Kruk zredukował zapisy o 55,1 proc., zapowiada kolejne emisje - Obligacje.pl\nKruk zredukował zapisy o 55,1 proc., zapowiada kolejne emisje\nW wartej 25 mln zł publicznej ofercie obligacji windykacyjnej spółki inwestorzy złożyli zapisy o wartości 55,7 mln zł.\nPodczas trwającej ponad dwa tygodnie subskrypcji po dług Kruka zgłosiło się 898 inwestorów, którzy złożyli łącznie 1061 zapisów. Średnia wartość zapisu sięgnęła więc 52,5 tys. zł (62,1 tys. zł w przeliczeniu na inwestora).\nOstatecznie papiery Kruka trafiły do 880 inwestorów.\n- Dla tych inwestorów, których zmartwiła redukcja zapisów o 55 proc. mam dobrą wiadomość - to była dopiero pierwsza emisja pod nowym prospektem i z pewnością będą kolejne. Kruk chce rozwijać swoją działalność wspierając się emisjami i odbudowywać przy tym rynek obligacji. Dla Kruka, inwestorzy indywidualni są bardzo ważni - powiedział Piotr Krupa, prezes Kruka cytowany w komunikacie prasowym.\nWarta 25 mln zł oferta obligacji serii AJ1 została przeprowadzona w ramach programu o wartości 700 mln zł, dla którego KNF zatwierdziła prospekt na początku lipca.\nZa pięcioletnie niezabezpieczone papiery dłużne Kruk proponował inwestorom WIBOR 3M plus 3,5 pkt proc. marży, czyli tyle samo, co w dwóch poprzednich emisjach kierowanych do inwestorów indywidualnych, zamkniętych w lutym tego roku i listopadzie ubiegłego roku.\nNa Catalyst notowanych jest 20 serii obligacji Kruka, w tym dwie w euro. Najdłuższy złotowy dług windykatora z terminami spłaty w latach 2023-2025 wyceniany jest na 5,1-5,3 proc. rentowności brutto.


plytkisklep - opinie (1235)\nBardzo sprawna współpraca, super doradztwo.. Polecam\nDanka miesiąc temu\nPłytki dobrze zapakowane, szybka przesyłka. Polecam zakupy w tym sklepie\nWszystko ok. Tak jak plytki tak wymiana uszkodzonych .bezproblemowo i blyskaicznie.Polecam w 100 procentach i dziekuje,\nOdpowiedni ludzie na odpowiednim miejscu. Kupiłam płytki bardzo trudno dostępne w dobrej cenie. Przesyłka błyskawiczna, a towar świetnie zabezpieczony. Jestem zachwycona łatwością zakupów, no i oczywiście płytkami, które na żywo są jeszcze ładniejsze niż na zdjęciach. Oby każde zakupy były tak przyjemne.\nJeśli chodzi o zamówienie to obsługa jest tylko miła podczas składania zamówień- wtedy ma czas aby porozmawiać i skonsultować zamówienie.Oczywiście dostawa również bez zastrzeżeń. Jednakże sklep zapomina powiedzieć - że jeśli składasz zamówienie na płytki tego samego rodzaju w innych wymiarach mogą przyjść w różnych odcieniach -podobno nawet nie muszą informować o tym klienta. dodatkowo jak rozmawiasz z przedstawicielem firmy nie potrafi nawet przeprosić tylko upiera się że nie musiał o takim szczególe informować. Oczywiście nie ma znaczenia że płytki miały mieć ten sam kolor, a masz dwa odcienie i to nie jest ich problem tylko ty zostajesz z tym sam. Rozumiem , gdyby płytki były zamawiane osobno a nie łącznie to wówczas można otrzymać inny odcień- ale przy zamówieniu łącznym sprzedawca powinien o takim fakcie poinformować. Gdybym chciała mieć inne odcienie to zamówiłabym inne kafle. Odradzam tego sprzedawcę ponieważ jest to nieuczciwe podejście do sprzedaży. Dodatkowo nie potrafi rozwiązać problemu tylko śmieje się do słuchawki twierdząc " że nie musi o wszystkim informować" .Jeśli w opisie kupowanego produktu brakuje opisu o odcieniach to znaczy że sprzedaje towar z ukrytymi informacjami na jego temat. Uważaj i sprawdzaj za nim kupisz. Mi sprzedawca powiedział : "Gdyby Pani zapytała to byśmy Pani odpowiedzieli". Tylko pytanie mogłoby być zadane kiedy konsument miałby świadomość o tym że jest możliwość różnych odcieni pod tą samą nazwą. 90% konsumentów nie ma takiej wiedzy więc; ja takiej nie posiadałam do dziś. uważajcie. Bo nie wiem co jeszcze na płytce może się różnić? jeśli odcień może być inny mimo tej samej nazwy to czemu wymiar ma być ten sam...


Na spacer po zielonym Mokotowie zabrało nas Biuro Turystyczne PTTK „TRAKT”.\nTematem spaceru był „A wiosną niechaj wiosnę, nie Polskę, zobaczę mokotowskie ślady Skamandrytów„.\nSkamandryta to członek poetyckiej grupy Skamander, którą zaczęli formować w 1916 roku m.in. Julian Tuwim, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński oraz Jan Lechoń.\nSpacer rozpoczął się na ul. Narbutta 9 w Warszawie, bowiem kamienica należała do Bronisława Knastera – matematyka, wykładowcy politechniki we Lwowie i Warszawie, a potem politechniki we Wrocławiu, odkrywcy „pseudołuku”, czyli krzywej K. Na jednej z kamienic widnieje potłuczona porcelana z Wałbrzycha.\nPotem poszliśmy na Dolną, która biegnie od ul. Belwederskiej do ul. Puławskiej, przy której zachował się szereg przedwojennych kamienic i budynków. Wśród nich pod nr 42 gmach d. Instytutu Higieny Psychicznej, w nim obecnie hostel Garden Villa.\nróg ul. Puławskiej – zabytkowe ujęcie wody z 1924 roku, odrestaurowane w 2013 roku, udekorowane kopiami dawnych płaskorzeźb przedstawiających delfina i syrenkę. Spacer zakończyliśmy w Kościołe Św. Michała Archanioła na ul. Puławskiej 95 w Warszawie. W 1939 r. kościół uległ częściowemu, a podczas Powstania Warszawskiego 1944 r. całkowitemu zniszczeniu. W 1945 r. częściowo go odbudowano, a w roku 1947 r. ówczesny proboszcz ks. Stefan Piotrowski, rozpoczął budowę całkowicie nowego kościoła na trzykrotnie większym gruncie.\nNapisano w Spacer z przewodnikiemOtagowano PTTK „TRAKT”


W dziupli demontowano luksusowe auta skradzione w Wielkiej Brytanii - Aktualności - Informacyjny Serwis Policyjny\nPolicjanci z Zarządu w Białymstoku Centralnego Biura Śledczego Policji na terenie województwa podlaskiego zlikwidowali dziuplę samochodową, ukrytą w kompleksie leśnym. Śledczy znaleźli w niej mnóstwo części i podzespołów pochodzących głównie z mercedesów, ale były tam także elementy od audi, bmw i forda. Jak się okazało, były to w większości nowe samochody, a najstarsze auto, którego elementy znaleziono w dziupli było sześcioletnie.\nZ ustaleń policjantów wynika, że do dziupli wjeżdżały luksusowe auta, pochodzące z kradzieży na terenie Wielkiej Brytanii. Po usunięciu cech identyfikacyjnych były one demontowane na części i sprzedawane, między innymi za pośrednictwem portali internetowych.\nDzięki współpracy ze specjalistami z dziedziny identyfikacji pojazdów Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie, pomimo naniesionych zmian, ustalono numery identyfikacyjne siedmiu mercedesów, audi, bmw oraz forda. Funkcjonariusze udowadniając niezgodne z prawem pochodzenie elementów samochodowych uniemożliwili ich sprzedaż, a w efekcie nielegalny zarobek.\nPodczas prowadzonych działań policjanci CBŚP zatrzymali mężczyznę, któremu w Prokuraturze Rejonowej w Białymstoku, przedstawiono zarzuty paserstwa dziesięciu samochodów, o łącznej wartości 2 milionów złotych. Na podstawie zebranego materiału dowodowego sąd zastosował wobec zatrzymanego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na 3 miesiące.\nPolicyjna akcja CBŚP była poprzedzona wielomiesięczną pracą operacyjną. Wszystkie czynności funkcjonariusze wykonują pod nadzorem Prokuratury Rejonowej w Białymstoku,\nFilm W dziupli demontowano luksusowe auta skradzione w Wielkiej Brytanii\nPobierz plik W dziupli demontowano luksusowe auta skradzione w Wielkiej Brytanii (format mp4 - rozmiar 8.75 MB)\nTagi: przestępczość samochodowa, CBŚP


BHP | Szkolenia wstępne i okresowe\nStrona główna»Obsługa firm»Kompleksowa obsługa firm»Szkolenia wstępne i okresowe pracowników\nSzkolenia wstępne i okresowe pracowników\nNasza firma poprowadzi wstępne i okresowe szkolenia z zakresu BHP w Państwa zakładzie pracy. Każde powierzone nam zadanie traktujemy indywidualnie, dostosowując program i tematykę szkoleń do branży, w której prowadzą działalność Nasi Klienci. Postaramy się, by szkolenia były atrakcyjne. W trakcie szkoleń wykorzystujemy najnowsze środki dydaktyczne w postaci filmów i prezentacji multimedialnych.\nSzkolenia wstępne BHP pracowników jakie przeprowadzamy w Państwa firmie to szkolenia wstępne ogólne zwane instruktażem ogólnym. Przeznaczone są one dla osób rozpoczynających pracę w danym zakładzie pracy, dla uczniów lub studentów odbywających praktykę u pracodawcy, dla stażystów i uczniów szkół zawodowych, którzy są zatrudnieni w celu praktycznej nauki zawodu.\nCelem tego szkolenia jest przekazanie wiedzy o podstawowych przepisach bhp zawartych w Kodeksie pracy i innych dokumentach (układach zbiorowych pracy, regulaminach). Te szkolenie obejmuje także zasady udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku.\nSzkolenia okresowe bhp jest przeprowadzane w odstępach czasowych określonych w odpowiednich przepisach. Częstotliwość obowiązkowego przeprowadzenia szkoleń bhp pracowników jest inna dla każdej grupy zawodowej. I tak np.:\nraz na rok dla pracowników na stanowiskach robotniczych, gdy ich praca jest szczególnie niebezpieczna,\nraz na trzy lata dla pracowników na stanowiskach robotniczych,\nraz na pięć lat dla osób kierujących pracownikami, dla pracowników inżynieryjno – technicznych,\nraz na sześć lat dla pracowników administracyjno – biurowych\nOferujemy Państwu przeprowadzenie następujących okresowych szkoleń BHP dla pracowników:\nSzkolenia BHP dla pracowników na stanowiskach robotniczych\nSzkolenia BHP dla pracowników inżynieryjno-technicznych\nProwadzimy także szkolenia z zakresu udzielania pierwszej pomocy i ochrony przeciwpożarowej.\nPodstawą prawną, w której zawarte są przepisy regulujące zakres szkoleń wstępnych i okresowych jest Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 180, poz. 1860 z późniejszymi zmianami).


Nie ma reakcji, będzie protest | Region Gdański NSZZ „Solidarność”Region Gdański NSZZ „Solidarność”\nAni Rząd RP, ani MEN nie zareagowały na postulaty „Solidarności”, protest zostanie więc zaostrzony. W Warszawie odbędzie się manifestacja.\nRada Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania podjęła decyzję o zaostrzeniu form protestu. Do 15 kwietnia organizacje zakładowe i międzyzakładowe „Solidarności” w szkołach i placówkach oświatowych wejdą w spór zbiorowy z pracodawcami (w świetle prawa Związek nie może wejść w spór zbiorowy bezpośrednio z Rządem). W ramach prowadzonych sporów zbiorowych struktury związkowe w regionach powinny podjąć akcję informacyjno-protestacyjną, polegającą m.in. na oflagowaniu szkół, organizowaniu konferencji prasowych, a także pikiet pod biurami poselskimi, blokad przejść itp. Oprócz ogólnych postulatów Sekcji Krajowej organizacje związkowe mogą zgłaszać pracodawcom inne żądania, dotyczące na przykład poprawy warunków pracy, podwyżek płac dla pracowników obsługi i administracji szkół itp.\n28 kwietnia odbędzie się manifestacja pod Kancelarią Prezesa Rady Ministrów. Rada KSOiW apeluje do członków NSZZ „Solidarność” o aktywny udział we wszystkich akcjach protestacyjnych.\n« Wizyta w biurze poselskim\nNowy Duszpasterz Ludzi Pracy w Polsce »


Ulgi i udogodnienia dla rodzin zastępczych w Poznaniu - Poznan.pl\nUlgi i udogodnienia dla rodzin zastępczych w Poznaniu\nPoznańskie rodziny zastępcze oraz wychowankowie rodzin zastepczych mogą korzystać z ulg i udogodnień w codziennym życiu:\nUlgi komunikacyjne: bezpłatne przejazdy dla wychowanków rodzin zastępczych.\nRada Miasta Poznania w dniu 8 września 2015 r. przyjęła uchwałę Nr XVI/177/VII/2015w sprawie ustanowienia zwolnień i ulg w opłatach za przejazdy lokalnym transportem zbiorowym.\nZgodnie z zapisami przedmiotowej Uchwały, "dzieci z rodzinnych domów dziecka, rodzin zastępczych, placówek opiekuńczo-wychowawczych, stale przebywających na terenie Poznania" nabywają uprawnienia do bezpłatnych przejazdów lokalnym transportem zbiorowym na terenie Poznania.\nUprawnienie przysługuje dzieciom na podstawie imiennej karty PEKA z zapisaną na niej informacją o uprawnieniu, nie dłużej niż do 30 września roku kalendarzowego, w którym kończą 25 rok życia.\nPomoc dla pełnoletnich wychowanków rodzin zastępczych:\npoprzez możliwość pobytu w mieszkaniu chronionym;\npoprzez ułatwienia w miejskim systemie punktacji dla osób starających się o przydział mieszkania z zasobów lokalowych Miasta Poznania.\nSpecjalistyczne wsparcie rodzin zastępczych\nKażda rodzina może skorzystać także z pomocy zespołu Centrum Wspierania Rodzin "Swoboda".Zatrudnieni w Centrum specjaliści ds. pracy z dzieckiem i rodziną, psycholodzy, pedagodzy, prawnicy służą wiedzą, poradą i pomocą.\nudogodnienia z tytułu posiadania Karty Rodziny Dużej\nRodziny zastępcze oraz dzieci przebywajace w rodzinach zastępczych jako rodziny wielodzietne mogą korzystac z preferencyjnej oferty Miasta i jego Partnerów biorących udział w projekcie Poznań PRO- promocja, rozwój i ochrona rodzin wielodzietnych w Poznaniu.\nUdogodnienia w komunikacji MPK\nUdogodnienia dla starających sie o przydział mieszkania z zasobów lokalowych Miasta Poznania\nSpecjalistyczne wsparcie dla rodzin zastępczych\nAktualnie wyświetlana strona - Ulgi i udogodnienia dla rodzin zastępczych w Poznaniu


