Firmy Rodzinne :: Akademia Leona Koźmińskiego Warszawa :: Studia wyższe, MBA\nZapraszamy na spotkania w gronie firm rodzinnych.\nZnajdziesz tu również informację o dedykowanych\nfirmom rodzinnym szkoleniach\nDołącz do nas podczas najbliższych zjazdów i konferencji\nProwadzony przez Akademię program wspierania dzieci przedsiębiorców – sukcesorów firm rodzinnych – w ramach zajęć dla studentów z przedsiębiorczości i zarządzania, okazał się być dobrym zaczynem do budowania na tym polu relacji pomiędzy studentami a absolwentami. Doświadczenia z pracy z młodzieżą uwrażliwiły nas na problemy nie tylko rodziców ale właśnie dzieci stojących przed decyzją o prowadzeniu rodzinnego biznesu. Znając ich obawy i doświadczenia wyniesione z domu wspieramy ich w przygotowywaniu się do przejęcia roli współpracownika a później zarządzającego firmą zatrudniającą najbliższych członków rodziny. Z dumą patrzymy jak ruszają odważnie w świat i śledzimy ich poczynania – bo w ich rękach często leży przyszłość prowadzonych przez ich rodziców działalności gospodarczych.\nInicjatywa organizacji spotkań dla firm rodzinnych pojawiła się jako odpowiedź na prowadzone dotąd badania naukowe oraz doświadczenia płynące ze współpracy ze studentami naszej uczelni.\nCykl spotkań dla firm rodzinnych ma charakter otwartych seminariów integrujących środowisko firm rodzinnych wymianę doświadczeń i kontaktów między uczestnikami. Do udziału zapraszamy zarówno właścicieli, jaki i ich współpracowników.\nStudentów i absolwentów Akademii zapraszamy również na spotkania w ramach programu Praca na swoim. Absolwenci Studentom, gdzie zarówno mogą dowiedzieć się więcej o blaskach i cieniach bycia przedsiębiorcą, jak i wymienić się doświadczeniami z innymi studentami i absolwentami pod czujnym okiem ekspertów Akademii.\nJeżeli chcesz pogłębić swoją wiedzę i doskonalić umiejętności to weź udział w szkoleniach i warsztatach dedykowanych firmom rodzinnym.


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > Serialowe uniwersum. Gdzie pachną stokrotki (Pushing Daisies)\nGdzie pachną stokrotki zawdzięcza swoje istnienie właśnie Trupowi jak ja, opowiadającemu o Mrocznych Żniwiarzach, których informowano wcześniej, że ktoś umrze, i wysyłano, by odebrali tej osobie duszę i bezpiecznie przeprowadzili ją do zaświatów. Ponieważ nieodebranie komuś duszy nie kończyło się najlepiej (dusza mogła doświadczyć między innymi autopsji, Żniwiarz był karany za zaniedbanie obowiązków), Bryan Fuller chciał utrudnić pracę głównej bohaterce. Nie mogłaby odebrać niektórym ludziom duszy, ponieważ ktoś wcześniej wskrzesił ich dotykiem. Nie zrealizował tego pomysłu, ponieważ serial skasowano, tłumacząc się rzekomą niską oglądalnością (rzekomą, ponieważ wyników oglądalności nigdy nie ujawniono).\nWykorzystał natomiast tę koncepcję parę lat później, przy tworzeniu Gdzie pachną stokrotki. Głównym bohaterem jest Ned (Lee Pace), który już jako dziecko może wskrzesić ludzi i zwierzęta swoim dotykiem. Przez sześćdziesiąt sekund bez żadnych konsekwencji – potem ktoś inny musi umrzeć. Ned piecze tarty i sprzedaje je w swoim lokalu, a w wolnych chwilach pomaga Emersonowi Codowi (Chi McBride), prywatnemu detektywowi – łatwiej przecież znaleźć zabójcę, jeśli można zapytać ofiarę, kto ją zamordował. Gdy poznajemy Neda, w jego życiu pojawia się także Chuck Charles (Anna Friel), dawna sympatia z czasów dzieciństwa. O przygodach trójki – a właściwie czwórki, ponieważ często przyłącza się do nich kelnerka Olive Snook (Kristin Chenoweth), pracująca w lokalu Neda – opowiada tajemniczy Narrator (Jim Dale).\nTwórca serialu HANNIBAL żałuje, że nie nakręcił sceny pocałunku Lectera i Willa Grahama\nFabuła brzmi dość przygnębiająco i ponuro, ale serial jest kolorowy, dialogi zabawne, sytuacje komediowe, a rozwiązywane przez Neda, Emersona i później także Chuck oraz Olive sprawy kryminalne – absurdalne i przerysowane. Jedynie Ned nosi czarne ubrania, reszta bohaterów ubiera się dość pstrokato. Dominują jasne barwy – żółć, zieleń, czerwień. Operator chciał, żeby serial wyglądał jak skrzyżowanie Amelii z filmami Tima Burtona, i tak rzeczywiście jest. Większość produkcji telewizyjnych, przede wszystkim tych emitowanych na stacjach ogólnodostępnych, wygląda jednakowo, lecz Gdzie pachną stokrotki to jeden z najbardziej kolorowych i wizualnie przyciągających seriali. Od premiery minęło już dziesięć lat, teraz artystyczne projekty na małym ekranie pojawiają się częściej, ale w 2007 roku serial Bryana Fullera wyróżniał się swoją formą.\nJeśli chodzi o ścisłość, treść także była intrygująca. Zagadki kryminalne w Gdzie pachną stokrotki nie oferowały może olbrzymiego suspensu, ale dostarczały sporej rozrywki, także za sprawą scenarzystów, którzy lubili bawić się konwencjami filmowymi. Parokrotnie naśladowano styl Alfreda Hitchcocka, w jednym odcinku odtwarzając na przykład bardzo wiernie scenę z Ptaków, gdy Melanie płynie z papużkami nierozłączkami przez zatokę – notabene w serialu również nazwaną Bodega Bay. Takich ukłonów i pastiszów można znaleźć tu więcej. W Gdzie pachną stokrotki gościnnie wystąpiło również wielu rozmaitych aktorów – na przykład Joel McHale (Community), Willie Garson (Białe kołnierzyki), Orlando Jones (Sleepy Hollow, Amerykańscy bogowie), Gina Torres (Firefly, W garniturach).\nChoć serial spotkał się z aprobatą krytyków – i został nominowany do siedemnastu nagród Emmy, a wygrał siedem – przetrwał tylko dwa sezony. Stacja ABC zgodziła się wprawdzie początkowo na trzynaście odcinków pierwszego sezonu, a potem na kolejne dziewięć, ale jeszcze w trakcie produkcji uprzednio zamówionych odcinków zaczął się pięciomiesięczny strajk scenarzystów. W rezultacie pierwszy sezon Gdzie pachną stokrotki liczył sobie tylko dziewięć odcinków, a do scenariusza ostatniego z nich Bryan Fuller wprowadził drobne zmiany, by sezon zakończył się zwrotem akcji i przyciągnął widzów później przed ekrany. Tymczasem stacja ABC postanowiła niezrealizowane trzynaście odcinków wyemitować jako drugi sezon, ale oglądalność mocno spadła i na tym się niestety skończyło.\nChoć poprzednie seriale Bryana Fullera również były niezłe, Gdzie pachną stokrotki to pierwsza produkcja, która oprócz ciekawego pomysłu także ładnie wygląda. Dzisiaj mówi się przede wszystkim o Amerykańskich bogach oraz Hannibalu, lecz oba te seriale mimo elementów humorystycznych są ciężkie i ponure, a o jakości zwłaszcza Hannibala można by dyskutować. Gdzie pachną stokrotki to zaś wyjątkowo jak na Fullera optymistyczna, barwna produkcja, do której można z przyjemnością wracać po latach.\nbryan fuller Gdzie pachną stokrotki Lee Pace pushing daisies serial seriale serialowe uniwersum


Propozycje wystąpień można było zgłaszać do 10 marca 2020 r.\nRecenzja i powiadomienie autorów zgłoszeń o decyzji nastąpi do 24 marca 2020 r.\nPodstawowa opłata za udział w konferencji ASPE 2020 wynosi:\n680 zł przy płatności do 20 kwietnia 2020 r.\n730 zł przy płatności od 21 kwietnia 2020 r.\nOpłata za udział w konferencji ASPE dla doktorantów i studentów wynosi:\n575 zł przy płatności do 20 kwietnia 2020 r.\n625 zł przy płatności od 21 kwietnia 2020 r.\nPrzerwy kawowe (2. i 3. dzień konferencji) oraz lunche (2. i 3. dzień konferencji)\nUdział w spotkaniu powitalnym przy grillu pierwszego dnia konferencji.\nUdział w uroczystej kolacji 2. dnia konferencji.\nSkładkę członkowską ASPE za 2020 (uczestnicy, którzy wniosą opłatę konferencyjną stają się członkami ASPE w 2020 roku).\nOpłaty klimatycznej 2,31 zł doba/osoba\nOpłaty za parking hotelowy (34 zł /doba) dla zmotoryzowanych uczestników\nW tytule przelewu prosimy o podanie imienia i nazwiska osoby/osób, za którą/e dokonywana jest opłata, oraz dopisanie: „opłata za konferencję ASPE 2020”.\nCopyright © 2020\tAkademickie Stowarzyszenie Psychologii Ekonomicznej Theme: Flash by ThemeGrill.\tProudly powered by WordPress


JAK LEGENDARY'S FIRE GODZILLA PORÓWNUJE SIĘ DO BURNING GODZILLA TOHO - WYŁĄCZNOŚĆ CBR\nJak Legendary's Fire Godzilla porównuje się do Burning Godzilla Toho\nOSTRZEŻENIE: Poniższy artykuł zawiera spoilery dla Godzilla: King of the Monsters , już w kinach.\npoczwórna beczka po burbonie\nFani otrzymali wskazówki na początku tego roku od wyciek zabawki , oraz ekskluzywny zwiastun HBO , w którym tytułowy bohater w Godzilla: Król potworów zaadoptował swoją formę „Burning” z 1995 roku Tohoho Godzilla kontra Destoroyah . Wielu spekulowało, że będzie to ewolucja umiejętności kultowego kaiju – coś, o czym wspomina prequelowy komiks Godzilla: Aftershock – ale w przypadku sequelu Legendary Pictures w kinach wiemy, że tym razem transformacja nie jest wynikiem wypadku. Tym razem zwiększenie mocy jest wyzwalane przez poświęcenie w ogniu kulminacyjnej bitwy przeciwko Ghidorah.\nMając to na uwadze, porównajmy „Burning Godzilla” Toho z Legendary „Fire Godzilla”.\nTOHO PŁONIE GODZILLA\n„Płonąca Godzilla” była krótką, ale popularną transformacją, którą przeżył król potworów w Godzilla kontra Destoroyah . Uderzona erupcją wulkanu Godzilla nieumyślnie pochłonęła energię z ukrytego złoża uranu. To zwiększyło jego moc na ogromną skalę, powodując, że jego wybuchy atomowe i rozgrzany do czerwoności promień cieplny stały się jeszcze bardziej śmiercionośne. Jednak wpłynęło to niekorzystnie na zdrowie kaiju, skutecznie nakładając na niego wyrok śmierci.\nGodzilla zaczął świecić na pomarańczowo/czerwono zamiast swojej charakterystycznej niebieskiej energii atomowej, sprawiając wrażenie, że lawa ryczała w środku. Świat został ostrzeżony, co doprowadziło do tego, że ludzkość próbowała zabić bohatera za pomocą niszczyciela tlenu, ponieważ Godzilla była w rzeczywistości reaktorem jądrowym na skraju stopienia. Planeta była zagrożona przez samo istnienie Godzilli, ponieważ teraz emitował niewiarygodne ilości promieniowania, gdziekolwiek się znajdował.\nGodzilla i Destoroyah ostatecznie zablokowali rogi i ciężko zranili się nawzajem w ostatnim akcie filmu. Podczas gdy ten ostatni został ostatecznie zabity przez wojsko, śmiertelnie ranny Godzilla pozostał, aby złożyć ostateczną ofiarę dla swojego zmarłego syna, Godzilli Jr. jako Godzilla wszedł w stan załamania i umarł, przekazał resztki tej energii swojemu synowi, zasadniczo tchnąc nowe życie w swojego następcę.\nTen impuls sprawił, że „dziecko” urosło i przekształciło Godzillę Jr. w nową Godzillę. Innymi słowy, podczas gdy „Płonąca Godzilla” była bardziej zabójcza, tak naprawdę chodziło o przekazanie pochodni innemu kaiju.\nLEGENDARNY OGIEŃ GODZILLA\n„Fire Godzilla” reżysera Michaela Dougherty’ego różni się od „Burning Godzilla” pod pewnymi kluczowymi względami. Kiedy Godzilla walczy z Ghidorah o dominację w finale Król potworów , współczująca Mothra i „demon ognia” Rodan również walczą. Mothra pokonuje Rodana, a kiedy Ghidorah zamierza zabić Godzillę, poświęca się w jego uderzeniu pioruna, rozpadając się w nicość. A przynajmniej tak się wydaje.\nZWIĄZANE Z: Godzilla: scena po napisach króla potworów, wyjaśniona\nEteryczna esencja Mothry, niczym lśniący gwiezdny pył, spada na Godzillę, a on pochłania jej moc, co powoduje, że niebieska energia w nim zmienia się w ognisty czerwony. Godzilla zaczyna emitować fale promieniowania, topiąc Boston z każdym jego krokiem i dosłownie oszałamiając Ghidorah. W tym stanie jaszczurka jest teraz silniejsza i szybsza, a jego uderzenie ciała staje się tak potężne, że spopiela dwie głowy Ghidorah. Godzilla jest wtedy w stanie pożreć ostatnią szyję trójgłowego smoka i użyć jego znacznie silniejszego niebieskiego atomowego oddechu, aby zredukować ostatnią do popiołu.\nJednak ta rozpalona do czerwoności forma wydaje się mieć granice, ponieważ gdy Godzilla zużywa tę energię, wraca do normy. To może być teraz jego najważniejszy krok, gdy zostanie zepchnięty do granic możliwości, zdesperowany na polu bitwy. To znaczy, jeśli nadal będzie miał tę możliwość w przyszłych odsłonach, ponieważ nie jest jasne, czy jest to jednorazowe ulepszenie.\nMothra została w tym filmie nazwana „Królową Potworów”, a przekazując swoją esencję Godzilli, zapewniła, że ma wszystko, czego potrzebuje, aby udowodnić, że jego przeznaczeniem jest zostać królem potworów. Ostatecznie ta wybuchowa wersja jest znacznie potężniejsza niż ta z filmu Toho z 1995 roku.\nW Godzilla: King of the Monsters w reżyserii Michaela Dougherty występują Vera Farmiga, Ken Watanabe, Sally Hawkins, Kyle Chandler, Millie Bobby Brown, Bradley Whitford, Thomas Middleditch, Charles Dance, O’Shea Jackson Jr., Aisha Hinds i Zhang Ziyi.\naktor grający isaaca na orville\ngrube głowy head hunter ipa\nzałożyciele diabelskiego tancerza\nkiedy Vegeta i Bulma pobrali się?\njak Superman wraca do życia?


