NA PÓŁ OSTRO: sierpnia 2011\nA CO, NIE PISAŁEM O TYM?\nRuszyli. Jak charty spuszczone ze smyczy. Wszyscy, niezależnie od pozycji na listach wyborczych. Wystartowali, każdy z nich po co najmniej półtora miliona złotych, bo tyle zarobi poseł i senator w VII kadencji, chyba, że któryś z nich zostanie ministrem, lub vice ewentualnie zahaczy się do komisji śledczej, których ostatnio bez liku, wtedy jego dorobek finansowy się podwoi, a nawet może i potroi. Obserwujemy ten start poprzez media, które mają akurat darmowe lub przynajmniej mało kosztowne audycje. Jak już pisałem, żaden z naszych obywateli, których propaganda napędza, a może tylko grzecznie„zaprasza” do urn, nie głosuje na swojego przedstawiciela, który by w parlamencie upominał się o jego dobro .Większość znajdujących się na listach, to spadochroniarze jak za czasów PRL. Wtedy mówiło się, że władza jest przenoszona workami. Okazuje się, że nic się nie zmieniło. Najważniejszy jest kesz, czyli many many. No, bo co ma do Kielc taka Kempa, obywatelka Dolnego Śląska, albo ziomek Żyrardowa Leszek Miller do Gdańska. Takich spadochroniarzy jest zatrzęsienie na wszystkich listach. Nie będę ich wymieniał z nazwiska, bo pomyślą, że robię im koło pióra. Pisałem niedawno, że obdarzony w wystarczającej liczbie głosami kandydat z chwilą gdy uzyska mandat poselski staje się „własnością” szefa partii jako ta kolejna szabelka do głosowania, a jego obietnice o ewentualnym reprezentowaniu wyborców, szybciej obumierają niżeli plemniki po stosunku. Jeden z czytelników „Przeglądu” w tej materii pisze: Po wojnie obywatele mieli ograniczone prawa wyborcze. Zarówno te bierne jak i czynne i tak zostało po transformacji. To nie obywatele w swoich okręgach wyborczych proponują kandydatów na posłów. Robią to towarzysze w warszawskich centralach partyjnych. Czy można to nazwać biernym prawem wyborczym?. Czynne prawa wyborcze towarzysze też ograniczyli. Do Sejmu wybieramy w okręgach od kilku do kilkunastu posłów. Wyborca może wskazać tylko jednego z nich, a przez to jednoznacznie jego całą bandę” .Dla wielu z nas jest to uwłaczające, a też często zniechęcające do tego kulawego aktu obywatelskiej powinności zwanego wyborami, o którym pełne gęby mają właśnie szczególnie ci, którzy chcieliby bisować po raz enty w ławach poselskich za pieniądze nie do wyobrażenia dla większości polskich rodzin.\nA tak naprawdę to jakaż to dla większości obywateli RP pociecha z kolejnego już pomrocznego Sejmu. Z góry wiadomo, że ze względu na wartości chrześcijańskie, jakie wyznaje i wyznawać będzie większość poselsko-senatorska, nie należy się spodziewać np. nowych ustaw dotyczących kwestii dopuszczalności aborcji, uznania związków partnerskich, wycofania religii ze szkół, lub chociażby rzeczywistego nauczania etyki, oraz przedmiotu który chociaż częściowo by zapobiegał zachodzeniu uczennic w ciążę. Chodzi oczywiście o prawdziwe wychowanie seksualne. Nie spodziewam się też podpisania przez nasz rząd dokumentu europejskiego w sprawie praw obywateli, bo przecież niezależnie od partii, wszyscy posłowie i senatorowie zanim cokolwiek uchwalą, pierwej zapytają biskupa, a nawet proboszcza, czy im wolno to zrobić. Nadal więc 200 tysięcy Polek skrobać się będzie w Czechach, na Ukrainie i na Wyspach brytyjskich, a rząd polski z dumą będzie głosić, że w naszym kraju, zgodnie z prawem dokonano w roku zaledwie 200 aborcji. Z umiarkowaną satysfakcją zauważyłem ,że wielu już zasiedziałych posłów, w wyniku przynależności do UE mocno zmienia swoje poglądy, szczególnie w kwestii religii, ale czy to wystarczy?, wątpię. Pozytywnym przykładem jest zmiana postawy posła Stefana Niesiołowskiego, którego jeszcze do niedawna zaliczałem do absolutnych dewotów. Tymczasem napisany przez niego artykuł w GW pt. „Depozytariusze jednej prawdy”, traktujący o „prawdach” głoszonych przez kaczopodobnych i samego guru, a także wielu biskupów oraz księży, do których autor raz na zawsze stracił szacunek dowodzi tegoż. Profesor ostrzega, że w przypadku degrengolady moralnej szerzonej przez Kościół, jest możliwa powtórka z Rewolucji Francuskiej, którą zresztą nazywa po imieniu rewolucją zbrodniczą. Tak czy owak, strach pomyśleć, tym bardziej, iż jak powiada, Kaczyński będzie jeszcze wiele lat zatruwał polską atmosferę swoimi „prawdami”. A skoro już mowa o głoszeniu prawd, to absolutnie zgadzam się z panią profesor Magdą Środą, że większość prawd głoszonych ustami kaczej bandy, a także m..in. innej pani profesor, krwistoustej Jadwigi Staniszkis, zawiera się w trzecim sektorze podziału prawd, głoszonych przez księdza Tischnera , czyli prawdy równoważącej gówno. Jako ten, który spośród całej machiny kościelnej jeno szanował i szanuje, postawę księdza Jana Ziei oraz filozofię księdza z Podhala, zgadzam się z tymi słowy absolutnie.\nErrata do Kamasutry: Osoba z katarem zawsze powinna być na dole.\no sierpnia 31, 2011 2 komentarze:\nVII KADENCJA W III POMROCZNEJ\nArtykuł 95 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mówi że, kandydatem na posła może być każdy kto ukończy 21 rok życia i reprezentuje jakoweś tam wartości. Zapewne w podświadomości decydentów chodzi o wartości chrześcijańskie. Milczy natomiast o wykształceniu, morale, o tym, dlaczego akurat on, a nie ktoś inny powinien zasiadać w ławach instytucji zwącej się najwyższą władzą ustawodawczą. No i właśnie taki nam się szykuje skład parlamentarny na siódmą kadencję. Bo popatrzcie tylko panie i panowie:.\nJeżeli rzeczywiście do Sejmu by trafili młodzieńcy w wieku lat 21, których rodzice nazywają jeszcze dziećmi (mimo posiadania dowodu osobistego), to właściwie jakież oni mają pojęcie w sensie powinności i zabiegania o dobro państwa. Tym bardziej w przypadku ( a zdarza się) że ich wykształcenie zamyka się zawodówką bądź amnestionowaną maturą Giertycha. Tacy kandydaci na posłów zwykle wykształcenie polityczne nabywali roznosząc ulotki i plakaty wyborcze przy komitetach i biurach poselskich. Przykładowo z Krakowa kandyduje z partii Napieralskiego młodzieniec, który po krytycznym reportażu prasowym zdjął ze swoich członków ciała kolczyki i inne punkowe metale. Tymczasem akurat w tym okręgu zabrakło miejsca dla bodajże najbardziej wartościowego kandydata, profesora Widackiego, zaś w innym dla Wandy Nowickiej i Biedronia. Skądinąd wiem, że w kończącej się kadencji w Sejmie zasiadało dwóch posłów po podstawówkach i pięciu absolwentów zasadniczych szkół zawodowych. Oni akurat są mało znani społeczeństwu, ponieważ mają urzędowy zakaz zabierania głosu dla uniknięcia kompromitacji poselskiej. Ich obecność to ciało armatnie partii do której należą, a raczej szabelka do głosowania, bo przecież w żadnym wypadku nie reprezentują oni wyborców z swoich regionów. Z chwilą wyboru stają się „własnością” szefa partii.\nMyślę, że w VII kadencji akurat nie spotkamy już niedouków, natomiast ławy zapełnią się ludźmi bezwartościowymi dla potrzeb sejmowej poselskiej pracy zwanej fachowo pracą merytoryczną. Połowę ław zapełni młodzież w nagrodę za pracę pt.„przynieś podaj, pozamiataj”wykonywaną gdzieś tam w okręgach i biurach poselskich. Inną część stanowić będą wdowy i wdowcy po ofiarach katastrofy smoleńskiej z przewagą wdów. Oni akurat zasiądą w sektorze ław Prawa i Sprawiedliwości, ponieważ „krzywdy smoleńskie” dotknęły najbardziej przedstawicieli schedy Kaczyńskiego. Kobiety-wdowy, mają ułatwioną przepustkę na Wiejską nie tylko ze względu na ciągłą, niekończącą się rozpacz, mimo milionowych odszkodowań, tablic i pomników, ale w jakiś tam sposób wypełniają zasady parytetowe. O ich wykształceniu politologicznym lepiej zamilczmy, bo akurat nie o to chodzi cwaniactwu braci poselskiej. Trzeba żyć na poziomie arystokratycznego towarzystwa warszawki, a nie klepać biedę jak rodzina sołecka w Pcimiu Dolnym. A skoro dają trzeba brać. A dają ci, którzy do tej pory szerzą w kraju i na świecie kłamstwa smoleńskie, jak Kaczyński, Macierewicz, Fotyga, Czarnecki i cała ta zgraja z PIS, tumaniąc przyszłych wyborców z kręgu Radia Maryja, że tylko kacze rządy załatwią im dobrobyt ziemski a może i wieczne zbawienie. Część ław poselskich będzie niestety dalej zajęte przez m. in. wymienione postaci nie z mojej bajki i nic w tej materii nie można zrobić. Inną część z kolei wypełnią celebryci, których sobie podobierali przywódcy partii. Kaczyński posadzi koło siebie młodą dziewuszkę, niejaką Sylwię Ługowską odsuwając chyba już na zawsze dotychczasową wielbicielkę jego urody Szczypińską. Panią Jolantę podobno umieścił na liście wyborczej pod straceńczym numerem, podobnie zresztą jak Sobecką. Na zatracenie też idzie inna wielbicielka kaczego koryta o nazwisku Jakubiak, oczywiście przez swoją zarozumiałość, bowiem mogła po raz drugi uklęknąć przed Jarosławem i ucałować stopy. Jej koleżanka potrafiła wymknąć się do partii o dobrych notowaniach . Wśród celebrytów widzimy już leciwą Katarzynę Łaniewską, która hartując swoją postawę długoletnią przynależnością do PZPR, po latach przejrzała na oczy poparła jedynie słuszną partię PIS, pierwej myjąc gary na plebanii, (przynajmniej w serialu TV). Inni jajcarscy kandydaci do mandatów poselskich to prawdziwi dziś ramole z dawnych aren sportowych, Władysław Kozakiewicz i mówiący szybciej od własnych myśli Jasiu Tomaszewski, dyżurny komentator polskiej piłki nożnej, czyli inaczej mówiąc skoczek z Moskwy i bramkarz z Wembley. Obaj kandydują chyba wyłącznie dla podtrzymania własnych popularności, bo ich merytoryczna wartość poselska jest żadna. Gdzieś tam cichutko w kącie sali parlamentarną kadencję kończy Tadeusz Ross, popularny przed laty Zulu Gula. Tego artystę zastąpi inny staruszek scen polskich Stanisław Mikulski, znany jako Hans Kloss. A nie lepiej by to było im popilnować wnuki przy piaskownicy?. W gruncie rzeczy mądrość i ogólny zasób wiedzy panów Kazakiewicza i Tomaszewskiego ogranicza się do wygłaszania pierduł spod magla. Niby na temat sportu, ale jakby tego najniższego już lotu. Ich czas się skończył i nie wróci więcej, jaka mówi piosenka.\nMoim zdaniem, do pełnienia obowiązków na szczeblu poselskim należy dorastać powoli ale z samozaparciem.. Fakt, od czegoś trzeba zacząć, chociażby dojenia krów ( patrz foto), lub od roznoszenia owych ulotek i afiszy, ale obok tego należy się uczyć, uczyć i jeszcze raz uczyć. Najpierw na szczeblu gminnym poprzez kolejne szczeble administracyjne. Chociaż zdarzało się, że wcale nie najgorszym posłem, a nawet europosłem został niegdysiejszy sołtys Kalinowski, a inny kierownik kołchozu nawet dozgonnym prezydentem sąsiedniego państwa. U nas prezydentem został natomiast bardzo prosty elektryk, który znał na pewno prawo Ohma, ale prawa Kirchhoffa to już niekoniecznie. Tyle że, Wałęsa to postać noblowska, zahartowana w boju o lepsze jutro nas wszystkich. Co prawda treści głoszonych haseł były i pozostały dotychczas w sferze bajek, ale fakt faktem, że mimo, że nie chciał to jednak musiał zasiąść w Pałacu Namiestnikowskim. Oczywiście wcześniej nie wypuszczając śrubokręta z rąk uczył się w gminnym ośrodku rolniczym a następnie w stoczni im. samego Lenina. Ostatnie nauki już pobierał z rąk Geremka, Falandysza, Wachowskiego, obu Kaczyńskich (dopóki ich nie wypieprzył z hukiem), oraz wielu innych pod bacznym okiem Michnika i Kuronia Był pojętny to i jakoś dobrnął do końca swojej kadencji, a że ocena jego prezydentury jest stosunkowo niska, to cóż począć?. Jego następca wszystko w tej materii naprawił. Obawiam się, że podobny pożytek jak z Wałęsy będzie z co najmniej połowy posłów VII kadencji. A tam do diabła, najwyżej odbędą się przyśpieszone wybory posłów na ósmą kadencję. Stać nas. A do tandety w różnych dziedzinach życia już się przyzwyczailiśmy.\nStwórca wysyła na ziemię anioła, żeby ten sprawdził, jakie panują tam nastroje. Anioł wraca i mówi:\n-USA się zbroją, ale się boją. Rosjanie się zbroją, ale się nie boją.\n-A jak tam mój naród wybrany nad Wisłą?\n-Polacy ani się nie zbroją, ani się nie boją.\nStwórca krzywi grymaśnie twarz i mówi:\n-Bo te dziady zawsze liczą na moja pomoc.\no sierpnia 27, 2011 2 komentarze:\nAutorka w otoczeniu bohaterek wojennych.\nKilka dni temu przeczytałem książkę Swietłany Aliksijewicz, rosyjskiej współczesnej pisarki, właściwsze słowo: dokumentalistki, w odniesieniu akurat do tej książki. Książka została przetłumaczona na ponad 20 języków i wydana w nakładzie wielu milionów egzemplarzy. Nosi tytuł: „Wojna nie ma w sobie nic z kobiety”, mimo że słowo wojna jest rodzaju żeńskiego. O tej książce rozpisuje się wiele redakcji literackich oraz prasa całego świata. Skoro przeczytałem jej zawartość, przeto coś mnie pcha do tego, by przynajmniej skomentować tę niecodzienną pozycję, o ile jest to w ogóle możliwe. Tak, przeczytałem z wielką uwagą i wciąż pozostaję pod ogromnym wrażeniem zawartych w niej treści. Autorka, sześćdziesiąt lat po zakończeniu Wielkiej Wojny Ojczyźnianej potrafiła zebrać od setek pozostających przy życiu kobiet wspomnienia frontowe. Nie musiała wśród społeczeństwa zbytnio wyszukiwać uczestniczek tej straszliwej wojny. Nie musiała, ponieważ w chwili napaści Hitlera na sowiecką Rosję, na front poszły bodaj wszystkie młodziutkie dziewczyny, często wbrew logice wiekowej. By znaleźć się na froncie jako sanitariuszki, telefonistki, telegrafistki, strzelcy wyborowi, praczki i kucharki, z premedytacją często oszukiwały komendy uzupełnień co do swojego wieku. W miastach oraz zagrodach wiejskich (siołach) pozostawały jeno stare matki i niedołężni staruszkowie, bowiem wszyscy mężczyźni w pierwszym rzędzie z urzędu stawiali się na ten najbardziej krwawy w historii ludzkości front.\nKsiążka powstała dopiero u progu XXI wieku, a to ze względu na fałszywy w ZSRR obraz kobiety frontowej, jako że w świadomości społeczeństwa rosyjskiego kobieta na wojnie mogła spełniać przede wszystkim rolę dziwki. Dziwki z urzędu wcielonej do armii dla wygody seksualnej mężczyzn. Dlatego przez dziesiątki lat po wojnie rzadko która z nich oficjalnie chwaliła się swoją żołnierskością, przechowując gdzieś w głębokich, tajemnych szufladach należne im medale i ordery. Zresztą władze radzieckie, źle patrzyły na te kobiety, które poprzez relacje i opisy swoich przeżyć pokazywały hekatombę i obraz bitew często okupionych setkami tysięcy hektolitrów niepotrzebnie przelanej krwi z powodu stalinizmu. Jak wiemy Stalin w latach trzydziestych, przed samą wojną w obawie przed konkurencją do swojego „tronu”, oraz puczem niezadowolonych wojskowych, wymordował tysiące zdolnych, wyszkolonych na różnych frontach żołnierzy zawodowych z wybitnym marszałkiem Tuchaczewskim na czele. Przeto na froncie dowodzili ludzie niewyszkoleni, nieobyci ze śmiercią, która akurat tym razem zbierała nieopisane żniwo, szczególnie w pierwszym roku wojny.\nDopiero teraz, gdy ten wielki kraj ogarnęła, chociaż prymitywna ale jednak, demokracja, stare już niestety kobiety, zanim naturalna śmierć je zabierze z padołu, postanowiły wyrzucić z siebie owe przerażające w swych relacjach obrazy frontowe z ich udziałem. Stało się to dzięki Swietłanie Aliksijewicz, pisarce nadzwyczaj potrafiącej umiejscowić te żale i łzy, które nigdy nie wysychają . Na zgłoszony w prasie komunikat zgłaszały się masowo. Masowo, bowiem mimo upływu czasu żyje jeszcze kilkadziesiąt tysięcy rosyjskich „żołnierek z gwiazdą” na furażerce. To, co jest treścią książki trudno opisać w kilku zdaniach, choćby z największą starannością i bardzo ostrym pazurem literackim, nie gubiąc się być może w najważniejszych wątkach. Książkę czyta się ze łzami w oczach, bo opowiadania szeregowych, sierżantów, starszyn i lejtnantów walczących w okrutnie trudnych dzisiaj do odtworzenia warunkach, ubranych w ciężkie zawszone waciaki, o walających się trupach kolegów i koleżanek, krzykach i kwileniach ciężko rannych, oraz radości z uratowanych spod ostrzału wroga i zrzucanych bomb towarzyszy broni. Tej książki nie da się odkładać na bok. Zbyt mocno wwierca się w mózg czytelnika świadomość żołnierza, tym bardziej kobiety głodnej i niewyspanej, żywionej w sytuacji okrążenia zupą z trawy oraz padłych zwierząt. Że taki los mógł doświadczyć w większości ochotniczki, niesłychane!. Powiadam, żaden czytelnik, w tym ja osobiście skromny bloger nie potrafi do końca oddać tego szarego, zbrukanego krwią obrazu z relacji wojennych rosyjskich kobiet. Kobiet o wielkim sercu i wspaniałej duszy. Kobiet, które słowo ojczyzna i patriotyzm wymawiały WIELKIMI LITERAMI.. Kobiet, które z wyjątkową serdecznością odnosiły się do innych nacji, czego dowodem były przypadki ratowania rannych żołnierzy wroga. Każdy z nas wie, że akurat tutaj wzajemności nie było. Hitlerowcy rozstrzeliwali swoich jeńców natychmiast, pierwej się nad nimi pastwiąc. Żołnierki rosyjskie w swych relacjach pokazują też fakty, które akurat nie przynosiły splendoru ich kolegom. Opisywały przypadki gwałtów na terenach wyzwolonych, oraz zadawanej śmierci bez uzasadnionej potrzeby. Opowieści składane do magnetofonu autorki książki, snute były w większości z ogromnym żalem do władz własnej ojczyzny, dla której pozostawały inwalidkami, lub oddawały za nią to co najcenniejsze, szczególnie w tak młodym wieku, czyli życie. Ustrój radziecki wyrządził im wiele zła, wiele paskudztwa i to w czasie gdy powróciwszy z wojny mogły by się cieszyć swoim bohaterskim młodym życiem. Tymczasem wiele z nich, szczególnie powracających z wyzwolonych obozów jenieckich trafiało do tiurmy i łagrów jako potencjalni zdrajcy ojczyzny .Taka była wola do niedawna jeszcze czczonego przez nich jak boga, Stalina.\nKsiążka ta obnaża prawdziwą duszę słowiańską. Duszę przyjazną, ciepłą, gościnną. Słowem duszę matki, żony i kochanki. Dlatego nie dziwię się postawie ludzi rosyjskich w czasie katastrofy smoleńskiej. Oni część tego naszego narodowego bólu, jakby chcieli wziąć na swoje barki. Chcieli ulżyć braciom Słowianom znad Wisły w tym cierpieniu.\nUważam, że książkę tę powinni przeczytać wszyscy Polacy, a szczególnie zaś sympatycy Prawa i Sprawiedliwości. Wszyscy, którym wykrzywiony obraz człowieka rosyjskiego zamulił mózg nienawiścią. Aliści ciekawe, jak by treść tej książki odebrali tacy ludzie jak Kaczyński, Macierewicz, Fotyga, Brudziński, oraz wielu innych Polaków żyjących w kompletnym politycznym zaczadzeniu.\no sierpnia 24, 2011 5 komentarzy:\nGĘBĘ PRZYPRAWIAMY SOBIE SAMI\nZbiegowisko u ks. Natanka na Podhalu\nTemat ten przy różnych okolicznościach „przyrody” poruszałem wielokrotnie. Poruszę go jeszcze raz, chociażby dlatego, że dzisiejsza GW pokazała nam, za autorstwem pana profesora Adama Suchońskiego obraz naszej pomrocznej Ojczyzny, jaki jawi się w podręcznikach do historii dla młodzieży pobierającej nauki w zachodniej Europie. Jako Polak zamieszkały od kilkudziesięciu lat tu nad Wisłą, w kraju Kopernika, Chopina, Mickiewicza, Słowackiego, Krasińskiego Szymborskiej, Wałęsy, wreszcie Wojtyły, którego losy wyniosły na najwyższy tron katolicki absolutnie protestuję!!!., bo oto, tymczasem 60 milionów młodych ludzi w Norwegi, Francji, Niemczech czy Holandii o Polsce wie tyle, że można tu spotkać na każdym kroku średniowiecze objawiające się tym, że, w polu miast maszyn używa się koni, a nawet krów pociągowych, że podstawowym narzędziem Polaka rolnika są widły, że Polak chodzi po zaśmieconych ulicach ze skrzywioną pijaną gębą, że między pracą a wypoczynkiem spędza czas na czytaniu książeczki do nabożeństwa, a gdy się obrobi z gospodarką wędruje na pielgrzymki do świętych dla niego miejsc czyli Częstochowy, Lichenia, Kalwarii Zebrzydowskiej, Św. Lipki i wielu innych miejscowości, co to trudno znaleźć nawet na satelitarnej mapie, a które Kościół katolicki nazwał sanktuariami. Pielgrzymki te mają przynieść mu szczęście rodzinne, zdrowie no i przede wszystkim zbawienie wieczne. Prezentują kraj usiany cudami objawiającymi się nie tylko na niemytych oknach, ale nawet w dziuplach parkowych, gdy tymczasem Węgry pokazane są na tle pięknego Budapesztu, zaś kraje postsowieckie nad Bałtykiem w świetle nowoczesnych wieżowców.\nFakt, jest dużo racji, by postrzegać Polskę wyłącznie poprzez folklor i zaścianek. Staraliśmy się i staramy nadal, by demonstrować swoje przywiązanie do nauki Kościoła. Czynimy to jako prości obywatele, ale też poprzez dyktat władz państwowych, które zwykle wybieramy pod nakazy episkopatu. W przypadku podanej informacji, że gdzieś tam na świecie jakowyś ekstremista katolicko-prawicowy, (vide Breiwik) dokona zbrodni w imię Chrystusa i nienawiści rasowej, znajdą się u nas natychmiast ludzie bliscy Terlikowskiemu, Rydzykowi, Natankowi i wielu innym, którzy wykręcą kota ogonem i w dostępnych dla nich środkach przekazu ogłoszą, że tylko człowiek o skrajnych przekonaniach lewicowych mógł zabić tyle osób z nienawiści. Przypomnę jeszcze raz słowa laureata Nobla, poety Dario Fo, który powiedział że: kto nie był za młodu lewicowcem, ten z zasady nie może być dobrym człowiekiem. Dla tych, którzy nic w życiu nie czytają, a zioną nienawiścią do lewicy przypomnę, że między lewicą a komunizmem jest taka różnica jak gospodarką w Polsce i np. w Szwecji.\nTymczasem my nie potrafimy odwrócić obrazu Polski pokazywanej na Zachodzie na bardziej rzeczywisty. Biedny, po trosze zapyziały, ale jednak nieco inny. Ale też jak mamy to uczynić skoro od kilku dobrych lat, gdzieś tam w Europie co roku odbywają się kongresy historyczne, które mają na celu uaktualnienie historii w poszczególnych krajach, na których szeroką dyskusję w tym temacie podejmują ministrowie spraw zagranicznych, skoro dotychczas nasi przedstawiciele w tych spotkaniach nie uczestniczyli. Z jakich powodów, nie wiadomo. Być może by im publicznie nie wytykano zaściankowej dewocji, by nie wypominano im polskiego antysemityzmu i ksenofobii, by, by, by, ale mało tego. Każde takowe spotkanie europejskich historyków w obecności ministrów spraw zagranicznych owocuje wydaniem pozycji książkowej. W Polsce nawet tych książek nie przetłumaczono... na polecenie zlituj się Boże ministra edukacji Romana Giertycha, tego samego, którego rodzony ojciec-profesor głosił na forum UE, że krakowski smok wawelski to postać historyczna. A tymczasem na tych zjazdach poszczególni uczestnicy bronią dokonań swoich krajów,, które są później zapisane w podręcznikach historii. Włosi szeroko eksponują tezę, że ich kultura jest esencją kultury europejskiej, Francuzi przyjęli doktrynę, że wszystko co najważniejsze w dziejach Europy znalazło odbicie w dziejach Francji, Niemcy