3 Niedziela Wielkiego Postu Rok A – U źródeł wody życia\nJezus przybył do miasteczka samarytańskiego, zwanego Sychar, w pobliżu pola, które Jakub dał synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła tam kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: „Daj Mi pić”. Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta dla zakupienia żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: „Jakżeż Ty będąc Żydem prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?” Żydzi bowiem nie utrzymują stosunków z Samarytanami. Jezus odpowiedział jej na to: „O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: «Daj Mi się napić», prosiłabyś Go wówczas, a dałby ci wody żywej”. Powiedziała do Niego kobieta: „Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Jakuba, który dał nam tę studnię, z której pił i on sam, i jego synowie, i jego bydło?” W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: „Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu”. Rzekła do Niego kobieta: „Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”. A On jej odpowiedział: „Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj”. A kobieta odrzekła Mu na to: «Nie mam męża». Rzekł do niej Jezus: „Dobrze powiedziałaś: «Nie mam męża». Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą”. Rzekła do Niego kobieta: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga”. Odpowiedział jej Jezus: „Wierz Mi, niewiasto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, owszem, już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, i takich to czcicieli chce mieć Ojciec. Bóg jest duchem; potrzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie”. Rzekła do Niego kobieta: „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko”. Powiedział do niej Jezus: „Jestem Nim Ja, który z tobą mówię”. Na to przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z kobietą. Jednakże żaden nie powiedział: „Czego od niej chcesz?” lub „Czemu z nią rozmawiasz?” Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła tam ludziom: „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?” Wyszli z miasta i szli do Niego. Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: „Rabbi, jedz!” On im rzekł: „Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie”. Mówili więc uczniowie jeden do drugiego: „Czyż Mu kto przyniósł coś do zjedzenia?” Powiedział im Jezus: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. Czyż nie mówicie: «Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa?» Oto powiadam wam: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak bieleją na żniwo. Żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne, tak iż siewca cieszy się razem ze żniwiarzem. Tu bowiem okazuje się prawdziwym powiedzenie: Jeden sieje, a drugi zbiera. Ja was wysłałem żąć to, nad czym wyście się nie natrudzili. Inni się natrudzili, a w ich trud wyście weszli”. Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: „Powiedział mi wszystko, co uczyniłam”. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich pozostał. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło na Jego słowo, a do tej kobiety mówili: „Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata” (J 4,5–42).\nDoktor Howard Kelly, sławny chirurg z Baltimore znany był z wierności zasadom chrześcijańskim. Bardzo często w klapie jego marynarki można było zauważyć kwiat róży. Z wiadomych tylko jemu powodów róża ta zachowywała świeżość i piękno przez bardzo długi czas. Kiedy pytano go o sekret jaki się za tym kryje, dr Howard odwracając klapę marynarki pokazywał małą buteleczkę z wodą. Łodyga róży przechodziła przez dziurkę w klapie marynarki i sięgała wody. I to był sekret długiej żywotności róż. W ten to sposób dr Howard dawał do zrozumienia pytającym, że źródłem udanego i pięknego życia jest zanurzenie się w ożywiającej wodzie, którą jest Jezus Chrystus (Wilbur E. Nelson, 44).\nJakże różne treści kryją się pod pojęciem „pięknego, udanego życia”. W tej różnorodności można wyłuskać kilka stwierdzeń, życzeń, które są najczęściej powtarzane. Oto kilka z nich, zasłyszanych czasie składania życzeń po uroczystym ślubowaniu małżeńskim przed ołtarzem: „trwania płomiennej miłości, długich lat życia, zdrowia, dużo pieniędzy (najlepiej kilka milionów dolarów wygranych w Lotto), powodzenia w pracy (własny biznes lub dyrektorstwo), udanych dzieci ( czasami zdarzają się takie życzenia) itd. Spełnienie tych życzeń, chociażby w części ma się złożyć na piękne, udane życie. Najczęściej w tych życzeniach nie ma odniesień religijnych. Ale o tym mówił kapłan błogosławiący małżeństwo. Zachęcał, aby nowożeńcy zaufali Chrystusowi, oparli swe życie na Jego nauce, a wtedy On poprowadzi ich drogą pięknej miłości.\nZakotwiczenie w Chrystusie ma realny wpływ na bieg ziemskich spraw. Przed laty opublikowano w prasie wyniki badań amerykańskich uczonych. Okazuje się, że ludzie autentycznie wierzący, uczęszczający do kościoła cieszą się lepszym zdrowiem, dłużej żyją i są bardziej zadowoleni z życia. Ale to nie to jest najważniejszym owocem wiary. Wiara otwiera nas na wieczność. Odnajdujemy w niej „źródło wody tryskającej ku życiu wiecznemu”.\nSiedem wieków przed ewangelicznym wydarzeniem, zacytowanym na wstępie tych rozważań Asyria zagarnęła północną część państwa Izraelskiego. Większość ludności żydowskiej wysiedlono. Ich miejsce zajęli nowi przybysze spoza narodu żydowskiego. Nowo przybyli przyjmowali zwyczaje religijne pozostałej ludności żydowskiej i mieszali się z nimi. Zwano ich samarytanami. Zachowywali oni prawo i tradycje żydowskie. Jednak Żydzi z południa nie traktowali ich jako potomków Abrahama. Z upływem czasu narastała niechęć między Samarytanami a Żydami. Ostatecznie doprowadziło to do tego, że Samarytanie wybudowali sobie własną świątynię i odseparowali się od Żydów, którzy mieli swoją świątynię w Jerozolimie. Te dwie grupy nie rozmawiały ze sobą i wzajemnie się unikały. Prośba Jezusa zaskoczyła kobietę; on będąc Żydem rozmawia z Samarytanką, nie do przyjęcia w tamtych czasach była także publiczna rozmowa rabina z kobietą. Rabin nie rozmawiał publicznie nawet ze swoją żoną. Jezus łamiąc ówczesne prawa i zwyczaje daje do zrozumienia, że ma do przekazania ludzkości ważniejszą sprawę niż zachowanie zasad i praw ustanowionych przez ludzi.\nRozmowa z Samarytanką jest najpełniejszą katechezą przeprowadzoną przez Jezusa zanotowaną przez ewangelistów. Zaczęło się od prośby o wodę, a zakończyło się wyznaniem wiary w Jezusa jako Mesjasza. W trakcie rozmowy Jezus mówi, że może dać wody, która zaspokoi najgłębsze pragnienie, człowiek nie będzie więcej pragnął, co więcej, ta woda stanie źródłem życia wiecznego. Samarytanka bardzo dosłownie przyjęła słowa Jezusa, odpowiadając: „Daj mi tej wody, abym już więcej nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”. Samarytanka nie zrozumiała, o czym Jezus mówi. Dlatego Jezus każe jej przyprowadzić męża. „Nie mam męża”- odpowiada. I Jezus dodaje: „Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś, bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz nie jest twoim mężem”. Zdziwiona wyznaje: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem”. To stwierdzenie było początkiem na drodze prowadzącej do wyznania, że Jezus jest Mesjaszem, źródłem wody tryskającej na życie wieczne.\nŚw. Augustyn, który po bardzo burzliwym życiu odnalazł Chrystusa w swoich wyznaniach zapisał: „Niespokojne jest serce dopóki nie spocznie w Bogu”. A w innym miejscu napisze: „Teraz w spokoju wzrastam, ponad wszystkie inne, ponieważ podtrzymuje mnie Bóg, który jest ponad wszystkimi rzeczami. Z jakim spokojem śpiewamy Chrystusowi, ponieważ na Jego drodze pozostajemy bezpieczni. Chrystus przywraca zdrowie słabym i pokonanym przez burze duszom. Pan jest naszą opoką, o którą każdy może się bezpiecznie oprzeć”.\nTrzecia niedziela Wielkiego Postu jest wezwaniem do głębszego zanurzenia się w źródle wody życia, którym jest sam Jezus Chrystus. Poprzez to zanurzenie nasze życie poszerza się o wymiar wieczności, a nasze pragnienia i plany ziemskie, chociażby nie w pełni zrealizowane, skąpane w tym Źródle znajduje ostatecznie spełnienie (Ku wolności).\nSynowie Izraela rozbili obóz w Refidim, ale lud pragnął tam wody i dlatego szemrał przeciw Mojżeszowi i mówił: „Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?”. Mojżesz wołał wtedy do Pana i mówił: „Co mam uczynić z tym ludem? Niewiele brakuje, a ukamienują mnie!”. Pan odpowiedział Mojżeszowi: „Wyjdź przed lud i weź kilku ze starszych Izraela ze sobą. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie”. Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej. I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się synowie izraelscy i wystawiali Pana na próbę, mówiąc: „Czy też Pan jest rzeczywiście pośrodku nas, czy nie?” (Wj 17,3–7).\nMała Kasia była niezmordowana w zadawaniu pytań. Dlaczego śnieg jest zimny? Dlaczego jemy trzy razy dziennie? Dlaczego musimy się myć? Dlaczego ludzie umierają? Co się dzieje z ludźmi po śmierci? Dlaczego na plaży jest piasek? Dlaczego ptaki latają, a my nie? Dlaczego na tym budynku jest krzyż? Kto zawiesił na niebie słońce, gwiazdy i księżyc? Takich i tym podobnych pytań dziewczynka zadawała tysiące. Cała rodzina miała nieraz tego dość. Starano się choć trochę wyhamować dociekliwość dziecka. Pewnego razu matka zapytała Kasię, dlaczego ciągle pyta. Kasia odpowiedziała, że chce wszystko wiedzieć, bo może się przydać w trudnej sytuacji. Matka zasugerowała jej, że w życiu nie koniecznie musimy wszystko wiedzieć, zresztą jest to niemożliwe. Jednak ten argument nie przekonał małej Kasi. Zwrot: dlaczego? nadal był najczęściej używanym słowem przez dziewczynkę. Jednak po pewnym czasie Kasia przestała pytać. Zaintrygowana mama zapytała, dlaczego teraz nie zadaje tylu pytań. Na co Kasia odpowiedziała: „Znam już odpowiedź na najważniejsze pytania. Nasz katecheta na lekcji religii powiedział, że Jezus przyszedł na ziemię, aby odpowiedzieć na najważniejsze nasze pytania. Powiedział, że Bóg nas kocha i nigdy nie złamie swojej obietnicy. Gdy Mu uwierzymy wszystko będzie miało dobry koniec, nawet, gdy teraz nie wygląda to najlepiej”.\nW naszym dorosłym życiu stajemy także przed wieloma pytaniami. Aby znaleźć na nie odpowiedź bierzemy do ręki gazetę, książkę, słuchamy ludzi, surfujemy po Internecie. Dowiadujemy się jak powstał świat, dlaczego ptaki latają, dlaczego widzimy, dlaczego gwiazdy spadają, jak zrobić karierę w świecie, jak zbudować dom itd. Wśród tej wielości pytań i odpowiedzi są te najważniejsze. A odnajdujemy je na kartach Biblii. Dziadek znanego pisarza Romana Brandstaettera, wręczając mu przed śmiercią Biblię powiedział: „Będziesz ją nieustannie czytał, a gdy się zestarzejesz, dojdziesz do przekonania, że wszystkie książki, jakie przeczytałeś, są tylko nieudolnym komentarzem do tej Jedynej Księgi”. Jedną z postaci tej „Jedynej Księgi”, która zadawała wiele pytań jest mędrzec Kohelet. Zadaje on najważniejsze pytania o sens życia, który ukazuje człowiekowi perspektywę szczęścia mimo śmierci. Szuka go w bogactwach, rozkoszach, sławie i ludzkiej mądrości. A nie znajdując go powtarza: „Marność nad marnościami- wszystko marność”. W tych poszukiwaniach przedziera się przez ziemskie sprawy, spogląda ku niebu i stamtąd oczekuje odpowiedzi. Podążając za Koheletem, w poszukiwaniu odpowiedzi na najważniejsze pytania spoglądamy także ku niebu. A konkretnie wpatrujemy się Tego, który zstąpił z nieba, Jezusa Chrystusa. On w dzisiejszej Ewangelii mówi: „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu”.\nPierwszą osobą, która usłyszała te słowa była Samarytanka, którą Jezus spotkał przy studni Jakubowej. Spragniony poprosił Samarytankę o kubek wody. A ta odpowiedziała: „Jakżeż Ty będąc Żydem prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?” A trzeba wiedzieć, że Żydzi nie utrzymywali przyjaznych stosunków z Samarytanami. Na co Jezus jej odpowiedział, że gdyby wiedziała, kim On jest, to prosiłaby Go, a On dałby jej wody żywej. Kobieta zrozumiała to dosłownie, odpowiadając: „Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej?”. Chrystus jej odpowiedział, że ten, kto pije wodę z tej studni będzie dalej pragnął. On może dać wody, po której już nie będziemy pragnąć. Ta woda „stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu”. Mimo tak wyraźnego wskazania na inny charakter tej wody, Samarytanka dalej myśli bardzo konkretnie, nie jest w stanie oderwać się od wody, którą czerpie ze studni. Prosi Jezusa: „Daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”. Wobec tego Chrystus używa swojej boskiej i prorockiej mocy, aby kobieta zrozumiała, o jaką wodę tu chodzi.\nKaże jej przywołać męża. Ona odpowiada, że nie ma męża. A Chrystus mówi, że słusznie powiedziała, bo miała pięciu mężów, a ten, którego teraz ma też nie jest jej mężem. Zaskoczona powiedziała: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem”. Taki był początek rozpoznania w Chrystusie obiecanego Mesjasza. Pobiegła do miasta i powiedziała: „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?” Na zadane pytanie, prowadzona łaską Ducha Świętego otrzymała twierdzącą odpowiedź. I tak jak mała Kasia odnalazła odpowiedź na najważniejsze pytanie i stała się apostołką Chrystusowej prawdy. Dzięki niej wielu uwierzyło w Chrystusa: „Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”. W Chrystusie odnaleźli odpowiedź na najważniejsze pytania. Wystarczyło tylko Mu całkowicie zaufać, aby mieć pewność, że wszystko, czego doświadczamy w życiu będzie miało szczęśliwe zakończenie.\nAntoine de Saint-Exupéry, doświadczając pustynnej rzeczywistości napisał: „Wodo! Wodo, nie masz ani smaku, ani koloru, ani zapachu. Niewiele więc trzeba, aby cię zdefiniować. Nie poznamy ciebie, dopóki nie skosztujemy. Ty nie jesteś niezbędna do życia: ty jesteś życiem”. To samo możemy powiedzieć o Chrystusie. Nie poznamy Go dopóki Go nie „skosztujemy”. W pieśni religijnej inspirowanej psalmem 128 śpiewamy: „Skosztujcie i zobaczcie, jak dobry jest Pan. Kiedym tęsknie szukał Pana, raczył mnie wysłuchać. I ze wszelkiej trwogi mojej raczył mnie wyzwolić”. Gdy przyjmiemy Chrystusa, gdy Go „skosztujemy”, wtedy poczujemy smak wody zaspakajającej najgłębsze nasze pragnienie, którym jest pragnienie życia wiecznego. Smak tej wody najpełniej czujemy, gdy spożywamy Ciało i Krew Chrystusa. Do tej tajemnicy Bóg przygotowywał człowieka bardzo długo. Przygotowywał przez zesłanie manny na pustyni i wyprowadzenie wody ze skały. Po wyprowadzeniu z niewoli egipskiej, gdy zabrakło wody na pustyni Izraelici zaczęli szemrać przeciw Mojżeszowi i Bogu. Doskwierało im pragnienie fizyczne. Doskwierało im także pragnienie duchowe, które wyrażali w pytaniu: „Czy też Pan jest rzeczywiście w pośrodku nas, czy nie?” Woda ze skały upewniła ich, że Pan jest z nimi. Ta wiara doprowadziła ich do Ziemi Obiecanej. Świadomość obecności Boga w naszym życiu daje moc osiągnięcia naszej Ziemi Obiecanej, którą odnajdujemy po drugiej stronie życia (z książki Bóg na drogach naszej codzienności).\nA nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany. Chrystus bowiem umarł za nas jako za grzeszników w oznaczonym czasie, gdyśmy jeszcze byli bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5, 5–8)\nKilka tygodni temu, obejrzałem wspaniały film pt. „A Beautiful Mind”. Jest to oparta na autentycznych faktach fascynująca historia wybitnego naukowca. Ale to nie osiągnięcia naukowe stają się źródłem wzruszających przeżyć i odnajdywania mądrości życia. John Nash ukończył studia w roku 1947 na Uniwersytecie Princeton. Był zarozumiałym ekscentrycznym studentem. Do swoich kolegów mówił: „Nie lubię za bardzo ludzi, ale oni też nie darzą mnie zbyt wielką sympatią”. Powtarzał z dumą to, co o nim powiedział profesor, gdy był na pierwszym roku studiów: „Nash urodził się z podwójnym mózgiem, ale z połową serca”. Nash nie przepadał za towarzystwem. Rzadko bywał na wykładach. Samotnie pracował nad teorią konkurencji, zapisując wzorami matematycznymi okna swego pokoju. Wyniki, jakie osiągnął dały mu pozycję cenionego naukowca i wykładowcy uniwersyteckiego.\nWybitny umysł, który dał mu tak wysoką pozycję i pewność siebie stał się powodem jego upadku. Nash zaczął cierpieć na schizofrenię paranoidalną. Przyjaciele patrzyli na niego z bólem, jak z genialnego naukowca stał się szaleńcem. Nash zdawał sobie sprawę, że dzieje się z nim coś złego, jednak nie mógł stwierdzić z całą pewności, co w jego życiu jest prawdą a co jest urojeniem. Gdy choroba nasiliła się został zamknięty w szpitalu dla psychicznie chorych. Jednak nie było to miejsce dla niego. Jego żona Alicja, która mu ciągle towarzyszyła zdecydowała się zabrać go do domu. Otoczyła troskliwą miłością. Czasami brakowało jej sił. Okres wielkiej próby nadszedł wtedy, gdy Nash stał się niebezpieczny dla niej i ich dziecka. Odesłała dziecko do rodziny a sama została z mężem. Z czułością brała ręce męża w swoje ręce i mówiła: „To jest realne, to naprawdę istnieje”. Kładła swoje ręce na jego sercu i mówiła podobnie: „To istnieje, to jest realne”. Pełna poświecenia miłość żony sprawiła, że Nash wracał do zdrowia i mógł podjąć pracę w bibliotece uniwersyteckiej. Nawiedzały go jeszcze urojenia, ale potrafił już z tym się uporać. Z czasem podjął wykłady i pracę naukową. Ogromna miłość żony i życzliwość przyjaciół sprawiły, że Nash wrócił do normalnego życia.\nW roku 1995 Nash otrzymał nagrodę Nobla. W czasie uroczystości rozdania nagród, patrząc na żonę powiedział: „Moim największym odkryciem w życiu jest nie to, za co otrzymuję dzisiaj nagrodę. Moim największym odkryciem jest prawda, że miłość jest najważniejszą wartością w życiu, ona przemienia człowieka i świat, ona niesie ocalenie człowiekowi i światu”. Po tych słowach uczestnicy uroczystości powstali, a burzliwym oklaskom nie było końca.\nNash odkrył część prawdy, którą Bóg objawił człowiekowi na samym początku jego istnienia. Jest to prawda o miłości, zbawiającej człowieka. Św. Paweł w liście do Rzymian pisze: „Chrystus umarł za nas jako grzeszników w oznaczonym czasie, gdyśmy jeszcze byli bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się, ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swą miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami” (Rz 5, 6-8). Miłość boża daje szansę nawet grzesznikowi, nie przekreśla człowieka, nie odrzuca go. Ewangeliczna scena przy studni Jakuba jest tego wymownym dowodem. Chrystus nawiązuje dialog z Samarytanką. Jest bardzo delikatny nie wchodzi brutalnie w jej życie. Wiedząc, że jest grzesznicą nie wytyka jej błędów. Postępuje inaczej niż ci, którzy wywarzają drzwi zamiast zapytać o klucz, gdy chcą wejść do domu. Chrystus nie występuje z pozycji siły i wyższości, ale uniżenia. Zaczyna od prośby. Prosi o wodę. W ten sposób przygotowuje ją do przyjęcia daru, który sam chce jej dać. Dzięki temu Samarytanka otwarła swoje serce, a Chrystus z wielkim szacunkiem prowadzi ją do uznania grzeszności i wzbudza w niej pragnienie przemiany życia. Miłość Chrystusa sprawia, że Samarytanka nie czuje się potępiona i odrzucona, wręcz przeciwnie, wie, że Chrystus ją rozumie, akceptuje. Nikt do tej pory nie poświęcił jej tyle serdecznej uwagi. Powierzyła Chrystusowi tajemnicę swego smutnego i pokręconego życia. Była ona zranioną kobietą przez całą serię nieudanych związków. Wgłębi serca pragnęła żyć dobrze i szlachetnie, w zgodzie z Bogiem. Chrystus docenił to i zapewnił ją, że może dać jej tej wody, która zaspokoi jej najgłębsze pragnienia. „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu”. Chrystus wprowadza ją w rzeczywistość zbawienia. Samarytanka wie, że oczekiwany Mesjasz objawi to wszystko, dlatego Chrystus jej oznajmia: „Jestem nim Ja, który z tobą mówię”.\nPrzez swoją delikatność i miłość Chrystus sprawił, że dla tej kobiety rozpoczął się czas zbawienia. Ewangelia mówi, że zostawiła wszystko, wróciła do wioski i zaczęła wołać: „Pójdźcie zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?” Wielu Samarytan przybyło do Jezusa i uwierzyło w Niego. Jezus stał się dla nich źródłem wody tryskającej na życie wieczne. Stał się wodą, która zaspakaja ludzkie pragnienia zbawienia i życia wiecznego. Tych pragnień nie mogą zaspokoić żadne wartości materialne.\nCharlie Brower w swojej książce pt. „Me and Other Advertising Geniuses” pisze jak nierozsądni są ludzie, którzy chcą zaspokoić głody duchowe wartościami materialnym. „Mój przyjaciel Bill należy do tych ludzi, którzy dążą do sukcesu, aż go osiągną. Należy do tych ludzi, którzy nie przestają walczyć, gdy gra się kończy i oni wygrywają. Mój przyjaciel Bill robi wszystko, co powinien robić, aby osiągnąć cel. Ale jest ciągle spragniony i nieszczęśliwy. Wędrował do końca śladem tęczy, ale tam nie było złote. Dokopał się do skrzyni ze skarbami, ale była ona pusta”.\nA Chrystus od dwóch tysięcy lat powtarza: „Lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu „(z książki Nie ma innej Ziemi Obiecanej).\nBezkresne przestrzenie pokryte piaskiem lub kamieniami, spękana ziemia, żar lejący się z nieba, zero roślinności, to najczęstszy obraz pustyni. Wystarczy jednak, że spadnie obfity deszcz, a po kilku godzinach pustynia pokrywa się morzem kwitnących roślin, zaczyna tętnić życiem. Rośliny jakby się spieszą, aby w tym krótkim czasie zakwitnąć i wydać owoc, nasienie, które czekać będzie na następny deszcz. Wszystko jest uzależnione od wody. Przed laty można było oglądać wystawę fotografii Richarda Dickey’a. Niesamowite widoki. Doliny, zbocza wzgórz pokryte kolorowymi dywanami kwiatów. Aż trudno uwierzyć, że była to pustynia kalifornijska. Dickey potrzebował aż 19 lat, aby uchwyć najpiękniejsze widoki, kiedy to pustynia zroszona deszczem stawała się wręcz rajem kolorów. Co ciekawe, te ukwiecone dywany pojawiają się także w najbardziej wysuszonych i nieprzyjaznych dla życia miejscach. Nawet Dolina Śmierci, na krótko zamienia się w kwitnący ogród. Nawiązując do nazwy Doliny możemy powiedzieć, że woda zwycięża śmierć.\nJest także inny deszcz, który spada na ziemię ludzkich serc, przemieniając je w rajskie ogrody radości i pokoju, miłości i duchowego piękna. Święty Antoni pustelnik po śmierci rodziców, w wieku osiemnastu lat odziedziczył znaczny majątek. Pewnego razu wszedł do kościoła i usłyszał słowa Ewangelii: „Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i daj ubogim a będziesz miał skarb w Niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną”. Antoni potraktował to wezwanie dosłownie. Sprzedał majątek i pieniądze rozdał ubogim, zostawiając dla siebie tyle ile było konieczne na utrzymanie. Następnym razem usłyszał w kościele inne słowa Ewangelii: „Nie martwcie się o jutro”. Natchniony tym słowem, Antoni z radością rozdał resztę swojego majątku biednym i udał się na pustynię, aby prowadzić pustelnicze życie. Promieniując ewangeliczną radością przyciągał do siebie młodych ludzi, którzy chcieli, tak jak on prowadzić życie według rad ewangelicznych. Pustynia wokół świętego Antoniego pokrywała się niejako dywanem kwiatów duchowych. Wierni przybywali do mnichów, aby szukać rady, umocnienia i radości. I na tych pustkowiach to odnajdywali. Nie zostawali na pustyni, ale wracali do swoich codziennych obowiązków wewnętrznie umocnieni, z Bogiem w sercu, który był jak woda, która daje moc zrodzenia najpiękniejszych kwiatów wieczności. W Starym Testamencie woda była używana jako symbol Boga, który ożywia i sprawia, że nasza dusza, choćby spalona jak ziemia pustyni zmienia się w kwitnący ogród owocujący pięknem, dobrem i miłością. Święty Antoni dał początek ruchu monastycznego, który zmienił rozpadający się wówczas świat antyczny i ogarnął blaskiem chrystusowego zmartwychwstania nową Europę.\nNasze serce, nasza dusza, może rozkwitać cudownymi kwiatami ducha i wydawać owoce wieczności, pod warunkiem, że otworzy się na „wodę” spływającą z nieba. A tym co otwiera nasze serce jest nasza wiara. Im jest mocniejsza, tym szerzej otwiera naszą duszę na łaskę bożą, „wodę z nieba”. Poniższy przykład ilustruje jak bardzo potrzebna jest nam wiara, aby w naszej duszy zagościła radość i pokój. Robert Farrar Capon w swojej książce „Zdumione serce” przedstawia historię mężczyzny, który znalazł się w szpitalu z połamanym nogami i rękami. Przykutego do łóżka mężczyznę odwiedził przyjaciel i powiedział mu, że w czasie pobytu w szpitalu jego dom został zdewastowany. Wiatr zniszczył dach i przeciekająca woda poczyniła wiele szkód w domu. Przykuty do łóżka mężczyzna był zdruzgotany nieszczęściami, które spadły na niego. Po pewnym czasie, przyjaciel ponownie odwiedził chorego i powiedział: „Mam dla ciebie wspaniałą wiadomość. Zgadnij, co?” Choremu nic nie przychodziło do głowy. Wtedy przyjaciel dokończył: „Zapłaciłem już firmie remontowej. Wszystko zostało naprawione. Twój dom wygląda jak nowy. Jest to mój dar dla ciebie”. Capon chce powiedzieć jak wiele zależy od wiary. Jeśli chory nie uwierzy przyjacielowi, to będzie coraz bardziej pogrążał w rozpaczy. Jeśli mu uwierzy wtedy w jego sercu zagości pokój i radość, nie będzie się czuł samotny i opuszczony.\nBóg przynosi nam Dobrą Nowinę o zbawieniu. Nasz wewnętrzny pokój, radość zależy od tego, czy uwierzymy Bogu. Pisze o tym św. Paweł w liście do Rzymian: „Dostąpiwszy usprawiedliwienia przez wiarę, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu uzyskaliśmy przez wiarę dostęp do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Bożej”. Wiara otwiera przed nami jakby wieko studni, z której możemy zaczerpnąć wody, zaspakajające najgłębsze pragnienia ludzkie, w tym pragnienie wieczności.\nCzytania biblijne z dzisiejszej niedzieli przybliżają nam zrozumienie tej wody. Izraelici wędrowali bezdrożami Pustyni Synaj. Trudno na pustyni znaleźć źródło wody, dlatego spragniony lud szemrał przeciw Bogu i Mojżeszowi, że wywiódł ich na pustynię, aby pomarli. Wtedy Bóg powiedział do Mojżesza: „Wyjdź przed lud i weź kilku ze starszych Izraela ze sobą. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda i lud zaspokoi swe pragnienie”. I tak się stało. Woda wypłynęła ze skały. Miało to miejsce kilkanaście kilometrów od Góry Synaj, gdzie Bóg dał Mojżeszowi tablice przykazań. Powiedział wtedy do ludu przez Mojżesza: „Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. Ja dziś nakazuję ci kochać twego Boga, Pana, i chodzić Jego drogami, pełniąc Jego nakazy, polecenia i przykazania”. Woda która wypłynęła ze skały zaspokoiła pragnienie fizyczne spragnionego ludu i umacniała wiarę w Boga. Zaś wiara z kolei otwierała serce ludu na słowo boże, które jak woda zaspakajało pragnienia duszy. Święty Jan Ewangelista pisze, że Słowo Boga stało się ciałem i zamieszkało między nami. Tym Słowem jest Jezus Chrystus, który mówi o sobie, że jest wodą zraszającą naszą duszę, która zakwita, aby wydać owoc wieczności.\nAby przybliżyć ludzkości te prawdę Jezus wykorzystał spotkanie z Samarytanką przy studni Jakuba. Spragniony Jezus prosił Samarytankę o kubek wody. Ta prośba zaskoczyła kobietę, ponieważ Jezus będąc Żydem zwrócił się do niej, Samarytanki. A wiadomo, że Żydzi żyli w nieprzyjaźni z Samarytanami. Jeszcze bardziej była zaskoczona, gdy Chrystus obiecał jej wodę, po której nigdy pragnąć nie będzie: „Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu”. Niedowierzającej kobiecie Jezus wypomniał przeszłość, na co ona odpowiedziała: „Panie, widzę, że jesteś prorokiem”. Rozmowa z kobietą i jej słowa sprawiły, że wielu Samarytan uwierzyło w Jezusa. Mówili: „Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”. Uwierzyli i odnaleźli w Chrystusie źródło wody tryskającej ku życiu wiecznemu.\nDzisiejszy świat proponuje wiele źródeł, przekonując, że czerpiąc z niego wodę nasze życie będzie piękniejsze i szczęśliwsze. Jakże często te źródła okazują się zwykłą kałużą, z której woda zatruwa duszę i niesie śmierć duchową. Jest tylko jedno źródło i jedna woda, która sprawia, że nasze życie wydaje najpiękniejszy owoc wieczności (z książki W poszukiwaniu mądrości życia).\nDla naszego zbawienia Bóg posłał na świat swego Syna Jezusa Chrystusa, który mówi: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło”. Pełnienie woli bożej jest nieraz, po ludzku sądząc bardzo trudne. Chrystus przed męką modlił się w Ogrójcu, prosząc Ojca, aby oddalił od Niego kielich cierpienia, ale zaraz dodał, nie Moja, ale Twoja wola nich się stanie. Wypełnienie woli Ojca prowadziło ku chwale zmartwychwstania, które stało fundamentem naszego zbawienia. Zbawienie będzie naszym udziałem, jeśli my sami w łączności Chrystusem wypełniać będziemy wolę naszego Ojca w niebie. Łatwiej godzić się z wolą bożą, gdy ona jakby współgra z naszymi ludzkim aspiracjami i dążeniami. Trudniej ją odnajdować i przyjmować w sytuacjach, które z ludzkiego punktu widzenia nie służą człowiekowi do pełni jego rozwoju i osiągnięcia szczęścia, tak jak to było w życiu świętej Zyty. Dostrzegała ona wolę bożą w uczciwym wypełnianiu zwykłych obowiązków służącej. I na tej drodze zdobyła palmę świętości.\nŚw. Zyta przyszła na świat około roku 1218 w Monsgrati we Włoszech w biednej rodzinie chłopskiej. Ubodzy rodzice nie przekazali swym dzieciom bogactwa materialnego, ale za to obdarowali ich wartościami duchowymi. Dwójka ich dzieci poświeciła się służbie bożej; syn został pustelnikiem, starsza córka wstąpiła do zakonu cysterek. Wśród rodzeństwa szczególną pobożnością odznaczała się Zyta. W jej wychowaniu wystarczyły słowa matki „To się Panu Bogu podoba, lub nie podoba”, aby Zyta wiedziała, co wybrać i jak postępować.\nBieda w domu zmusiła dwunastoletnią Zytę do przyjęcia służby u zamożnej rodziny Fatinellich w Lucca. Służba była trudna nie tylko ze względu na ciężką pracę, ale także ze względu na charakter jej chlebodawców. Pan domu był porywczy i surowy, zaś pani domu była wymagająca i ciągle niezadowolona z prac wykonywanych przez służbę. Zyta nie zrażała się tymi trudnościami. Wszystko wykonywała w duchu pokory, najlepiej jak tylko mogła. Swoje służebne obowiązki ustawiła w nadprzyrodzonej perspektywie, co ułatwiło jej zjednanie swoich panów i uczynienia ze służby drogi uświęcenia. Zyta potraktowała rodzinę, w której żyła jako Rodzinę Świętą. Gdy było szczególnie ciężko traktowała ją jako służbę Matce Bożej, świętemu Józefowi i Jezusowi. Towarzyszyła temu żywa wiara, która przybrała w jej codziennym życiu bardzo konkretną formę. Św. Zyta zrywała się przed świtem, kiedy jeszcze cała służba spała i cicho wychodziła na Mszę św. do pobliskiego kościoła. A ponad to każdą wolną chwilę poświęcała na modlitwę i inne praktyki religijne. Można powiedzieć, że nieustannie była zjednoczona z Bogiem w czasie wszystkich swoich służebnych zajęć. Także nocą poświęcała wiele czasu na modlitwę. A Bóg obdarzył ją darem wysokiej kontemplacji i przeżyć mistycznych.\nW końcu chlebodawcy docenili jej pobożność, uczciwość, poświęcenie i pracowitość, powierzając jej zarząd i opiekę nad całą służbą. To jednak stało się powodem nowych cierpień. Współsłudzy odnosili się do niej z niechęcią, zazdroszcząc jej tego wyróżnienia. Zarzucano jej obłudę, chęć przypodobania się gospodarzom. Przewrotnie tłumaczono jej postępowanie, przekręcano jej słowa, dokuczano jej szyderstwami i zniewagami, a także oczerniano ją przed gospodarzami. Zyta znosiła to z wielką cierpliwością i pokorą, mówiąc do swych krzywdzicieli: „Odpuście mi, by wam Pan Jezus odpuścił, a nie gniewajcie się tyle, bo byście Go obrazili”. W końcu Zyta pozyskała tych prostych ludzi dobrocią, troską o ich potrzeby, gotowością spieszenia z życzliwą pomocą. Szanowano ją także za surowy styl życia. W większość dni roku pościła o chlebie i wodzie. Latem i zimą chodziła boso i spała na gołej ziemi. Zaś po śmierci znaleziono ją opasaną grubym sznurem, który ranił ciało.\nZyta była dziewczyną niezwykłej urody, stąd też spotykała się z różnymi propozycjami ze strony mężczyzn. Święta zaś postanowiła pozostać do końca życia w stanie panieńskim. Jej żywoty przytaczają wiele sytuacji, kiedy to odważnie broniła swej niewinności. Pewnego dnia napadnięta przez rozpustnika, zostawiła mu na twarzy i rękach długo niegojące się zadrapania. Innym razem, gdy jeden ze sług pozwalał sobie wobec niej na bezwstydne żarty, zagroziła wtedy, że będzie zmuszona opuścić ten dom i pójść gdzie indziej. Gospodarze, nie chcąc stracić tak cennej pomocy w domu, zwolnili ze służby niepoprawnego zalotnika.\nŚw. Zyta była niezwykle wrażliwa na ludzką nędzę i niedolę. Wszystkie swoje skromne oszczędności rozdawała potrzebującym. Nikt nie opuścił jej domu głodny. Jak mówi tradycja w swojej dobroci oddawała ubogim nawet ostatnie ubranie. W czasie świąt Bożego Narodzenia wybrała się na pasterkę. Na dworze było dosyć chłodno, a ona miała tylko letnie ubranie. Gospodarz domu ulitował się nad nią i pożyczył jej swój kożuch. Przy bramie kościoła Zyta spotkała zmarzniętego żebraka, który pojękując prosił o jałmużnę. Zyta pożyczyła mu kożuch swego pana, mówiąc, że odbierze go po skończonym nabożeństwie. Po wyjściu z kościoła zaczęła się rozglądać za żebrakiem. Jednak go nie spotkała. Była trochę zawiedziona, ale nie traciła nadziei, że żebrak wróci. Pan domu czynił jej wyrzuty, że łatwo obdarowywać żebraków cudzymi rzeczami. I gdy ją tak ganił, nagle otworzyły się drzwi i pojawił się w nich żebrak z kożuchem. Mówiono, że był to sam anioł. Podobnych historii o dobroczynności i towarzyszących jej cudach, tradycja zachowała bardzo wiele.\nPod koniec życia Zyty, gospodarze traktowali ją nie jako służąca, ale jako przyjaciela i domownika. Mówiono jej, że może teraz więcej odpoczywać, modlić się. Nie przystała na tę propozycję, odpowiadając, że pracą wypełnia powołanie swojego stanu, to jej nie przeszkadza być blisko Boga. Powtarzała: „Ręce przy robocie, serce przy Bogu”. Tej zasadzie pozostała wierna do końca życia. Zmarła po krótkiej chorobie w wieku 54 lat, dnia 27 kwietnia 1272 roku, po 42 latach służby w jednym domu. Jej pogrzeb zgromadził tysiące wiernych, którzy wiedzieli w niej świętą. Pochowano ją nie na wspólnym cmentarzu, ale w kościele św. Frediana w Lucca, do którego często chodziła. Pan Bóg potwierdził jej świętość cudami. Prawie czterysta lat później w roku 1652 w czasie prowadzania procesu kanonizacyjnego stwierdzono, że jej ciało pozostało nienaruszone rozkładem. Do katalogu świętych wpisał ją uroczyście papież Innocenty XII w roku 1696 (z książki Wypłynęli na głębię).\nCZY BÓG JEST POŚRÓD NAS?\nW czasie rosyjskiej agresji na Ukrainę i narastającego niebezpieczeństwa eskalacji tego konfliktu na cały świat rosyjska stacja telewizyjna wyemitowała program o płaczących ikonach w klasztorach Rosji i Ukrainy. Wiadomość ta została podana także przez inne media. Zjawisko płaczących ikon zaobserwowano między innymi w Rostowie nad Donem, Odessie, Równym, Nowokuźniecku, Maniawie. Jeden z prawosławnych duchownych powiedział, że ikony płaczą łzami o konsystencji oleistej cieczy, i że naukowcy nie są w stanie określić składu chemicznego tych łez. W tradycji prawosławnej płaczące ikony zapowiadają kataklizmy, nieszczęścia, trudne czasy. Odczytywane są także jako znaki ostrzegające człowieka i wzywające do nawrócenia. Wierni uważają to zjawisko za cud, znak od Boga, znak Jego obecności. Aby jednak potwierdzić autentyczność tych objawień potrzebne są bardzo szczegółowe badania.\nW tradycji katolickiej płaczące obrazy i figury mają podobną wymowę. Po szczegółowych badaniach Kościół uznał wiele takich przypadków za zjawiska nadprzyrodzone, cudowne. W roku 1953 w Syrakuzach gipsowa płaskorzeźba Matki Bożej zaczęła płakać ludzkimi łzami. Po wykonaniu analiz laboratoryjnych, biskupi Sycylii oficjalnie uznali autentyczność tego nadprzyrodzonego zjawiska. W roku 1994 bł. Jan Paweł II nawiedził i poświęcił sanktuarium Matki Bożej Płaczącej w Syrakuzach. Powiedział wówczas w homilii: „A drugi raz Maryja zapłakała tutaj, w Syrakuzach. Było to po zakończeniu II wojny światowej. I można było zrozumieć ten płacz na tle tych właśnie wydarzeń, na tle całej hekatomby ofiar, jakie druga wojna światowa spowodowała, na tle eksterminacji synów i córek Izraela, na tle zagrożenia Europy od Wschodu przez programowo ateistyczny komunizm. W tym też czasie płakał obraz Matki Bożej Częstochowskiej w Lublinie, ale to wydarzenie jest mało znane poza Polską. Te łzy Maryi należą do porządku znaków. Świadczą one o obecności Matki w Kościele i świecie. Matka płacze wówczas, kiedy dzieciom zagraża jakiekolwiek zło, duchowe czy też fizyczne”.\nMożemy powiedzieć, że są to znaki obecność Boga wśród nas. Pragniemy takich znaków i nieraz natarczywie prosimy o nie Boga, jak Naród Wybrany w czasie wędrówki pustynnymi drogami Półwyspu Synajskiego. Pewnego dnia, gdy zabrakło wody. Izraelici zaczęli szemrać przeciw Bogu i Mojżeszowi, mówiąc: „Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?” Niepewni swego losu pytali: „Czy też Pan jest rzeczywiście pośrodku nas, czy nie?” Tak szybko zapomnieli znaki Bożej obecności, które towarzyszyły im przy wyjściu z ziemi egipskiej, czy przejściu przez Morze Czerwone. Mimo tego niedowiarstwa Bóg w swoim miłosierdziu potwierdza swoją obecność wśród nich. Polecił Mojżeszowi uderzyć laską w skałę, z której wypłynęła woda. Lud zaspokoił swoje pragnienie fizyczne, i to najważniejsze, pragnienie duchowe, że Bóg jest wśród nich i otacza ich swoją opieką. Wdzięczni Bogu za znaki Jego obecności, zamiast wystawiać Go na próbę, żądając nowych cudów winniśmy wsłuchiwać się w słowa Jezusa: „Wie Ojciec wasz czego potrzebujecie pierwej niż byście wy Go prosili”. Bóg wie kiedy najbardziej potrzebny nam jest znak z nieba.\nEwangelia przenosi nas do innego źródła, które bije w studni Jakuba. Tu Jezus objawił Samarytance, że w Nim, w szczególny sposób Bóg jest obecny wśród swego ludu. Tak jak za czasów Jezusa tak i dzisiaj można zaczerpnąć wody z tej studni. Znajduje się ona na terenie Autonomii Palestyńskiej w mieście Tel al-Balata, dawne Sychem, a przez Jana Ewangelistę wymieniane jako Sychar. Miasto położone jest w dolinie między szczytami Garizim i Ebal, które w Starym Testamencie symbolizują: jeden błogosławieństwo a drugi przekleństwo. W Ewangelii czytamy: „Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy studni. Było to około szóstej godziny. Nadeszła tam kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: ‘Daj Mi pić’”. I tak wywiązała się rozmowa, której owocem była wiara Samarytanki, że Mesjasz, Bóg jest wśród nas. Jezus wyraźnie wskazał na siebie jako Mesjasza. Na słowa Samarytanki: „Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko”, odpowiedział: „Ja Nim jestem, który z tobą mówię”. Po czym Samarytanka mówiła ludziom: „Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?” Wielu Samarytan uwierzyło dzięki słowom Samarytanki i znakom, które widzieli. Mówili: „Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata”. Tak jak Samarytanka musimy uwierzyć Chrystusowi osobiście, a wtedy On stanie się nie tylko znakiem, ale rzeczywistością zbawiającej Miłości.\nŚw. Paweł w Liście do Rzymian pisze: „Bóg zaś okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami”. Znaki Bożej obecności wśród nas są znakami miłości, a najdoskonalszym znakiem jest sam Chrystus, który z miłości do nas umarł na krzyżu. Poniższa historia, opowiedziana przez Garth Callaghan w NBC News może w pewnym stopniu byś ilustracją bożej miłości. Pewnego ranka ojciec przygotowując kanapki dla córeczki Emmy, która uczęszczała do przedszkola narysował na serwetce obrazek i włożył ją do torebki z kanapką. Emma polubiła te serwetki. I taki był początek codziennego rytuału między ojcem a córką. Później zaczął pisać, jak bardzo ją kocha, były to także słowa otuchy, zachęty. Gdy Emma była starsza na serwetkach zaczęły pojawiać mądre cytaty znanych ludzi jak Maya Angelou, Gandhi, Grinch, a Yoda z Gwiezdnych Wojen. Obecnie Emma ma już 14 lat i uczęszcza do ósmej klasy i nadal otrzymuje serwetki z napisami od taty.\nU ojca Emmy zdiagnozowano raka prostaty. Wcześniej zmagał się z rakiem nerki. Jego onkolog powiedział mu, że ludzie z taką chorobą mają tylko osiem procent szans na przeżycie najbliższych pięciu lat. Ojciec postanowił zatem zapisać 826 serwetek. Ostatnią serwetkę córka otrzyma w dniu ukończenia średniej szkoły. Ema mówi: „Kocham te notatki na serwetkach, nie tylko dlatego, że mówią one o miłości mojego taty i uczą mnie mądrości życia, ale dlatego, że przypominają mi, że mam te wszystkie rady potraktować poważnie, bo tata zaczął je pisać, kiedy zdiagnozowano u niego raka. Te słowa są dla mnie jak testament”. Ojciec zaś podkreśla: „To nie jest opowieść o raku, ponieważ każdy rodzic, w każdej chwili może zostać potrącony przez samochód lub doznać ataku serca. Chodzi o pozostawienie dziedzictwa, aby zrozumiała mądrość życiową, którą jej chcę przekazać i żeby widziała jak bardzo ją kocham”.\nOdnajdując Chrystusa w naszym życiu, odnajdujemy najpełniejszą mądrość życia i najpiękniejszą, zbawiającą miłość. W poznawaniu Chrystusa jako naszego Mesjasza towarzyszą nam znaki Jego obecności wśród nas. Wystarczy tylko szeroko otworzyć swoje serce i swój umysł (Kurier Plus 2016).\nUTOPIĆ SWOJE NIEPOKOJE\nJednym z wielu świętych miejsc w Irlandii jest studnia św. Colmana w górach Burren. Od siódmego wieku, w dniu 29 października przybywają tutaj pielgrzymi, aby doświadczyć cudu, których tradycja wymienia bardzo wiele. Święty Colman był synem irlandzkiego wodza Duaca. Opowiadania owiane legendą mówią, że po narodzinach Colmana jego matka, Rhinagh, przyniosła go do mnicha przebywającego w tych okolicach i poprosiła o chrzest swojego dziecka. Okazało się jednak, że w okolicy nie ma wody. Strapiona matka schroniła się pod jesionem i modliła się o cud. Modlitwa została wysłuchana, w pewnym momencie z ziemi wytrysnęła fontanna i tutaj ochrzczono Colmana, stąd studnia stała się znana jako studnia św. Colmana. Następnie Rhinagh oddała syna pod opiekę mnichów. Colman kształcił się w Inishmore, gdzie mieszkał jako pustelnik. Później przeniósł się do Burren, szukając większej samotności. Król Gaire urzeczony jego świętością poprosił pustelnika, aby zbudował klasztor w jego królestwie. Colman został następnie wyświęcony na biskupa. Zmarł 29 października 632 r.\nW piśmie Commonweal Magazine Nancy Fitzgerald opisuje swoją pielgrzymkę do studni św. Colmana na wzgórzu Burren. Przed rozpoczęciem wspinaczki przewodnik polecił pielgrzymom wyszukanie kamienia o ostrych krawędziach i zabrania go ze sobą w drogę. Podczas marszu kamienistą ścieżką przewodnik powiedział: „Włóżcie rękę do kieszeni i dotykajcie ostrych krawędzi kamienia i pomyślcie o poszarpanych momentach waszego życia ‘ostrych jego krawędziach, które was bardzo raniły. Zastanówcie się nad tym, co was denerwuje, wprawia w zakłopotanie, frustruje, zadaje ból, niepokoi. Wędrując do świętej studni myślcie o tym, rozważacie. Oglądajcie i słuchajcie”.\nW czasie drogi Nancy, zgodnie z poleceniem przewodnika włożyła rękę do kieszeni. Tak opisuje ten moment: „Kamień z ostrymi krawędziami w kieszeni stał się dla mnie moją synową, którą kiedyś bardzo kochałam, a teraz wszystko się zmieniło. Małżeństwo syna już się rozpadło, chociaż wydało się, że nadal trwa. Ten czas zawieszenia w małżeństwie syna był bardzo trudny. Złość, nieporozumienia, niechęć, strach, urazy, pretensje, wzajemne obwinianie się były na porządku dziennym. To były lata nieporozumień. Płakałam, gdy tuliłam ich córeczkę Katy. Ogarniał mnie strach i lęk przed tym, co stanie się z tym niewinnym dzieckiem. dzieckiem, jak zniesie rozpad małżeństwa swoich rodziców. To był ból bezsilności, że nic w tej sprawie nie mogę zrobić. To były długie nieprzespane noce, pełne niepokoju i lęku. Serce pękało mi z bólu, gdy patrzyłam na cierpienie mojego syna z powodu złamanego serca”.\nPozostali pielgrzymi podobnie jak Nancy dotykali kamieni we własnych kieszeniach, a na ich twarzach widać było skupienie, każdy myślał o swoich trudnych momentach życia. W końcu dotarli do studni św. Colmana i jaskini, w której mieszkał mnich, i do kamiennego ołtarza, przy którym święty modlił i odprawiał Mszę. Wszyscy stanęli nad studnią z krystaliczną i chłodną wodą. Przewodnik powiedział: „Weź teraz swój kamień. Weź swoje zmartwienia, lęki i obawy i wrzuć je do studni.” Nancy i pozostali pielgrzymi wrzucili wyrzucili swoje kamienie do studni i zanurzając rękę w wodzie uczynili znak krzyża.\nNancy wspomina: „Wiele lat temu, zanim św. Patryk postawił swoją stopę na ziemi irlandzkiej, pogańscy Celtowie wierzyli, że ich wyspa jest świętym miejscem, fizycznie tak cienkim, w którym rozpływa się granica między niebem a ziemią, czasem a wiecznością. Wydawało się, że tego szarego poranka, kiedy wracaliśmy, milczący i nieobciążeni granicą między niebem a ziemią, czasem a wiecznością wszystko wyglądało inaczej. Moja kieszeń była pusta. Kamień zniknął i moje zmartwienia również zniknęły, przynajmniej na jakiś czas. Odmawiałam modlitwę wdzięczności. Modliłem się za moją byłą synową, za mojego syna i za ich dziecko. Modliłem się o uzdrowienie. Myślę, że wszyscy modliliśmy się o uzdrowienie – obmywaliśmy się w wodach świętej studni Colmana”. Przy studni św. Colmana amerykańscy pielgrzymi, zmagający się ze smutkiem i niepokojem związanym między innymi z rozbitą rodziną znaleźli łaskę wewnętrznego pokoju na dalszą drogę ich życia.\nDzisiejsze czytania mszalne przenoszą nas do innej studni, gdzie można zaczerpnąć wody, która obdarza nas najgłębszym pokojem i jest źródłem życia wiecznego. Jest to studnia Jakuba. Tak jak kilka tysięcy lat temu, tak i dziś możemy usiąść na brzegu kamiennej zrębowiny i napić się świeżej czystej wody zaczerpniętej przez prawosławnego mnicha. Studnia Jakuba w pobliżu Sychem znajduje się w krypcie świątyni prawosławnej w Nablus, w samym sercu Samarii. Jakub po powrocie z Mezopotamii nabył tam ziemię i wykopał studnię. Pole to podarował następnie swojemu synowi Józefowi, który został na nim pochowany cztery wieki później, po wyjściu Izraelitów z Egiptu. Jak mówi dzisiejsza Ewangelia przy tej studni zatrzymał się Jezus, chcąc odpocząć w drodze z Judei, podczas gdy jego uczniowie udali się do pobliskiego miasteczka w poszukiwaniu żywności. Do studni przyszła Samarytanka i wtedy wywiązała się rozmowa, która jest zacytowana na wstępie tych rozważań.\nW czasie rozmowy Samarytanka myślała o wodzie zaspakajającej głód fizyczny zaś Jezus o wodzie żywej zaspakajającej głód duchowy. W trakcie rozmowy Samarytanka zauważyła moc nadprzyrodzoną Chrystusa i nie tylko uznała, że woda zaspakajająca głód duchowy jest ważniejsza od wody zaspakajającej pragnienie fizyczne, ale wyznała, że Jezus jest zapowiedzianym Mesjaszem. Uwierzyła w Jezusa i zaczęła głosić prawdę o Nim. Spójrzmy na niektóre fragmenty tej rozmowy.\nJezus powiedział do kobiety: „Każdy, kto pije tę wodę, będzie znów spragniony”. Myślimy nieraz, że rzeczy materialne mogą zaspokoić nasze pragnienia, ale tak nie jest. Jeśli zwrócimy się tylko do rzeczy materialnych, nigdy nie ugasimy pragnienia. Zaspokojenie jednych pragnień materialnych rodzi nowe. Znamy to dobrze z naszej codzienności. Następnie Chrystus mówi: „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu”. Woda, którą daje Jezus, jest zbawczą miłością Boga wypełniającą nasze serca pełnią życia i pokojem. Jezus daje nam żywą wodę zbawienia. To ostatecznie gasi nasze pragnienie. Żywą wodą zbawienia jest sam Chrystus. Można to zilustrować słynnymi słowami św. Augustyna, który powiedział: „I niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie”.\nPrzy studni św. Colmana Nancy zmagająca się ze smutkiem i niepokojem odnalazła łaskę pokoju. Moc tej studni bierze początek w studni Jakuba, przy której Chrystus uświadomił Samarytance i uświadamia każdemu z nas, że to On jest ostatecznie tą studnią i tą wodą, lektora zmywa wszystkie nasze niepokoje i staje się źródłem życia wiecznego. Chrystus jest nieznajomym, który delikatnie prowadził Samarytankę, aby zobaczyła swoje życie w perspektywie nadziei i pokoju. Chrystus jest naszym znajomym, który na różne sposoby dotyka nas, abyśmy zawierzyli mu nasze troski i radosną nadzieję spotkania w rzeczywistości Jego zmartwychwstania (Kurier Plus 2020).


Czy wiesz, na co rodzice zwracają uwagę, zapisując dzieci na zajęcia?\nKiedy zaczęłam pracować jako animatorka, a zostałam nią, zanim urodziły się moje dzieci, każdą rezygnację z zajęć traktowałam w kategoriach osobistej porażki: „Nie spodobałam się”, „nudzę!”, „coś zaniedbałam.” – takie oto myśli chodziły mi po głowie, gdy odkładałam telefon z informacją, że kogoś znów ubyło w mojej zajęciowej grupie. Teraz sama jestem mamą i mam świadomość, jak wiele czynników ma wpływ na wybór zajęć pozalekcyjnych – kompetentny prowadzący i porywający program zajęć, to tylko jedne z nich. By się przekonać, co jeszcze warto wziąć pod uwagę, tworząc ofertę zajęć, zapytałam trzy znajome mamy o to, czym kierują się zapisując swoje dzieci na zajęcia.\nMonika, Ola i Renata mają łącznie pod opieką 7 dzieci w wieku od 2 do 15 lat. Wszystkie korzystają z oferty zajęć dodatkowych w dużym mieście – rodziny Renaty i Oli dojeżdżają do niego codziennie kilkanaście kilometrów, Monika mieszka niemal w centrum. Ale ta ostatnia ma też zupełnie inne doświadczenie: przez 3 lata mieszkała na warmijskiej wsi, jej córki chodziły tam do lokalnej wiejskiej szkoły, a na zajęcia dojeżdżały do gminnego miasteczka oddalonego o kilkanaście kilometrów.\nOto co mi powiedziały:\nOla: Wybierając, czy tak jak teraz, kiedy moje córki są już starsze, proponując zajęcia dodatkowe, mam w głowie dwa główne cele. Po pierwsze – zajęcia mają dawać dzieciom radość z uczestnictwa tak, aby same chciały na nie chodzić. To zaś zależy zarówno od prowadzących, ich kompetencji, chęci i możliwości, w tym posiadanych zasobów, jak i od tego, czy „trafią” w zainteresowania i predyspozycje dzieci. Tu pojawia się drugie kryterium. Jako rodzic chcę mieć poczucie, że dziecko korzysta z zajęć. Przy czym korzyścią może być zarówno rozwijanie umiejętności, czas spędzony z rówieśnikami, czy „dobra zabawa”.\nPALĄCE POTRZEBY: RUCH I JĘZYKI\nRenata: W przypadku dziecka przedszkolnego, „po godzinach” przedszkolnych wybieramy zajęcia wyłącznie sportowe – basen, piłkę nożną lub koszykówkę – syn nie ma za dużo ruchu w przedszkolu i potrzebuje się „wybiegać”. Monika widzi potrzebę wspierania dzieci w nauce języków. Jej dzieci również uczą się to doceniać: „Dzieci też coraz częściej dziękują mi za to, że zapisałam je na dodatkowy angielski – przydaje się to później w szkole i ułatwia kontakty międzynarodowe.”\nLOGISTYKA – CZAS I MIEJSCE\nRenata: Bardzo ważnym kryterium jest lokalizacja zajęć. W przypadku dziecka uczęszczającego do szkoły podstawowej idealnie, gdy takie zajęcia odbywają się na terenie szkoły, w czasie „świetlicowym”. W szkole, do której uczęszcza córka jest bogata oferta zajęć dodatkowych: języki obce, balet, „szkiełko i oko”, szachy, brydż, zajęcia plastyczne, ceramiczne, muzyczne, a także szkółka narciarska. Większość rodziców dzieci klas I-III, uczęszczających do tej szkoły, korzysta właśnie z takich zajęć – dzięki czemu nie musi poświęcać dodatkowych godzin popołudniowych na dowożenie dzieci i czekanie na nie, a dzieci – zamiast siedzieć w głośnej świetlicy spędzają czas w mniejszych grupach, bawiąc się i realizując swoje zainteresowania.\nW przypadku dziecka już nieco starszego, powiedzmy od IV kl. szkoły podstawowej, oferta w szkole często bywa zbyt „wąska” lub przeznaczona dla mniejszych dzieci. Kryterium wyboru zajęć pozaszkolnych staje się dla mnie lokalizacja zajęć oraz godzina ich odbywania się (choć oczywiście w pierwszej kolejności to dziecko decyduje, czy chce na dane zajęcia chodzić).\nOla dodaje: Nawet 500+ nie sprawi, że w 10 minut przejadę na drugi koniec zakorkowanego Krakowa, aby zdążyć na zajęcia.\nRenata: Dobra lokalizacja to dla mnie w niedalekiej odległości od szkoły lub mojej pracy – tak aby córka sama lub z koleżankami mogła tam dotrzeć tramwajem lub piechotą. Godzina – tuż po szkole, tak aby powrót do domu nie oznaczał godziny 21-ej.\nNAJPIERW LEKCJE, RODZINA I … SWOBODNA ZABAWA\nIlość zajęć, z których korzystamy jest mocno ograniczona – ze względu na dużą ilość szkolnych zadań domowych. – na to zwraca mi uwagę Renata. Podobnie wypowiada się Monika: W tym roku staram się ograniczać zajęcia pozalekcyjne moich dzieci. Przy tak dużej ilości zadań domowych, jest to jedyny sposób na to, żeby miały trochę czasu na zabawę.\nRenata: W naszym przypadku w ogóle nie rozpatrujemy oferty zajęć dodatkowych weekendowych. I dzieci i my potrzebujemy odpoczynku, często tez wyjeżdżamy poza miasto.\nRenata: Stawiamy na zajęcia polecane przez innych rodziców i znajomych – w ten sposób wybraliśmy szkołę tańca dla córki i zajęcia na basenie dla obojga dzieci.\nKLIENT PERFEKCYJNIE OBSŁUŻONY\nOla: Zdarza się, że prowadzący lub organizujący zajęcia, dbając o dziecko, zapominają o jeszcze jednym uczestniku projektu „zajęcia dodatkowe”, czyli o rodzicach. Fakt, nie jesteśmy najważniejsi, ale warto o nas minimalnie zadbać. Jak? Na czas informować o zmianach terminów, czy odwołaniu zajęć, jasno i konkretnie ustalić zasady współpracy (na przykład to, czy rodzice mogą „podglądać” przebieg zajęć), znaleźć czas, aby odpowiedzieć na pytania. I w razie potrzeby wykazać się cierpliwością i wyrozumiałością. Słowem, zapewnić dobrą obsługę klienta.\nNA WSI JEST TRUDNIEJ, ALE ROZEŚMIANY TRENER DAJE RADĘ!\nMonika: Najbardziej lubiane przez dzieci zajęcia pozalekcyjne obserwowałam, kiedy przez trzy lata mieszkałam na wsi na Warmii. W małej gminie ponad 60 dzieci (zarówno chłopcy jak i dziewczynki) trzy razy w tygodniu trenuje piłkę nożną na orliku, w zimie na hali w szkole.\nSą to jedyne zajęcia pozalekcyjne, w których bierze udział większość z tych dzieci. Dzieje się tak ze względu na barierę edukacyjną, ekonomiczną i transportową – dla wielu rodzin dojazd kilkanaście kilometrów do pobliskiego miasta przy braku samochodu i jednocześnie sprawnego transportu publicznego nie wchodzi w rachubę.\nPrzepis na sukces był prosty. Roześmiany trener i ponad 60 dzieci spędzających czas na świeżym powietrzu, to miły dla rodziców widok. Na marginesie: model biznesowy przedsięwzięcia był bardzo ciekawy, choć chyba bardzo rzadki w dzisiejszych czasach: koszt zajęć wynosił 30 zł miesięcznie od dziecka, kto nie mógł – nie płacił, albo płacił w następnym miesiącu. Mimo, ze trener nie miał listy wpłat, niczego nie odnotowywał – to wszyscy starali się płacić sumiennie i regularnie.\nW ostatnim czasie zrezygnowałam ze znakomitych zajęć plastycznych, prowadzonych przez Pana Marka w pobliskim domu kultury. – mówi mi Monika. – Powody były dwa – nadmierne obciążenie czasowe pozostałymi zajęciami i mało zachęcające opłaty – za dwójkę dzieci musiałam płacić na rzecz Domu Kultury, razem z półgodzinną lekcją pianina raz w tygodniu, ponad 300 złotych miesięcznie.\nRenata: Cena zajęć jest ważna i porównujemy w tym zakresie oferty różnych firm. Jeśli oferta zajęć, które potencjalnie interesują nasze dzieci i nas jest dużo droższa, niż inne podobne zajęcia – zazwyczaj rezygnujemy. Nie jest to jednak kryterium, które w pierwszej kolejności decyduje o wyborze zajęć. Jeśli dziecku i nam szczególnie na czymś zależy – jesteśmy w stanie zapłacić nieco więcej, rezygnując z innych przyjemności. W naszym przypadku taki wybór jest w przypadku indywidualnych lekcji pianina, na które uczęszcza córka.\nMonika: wybierając zajęcia pozalekcyjne dla moich dzieci trochę idę pod prąd, zwracając szczególną uwagę na to, żeby… tych zajęć było jak najmniej. Mieszkamy w Krakowie i wokół nas obraca się wiele nieszczęśliwych dzieci, które już od najmłodszych lat mają precyzyjnie wypełniony czas zajęciami pozalekcyjnymi, zwykle do 20-21, w soboty te zajęcia są również intensywne. Ich rodzice spełniają się w dowożeniu dzieci z zajęć na zajęcia, planowaniu grafiku czy całkowicie wypełnionych obozami tematycznymi wakacji. Dla mnie to duża presja, której staram się nie ulegać: widzę w jak pasjonujące aktywności zaangażowani są mali przyjaciele moich dzieci i jak potrzebne umiejętności posiadają w bardzo młodym wieku. Mając osiem czy dziewięć lat są już specjalistami w tańcach towarzyskich czy baletowych, jeździe figurowej na lodzie, sprawnie posługują się trzema językami. Do tego dochodzi pływanie, jazda konna, tenis, pianino i skrzypce, robotyka, dodatkowe konwersacje z native speakerami, malarstwo, żeglarstwo, itd. Wszystkie te rzeczy są dobre, ale nie wszystkie na raz. Efekt tego typu strategii to przemęczone, wyglądające jak cienie dzieci, które święcie wierzą w to, że bez całkowitego poświęcenia z ich strony i koncentracji na samorozwoju, nie będą miały szansy na sukces w dorosłym życiu.\nP.S. Zostałam poproszona przez moją redakcyjną koleżankę o słowo komentarza. No bo co właściwie według mnie dla animatora z lektury powyższych wypowiedzi wynika? Mogę odpowiedzieć za siebie:\nJa biorę dla siebie (i do siebie) uwagę Oli o traktowaniu rodziców, jako klienta. Nawet, jeśli za zajęcia nie płaci. Nie chodzi tu o handlowy żargon, lecz o specjalny sposób zadbania. Kluczowa w owym „zadbaniu” jest komunikacja: prowadzący musi ustalić z rodzicem kanał kontaktu i w ramach tych ustaleń odpowiadać na bieżąco na wszystkie wiadomości i pytania. Tyko tyle i aż tyle.\nCo jeszcze? Kwestie logistyczne – korki, dojazdy, godziny odbywania się zajęć. Wiadomo, nie da się dogodzić wszystkim. Ale nie każdy prowadzący ustalając godzinę zajęć ma świadomość, co to znaczy dla rodzica trójki dzieci pracującego do 16.30 zdążyć rozwieść wszystkie pociechy na 17.00 na zajęcia, a potem jeszcze punktualnie je odebrać. A może my prowadzący możemy tu wyjść naprzeciw? Może da się zainspirować, by stworzyć siatkę rodziców, mieszkających w bliskiej od siebie odległości, w ramach której będą się wymieniać w odwożeniu i przywożeniu dzieci? Może zabieganym rodzicom, którzy z potem na czole pędzili, by zdążyć na czas, możemy ofiarować fotel na korytarzu i filiżankę herbaty? A przynajmniej nie złościć się i nie mieć za złe, że znów się spóźnili, psując nam dynamikę zajęć? A może godzina zajęć da się po prostu przesunąć?\nW głowie echem rozbrzmiewają mi jeszcze słowa Renaty o tym, jak ważny dla dziecka jest ruch. Mieszkam w mieście, gdzie z uwagi na smog, niemal przez cały okres jesienno-zimowy dzieci na zewnątrz wychodzą sporadycznie. Co to oznacza? Że przez 7-8 godzin spędzonych w szkole, czy przedszkolu, tłoczą się w zamkniętym pomieszczeniu, gdzie z uwagi na liczbę dzieci i charakter zajęć jedynym ruchem, na który mogą sobie pozwolić jest fikanie nogami pod stołem. Efektem takiej sytuacji była powtarzająca się u nas wiele tygodni sytuacja: moja córka, po powrocie z przedszkola przez pierwsze pół godziny bezmyślnie biegała wokół dywanu. Całe 30 minut, aż opadła z sił.\nSpokojnie, piszę te słowa ze świadomością, komu je adresuję: animatorom kultury. Wiem, że Waszą domeną jest bardziej teatr i rękodzieło, niż sport. Nie macie zwykle przestrzeni, niekiedy i kompetencji, by poprzez ruch rozwijać dzieci. Jednak jako mama, tak jak Renata, stojąca przed dylematem, czy zapisać dziecko na piłkę nożną, czy na plastykę, zastanawiam się, czy elementów ruchu nie da się wpleść w typowo artystyczne, czy kulturalne zajęcia? Czy po prostu część z nich nie może odbywać się na zewnątrz, a to już byłoby bardzo wiele? Czy dzieci muszą koniecznie siedzieć przy stołach? Czy w ogóle muszą siedzieć? Czy może w letnim okresie nie dałoby się kończyć zajęć spontanicznym meczem rodzice contra dzieci na skwerze przed domem kultury? Przytoczę tu budujący przykład: w krakowskim kościele O. Kapucynów co niedzielę po Mszy Świętej dla dzieci ojcowie Kapucyni otwierają szeroko drzwi swojej klasztornej sali gimnastycznej. Zgromadzeni: dzieci, ich rodzice, a także odprawiający Mszę Ojcowie, prosto z nabożeństwa idą razem pobiegać, zagrać w berka czy zbijaka. Dlaczego? Bo duchowni ci (specjaliści bądź co bądź z innej „branży”) wiedzą, że w przypadku ich odbiorców, godzinka skupienia podczas Mszy wymaga następstwa trzech kwadransów ruchu. Da się? Da się.\nWreszcie charakter zajęć. To prawda, co mówią Ola, Monika i Renata: nastały takie czasy, kiedy dorośli wzięli sprawę mocno w swoje ręce i organizują dzieciom większość czasu. Nawet szkolna świetlica – wiem to od mojej córki, to nie jest już czas odpoczynku od lekcji i swobodnej zabawy, ale ciąg niekończących się zajęć, kółek i warsztatów. W domu – odrabianie lekcji i pęd na zajęcia. Z tego wszystkiego dzieci nie mają czasu się bawić. Ba! Część z nich wcale się już bawić nie potrafi. Co z tym zrobić? Ja, pod wpływem tej lektury, dałabym dzieciom więcej swobody. Nawet, jeśli początkowo nie będą potrafiły z niej skorzystać. Jeśli przynosisz na zajęcia piłki, zanim rozpoczniesz realizować scenariuszowe ćwiczenie numer jeden, pozwól dzieciom wziąć je do ręki, oglądnąć, zaproponować zabawę. Albo zostaw kwadrans na koniec zajęć, by dzieci mogły pobawić się po swojemu.\nA i tak najważniejsza dla mnie rzecz (dlatego pozwoliłam sobie umieścić ją w tytule niniejszego artykułu) zawiera się w wypowiedzi Moniki o uśmiechniętym trenerze. To dla mnie zachęta do refleksji, by w trosce o doskonały program, wszystkie te niełatwe finansowe i logistyczne aspekty nie zapomnieć, że oprócz „oferty” tworzymy też coś o wiele ważniejszego: miejsce, gdzie czeka na dzieci ktoś im życzliwy, wrażliwy na ich potrzeby i po ludzku – uśmiechnięty.