Zagadka Powdera (1995) - Filmweb\n7,3 5 220\n7,3 10 1 5220\nPo stracie dziadków albinos o niezwykłych zdolnościach próbuje odnaleźć się w społeczeństwie.\nGaleria filmu Zagadka Powdera\nChad Cox, Reed Frerichs, Joe Marchman, Sean Patrick Flanery, Bradford Tatum, Esteban Powell\nLance Henriksen, Sean Patrick Flanery, Mary Steenburgen\nSean Patrick Flanery, Bradford Tatum\nJeff Goldblum, Sean Patrick Flanery\nJoe Marchman, Bradford Tatum, Esteban Powell\nSean Patrick Flanery, Mary Steenburgen\nObsada filmu Zagadka Powdera\nSzeryf Doug Barnum\nZastępca szeryfa Harley Duncan\nDr Aaron Stripler\nOpisy filmu Zagadka Powdera\nW 1978 roku w Teksasie przychodzi na świat bezwłosy albinos (Sean Patrick Flanery), którego mózg wykazuje ponadprzeciętną aktywność. Na krótko przed porodem matka chłopca zostaje porażona piorunem. Lekarze nie zdołali jej uratować, a ojciec widząc dziwne niemowlę wyrzekł się go. Małym Jeremym zajęli się dziadkowie farmerzy, którzyW 1978 roku w Teksasie przychodzi na świat bezwłosy albinos (Sean Patrick Flanery), którego mózg wykazuje ponadprzeciętną aktywność. Na krótko przed porodem matka chłopca zostaje porażona piorunem. Lekarze nie zdołali jej uratować, a ojciec widząc dziwne niemowlę wyrzekł się go. Małym Jeremym zajęli się dziadkowie farmerzy, którzy urządzili mu lokum w piwnicy. Przez 16 lat chłopiec nie opuszczał farmy i nie znał świata zewnętrznego. Wiedzę czerpał ze zgromadzonych w domu książek. Pewnego dnia na farmę przybywa szeryf Barnum (Lance Henriksen) i jego zastępca Duncan (Brandon Smith), gdyż ktoś złożył meldunek o śmierci właściciela. Na miejscu szeryf znajduje Jeremiego. Sprowadza również psycholog Jassie Caldwell (Mary Steenburgen), dyrektorkę miejscowej szkoły z internatem, która tam postanawia umieścić Powdera. Obdarzony wyjątkowo wysokim ilorazem inteligencji chłopiec wywołuje powszechną sensację, ale jego odmienność, zamiast życzliwego zainteresowania budzi przede wszystkim nienawiść i odrazę.\nInformacje oInfomacje o filmie Zagadka Powdera\n$32 362 156 na świecie\n$30 862 156 w USA\n$1 500 000 poza USA\nCaravan Pictures / Daniel Grodnik Productions / Hollywood Pictures\nPowder cierpi na chorobę, która powoduje, iż na całym jego ciele nie ma włosów, jednak w niektórych scenach widać jego rzęsy.\nKiedy dziewczyna leży na łóżku położenie lampki zmienia się w poszczególnych ujęciach.\nKiedy Powder całuje się po raz pierwszy z rudą dziewczyną jej położenie zmienia się w poszczególnych ujęciach.\nforum filmu Zagadka Powdera\nTomHs ocenił(a) film na 9\nw filmie przedstawiono chyba najbardziej trafną (według mnie) koncepcję tego co czeka nas po śmierci. nasza "życiowa" energia się rozchodzi/rozpływa wszędzie, a nie znika, czy odlatuje w postaci duszy do jakiejś bajkowej krainy. podobnie z naszą materialną powłoką, która nie znika ot tak tylko ... więcej\n18 ostatni 2019-08-22 18:52:28 / kalifkol\nNie wiem jak u Was, ale dla mnie jedną z największych satysfakcji kinomana jest znalezienie perełki nieznanej szerszemu gronu i możliwość podzielenia się nią. Do takich odkryć myślę można zaliczyć "Zagadkę Powdera". Jednocześnie to dość ryzykowna propozycja, nie wszyscy kupią tę koncepcję. Mnie np. ... więcej\n2 ostatni 2016-03-29 21:36:36 / wloczykij6\nbartekdko1 ocenił(a) film na 9\nPolecam tez "Rozmowy z Bogiem" donald walsh ewentualnie na youtube Eckhart Tolle :) Tak na marginesie mozna tez poczytac ich tworczosc.\n2 ostatni 2015-10-26 15:40:40 / użytkownik usunięty\nszixa ocenił(a) film na 8\nFilm poruszający niezwykle ważną kwestię "inności" i związaną z tym nietolerancję. Zgadzam się w zupełności z Suezem, najczęściej brak wyobraźni i minimalnej wiedzy na dany temat powoduje, że ludzie boją się nieznanego. I wówczas antidotum na tego typu problemy staje się agresja i brak akceptacji dla ... więcej\n1 ostatni 2010-02-25 05:40:53 / baryluk\nPrzede wszystkim wzruszający i piękny film o tym co to oznacza być "innym". Jest też bardzo pouczającym przykładem ludzkiej nietolerancji i braku zrozumienia. Głupie decyzje ludzi bez wyobraźni powodują u tego chłopaka niepotrzebne przykrości i szykany. Bardzo mi się on podobał i zachecam was do ogladnięcia ... więcej\n1 ostatni 2002-03-25 13:34:59 / użytkownik usunięty\nTWÓRCY STRONY filmu Zagadka Powdera\nmadcap 22 punkty\nPokemon108 21 punktów


agu_śka Marzec | 2016-02-26\nObawiałam się czytania "Krwi na śniegu" z dwóch powodów. Po pierwsze ocena tylko 6/10, a po drugie mała objętość. Przywykłam do tego, że książki zwykle dopiero się 'rozkręcają' po 150 stronach, gdy "Krew na śniegu" się już kończy.\nObawy były niepotrzebne. Krótkie też może być dobre a mój gust nie pokrywa się z innymi czytelnikami na lubimyczytac. Pierwszy raz sięgnęłam po książkę Nesbo i zamierzam to robić częściej.


Nowy darmo Google Android 4.4 Sport Aplikacje do pobrania\nNowy darmo Sport Aplikacje dla Google Android 4.4\nClub soccer director 2019 - zarządzaj istniejącym klubem piłkarskim lub stwórz swój własny. Zatrudnij pracowników, kupuj graczy i wygraj swój klub. Zostań dyrektorem sportowym klubu piłkarskiego w tej grze na Androida. Negocjuj z agentami i piłkarzami. Zatrudnij i zrezygnuj z trenerów, administratorów i innych pracowników. Buduj i ulepszaj stadiony i bazy szkoleniowe. Zawieranie korzystnych umów ze sponsorami. Opracuj strategie meczów w różnych ligach. Nawiąż dobre relacje z...\nMarshawn Lynch: Pro football 19 - trenuj razem z legendarnym Marshawnem Lynchem, aby stać się najlepszym biegaczem ligi. Rozpocznij swoją drogę na szczyt chwały futbolu amerykańskiego w tej grze na Androida. Biegnij tak szybko, jak tylko możesz na boisku pełnym różnych przeszkód. Przerwij ściany, przeskocz przez bariery, oszukać graczy i weź piłkę do strefy końcowej, aby otrzymać nagrodę. Trenuj i doskonal swoje umiejętności. Wejdź w tryb bestii i stań się niepowstrzymany. Kup...


Nowy Index MiU mierzący zdolność firm do konkurowania | MM Magazyn Przemysłowy\nGłówny Index MiU wynosi obecnie 43,91 pkt i w porównaniu do odczytu z marca 2020 r. obniżył się nieznacznie, bo o 5,93 pkt. Uzyskany wynik należy interpretować jako umiarkowanie niską zdolność badanych branż do konkurowania obecnie i w perspektywie kolejnego roku.\n– W erze gospodarek transformujących się permanentnie, szerzej niż kiedyś definiowana jest „zdolność do konkurowania”. Do tej pory konkurowało się przede wszystkim jakością, marką, ceną oraz długoletnimi przygotowaniami do zmian. Dziś konkurowanie to także elastyczność i tempo odpowiedzi na oczekiwania klienta – mówi Tomasz Kukulski, prezes zarządu Siemens Financial Services w Polsce. – Dlatego chcemy dostarczać rynkowi użyteczny wskaźnik, który pokazuje, w jakim tempie i kierunku zmienia się zdolność do konkurowania w badanych branżach.\n– Według przyjętej metodologii oznacza to poprawę zdolności do konkurowania firm przetwarzających tworzywa sztuczne. Ponadto, w kolejnych miesiącach możemy spodziewać się wzrostu ekspansji przedsiębiorstw z tej branży na nowe rynki, a także niższego ryzyka dla współpracujących z nimi firm. Na wzrost sub-indeksu największy wpływ miały przede wszystkim zmiany w obszarze odnowień parku maszyn i urządzeń, który jest jedną z ważnych składowych konstrukcji wskaźnika – mówi Tomasz Kukulski.\nWrześniowy odczyt sub-indeksu dla branży spożywczej obniżył się nieznacznie, bo z 50,29 do 48,76 pkt. W przypadku tej branży wpływ na niższy wynik miało przede wszystkim przyhamowanie inwestycji w obszar automatyzacji, natomiast większość producentów utrzymała tempo odnowień parku MiU i na stabilnym poziomie kształtuje się u nich częstotliwość z jaką inwestowali w odnowienia.\nPoligrafia i obróbka metali ze spadkiem indeksu\nPandemia wpłynęła na wszystkie badane branże również pod względem sprzedażowym. Niższe wyniki na rynku krajowym odnotowało ponad 44% przedsiębiorstw, podczas gdy 33% firm utrzymało je na tym samym poziomie, a jedynie 16% z nich zwiększyło sprzedaż. Przedsiębiorcy liczą jednak na wzrosty w przyszłości. Co czwarta firma spodziewa się większej sprzedaży krajowej w ciągu najbliższych 12 miesięcy, z kolei niższej co piąta.\nNieco lepiej jest w eksporcie. Blisko 20% firm podaje, że – pomimo pandemii - zwiększyło sprzedaż zagraniczną między marcem a wrześniem. W tym samym czasie ponad 38% producentów zanotowało spadki w tym obszarze. Wzrostów w 2021 r. spodziewa się 35,5%, a spadków jedynie 14% ankietowanych.


Coś starego i znanego u Biedronek w MP "Słoneczna Ósemka" - Ełk\nCoś starego i znanego u Biedronek w MP "Słoneczna Ósemka"\n2016-10-17 22:46:18 (ost. akt: 2016-10-17 22:55:52)\nAutor zdjęcia: joanna sałek\nMowa tu o starych zabawach podwórkowych, które zawsze budziły u dzieci duże zainteresowanie, rozwijały ich sprawność fizyczną, myślenie i liczenie.\nTakie właśnie zabawy postanowiliśmy stworzyć w grupie Biedronki w Sali przedszkolnej. A gdzie, no właśnie pod dywanem. To teraz takie nasze magiczne miejsce zabawy i nauki. Gra w klasy i dziad to jedne z najstarszych zabaw, w które bawiły się dzieci na podwórku rysując pola kredą na chodnikach. My wykorzystaliśmy plansze edukacyjne, trochę darów natury, typu kasztany , szyszki, żołędzie i sztuczne owoce.\nPostanowiliśmy wykleić pola kolorową taśmą, podzieliliśmy się na grupy czerwonych, zielonych ,niebieskich i do dzieła. Okazało się, że praca w drużynach jednoczy i zmusza do wspólnego myślenia i działania. Postanowiliśmy stworzyć „klasy” z zagadnieniami polonistycznymi i „dziada” z matematycznymi, nagrodą za dobrze wykonane zadania było nawlekanie korali z jarzębiny. Podczas takich zajęć oprócz nauki mieliśmy również bardzo dobrą zabawę. Zachęcam do takich rozwiązań w pracy z dziećmi.\nJoanna Sałek, nauczycielka MP "Słoneczna Ósemka"\nTen tekst napisał dziennikarz obywatelski. Więcej tekstów tego autora przeczytacie państwo na jego profilu: szkoly\nTagi: Ełk gry słoneczna ósemka\nKwiatuszki ze Słonecznej Ósemki w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Ełku\nPrzedszkolaki ze Słonecznej Ósemki wyruszyły w kosmiczną podróż\nBiedronki z MP Słoneczna Ósemka dokarmiają ptaki zimą


Rejestracja: 10 wrz 2019, 22:39\nPostautor: Sanako.San » 10 wrz 2019, 22:40\nJa aktualnie zastanawiam się nad roletami w łazience w stylu greckim. Chciałbym, żeby była ciekawa, a rozwiązanie typu rolety rzymskie wydaje mi się bardzo banalne. Tutaj znalazłem parę artykułów na temat rolet https://www.mgprojekt.com.pl/blog/ i natknąłem się na rolety austriackie. Myślałem, żeby je tam dodać, ale jakoś się do nich przekonać nie potrafię, a jednocześnie są dla mnie bardzo intrygujące. Czy ktoś z was miał tego typu rolety w swoim domu?


Wyspy jak marzenie | Port Lotniczy Wrocław\nWyspy jak marzenie\nZłociste plaże, lazur wody, malownicze doliny z bujną roślinnością, a do tego zabytki. Nie dziwi, że Wyspy Kanaryjskie to jedne z najchętniej wybieranych na świecie miejsc na letni wypoczynek. Kilka godzin wystarczy, by znaleźć się na Gran Canarii, Teneryfie, Fuerteventurze czy Lanzarote.\nGran Canaria – najpopularniejsza w archipelagu Wysp Kanaryjskich to nowość w letnim rozkładzie lotów czarterowych z Wrocławia. W tym sezonie ofertę zorganizowanego wypoczynku od biur podróży uzupełniają też Lanzarote, Fuerteventura i Teneryfa.\n- Każda z wysp jest zupełnie inna, a przy tym ma wszystko, czego potrzeba planując udane wakacje: przyjemne ciepło, słońce, ocean i niezwykle malownicze, wręcz magiczne krajobrazy. Coś dla siebie znajdą tutaj też osoby preferujące aktywny wypoczynek – mówi Monika Półtorzycka-Jon, manager ds. marketingu i PR Portu Lotniczego Wrocław.\nSzczególnie Teneryfa to prawdziwy raj dla pasjonatów surfingu, windsurfingu, a także kitesurfingu. Na mocny wiatr prawie zawsze można liczyć w miejscowości El Medano. Szczęśliwi będą również fani nurkowania. W wodach wokół Teneryfy żyje około 400 gatunków ryb, żółwie morskie oraz delfiny. Podziwianie bogatej i barwnej morskiej flory i fauny dostarczy niezapomnianych wrażeń. Loty na Teneryfę bezpośrednio z Wrocławia tego lata realizują też tanie linie lotnicze Ryanair.


Irańscy hakerzy atakują nasze sieci elektroenergetyczne - energiapress.pl\nCzego hakerzy poszukują w naszych sieciach elektroenergetycznych?\nHakerzy zaatakowali europejskie sieci elektroenergetyczne. Ich atak rozpoczął się jeszcze jesienią 2019 r., zanim na dobre zaognił się konflikt Iranu z USA. Bo to właśnie z działalnością irańskiej grupy APT33 jest wiązane użycie trojana PupyRAT - złośliwego oprogramowania, które wykrada poufne loginy i hasła.\nTrojana - rodzaj niewielkiego programu, który w niewidoczny sposób zagnieżdża się systemie atakowanego urządzenia i przekazuje na zewnątrz poufne dane i hasła dostępu do jego autorów - wykryli specjaliści od cyberbezpieczeństwa z firmy Recorded Future. Ich zdaniem atak był wymierzony przede wszystkim w europejskie przedsiębiorstwa z branży elektroenergetycznej. Na razie trudno ustalić w jaki sposób trojan był rozsyłany, ale specjaliści przypuszczają, że wykorzystano najprostszy sposób - wiadomości o charakterze phishingowym, czyli takie, które udają komunikaty wysłane z legalnego źródła (np. komunikat administracyjny usług Google, czy sklepów internetowych o konieczności powtórnego wprowadzenia hasła) a następnie odsyłają ofiarę na specjalnie spreparowaną stronę, której zadaniem jest przechwytywanie danych logowania.\nCzego hakerzy poszukują w naszych sieciach elektroenergetycznych? Cytowany przez superbiz.pl Piotr Zielaskiewicz, product manager rozwiązań cybersecurity Stormshield w firmie Dagma mówi: Obiekty takie jak elektrownie czy rafinerie to idealny cel ataków o podłożu politycznym z dwóch powodów. Po pierwsze, gwarantują hakerom dostęp do ważnych danych o charakterze strategicznym. Po drugie, ich paraliż stanowi realne zagrożenie dla funkcjonowania szeregu innych instytucji, w tym m.in. banków, szpitali i urzędów. Ze względu na ryzyko tego typu incydentów coraz bardziej istotne staje się skuteczne zabezpieczenie sieci przemysłowych poprzez stosowanie dedykowanych rozwiązań.\n- Bezpieczniejsze żeglowanie na Mazurach\n- Mapa wyłączeń prądu Energi popularna przy wichurach MAPA ON LINE\nAtak hakerski miał rozpocząć się jeszcze w listopadzie 2019 r. Trwał przynajmniej do 5 stycznia 2020. Specjaliści wskazują, że opensourcowy trojan jest kojarzony z irańskimi hakerami, ale mógł być wykorzystany przed dowolną inną organizację, dla dokonywania ataków na infrastrukturę krytyczną w Europie i Stanach Zjednoczonych.


W styczniu portal tvp.info zanotował ponad 3,7 mln realnych użytkowników wieszwiecej - tvp.info\nRekordowe wyniki portalu tvp.info. „To pokazuje, że TVP spełnia swoją rolę” [WIDEO]\nAdrian Gąbka 14.02.2020, 16:43 |aktualizacja: 17:05\nStyczeń był rekordowy dla portalu tvp.info. Odnotowaliśmy liczbę ponad 3,7 mln realnych użytkowników. Głos na ten temat zabrali politycy. – Bardzo się cieszę. Trzymam kciuki, bo to pokazuje, że telewizja publiczna spełnia swoją rolę. Portal internetowy tvp.info spełnia swoją rolę i dociera do ludzi. Życzyłbym, żeby pod koniec roku było 5 czy 7 milionów, aby ta popularność rosła. Jest na to szansa, bo dzisiaj odchodzi się od mediów telewizyjnych na rzecz internetowych. Tym bardziej portal ma dużą szansę, żeby osiągać dobre wyniki – powiedział nam poseł PiS Bartosz Kownacki.\nRekordowy początek roku. Portal tvp.info z najwyższymi wynikami w historii\nW styczniu portal tvp.info zanotował ponad 3,7 mln realnych użytkowników. To najwyższy wynik w historii portalu informacyjnego Telewizji Polskiej,...\nNa temat rewelacyjnych wyników portalu tvp.info głos zabrali również politycy opozycji. – Życzę wam, żeby sukcesów było więcej, widzów było więcej. Im więcej będzie w waszym portalu takiego posła, który nazywa się Tomasz Trela, tym słupki, oglądalności pójdą jeszcze mocniej do góry. Zapraszam do oglądania – stwierdził poseł Tomasz Trela z Lewicy.\nMniej chętnie na temat najwyższej w historii liczby użytkowników odwiedzających portal tvp.info wypowiedział się poseł Mirosław Suchoń z Koalicji Obywatelskiej. – Jeżeli ten wynik jest rzeczywisty, to on jest na pewno taki, który zwraca uwagę. W wielu przypadkach nie liczy się jednak ilość, tylko jakość – mówił poseł KO.\n– Portal tvp.info zaczyna być coraz chętniej odwiedzany, ponieważ jest prawdziwy. Życzę wszystkim tego, żebyśmy byli prawdziwi w tym, co robimy i w tym, co mówimy. To jest chyba najważniejsze przesłanie i tego wam życzę – powiedział poseł Robert Telus z PiS.\nSenatorowie PO chwalą portal tvp.info. Mówią o dużych zasięgach [WIDEO]\nNie sądziłem, że portal internetowy tvp.info dociera do tak dużej grupy odbiorców – oznajmił wicemarszałek Senatu z Platformy Obywatelskiej Bogdan...\n– Życzę wam tego, żeby ta oglądalność była taka, jaka jest, ale też informacji rzetelnych i rzeczywiście pokazujących różne opcje. Nie tylko jedną, właściwą rządową – stwierdziła posłanka Lewicy Monika Falej. Zwróciliśmy uwagę, że chętnie rozmawiamy ze wszystkimi, także z jej ugrupowaniem. – No tak, ale tutaj mówimy o życzeniach. Ja życzyłabym wam tego, żeby informacje, które ma do przekazania opozycja, również wybrzmiewały – odpowiedziała posłanka Lewicy.\n– Portal ma dość duży zasięg, dobrze się kojarzy. Jest politycznie bardzo szeroko otwarty, bo zamieszcza opinie również opozycji parlamentarnej. Życzę więcej otwarć, wejść, polubień i tak dalej – mówił natomiast poseł PiS Jan Mosiński.\n– Jeżeli rzeczywiście takie są wyniki, to należy pogratulować. Każdej stacji, bo media są istotne w życiu publicznym. Życzę, żeby oglądalność była jeszcze większa niż do tej pory – powiedział poseł Lewicy Dariusz Wieczorek.\n– Życzyłbym 8 milionów użytkowników i widać wyraźnie, że ta formuła komunikowania się z opinią publiczną znakomicie się sprawdza – stwierdził natomiast senator PiS Jan Maria Jackowski.\n#portal tvp.info #internet #politycy #internauci #media #telewizja polska #tvp\nKoronawirus: Koczowisko KOD-u przed Sejmem nadal działa. „Dlaczego mamy się stąd zmywać?” [WIDEO]\nTaka sceneria nie przeszkadza prezydentowi stolicy. zobacz więcej\nsob. 20:22\t|Polska\nWjechał w kobietę w ciąży i mężczyznę z dzieckiem. Prokurator: to usiłowanie zabójstwa\nZaatakował partnerkę, potem rozpoczął szaleńczy rajd. zobacz więcej\nsob. 17:24\t|Polska\nApel rządu skuteczny. Senat przyspieszy prace nad tarczą antykryzysową\nPierwotnie posiedzenie zaplanowane było dopiero na wtorek. zobacz więcej\nsob. 13:27\t|Polska


Oferta firmy Tab-Trans: transport i załadunek gabarytów\nOferta firmy Tab-Trans\nW naszej ofercie znajdą Państwo szeroką gamę usług, jakie świadczymy w oparciu o specjalistyczne środki transportu oraz samochody wyposażone w dźwigi hydrauliczne. Możecie zatem zlecić nam transport autami ciężarowymi i dostawczymi, ale też załadunek i rozładunek materiałów budowlanych, prefabrykowanych konstrukcji betonowych i gabarytów o znacznej wadze oraz nietypowych kształtach. Zapewniamy transport krajowy, a najczęstszym polem naszego działania jest południe Polski, dokładniej zaś Kraków i jego okolice. Nie znaczy to jednak, że nie podejmujemy się zadań wykraczających poza granice Małopolski. Na Państwa wyraźną prośbę gotowi jesteśmy podjąć się nawet najtrudniejszych i najbardziej nietypowych zleceń. Jeśli więc potrzeba wsparcia ze strony doświadczonej i wykwalifikowanej firmy, która od lat świadczy usługi z zakresu transportu i załadunku z użyciem hydraulicznych dźwigów samochodowych, polecamy się Państwa uwadze.\nFirma Tab-Trans wykonuje usługi transportu ciężarowego HDS od 2006 roku. Siedziba naszej firmy mieści się w Krakowie, więc silą rzeczy, obsługujemy wszystkich chętnych klientów głównie z województwa małopolskiego. Jeśli jednak zachodzi taka potrzeba, to oferujemy nasze usługi transportu HDS na terenie całego kraju.\nTransport HDS to transport ładunków samochodami ciężarowymi wyposażonymi w specjalny żuraw przeładunkowy.\nDysponujemy nowoczesnymi pojazdami ciężarowymi z żurawiem, które obsługiwane są przez doświadczonych operatorów.\nJeśli szukają Państwo fachowców, dysponujących odpowiednim sprzętem do przenoszenia obiektów o dużej wadze, takich między innymi jak kontenery różnego rodzaju, zapraszamy do skorzystania z usług firmy Tab-Trans.


Projekt Riwiera 2 - MG Projekt- projekty domów\nWersja odbicie lustrzane Opis - projekt Riwiera 2\nCharakterystyka projektu Riwiera 2\nNazwa: Riwiera 2 wariant B\nNazwa: Riwiera 2 wariant C\nNazwa: Riwiera 2 wariant D\nSpecyfikacja techniczna Riwiera 2 wariant B Powierzchnia użytkowa171.84 m2 Powierzchnia netto177.80 m2 Powierzchnia zabudowy160.32 m2 Garażbrak Wysokość budynku8.00 Minimalna szerokość działki21.00 Kąt dachu25.00 PRZESUŃ\nSpecyfikacja techniczna Riwiera 2 wariant C Powierzchnia użytkowa183.10 m2 Powierzchnia netto185.92 m2 Powierzchnia zabudowy141.62 m2 Garażbrak Wysokość budynku8.00 Minimalna szerokość działki18.00 Kąt dachu25.00 PRZESUŃ\nSpecyfikacja techniczna Riwiera 2 wariant D Powierzchnia użytkowa171.84 m2 Powierzchnia netto177.80 m2 Powierzchnia całkowita278.19 m2 Powierzchnia zabudowy160.32 m2 Garażbrak Kubatura netto1007.44 Wysokość budynku8.00 Minimalna szerokość działki21.00 Kąt dachu30.00 Rzuty - Riwiera 2\n148 990,00 zł\n215 860,00 zł\n1. Jak zamówić projekt?Projekt można zamówić przez stronę WybieramyDom.pl , w tym celu należy 'kliknąć' w ikonkę "KUP TERAZ", a następnie wypełnić formularz i wysłać zamówienie.Po wypełnieniu formularza na adres e-mail wysyłany jest link, który należy aktywować. Wówczas otrzymują Państwo mail potwierdzający złożenie zamówienia.2. Koszty wysyłki- przy odbiorze/ Poczta Polska (0zł)- przy odbiorze/ Kurier (43zł)- przelew na konto/ Poczta Polska (0zł)- przelew na konto/ Kurier (43zł) 3. Forma płatności - płatność przy odbiorze - przedpłata przelewem na konto4. Czas oczekiwaniaDo 7 dni roboczych5. Zawartość projektuW komplecie dokumentacji projektowej, którą Państwo od nas otrzymujecie, znajdują się cztery egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego, a w każdym z nich:Projekt architektoniczny z częścią konstrukcyjną zawierający:-opis architektoniczny i konstrukcyjny (obliczenia statyczne - w zależności od projektu włączone w projekt lub stanowiące odrębną teczkę)Część rysunkowa:- rzuty fundamentów, parteru, poddasza, stropu, więźby, dachu / w skali 1:50- przekroje przez budynek / budynek skali 1:50- elewacje budynku / w skali 1:50- zestawienie stolarki budowlanej okiennej i drzwiowej- szczegóły konstrukcji i ewentualne szczegóły budowlane Część instalacyjna:- część opisowa do projektów instalacji elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych, grzewczych, gazowych (jeśli występują)Część rysunkowa do projektów instalacji:- schematy instalacji elektrycznych , schemat rozdzielni , plan instalacji odgromowej- schematy instalacji wodno-kanalizacyjnej i ciepłej wody- schematy instalacji grzewczych- schemat instalacji gazowej (jeśli występują)Do projektu dołączane jest zestawienie materiałowe lub materiałowo-kosztowe, obejmujące przedmiar robót, z wykazem elementów drewnianych oraz stali budowlanej. Zdecydowana część projektów posiada także zestawienia kosztów robocizny. Zestawienia kosztowe są aktualizowane przez nas co roku. Koszty podane w nich są cenami netto. Zestawienia można wcześniej bezpłatnie ściągnąć z naszej strony.Do projektu dołączany również typowy projekt szamba szczelnego, żelbetowego, jednokomorowego, oraz dołączone są kopie uprawnień projektantów i aktualne wpisy do izb zawodowych.Projekt zawiera oświadczenie projektantów o poprawności projektu w świetle Prawa Budowlanego, a także zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.Dokumentacja wymaga adaptacji do działki przez uprawnionego projektanta - dopiero po dokonaniu adaptacji może służyć do uzyskania pozwolenia na budowę.6. Zmiany w projekciePracownia wyraża bezpłatną pisemną zgodę na wprowadzenie zmian do projektu. Zmiany można wykonać we własnym zakresie. Wprowadza je np. architekt adaptujący projekt do działki. Warunki adaptacji projektu powtarzalnegoPracownia zezwala na następujące zmiany i odstępstwa od projektu architektoniczno-budowlanego w trakcie jego przystosowywania do lokalizacji: * Zmianę obrysu zewnętrznego ścian zewnętrznych o 5% - pod warunkiem zachowania rozpiętości między osiami konstrukcyjnymi. * Zmianę obrysu wewnętrznego ścian zewnętrznych - pod warunkiem zachowania rozpiętości między osiami konstrukcyjnymi. * Zmianę nachylenia połaci dachowych o 10% - pod warunkiem zachowania zasady konstrukcyjnej więźby dachowej . * Zmianę umiejscowienia i wielkości otworów okiennych i drzwiowych - pod warunkiem zachowania walorów estetycznych budynku i poprawności konstrukcji . * Zmianę rodzaju materiału i technologii wykonania ścian zewnętrznych oraz wewnętrznych oraz ścian fundamentowych - pod warunkiem, że materiał i technologia zamienna nie będzie różna od zastosowanych materiałów w projekcie pod względem wytrzymałości i termo izolacyjności. * Zmianę rodzaju i technologii wykonania stropu między piętrowego - pod warunkiem zachowania jego schematu statycznego , rozpiętości oraz wytrzymałości . * Zmianę materiałów wykończeniowych , instalacyjnych , izolacyjnych - pod warunkiem zapewnienia im tych podobnych parametrów , które wymagane są do spełnienia w budynkach mieszkalnych tego typu . Dodatkowo pracownia wyraża zgodę na: * Zmianę rodzaju pokrycia dachowego * Zmianę układu ścian wewnętrznych działowych Zmiany muszą być wykonane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia do projektowania.Pozostałe zmiany i odstępstwa od projektu należy uzgodnić z pracownią projektową.Zgoda na zmiany jest dołączana do dokumentacji projektowej.Dodatkowo możemy dowolnie rozszerzyć zgodę o kolejne zmiany, których zażąda klient, jednak zastrzegamy sobie prawo do nie wyrażenia zgody na zmianę - naszym zdaniem - szpecącą projekt.7. Zasady zwrotu lub wymiany projektuW przypadku zakupu towaru przez internet na podstawie ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny, mają Państwo prawo do zwrotu towaru bez podania jakiejkolwiek przyczyny w okresie do 10 dni od otrzymania towaru. Elewacja - Riwiera 2\nInstalacja elektryczna i teletechnicznaA może prądOceń czy Twój dom jest zagrożony włamaniemRadio Berkera do montażu podtynkowegoŁazienkowe pomysłyBarcelona w salonieNowa odsłona Budowane.pl Pomysł na rekuperator wzięty z forumINTERMEX ARKADIUSZ WILAKSIMA


Главная Наш блог Tag: skup samochodów\nWyśmienita cena zapewniona - samochód z drugiej ręki\nUżywane auto to idealne wyjście dla tych ludzi, którzy pragną ociupinę zaoszczędzić, a przede wszystkim dla początkujących kierowców, dla jakich samochód używany ma być głównie bazą do doskonalenia swych kwalifikacji. Ażeby auto z drugiej ręki mogło nam dobrze służyć, powinno się spojrzeć na kilka głównych rzeczy w czasie jego zakupu. O czym w takim razie należy pamiętać? Choć auto z drugiej ręki niejednokrotnie mamy możliwość kupić w niezmiernie interesującej cenie, to musimy pamiętać o tym, iż nieduże koszty kupna nie powinny być jedynym wyznacznikiem. By samochód mógł nam poprawnie służyć, zdecydowanie musimy patrzeć nie raptem na cenę i śliczne opisy, ale głównie na te rzeczy, jakie przyniosą nam rzetelnych danych na temat stanu technicznego samochodu. Ażeby nabycie samochodu używanego było transakcją pewną, warto wypatrywać atrakcyjnych propozycji takiego rodzaju miejscach, jak giełdy i komisy samochodowe. zdecydowanie zauważymy, iż na samochodowej giełdzie mamy szansę zakupić auto za nieco niższą cenę aniżeli w komisie. Głównie przeto, że kupujemy pojazd z tak zwanej pierwszej ręki, z kolei komis to na przykład skup samochodów używanych Wrocław, jakie później w większości wypadków wyprzedawane są z dołożoną marżą.\nJednak tego rodzaju skup aut zapewnia dokładne skontrolowanie niezbędnych dokumentów, przeprowadza kontrolę prawną własności, weryfikowana jest również baza skradzionych samochodów i sprawdzany jest całościowy stan techniczny pojazdu. Tu mamy szansę natknąć się na sprawdzonych a także solidnych sprzedawców, zatem ewentualność odszukania porządnego pojazdu w niskiej cenie kolosalnie się powiększa. Jeśli pragniemy nabyć samochód z drugiej ręki, opłaca się czasami poprosić o wsparcie znajomych, którzy posiadają szerszą wiedzę w tym temacie. Przyjrzą się wobec tego uważnie samochodom, które mamy możliwość kupić, i wspomogą nas w uczynieniu dobrego wyboru. Nie możemy również zapominać o tak istotnej rzeczy, jaką jest z pewnością jazda testowa. Tylko dzięki niej przekonamy się, czy wybrane auto spełnia nasze oczekiwania oraz czy dobrze się w nim czujemy. Na pewno zakup auta, zwłaszcza używanego, nie jest łatwe, wypada dokładnie zbadać jaki posiadamy budżet, poznać się w przybliżeniu w cenach a również nade wszystko znaleźć kogoś, kto precyzyjnie stwierdzi stan auta, byśmy nie nabyli auta, który stanie się tylko skarbonką.\nTags: skup aut używanych | wrocław | skup samochodów\nHits: 3023 | Подробнее...\nJakim sposobem sprzedać stary samochód i w dodatku zarobić\nSprzedanie starego samochodu to bardzo często duże wyzwanie dla właściciela. Rynek używanych pojazdów naprawdę mocno jest nasycony, szczególnie z powodu ogromnej ilości importowanych cały czas aut. To, że mają one przekręcone liczniki lub są składane z paru sztuk najczęściej nikogo nie będzie obchodziło, kupujących bardziej będzie interesowała wyczyszczona tapicerka i lakier. Kolejna rzecz to konieczność umawiania się na spotkania, prezentowanie samochodu zainteresowanym osobom, a całość będzie zabierała niemało czasu. Jeśli ktoś planuje się pozbyć szybko posiadanego samochodu, to świetnym rozwiązaniem dla niego może być skup aut. Spora ilość firm działających w branży motoryzacyjnej posiada taką ofertę, dla sprzedających będzie to naprawdę wygodna i często bardziej korzystna ze względu na finanse metoda na sprzedaż starego pojazdu.\nW praktyce skup samochodow to bardzo prosta operacja, większość firm do minimum ogranicza formalności, jakie się z tym wiążą. Najczęściej wystarczy jeden telefon, aby umówić się na sprzedaż samochodu. Jeśli samochód jest jeżdżący, to można samemu pojechać do firmy zajmujące się skupem, lecz może również zostać po niesprawne auto przysłana laweta. Z reguły firmy które oferują skup samochodów za gotówkę robią przelew lub wypłacają gotówkę, przez co były właściciel od ręki otrzymuje pieniądze. Przy takiej transakcji podpisuje się standardową umowę, w praktyce całość udaje się pozałatwiać w przeciągu jednego dnia. Jak się często okazuje, tego typu sprzedaż będzie także opłacalna pod względem finansowym. Nie ma potrzeby tracenia czasu na szukanie kupca czy ogłoszenia, całą sprawę można załatwić szybko i bez większego problemu.\nTags: skup aut | skup samochodów | pomorskie\nHits: 398 | Подробнее...\nZ jakiego powodu skup samochodów używanych wygryzł auto-komisy na rynku handlu autami\nOstatnio mamy szansę dostrzec ewidentny wysyp firm zajmujących się skupem używanych aut. Rozumie się samo przez się, że skup samochodów para się także sprzedażą aut ale także odzyskanych części samochodowych z aut rozbitych a także nadających się jedynie do zezłomowania. Taka forma handlu używanymi autami wystarczająco przebojowo wyparła z rynku komisy samochodowe, które jakiś czas temu powstawały w oszałamiającym tempie. Wprawdzie krocie osób nie zauważa różnicy kupując samochód w komisie bądź firmie trudnijącej się skupem samochodów, to na pewno chcąc sprzedać auto, różnicę zauważymy z miejsca. Choćby na przykład kluczowa różnica: komis samochodowy zarobki opiera na pośrednictwie za które pobiera prowizję, natomiast skup pozyskuje pojazdy, często od ręki, płacąc gotówką, aby w następnej kolejności z zyskiem je odpsrzedać. Chociażby na tym przykładzie bardzo dobrze widać jak duże są różnice pomiędzy obiema odmianami handlu autami. Skupy używanych aut zdobywają niesłychanie prędko rozgłos, albowiem większa część ludzi pragnie zdobyć pieniądze od ręki a nie wyczekiwać jak to odbywa się w w auto-komisach, gdzie samochody stoją kiedy niekiedy po kilka miesięcy.\nSkup aut Warszawa określa też nadzwyczajnie nieskomplikowany a także szybki przebieg sprzedaży. W rzeczywistości właściciel pojazdu który potrzebuje je sprzedać zgłasza do skupu samochodów chęć sprzedaży. Zgłoszenie ma możliwość wykonać telefonicznie czy też przez formularz na stronie www wybranego skupu aut podając dane o stanie auta oraz wyjściowej cenie sprzedaży. Naturalnie zgłoszenie takie nie zobowiązuje jednocześnie posiadacza samochodu do jego sprzedaży. Zawodowe i rzetelne firmy zwyczajowo odpowiadają całkiem szybko, nawet w sytuacji kiedy odpowiedź będzie negatywna. W następnej kolejności konieczne będzie umówienie terminu spotkania z reprezentantem skupu, ażeby mógł on dokładnie określić wartość pojazdu. Dopiero w tym momencie, gdy właściciel sprzedawanego wozu dostanie wycenę od pracownika skupu aut używanych, musi zadecydować o sprzedaży samochodu. O ile sądzi, że oferta jest przyzwoita przechodzą oni do formalności związanych ze sprzedażą auta, przy czym na ogół przedstawiciel skupu samochodów jest przygotowany, żeby od razu zapłacić za samochód gotówką. Jeśli jednak propozycja nam nie pasuje, wtedy bezproblemowo odmawiamy sprzedaży. Porównując auto-komis ze skupem używanych samochodów, dla posiadacza sprzedającego pojazd znacznie korzystniejsze wydaje się skorzystanie z propozycji skupu samochodów używanych, niż postawienie wozu na nieokreślony czas do komisu samochodowego i wyczekiwanie miesiącami na gotówkę ze sprzedaży.\nTags: skup aut | warszawa | skup samochodów\nHits: 471 | Подробнее...


Malowanki przedszkolaka. Kolorowy świat dziecka\n„Malowanki malucha. Kolorowy świat dziecka” Dzieci lubią kolorować to, co jest im bliskie. Dom, traktor, wizerunek dziecka z parasolem, lub w piaskownicy zachęcają do tego, by wziąć farby lub kredki do małych rączek.\n• Duże i staranne obrazki o wielkich płaszczyznach do kolorowania ułatwiają zabawę z książeczką.\n• Perforacja sprawia, że każdy obrazek można wyrwać i wręczyć maluchowi do malowania.\n• Gruby papier zabezpiecza kartkę przed rozmakaniem lub podarciem i gwarantuje udaną zabawę.\nZapraszamy małych artystów do zabawy w kolorowanie i malowanie.\nMalowanka małej dziewczynki\nMalowanki malucha. Wesołe zwierzaki


Cena prawdy - Krzysztof Bonk - E-Book - Legimi online\nCena prawdy E-Book\nCykl Cena – Cena prawdy\nISBN wydania elektronicznego: 978-83-8245-187-0\nI. Runda pierwsza\nZima tego roku w Wiedniu nie była zlodowaciała, ciepła też nie. Jak to zwykle w tym mieście, grudzień raczył mieszkańców temperaturami balansującymi w okolicach zera stopni Celsjusza. Raz więc kroczyło się po kałużach, gdzie woda ulegała przemieszaniu z brudnym śniegiem. Innym razem zastała na chodnikach i ulicach ciecz krystalicznie zamarzała, przyjmując stan jakby przetrwalnikowy.\nLodowa struktura odporna była bowiem z reguły na naturalne stąpanie po niej. Choć już niekoniecznie wytrzymywała nadmiarowe wstrząsy, jak przykładowo pospiesznie stawiane kroki z butami na wysokim obcasie.\nTaka ingerencja, niczym szpikulcem, potrafiła trwale naruszyć lodową powłokę. Co zaś się pod nią skrywało? To zawsze stanowiło pewną tajemnicę. Coś jak wnętrze rozpakowywanego na święta prezentu. Ta prawda jednakże, wcześniej czy później, w wyniku odwilży czy właśnie agresywniejszej penetracji, niezmiennie się ujawniała.\nPodobnie zimowa atmosfera wyczekiwania na to, co miało dopiero nadejść, zostać odsłonięte, trwała w mieszkaniu Alberta Mokradło na Schlachthausgasse. Po ostatnich wydarzeniach mniej zajmowano się tu teraźniejszością, a patrzono bardziej w przyszłość, na to, co ona przyniesie. Czyli co odkryje sobą symboliczna okrywa lodowa, kiedy już przyjdzie jej odejść. Albowiem wówczas brutalnie naruszony zostanie stan uśpienia, marazmu, ukazując podskórną warstwę jawiącej się prawdy. Ta z kolei, jak to prawda, potrafi sobą porażać i żadnemu z domowników może nie dać już chwili wytchnienia ani spokoju.\nOtwarte zostały drzwi mieszkania na trzecim piętrze sześciokondygnacyjnego budynku. Do przedpokoju wszedł wysoki trzydziestokilkuletni blondyn. Na dywan naniósł białoczarne błoto. Zdjął brudne obuwie, a na wieszak odwiesił szarą kurtkę pokrytą rozpuszczającym się śniegiem. Wzdrygnął się od uczucia chłodu, który od niego jeszcze nie odstąpił po opuszczeniu zimowych ulic Wiednia. Następnie wkroczył do kuchni.\nPrzy stole zastał dwie osoby. Na stołku zasiadał brunet w sile wieku ubrany jedynie w bokserki. Na kolanach trzymał z wyglądu kobiecą postać, łysą Mulatkę odzianą w różową bieliznę. Osoba ta ssała krągły lizak również o różowej barwie. Zaś w przerwie między cmokaniem słodkości i w reakcji na przybysza, swobodnie rzuciła:\n– Cześć Kris!\n– Cześć… – Blondyn odwrócił się plecami do pary osób przy stole. Uczynił to, aby przy szafce koło zlewu skorzystać z czajnika elektrycznego celem zaparzenia sobie herbaty.\n– Jak było w Polsce? – zapytała postać z lizakiem.\n– Drętwo. – Żeby się pobudzić z marazmu, Kris zalał wrzątkiem aż trzy torebki z czarnymi paproszkami, zatem i trzykrotną zawartością teiny.\n– Szybko wróciłeś! A miałeś zostać u siebie w kraju na święta.\n– Sprawy biznesowe. – Blondyn się odwrócił i uśmiechnął kwaśno do mężczyzny w bokserkach. Ten skinął mu twierdząco głową.\n– Macie nowe zlecenie? Znowu… morderstwo? – Głos Laury zadrgał. Lizak, który trzymała w dłoni bez wskazującego palca, przełożyła do drugiej, kompletnej.\n– Tym razem to sprawa dotycząca porwania – oświadczył Albert, poprawiając na swoich kolanach Laurę. Ta tylko jęknęła:\n– Jak tam operacja? – Biorący się za picie jeszcze niezaparzonej herbaty Kris spojrzał niedyskretnie na krocze postaci z lizakiem. – Udała się chirurgia? – wyraził szczere zainteresowanie.\n– Odłożyłam operację na później – odparła markotnie Laura. W tym momencie i Mokradło zrobił kwaśną minę, po czym delikatnie zepchnął z siebie postać z lizakiem. Ona stanęła oparta tyłkiem o blat stołu. Natomiast parzący sobie niemal usta o gorący napój blondyn drążył temat:\n– Co poszło nie tak? Przecież cię pobadali i wszystko już opłaciłaś. Mieli ci to i owo odkroić, a potem ładnie wydrążyć.\n– Wycofałam wkład, żeby mój Ali miał na spłatę rat dla spadkobierców Straussa. Poza tym przez zamknięcie Instagrama i rzucenie pracy na czacie kiepsko u mnie z kaską. Tak samo, jak u was. – Tym razem to Laura popatrzyła z pewnym wyrzutem na mężczyzn w kuchni i podsumowała: – Ja przynajmniej nie mam długów, a teraz dokładam się wam jeszcze do czynszu.\n– To miłe i chyba… ratuje nas przed eksmisją na bruk – cieszył się Kris. Długo ogniskował on wzrok na biuście rozmówczyni jedynie skąpo przysłoniętym stanikiem. Przez to, jak w ukropie, nagle wrzasnął: – Kurwa, o Jezu! – Upuścił szklankę z herbatą, którą za mocno ścisnął, niczym w marzeniach wspomniany biust, i nie przełożył jej na czas do drugiej ręki, parząc sobie palce.\n– Doliczę ci do tego, co mi już wisisz. – Modry skwitował ponuro widok rozbitego szkła na parkiecie w ciemnobrązowej kałuży. – Posprzątaj – polecił.\n– Pomogę. – Laura zanurkowała do szafki, skąd wyciągnęła szmatę i szufelkę ze zmiotką. Następnie przystąpiła na klęczkach do sprzątania podłogi.\n– Ech… Muszę częściej tłuc szklanki. – Kris podrapał się po jajach. Zrobił to, patrząc na naprężone i kobiece pośladki. W te i wewte się poruszały, bo ich właścicielka wprawiła je w ruch posuwisto zwrotny od wręcz namiętnego szorowania parkietu.\n– Och… ach – wzdychała od wysiłku, bardziej jak aktorka porno, niż sprzątaczka.\n– Nawet o tym nie myśl. – Albert przechwycił kierunek pożądliwego spojrzenia Krisa, karcąc go słowem, jak i wzrokiem.\n– No co ty, szefie, ja tak… tylko. – Blondyn wyraził zakłopotanie. Lecz zaraz zagryzł wargę i udał, że coś chwyta na wysokości swych bioder, po czym zamaszyście posuwa. – Uch, uch! – Sam postękiwał. Obecnie odpowiedział mu pełen satysfakcji uśmiech Modrego. Kris się zrewanżował uniesionym kciukiem. Później zaskoczony zauważył: – Wyszczerzyłeś się. To chyba pierwszy raz odkąd no… no wiesz. – Naraz stonował frywolny nastrój. – Jak ona się… czuje? – zapytał ostrożnie.\nMokradło śmiertelnie spoważniał i zamilkł. Z kolei Laura skończyła sprzątać. Wstała, odetchnęła głębiej i w opanowany sposób przemówiła do Krisa:\n– U Matty zupełnie bez zmian.\n– Aha… tylko tyle?\n– Rozumiem. – Blondyn pokiwał głową. Po chwili niezręcznej ciszy jękliwie się zwrócił do Laury: – Zrobisz mi drugą… herbatę?\n– A ty zrobisz mi minetę? – rzuciła wyzywająco.\n– Chętnie, jeśli mi tylko Ali Modry pozwoli i jak… będzie to już u ciebie możliwe. – Wymownie spojrzał na krocze postaci, która zmyła podłogę. Ta obojętnie rzekła:\n– To nie zrobię ci herbaty. Wystarczy, że za was tu sprzątam. – Wcisnęła rozmówcy w ręce brudną szmatę z opiłkami szkła i wyszła z kuchni.\n– Już nas opuszczasz?! – krzyknął za nią tęsknie Kris.\n– W waszym mieszkaniu jest zimno, za zimno. Gdyby Ali mnie przynajmniej zerżnął na stole, to bym się rozgrzała. A tak, to muszę się ubrać.\n– Nie… zerżnąłeś? – Osoba znowu zaparzająca herbatę pytająco spojrzała na mężczyznę na stołku. Albert tylko wzruszył ramionami.\nNiebawem z przedpokoju doszedł donośny głos Laury:\n– Wychodzę! W lodówce macie te swoje ziemniaki, to jest kartoffelgulasch, tylko już stary!\n– Obrałaś ziemniaki, czy ugotowałaś w mundurkach?! – zainteresował się Kris.\n– W mundurkach są!\n– Wyglądają w nich jak kartoflani esesmani – wtrącił zgrzytliwie Mokradło. Nie zważając na tę uwagę, jego kompan jeszcze zaszczebiotał do Laury:\n– A gdzie idziesz?!\n– Do Hofera!\n– Zrobisz zakupy?!\n– Dostałam prawo pobytu w Austrii i mam rozmowę o pracę!\nUbrana już w kurtkę narciarską i dresy kobieca postać powróciła do kuchni. Zabrała ze stołu różowy lizak, którego nie wyssała do końca, włożyła go sobie do ust i na pożegnanie niewyraźnie rzekła:\n– Nie kaszjerka. Za szłaby język. Wykładanie towaru na półki.\n– Aha, to… powodzenia!\nOstatniemu zawołaniu amatora herbaty odpowiedział dźwięk zatrzaskiwanych drzwi wyjściowych. Następnie wręcz rozradowany, zdawało się konwersacją, całkiem się okręcił przodem do Modrego. Ten spojrzał na kompana spode łba, gasząc cudzy uśmieszek na ustach i grobowym tonem wychrypiał:\n– Czy ty mi, kurwa, chcesz podjebać, w moim własnym domu, moją… kobietę?\n– Ona nie jest kobietą. To znaczy eee… yyy. – Kris się zmieszał, by zaraz wybuchnąć niekłamanym entuzjazmem: – No co ty, szefie, Ali Modry, Jezusie, Jezusiczku, mistrzu, maestro! Laura to twoja dupa z krągłą dupą, naprawdę krągłą, ma się rozumieć. Ja za to znam swoje miejsce! – Spojrzał pod stół, zupełnie jak na wejście do psiej budy.\n– Co z Arabami? Ścigną cię za kasę? – Mokradło zmienił temat.\n– Na razie im spierdoliłem. Nie wiedzą, że tu mieszkam. Ale dopóki ich nie spłacę, wolę się nie wychylać i nie zaglądać w okolice Meksikoplatz. No i dzięki, że mnie przygarnąłeś, szefie.\n– Twój dług u mnie rośnie. – Albert zazgrzytał zębami.\n– Ależ spłacę, wszystko spłacę, jak zawsze! – Blondyn się uśmiechnął naiwnie jak dziecko. Gdy zgryz powrócił mu do naturalnego ułożenia, z nadzieją podpytał: – A… co z tą nową robótką? Bo nie wspomniałeś o szczegółach. I przede wszystkim… ile płacą, ile z tego… dostanę?\n– W Wiedniu porwany został młody Czeczen. Za odnalezienie całego i zdrowego, oraz dostarczenie go w takim stanie do zleceniodawcy, jego ojca, dostanę trzydzieści tysięcy euro. Dla ciebie tradycyjnie dziesięć procent.\n– Trochę mało… te dziesięć…\n– Nawet, kurwa, nie chcę znowu słyszeć tego skamlenia.\n– To ty mnie wrobiłeś w dług z Arabami.\n– Lepiej stul pysk, bo się obejdę bez wspólnika.\n– A… jak tego porwanego chłopaczka odnajdziemy uszkodzonego? Bo podałeś cenę za zdrowego. – Wobec tego pytania Mokradło w ogóle nie zareagował. – No ile dostaniesz za trupa?\n– No to już zupełnie nędza. – Kris załamał ręce.\n– Jak ci nie pasi, to wypierdalaj z powrotem do Polski. Albo idź zapierdalać u Hofera z Laurą.\n– Nie no, szefie, interesik się nam jeszcze rozkręci! Ja w nas wierzę, jak w Jezusiczka, a w ciebie to szczególnie! – Mężczyzna z ponownie zaparzoną herbatą w szklance się uśmiechnął rozbrajająco. Zajął miejsce na stołku przy stole i zastygł w oczekiwaniu.\n– Wprowadzę cię w szczegóły sprawy. – Mokradło wypowiedział te słowa tak nabożnym tonem, jakby inicjował wstąpienie kompana do loży masońskiej. W kolejności, gdy ten popijał wrzątek, Albert tłumaczył mu meandry zlecenia, które na szczęście nie wydawały się tak skomplikowane, jak przykładowo sieć dopływów Dunaju. Przynajmniej tak wyglądało to z treści wywodu.\nOtóż zleceniodawcą był niejaki Rusłan Zakajew. Z pochodzenia Czeczen od kilkunastu lat zamieszkały w Austrii z prawem stałego pobytu. Co ciekawe, nie zgłosił zaginięcia syna Umara policji. Zlecenie z umową do podpisania podesłał przez gońca.\nWysłał ponadto przekaz, że nie życzy sobie bezpośredniego kontaktu ani grzebania w życiu osobistym jego rodziny. Wynajęty przez niego detektyw, czyli Mokradło, miał sam dojść do tego, kto porwał Umara i gdzie on przebywa. Następnie powinien się zwrócić o wsparcie ludzi Rusłana.\nW tym celu przekazany został w dokumentach telefon kontaktowy. Jednak po podpisaniu umowy, gdy Albert zadzwonił pod wskazany numer, nikt nie raczył odebrać. Włączyła się jedynie automatyczna sekretarka w bełkotliwym języku, zapewne czeczeńskim.\nWnioski? W toku poszukiwania zaginionego syna zleceniodawca pragnął uniknąć zaangażowania policji. Z dużą dozą prawdopodobieństwa oznaczało to, że uwikłany był w lewe interesy. Być może także jego ponad dwudziestoletni syn.\nCzynności śledcze? Zgodnie z zakazem Rusłana wypadało nie wchodzić z buciorami w życie jego familii. Czyli przesłuchiwanie osób z kręgu rodziny Zakajewa odpadało. Jednak żeby zebrać poszlaki nakierowujące na to, kto uprowadził Umara, a w konsekwencji go odnaleźć, niezbędna była infiltracja jego środowiska. Zatem należało skoncentrować uwagę na pogadaniu z przyjaciółmi zaginionego, bo musiał takowych mieć, oraz zdefiniowaniu i ewentualnemu przyciśnięciu jego wrogów.\nPonadto istniała konieczność, aby za sprawą postronnych źródeł prześwietlić postać samego zleceniodawcy i syna. Wypadało ustalić kim są i jakie łączą ich powiązania z potencjalnymi porywaczami. Ostatecznie trzeba było się wziąć za samych porywaczy i skurwieli zdemaskować, by zainkasować za to dolę.\nAnalizę powyższych zagadnień Modry pozostawiał Krisowi, bo sam z laptopem Marty nie zwojował zupełnie nic. Nie odszukał o Rusłanie Zakajewie żadnych wiadomości. To dlatego ściągnął przedwcześnie wspólnika z Polski, aby ten zrobił swoje, czyli skutecznie poszperał w necie, czy tam Darknecie, bo być może zaistnieje i taka konieczność.\nMokradło oświadczył też, że liczy na znajomości Krisa w islamskiej diasporze uchodźców ze wschodu w samym Wiedniu. Ci bowiem o zleceniodawcy i jego synu, jako braciach w wierze, będą być może coś wiedzieli, co pchnie sprawę do przodu.\nNa obecnym etapie spoczywała ona w martwym punkcie. Zaś trzydzieści tysięcy euro czekało na zainkasowanie, ale raczej nie będzie czekać wiecznie. To obligowało, aby bez zwłoki zebrać informacje, zakasać rękawy i ruszyć dupę, by nieszczęsnego Umara uratować.\nChoć celem było w zasadzie wyrachowane przytulenie za niego nagrody. Tak w skrócie przedstawiała się prawda – kasa za uwolnienie, bez sentymentów, tyle.\nNa koniec spotkania przy herbacie Albert nie omieszkał napomknąć, że jeżeli Kris będzie coś kombinował z Laurą, to go zapierdoli. W ten zimny poranek otrzymał od kompana zapewnienie, że osoba przedstawiająca się do niedawna jako Sally nie jest w jego typie, bo gustuje on w waginiastych kobietach. Więc Ali nie miał się o co martwić.\nZ kolei co do kwestii porwania Umara, to zaznaczył, że za szperanie w tym temacie weźmie się jeszcze dzisiaj. Słowem, jak tylko załatwi w Arbeitsamcie sprawy związane z pobieraniem zasiłku, pogada ze swoimi Afgańcami, którzy coś powinni wiedzieć o czeczeńskich ziomkach.\nSłysząc to, Modry na zachętę poklepał wspólnika po plecach i wręczył mu dorobione klucze do mieszkania przy Schlachthausgasse. Komplet Marty dostała zamieszkująca tu teraz Laura.\nNastępnie obaj panowie wyszli z domu na lekki przymrozek. Kris skorzystał z linii tramwajowej i przystanku tuż przed blokiem mieszkalnym. Albert poszedł na stację U-Bhanu U3.\nPrzemierzył krótki odcinek drogi pod szaroburym niebem, brodząc w na wpół roztopionym śniegu. Za moment już zbiegał do podziemi na peron. Czynił to, uciekając od przenikliwego wiatru z zachodnich gór, który zimnem skutecznie penetrował poły jego jesiennego płaszcza.\nW dalszej drodze, już koleją podziemną, Modry nie myślał o niczym konkretnym. Ten swoisty spokój, przechodzący u niego ostatnio wręcz w marazm, brał się stąd, że znalazł się na nowym etapie swego, obecnie na swój sposób uporządkowanego, życia.\nJak strasznie by to nie brzmiało, nieobecność przy nim Marty sprawiła, że poczuł cień ulgi, bo dzień w dzień przestał się zadręczać myślami, jak parszywym był ojcem. Oczywiście po wypadku swego dziecka chciało mu się z wściekłości wyć mimo faszerowania się psychotropami. Czuł szczery ból po stracie i z tą stratą się nie godził. Jednak czas, spokój i pocieszycielka w osobie Laury – zrobiły swoje.\nPrzez to teraz, na początku grudnia, okrutny wyrok losu, jaki zapadł na Martę, Albert przyjmował już ze względnym spokojem. Tragiczny stan osoby, którą uznawał za własną córkę, zaczął odbierać, jako coś naturalnego, jak trwającą porę roku – ponurą i zimną, ale konieczną w cyklu zmiennych pór, korowodzie życia i śmierci.\nW sumie w takim właśnie przebywał na ten czas świecie własnych emocji. W jego odczuciu skostniałym, znieruchomiałym. Coś jakby zassały go moczary, które zamarzły, więżąc go w sobie i sprawiając, że ruch jego zwichrowanego umysłu zamarł.\nJedynie okresowo nadchodziła większa odwilż. Wtedy smętne myśli zostawały uwolnione z lodowych okowów i znów się snuły, jakby w błocie, wokół spraw związanych z jego żoną i córką. Lecz potem na powrót wszystko skuwał twardy lód. Brał on niejako błądzący umysł w swe klamry, kajdany.\nZ tego powodu na zamarzniętych moczarach własnego jestestwa Mokradło zwykle trwał w zimowej melancholii. Egzystował niczym emocjonalny trup sztucznie podtrzymywany przy życiu. Tak w każdym razie sam siebie odbierał.\nNiemniej, jednym z okresów jego odwilży były cykliczne odwiedziny córki w szpitalu. Wpadał do jej pokoju regularnie w poniedziałki i czwartki.\nObecnie tydzień właśnie rozpoczynał swój mozolny bieg. W przypadku Wiednia można by powiedzieć szus na nartach, czego dowodem był poślizg Alberta po wyjściu z metra linii U6 na Michelbeuern AKH.\nCudem nie upadł. Zaś idąc po oblodzonej powierzchni, minął ośnieżone trawniki i kilka budynków szpitalnych, po czym wszedł do jednego z nich.\nWe właściwym segmencie pojechał windą na górne piętro do pokoju Marty. Z jej stolika uprzątnął przywiędły bukiet kwiatów, a postawił świeży, zakupiony po drodze w kwiaciarni na Westbahnhof.\nByły to w zielonym dzbanuszku błękitne niezapominajki. Błękitne jak oczy Matty. Tych od dawna już nie podziwiał, bo jego córka leżała na białym łóżku w białej pościeli z zamkniętymi powiekami. Lecz doskonale pamiętał jej wzrok. Miała oczy matki, choć spojrzenie ostrzejsze.\nPodobnie z całego swego wyglądu mocno przypominała Annę, mimo że nie wdała się w nią charakterem. Czy to dlatego, że jej charakter niejako wypaczył Modry, zabijając dziecku matkę, a samemu mieniąc się żałosnym ojcem?\nŻeby nie rozdrapywać i nie jątrzyć dawnych ran, spróbował skupić myśli na czymś innym niż przeszłość i sprawy rodziny. Rozejrzał się więc po znanym już sobie pokoju szpitalnym.\nPanowała tu niezmienna cisza. Przestrzeń wypełniała aparatura medyczna służąca do podtrzymywania życia i monitorująca parametry życiowe pacjentki.\nPo to, aby tchnąć w nią coś autentycznie ożywczego, Mokradło wyjął z płaszcza smartfon, który otrzymał od Laury. Jego Nokia była niewątpliwie o ten podarek zazdrosna, ale chuj z tą elektroniczną zdzirą, którą miał zresztą w drugiej kieszeni. Dzięki nowoczesnej technice Albert mógł teraz założyć córce na uszy słuchawki i z urządzenia elektronicznego puścić jej własne utwory.\nRegularnie włączał wszystkie z repertuaru Matte poza tymi, które zdążyła wyśpiewać w pamiętną noc na stadionie w dzień Halloween. O tamtym miejscu, dniu i wszystkim, co z nimi związane pragnął jedynie zapomnieć. Chciał, aby jego córka też nie pamiętała. Sytuacja bowiem, która miała być dla niej najwspanialsza w życiu, ziściła się, jako życiowy dramat.\nNie inaczej rzecz się tyczyła Alberta. Chociaż w jego przypadku tamto zdarzenie skrywało jeszcze trudną prawdę. Otóż, czy wówczas zamiast Laury mógł chwycić za rękę Martę i to ją uratować?\nOdpowiedź na to pytanie go kurewsko niepokoiła. Jak mógł, odsuwał ją od siebie. Nie chciał znać tej prawdy. Lecz ta kurwa go ścigała w myślach za dnia, a w nocy w snach. Zamierzał wziąć sukę na przeczekanie, aż ona odpuści. Ponieważ cena owej prawdy go przerastała. Czuł, że nie da rady jej zapłacić teraz ani nigdy.\nSwoistą ucieczkę od przeszłości, nieznośnych pytań i odpowiedzi, kontynuował po wyjściu ze szpitala. Pojechał metrem na naddunajski kanał i tam drałował. Ostatnio lubił spacerować na świeżym powietrzu całymi godzinami. Było to bowiem zawsze robienie czegoś w miejsce męczącego nic nierobienia.\nJednak wreszcie dostał kolejne zlecenie, odszukanie czeczeńskiego młodziana. Zatem już jutro Kris da mu garść poszlak i zapewne kilka swoich poronionych pomysłów, jak rozpocząć śledztwo. Albert, jak to on, oddzieli ziarna od plew, po czym rzuci się w wir nowego wyzwania. W końcu na dobre zaangażuje umysł w coś konstruktywnego, koncentrując uwagę na teraźniejszości.\nCo nie mniej istotne, zarobi konkretne pieniądze, aby nie pasożytować dalej na Laurze. Może nawet zwróci jej od razu całą sumkę na operację? Bardzo możliwe, bo ile mógł posuwać ją w dupę, skądinąd bardzo zgrabną dupę. Ale zwyczajnie, tak po ludzku i męsku, klasycznie by nareszcie poruchał. Nie inaczej, marzył o wilgotnej piździe, miał prawo.\nDo domu Mokradło wrócił wraz ze zmierzchem. Odgrzał przygotowany tydzień temu przez Laurę kartoffelgulasch i zjadł go nawet ze smakiem. Potem zajrzał do pokoju Marty, który zajął Kris. Zastał go śpiącego na łóżku. Postanowił nie budzić blondyna. Usiadł przy biurku i dłuższy czas przeglądał na laptopie portale informacyjne.\nCzytał głównie o polityce. Tak bardziej z przyzwyczajenia, żeby być na czasie, niż z powodu rzeczywistego zainteresowania. Pochłonął standardowe wiadomości o korupcji, nepotyzmie i kłamstwach z ust polityków w miejsce niby głoszonej przez nich prawdy.\nJego większą uwagę zwróciła informacja tycząca na nowo wybuchłej afery z partią rządową w Austrii, której członkom udowadniano układy z rosyjskimi oligarchami. Wieszczono nowe wybory albo przynajmniej dymisję rządu. Być może więc miejsce obecnych kłamców w Nationalrat czy Bundesrat zajmą nowi kłamcy. Taka prawda – w duchu skwitował czytane rewelacje Modry.\nZa to przed godziną dwudziestą drugą leżał już w łóżku. Akurat skończył porządkować notatki z rozpoczynanego śledztwa. Na jego wstępnym etapie nie miał z tym wiele roboty. Obecnie natomiast, aby przed snem odgonić od siebie myśli o pracy i związaną z tym pewną ekscytację, wziął do poczytania książkę w twardej oprawie.\nOtworzył ją mniej więcej w połowie na zakładce, jaką było jedno z ostatnich zdjęć Marty. Uśmiechnął się smutno na widok dziewczyny agresywnie ubranej w ćwiekowane skóry o czarnej barwie.\nZastanowił się, czy tak jak w przypadku powieści, którą poznał ledwie w połowie, jego córka też miała przed sobą jeszcze drugą część życia? Rzecz jasna myślał o prawdziwym życiu, a nie jego namiastce bez doświadczania świadomości na szpitalnym łóżku.\nOczywiście pragnął żywić ojcowską nadzieję, że Matta się przebudzi i, jak to ona, da jeszcze wszystkim kurewsko do wiwatu. Co prawda lekarze nie dawali na to dużych szans, ale też takiej możliwości całkiem nie przekreślali. Chwała za to, przynajmniej za tyle.\nTymczasem Albert raptem nadgryzł pierwszy akapit napoczętego rozdziału, a doszedł go dźwięk otwieranych i zamykanych drzwi wyjściowych. Zrozumiał, że do domu wróciła Laura.\nWestchnął, znów daremnie próbując ogarnąć umysłem, kim takim miała dla niego być, a kim się właściwie stała? Jak na ironię to poniekąd z jego powodu pozostawała ciągle w po części męskim ciele, czyli z wackiem i jajami, nazywając rzecz po imieniu.\nPrzez to od przeszło miesiąca w swoim rozumieniu nie sypiał w jednym łóżku z kobietą, a jak to sobie tłumaczył raczej półkobietą. Na pocieszenie nie nachodził go komornik, bo z pieniędzy na operację Laury spłacał bezsensownie wydaną kasę za złapanie domniemanego mordercy Pamele Strauss. Jednak świętej pamięci Stephan Schutt okazał się, jak Laura kobietą, Palcarzem tylko po części, a zabicia wspomnianej aktorki mu ostatecznie nie udowodniono. W rezultacie Modry musiał systematycznie uiszczać raty za dług u krewniaków Helmuta Straussa. Ponieważ za finalne pochwycenie jego brata, prawdziwego Palcarza, nikt nie wypłacił mu choćby jednego euro nagrody.\nZaś co do Laury, biorąc pod uwagę ich wręcz skrajną odmienność, to wbrew wszystkiemu układało się im chyba niezgorzej. Chociaż jaskrawe różnice między nimi coraz częściej dochodziły do głosu, musiały. Może jeszcze nie krzyczały, ale już wyraźnie mówiły, że o czystej sielance należało zapomnieć. O ile w ogóle kiedykolwiek wchodziła ona w grę.\nObecnie hałasy z kuchni nie pozwalały się Albertowi dostatecznie skupić na lekturze. Zza drzwi dochodziły go bowiem odgłosy rozmowy. Przez głośny śmiech Laury i jej nietypowy wyrażanie się, gdzie słowa niemieckie mieszała z angielskimi, przebijał tenor Krisa. Rozbrzmiewały też dźwięki stołowej zastawy, więc towarzystwo w kuchni urządziło sobie zapewne późną kolację.\nW atmosferze rozpraszania ciszy nocnej Modry zdołał jednak wytężyć koncentrację i wchłonął ze zrozumieniem rozdział książki. Niedługo potem do pokoju zawitała Laura.\n– Cześć Ali! – rzuciła pobudzona, podczas gdy on już przysypiał. Dlatego nic nie raczył odpowiedzieć. Jedynie na moment oderwał wzrok od kremowych stronnic z czarnym drukiem. Popatrzył, jak partnerka na jego obecnym etapie życia się rozbiera do snu.\nW świetle nocnej lampki i samej bieliźnie wyglądała na stuprocentową kobietę. Chociaż na oko z wyjątkowo bujnymi włosami łonowymi, które mocno wypychały majtki.\nAlbert tak w każdym razie chciał postrzegać sylwetkę Laury, zakłamując rzeczywistość. Nawet nie chciał myśleć, co jej się nadal dyndało między nogami. Nie akceptował tego i zajmował tu w swoim mniemaniu słuszne stanowisko. To nawet nie podlegało dyskusji.\nZ tego względu zawarli układ, że dopóki Laura nie przejdzie operacji, nie będzie przy nim zdejmować majtek. Tak było i teraz, choć położyła się do łóżka bez stanika, ukazując w pełnej krasie przyzwoicie zrobione piersi. Nie nakryła się kołdrą, przez co jej widoczny biust sterczał niczym wiedeńskie wzgórza Kahlenberg i bliźniacze o podobnej wysokości Latisberg. Za to po chwili już się wpatrywała w smartfon.\nNagle wybuchła głośnym śmiechem. W reakcji na ten rechot mężczyzna koło niej skarcił ją srogim wzrokiem.\n– Przepraszam. – Machnęła niedbale ręką. – Ale koleżanka przesłała mi taki śmieszny filmik. Jej klient zapłacił kilka stówek, aby mógł się przebrać za psa i żeby na smyczy wyprowadziła go w nocy na spacer. Na filmiku jest, jak ten człowiek-pies stoi na czworakach i z uniesioną nogą obsikuje drzewo. Koleżanka go zdzieliła smyczą, a on tylko zapiszczał.\n– Koleżanka to dziwka?\n– Dobre masz… znajomości.\n– Innych nie mam. – Laura wzruszyła ramionami. – A… co czytasz? – rzuciła od niechcenia.\n– To samo, co od tygodnia, powieść detektywistyczną.\n– To o…\n– Powinieneś korzystać z czytnika.\n– Że co? – Albert zmarszczył brwi zarówno z tego powodu, że przerwano mu wypowiedź, jak i sugerowano technologiczny niedorozwój. Wszak on nie był, kurwa, dinozaurem, jedynie tradycjonalistą.\n– W czytniku możesz mieć setki książek. Nie kurzą się, miałabym mniej roboty ze sprzątaniem. No i wirtualne biblioteki nie zajmują miejsca w domu. – Laura wskazała na regał nad biurkiem, który rzeczywiście uginał się od stosu makulatury, a bez kobiecej ręki także kurzu. Ciągle wpatrzona w smartfon kobieca postać swobodnie dodała: – Mogę ci też kupić soczewki kontaktowe. Okulary do czytania z grubymi oprawkami cię postarzają.\n– Jestem stary. Przeszkadza ci to? – Mokradło zazgrzytał zębami.\n– Lubię starych, owszem, ale nie dziadków. Ogol się, masz za dużo siwych włosów na brodzie, do tego mnie nimi drapiesz. – Laura oderwała wzrok od elektronicznego gadżetu i pocałowała mężczyznę w policzek. Zaraz ssała mu już małżowinę uszną, szepcząc do ucha: – Zostawmy inne sprawy. Chcę się z tobą pieprzyć. Pieprzyć się, hmm… – Jej ręka powędrowała na krocze Alberta, zagłębiając się pod jego bokserki. On leniwie zapytał:\n– Nie powiedziałaś jeszcze, jak rozmowa o pracę. Dobrze poszło?\n– Nie chcę teraz o tym… mówić. – Przystąpiła do masowania cudzego fiuta.\n– Ja bym chętnie usłyszał. Także o tym, co robiłaś przez resztę dnia.\nLaura nie przestawała obciągać pęczniejącego penisa. Ale się odchyliła od męskiej twarzy i już beznamiętnie rzekła:\n– Przyjęli mnie. Startuję za tydzień w sąsiednim bezirku. No i tak się uradowałam nową robotą u Hofera, że pojechałam pobiegać na Donauinsel. Wiesz, że lubię tam biegać.\n– Wiem. Ale co, kurwa, biegłaś maraton, czy jak?\n– Potem odwiedziłam znajomą imieniem Sharbat.\n– Znajomą… kurwę.\n– To prawda. Lubię odwiedzać znajome kurwy. Lubię też inne… rzeczy. – W drugim podejściu kobieca postać przystąpiła do wodzenia ustami i językiem po męskiej klacie.\n– Jak się… biegało?\n– Kiepsko… – cmok. – Ta zima jest okropna; śnieg, wiatr, lodowatość, szarość i… lodowatość.\n– Nie widziałaś polskiej… zimy.\n– I chyba nie chcę zobaczyć. Za to chcę się… pieprzyć, potrzebuję tego. – Laura ściągnęła Modremu bieliznę, po czym zassała jego fiuta do ust.\n– Hmh… – stęknął od przyjemności. – Hmm… – I ponownie od soczystego obciągnięcia penisa wargami. Przeniósł dłoń na łysą czaszkę partnerki i przytrzymywał ją przy swoim kroczu, aby nie zaprzestawała robić mu tam dobrze ustami. W drugiej ręce ciągle trzymał książkę.\nLektura od tego momentu szła mu wyjątkowo opornie. Jednak się zawziął, że zanim przeżyje orgazm, to skończy rozdział.\nZ czasem czuł się wręcz kuriozalnie, gdy czytał akurat sprawozdanie sądowe z brutalnego gwałtu, a sam wchodził na szczyt seksualnej przyjemności.\nJuż w pobliżu finału, zarówno rozdziału, jak i oralnego stosunku, Laura chciała się odessać od jego fiuta. Nie pozwolił na to, przyciskając silnie jej głowę do swego krocza. Zaraz potem pompował już nasienie do ust. Wtedy odrzucił książkę, złapał łysą czaszkę oburącz i dysząc, zwiększył amplitudę cudzych ruchów. Żeby jak szczeniak nie wyć z rozkoszy, zacisnął zęby. Ale w przypływie rozsadzającego mu niemal krocze kurewsko swędzącego orgazmu i tak nie powstrzymał charkotu:\n– Wchrrr… – Za moment było po wszystkim. Cudownie odprężony stygł, rozlewając się na łóżku niczym rozbite jajko na patelni. Właściwie to poczuł się już jak sam omlet, czyli gotowa potrawa. Choć w jego przypadku gotowa nie do konsumpcji, a snu. – Zliż to, czego nie połknęłaś. – Te słowa wypowiedział zrelaksowany jak po miesięcznym urlopie. Zgodnie z poleceniem doczekał się pędzlowania językiem umazanego w nasieniu fiuta i jąder. Ot, taki śmietankowy deser do omletu dla jego niby dziewczynki. – Jak… było? – zapytał, zamykając oczy do snu. Niesamowicie zachciało mu się spać.\n– Było, kurwa… zajebiście. – W smętnym głosie przełykającej spermę Laury pobrzmiewała nuta rozczarowania. Zasypiający Modry na to wyznanie żalu nie zareagował. Za to wkrótce zwrócił uwagę na co innego.\nNajpierw był to dźwięk upierdliwy jak bzyczenie pszczół w ulu. Szybko doszło do niego miarowe szuranie i kobiece postękiwanie.\n– Rozmawialiśmy o tym. – Zdegustowany Albert otworzył oczy. – Miałaś się nie zaspokajać w naszym… łóżku.\n– Myślałam, że już śpisz, och…\n– Nie śpię. I przestań już.\n– Zaraz… och, zaraz skończę.\n– Zachlapiesz pościel. Będzie mokra i się lepiąca.\n– Och… Ach.\n– Powiedziałem coś?!\nDźwięk wibratora ucichł, podobnie inne odgłosy. Następnie mężczyzna obserwował, jak kobieca postać wstaje. Wyjmuje sobie z tyłka seksualną zabawkę, wkłada ją do szuflady i wychodzi z pokoju.\n– Dokąd idziesz? – rzucił za nią.\n– Idę do łazienki. Zrobię tam sobie dobrze.\n– A twój wibrator?\n– Wsadzę sobie kij od szczotki.\n– Prawidłowo… – mruknął już sam do siebie Albert. Lecz incydent z trzepiącą wacka Laurą wytrącił go z zapadania w sen i to na dobre. Przez chwilę się wahał, czy jeszcze poczytać, czy może raczej zaparzyć sobie rumianek. Ostatecznie postanowił jedynie się przejść, by opróżnić pęcherz. Czyżby to już prostata? Z niechęcią pomyślał o swojej metryce.\nPo wykonaniu czynności fizjologicznej poczuł ulgę niemal jak po spuszczeniu się do głębokiego gardła Laury. W kolejności poszedł do łazienki, aby umyć ręce.\nDopiero uchyliwszy drzwi, wspomniał, że kogoś tam zapewne zastanie. I rzeczywiście, ale zaskoczyło go, że jego niezaspokojona partnerka nie była tu sama:\n– Nie… chcę – szepnęła jakby wbrew sobie. Stała naga przed ścianą, a zwrócona plecami do Krisa. Ten nieśmiało zapytał:\n– Na pewno… nie? Mogę pomóc. – Dotknął kobiecego pośladka.\n– Nie chcę. Albo… – Laura zawiesiła głos, a zaraz nerwowo dodała: – Zrób mi to, już prawie sama doszłam, zrób. – Oparła się o ścianę i wypięła pośladki. Kris przeniósł dłoń na jej krocze i zaczął miarowo poruszać ręką. – Och… – jęknęła Mulatka. – Nie przerywaj. – Wypięła się bardziej, a blondyn za nią onanizował ją coraz mocniej. – Och… ach, właśnie tak, jeszcze – postękiwała, sama falując biodrami. Trwało to pewien czas. – To już… już, och! – Wraz z kobiecym krzykiem druga ręka Krisa powędrowała na ciemne i pełne wargi, aby stłumić dobywający się z nich ekstatyczny krzyk.\nW tym momencie Modry się wycofał z progu łazienki. Powrócił do łóżka. Wkrótce spoczęła koło niego Laura. Przytuliła się, po czym oboje spokojnie zapadli w sen.


Polscy strażacy w Turcji: Wykonaliśmy kilkadziesiąt zrzutów wody - Remiza.pl - Polski Serwis PożarniczyRemiza.pl – Polski Serwis Pożarniczy Polscy strażacy w Turcji: Wykonaliśmy kilkadziesiąt zrzutów wody - Remiza.pl - Polski Serwis Pożarniczy\nW niedzielę wykonaliśmy trzy starty śmigłowcem; podczas dwóch z nich wykonaliśmy 24 zrzuty wody po ok. 3 tony każdy – przekazał dowódca polskich strażaków w Turcji mł. bryg. Grzegorz Borowiec z KG PSP.\nBorowiec w rozmowie z Polską Agencją Prasową powiedział, że pierwszego dnia misji grupa prowadziła działania w okolicach tureckiej Yilanli. Działania zakończyły się ok. godz. 18.30 czasu lokalnego.\nGrupa korzysta wyłącznie ze zbiornika na wodę o pojemności 3 tysięcy litrów, zaś drugi o pojemności 1,5 tys. litrów będzie wykorzystywany jedynie w przypadku uszkodzenia większego z nich.\nNa pokładzie każdego statku powietrznego jest oficer łącznikowy ze strony tureckiej, który koordynuje zadania w powietrzu, przydziela nam miejsce, w które mamy lecieć i mówi gdzie i kiedy robić zrzut. Mamy dużą pomoc ze strony tureckiej – powiedział dowódca.\nNa poniedziałek zaplanowano około 40 zrzutów wody.\nFoto. KG PSP, KGP\n#TURCJA2021: Black Hawk do zadań specjalnych. Teraz pomaga gasić pożary\nRedakcja/Łukasz / 08.08.2021


