centrum miasta - bliskość Parku Kościuszki - trasy rowerowe obok - budynki wyposażone w windę - tężnia solankowa Osiedle będzie składać się z 4 nowoczesnych 6 piętrowych budynków, obecnie oferujemy mieszkania w 1 i 2 etapie, które obejmują następujące typy mieszkań: 1 – pokojowe 21,39 m2 2 - pokojowe od 33,61 m2-55,80 m2 3 - pokojowe od 54,60m2- 68,63m2 4 - pokojowe od 75,45m2 -98,60m2 5 - pokojowe od 124,19m2 125,61m2 6 - pokojowe 133,66m2 Lokale usługowe na parterze - od 39,81 m2 do 57,75 m2 Mieszkanie nadaje się również pod inwestycję!!! Mieszkanie w stanie deweloperskim. W swojej ofercie posiadam WSZYSTKIE MIESZKANIA w tej inwestycji oraz inne, w podobnej lokalizacji lub o podobnym metrażu/układzie pokoi, dlatego serdecznie zachęcam do kontaktu – wybiorę najlepszą ofertę zgodną z Państwa oczekiwaniami. Nasi doradcy z Power Finances BEZPŁATNIE pomogą w uzyskaniu najlepszego finansowania/kredytu w rozumieniu Państwa potrzeb. Na zdjęciach jest pokazana przykładowa aranżacja mieszkania. Cena: 507 000 zł Zachęcam do oglądania! Sprzedaż bezpośrednio od dewelopera! Opiekun oferty: Barbara Jaskóła 534 372. 288 barbara.jaskola@powerinvest.pl Niniejsza informacja nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art. 66 kodeksu cywilnego. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB