Fundacja Inkubator Kulturalno-Społeczny\nul. Komisji Edukacji Narodowej 6C/17\n+48 95 781 96 88\n61 1750 0012 0000 0000 3527 4219\nINKUBATOR KULTURALNO - SPOŁECZNY “NOOSFERA”\nFundacja INKUBATOR KULTURALNO - SPOŁECZNY “NOOSFERA”, zwana dalej Fundacją, działa na podstawie Ustawy z dn. 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 2016 r., poz. 40) oraz postanowień niniejszego statutu.\nFundacja może posługiwać się skróconą nazwą: “Noosfera”.\nFundacja została ustanowiona przez Tomasza Basiurę, Filipa Jaskólskiego, Kamila Michułkę i Adama Pańko, zwanych dalej Fundatorami, aktem notarialnym sporządzonym przed notariuszem Piotrem Garusem z Kancelarii Notarialnej we Wrocławiu (Plac Powstańców Śląskich nr 17a/217) w dniu 24 maja 2011 r., za Repertorium A nr 35576/2011.\nSiedzibą Fundacji jest Gorzów Wielkopolski.\nCelem Fundacji jest działalność na rzecz kultury, młodzieży, szczególnie w zakresie wspierania kultury i sztuki, ochrony dóbr kultury i tradycji, pomocy w rozwoju kariery artystycznej początkujących twórców, wspierania inicjatyw kulturalnych i religijnych, promowania i organizacji wolontariatu, wspomagania rozwoju społeczności lokalnych.\nFundacja realizuje swoje cele wszystkimi dostępnymi środkami, a w szczególności przez:\nprowadzenie akcji publikacyjnych,\norganizowanie i udział w wydarzeniach kulturalnych takich jak występy, wystawy, wernisaże, pokazy w kraju i za granicą,\norganizowanie warsztatów i kursów w kraju i za granicą,\npromowanie młodych twórców,\norganizowanie Ogólnopolskiego Konkursu Fotograficznego FOT-ON.\nFundacja dąży wyłącznie i bezpośrednio do realizacji celów pożytku publicznego zgodnie z ustawą z dnia 24 kwietnia 2003 o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr, 96, poz. 873), a w szczególności art. 3, 4 tej ustawy.\nZabrania się: udzielania pożyczek lub zabezpieczenia zobowiązań majątkiem Fundacji w stosunku do jej Fundatora, darczyńców, członków organów lub pracowników Fundacji, a także osób, z którymi pracownicy pozostają w związku małżeńskim lub stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwanych dalej „osobami bliskimi”; przekazywania majątku Fundacji na rzecz osób wymienionych wyżej, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, w szczególności jeżeli przekazanie to następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach; wykorzystywania majątku Fundacji na rzecz osób wymienionych wyżej, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, chyba że to wykorzystanie wynika bezpośrednio ze statutowego celu Fundacji; zakupu na szczególnych zasadach towarów lub usług od Fundatora lub darczyńców, członków organów lub od pracowników fundacji i ich osób bliskich oraz od podmiotów, w których te osoby uczestniczą.\nodsetek od wkładów na rachunkach bankowych, kredytów, pożyczek,\ndotacji z innych źródeł w tym z budżetu państwa oraz budżetów podmiotów publicznych,\ndotacji z funduszy zagranicznych i instytucji wspierających organizacje pozarządowe ze względu na cele Fundacji,\nczęści lub całości odpłatnej działalności Fundacji\ninnych źródeł prawnie dozwolonych.\nDochody pochodzące z dotacji, subwencji, darowizn, spadków i zapisów mogą być przeznaczone tylko na cele wymienione w ust. 4, chyba, że ofiarodawcy określili konkretny cel, na jaki ma zostać wykorzystane.\nMajątek Fundacji jest przeznaczany wyłącznie na działalność statutową oraz na pokrycie kosztów utrzymania Fundacji.\nFundacja może prowadzić działalność gospodarczą. O rozpoczęciu działalności gospodarczej przez Fundację decyduje Zarząd.\nKadencja Zarządu Fundacji trwa pięć lat i jest liczona dla całego Zarządu wspólnie.\nPierwszy skład Zarządu Fundacji powołują Fundatorzy.\nPo upływie kadencji ustępujący Zarząd Fundacji wybiera swoich następców.\nZarząd Fundacji może powołać kolejnego członka Zarządu, pamiętając, aby nie przekroczyć liczby wskazanej w § 16 pkt. 1. Kadencja nowo wybranego członka zarządu kończy się wraz z kadencją całego Zarządu.\nopracowywanie rocznych i wieloletnich programów działalności Fundacji oraz rocznych planów finansowych,\nopracowywanie sprawozdań z działalności Fundacji,\npowoływanie oddziałów, filii i zakładów,\npowoływanie ekspertów, zespołów roboczych i kontrolnych oraz zlecanie im przeprowadzenia ocen, badań i kontroli poszczególnych dziedzin działalności Fundacji, jeśli uzna, że istnieje taka potrzeba,\nwykonywanie innych prac zleconych przez Fundację,\n- zmian statutu Fundacji,\n- połączenia się Fundacji z inną osobą prawną,\n- likwidacji Fundacji i przeznaczeniu pozostałego po jej likwidacji majątku.\nZarząd podejmuje decyzje za pomocą uchwał zwykłą większością obecnych podczas posiedzenia osób, jeśli dalsze postanowienia statutu nie stanowią inaczej. W przypadku równego rozłożenia głosów, jeśli Prezes nie odroczy głosowania na czas dyskusji, decyduje głos Prezesa.\nOświadczenia woli w imieniu Fundacji w tym w sprawach majątkowych składa Prezes lub dwóch członków Zarządu działających łącznie.\nDecyzję zmiany statutu podejmuje jednomyślnie Zarząd Fundacji.\nW sprawach połączenia z inną fundacją decyzję podejmuje Zarząd Fundacji w obecności przynajmniej połowy członków.\nDecyzję o likwidacji podejmuje jednomyślnie Zarząd przy obecności wszystkich członków uprawnionych do głosowania.\nLikwidację Fundacji przeprowadza Likwidator wyznaczony przez Zarząd, któremu przysługują prawa i obowiązki Zarządu. Z chwilą powołania Likwidatora, Zarząd ulega rozwiązaniu.\nStatut został przyjęty dnia 16 maja 2011.\nFundacja Inkubator Kulturalno - Społeczny „Noosfera” została ustanowiona 24 maja 2011 i zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym 8 czerwca 2011. Prowadzona jest przez:\nJej celem jest działalność na rzecz kultury, młodzieży, szczególnie w zakresie wspierania kultury i sztuki, ochrony dóbr kultury i tradycji, pomocy w rozwoju kariery artystycznej początkujących twórców, wspierania inicjatyw kulturalnych i religijnych, promowania i organizacji wolontariatu, wspomagania rozwoju społeczności lokalnych.\nChcemy swoją działalnością pomagać rozwijać się młodym wolontariuszom i twórcom. Naszym celem jest promocja kultury i sztuki. Zamierzamy organizować konkursy, warsztaty, szkolenia, wspierać inicjatywy kulturalne. Chcemy zwrócić uwagę na zapotrzebowanie na kulturę w czasach, w których zapomina się o teatrze, niszowym kinie czy muzeach. Chcemy uwrażliwić społeczeństwo i pokazać piękno, które ginie w wyścigu o pieniądze.


Trudno być bogiem - audiobook - mp3 - Arkadij Strugacki, Borys Strugacki - UpolujEbooka.pl\n-8% 21.16 zł Lub 19.04 zł idź do księgarnikup\nPrzeczytaj, zanim obejrzysz film. „Trudno być bogiem” (audiobook w formacie mp3) to klasyka światowej fantastyki. To jedna z powieści braci Strugackich, które na stałe weszły do kanonu SF. Dziś, cenione przez krytykę oraz uwielbiane przez miliony czytelników, utwory Strugackich nierzadko przenoszone są na ekran kinowy.\nO POWIEŚCI „Trudno być bogiem”; ARKADIJ NATANOWICZ STRUGACKI i BORIS NATANOWICZ STRUGACKI [audiobook w formacie mp3]:\nGrupa historyków z XXI wieku trafia do królestwa Arkanaru, w którym panuje ziemskie średniowiecze.\nCzy podołają trudnej roli miłosiernych i światłych bogów, czy mają prawo ingerować w obcy świat, choćby był nie do przyjęcia niesprawiedliwy i okrutny? I czy ktokolwiek ma prawo przyspieszać ewolucję jakiegokolwiek społeczeństwa?\nTrudno być bogiem - audiobook od Arkadij Strugacki, Borys Strugacki możesz już bez przeszkód słuchać formie audiobooka (mp3).


Karafka łamana zestaw z 6 szklankami grawer dla tancerza na 30 urodziny | MURRANO\nKarafka łamana zestaw z 6 szklankami grawer dla tancerza na 30 urodziny\nKARAFKA ŁAMANA Z 6 SZKLANKAMI Z GRAWERUNKIEM DLA TANCERZA NA URODZINY\nWybierasz się na urodziny kuzyna i nie masz pomysłu na prezent? Szukasz podarku dla tancerza na wyjątkową okazję? Karafka wykonana z wysokiej jakości szkła wraz ze spersonalizowaną dedykacją jest znakomitym pomysłem na upominek. W zestawie znajduje się również sześć grawerowanych szklanek. Oryginalna dedykacja wykonana techniką grawerowania laserowego z pewnością będzie ciekawą alternatywą dla typowych prezentów. Klasyczna struktura szkła uwydatnia elegancką prezencję upominku a w połączeniu z osobistą dedykacją stanie się niepowtarzalną i zarazem praktyczną pamiątką na długie lata.\nidealny zestaw do whisky dla tancerza na urodziny\nNr Katalogowy: KARK_6xSZC-020\nZestaw karafka łamana z 2 szklankami grawer dla tancerza na 30 urodziny\nZestaw karafka łamana z 4 szklankami grawer dla tancerza na 30 urodziny


„Kino” 1971, nr 4, s. 17-27\nZaczęło się w cukierni ojca\nPoczątki działalności artystycznej Leonarda Buczkowskiego (urodzonego 5 sierpnia 1900 roku\nw Warszawie) sięgają jego lat dziecięcych. Była to oczywiście działalność amatorska – samorzutna\ni improwizowana. Ojciec Leonarda, Władysław, prowadził przy ulicy Moniuszki w Warszawie dużą i modną w początkach wieku cukiernię. Pracownia mieściła się w suterynach i zatrudniała liczne grono czeladników – oni to właśnie byli pierwszymi aktorami małego Buczkowskiego, grając w inscenizowanych przez niego ad hoc scenkach dramatycznych, opartych na wątkach młodzieńczych lektur. W cukierni bywali często znani aktorzy i muzycy z pobliskiej filharmonii, których pan Władysław, dumny ze zdolności syna, zapraszał do pracowni na jego teatralne popisy. Była to pierwsza publiczność Leonarda Buczkowskiego. Prócz talentu dramatycznego, bo nie tylko inscenizował, ale i sam grał w swoim dziecięcym „teatrze”, a potem także w teatrzyku szkolnym, chłopiec wykazywał również wielki zapał do majsterkowania, zwłaszcza do konstruowania modeli samolotów, które wówczas – w okresie przed I wojną – były najmodniejszą rewelacją techniczną. Po ukończeniu szkoły średniej został Buczkowski w 1919 roku powołany do wojska i skierowany na własną prośbę do szkoły lotniczej, gdzie ukończył kurs mechaników, następnie zaś odbywał służbę w 2. pułku lotniczym w Krakowie. Tutaj nauczył się latać, poznał dobrze środowisko młodych pilotów.\nProponowano mu karierę zawodowego oficera, ale zamiłowania artystyczne okazały się silniejsze. Po powrocie do cywila dwudziestojednoletni Buczkowski angażuje się jako aktor do Teatru Niezależnych, mieszczącego się w Warszawie przy ulicy Mokotowskiej 13. Wkrótce zaproponowano mu udział w filmie, była to rola... starca, który traci majątek w kasynie gry w Monte Carlo. Film (niemy oczywiście), oparty na noweli Sienkiewicza, nazywał się Na jasnym brzegu, reżyserował go Edward Puchalski. Występy w małych, epizodycznych rolach scenicznych nie zaspokajały jednak ambicji Buczkowskiego. Interesowała go reżyseria. Okazja nadarzyła się w roku 1922, kiedy to Stanisława Wysocka i Wiktor Biegański założyli szkołę pod nazwą Studio Dramatyczno-Filmowe, przy której powstała później wytwórnia Kinostudio, proponując młodemu adeptowi stanowisko asystenta. Odtąd przez cztery lata Leonard Buczkowski współpracuje ściśle z czołowym wówczas amantem i reżyserem filmowym Wiktorem Biegańskim, poznając pod jego kierunkiem tajniki X Muzy. Gra także jako aktor w niemych filmach: Zazdrość, Awantury miłosne panny D., Kule, które nie trafiają.