Seaoo.com | Eksport do Nagasaki, Spedycja morska do Nagasaki\nEksport do Nagasaki\nWyceń eksport do Nagasaki oraz zamów transport ładunku w bardzo szybki sposób. Zaznacz miejsce odbioru w swoim kraju oraz podaj parametry ładunku, takie jak rodzaj opakowania, wymiary, waga oraz ilość. System automatycznie wyceni transport dla eksportu do Nagasaki przy podanych parametrach ładunku. Dodatkowo możesz wybrać usługi, takie jak odprawa celna, transport lokalny oraz ubezpieczenie ładunku w transporcie. Swoje zamówienie powierzasz profesjonalistom, co daje Ci pewność, że zajmiemy się całym procesem transportu kompleksowo i rzeczowo.\nAlternatywne miejsca dostawy dla eksportu do Nagasaki\nHiroshima - eksport do Hiroshima\nEksport do Nagasaki na warunkach CFR\nSPEDYCJA LOTNICZA DO NAGASAKI


Jak domowym sposobem wędzić sery? - METGARD\nWędzenie w ogrodzie - prawda i mity o wędzeniu żywności\nO tym, że wędzone samodzielnie kiełbasy i szynki cechuje doskonały smak i zapach wie większość właścicieli wędzarni ogrodowych. Nie wszyscy jednak zdecydowali się już na podjęcie próby wędzenia serów.\nJaki ser wybrać do wędzenia?\nWędzić praktycznie można każdy rodzaj sera, biały, żółty, podpuszkowy, mozzarella, a nawet topiony. Każdy z nich wymaga jednak innego przygotowania wstępnego. Ogólną zasadą jest, że do wędzenia wybieramy sery o dużej zawartości tłuszczu, ponieważ zachowują wtedy zwartą strukturę. Sery, podobnie jak mięso i kiełbasy, można wędzić zarówno dymem zimnym jaki i gorącym. W tym drugim przypadku wędzenie wymaga jednak bardzo ścisłego nadzoru, zwłaszcza w przypadku mozzarella.\nWędzenie sera białego\nDo wędzenia nadaje się każdy tłusty twaróg, ale im lepszy jakościowo, tym efekt końcowy będzie bardziej satysfakcjonujący. Oczywiście idealnie byłoby samodzielnie wyprodukować ser z wiejskiego mleka. Ser przed wędzeniem musi trochę poleżeć w solance, czyli mieszance soli i wody. Stężenie solanki powinno wynosić od 8 do 10%. Do naczynia wkładamy sery i zalewamy solanką tak, by były całkowicie przykryte. Naczynie zamykamy pokrywką i zostawiamy sery na ok. 12 godzin. Jeśli chcemy ten etap skrócić, to należy przygotować silniejszy roztwór solanki.\nPrzed wędzeniem ser należy wyciągnąć z solanki i przełożyć do siatki na szynkę lub jałowej gazy (najpierw trzeba ją wywietrzyć). Sery nie wymagają suszenia w wędzarni, ale powinny obcieknąć z zalewy. Na tym etapie możemy wzbogacić smak sera o ulubione przyprawy, np. bazylię, czosnek, tymianek, zioła prowansalskie. Ostatni etap to wędzenie przez 3-4 godzin w temperaturze od 50 do 70 stopni Celsjusza. Tak uwędzony ser powinien „odpocząć”. Najlepiej wędzą się twarogi typu włoskiego, ponieważ zachowują jednolitą konsystencję. Mozzarellę należy wędzić w niższej temperaturze, ponieważ pod wpływem gorąca może się rozpuścić.\nSer żółty do wędzenia najlepiej kupować w gotowych krążkach ważących ok. 1 kg. Ser żółty nie wymaga trzymania w solance, wystarczy umieścić go w siatce i zawiesić w wędzarni. Ten rodzaj sera zdecydowanie wędzimy dymem zimnym do 300 C. Cały proces wędzenia trwa ok. 5 godzin. Trzeba bardzo uważać, by temperatura nie wzrosła i ser się nie rozpłynął. Niektórzy uważają, że temperatura dla sera żółtego nie powinna przekraczać 80 C.\nZarówno sery białe jak i żółte można wędzić razem z innymi wyrobami, gdyż nie przechodzą zapachami. W przypadku serów najlepiej wieszać je na hakach u góry komory wędzarniczej. Po pierwsze nie będzie kapał Nanie tłuszcz z kiełbas, po drugie € góry temperatura dymu jest niższa.\nTagi artykułu: wędzarnie ogrodowe wolnostojące, nowa i niedroga wędzarnia ogrodowa od producenta