konsekwentnie twierdzą, że podstawą gospodarki europejskiej, jest gospodarka niemiecka. A my poprzez swoją zaściankowość postrzegani jesteśmy i jeszcze długo będziemy jako kraj, po którym nocami przedzierają się do miasteczek niedźwiedzie, jako kraj snobów i wszelakich klęsk wojenno-powstańczych, jako kraj w którym obchodzimy jedynie rocznice owych porażek i upokorzeń zadanych z rąk naszych odwiecznych wrogów. W Brukseli nasi europosłowie dokonują smutnych prezentacji, które to w efekcie mają nas Polaków umieścić w panteonie walczących o dobro świata. Pokazują oni tam krwawe obrazy z Katynia, Smoleńska oraz rozbebeszone wyskrobki aborcyjne. Tym się chlubimy. To jest naszym „orłem w koronie”.A dziwimy się, że tu i ówdzie w temacie holocaustu, nazistowski obóz w Oświęcimiu świat nazywa polskim obozem zagłady. Tak stoi jeszcze w wielu książkach do historii nawet w Europie i USA, nie mówiąc o krajach trzeciego świata, mimo oczywistych naszych oficjalnych protestów. Europa nie przeprawi nam gęby na twarz, jeżeli sami nie zadbamy o należyty make up.\nCiężko będzie nam znaleźć ozdrowieńczy środek, skoro IPN publikuje książki w których możemy przeczytać, że w powojennych zniewoleniu Polski nie można się doszukać żadnych pozytywów. A czy nie jest chociażby pozytywem to, że pan autor (dzisiaj układny prawicowy pracownik IPN) skończył szkołę i uczelnię w PRL, miast paść krowy u dziedzica lub księdza?. Nie jest to pozytywem?.A konkursy Chopinowskie, a filmy Wajdy i różne międzynarodowe konferencje naukowe i polityczne organizowane tu nad Wisłą to co?. Tylko nieuk i prawicowy wróg naszej prawdziwej historii może twierdzić inaczej. Nawiasem mówiąc, owe wypociny IPN w 40 tysiącach egzemplarzy rozesłano do szkół. Zatem czemu się dziwić treściom na temat Polski zawartym w podręcznikach na Zachodzie, skoro profanujemy sami własne narodowe dokonania. To prawdziwa aberracja, po prostu nienormalność.\nCórka w czasie rozmowy telefonicznej skarży się na swoje małżeństwo:\n-Mamo, ja już dalej tak nie mogę!\n-Jak wychodziłam za mąż miałam dziurkę jak 50 groszy, a teraz mam jak 5 złotych..\nPo namyśle matka jej odpowiada;\n-Córeczko, jak wiem to mąż cię kocha, macie piękny dom i nowy samochód.\n-A czy twój mąż zabiera cię na atrakcyjne wycieczki i kupuje ci prezenty?\n-No to córeczko. I ty się chcesz kłócić o te 4,50?\no sierpnia 18, 2011 4 komentarze:\nTak można by określić tę niebywałą, jak na kraj w środku Europy eskapadę, jaką od wielu już lat z początkiem sierpnia organizuje wojakom ich kierownictwo, a w zasadzie szef ordynariatu Wojska Polskiego współrządzący z ministrem ON naszym zbrojnym orężem. Przemarsze owe na trasie z Rembertowa (Warszawy) do Częstochowy nazwałem szwejkparadą, ale właściwsza byłaby nazwa „szwancparadą”, jako że kojarzy się nie tylko z włóczęgostwem bohatera Jarosława Haszki, ale też z prowincjonalnym odpustem. Nie zmienię zdania w tym względzie, szczególnie gdy popatrzyłem na zdjęcia opublikowane w Faktach i mitach, jakie zamieścili reporterzy. A widać na nich rozmemłanych naszych „szwejków”, bez pasów i często bez czapek, zamiast których na głowach mają kapelusiki babci Lodzi. Całą tę „partyzancką paradę” prowadzą, a jakże umundurowani księża kapelani z różnych jednostek, którzy są dozbrojeni przewieszoną prze szyję stułą. Normalni Polacy, a i wielu obserwatorów z zagranicy z politowaniem patrzą na tę dziwna jak na kraj Unii Europejskiej wyprawę i zastanawiają się: do czego właściwie służy nasze już zawodowe Wojsko Polskie. Właściwie to nie wiadomo, bo ta garstka wojaków aktualnie przebywająca w Afganistanie, to, jak nam propaganda powiada niby walczy z terroryzmem. Tymczasem czytam różne reportaże wyprawiających się tam dziennikarzy, którzy piszą, iż prawie prawdziwa walka polskiego żołnierza polega na zabezpieczeniu ich bazy. Właśnie podstawowym i naczelnym zadaniem jest obrona ich stanowiska pobytu. Jeszcze większy strach każdego z nich dotyka, gdy trzeba się wyprawić w teren, gdzie mogą się spotkać z talibami. Dlatego najczęściej wyprawy takie mają miejsce w towarzystwie żołnierzy amerykańskich, lepiej uzbrojonych i wyposażonych w niezbędne materiały, pojazdy i lotnictwo śmigłowe. Nie może być bowiem inaczej, skoro naszą już mniej niż 100 tysięczną armię stać jeno na demonstrację siły na szwancparadach w drodze do Częstochowy lub Lednicy. Wojsko nasze uczestniczy we wszelkiego rodzaju okolicznościowych imprezach kościelnych, oraz zabezpiecza często procesje i msze. Nie ma czasu na szkolenia i ćwiczenia mające na celu prawdziwe przygotowanie żołnierza do zachowań na współczesnym polu walki. Prawdziwy stan naszego wojska został obnażony poprzez raport Millera, sporządzony na okoliczność katastrofy smoleńskiej. Jak wiemy nie tylko skasowano rozłożony na łopatki pod względem dyscypliny wojskowej i wyszkolenia specjalny pułk lotnictwa transportowego, ale też zwolniono, a raczej usunięto ze stanowisk, a często i z wojska kilku generałów, chełpiących się jeno tym najwyższym dostojeństwem wyrażonym wężykami na pagonach, oraz dobrą pensją. Natychmiast zresztą mianowano na stopnie generalskie kilkunastu następnych pułkowników, czy takich co na takie awanse zasługują?. Wiemy, a były to wcale nieodległe czasy, gdy generałami mianowano nawet oficerów młodszych, ba nawet podoficera bpa Głódzia, zwanego w armii flaszką, który po dziewięciu latach służby, wbrew przepisom Ustawy pobiera wysoką emeryturę wojskową. Otrzymał też nielegalną odprawę wysokości 250 tysięcy złotych. No cóż, w końcu na naczelnego kapelana w Wojsku Polskim wyznaczył go sam JPII. Mamy jeszcze wielu „wysoko umundurowanych”, mianowanych nie ze względu na ich umiejętności, a wyłącznie na wyznawane wartości chrześcijańskie. Podczas likwidacji WSI, Macierewicz nadawał stopnie oficerskie znajomym cywilom po trzytygodniowym szkoleniu. Dużo jeszcze takich „specjalistów”o wątpliwych zasługach dla Ojczyzny pałęta się po koszarach i w sztabach. Dojdzie do tego, jak w armii gen. Franco, że jeden generał będzie miał pod sobą nie więcej jak 100 żołnierzy. Co więc z nimi zrobić, bo przecież każdy z nich dostaje kilkadziesiąt tysięcy złotych pensji?.Niech zatem organizują pielgrzymki do Częstochowy. Mówi się, że w przypadku (teoretycznym oczywiście) konfliktu zbrojnego z Białorusią, w ciągu tygodnia nasza armia by doznała upokorzenia i klęski, a przecież Kaczyńscy gotowali się na wojnę z... Rosją.\nAż bodajże sześciu polskich generałów i kilkunastu pełnych pułkowników (czekających na wężyki) w jakiejś tam mierze brało udział w przygotowaniu i zabezpieczeniu logistycznym wyprawy pieszej tych ok. tysiąca żołnierzy polskich i kilkunastu z ościennych państw do Częstochowy. Pierwej, nie licząc się z kosztami dokonano ich „koncentracji” w Rembertowie. Tak, wyprawy pieszej, ale jednak innej w porównaniu do tej masy cywilnej. Masy już o wiele przerzedzonej w stosunku do lat ubiegłych, bo oto jeszcze kilka lat temu abp Nycz żegnał na wyprawę po łaski MB Częstochowskiej pielgrzymów warszawskich w liczbie 50 tysięcy. W tym roku już niestety , niespełna 11 tysięcy.\nOd lat w polskim wojsku brak pieniędzy na szkolenia, ćwiczenia poligonowe, na amunicję i nowoczesny sprzęt, nie brakuje natomiast na zabezpieczanie imprez kościelnych. Podobnie jest w tym roku. Bo oto żołnierze (zawodowi) otrzymujący uposażenie (jak pracownicy w cywilu) udający się na pielgrzymkę otrzymali z naszego podatkowego budżetu nowe obuwie i inne asortymenty, a także całodzienne wyżywienie. Kolumna samochodów wojskowych ubogacała tę „krucjatę” w przydrożne kible oraz miejsca do spania. Widać potrafimy zadbać o swoje wojsko po amerykańsku.\nMamy nowego ministra ON. Nowego, a jakby starego, bowiem on dotychczas zastępował nieudacznika Klicha, który powinien być zdymisjonowany zaraz po katastrofie w Mirosławcu. No, ale skoro pan prezydent Kaczyński zachował przy swoim boku na stanowisku dowódcy wojsk powietrznych generała Błasika, głównego odpowiedzialnego za ową katastrofy, w której zginął kwiat polskiego lotnictwa wykształconego jeszcze w tych „gorszych politycznie” latach, to dlaczego premier miał wyrzucać na bruk Klicha, który to jako cywil odpowiada za wypadki tylko moralnie. Błasik wraz ze swoim dobroczyńcą zginął w następnej, jeszcze bardziej tragicznej w skutkach katastrofie, być może przyczyniając się do niej w sposób bezpośredni, bo zawsze tak jest, że nie reagowanie na tragiczne zdarzenia, rodzi zagrożenie na przyszłość w skali dużo większej. Tak się oto kręci ten nasz polski bajzelek.\nO ile nie można panu premierowi zarzucić niedbałości o gospodarkę kraju, bo w porównaniu z równolegle przyjętymi do UE państwami (nie dotyczy dobrze urządzonych Czech) to tak naprawdę dajemy sobie radę. Chodzi wręcz o coś innego panie premierze. Rzecz w tym, że dopóki w sztabach wojska będą się szarogęsić biskupi i przez nich mianowani kapelani, dla których obrzędy religijne stawiane będą w zadaniach i programach szkoleniowych armii ponad te obowiązujące od czasów samego Chingis Chana, dopóty nie będziemy mieli żołnierzy tylko szwejków, a zamiast prawdziwych przemarszów wojska na ćwiczenia, będą szwancparady.