\nW wiele lat później, kiedy był już znanym i cenionym realizatorem filmowym, Buczkowski zawsze ciepło wspominał te czasy, podkreślając liczne korzyści, jakie odniósł ze stażu u Biegańskiego. Nauczył się wtedy rzeczy dla twórcy filmowego podstawowej – rzetelnej znajomości warsztatu, co w połączeniu ze zdolnościami artystycznymi stało się podstawą jego przyszłych sukcesów.\nOd Szaleńców do Rapsodii Bałtyku\nW roku 1927 otworzyła się przed Leonardem Buczkowskim wielka szansa. Narodowa Wytwórnia Filmów Historycznych – Klio-Film – zaproponowała mu samodzielną reżyserię filmu osnutego na tle wydarzeń związanych z wymarszem Legionów Polskich z Krakowa w roku 1914. Było to wkrótce po majowym zamachu stanu Piłsudskiego i ówczesnym władzom bardzo zależało na tym filmie ze względów propagandowych; obiecano też znaczną pomoc w postaci oddziałów wojskowych, które miały uczestniczyć w scenach bitewnych. Realizacja filmu na podstawie scenariusza K.A. Czyżowskiego trwała przeszło rok i stała się dla młodego twórcy ogniową próbą nie tylko jego umiejętności realizatorskich, ale i cierpliwości, taktu – wobec coraz to nowych zmian, wprowadzanych przez konsultantów z ówczesnego MSWojsk. Po wielu przeróbkach (dodano miłosny wątek z rannym legionistą, ukrywanym przez panienkę z dworu) niemy film Szaleńcy (My pierwsza brygada) ukazał się na stołecznych ekranach na jesieni 1928 roku. Krytyka przychylnie oceniła debiut młodego filmowca, Buczkowski zaś uwierzył we własne siły, tym bardziej że film był trudny – należało operować licznymi, jak na owe czasy, masami statystów. Droga do dalszych realizacji stała teraz otworem.\nPowodzenie Szaleńców przypieczętowała nagroda (Złoty Medal), jaką ten film zdobył na Wystawie Paryskiej w roku 1929. Warto dodać, że w roku 1934 film Szaleńcy został udźwiękowiony i ponownie skierowany do rozpowszechniania.\nTymczasem wytwórnia Klio-Film zaproponowała Buczkowskiemu kolejną realizację, zostawiając mu wolną rękę w wyborze tematu. W 1930 roku odbyła się premiera Gwiaździstej eskadry – jednego\nz pierwszych polskich filmów lotniczych, według scenariusza napisanego przez młodego, ale popularnego już wówczas pisarza Janusza Meissnera. Gwiaździsta eskadra, która była jeszcze filmem niemym (udźwiękowiono ją dopiero w roku 1937), spotkała się znowu z przychylną na ogół opinią krytyki. Szczególnie duży sukces odniosła u publiczności; młodzież emocjonowała się niebezpiecznymi przygodami młodych pilotów, śledząc z zapartym tchem karkołomne ewolucje wojskowych dwupłatowców, zaś dorosła część widowni przeżywała miłosne perypetie bohaterów, jako że film – zgodnie z ówczesną modą – zawierał wcale pokaźny ładunek melodramatyczny. Ale to, co przede wszystkim stanowiło o jego wartości i doczekało się tak pięknej kontynuacji w późniejszych utworach Buczkowskiego – to szlachetny i wzniosły klimat koleżeństwa i wzajemnego poświęcenia.\n„Tło jest dotychczas w polskim przemyśle filmowym niespotykane; kopalnie nafty, szyby, tłoki...” – pisało o powstającym kolejnym filmie – Szyb L-23 przedwojenne „Kino” (1931, nr 49), dając tym samym do zrozumienia, że Buczkowski wyłamuje się z przyjętych konwencji, sięgając do\nśrodowiska robotniczego, które bywało w tamtych czasach co najwyżej tłem akcji, nigdy jednak samoistnym bohaterem dramatu. Jeszcze większe zdumienie wzbudził fakt, że reżyser zdecydował się kręcić wszystkie zdjęcia, łącznie z wnętrzami, w Zagłębiu Krośnieńskim, w autentycznej scenerii wież wiertniczych i szybów naftowych. W początku lat trzydziestych było to przedsięwzięcie nowatorskie, wówczas nawet sceny plenerowe filmowano z reguły w atelier. Film ukazał się na ekranach w roku 1932.\nByła to pierwsza ekranowa adaptacja literacka w dorobku Buczkowskiego – zrealizowana na podstawie książki Jerzego Kossowskiego Szyb Nr 27. Recenzenci przyjęli ten dźwiękowy już film bez entuzjazmu, odezwały się też głosy bardzo krytyczne, zwłaszcza pod adresem nie najwyższej próby wątku miłosnego. Chwalono natomiast sensacyjną intrygę, uwieńczoną w końcowych scenach olbrzymim pożarem jednego z szybów (podpalonego przez agentów obcego kapitału).\nW tamtych czasach więcej energii traciło się na znalezienie producenta, gotowego finansować filmowe przedsięwzięcie, niż na konkretną pracę twórczą. Dlatego przerwy między filmami bywały nieraz dość długie, trwały nawet po kilka lat. Dopiero przy końcu roku 1935, a więc w trzy lata po premierze Szybu L-23”, ukazał się na ekranach kin kolejny film Buczkowskiego: Rapsodia Bałtyku. Reżyser od dawna już myślał o realizacji filmu morskiego, w którym mógłby ukazać urok bezkresnych wodnych przestrzeni\ni na tym tle – życie ludzi morza. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że żaden producent nie wyda pieniędzy na film niekasowy, bez modnych gwiazd i nieodzownego melodramatu. Zdecydował się na kompromis. W Rapsodii Bałtyku (scenariusz Konrada Toma), reklamowanej jako „dramat morski”, wystąpiły więc polskie okręty wojenne, m.in. kontrtorpedowiec „Burza”, morski dywizjon lotniczy, pokazano uroczystości Dnia Morza i zawody żeglarskie, ale obok prawdziwych marynarzy dominowała na ekranie cala plejada ówczesnych gwiazd, z Marią Bogdą, Adamem Brodziszem i Mieczysławem Cybulskim na czele. Dla Buczkowskiego było to jednak mimo wszystko interesujące doświadczenie reżyserskie, które miało mu się przydać w dwadzieścia kilka lat później, podczas realizacji filmu o heroicznych przygodach okrętu podwodnego „Orzeł”.\nJako autor czterech filmów, różnorodnych tematycznie, wyróżniających się solidnym warsztatem\ni dobrym poziomem gry aktorskiej, miał Buczkowski już ustaloną renomę w polskiej kinematografii. Marzył teraz o adaptacjach słynnych dzieł polskiej literatury, o ożywieniu na ekranie wielkich dramatów z dziejów ojczystych. Wychowany w tradycji romantycznej, w okresie zrywów niepodległościowych – czuł się dobrze w atmosferze cichych szlacheckich dworków z ich nieodłącznymi rekwizytami, w sielskim krajobrazie wsi polskiej, w klimacie patriotycznego uniesienia mas. „To człowiek czuły na\npiękno i niezdeprawowany nowoczesnymi pojęciami. W krajach, gdzie Dziesiąta Muza nie idzie w ogonku »businessu« i płaskiej intrygi – mógłby tworzyć piękne filmy” – powiedział o Buczkowskim modny w trzydziestych latach pisarz i scenarzysta Jim Poker („Kino” 1935, nr 43).\nW latach 1 936-1938 powstają trzy filmy najbardziej wartościowe i jednocześnie znamienne dla twórczości reżysera w okresie przedwojennym: Straszny dwór według opery Moniuszki, Wierna rzeka według powieści Żeromskiego i Florian według powieści Rodziewiczówny. Tę swoistą trylogię zapoczątkował Straszny dwór (scenariusz Jana Adolfa Hertza) – pełna wdzięku ekranizacja popularnej opery, utrzymana – co było w kinie nowością – w tonacji komediowej. W wiele lat później Buczkowski został uznany za specjalistę od komedii filmowych. Etykieta z pewnością zbyt pochopna: lubił komedie, to prawda, miał ich sześć w swym dorobku, ale jego zainteresowania były wszechstronne. Straszny dwór był tu koronnym przykładem, gdyż łączył w sobie aż trzy konwencje: kostiumowo-historyczną, muzyczną i komediową. Obsadę filmu dobrano starannie: wystąpili m.in. Helena Grossówna, Lucyna Szczepańska, Witold Conti, Kazimierz Czekotowski, Mieczysława Ćwiklińska, Mariusz Maszyński, Stanisław Sielański, Józef Orwid. Kierownictwo muzyczne spoczywało w doświadczonych rękach Adama Wieniawskiego. Film został zrealizowany w rekordowym czasie niecałych dwóch miesięcy; taki był warunek producenta.\nNajważniejszym przedwojennym filmem Buczkowskiego jest bez wątpienia Wierna rzeka. Scenariusz napisał Anatol Stern, czołowy przedwojenny polski scenarzysta, specjalizujący się przede wszystkim\nw adaptacjach znanych utworów literackich, m.in. Żeromskiego i Struga. W filmie wystąpili najwybitniejsi aktorzy dramatyczni: Kazimierz Junosza-Stępowski, Józef Węgrzyn, Józef Orwid, Jerzy Leszczyński, Józef Redo, a także – Mieczysław Cybulski i Franciszek Brodniewicz, z kobiet – Barbara Orwid i Jadwiga Andrzejewska.\nKrytyka dość jednomyślnie uznała Wierną rzekę za najlepszą w polskiej kinematografii adaptację dzieła Żeromskiego. Do wyjątków należał głos Stefanii Zahorskiej w „Wiadomościach Literackich”, która\nz zasady nie uznawała literackich ekranizacji, uważając, że wypaczają one i wulgaryzują ideę pierwowzoru. Tymczasem reżyser zrobił, co było w jego mocy (niestety, i tu producenci wtrącali swoje trzy grosze), aby zachować myśl przewodnią autora, wyrazić językiem filmu jego piękną prozę, unikając przy tym pewnych wizualnych przejaskrawień. Adaptacja Buczkowskiego była przepojona miłością ojczystej ziemi, którą film eksponował w pięknych plastycznych ujęciach, zaludniona galerią żywych postaci, charakterystycznych dla atmosfery dramatu narodowego. Aktorstwo Wiernej rzeki było wyrównane i dojrzałe.\nOstatnim filmem trylogii Buczkowskiego był Florian, nakręcony w roku 1938. Za podstawę posłużyła książka Marii Rodziewiczówny Florian z Wielkiej Hłuszy, dość typowa dla jej twórczości opowieść\no zacnej rodzinie ze szlacheckiego zaścianka. Akcja toczyła się w okresie pierwszej wojny światowej, kiedy to wieś okupowały\nkolejno oddziały carskie i niemieckie; miejscowa ludność ukrywała przed nimi mosiężny dzwon z wiejskiego kościółka, zwany Florianem. Adaptując tę powieść, można było wybić na pierwszy plan melodramatyczny wątek miłosny lub wyeksponować temat patriotyczno-narodowy, w którym duża rola przypadała młodzieży. Buczkowski wybrał drugie rozwiązanie. Jego film jeszcze i dziś ogląda się\nz zainteresowaniem: akcja jest żywa, postacie, zwłaszcza dziadka (Kazimierz Junosza-Stępowski) i chłopców (m.in. Tadeusz Fijewski, Klemens Mielczarek, Wiesław Mens) – przekonywające i dobrze grane, a zdjęcia Stanisława Lipińskiego wydobywają cały urok zagubionej w leśnych ostępach wioski. Poza tym Florian odznacza się kilkoma bardzo dobrymi pomysłami reżyserskimi. Na szczególną uwagę zasługują świetnie zrytmizowane i pełne napięcia sceny niedoszłej egzekucji dziadka; grający tutaj kluczową rolę niemiecki generał (Tadeusz Białoszczyński) zdaje się być pierwowzorem majora Steinhagena z Czasu przeszłego.\nDo wybuchu II wojny nakręcił jeszcze Buczkowski dwa filmy: Białego murzyna i Testament profesora Wilczura. Pierwszy z nich był uwspółcześnioną przeróbką powieści Michała Bałuckiego, dokonaną przez Tadeusza Dołęgę-Mostowicza, drugi – kontynuacją cyklu ekranowego tegoż pisarza. Biały murzyn to pozycja wyraźnie słabsza, do czego przyczynił się walnie ubogi materiał literacki (osią intrygi była miłość wiejskiego chłopaka do bogatej hrabianki). Testament profesora Wilczura nie został całkowicie ukończony przed wrześniem 1939; zmontowany pobieżnie podczas wojny, ukazał się na krótko na ekranach, wyświetlano go także po wojnie, ale kopia ostatecznie zaginęła. Ci, którzy widzieli ten film, twierdzą, że był bardzo interesujący; najlepszą kreację stworzył Jacek Woszczerowicz, zaś Dołęga-Mostowicz wystąpił w roli autora.\nKończąc ten krótki zarys przedwojennej twórczości Leonarda Buczkowskiego, nie sposób powstrzymać się od smutnej refleksji: większość jego filmów z tego okresu zaginęła. Zachowały się jedynie cztery –\ni to w nie najlepszym stanie technicznym: Rapsodia Bałtyku, Straszny dwór, Florian, Biały murzyn.\nNa wiosnę 1945 roku Buczkowski stanął jako jeden z pierwszych do odbudowy polskiej kinematografii. Jego powojenny debiut, krótkometrażowy inscenizowany dokument Łódź 1939-1945, był pionierską próbą przekazania w filmowym kształcie niewielkiego wycinka okupacyjnej rzeczywistości – niejako na gorąco. Nie dysponowano wówczas, poza kilkoma filmami radzieckimi, żadnymi doświadczeniami w tej dziedzinie, brakowało dystansu, perspektywy; o podejściu do wielu spraw decydowały doraźne emocje.\nFilm Buczkowskiego był prosty w zamyśle i miał przejrzystą konstrukcję: po kilku dokumentalnych kadrach z września 1939, akcja przenosiła się do wnętrza łódzkich fabryk, dając w szeregu krótkich epizodów pewien przekrój okupacyjnej rzeczywistości – ośmieszanie Niemców, sabotaże, kolportaż ulotek, malowanie antyhitlerowskich haseł; końcowe sceny przedstawiały wyzwolenie i pierwsze dni odbudowy. Konstrukcja ta zasługuje na uwagę jako pewien wzorzec fabularny, według którego powstały potem Zakazane piosenki.\nTymczasem jednak reżyser zrealizował na przełomie lat 1945/1946 dwa inne krótkie filmy fabularne. Wieczór wigilijny była to etiuda o starym człowieku (grał go Aleksander Zelwerowicz), oczekującym w mroźną noc wigilijną powrotu z wojny ukochanego syna. W chłopskie ręce zaś, według scenariusza Jana Bojara, określono oficjalnie jako „film propagandowy o spółdzielczości wiejskiej”. Było tu sporo scen groteskowych, chodziło bowiem o ośmieszenie wiejskiego spekulanta, który dostarczone mu przez państwo towary sprzedaje po paskarskich cenach.\nW tym czasie powstał już zamysł realizacji średniometrażowego filmu o warszawskiej piosence okupacyjnej. Jak wspominał Buczkowski – Ludwik Starski opowiedział mu treść swej noweli filmowej\ni obaj postanowili zaproponować dyrekcji ówczesnego Filmu Polskiego realizację tego tematu. Rozpoczęła się żmudna praca dokumentacyjna – gromadzenie tekstów (prawie każda piosenka miała ich kilka wariantów), weryfikowanie melodii, zbieranie realiów z życia okupowanej stolicy. Wkrótce materiału było tak wiele, że postanowiono związać luźne scenki i sytuacje pełniejszą kompozycją fabularną i wprowadzić postaci kilku bohaterów.\nRealizacja Zakazanych piosenek rozpoczęła się na wiosnę 1946 roku. Zdjęcia atelierowe kręcono\nw Łodzi, plenery częściowo w Łodzi, częściowo w Warszawie – na tle mniej zniszczonych,\na charakterystycznych dla stołecznego folkloru zakątków. Operator Adolf Forbert posługiwał się prymitywną aparaturą dźwiękową, wyremontowaną systemem gospodarczym; dopiero w końcowej fazie produkcji sprowadzono nową aparaturę szwedzką. Był to film wielkich i pamiętnych debiutów aktorskich; w rolach rodzeństwa Tokarskich wystąpiła najpopularniejsza do dziś para amantów naszej powojennej kinematografii – Danuta Szaflarska i Jerzy Duszyński, a obok nich – Jan Świderski, Zofia Mrozowska, Hanna Bielicka, Alina Janowska i wielu innych. Grało także w filmie wielu tzw. naturszczyków, rekrutujących się spośród autentycznych warszawskich śpiewaków podwórzowych. Dążąc do maksymalnego autentyzmu w przedstawieniu życia okupowanego miasta, Buczkowski wystarał się nawet o jeńców niemieckich, którzy w pełnym rynsztunku, pod wodzą lejtnanta maszerowali Alejami Ujazdowskimi, śpiewając „Hajli-hajlo”. Jak donosiła prasa, wywołało to pewne poruszenie wśród warszawiaków.\nPremiera pierwszego po wojnie polskiego filmu fabularnego odbyła się\n8 stycznia 1947 roku w nowo odbudowanym kinie Palladium. Zakazane piosenki składały się z wielu dramatycznych scen i epizodów, związanych współczesną ramą, w której narrator (Jerzy Duszyński) rekonstruował w atelier filmowym, przy fortepianie, swe wojenne przeżycia na tle losów miasta. Motywem przewodnim każdej sceny była znana piosenka okupacyjna. Film miał więc podwójną kompozycję fabularną: jedną, wynikającą z pierwotnych założeń scenariusza, gdzie komponentem dramaturgicznym była piosenka, i drugą – w której konstrukcja akcji opierała się na przeżyciach indywidualnych bohaterów. Obie te warstwy płynnie się nawzajem przenikały i uzupełniały, tworząc sugestywny obraz miasta i jego mieszkańców. Powstał bardzo warszawski film o ludziach, którym śmiech, drwina, zjadliwy dowcip, heroiczna, a czasem szydercza piosenka pozwalały przetrwać, podtrzymywały na duchu, wzbudzały patriotyczne uczucia, zachęcały do oporu, a podczas powstania zagrzewały do walki ze znienawidzonym wrogiem.\nW Zakazanych piosenkach znalazło odbicie wiele wydarzeń autentycznych, m.in. demonstracja muzyków, grających w październiku 1939 Warszawiankę przed gmachem filharmonii na Jasnej, podłączenie się Polski Podziemnej do hitlerowskich „szczekaczek” i nadanie przez nie hymnu narodowego, a także zdemaskowanie grajka-szpicla. Było poza tym dużo sytuacji typowych dla tamtych czasów, np. w przedstawieniu codziennego życia czynszowej warszawskiej kamienicy, gdzie mieszkali bohaterowie filmu, czy w kapitalnych scenkach z pociągu wiozącego szmuglerów. Także wiele postaci, choć dość pobieżnie naszkicowanych, nosiło cechy pewnej typowości, uosabiało przeciętnych mieszkańców Warszawy.\nZakazane piosenki wzruszały widownię, ale nie wszystkim się to podobało. Wielu krytyków wyrzucało reżyserowi tendencję do nadmiernego epatowania łatwym sentymentalizmem. Inni znowu, tych było znacznie więcej, mieli do twórców filmu pretensje o to, że przedstawiony w Zakazanych piosenkach obraz okupacyjnej rzeczywistości jest niepełny, niekompletny albo zgoła nietypowy. W recenzjach\ni wypowiedziach po filmie pojawiał się też dość często zarzut zbyt łagodnego potraktowania Niemców, z czego – zwłaszcza za granicą – można by wysnuć wniosek, że okupacja nie była taka straszna. Ten zarzut był z pewnością na miejscu – i w drugiej wersji filmu z 1948 roku poprawiono w tym względzie niektóre sceny.\nWidzowie Zakazanych piosenek okazali się znacznie wyrozumialsi od krytyki. Film im się po prostu bardzo podobał, czego dowodziły tłumy oblegające kina w całej Polsce. Popularność ta przeszła wkrótce wszelkie oczekiwania – i trwa do dziś. Film Buczkowskiego obejrzało dotąd w Polsce około\n14 milionów widzów kinowych (drugie miejsce wśród przeszło trzystu pozycji zrealizowanych po wojnie) i dziesiątki milionów za granicą, w kilkudziesięciu krajach świata. Zakazane piosenki zwyciężyły w wielu konkursach, m.in. w ankiecie na najlepszy film dwudziestolecia.\nPod znakiem komedii\nW dwa lata po triumfalnym pochodzie Zakazanych piosenek odbyła się premiera Skarbu (6 lutego 1949 roku), pierwszej naszej powojennej komedii filmowej. Polska kinematografia, co było widoczne już\nw jej pierwszych utworach, zrywała ze złymi tradycjami filmu przedwojennego, z na poły baśniowym światem pałaców i mieszczańskich salonów – kierując swe zainteresowania w stronę realiów trudnego powojennego życia. Dotyczyło to także komedii, której naczelną funkcją miała być teraz społeczna użyteczność. Scenariusz Ludwika Starskiego i Romana Niewiarowicza sytuował akcję Skarbu\nw dźwigającej się z gruzów Warszawie, za punkt wyjścia komediowych powikłań biorąc aż nadto dobrze znane kłopoty ze znalezieniem własnego mieszkania. Realistyczne tło należało zaludnić równie realistycznymi postaciami, jak się wówczas podkreślało – ludźmi pracy; na bohaterów nowej komedii zostali więc kreowani sympatyczni młodzi nowożeńcy: sprzedawczyni z PDT i kierowca miejskich autobusów. Role te Leonard Buczkowski powierzył Danucie Szaflarskiej i Jerzemu Duszyńskiemu, którzy stali się po Zakazanych piosenkach najmodniejszą parą polskiego ekranu.\nAle ambicje twórców szły dalej; chodziło im także o ukazanie w filmie satyrycznego przekroju ówczesnego warszawskiego środowiska. Bo Skarb, choć obciążony licznymi społecznymi zamówieniami, miał być przede wszystkim komedią – wesołą i śmieszną. Czasy były ciężkie, ludzie łaknęli w kinie odprężenia, dobrej rozrywki. Leonard Buczkowski, który nie miał przecież dotąd poważniejszych doświadczeń w tym gatunku (przedwojenny Straszny dwór niewiele się w tym względzie liczył), musiał wypracować zupełnie nowy model komedii filmowej: śmiesznej, ale i użytecznej, nieco groteskowej, ale i osadzonej mocno we współczesnych realiach. Było to zadanie niełatwe, z którego reżyser wywiązał się znakomicie.\nPo Skarbie można już mówić o komediowym stylu Buczkowskiego. Mając opanowany warsztat i doprowadzoną do perfekcji umiejętność pracy z aktorem, mógł cyzelować misterny gmach komediowej konstrukcji. Jego komedie były solidne, wszystko było w nich na swoim miejscu – rozłożenie akcentów obyczajowych i satyrycznych, pointowanie sytuacji, pomysłowe gagi i dowcipny dialog. Bywały też zazwyczaj łatwo wpadające w ucho melodie i zyskujące szybko rangę przebojów piosenki.\nSkarb miał ogromne powodzenie. Zdania krytyki natomiast były podzielone. Wielu recenzentów chwaliło film za jego bezsporne walory komediowe, ale nie brakowało głosów krytycznych, które zarzucały Skarbowi brak realizmu, zbyt łagodne potraktowanie czarnych charakterów, „zamerykanizowany styl” gry aktorskiej i tym podobne wady. Niektóre z tych pretensji brzmiały wręcz groteskowo; jeden\nz krytyków np. miał Buczkowskiemu za złe, że jego bohaterowie zawracają sobie głowę szukaniem mieszkania, zamiast wziąć się solidnie do pracy, a inny kwestionował trasę autobusu „M”, który powinien jeździć Marszałkowską a nie Mokotowską – nazywając to „surrealizmem”. Nie ulega wątpliwości, że nasza krytyka – przejęta modnym wówczas programem realizmu za wszelką cenę – nie doceniła Skarbu, który okazał się z perspektywy dwudziestu przeszło lat jedną z dwóch czy trzech najlepszych powojennych komedii filmowych.\nKolejna komedia Leonarda Buczkowskiego – Przygoda na Mariensztacie (1954) powstała w okresie, kiedy gatunek ten był silnie skrępowany więzami schematyzmu. Po nieudanej Sprawie do załatwienia zapotrzebowanie społeczne na dobrą komedię stało się szczególnie dotkliwe, tym większe więc nadzieje wiązano z nowym filmem twórców Skarbu – scenarzysty Ludwika Starskiego i Leonarda Buczkowskiego. Nadzieje te spełniły się tylko częściowo – scenariusz filmu przeszedł bowiem przez tak gęste sito najrozmaitszych komisji i był tyle razy poprawiany i uzupełniany, że stał się w efekcie nie tym, czym miał być: jego satyryczne ostrze zostało prawie zupełnie stępione, a perypetie bohaterów przestały śmieszyć.\nPrzygoda na Mariensztacie nie była wprawdzie śmieszna, ale była pogodna, wesoła i bardzo warszawska. W tym sensie kontynuowała tradycje Zakazanych piosenek i Skarbu; dużo plenerów, liczne panoramy odbudowywanej stolicy Anno Domini 1953 – nabrały dziś rangi dokumentu. Poważnym walorem filmu była też jego oprawa muzyczna – melodyjne piosenki Tadeusza Sygietyńskiego i występy zespołu Mazowsze; stąd właśnie wyszła dzielna murarka Hanka Ruczajówna, czyli Lidia Korsak – kolejne odkrycie aktorskie Leonarda Buczkowskiego. Film był barwny – po raz pierwszy w polskiej kinematografii; i tym razem więc nie ominęło Buczkowskiego nowe doświadczenie. A widzowie – jak zwykle na jego filmach – dopisali; do dziś obejrzało Przygodę przeszło pięć i pół miliona osób.\nW trzy lata później, już po nakręceniu Sprawy pilota Maresza, Leonard Buczkowski wystąpił z kolejną propozycją komediową. Tekst literacki Deszczowego lipca wyszedł spod pióra znanej satyryczki Stefanii Grodzieńskiej, a scenariusz – co było pewnym novum w praktyce Buczkowskiego – powstał wspólnie. Kiedy ogląda się ten film z perspektywy lat, dość dokładnie widać wkład pracy obojga autorów: z ręki Grodzieńskiej wyszły zabawne scenki satyryczno-obyczajowe z życia wczasowego pensjonatu\ni zapewne charakterystyka większości postaci; Buczkowski zaś związał całość fabularnym supłem miłosnej intrygi, jako że Deszczowy lipiec był przede wszystkim komedią liryczną.\n„Będzie to historia najbardziej ludzkiego uczucia, o którym prawie zupełnie zapomniano w naszych filmach” – mówił reżyser w jednym z wywiadów. Rzeczywiście, był to w polskiej kinematografii okres tzw. czarnego realizmu – swoistego antidotum na lansowaną poprzednio bezkonfliktowość\ni lakiernictwo. Na ekranach spotykało się postawy brutalne i cyniczne, w ich cieniu uczucia rozwijały się nieśmiało, więdły szybko. To oczywiście Buczkowskiemu nie odpowiadało. Świat jego filmów, zwłaszcza komedii, był zaludniony postaciami szlachetnymi, o zdrowych zasadach moralnych; mężczyźni bywali rycerscy, skłonni do poświęceń, kobiety – sentymentalne, stałe w uczuciach. A jednak finał filmu był dość zaskakujący i gorzki. Oczekująca przyjazdu męża stęskniona bohaterka przekonuje się, że została oszukana. Nie warto było być wierną, tęsknić, prowadzić wyimaginowanych rozmów – należało raczej rzucić się w wir wczasowych uciech, korzystać z życia. Deszczowy lipiec zawierał tę sugestię, ale jednocześnie wykazywał, że prawdziwe, romantyczne uczucie istnieje jeszcze i ma swą wartość.\nW przestworzach i na morzu\nCofnijmy się teraz o kilka lat. Jest rok 1950. Po wielkim sukcesie Skarbu Leonard Buczkowski wraca do swej ulubionej tematyki lotniczej. Pierwszy start ma być także filmem o młodzieży i dla młodzieży.\nWspółpracujący w tym czasie stale z Buczkowskim, scenarzysta Ludwik Starski pisze na motywach nowel Michała Rusinka i Bronisława Broka scenariusz filmu o młodzieży uczestniczącej w obozie szybowcowym organizacji „Służba Polsce”. Chodzi o wypełnienie konkretnego zamówienia społecznego, o to, by zachęcić do wstępowania w szeregi organizacji – pokazać, jak wygląda obozowe życie i jakie daje junakom korzyści. Na tym tle film zajmuje się losami kilkunastoletniego wiejskiego łobuziaka, który po ucieczce z domu dostaje się przypadkowo na kurs szybowcowy i tu – pod wpływem wychowawców i koleżeńskiego kolektywu – przemienia się z czasem w pozytywnego, zorganizowanego wewnętrznie chłopca. A więc – przygoda, ale i dydaktyka; sport szybowcowy, ale i wiele doraźnych zadań politycznych, m.in. zdemaskowanie szkodnika i oportunisty, przedwojennego inżyniera, któremu przeciwstawiono młodego, wyrosłego z awansu społecznego inżyniera Góracza. Od sprawnej selekcji materiału scenariuszowego, od właściwego rozłożenia akcentów zależał teraz ostateczny kształt filmu, któremu groziło ześliźnięcie się na manowce dydaktycznego werbalizmu.\nBuczkowski jednak „czuł” temat. W jego rękach scenariusz nabierał życia: postacie stawały się krwiste, konflikty bardziej wiarygodne. Pierwszy start okazał się, jak na owe czasy, udanym filmem młodzieżowym – zawierał w odpowied-\nnich proporcjach sensację i przygodę, interesujące sekwencje lotów szybowcowych, trochę humoru\ni piosenek; nade wszystko zaś przepojony był tak charakterystyczną dla twórczości Buczkowskiego atmosferą niewymuszonego koleżeństwa. Był to też kolejny aktorski eksperyment – znowu w pełni udany. Wystarczy wspomnieć, że w Pierwszym starcie debiutowali m.in. Stanisław Mikulski, Bohdan Niewinowski i Leopold Nowak, jako bohater filmu, kilkunastoletni Tomek Spojda.\nNakręcona w 1955 roku Sprawa pilota Maresza kontynuowała zainteresowania lotnicze Pierwszego startu. Co więcej, w wykresie drogi twórczej Leonarda Buczkowskiego film ten łączył się z punktem odległym w czasie o 25 lat – z Gwiaździstą eskadrą, kiedy to rozpoczęła się wieloletnia współpraca\ni przyjaźń z Januszem Meissnerem. Filmy te dzieliła epoka – w sensie historycznym i technicznym, nieporównanie też wzrosło doświadczenie obu twórców, którzy wtedy stawiali dopiero pierwsze kroki na artystycznej niwie. Za kanwę scenariusza nowego filmu posłużyła powieść Meissnera Niebieskie drogi, której akcja rozgrywała się w środowisku pilotów PLL „LOT”.\n„Sam kiedyś trochę latałem, nic dziwnego, że pasjonują mnie przygody lotników – mówił Buczkowski\nw jednym z wywiadów. – Nie są to zwykli zjadacze chleba, tryb życia wyciska pewne piętno na ich usposobieniu, zachowaniu się, charakterze. To są jakby inni ludzie, i tak właśnie chciałem ich przedstawić w Sprawie pilota Maresza. Chodziło mi zwłaszcza o zbudowanie dojrzałej psychologicznie postaci głównego bohatera. W jego sylwetce starałem się uogólnić pewne zasadnicze i –jak mi się wydaje – typowe przeżycia takich ludzi jak Maresz. Dlatego ten film odbiega charakterem i nawet klimatem od moich poprzednich obrazów”.\nRzeczywiście Sprawa pilota Maresza, choć związana silnymi węzłami z lotnictwem, znacznie wybiegała poza ten wąski w końcu zakres tematyczny. Był to przede wszystkim film o rehabilitacji człowieka, którego z racji rozmaitych haczyków w ankiecie personalnej nie traktowano w tzw. minionym okresie na równi z innymi. Piotr Maresz, mężczyzna koło czterdziestki, przebył okres wojny w Anglii, latał\nw polskich eskadrach RAF-u – stąd nie cieszył się zaufaniem przełożonych i, mimo wielkiego doświadczenia, miał np. zamkniętą drogę do lotów zagranicznych. Rolę tę zagrał debiutujący wówczas Wieńczysław Gliński, najcenniejsze bodaj aktorskie odkrycie Buczkowskiego.\nTen jeden z naszych pierwszych filmów „odwilżowych”, wprawdzie jeszcze nie w pełni konsekwentnie, ale zupełnie wyraźnie, odcinał się od dawnych praktyk. Krytyka, na ogół bardzo przychylna dla „Maresza”, zauważyła jednak ten brak konsekwencji, widoczny zwłaszcza w przedstawieniu wątku hochsztaplera, usiłującego uprowadzić samolot na Zachód. W okresie, w którym powstawał film, narastał szybko protest przeciw wszelkiej mistyfikacji. „Maresz” narodził się znacznie wcześniej i nie mógł zrzucić całego balastu przeszłości, co w niczym nie ujmowało jego bezspornych humanistycznych walorów. Potwierdzili to widzowie, którzy uznali film Meissnera i Buczkowskiego za najlepszy utwór ekranowy roku 1956 (Złota Kaczka tygodnika „Film”). Sprawę pilota Maresza obejrzało w ciągu kilku lat ponad trzy i pół miliona widzów.\nJednym z najpiękniejszych filmów Leonarda Buczkowskiego, szczytowym osiągnięciem wojenno– przygodowego nurtu w jego twórczości, był ORP Orzeł, nakręcony w roku 1958. Zamysł realizacji filmu\no bohaterskiej załodze polskiego okrętu podwodnego, który przełamał w 1939 roku niemiecką blokadę na Bałtyku i dotarł poprzez cieśniny duńskie do Anglii – narodził się wkrótce po klęsce wrześniowej, kiedy Buczkowski przebywał na Węgrzech. Reżyser wspominał, że już wtedy rozważał z napotkanym tam Józefem Lejtesem wstępny zarys scenariusza. Minęło jednak wiele lat, zanim projekt ten doczekał się urzeczywistnienia – i to w aurze niezbyt sprzyjającej tego rodzaju przedsięwzięciom. W owym okresie krytycznej rozprawy z mitami narodowymi chętniej bohaterów odbrązowiano, niż ich kreowano – i dlatego ten film o polskiej szarży na Bałtyku, szarży w dodatku zwycięskiej, przeprowadzonej mądrze i logicznie, był na tle naszej ówczesnej kinematografii wydarzeniem dość niecodziennym.\nDo współpracy nad scenariuszem Buczkowski zaprosił Janusza Meissnera, co gwarantowało tekstowi wysoki poziom literacki i troskę o możliwie wierne oddanie realiów twardego marynarskiego życia. Dramaturgię filmu napisała przed laty sama historia, ale było od razu rzeczą oczywistą, że trzeba będzie pewne szczegóły zmienić i dostosować do wymogów fabularyzowanej opowieści. Zmiany te\nw najmniejszym nawet stopniu nie wypaczyły idei filmu, wzmogły natomiast jego wizualną atrakcyjność.\n„Orzeł” łączył w sobie doskonałość ekranowej formy z treścią pasjonującą, opowiedzianą w sposób prosty i atrakcyjny. Było to tym trudniejsze, że większość akcji toczyła się we wnętrzu okrętu podwodnego: film przedstawiał studium ludzi zamkniętych, skazanych na samych siebie w warunkach całkowitej izolacji od świata zewnętrznego. Kompozycyjnie składał się z kilku części zakończonych dramatycznymi kulminantami: zawiązanie akcji w noc poprzedzającą wybuch wojny; pierwsze starcie\nz wrogiem; decyzja zawinięcia do portu w Tallinie; pobyt w Tallinie i brawurowa ucieczka; epizod ze „Schwerinem”; przejście przez cieśniny i wypłynięcie na wody Morza Północnego. Pomiędzy kulminantami, pełniącymi rolę swoistych „akcyjnych” przerywników, film schodził do wnętrza „Orła”.\nW tych zasadniczych, najważniejszych partiach należało dać obraz mikrospołeczności znajdującej się niemal bezustannie w sytuacjach ostatecznych – pokazać ludzi ogarniętych najróżniejszymi nastrojami, przeżywających chwile straszliwego napięcia i równie gwałtownego odprężenia, aż do wybuchów spontanicznej radości. Nie byli monolitem. Jak w każdej zbiorowości, znaleźli się tu ludzie słabsi,\na nawet tchórze i defetyści, którzy wywierali pewien wpływ na nastroje załogi. Ale o rozwoju wypadków decydowała większość. Buczkowski pokazywał prawdziwych ludzi w prawdziwych sytuacjach, dzięki czemu dzieje polskiego okrętu i jego załogi nabierały waloru psychologicznej wiarygodności.\nPo realizacji „Orła” Leonard Buczkowski dość długo wahał się w wyborze nowego tematu. Po kilku filmach nakręconych niemal bez wytchnienia zażywał dobrze zasłużonego wypoczynku, ale okres między zakończeniem jednego filmu a rozpoczęciem drugiego stawał się dlań męczący, gdyż, jak mawiał, „nie miał się wtedy do czego przyzwyczaić”. Był bardzo pracowity i nigdy nie spoczywał na laurach. W tym czasie, a był to już rok 1959, miał na swym koncie 19 filmów (w tym 16 pełnometrażowych), zrealizowanych w ciągu trzydziestu lat pracy twórczej. Z takim dorobkiem blisko sześćdziesięcioletni reżyser uchodził za nestora polskiej kinematografii, choć nie miał wśród krytyków opinii twórcy dzieł ambitnych czy nowatorskich formalnie. Uważano raczej Buczkowskiego za mistrza rzemiosła filmowego, za utalentowanego realizatora zabawnych komedii i utworów sensacyjno- przygodowych. Wśród widzów cieszył się natomiast ogromnym autorytetem, o czym świadczyły kolejki przed kasami kin wyświetlających jego filmy.\nMyślał więc teraz Buczkowski o realizacji tematu szczególnie ambitnego, zaangażowanego\nw problematykę współczesności, i okazja taka nadarzyła się wkrótce po nawiązaniu współpracy z publicystą i pisarzem Andrzejem Szczypiorskim. W wywiadzie udzielonym tuż przed premierą Czasu przeszłego reżyser mówił: „Książka Szczypiorskiego (wydana w roku 1960 nakładem Iskier – przyp. mój) zainteresowała mnie przede wszystkim dzięki ciekawemu, nieszablonowemu przedstawieniu niektórych aspektów tak zwanego zagadnienia niemieckiego. W filmie starałem się zwłaszcza przypomnieć pewne sprawy, o których nie zawsze pamiętamy, zarysować i skomentować postawy reprezentowane w ciągu ostatnich dwudziestu lat przez ludzi takich jak oprawca Weber, jak działający pozornie w rękawiczkach Steinhagen, takich wreszcie jak obrońca Webera – mecenas dr Haase i sędzia Blank czy kelner z drewnianą protezą, mówiący, że Niemcy potrzebują silnej ręki, choćby nawet drewnianej. Z drugiej strony – intencją moją było ukazanie, niejako symbolicznie, dramatu Polaka, który, dzięki wyjątkowemu zbiegowi okoliczności, do dziś nie może oczyścić się z hańbiącego piętna zdrajcy i moralnie znajduje się w rękach tych samych ludzi, którzy podczas okupacji niszczyli go fizycznie (...) Liczę, że film da trochę materiału do przemyśleń, skłoni do refleksji”.\nCzas przeszły był więc filmem publicystycznym, który z perspektywy piętnastu lat, jakie minęły wówczas od zakończenia wojny, sumował pewne istotne zjawiska – historyczne i polityczne – w stosunkach polsko-niemieckich. Zajmował się kwestią odpowiedzialności i kary za zbrodnie popełnione przez naród niemiecki podczas minionej wojny – w kontekście wzajemnego stosunku zwycięzców i zwyciężonych. Pokazując Polaków i Niemców w czasie okupacji hitlerowskiej i współcześnie i wykazując zależność indywidualnych losów ludzkich od wydarzeń sprzed lat – film dochodził do wielu gorzkich konkluzji. Ty-\ntuł brzmiał w tym kontekście symbolicznie.\nEkspozycja filmu przedstawiała nieudany zamach grupy bojowników podziemia na szefa gestapo\ni policji w jednym z większych miast tzw. generalnego gubernatorstwa. Zamach nie udał się, ponieważ jeden z jego uczestników – zaszczuty moralnie przez gestapowców – zdradził szczegóły akcji. Zamachowców – łącznie ze zdrajcą – osadzono w więzieniu i zamordowano, a ich przywódcę Frama Niemcy wypuścili na wolność, by dojść jego tropem do siedziby tajnej organizacji. W tych scenach film Buczkowskiego i Szczypiorskiego nie ograniczał się do ukazania obrazu terroru i zbrodni, lecz starał się zgłębić ich mechanizm, w tym celu wyeksponowano postawy moralne dwóch hitlerowców – Webera (Henryk Bąk) i jego przełożonego, majora von Steinhagena (Gustaw Holoubek).\nMechanizm ten, przedstawiony tak precyzyjnie w pierwszej części filmu, nabierał funkcji publicystycznej w części drugiej, współczesnej, w kluczowych dla filmu scenach posiedzeń sądu w NRF. W tych partiach Czas przeszły osiągał rzadką klarowność intencji, wykraczając poza doraźne zadania publicystyczne\ni snując na kanwie tematu interesujące rozważania o sprawiedliwości absolutnej, traktowanej\nw kategoriach ludzkich sumień i sprawiedliwości praktycznej, takiej, jakiej przykład dał zachodnioniemiecki sąd.\nPo filmie o tak ważkim ładunku dramatycznym jak Czas przeszły nakręcił Buczkowski – jak wspominał: dla wytchnienia i przyjemności – bezpretensjonalną komedię obyczajową Smarkula. W filmie tym powracał do dobrze znanych warszawskich kątów, do ludzi, których poznaliśmy w Zakazanych piosenkach, Skarbie, Przygodzie na Mariensztacie. Nadarzała się okazja, by zastanowić się, jak zmieniła się stolica i jej mieszkańcy, jakie zmiany zaszły w ich trybie życia, wzajemnych stosunkach, obyczajach. W ten krąg tradycyjnych już zainteresowań wprowadził Buczkowski postać z innego świata – prowincjonalną „smarkulę”. Film powstał na podstawie przedwojennej sztuki teatralnej Znajda Romana Niewiarowicza, sztuki trącącej już w latach sześćdziesiątych myszką, ale pogodnej, miejscami zabawnej, a nade wszystko wykazującej, że ludzie są dobrzy.\nW swym następnym utworze, zrealizowanym w roku 1964 – Przerwanym locie, reżyser postawił sobie\no wiele trudniejsze zadanie. Centralną postacią filmu była tu także młoda kobieta, a motywem przewodnim – jej uczucie do zestrzelonego radzieckiego lotnika. Ten miłosny konflikt, zarysowany na ostrym, dramatycznym tle wojennych przeżyć, był w konsekwencji gorzki, niemal tragiczny. Ale przede wszystkim romantyczny. Na Przerwany lot złożyła się suma doświadczeń wielu filmów Buczkowskiego, począwszy od przedwojennych Szaleńców i Wiernej rzeki (panienki z dworu opiekują się rannymi żołnierzami – rodzi się miłość), poprzez Deszczowy lipiec (próba sportretowania młodej kobiety) i Czas przeszły. Zwłaszcza ten ostatni film, o temacie pozornie tak odległym, korespondował z Przerwanym lotem osobistym dramatem ludzi, którzy nie mogą uwolnić się od następstw minionej wojny.\nScenariusz filmu, oparty na słuchowisku radiowym, napisali Jerzy Janicki i Andrzej Mularczyk. Tak jak to było niemal regułą w twórczości Buczkowskiego, film wydobył wszystkie jego pozytywy. Reżyser skoncentrował się na harmonijnym skontrastowaniu lirycznych scen rodzącego się uczucia, które operator Władysław Forbert filmował w ostrej, realistycznej konwencji, eksponując wiosenną aurę otoczenia – z refleksyjnymi, osnutymi mgiełką zadumy sekwencjami współczesnymi, rozgrywającymi się jesienią, w pejzażu mglistym, deszczowym. W części retrospektywnej dodatkowy kontrast dawało zderzenie kameralnych scen miłosnych z toczącą się wokół wojną; wkraczała ona brutalnie wraz\nz hitlerowską ekspedycją karną, która pacyfikowała wioskę, zabijając rodziców dziewczyny. Ale wtedy młodzi mogli jeszcze mieć nadzieje, że się znów spotkają i ich uczucie zostanie spełnione. W finale filmu, choć od wojny minęło wiele lat i bohaterowie pozornie ułożyli sobie życie, rozstanie jest bardziej dramatyczne, bo ostateczne.\nSukces Przerwanego lotu – filmu, który nobilitował w polskiej kinematografii tradycyjny melodramat – został poparty dojrzałym aktorstwem Elżbiety Czyżewskiej i radzieckiego aktora Aleksandra Bielawskiego.\nJuż w trakcie realizacji Przerwanego lotu przygotowywał się Leonard Buczkowski do swego następnego i, niestety, ostatniego filmu – Marysia i Napoleon. O sfilmowaniu tego tematu myślał jeszcze przed wojną. Wtedy jednak nie było po temu odpowiednich środków finansowych i technicznych, a plany też niweczył grany w Polsce amerykański film Pani Walewska reż. Clarence'a Browna (1937), adaptacja powieści Gąsiorowskiego z Gretą Garbo i Charlesem Boyerem w rolach głównych.\nBuczkowski, rozmiłowany w tradycjach narodowych, z upodobaniem wertował książki i dokumenty historyczne, szukając w nich inspiracji dla nowych tematów. Szczególnie zajmowała go pełna romantycznych zrywów epoka napoleońska. To właśnie reżyser zainteresował pisarza i satyryka Andrzeja Jareckiego historią słynnego romansu Marii Walewskiej z Napoleonem Bonaparte; powstała nowela, na jej podstawie grana z powodzeniem na wielu scenach sztuka teatralna, a następnie scenariusz filmowy, napisany wspólnie przez Buczkowskiego i Jareckiego.\nW całej tej historii dostrzegano dotąd przede wszystkim motywy melodramatyczne. Tak w gruncie rzeczy ujmował sprawę Gąsiorowski i wielu jego naśladowców. Jarecki spojrzał na temat zupełnie inaczej – przez komediowe okulary, pokusił się o żart historyczny, gatunek prawie w Polsce nieuprawiany. Autor oparł swój tekst na książce wnuka Walewskiej, księcia d'Ornano, Miłość i życie oraz na pamiętniku słynnej postaci ówczesnych salonów Anetki Tyszkiewicz-Potockiej. Pamiętnik ten\nw dużym stopniu inspirował sztukę, a później film, gdyż złośliwa hrabianka przesyciła swe wspomnienia dużą dozą ironii i niezamierzonego komizmu. Znakomitą okazją do snucia komediowej intrygi okazała się zwłaszcza postać męża Marii, szambelana Walewskiego, a także warszawski światek arystokratyczny, dla którego romans młodej szlachcianki z Napoleonem stał się pikantną sensacją oraz okazją do dyplomatycznych zabiegów „w imię dobra ojczyzny”. Umowność gatunku zwalniała oczywiście twórców od ścisłego przestrzegania historycznych faktów.\nMarysia i Napoleon była historycznym żartem z pewną dozą ironii i satyry, ale bynajmniej nie kpiną. Buczkowski podkreślał w swych wypowiedziach, że nie zamierza nikogo odbrązawiać ani ośmieszać, raczej delikatnie przerysowywać pewne typowe cechy ukazanych na ekranie historycznych postaci. Taki był w jego interpretacji Napoleon (udana rola Gustawa Holoubka), minister Talleyrand, marszałek dworu Duroc, generalicja. Z Polaków na pierwszy plan wysuwał się właściwie tylko książę Józef Poniatowski, którego zagrał dość powściągliwie Zdzisław Maklakiewicz. Typową postacią komediową był natomiast stary szambelan Walewski (znakomity Juliusz Łuszczewski) i jego kamerdyner (Bogumił Kobiela). Zakochaną we władcy Europy Marysię Walewską zagrała z wdziękiem Beata Tyszkiewicz, która godnie reprezentowała przysłowiową urodę Polek, zachowując się z godnością i skromnie – jak to podobno czyniła jej słynna rodaczka. Takie, a nie inne ustawienie czołowych bohaterów, wyrozumiale żartobliwy i pogodny klimat całego filmu, który zręcznie nawiązywał w wielu miejscach do współczesności – to zasługa wieloletniego doświadczenia Leonarda Buczkowskiego, jego kultury realizatorskiej, umiejętności pracy z aktorami.\nFilm został zrealizowany z dużym rozmachem, na szerokim ekranie, przy użyciu barwnej taśmy Eastmancolor (operatorem był Wiesław Zdort). Twórcy postarali się o piękną oprawę plastyczną, wydobyli urok ówczesnych salonów, podkreślili piękno damskich strojów, barwny przepych oficerskich mundurów, utrwalili na ekranie cały niepowtarzalny koloryt napoleońskiej epoki. W tym sensie Marysia\ni Napoleon zawiera wcale pokaźny ładunek poznawczy, przekazując widzowi sporo historycznych realiów.\nW kilka miesięcy po premierze czytelnicy „Kuriera Polskiego” uznali Marysię i Napoleona za najlepszy polski film fabularny 1966 roku, a Beatę Tyszkiewicz i Gustawa Holoubka – za parę najpopularniejszych aktorów. Rozstrzygnięcie plebiscytu nastąpiło przy końcu stycznia 1967 roku, w lutym odbyła się uroczystość wręczenia nagród laureatom. Leonard Buczkowski nie doczekał już tej chwili. Po kilkudniowej ciężkiej chorobie serca zmarł 19 lutego w Warszawie. Śmierć zaskoczyła go w trakcie przygotowań do realizacji kilku klasycznych nowel dla telewizji. W dalszych planach miał dwa filmy według książek Janusza Meissnera – L jak Lucy i Żądło Genowefy.\nDziś, w cztery przeszło lata od śmierci Buczkowskiego, warto przypomnieć drogę twórczą tego tak bardzo lubianego przez publiczność artysty. Tym bardziej że jego filmy cieszą się niezmiennie dużym powodzeniem.