Akademia Architektury (10)\n4 dni robocze (34)\nBiurko Scandinavia 120cm wyprzedaż\nBiurko -konsola utrzymane w stylistyce skandynawskiej.\nPosiada praktyczne szuflady na drobiazgi\nPołączenie drewna z ciepłą szarością daje efekt przytulności w otoczeniu.\nCena: 900,00 zł 1 240,00 zł\ndonice Faz 3 szt antracyt W MAGAZYNIE\nCena: 2 946,98 zł\nCena: 4 000,00 zł 5 120,00 zł\nKrzesło na kółkach Scandinavia\nKrzesło Scandinavia idelane do biurka. Siedzisko wykonae z tworzywa, dostępne w pięciu kolorach: białym, niebieskim, zielonym oraz czarnym\nKrzesło All In Black\nKrzesło All In Black .\nKonstrukcja wykonana jest z metalu malowanego na czarny kolor, siedzisko tworzywo z poduszką w ekoskórze.\nOryginalny design i klasyka i elegancja czerni.\nMinimalistyczny , surowy design . Krzesło świetnie sprawdza się w kuchni czy jadalni. Siedzisko wykonane z ekoskóry łatwe w utrzymaniu czystości.\nCena: 500,00 zł 1 190,00 zł\nlustro Endlees 90cm\nDesignerskie lustro niemieckiej marki Invicta.\nRama wykonana z plietylenu malowanego na kolor starego srebra.\nśrednica 90cm . Lustro jest bardzo efektowne i stanowi element dekoracyjny.\nOpus Incertum marki Casamania Regał wykonany w 100% z materiału z recyclingu. Polipropylen. Może stanowić ciekawe rozwiąznie w domu jako regał na książki i drobiazgi jak również w ogrodzie na zieleń. Lekki, praktyczny i ekologiczny do tego o designerskim wyglądzie. Jego struktura przypomina plaster miodu. Wymiary 100x100x35 Występuje w kilku kolorach.