Z okieana - blog | wyprawynaryby.pl\nSzwecja na przedwiośniu\nOd kilku dni jesteśmy w południowej Szwecji i łowimy pstrągi potokowe. Naszym łowiskiem jest piękna rzeka – nazwijmy ją „Czarny Potok”, wijąca się przez łąki i lasy Smalandii. Sympatyczny Duńczyk Michael Olsen, wydzierżawił ją kilka lat temu, wzbogacił naturalny rybostan kilkoma dodatkowymi zarybieniami - zarówno dużym pstrągiem jak i jego narybkiem, przygotował wiele miejsc na tarliska i uczynił jednym z najlepszych łowisk pstrągowych w Skandynawii.\nKupił też sporą posiadłość wiejską i przystosował ją do funkcji małego kameralnego pensjonatu. Przyjmuje w niej gości, pragnących łowić grube pstrągi we wspomnianej urokliwej rzeczce oraz na zlokalizowanym na jej biegu leśnym jeziorku zaporowym, a po łowieniu wypocząć w ciszy i spokoju wśród wiekowych dębów, tworzących uroczy park w okolicy pensjonatu.\nWczoraj mieliśmy dobry dzień. Najpierw zaliczyliśmy z Zenkiem i Robertem kilka grubych „potoków” na jeziorku w okolicach tamy. Grubych, to znaczy ponad 50-centymetrowych. Takie ryby to tutaj norma, a czasem trafiają się znacznie większe. Niemniej byliśmy już z siebie bardzo zadowoleni, bo pięćdziesiątak to zawsze pięćdziesiątak - wie o tym każdy pstrągarz. Potem Robert z Jarkiem skierowali się w dół rzeki, a my we dwóch z Zenusiem zrobiliśmy sobie długi spacer przez leśne pagórki w górę jej biegu. Byliśmy już mocno spoceni, gdy dotarliśmy wreszcie do celu. W miejscu, gdzie potok wpływa do jeziorka, znajduje się mały mostek, a przy nim niemal zawsze notowałem branie – jakby w nagrodę za długi marsz. Nie inaczej było i tym razem: zaliczyliśmy po kolejnej rybie na prowadzone z prądem obrotówki. Pstrągi pięknie prezentowały się w wiosennym słońcu, lśniąc złoto-miedzianymi bokami, ozdobionymi dużymi czarnymi kropkami. Zrobiliśmy więc obowiązkowo parę zdjęć.\nW naszej rzece żyją takie pstrągi!\nSpacer w poszukiwaniu nowych miejsc.\nRobert z grubym „potokiem” z leśnego jeziorka.\nPotem postanowiłem przejść się jeszcze dalej, w miejsce, gdzie las oddala się od brzegu i rzeczka przepływa przez łąki. Tutaj podobno jest zawsze szansa na rekordowego „fariusa”. Cicho skradając się podszedłem w pozycji pochylonej blisko wody, która z powodu wiosennego wyżu wylewała się z koryta na trawę, i po przyklęknięciu na jedno kolano zarzuciłem moją szczęśliwą obrotówkę typu „long” w powolny nurt. Poczekałem aż spadnie do dna – głębokość wynosiła tutaj na pewno ze dwa metry – i rozpocząłem dość wolne zwijanie, prowadząc ją pod prąd. Branie było niemal natychmiastowe – dostojne i pewne, a ciężar spory. Przez głowę przemknęła myśl, że mam wreszcie wymarzonego sześćdziesiątaka, a może nawet siedemdziesiątaka, bo o takich mieszkańcach tych łąkowych głęboczków opowiadał nam Michael.\nPo zacięciu powoli podciągałem rybę do góry, jednak nie czułem charakterystycznych pstrągowych młynków ani ostrych szarpnięć. Po prostu żywy, ale dość pasywny ciężar. Cóż to u licha za leniwy pstrąg? Zagadka rozwiązała się już po chwili, gdy na powierzchni wody ukazał się w całej krasie… metrowy szczupak! No tak, żyłka bez przyponu, delikatna pstrągowa wędka, marnie to widzę – pomyślałem. Jednak szybko odpędziłem złe myśli i wykombinowałem, że jedyna moja szansa to zaskoczenie nie zmęczonej jeszcze holem ryby nagłym chwytem i niedopuszczenie jej do choćby jednego odjazdu. Zacząłem więc bardzo delikatnie i spokojnie podciągać nic nie przeczuwającego szczupaka w stronę brzegu. Szedł bez większego oporu. Może uda mi się przeciągnąć go przez kant głównego koryta na zalaną łąkę – pomyślałem. Chwycę go wtedy od tyłu cichutko za kark zanim się zorientuje...\nJednak plan był naiwny - nie doceniłem instynktu mojego przeciwnika. Na granicy łąkowej płycizny zorientował się, że coś jest nie tak. Nagle zrobił się nerwowy i zaczął powoli wachlować płetwami. Tylko nie szalej – pomyślałem. Jednak żadne zaklęcia już nie pomogły. Szczupak, wijąc się coraz energiczniej niczym węgorz, zaczął odpływać z płycizny na powrót w stronę środka rzeki. Spróbowałem go jeszcze przytrzymać, ale ten wyczuł chyba nienaturalny opór, więc nagle szarpnął z całej siły, machnął wielkim ogonem, po czym zniknął w rzecznej głębinie. Opór zelżał, a w zasadzie całkowicie zniknął. Delikatna żyłka została oczywiście przecięta ostrymi jak brzytwa zębiskami, szczupak uwolnił się z jarzma, a ja musiałem przełknąć gorycz smutnej porażki. No cóż, nie pierwszy i nie ostatni raz w starciu z gigantami.\nW tym miejscu miałem przygodę ze szczupakiem.\nPo tej przygodzie poczułem znowu szczupakowego „bluesa”, zapomniałem na chwilę o pstrągach i zacząłem tęsknić za wczesnowiosennym płytkim jeziorem i zatoczkami pełnymi wygrzewających się zębatych potworów. Po powrocie do pensjonatu opowiedziałem o tej przygodzie Michaelowi, a ten widząc pasję w moich oczach, bez zastanowienia zaproponował:\n- Słuchaj Peter, mam tutaj takie fajne jezioro, w którym żyje sporo metrówek. Stoją tam dwie łódki i jeśli chcecie, możecie spróbować szczęścia.\nNa taką wycieczkę nie trzeba było mnie ani chwili namawiać. Sprzęt szczupakowy wzięliśmy profilaktycznie ze sobą, bo w Szwecji nigdy nic nie wiadomo. Odpowiedziałem więc natychmiast.\n- OK Michael, z wielką przyjemnością.\nStoimy więc na brzegu schowanego głęboko w lasach tajemniczego jeziora i czynimy ostatnie przygotowania do wypłynięcia. Z prawej widzę kilka płytkich trzcinowych zatoczek, z lewej jedną większą. Decydujemy się płynąć w lewo. Wiążemy jeszcze kotwice, odpalamy silniki i już po kilku minutach wpływamy w obszar, gdzie możemy spodziewać się brań szczupaków. Ja jestem na łódce z Zenkiem, Jarek z Robertem. Zatoka jest spora i znajduje się na niej kilka trzcinowych „wysepek”. Pojawiają się też grążele. Woda jest ciemna, dość dobrze przejrzysta. Echosonda pokazuje najpierw dwa metry, potem metr, a nawet mniej niż metr głębokości. To będzie to – myślę gorączkowo. Podstawą na tak płytkiej wodzie jest ciche zachowanie. Staramy się więc nie stukać niczym w łodzi i nie chodzić po jej dnie. Ważne jest też utrzymywanie pewnej odległości od stanowiska ryby, gdyż przy tak czystej wodzie może ona nas łatwo dojrzeć i odpłynąć spłoszona. Przydatne będą więc celne, dalekie rzuty.\nJedna z zatoczek na jeziorze.\nNa początek zakładam średnich rozmiarów gumkę z małą, lekką główką. Rzut, plum i ściągam skokami, licząc na branie w opadzie. Kilka prób nie przynosi jednak żadnego efektu. No, to może obrotówka pobudzi leniwe szczupaki? Zapinam więc na agrafkę srebrnego effzeta i czeszę systematycznie wodę z lewej i z prawej, prowadząc wirujący wabik możliwie najwolniej. Co jakiś czas trącam łodygi podwodnych roślin, jest więc spora nadzieja, że przy nich czai się zębaty potwór. One to lubią. Dryfując penetrujemy spory obszar zatoki. Ale znowu nic. Decydujemy się zatem na spoony Rapali, bo łódka właśnie zbliża się do grążeli. Ale i ta przynęta nie wzbudza zainteresowania drapieżców. Może nie to miejsce? Myślę nerwowo.\nNo cóż, trzeba uzbroić się w cierpliwość i spróbować jeszcze nieco bliżej brzegu. A jak to nic nie da, poszukać innego łowiska. Zakładam więc kolejną przynętę przeznaczoną na bardzo płytka wodę, bo rzucał będę na przybrzeżnym blaciku o głębokości maksymalnie ok. metra, z rzadkimi skupiskami wywłócznika i zatopionymi pniami drzew. W ruch idzie lekka i wąska błystka wahadłowa wykonana z bardzo cienkiej blachy, pomalowana w podłużne czerwono-żółte paski. Lubię nią łowić na płyciznach, gdyż łatwo daje się wolno poprowadzić tuż pod powierzchnią wody, a w opadzie fajnie wiruje wokół osi podłużnej. Nadszedł chyba dobry moment, bo lekki wiaterek zmarszczył trochę spokojne do tej pory lustro wody. Rzucam więc w stronę małej łączki wywłócznika i natychmiast po zniknięciu blaszki widzę na powierzchni potężne zawirowanie, a w chwilę potem czuję wyraźne uderzenie i jeszcze mocniejsze szarpnięcie wędką. Mam to na co czekałem! Szczupak i to niemały. Zacinam. Siedzi pewnie.\nNa płytkiej wodzie zacięte drapieżniki walczą jak oszalałe, więc i ten daje mi zaraz nieźle popalić. Odjeżdża daleko z gwizdem hamulca, tnąc łodygi wodnych roślin, a w chwilę potem, gdy z wysiłkiem pompując zaczynam ściągać go z powrotem w stronę łodzi, wyskakuje cały do góry. Jest ciemny, oliwkowy, po prostu piękny. Przy wyskoku szczupaka napinam linkę, aby przypadkiem nie wytrząsnął przynęty z pyska. Udało się! Ryba w końcu uspokaja się i zaczyna pływać przy łódce to w lewo, to w prawo, a ja kontroluję jej ruchy wywierając wygiętym kijem stałą presję. Po kilku minutach mam szczupaka przy burcie i pewnym chwytem za kark (grip oczywiście nie wyjęty, leży gdzieś na dnie torby…), z niemałym wysiłkiem, przenoszę go na pokład. Jest! Ważenie i mierzenie daje wyniki 5,60 kg i 95 centymetrów długości. To spory szczupak, lecz do magicznego metra nieco mu brakuje. Ale czy zawsze musi być metr? No pewnie, że nie musi. Podpływamy więc do brzegu na krótką sesję zdjęciową - Zenuś zgrabnie unosi „kłodę”, ja pstrykam. Potem siadamy na pniu zwalonego drzewa i robimy sobie chwilę odpoczynku, wypijając przy tym po kieliszku rozgrzewającej wiśnióweczki. Emocje powoli stygną, przeradzają się w uczucie błogiego zadowolenia. Zamykam oczy, wdycham rześkie wiosenne powietrze przesycone zapachem szwedzkiego lasu i czuję, że dobrze mi. Myślę, że dla takich właśnie chwil warto uprawiać wędkarstwo, ponosić wiele z tym związanych kosztów i trudów. Są niezapomniane.\nDo metra niewiele zabrakło.\nPotem płyniemy dalej, do następnej zatoki. Tam udaje nam się złowić kilka mniejszych sztuk, również pod samym brzegiem. Wreszcie w trzeciej zatoce powtórka z rozrywki: na bardzo płytkiej wodzie, może dwa metry od brzegu, olbrzymie szczupacze cielsko rzuca się w stronę mojej blaszki i chwyta ją w potężne szczęki. Niestety, zacięcie tym razem nie jest skuteczne – ryba nie zahacza się i błystka wylatuje w powietrze. Czasem, choć rzadko, przynęta właśnie tak nieszczęśliwie ułoży się w pysku ryby… A może szczupak wyczuł w niej coś nienaturalnego i szybko na powrót otworzył pysk, aby się jej pozbyć? Może wreszcie miał już kiedyś do czynienia z wędkarzem i był ostrożniejszy niż pobratymcy? Przez chwilę czuję olbrzymie rozczarowanie, ale zaraz przychodzi refleksja, że nie ma się czym martwić – ważne, że są emocje, że świadomie wybrana metoda połowu jest skuteczna, że wytypowane miejscówki nie zawodzą. Wszak to właśnie brania, a nie rybie filety, są esencją wędkarskiej przygody.\nZmieniając miejscówki próbujemy płytkiego trollingu.\nWreszcie wypływamy na otwarte ploso, a tam spotykamy Jarka i Roberta. Miny mają trochę kwaśne - coś tam niby mieli, ale cały czas czekają na zdobycz konkretniejszych rozmiarów. Próbuję im zatem coś doradzić.\n- Robert, podpłyńcie do jakiejś zatoczki i podawajcie blaszki cicho pod sam brzeg, my mieliśmy brania tylko na półmetrowych płyciznach. Tam są teraz nawet bardzo duże ryby – przekonuję z niezmąconą pewnością.\nNieco przygaszony Robert kiwa głową, ale nie widzę u niego wielkiego zapału.\n- Dobra, spróbujemy.\nI podpływają razem z Jarkiem za nami w stronę niewielkiego cypla, a potem zgodnie z moją radą wykonują po kilkanaście rzutów w stronę brzegu. Jednak bez efektu. Nic nie dzieje się też przez kolejne pół godziny, które spędzamy łowiąc w dryfie wzdłuż linii brzegowej. Ani u nas, ani u nich. Tylko rzuty, rzuty, rzuty… W pewnym momencie Robert nie wytrzymuje:\n- Mówisz Piotruś przy brzegu, ale ja spróbuję jednak z okieana.\n- Rób co chcesz, ale tam możesz rzucać sobie do bladego świtu – odpowiadam z mieszanką irytacji i mentorskiej ironii w głosie, po czym otwieram kabłąk kołowrotka i wykonuję kolejny rzut pomarańczowym dżerkiem pod nawisy trawy.\nW chwilę potem łódka naszych kolegów oddala się od nas w stronę głębszej wody, a my z Zenkiem dalej zapamiętale czeszemy przybrzeżne płycizny, pewni kolejnych zdobyczy. Jednak nic nie bierze. Analizuję szybko sytuację i dochodzę do wniosku, że w tym rejonie jeziora musi być jednak mniej drobnicy – bo stara prawda mówi, że tam gdzie pokarm, tam muszą być drapieżniki. Postanawiam, że dokończymy jeszcze obławianie wytypowanego dwustumetrowego odcinka, a potem zmienimy miejsce. W pewnym momencie, gdy Jarek i Robert są już od nas oddaleni o kilkadziesiąt metrów, mój towarzysz rzuca jakby od niechcenia:\n- „Zobacz Piotruś, co oni tam kombinują?”\nOdwracam powoli głowę i widzę, jak Robert stoi w łódce pochylony z mocno wygiętą wędką i przygląda się czemuś w wodzie, a po chwili Jarek na siedząco próbuje zagarnąć to coś swoim wielkim podbierakiem. Słychać też rozgorączkowaną wymianę zdań, pełne emocji okrzyki. Wreszcie Jarek podciąga podbierak ku sobie, chwyta oburącz za obramowanie siatki i przerzuca cielsko sporej ryby przez burtę na dno łodzi. Po czym następuje wybuch niepohamowanej radości. A więc coś mają!\nOdpalam silnik i ruszamy w ich stronę. Gdy dopływamy, Jarek już ryczy z oddali:\n„No i co - nie mówiłem, że to urodzony szczęściarz?”\nFaktycznie. Robert zawsze wie swoje i robi niekiedy na przekór wszelkim teoriom. I paradoksalnie czasem to się sprawdza. Do tego ma zwykle fart, co nie każdemu jest dane. Spływamy do brzegu na kilka zdjęć, po czym składamy Robertowi szczere gratulacje. Szczupak ma 6 kilo i 80 deko. A zatem to metrówka! Wziął z blatu o głębokości 3-4 metra, jak to zgrabnie ujął Robert - „z okieana”, na zwykłą polspinngowską algę.\n„Jarusie” z piękną zdobyczą.\nŁowca prezentuje swoje trofeum - teraz jest wreszcie magiczny metr!\nA morał z tej opowieści płynie taki:\nNigdy nie wolno kurczowo trzymać się jednego pomysłu na łowienie. Warto jak na jakiś czas spróbować czegoś odmiennego, choćby nawet wydawało się to bezsensowne. Szczególnie wtedy, gdy twoja sprawdzona do tej pory koncepcja przestaje działać. Wiosna to generalnie czas płytkiej wody, ale jak się okazało, piękną rybę można złowić również nieco głębiej.\nVäxjö, kwiecień 2005