Pensjonacik Sara Mrzeżyno - kontakt, telefon, ceny, opinie. - Meteor\nStrona główna noclegi morze noclegi Mrzeżyno pensjonaty Mrzeżyno Pensjonacik Sara\nul. Krótka, Mrzeżyno, zachodniopomorskie\npokoje 1 osobowe 1 45/osoba typu lux,z kuchnią\npokoje 2 osobowe 2 45/osoba typu lux,z kuchnią\npokoje 3 osobowe 2 45/osoba typu lux,z kuchnią\nCeny zależne od rodzaju pokoju.\nDoba pobytowa od 13.00 do 9.00 w dniu wyjazdu.\nW sprawie rezerwacji proszę kontaktować się z Jolantą Jadwiszczak\nPokoje 1, 2, 3-osobowe, z kuchniami. W pokojach: TV, dostęp do internetu, lodówka, czajnik bezprzewodowy, naczynia, sprzęt plażowy, pościel i ręczniki. Każdy pokój posiada indywidualne wejście oraz łazienkę w podwyższonym standardzie.\nNa terenie obiektu wypożyczalnia rowerów, sprzęt plażowy do dyspozycji wypoczywających, możliwość grillowania. Teren ogrodzony, cisza, spokój. Dostęp do gastronomii i centrum 7-10 minut drogi.\nNaze atuty: cisza, spokój, teren ogrodzony, wydzielone miejsce dla wypoczywających z możliwością grillowania, możliwość wypożyczania rowerów.\nWspaniałe miejsce na wypoczynek w komfortowych warunkach(zdjęcia nie oddają w całości uroku miejsca)cisza,spokój,a zarazem bliskość plaży. Przemili właściciele. Spędziłam w Sarze w tym roku cały miesiąc i planuję wrócić tam w przyszłym. Gorąco polecam to miejsce!!! Serdecznie pozdrawiam właścicieli państwa Jadwiszczak!!!\nBardzo komfortowe, czyściutkie pokoje, kompleksowo wyposażone w niewielkiej odleglości od dużej kameralnej plaży. Bardzo spokojna okolica w niewielkiej odleglości od portu, piekny ogród, bardzo mili właściciele. Bardzo polecam.\n- Kościół Św. Piotra i Pawła Apostołów w Mrzeżynie ~ 1.25 km


Strona głównaSerwisOutsourcingSerwis komputerówKontaktSklep komputerowyZamawiam czyszczenie laptopaZamawiam wymianę matrycy w laptopieKoszyk\nHELPme.waw.pl to serwis komputerowy działający na terenie Warszawy i okolic. Naszą ofertę kierujemy zarówno do firm jak i klientów indywidualnych. Dla firm proponujemy zarówno...\tTabela usterek\nOpis usterki Możliwe przyczyny Laptop nie działa Uszkodzenie zasilacza laptopa, Uszkodzenie płyty głównej Po włączeniu jest czarny ekran Uszkodzenie płyty głównej, Uszkodzenie karty graficznej,...\tPrzegrzewanie się Samsunga r540, wada konstrukcyjna\nJeżeli posiadają Państwo laptopa Samsung r540, który się wyłącza podczas pracy lub przegrzewa tutaj znajdą Państwo opis przyczyny takiego stanu. Laptopy te mają wadę...\tInstalują mi się automatycznie rożne programy i dodatki, jak temu zapobiegać. Kilka praktycznych porad.\nWiele osób zgłasza się do naszego serwisu z problemami które opisują, że : "coś mi się samo zainstalowało" . Komputer jest tylko urządzeniem i...\tJak sprawdzić IP i skąd pochodzi\nOsoby posiadające stronę www i na niej statystyki czasami potrzebują sprawdzić do kogo należy konkretny adres IP. Polecam stronę http://www.iplocation.net można tu uzyskać wiarygodne informacje na...\tIle prądu zużywa komputer a ile prądu zużywa laptop ?\nW tym artykule postaramy się odpowiedzieć ile prądu zużywa komputer domowy oraz laptop. Rodzinny komputer stacjonarny z przeciętną kartą graficzną oraz tunerem TV w...\tJak usunąć skrót do Ctr+C do Catalyst Control Center\nZapewne niejeden użytkownik nowego laptopa z grafiką ATI, denerwuje się gdy pisząc maila lub jakikolwiek tekst i chce użyć literki "ć" włącza mu się...\tjak usunąć myStat z Firefoxa ?\nCzęsto wraz z innymi programami instalują nam się niechciane śmiecie. Jednym z takich jest MyStat Incredibar. Aby usunąć należy uruchomić przeglądarkę Firefox za pewne...\tKomputer działa normalnie ale internet wolno\nPrzyczyną takiej sytuacji gdzie komputer działa stabilnie, programy uruchamiają się szybko a niektóre strony otwierają się wolniej niż zwykle, może być problem z przeglądarką....\tDlaczego należy wyłączać laptopa.\nWiele osób korzystających z laptopów, nie zamyka systemu podczas przemieszczania się z laptopem. Mało kto wie, że tak przenoszonym laptopem może łatwo dojść do...\t◀\nPosted on 18 marca 2015 byKonrad\tHELPme.waw.pl to serwis komputerowy działający na terenie Warszawy i okolic. Naszą ofertę kierujemy zarówno do firm jak i klientów indywidualnych. Dla firm proponujemy zarówno...\nPosted on 1 marca 2015 byKonrad\tOpis usterki Możliwe przyczyny Laptop nie działa Uszkodzenie zasilacza laptopa, Uszkodzenie płyty głównej Po włączeniu jest czarny ekran Uszkodzenie płyty głównej, Uszkodzenie karty graficznej,...\nPrzegrzewanie się Samsunga r540, wada konstrukcyjna\nPosted on 5 sierpnia 2013 byKonrad\tJeżeli posiadają Państwo laptopa Samsung r540, który się wyłącza podczas pracy lub przegrzewa tutaj znajdą Państwo opis przyczyny takiego stanu. Laptopy te mają wadę...\nInstalują mi się automatycznie rożne programy i dodatki, jak temu zapobiegać. Kilka praktycznych porad.\nPosted on 30 lipca 2013 byKonrad\tWiele osób zgłasza się do naszego serwisu z problemami które opisują, że : "coś mi się samo zainstalowało" . Komputer jest tylko urządzeniem i...\nJak sprawdzić IP i skąd pochodzi\nPosted on 3 lipca 2013 byKonrad\tOsoby posiadające stronę www i na niej statystyki czasami potrzebują sprawdzić do kogo należy konkretny adres IP. Polecam stronę http://www.iplocation.net można tu uzyskać wiarygodne informacje na...\nIle prądu zużywa komputer a ile prądu zużywa laptop ?\nPosted on 14 maja 2013 byKonrad\tW tym artykule postaramy się odpowiedzieć ile prądu zużywa komputer domowy oraz laptop. Rodzinny komputer stacjonarny z przeciętną kartą graficzną oraz tunerem TV w...\nJak usunąć skrót do Ctr+C do Catalyst Control Center\nPosted on 25 marca 2013 byKonrad\tZapewne niejeden użytkownik nowego laptopa z grafiką ATI, denerwuje się gdy pisząc maila lub jakikolwiek tekst i chce użyć literki "ć" włącza mu się...\njak usunąć myStat z Firefoxa ?\nPosted on 15 stycznia 2013 byKonrad\tCzęsto wraz z innymi programami instalują nam się niechciane śmiecie. Jednym z takich jest MyStat Incredibar. Aby usunąć należy uruchomić przeglądarkę Firefox za pewne...\nKomputer działa normalnie ale internet wolno\nPosted on 3 stycznia 2013 byKonrad\tPrzyczyną takiej sytuacji gdzie komputer działa stabilnie, programy uruchamiają się szybko a niektóre strony otwierają się wolniej niż zwykle, może być problem z przeglądarką....\nDlaczego należy wyłączać laptopa.\nPosted on 2 stycznia 2013 byKonrad\tWiele osób korzystających z laptopów, nie zamyka systemu podczas przemieszczania się z laptopem. Mało kto wie, że tak przenoszonym laptopem może łatwo dojść do...\n© Serwis komputerów i laptopów Warszawa - Powered by WordPress\nGotLink.pl Zadaj o naprawę komputera


Szkoły policealne TEB Edukacja - Wrocław\n1 ZAWSZE W DOBRYM KIERUNKU\nZałożycielem szkół policealnych TEB Edukacja jest Towarzystwo Edukacji Bankowej S.A. - jeden z największych holdingów edukacyjnych w Polsce.\nSzkoły policealne TEB Edukacja działają w 49 miastach. Kształcimy na ponad 60 atrakcyjnych kierunkach, wśród nich znajdują się również te darmowe. Nauka trwa od 1 do 2,5 roku. Proponujemy w swojej ofercie kierunki z uprawnieniami szkół publicznych, czyli takie, na których możesz zdobyć państwowy dyplom technika oraz kierunki roczne, po których otrzymasz dyplom ukończenia szkoły policealnej.\nNajbardziej atrakcyjne kierunki w TEB Edukacja odział we Wrocławiu\n(cała oferta kierunków na stronie: www.teb.pl/miasta/wroclaw/oferta)\nAsystentka stomatologiczna - kierunek 1-roczny\nAsystent osoby niepełnosprawnej - 1-roczny bezpłatny\nHigienistka stomatologiczna - kierunek 2-letni\nOpiekunka dziecięca - 2-letni bezpłatny\nOpiekun medyczny z aktywizacją seniora - kierunek 1-roczny bezpłatny\nOpiekunka środowiskowa - 1-roczny bezpłatny\nRejestratorka/ Sekretarka medyczna - kierunek 1-roczny\nTechnik masażysta - kierunek 2-letni\nTechnik farmaceutyczny - kierunek 2-letni\nTechnik elekroradiolog - kierunek 2,5 letni\nTechnik dentystyczny - kierunek 2,5-letni\nTerapeuta zajęciowy - kierunek 2-letni\nTechnik sterylizacji medycznej - 1-roczny\nCharakteryzacja - kierunek 1-roczny\nKosmetyka estetyczna - kierunek 2-letni\nMakijaż permanentny- kierunek 1-roczny\nPodologia i pielęgnacja stóp - kierunek 1-roczny\nStylizacja paznokci z certyfikatem SEMILAC- kierunek 1-roczny\nTechnik usług kosmetycznych - kierunek 2-letni\nWizaż i stylizacja - kierunek 1-roczny\nGrafika komputerowa - kierunek 1-roczny\nOrganizacja sprzedaży internetowej e-commerce - kierunek 1-roczny\nProgramowanie aplikacji internetowych i mobilnych - kierunek 1-roczny\nProgramowanie gier komputerowych - specjalizacja e-sport - kierunek 1-roczny\nProjektowanie stron internetowych - kierunek 1-roczny\nProgramowanie JAVA- kierunek 1-roczny\nTechnik informatyk - kierunek 2-letni bezpłatny\nADMNISTRACJA I FINANSE\nTechnik BHP - kierunek 1,5-roczny bezpłatny\nTechnik administracji - kierunek 2-letni bezpłatny\nPośrednictwo nieruchomości w praktyce - kierunek 1-roczny\nOrganizator imprez ślubnych i konferencyjnych - kierunek 1-roczny\nCoach - trener - kierunek 1-roczny\nDekorator wnętrz z elementami florystyki - kierunek 1-roczny\nDietetyka- kierunek 1-roczny\nFlorysta - kierunek -1-roczny\nFotografia - kierunek 1-roczny\nInstruktor fitness - kierunek 1-roczny\nJęzyk angielski - kierunek 1-roczny\nJęzyk niemiecki - kierunek 1-roczny\nTrener personalny - kierunek 1-roczny\nTryb nauczania: dzienny, wieczorowy lub zaoczny\nUprawnienia: państwowy dyplom technika i/lub dyplom ukończenia szkoły policealnej\nOkres kształcenia: 1-2,5 lat\nCzesne: uzależnione od kierunku - szczegóły w sekretariacie:\nKierunki proponowane w Akademii III Wieku to:\nTryb nauczania: dzienny i wieczorowy\nOkres kształcenia: 1-2 lat\nCzesne: nauka bezpłatna!\nTechnikum TEB Edukacja we Wrocławiu jest szkołą niepubliczną, posiadającą uprawnienia szkoły publicznej. W placówce realizowane są programy nauczania zatwierdzone przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, a nadzór nad szkołą sprawuje Kuratorium Oświaty, a także jest wpisane do ewidencji szkół prowadzonej przez Prezydenta Miasta Wrocław.\nStawiamy na praktyczną naukę zawodów poszukiwanych na rynku pracy - minimum 50% zajęć to zajęcia praktyczne, które odbywają się albo u pracodawców, albo w naszych profesjonalnie wyposażonych pracowniach. Do dyspozycji naszych uczniów oddajemy sale wykładowe i pracownie specjalistyczne.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom naszych uczniów nawiązujemy kontakty z międzynarodowymi firmami oraz instytucjami z różnych dziedzin i branż.\nKończąc naukę uczeń może nie tylko uzyskać dyplom technika, dyplom ukończenia szkoły, czy matury, ale także certyfikat wystawiany przez znaną w danym środowisku instytucję, będący obiektywnym poświadczeniem kwalifikacji absolwenta.\nW poniższych zawodach prowadzimy zapisy na rok szkolny 2019/2020:\nTechnik Informatyk – technologie chmurowe Microsoft,\nTechnik Informatyk i E-sport – klasa patronacka MSI,\nTechnik Fotografii i Multimediów – klasa patronacka Canon (współpraca z DSW),\nTechnik Organizacji Reklamy (współpraca z DSW),\nTechnik Usług Fryzjerskich – klasa patronacka Schwarzkopf Professional.\nZgłoszenia do szkoły przyjmowane już są od stycznia 2019r., wystarczy złożyć podanie wraz ze świadectwem ukończenia - Uczniowie gimnazjów z II klasy lub wykaz ocen śródrocznych klasy III gimnazjum, w przypadku uczniów szkół podstawowych świadectwo VII klasy lub wykaz ocen śródrocznych z klasy VIII.\nSpecjalnie dla Ciebie nasze nowoczesne i profesjonalne sale: komputerowe, kosmetyczne, stomatologiczne, chemiczne, konwersatoryjne oraz dydaktyczne zostały urządzone w sposób pozwalający na pełne wykorzystanie czasu zajęć. Nasi słuchacze na co dzień korzystają z najnowocześniejszego oprogramowania i wysokiej klasy sprzętu, zdobywając tym samym niezbędne umiejętności praktyczne. Komfortowe sale wyposażone są w magnetowidy, DVD, kamery, rzutniki, projektory multimedialne - dzięki czemu łatwiej przyswoisz wiedzę.\nnajwyższej klasy sprzęt kosmetyczny, taki jak: aparat do mikrodermabrazji, łóżka kosmetyczne, kombajn 9-funkcyjny, stoliki do manicure, pistolety do przekłuwania uszu, woskownicę, podgrzewacz do parafiny, masażer do stóp, kombajn do paznokci, sterylizator UV, lampę SOLUX z filtrem niebieskim i czerwonym.\nDo Twojej dyspozycji jest również biblioteka Wyższej Szkoły Bankowej, w której znajdziesz książki potrzebne do opanowania wymaganej wiedzy.\nZapewniamy także bezpłatny całodniowy dostęp do Internetu. Na terenie szkoły znajduje się także barek oferujący ciepłe posiłki, przekąski i napoje.\nWiedza zostanie Ci przekazana przez wykwalifikowaną, przyjazną kadrę i doświadczonych pedagogów - to oni zadbają o to, żeby nikt na zajęciach się nie nudził. Kadrę dydaktyczną stanowią zarówno nauczyciele akademiccy z Akademii Ekonomicznej, Wyższej Szkoły Bankowej, praktycy z instytucji finansowych, urzędów i banków. Wykładowcy kierunków informatycznych posiadają uprawnienia, które umożliwiają im prowadzenie zajęć przygotowujących słuchaczy do zdawania międzynarodowych certyfikatów takich firm jak: Microsoft oraz Novell.\nKażdy z naszych pracowników dydaktycznych oceniany jest przez słuchaczy; to nam daje pewność, że zatrudniamy najlepszych. Nowoczesne metody nauczania umożliwią Ci szybsze przyswojenie teorii, którą przekształcisz w doświadczenie.\nSTUDIUJ DALEJ I TANIEJ\nChcesz po ukończeniu jednej z naszych szkół policealnych uczyć się dalej?\nMamy dla Ciebie niepowtarzalną ofertę. Na podstawie porozumienia Towarzystwa Edukacji Bankowej SA z Wyższymi Szkołami Bankowymi, masz szansę zostać studentem na preferencyjnych warunkach. Przysługuje Ci zwolnienie z opłaty wpisowej oraz 50% zniżki w czesnym w pierwszym semestrze nauki.\nUważasz że wybór naszej szkoły policealnej był dobrą decyzją?\nChcesz uczyć się dalej? Jeżeli podejmiesz naukę w naszych szkołach kolejny raz, za dowolnie wybrany kierunek zapłacisz mniej. Absolwentom naszej szkoły przysługuje zniżka nawet do 50% czesnego. Zwolnimy cię również z opłaty wpisowej. Liczba miejsc ograniczona!\nChcesz poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności? Mamy dla Ciebie specjalna ofertę. Każdy słuchacz, który zdecyduje się na podjęcie nauki równocześnie na dwóch kierunkach, zapłaci czesne w ratach obniżonych do 30%. Liczba miejsc ograniczona!\nSam decydujesz o liczbie i wysokości płaconych rat. Możesz wybrać jeden z następujących wariantów:\n10 rat - wariant możliwy do wykorzystania na każdym kierunku;\nPłatność za semestr z góry: 4% zniżki przy wpłacie do 30 września w semestrze jesiennym oraz do 28 lutego w semestrze wiosennym;\nPłatność za rok z góry: 6% zniżki przy wpłacie do 30 września.\nzobacz galerię TEB Edukacja Szkoły policealne TEB Edukacja Szkoły policealne TEB Edukacja Szkoły policealne


Bąblowica to choroba odzwierzęca, pasożytnicza. Do zakażenia dochodzi w wyniku połknięcia jaj tasiemca bąblowca. Źródłem zarażenia są odchody zwierząt mięsożernych, żywicieli ostatecznych pasożyta głównie lisów, jenotów, wilków rzadziej psów i kotów. Resztki odchodów zwierzęcia, zawierające jaja pasożyta mogą znajdować się na krzaczkach, mchu i owocach leśnych. Człowiek najczęściej zaraża się przez spożycie nie mytych owoców leśnych np. poziomek, czarnych jagód lub przeniesienie jaj z liści, czy sierści np. zarażonego psa do ust.Jaja są odporne na działanie niskiej temperatury, warunki środowiska i różne związki chemiczne. W optymalnych warunkach mogą zachować zdolności inwazyjne przez kilka miesięcy, w wysuszonym kale zwierząt ponad rok. <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nZagrożenie zarażeniem bąblowcem występuje w całym kraju, ale najwięcej przypadków zachorowań ma miejsce na Warmii i Mazurach oraz w województwie podkarpackim ( w 2006 roku w naszym województwie stwierdzono 10 zachorowań, w kraju 65).Występujący obecnie wzrost populacji lisów zwiększa zagrożenie bąblowicą.