Lecaki ze zwierzętami - Indeks ciekawych stron\nSklep sprzedaje różnorakie plecaki szkolne, zarówno dla dziewczyn jak i chłopców. Plecaki dla chłopaka są tematyczne, można zakupić dla własnego dziecka plecak z wizerunkiem jego ulubionego bohatera z bajki. Tożsamo prezentują się plecaki dla dziewczyny, jednak na nich umieszczane są podobizny bohaterek takich bajek, ażeby spodobały się one dzieciom. Do wyboru są również plecaki na kółkach, ażeby nie obciążać zbytnio dziecięcego kręgosłupa od najmłodszych lat. Zdecydować można się również na mniejsze plecaki do przedszkola, które nie są co prawda zbyt przestronne, za to pomogą przyzwyczaić się młodym istotom do noszenia plecaka.


Harmonia podręcznik pdf\nWydrukuj Zapisz jako PDF Dodaj do ulubionych Udostępnij materia ł. Klasyczna harmonia. Rziu6I3cQyYHH 1 1. domena publiczna. Na pytania o istotę piękna wyrocznia delficka odpowiadała: „Najpiękniejsze jest to, co najwłaściwsze”, „Przestrzegaj granicy”, „Miej w nienawiści hybris [pychę]” i „Nic zanadto”. Maksymy te wyryto na ścianach świątyni Apollina, boga piękna ...\nNiniejszy podręcznik ''Harmonii'' jest skróconym wydaniem mego trzytomowego podręcznika, wydanego przez PWM w latach 1948-1949. Materiał nauczania i metoda wykładu pozostały niezmienione. Podręcznik przeznaczony jest dla średniej szkoły muzycznej, a podział na dwie części odpowiada podziałowi na pierwszy i drugi rok nauczania harmonii ogólnej. [Kazimierz Sikorski] Autor okładki ...\nGdańskie wydawnictwo, które specjalizuje się w wydawaniu publikacji na temat nauczania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, terapii pedagogicznej (na czele z logopedią i dysleksją), wspomagania rozwoju dziecka oraz nauczania dzieci specjalnej troski\nHarmonia – [gr. harmonia = współdziałanie, porządek, ład], jeden z głównych elementów struktury wielogłosowego dzieła muzycznego. Jego istotą jest jednoczesne współdziałanie dźwięków, dające w efekcie współbrzmienia i akordy. Jest to jedno z wielu znaczeń tego pojęcia, które łączy się z różnymi dziedzinami wiedzy: mitologią, kosmologią, etyką, matematyką ...\nInternetowy sklep muzyczny., Z harmonią na TY - Z harmonia na TY czyli o rzeczach muzycznie trudnych na wesoło, Harmonia cz. 1, Harmonia cz. 2, Zbiór zadań i przykładów, Podstawy harmonii funkcyjnej, Materiały do ćwiczeń harmonicznych, Podstawy harmonii nowoczesnej\nPascal (2194 pdf) Harmonia (2120 pdf) Ameet Chomikuj PDF. Książki (63318 książek) Kazimierz Sikorski wydawca:. Kazimierz Sikorski HARMONIA. PODRĘCZNIK CZĘŚĆ 2. Stan Nowy Okładka miękka. 50,00 zł kup teraz. 60,00 zł z dostaw ą. Wygląda na to, że nie mamy tego, czego. Księgarnia internetowa Wydawnictwa Operon. Najniższe ceny na publikacje wydawnictwa, książki, vademeca …\nWróć do informacji o e-podręczniku Wydrukuj Zapisz jako PDF Udostępnij materia ł. RTvbKlEwoVMbt 1. Elementy dzieła muzycznego: agogika, dynamika, artykulacja, harmonia. Źródło: online-skills, licencja: CC0. 1. Scenariusz dla nauczyciela. RCZXEd1GwBdq8 1. W prostokątnym polu znajduje się napis „Pobierz”. Jest to przycisk pozwalający na wyświetlenie, pobranie i zapisanie pliku ...\nPlik Algebra w zadaniach podręcznik Harmonia.pdf na koncie użytkownika Maggie1991 • folder ★PODRĘCZNIKI I LEKTURY★ • Data dodania: 9 gru 2018\nPlik Sikorski Harmonia cz. 1 (str. 1 61).pdf na koncie użytkownika mrcnsowa • folder Harmonia • Data dodania: 19 gru 2011\nharmonia podręcznik pdf ⭐ LINK ✅ harmonia podręcznik pdf\npodręcznik look 1\nhistoria ziemi stanley pdf\ndieta bez diety czyli jak schudnąć przy okazji chomikuj pdf\ntesty english adventure klasa 1\nciekawe lekcje ortografii\nchemia klasa 7 kartkówka\nmatura informatyka rozszerzona 2019\ngramatyka języka polskiego klasa 6\ngramatyka klasa 6 test\nRead more about harmonia podręcznik pdf.


Strażacy OSP zdali egzamin na dowódców - Nidzica\nĆwiczenia „Kolej krzesełkowa – 2015” - powiat gołdapski\n1 grudnia 2013 r. w godz. 8.00-14.00 w siedzibie Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Nidzicy odbył się egzamin podsumowujący kurs dowódców Ochotniczych Straży Pożarnych organizowany przez nidzicką komendę.\nKurs miał na celu podniesienie umiejętności i kwalifikacji druhów z jednostek OSP powiatu nidzickiego w zakresie kierowania działaniami ratowniczymi.\nWarunkiem przyjęcia na szkolenie było posiadanie ukończonego szkolenia podstawowego strażaków-ratowników OSP, szkolenia specjalistycznego z zakresu ratownictwa technicznego oraz trzyletni staż w OSP.\nSzkolenie przeprowadzono w oparciu o zakres tematyczny (32 godz.) szkolenia dowódców zawarty w „Systemie szkolenia członków OSP biorących udział w bezpośrednich działaniach ratowniczo-gaśniczych”. Zajęcia teoretyczne i praktyczne prowadzili funkcjonariusze KP PSP w Nidzicy.\nPrzed przystąpieniem do egzaminu uczestnicy wzięli udział w trzech zjazdach szkoleniowych w dniach 23-30.11.2013.\nW pierwszym dniu szkolenia (23.11.2013) druhowie zapoznali się z podstawowymi aktami prawnymi z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz obowiązkami, jakie spoczywają na kierujących działaniami ratowniczymi w świetle przepisów prawa. Następnie (24.11.2013) przyszedł czas na teoretyczne i praktyczne zajęcia z kierowania działaniami ratowniczymi podczas pożarów i miejscowych zagrożeń. W ostatnim dniu szkoleniowym (30.11.2013) kursanci poznali zasady organizowania łączności, zasady funkcjonowania Jednostek Operacyjno-Technicznych OSP, organizację szkoleń w OSP oraz sporządzanie dokumentacji.\nEgzamin przeprowadziła komisja wyznaczona przez Warmińsko-Mazurskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w Olsztynie. Egzamin zdały 22 osoby.\nOSP gm. Janowo (2-Janowo, 1-Jagarzewo)\nOSP gm. Nidzica (2-Bolejny, 2- Łyna, 2-Frąknowo, 1-Napiwoda)\nOSP gm. Janowiec Kościelny (4-Janowiec Kościelny, 2-Szczepkowo Borowe)\nOSP gm. Kozłowo (2-Kozłowo, 2-Januszkowo, 1-Krokowo, 1-Szkotowo)\nŚrednia ocen z egzaminu wyniosła 3,77.\nPrzeszkolenie umożliwiło uzyskanie kwalifikacji do kierowania działaniami ratowniczymi strażakom-ratownikom przygotowywanym do pełnienia funkcji dowódców w jednostkach OSP.\n/tekst i zdjęcia: asp.sztab.A.Osowski/


Stypendium Funduszu Pamięci Polskiego Wydziału Lekarskiego 2022 - Moje StypendiumMoje Stypendium\nStypendium Funduszu Pamięci Polskiego Wydziału Lekarskiego 2022\ntermin składania wniosków: 16.06.2022\nKażdego roku liczba przyznawanych stypendiów jest różna. Zazwyczaj stypendium pokrywa koszty utrzymania na okres do 12 miesięcy. W przypadku studentów uczących się w trybie kształcenia na odległość stypendium pokrywa tylko koszty czesnego, pod warunkiem, iż studenci wykazują znaczne postępy w nauce lub w badaniach. W tym przypadku stypendium pokrywające koszty utrzymania nie jest wypłacana. Stypendium nie pokrywa kosztów podróży z/do Polski.\nTermin składania wniosków mija o 23:59 czasu uniwersalnego (GTM) 16 czerwca 2022 roku.