Apel firmy Wild Country dot.zaprzestania używania ekspresów i karabinka Helium - Drytooling.com.pl\nApel firmy Wild Country dot.zaprzestania używania ekspresów i karabinka Helium\nFirma Wild Country wzywa do zaprzestania używania i wymiany ekspresów oraz karabinka Helium.\nFirma Wild Country w trosce o całkowite bezpieczeństwo swoich klientów wystosowała apel o zaprzestanie użytkowania karabinków Helium oraz ekspresów Helium zbudowanych na bazie tych karabinków, pochodzących z określonych partii produkcyjnych. Zostało ustalone, że wszystkie modele objęte apelem weszły w obieg po 15 lipca 2012. Jeśli posiadasz karabinek lub ekspres Wild Country Helium, który został zakupiony po 15 lipca 2012, prosimy o uważne przeczytanie tej informacji i postępowanie zgodnie z instrukcjami zawartymi w sekcji „Identyfikacja produktu”, które pozwolą ustalić, czy posiadany produkt pochodzi z jednej z wadliwych partii.\nKarabinek Helium to jeden z najlżejszych pełnowymiarowych karabinków na świecie, wyprodukowany na bazie opatentowanej technologii „Cleam-Wire”, zapobiegającej zahaczaniu się liny, pętli i kości i wykazujący dużą siłę działającą na zamek podczas otwierania karabinka. Model Helium produkowany jest w Wielkiej Brytanii od 2004 roku. Podczas odbioru ostatniej partii, zidentyfikowano anomalie dotyczące wyników próby rozciągliwości wykonywanej na głównej osi zamka. Natychmiastowe zbadanie sprawy, przeprowadzone wspólnie z wieloletnim partnerem produkcyjnym Wild Country, wykazało\nserię kwestii związanych z procesem produkcyjnym, które mogły prowadzić do problemów w wykuwaniu zatrzasku karabinka. Oznacza to, że w przypadku karabinków z wadliwych serii, zamek może nie zazębiać się prawidłowo z zatrzaskiem, co prowadzi do znacznej redukcji wytrzymałości i siły karabinka.\nTym samym, jako że firma Wild Country nie może zagwarantować zgodności modelu Helium z Europejskimi Standardami dla karabinków (EN12275), wzywa ona do natychmiastowego zaprzestania używania modelu oraz jednocześnie przepraszając za wszelkie niedogodności z tym związane, dziękuje z góry za współpracę i pomoc w lokalizacji jak największej liczby wadliwych karabinków.Information\nWadliwy produkt to karabinek Helium posiadający jeden z niżej wymienionych kodów partii produkcyjnych: MAG-T2, MMF-T2, MAH-T2, MAJ-T2, MAK-T2, MMG-T2, MMH-T2, MMJ-T2, MMK-T2. Kod partii jest naniesiony laserowo na grzbiecie karabinka, zgodnie z poniższym zdjęciem.\nUwaga: Wadliwym karabinkiem może być jeden z anodyzowanych w kolorach Srebrny, Czerwony, Niebieski, Zielony, Purpurowy.\nWadliwe karabinki mogą być również częścią ekspresu Helium, sprzedawanego w trzech długościach: 10 cm, 15 cm i 20 cm.\nWadliwe karabinki mogły też być sprzedawane w zestawach 5 Karabiners OR lub pięciu ekspresów Helium.Information\nWadliwe produkty, kody produktów i daty sprzedaży – Apel obejmuje karabinki, które weszły w obieg po 15 lipca 2012, więc nie ma powodów do obaw, jeśli Twój karabinek został zakupiony przed tą datą. Produkty wyprodukowane i sprzedane po tej dacie, mogły funkcjonować pod którymś z niżej wymienionych opisów i kodów produktowych:\nOpis produktu Kod produktu Kod kreskowy EAN\nWażne jest, by zwracać tylko karabinki posiadające jeden z wyżej wymienionych kodów produkcyjnych. Jeśli zidentyfikowałeś swój karabinek jako wadliwy, postępuj zgodnie z poniższymi instrukcjami:\nEkspresy- jeśli posiadasz ekspres, w którym jeden z karabinków zidentyfikowany został jako wadliwy, prosimy o odczepienie i zwrot jedynie tego karabinka oraz zatrzymanie pozostałej części ekspresu. Jeśli posiadasz ekspres, w którym oba karabinki zidentyfikowane zostały jako wadliwe, prosimy o zwrot całego ekspresu.Information\n1. do sklepu, w którym zostały one zakupione\n2. bezpośrednio do siedziby głównej Wild Country w Wielkiej Brytanii\n3. do krajowego dystrybutora produktów Wild Country\nPrzed zwróceniem produktu, prosimy pamiętać o dołączeniu do każdego karabinka danych osobowych w postaci adresu, adresu e-mail i numeru telefonu kontaktowego, co umożliwi wysłanie produktu zastępczego. Koszty wysyłki - w ramach zwrotu kosztów wysyłki, każdy klient zwracający produkt otrzyma karabinek Wild Country Wild Wire.\nAdresy wszystkich dystrybutorów produktów Wild Country znajdziesz tutaj.


Hotel Wileński - Portal turystyczny\nCzterogwiazdkowy hotel położony jest w centrum Olsztyna, nieopodal Starego Miasta i dawnej dzielnicy przemysłowej. Jego nazwa odnosi się do tradycji kresowych – gościnności oraz pysznej, charakterystycznej kuchni.\nDatę powstania gmachu szacuje się na początek XX w. Pierwotnie należał on do właściciela położonego nieopodal tartaku. Mieszkała tutaj elita ówczesnego Olsztyna, a każde piętro stanowiło oddzielny apartament.\nBudynek odrestaurowano w 2011 r. z zachowaniem detali neoklasycystycznej fasady, co nadaje mu niepowtarzalny klimat. Dolną część elewacji pokryto żłobkowatym tynkiem. Zwieńczeniem bryły jest okazały taras z kolumnadą.\nDla turystów i biznesu\nDo dyspozycji gości pozostaje 27 stylowo urządzonych pokoi 1- i 2-osobowych, w tym o podwyższonym standardzie, EKO – bez urządzeń elektrycznych emitujących promieniowanie, jak również ekskluzywny apartament wileński oraz pokój przystosowany dla osób niepełnosprawnych. Pokoje wyposażone są w telewizory LCD, minibarek, dostęp do internetu.\nHotel udostępnia pięć sal o powierzchni od 15 do 150 mkw., przystosowanych do prowadzenia szkoleń, konferencji czy warsztatów. Zapewnia również obsługę cateringową takich przedsięwzięć.\nNa terenie kompleksu hotelowego znajduje się strefa SPA oferująca relaksacyjne kąpiele w jacuzzi, masaże, aromaterapię i szeroką gamę zabiegów pielęgnacyjnych całego ciała.\nObiekt jest otwarty na przyjmowanie zarówno gości indywidualnych, jak i większych grup. Na jego terenie organizowane są imprezy okolicznościowe – wesela, przyjęcia rodzinne i towarzyskie. W hotelu działa Restauracja Wileńska serwująca specjały kuchni kresowej oraz europejskiej. Odbywającym się tutaj cyklicznie występom gwiazd polskiej estrady towarzyszą bankiety ze smakołykami.\nTelefon: +48 89 535 01 22