Ogłoszenia parafialne: 2.XII.2018 | Parafia Rzymskokatolicka św. Jana Pawła II w Siedlcach – w budowie\nOgłoszenia parafialne: 2.XII.2018\n2 grudnia 2018 ks. Jarosław\tDodaj komentarz\nDzisiaj (2.XII) pierwsza niedziela Adwentu; pierwsza niedziela miesiąca, o godz. 8.40 Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP; Adoracja i spotkanie Kółek Różańcowych po sumie; gościmy dzisiaj przedstawicieli Katolickiego Radia Podlasie, którzy zapoznają nas z sytuacją rozgłośni i zadaniami Medów katolickich. Informują nas również o tym co w Kościele lokalnym;\nW poniedziałek wspomnienie św. Franciszka Ksawerego, kapłana; we wtorek wspomn św. Barbary, dziewicy i męczennicy; w czwartek św. Mikołaja bpa, w piątek św. Ambrożego, bpa i dra Kościoła;\nW sobotę urocz. Niepokalanego Poczęcia NMP – Msze Święte o 6.30, 9.00 i 18.00 oraz tego dnia Godzina Łaski prowadzona w kaplicy od godz. 12.00 do 13.00, zapraszamy. W sobotę kancelaria nieczynna. Podczas Mszy św. o godz. 18.00 poświęcenie medalików dzieciom przygotowującym się do I Komunii Świętej, rodzice przygotowują medaliki we własnym zakresie. O godz. 18.00 Msza za Ojczyznę\nKrąg Biblijny w poniedziałek o godz. 19.00, kolejna odsłona Księgi Apokalipsy\nChorych odwiedzimy w czwartek od godz. 8.00 z Najświętszym Sakramentem\nPierwszy czwartek miesiąca, nabożeństwo po Mszy Świętej wieczorowej (godz. 18.00) a następnie adoracja i modlitwa różańcowa w intencji kapłanów prowadzona przez Apostolat Złotej Róży.\nPierwszy piątek miesiąca spowiedź od godz. 17.30 a nabożeństwo po Mszy Świętej porannej i wieczorowej. Taca na misje.\nZa tydzień (9.XII) puszka na ubogich zbierana przez Caritas Parafialną\nZa tydzień (9.XII) rozpoczną się rekolekcje parafialne, które w naszej parafii poprowadzi ks. Leopold Powierża, michalita z Sanktuarium MB Bieszczadzkiej, wieloletni duszpasterz w krajach wschodu. 9 XII Msze Święte jak w każdą niedzielę, dla dzieci o 10.30 tylko po południu zapraszamy na godz. 18.00 młodzież, po Mszy konfer. W poniedziałek i wtorek Msze Święte o godz. 7.00; 9.00; 17.00; 19.00 i konferencje stanowe odpowiednio dla kobiet i mężczyzn.\nAdwent – czas radosnego, ale nie zabawowego, oczekiwania na zbawienie, czyli pokonanie grzechu i szatana przez narodzenie Chrystusa, życie i mękę. Opłatek, który otrzymamy od Parafii św. Jana Pawła II przez radnych parafialnych, niech leży na widocznym miejscu, najlepiej na domowym ołtarzyku, przy wieńcu adwentowym, który wszyscy powinniśmy organizować, aby przypominał, że tylko Bóg może nas nakarmić swoim Słowem, miłością, przebaczeniem i zaprowadzić pokój między nami. Dobrowolne ofiary przeznaczymy na przygotowanie planów pod przyszły kościół. Radnych Duszpasterskich proszę o odebranie pozostałych opłatków.\nZapraszamy na Roraty, które odprawiać będziemy o godzinie 6.30 w środę dla dzieci i sobotę dla młodzieży. Po roratach śniadanko, zapraszamy. Prosimy o przygotowanie lampionów, ponieważ będzie konkurs w ostatnie roraty.\nPrzez cały okres Adwentu formą wsparcia potrzebujących są świece Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom, które możemy zapalić potem podczas Wieczerzy. Ofiary minimalne to 5, 10, 15 i 20 zł.\nOgłaszamy akcję Rodzina- Rodzinie. Można wesprzeć uboższe rodziny z dziećmi paczką świąteczną. Chętni niech zgłaszają się do zakrystii po koperty z danymi.\nBóg zapłać młodzieży, która pomagała w zbiórce żywności na rzecz potrzebujących w supermarketach, Następna zbiórka żywności w supermarketach w dniach 7 i 8 grudnia; Zapraszam młodzież-wolontariuszy aby zapisać się na zbiórkę w czwartek na godz. 17.00\nBóg zapłać za ofiary a panom elektrykom i obsłudze kościelnej za zamontowanie gniazd, wyłączników i żyrandoli.\nKoncert na zakończenie obchodów 200-lecia naszej diecezji, dnia 8 grudnia o godz. 19.00 w katedrze.\nDostępne ziarna Słowa dla małżonków, będą w każdą niedzielę Adwentu nowe – szansa dla małżonków aby odświeżyć swoje małżeństwo\nEcho Katolickie przy drzwiach kaplicy a w nim: jak nie przegapić Adwentu? Czym, oprócz grzechu, skutkuje regularne opuszczanie niedzielnej Mszy św.; materiały dla Róż Żywego Różańca. Zachęcamy do czytania.\nPoprzedni wpisOgłoszenia parafialne: 25.XI.2018Następny wpisOgłoszenia parafialne: 9.XII.2018


Kolejny sezon badań miejskich w Kutnie - IAUŁ\nKolejny sezon badań miejskich w Kutnie\nObecne trwają kompleksowe badania kutnowskiego ośrodka miejskiego. Prace archeologiczne prowadzone są na obszarze Placu Wolności (danego rynku starego miasta), Rynku Zduńskim, przy tzw. Pałacu Saskim oraz Szkole Muzycznej. Badania archeologiczne realizowane przy Szkole Muzycznej pozwoliły zlokalizować rozległy zespół schronów wykonanych w okresie II wojny światowej bądź w okresie międzywojennym. Schrony w całości wymurowano z cegieł i przykryto nieistniejącymi już dzisiaj ceglanymi sklepieniami odcinkowymi. Do ich wnętrza prowadziły z powierzchni schody znajdujące się w północnej części kompleksu. W ceglanej, świetnie zachowanej posadzce odsłonięte zostały studnie kanalizacyjne zapobiegające zalaniu schronów wodą opadową. W trakcie prac oprócz kilku odcinków korytarzy odsłonięte zostało kwadratowe w przekroju wyjście ewakuacyjne (z zachowanymi śladami po drabince) oraz pomieszczenie będące miejscem, w którym gromadziły się osoby w trakcie zagrożenia (np. nalotem bombowym).\nBadania archeologiczne na Placu Wolności i Rynku Zduńskim dostarczyły szeregu niezwykle ciekawych, a co najważniejsze nowych informacji związanych z początkami formowania się kutnowskiego ośrodka miejskiego w okresie średniowiecza oraz jego rozwojem na przestrzeni wieków. W trakcie prac wyeksplorowane zostały do tej pory trzy drewniane studnie, z których pierwsza prawie 5 metrowej głębokości powstała najprawdopodobniej w XVIII wieku druga w wieku XVI–XVII, trzecia natomiast mogła funkcjonować nawet w okresie średniowiecznym. Dokładny czas ich wykonania ustalony zostanie na podstawie planowanych badań dendrochronologicznych drewna. W trakcie badań jest także trzecia tym razem ceglana studnia, która wymurowana została najprawdopodobniej w XIX wieku.\nNiemniej ciekawe okazały się obserwacje poczynione w obrębie nawarstwień rynkowych. W północnej części placu odsłonięte zostały relikty spalonego budynku pochodzącego z okresu średniowiecza, w południowej natomiast pozostałości po rozległym zbiorniku wodnym (stawie) oraz brukowanej alei bądź grobli. Dotychczas w trakcie prac badawczych pozyskano bardzo liczny i ciekawy materiał zabytkowy na który składały się monety, elementy stroju (guziki, szpilki, haftki, fragmenty tkanin i skór), przedmioty codziennego użytku (noże, łyżki, nożyce), grot broni drzewcowej, ołowiane plomby towarowe, fragmenty oraz całe naczynia ceramiczne i wiele innych.\nNiezwykle ciekawe okazały się badania archeologiczne przeprowadzone na obszarze XIX wiecznej wozowni stanowiącej element zaplecza kutnowskiego magistratu. Na obszarze, który po szerokopłaszczyznowych badaniach realizowanych w latach 2015–2018 wydawał się już bardzo dobrze poznany, udało się odsłonić relikty niewielkiego budynku wykonanego w konstrukcji szachulcowej być może jeszcze przed wzniesieniem tzw. Pałacu Saskiego. Budynek ten całkowicie spłonął w nieznanych okolicznościach a w jego sąsiedztwie wzniesiono w 1750 roku oficynę pałacową, którą zastąpiła wybudowana w II połowie XIX wieku wozownia. Być może czas budowy odkrytych konstrukcji uda się ustalić na podstawie zwęglonych belek z użyciem metody datowania radiowęglowego bądź też stosując datowanie luminescencyjne cegieł, z powodzeniem wykorzystane w procesie poznania Pałacu Saskiego. Możliwe, że budynek ten związany był z produkcyjną funkcją tego obszaru w okresie wczesnonowożytnym, o czym świadczy znalezienie w jego sąsiedztwie pieca garncarskiego.\nNarożnik odkrytego budynku\nPosadzka i studzienka odpływowa\nWejście do schronu w trakcie eksploracji\nWejście do głównego pomieszczenia schronu\nKorytarze i wyjście awaryjne ze schronu\nCzarna warstwa – pozostalosc po spalonym średniowiecznym budynku\nBunkier wyjście awaryjne i korytarz\nError: Error validating access token: Session has expired on Tuesday, 07-Aug-18 16:34:44 PDT. The current time is Sunday, 12-Jul-20 06:28:28 PDT.