Bosch GBH 2-26 DRE - opinie - SKAPIEC.pl\nSkąpiec.plOgród i narzędziaMłoty udaroweMłoty udarowe Bosch Bosch GBH 2-26 DRE\tBosch GBH 2-26 DRE\nBosch GBH 2-26 DRE\tśrednia ocena: 4.35\nw 18 sklepach w cenie od 643 do 1167 zł Parametry produktu Bosch GBH 2-26 DRE\n+ mocny udar (4)+ moc (4)+ bezawaryjność (4)+ dobry profil urządzenia (3)+ wykonanie (3)\tWady\n- funkcjonalność (1)\tNajtańsze oferty\nzwiń opinięMonter04 stycznia 2008 r.\tOcena produktu:\nNiezastąpiona młoto-wiertarka przy wszelkiego rodzaju pracach remontowo-budowlanych w domu jak i na budowie. Obudowa bardzo wytrzymała na różnego rodzaju udary mechaniczne, 3m przewodu zasilającego sprawia że dojdzie się z nią prawie wszędzie. Optymalnym wiertłem do wiercenia z twardym betonie lanym jest wiertło fi22Q. Ogólnie pod względem możliwości uważam że jest to bardzo dobra młoto-wiertarka jak za taką cenę i do tego 3-letnia gwarancja po rejestracji na stronie producenta!\nUwaga na podróbki, oryginał posiada szarą tabliczkę znamionową z białymi napisami.\nCzy opinia była dla Ciebie pomocna? lub ocena opinii: 28 pkt\ndodaj komentarz\tzwiń opinięPiotrek16 lutego 2008 r.\tOcena produktu:\nMłoto-wiertarka bardzo przeciętnej jakości jak na sprzęt profesjonalny. Kultura pracy bardzo niska. Ja ją wiercę w betonie wiertłami 6, 8, 10 sporadycznie 12 i tu sobie dobrze daje radę, ale do przewiertów i podkuwania się nie nadaje. Ale jak na tą cenę to nie jest tak źle. W podobnej grupie cenowej można kupić coś lepszego. Jest oczywiście moje zdanie. PS. Mam GBH 2-24 która ma już ok 10 lat jest o klasę lepsza. Czy opinia była dla Ciebie pomocna? lub ocena opinii: 17 pkt\ndodaj komentarz\tzwiń opinięsąsiad tolka banana20 stycznia 2011 r.a jednak warto było kupić\tOcena produktu:\nUżytkownik posiada produkt od roku.\tZalety:+ wykonanie, bezawaryjność\tUżywam młoto-wiertarki od ponad roku więc mogę już coś na jej temat powiedzieć.z elektronarzędziami jest ja z samochodami, marka marką ale liczy się szczęście do konkretnego egzemplarza.ja miałem to szczęście , moja "boszka" jest nie do zdarcia.od roku przezywa piekło (2 ludzi 5 dni w tygodniu) a mimo to nie zanosi się na to abym miał okazję skorzystać z 3-letniej gwarancji (oczywiście zarejestrowałem się pierwszego dnia po zakupie).Minusem jest strach przed legendarnymi podróbkami , przed zakupem obiecałem sprzedawcy że jak przyśle mi boscha który nie jest boschem to mu ją wsadzę do ... i uruchomię.ale jeśli teraz okazało by się że to nie oryginał to i tak bym jej nie oddał.\nCzy opinia była dla Ciebie pomocna? lub ocena opinii: 5 pkt\ndodaj komentarz\tzwiń opinięhbr2404 grudnia 2013 r.\tOcena produktu:\nProdukt kupiony w : Narzedziowy.pl\nZalety:+ solidnie wykonany\tPrzy tej cenie taki sprzęt jest godny polecenia. Doskonale działa każda z opcji, ja kupiłem do remontu mieszkania więc działa w sam raz. Bruzdowanie, kucie i wiercenie. Burzenie ścianki działowej, pestka.\ndodaj komentarz\tzwiń opinięjacek04 sierpnia 2011 r.\tOcena produktu:\nZalety:+ moc, profesjonalny, mocny udar, bardzo szybki\tbardzo dobra lekka szybkie obroty rewelacja polecam\ndodaj komentarz\tzwiń opinięRob09 lipca 2010 r.\tOcena produktu:\nProdukt kupiony w : MEGAGARAZ.PL\nZalety:+ wykonanie, moc, bezawaryjność, funkcjonalne, mocny udar, dobry profil urządzenia\tProdukt znakomity, to już kolejne narzędzie tej marki\ndodaj komentarz\tzwiń opinięMichal05 sierpnia 2011 r.\tOcena produktu:\nZalety:+ moc, bezawaryjność, profesjonalny, mocny udar, dobry profil urządzenia, bardzo szybki\tDobry produkt.\ndodaj komentarz\tzwiń opinięPaulina06 września 2010 r.\tOcena produktu:\nProdukt kupiony w : budujesz.pl\nZalety:+ wykonanie, moc, bezawaryjność, funkcjonalne, mocny udar, dobry profil urządzenia\tREWELACYJNY !!! Polecam w 100%.\ndodaj komentarz\tzwiń opinięTadeusz13 lipca 2011 r.\tOcena produktu:\nWady:- funkcjonalność\tZadowolony jak zawsze z narzędzi BOSCH !!\ndodaj komentarz\tWyraź swoją opinię lub oceń produkt\nmocny udarmocbezawaryjnośćdobry profil urządzeniawykonanie\tWady\nod miesiąca\tod kwartału\nJeżeli zrobiłeś zdjęcie tego produktu, to tutaj możesz je dodać.\nOświadczam, że zapoznałem się z regulaminem serwisu oraz polityką prywatności i akceptuję ich treść\nWyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych dla celów związanych z prowadzeniem serwisu Skąpiec.pl\tDla użytkowników\n© Skapiec.pl 2004-2014 (Czas: 0.0468,21 @ 4N)


MŚ 2018: Brazylia bez ważnego ogniwa. Pół roku przerwy Mauricio Borgesa - Sport WP SportoweFakty\nWP SportoweFakty / Olga Król / Na zdjęciu: reprezentacja Brazylii mężczyzn\nMŚ 2018: Brazylia bez ważnego ogniwa. Pół roku przerwy Mauricio Borgesa\nMałgorzata Boluk 24 Lipca 2018, 12:13\nMauricio Borgesa czeka długi rozbrat siatkówką. Lekarze szacują, że brazylijski przyjmujący powróci na parkiet po co najmniej sześciu miesiącach.\nJuż podczas Final Six Ligi Narodów stało się jasne, że Mauricio Borges Almeida da Silva nie znajdzie się w kadrze na mistrzostwa świata. Podczas próby wybronienia ataku Nicolasa Le Goffa, Brazylijczykowi "uciekło" prawe kolano. Diagnoza? Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego.\nPo powrocie do Kraju Kawy, siatkarz przeszedł fizykoterapię, ale nie mógł uniknąć operacji. Lekarz wstępnie oszacował, że powrót do gry zajmie przyjmującemu sześć miesięcy, choć przy tak poważnej kontuzji, leczenie może się w niektórych przypadkach przedłużyć.\nNie jest to jedyny problem brazylijskiej reprezentacji przed MŚ 2018. Pod znakiem zapytania stoi także występ Ricardo Lucarelliego, który od kilku tygodni przechodzi rehabilitację po zerwaniu ścięgna Achillesa. Klubowy lekarz Funvic Taubate prognozuje, że siatkarz wróci do zdrowia w październiku.\nSądzisz, że Brazylia będzie się liczyć na MŚ 2018 w walce o podium?


Ogławianie kwiatów | NaOgrodowej.pl\nOgławianie roślin rabatowych i krzewów\nOgławianie nie jest trudnym zabiegiem pielęgnacyjnym, ale wymaga systematyczności. Polega na konsekwentnym usuwaniu zwiędłych i przekwitłych kwiatostanów razem z zawiązanymi torebkami nasiennymi i ma spore znaczenie dla kondycji roślin, ich zdolności do dalszego kwitnienia w obecnym lub przyszłym sezonie.\nDlaczego ogławiamy rośliny kwitnące?\nChoć kwiaty wykształcane przez rośliny ozdobne są najważniejszym celem dla ogrodnika, to głównym zadaniem rośliny jest wytworzenie nasion, które zapewnią dalsze istnienie gatunku. Dlatego tuż po kwitnieniu wszystkie siły witalne rośliny skierowane są na prawidłowe ich odżywienie. W efekcie posiada ona mniej energii na wykształcanie liści i korzeni, a w przypadku roślin powtarzających kwitnienie kolejne pąki są mniej intensywnie zawiązywane lub w ogóle nie pojawiają się. Gatunki wytwarzające organy spichrzowe (np. cebule) gromadzą mniej zapasów na następny sezon. Zwiędłe płatki kwiatów brzydko wyglądają, a na dodatek, przy większej ilości opadów stanowią znakomitą pożywkę dla grzybów i bakterii.\nUsunięcie zwiędłych kwiatów i zawiązków nasion eliminuje te wszystkie zagrożenia, pozwalając na lepsze rozrastanie się roślin i obfite kwitnienie.\nCzy wszystkie rośliny ogławiamy?\nKwiaty bulwiaste i cebulowe – ogławiamy większość z nich, w tym tulipany i narcyzy (poza gatunkami botanicznymi), szachownice, dalie, mieczyki, lilie, krokosmie, eukomisy. Nasiona pozostawiamy roślinom łatwo rozsiewającym się, kwitnącym na naturalizowanych rabatach. Zwykle są to cebulice, przebiśniegi, krokusy, śnieżniki i ranniki, które dzięki temu szybciej zarastają obsadzone powierzchnie.\nKwiaty jednoroczne i byliny – ogławiamy w zdecydowanej większości. Wyjątkiem są te rośliny, które chcemy rozmnożyć z nasion. Przekwitłe kwiatostany pozostawiamy również wtedy, gdy zasuszone torebki nasienne po prostu ładnie wyglądają i będą zdobić rabaty nawet w czasie zimy. A jeśli lubimy w ogrodzie ptasie wizyty, to nie obcinajmy główek nasiennych roślinom wytwarzającym nasiona zjadane chętnie przez ptaki (np. jeżówka, rudbekia, słoneczniki i trawy ozdobne).\nKrzewy ozdobne – ogławianie stosujemy przede wszystkim u gatunków wykształcających dorodne kwiaty, głównie w przypadku róż, różaneczników i bzów. Zabieg ten podnosi estetykę roślin, zwiększa zdolność zawiązywania pąków na sezon obecny lub następny i zapobiega rozwojowi chorób. Krzewy, które wykształcające drobne kwiaty (np. forsycja, tawuła, jaśmin, krzewuszka) nie wymagają ogławiania. Z reguły nie obcinamy również kwiatostanów hortensji, które są bardzo dekoracyjne przez wiele miesięcy po przekwitnięciu.\nOgławianie – jak i kiedy?\nDo ogławiania możemy przystąpić wtedy, gdy dojrzymy pierwsze oznaki więdnięcia płatków, a kwiaty zaczynają tracić na dekoracyjności. Przy pomocy ostrego sekatora wycinamy ostrożnie kwiatostany u nasady, starając się nie uszkodzić sąsiednich pędów lub pąków. W przypadku niektórych roślin o kruchych pędach (np. tulipany, różaneczniki) kwiatostany bez trudu wyłamujemy ręcznie. Ogławianie wykonujemy systematycznie w trakcie całego okresu kwitnienia roślin.\nMechaniczne ogławianie tulipanów na polu w Holandii. Fot. BotanicStock\nJeśli mieczyki wykształcą takie dorodne torebki nasienne, to bulwy nie będą okazałe. Fot. BotanicStock\nTorebki nasienne łubinu zostają, jeśli chcemy rozmnożyć roślinę z nasion. Fot. BotanicStock\nEfektowne rabaty kwiatowe – zacznij od projektu


Jak dowiedzieliśmy się o katastrofie – Tak płyniemy\n(UWALNIAMY ODCINEK) Odc. 4 - Jak dowiedzieliśmy się o katastrofie\nTo jest specjalny odcinek, bo możemy go opublikować dopiero po roku. Z uwagi na toczące się sprawy z ubezpieczeniem, poradzono nam wstrzymanie się z publikowaniem. Teraz ubezpieczenie jest już załatwione, więc możemy wam ten odcinek pokazać.\nW poprzednich odcinkach odebraliśmy jacht w Trogirze i ruszyliśmy w kierunku Grecji. Nie obyło się bez trudności. W tym odcinku docieramy do portu Gouvia na Korfu, cumujemy i zostawiamy jacht, by wrócić na święta Bożego Narodzenia do Polski. Jesteśmy już w Polsce i opowiadamy o dalszych losach Eveliny, które okazały się tragiczne.\nW poprzednich odcinkach odebraliśmy jacht w Trogirze i ruszyliśmy w kierunku Grecji. Nie obyło się bez trudności. W tym odcinku docieramy do portu Gouvia na Korfu, cumujemy i zostawiamy jacht, by wrócić na święta Bożego Narodzenia do Polski. Jesteśmy już w Polsce i opowiadamy o dalszych losach Eveliny, które okazały się tragiczne. Zapraszamy do oglądania!\nPoprzedni wpisNasze podsumowanie żeglarskiego roku 2020 // Odc.37\nNastępny wpisMarzenia w ruinie. Katastrofa naszego jachtu – jak to się stało?


Konwektor przenośny elektryczny DL01 TURBO EQ 2000 EQUATION - Grzejniki konwentorowe - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nKonwektor przenośny elektryczny DL01 TURBO EQ 2000 EQUATION\nMateriał wykonania\tMetal malowany\nGłębokość (w cm)\t58.4\nWreszcie ciepło w mieszkaniu. Biorąc pod uwagę cenę, dla mnie 10/10\nJeżeli chodzi o grzejnik to jest świetny. Cichy, szybko nagrzewa pomieszczenie, w miarę lekki. Ale nie wiem co tym grzejnikiem robiono, ponieważ mój egzemplarz jest cały pogięty! Wgnieciony przód grzejnika, tył również. I nie jest to raczej wina firmy przewozowej, ponieważ pudło było nienaruszone. Niby działa, ale wygląd pozostawia wiele do życzenia. Duży minus dla Leroy Merlin.\nKonwektor dobrze wykonany, solidny, szybko nagrzewa pomieszczenie przy maksymalnej mocy. Ustawienie mniejszej mocy urządzenia sprawia, że w pokoju utrzymuje się jednakowa temperatura przez dłuższy czas.