BHP – bezpieczeństwo i higiena pracy – Proedukator\nPrzepisy i zalecenia dotyczące BHP mające zastosowanie do obiektów badawczych innych niż naczelne Po zakończeniu oceny ryzyka ostatnim krokiem przed opracowaniem planu zarządzania ryzykiem w zakresie BHP jest zrozumienie odpowiednich standardów BHP.\nPrzywództwo w instytucjach, w których naczelne są wykorzystywane w badaniach, nauczaniu lub testowaniu, nie tylko muszą być świadome zagrożeń w miejscu pracy i związanych z nimi zagrożeń podczas opracowywania swojego BHP, ale także muszą być poinformowane i zgodne z obowiązującymi przepisami i wytycznymi. Te warunki wstępne mogą stanowić wyzwanie, ponieważ w danej instytucji może obowiązywać wiele agencji lub przepisów. Regulacja może być narzucona na szczeblu federalnym i stanowym i może zależeć od tego, czy przedmiotowa praca naczelnych odbywa się w placówce federalnej czy instytucji finansowanej ze środków państwowych.\nW tym rozdziale opisano ważne przepisy i wytyczne oraz informacje kontaktowe o organizacjach, które mogą udzielać wskazówek i edukować w zakresie norm bezpieczeństwa. Ustawa o bezpieczeństwie i higienie pracy Ustawa o bezpieczeństwie i zdrowiu w pracy z 1970 r. stanowi, że wszyscy pracodawcy pozarządowi zapewniają swoim pracownikom bezpieczne i zdrowe miejsce pracy. Przewidziała także utworzenie Administracji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy oraz Krajowego Instytutu Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy. Ustawa ta nakazuje rządowi opracowanie i wydawanie norm w drodze publicznego procesu stanowienia prawa.\nPoprzedni wpisPoprzedni Budowa domów Gdańsk – materiał, klimat i projekt\nNastępny wpisNastępny Firma Saappur oferuje natrysk pianki Warszawa


Sylwia Gliwa w białej bluzce polskiej marki za 320 złotych\nW warszawskim ATM Studio odbył się wieczór - Wella Night of Inspiration, którego tematem przewodnim były oczywiście włosy oraz ich najmodniejsze stylizacje. Sylwia Gliwa pojawiła się na nim ponownie w ubraniach od polskich projektantów.\nPrzeczytajcie więcej o stylu Sylwii Gliwy\nSylwia Gliwa wybrała tym razem białą bluzkę z zimowej kolekcji est by eS. Marka Gosi Sobiczewskiej stawia na szczegóły, których nie widać na pierwszy rzut oka. Tym razem z pozoru prosta bluzka ozdobiona została reglanowym rękawem oraz asymetryczną, rozchylającą się plisą z przodu. Do tego mankiety i wykończenie dekoltu z elastycznej siatki, która jest znakiem rozpoznawczym est by eS. Bluzka ta kosztuje 320 złotych, a aktualnie można ją kupić w popularnych sklepach internetowych w promocyjnych cenach.\nWczorajszy pokaz MMC na sezon pre-fall 2014 okazał się wielkim sukcesem. Nie tylko na wybiegu można było oglądać świetne projekty, ale i na czerwonym dywanie. Przeczytajcie więcej o projektach MMC Sylwia Gliwa na imprezie pojawiła się w modnym komplecie od est by eS. Aktorka w printach z zimowej kolekcji tej polskiej marki wyglądała świetnie i świeżo. Legginsy, które miała na sobie to koszt 199 złotych, zaś podwiniętej na potrzeby stylizacji tuniki - 420 złotych. A do tego miała doskonałą fryzurę! Joanna Horodyńska w miedzianej marynarce w stylu lat 80. prezentowała się super. W końcu niemal wszystko, co miała na sobie było z metką MMC . Zaś Paulina Sykut w połyskującym wdzianku wyglądała elegancko i modnie. Zobaczcie więcej zdjęć gwiazd na pokazie MMC pre-fall 2014:\nGliwa już nie ukrywa męża przed mediami [FOTO]\nZobacz jak obściskiwali się na sportowym wydarzeniu\nMiniony weekend dla polskich celebrytek obfitował w wiele wydarzeń. Jednym z nich były zawody jazdy konnej Gałkowo Masters. Wśród obecnych znalazła się Sylwia Gliwa z mężem, Macinem Biernackim , kierowcą rajdowym. Aktorka "Na Wspólnej" nie wybrała dziwnego nakrycia głowy tak jak jej koleżanki po fachu. Zobacz: Dziwne kapelusze gwiazd. Lans za wszelką cenę? Dotychczas aktorka ukrywała swój związek przed mediami. Najwyraźniej tym razem postanowiła zrobić wyjątek. U boku męża Gliwa wyglądała na szczęśliwą i zakochaną. Para nie szczędziła sobie czułych spojrzeń i pocałunków . Przypominamy, że kilka miesięcy na świecie pojawiło się ich pierwsze dziecko.


Dorms.com Budapeszt Schronisko-Młodziezowe-hostel Adagio Hostel 1.0 Oktogon\nBudapeszt - Adagio Hostel 1.0 Oktogon\nPracownicy recepcji byli bardzo pomocni, wartość zaległa i czystość fantastyczna. Hostel przekroczył oczekiwania w oparciu o koszty.\nKilka dni przed naszym przyjazdem pojawiły się pewne problemy techniczne w hostelu, więc zamiast tego zostaliśmy umieszczeni w ich drugim hostelu, z prywatną łazienką (zarezerwowaliśmy wspólną) w tej samej cenie. Świetna lokalizacja (tuż przy najważniejszych placach, 37 stopni\nPub crawl Informacja turystyczna Kiosk z biletami Strefa wspólna/ogólnodostępna Sala telewizyjna Salon / lounge Miejsca integracji i rozrywki\nSzukaj więcej obiektów: Budapeszt\nAddress: Andrássy út 53., 1062, Budapeszt, Węgry\nAdagio hostels are located in places with easy access to central Budapest locations. No hard work with maps, just easy backpacking!\nHomely atmospheres, affordable prices, free luggage storage, individual security lockers, and comfortable beds, all served by a friendly and helpful staff.\nWe provide free WIFI, free linen, free unlimited coffee and/or tea , cooking facilities, washing facilities, free DVDs, security lockers with individual keys, free maps, free Budapest Guide.\nMinimalny wiek Minimum age with guardian Klimatyzacja w pokojach Kontakt Jedzenie dozwolone Klucz do pokoju w formie karty Górne lub dolne miejsce na łóżku piętrowym (hostel nie jest zobowiązany do zagwarantowania wybranego miejsca) Suszarka do włosów: Na żadanie\nTV Kontakt Udogodnienia do przygotowania kawy / herbaty: Na każdym piętrze. Suszarka do włosów Klucz w formie karty Klimatyzacja\nLanguages Spoken: Angielski | Węgierski\nKilka dni przed naszym przyjazdem pojawiły się pewne problemy techniczne w hostelu, więc zamiast tego zostaliśmy umieszczeni w ich drugim hostelu, z prywatną łazienką (zarezerwowaliśmy wspólną) w tej samej cenie. Świetna lokalizacja (tuż przy najważniejszych placach, 37 kroków od stacji metra - liczy się). Pokój z oddzielnymi kluczowymi samochodami (dzięki czemu nie musisz mieć jednego klucza na pokój). Bardzo czysty i nowoczesny.\nlokalizacja, rozmiar (był mały, lubię to) i cena\nLokalizacja jest świetna. Dzienny recepcionista dość pomocny i zabawny. Bardzo dobra atmosfera między ludźmi tam. Czysto i przyjemnie.\nPodobało mi się projekt tego miejsca, wybraliśmy mały pokój odpowiedni dla 2 osób i było to wystarczające do tego celu. Byłem też miły i przytulny. Łatwo znalazłem to, czego szukałem.\nPrzestronne dorms (mieliśmy nawet balkon z naszego pokoju), ładne i czyste. Personel był naprawdę pomocny.\nDoskonały wybór, przyjazny, pomocny personel mówi po angielsku zawsze miły i oferuje pomoc. Dobrze zarządzany, spokojny w nocy bez żadnych rowdiness.The doskonałe miejsce na metro-tram. DUŻO komfortowy wspólny obszar i duża kuchnia z dużą ilością p\nDoskonały wybór, przyjazny, pomocny personel mówi po angielsku zawsze miły i oferuje pomoc. Dobrze zarządzany, spokojny w nocy bez żadnych rowdiness.The doskonałe miejsce na Metro-tram tram. DUŻO komfortowy wspólny obszar i duża kuchnia z dużą ilością płyt narzędzi urządzeń itp. 2 Lodówki. Zadowolony z mojego pobytu.\nŚwietna lokalizacja, piękny stary budynek. Bardzo bezpieczne z szafkami w każdym pokoju. Bardzo przyjazny i pomocny personel.\nLudzie są bardzo przyjaźni i kocham atmosferę, ponieważ wszyscy są fajni w mieszaniu.\nBardzo dobry hostel, dobra atmosfera i przyjazne miejsce sprzyjające spotkaniom. I tanie ze względu na lokalizację!\nDobry hostel centralny. Czyste pokoje i miła obsługa\nLokalizacja jest najlepsza ze wszystkich. Blisko centrum, blisko transportu, blisko sklepów.\nWszystko jest bardzo, bardzo ładne\nŚwietny personel, czyste miejsce i niesamowita lokalizacja! = D\nBlisko centrum zabawy, centrum kultury, ale dość miejsca. Czysta kuchnia, lodówka, prysznice, toalety. Następnym razem znowu!\nHostel był w doskonałej lokalizacji (1 min od stacji metra, pieszo do centrum kina, wiele ciekawych rzeczy w pobliżu)! Rzeczy były bardzo pomocne i przyjazne. Obiekty były bardziej niż zadowalające (zdjęcia tutaj nie doceniają wartości i jakości hostelu;)) i oczywiście mają Xbox 360!\nLokalizacja była całkiem dobra, a połączenie WiFi było przyzwoite.\nBlisko do Placu Bohaterów. W pobliżu strefy imprezowej.\nKupiłem pizzę i zostawiłem ją w lodówce (zamkniętej). W ten dzień "wyczyścili" firdge. Ale czyste dla nich jest wyrzucenie wszystkiego. 30 minut spacerem od centrum miasta. Nie ufaj poradom de personal, przejdź do Centrum Informacji Turystycznej\nKupiłem pizzę i zostawiłem ją w lodówce (zamkniętej). W ten dzień "wyczyścili" firdge. Ale czyste dla nich jest wyrzucenie wszystkiego. 30 minut spacerem od centrum miasta. Nie ufaj poradom de personal staff, przejdź do Centrum Informacji Turystycznej (na przykład, nie mogłem odwiedzić Parlamentu, ponieważ dostałem złe informacje). Facet, który zostaje w nocy jest wyjątkiem!\nBardzo pomocny personel, znakomita lokalizacja i mnóstwo rzeczy do zrobienia w międzyczasie (FIFA 13 !: D).\njest to niesamowity hostel, w pięknym budynku, akademiki są ogromne, atmosfera jest świetna! jest bardzo czysty i nowoczesny i położony w pięknej okolicy miasta!\nNazwa obiektu: Adagio Hostel 1.0 Oktogon


Lakierowanie proszkowe to bardzo efektywna technika. – Cosmetic derm\nLakierowanie proszkowe to niezmiernie funkcjonalna metoda. Technika ta polega głównie na nanoszeniu na powierzchnię detalu, który jest poddawany malowaniu farby w postaci proszku za pomocą odpowiedniego natrysku. Istotne jest tutaj jednak to, żeby malowana powierzchnia była właściwie oczyszczona w sposób mechaniczny i chemiczny.\nOgromną superlatywą, którą ma takie malowanie jest zwłaszcza jego ogromna efektywność. Nazywa się ją nawet najefektywniejszą techniką malowania. Farby w formie proszku zapewniają niebywale gładkie powłoki. Tego typu efektu finalnego bez wątpienia nie uzyskalibyśmy jeśli zastosujemy zwyczajne farby w formie ciekłej. Myślę, że nie sposób również nie zauważyć, że farby proszkowe są wyjątkowo wszechstronne. Używać je będziemy mogli prawie wszędzie i zawsze dadzą wspaniały efekt finalny choćby tylko w połysku.\nNastępną superlatywą używania tego typu farb jest niewątpliwie ich ekologia. W czasach w których środowisko naturalne ma duże znaczenie wydaje się to zwłaszcza istotne. Możemy stwierdzić, iż niektóre z farb proszkowych mają specjalne atesty, które umożliwiają wykorzystywać je na żywności. Fakt ten więc powinien nam dużo mówić jak olbrzymi poziom bezpieczeństwa dla człowieka jak i naturalnego środowiska one reprezentują. W momencie kiedy zatem będziemy w przyszłości coś malować – zdecydujmy się na farby w formie proszku. Zyskamy dzięki ich zastosowaniu wspaniały efekt oraz jednocześnie zatroszczymy się o swoje środowisko.\nWięcej: Malowanie proszkowe\nPrevious Drewno do kominka należy składować w kawałkach o długości 30 cm.\nNext Tłumacz jęz. niemieckiego z odpowiednimi uprawnieniami i dokumentami niewątpliwie będzie idealnym wyborem.