\nSiedzi sobie Jasiek w bazie w Afganistanie i czyta list od dziewczyny z ojczystego kraju..\n-Kochany Jaśku, niestety nie mogę już dłużej z tobą być, zdradziłam cię kilka razy, poza tym ta odległość, więc widzisz, że to nie ma sensu. Dlatego odeślij mi to zdjęcie, co ci dałam na pamiątkę.\nJasiek zafrasował się, a następnie pozbierał od chłopaków zdjęcia ich dziewczyn, z którymi spali i które gdziekolwiek zapoznali, włożył je wszystkie do jednej koperty i wraz z listem wysłał do adresatki:\n-Kochana Aniu, nie mogę sobie przypomnieć jak wyglądasz,wyświadcz mi tę przysługę i wybierz swoje zdjęcie, a resztę odeślij mi do bazy w Kabulu. Całuski-, Jasiek.\no sierpnia 15, 2011 4 komentarze:\nNie mogę zrozumieć, a mam jakieś tam dość wymierne IQ, dlaczego u nas w Najjaśniejszej Pomrocznej lewicę, czyli klub zwący się Sojuszem Lewicy Demokratycznej wraz z „przyległościami” generalnie nazywa się klubem komuszym. Mogę przypisać ten epitet (ewentualnie) powiedzmy Leszkowi Millerowi, Oleksemu, Czarzastemu, Cimoszewiczowi, Kwaśniewskiemu, no może kilku jeszcze innym niedobitkom historii, ale młodzież, która dzisiaj okupuje klub lewicy dumnie nosząc koszulki z napisem SLD, o komuniźmie ma podobne pojęcie jak o szczegółach bitwy Sobieskiego pod Wiedniem. Zresztą trudno dzisiaj Millera czy też Kwaśniewskiego nazwać prawdziwymi komuchami, bo jako jedni z pierwszych ze składu ostatniego KC organizowali transmitowane przez TV spotkania ze studencką młodzieżą opozycyjną i Michnikiem. Wielu z owych byłych studentów dzisiaj pałęta się w klubach PO i PIS. Miller, co by nie mówić, najlepszy premier III RP, robił wszystko by słowo komuch, które przylgnęło do niego jak g**no do okrętu, raz na zawsze zmazać. A to złożył „gospodarską” wizytę księdzu Jankowskiemu, bodajże najbardziej zdziczałemu opozycjoniście, który swoje teorie wolnej prawicowej Polski głosił na obraz i podobieństwo dzisiejszych księży z Natankiem, Małkowskim i Rydzykiem na czele. Spotkanie było dla Jankowskiego bardzo owocne, jako że Miller pozwolił mu legalnie wypłukiwać na polskim wybrzeżu bursztyn na budowę ołtarza w kościele św. Brygidy. Sądził, że ten gest raz na zawsze wyłączy go z kręgu komuchów. Potrafił też być hojny dla całego Kościoła katolickiego, Dawał co tylko im dusza zapragnie. Dzisiaj mówi, że chciał duchowieństwo zjednać dla idei wejścia Polski do Unii Europejskiej. A po co to było?. Obecnie może tylko pluć sobie w brodę. Polski papież jednoznacznie popychał swoją ojczyznę w objęcia UE, a proboszczowie mimo to głosili veto, bowiem u nich tak właśnie jest. Słowa papieża nie zawsze są im wygodne. Papież mówi o skromności i ubóstwie, a oni rabują kraj ile tylko im się zamarzy. O czym którykolwiek biskup za przeproszeniem pierdnie, władza przynosi mu na tacy. Papież mówił o etyce i wstrzemięźliwości seksualnej, a oni molestują i gwałcą dzieci. Co piąty z nich ma na boku kobitkę, często mężatkę, zaś zrodzone dzieci z tych tajemnych związków utrzymywane są z pieniędzy parafian. Po co to zatem było panu Millerowi?. Jemu samemu trudno dzisiaj znaleźć logiczną odpowiedź. Z kolei Oleksy, a cóż to za komuch, pomimo że ostatnią jego posługą dla PRL była funkcja sekretarza partii w Białej Podlaskiej. Oleksy cały ten majdan przeszłości złożył na klęczkach przed ołtarzem Matki Boskiej w Częstochowie, co pokazały wszystkie stacje telewizyjne w kraju a nawet za granicą. Ten akt zawierzenia maryjnego powtarzany był nieustannie wraz z uszczypliwym komentarzem, iż Oleksy modlił się obłudnie i tylko na pokaz.. Skądinąd wiem, że Oleksy pobierał nauki również w seminarium duchownym. Co prawda to akurat nie czyni z niego świętoszka, bo Stalin też studiował na uczelniach seminaryjnych. Przepraszam pana, panie Józefie za porównanie,.to tylko mało trafne skojarzenie. Mimo to Oleksy, premier polskiego rządu III RP, marszałek Sejmu i człowiek wielu innych ważnych dla kraju funkcji, do dzisiaj dla prawicy pozostaje komuchem, chociaż w chwili dobrej woli Kaczyński nazwał go działaczem lewicy średniego pokolenia. Nie rozumiem tego i już nie potrafię zrozumieć nigdy, tym bardziej, że znam kilku prawdziwych komuchów, którzy dzisiaj wypełniają kluby PIS i PO. Ich akurat nikt nawet nie próbuje nazywać „po imieniu”, czyli komuchami. Okazuje się, że mimo jakiejś tam przeszłości wystarczy zmienić barwy na „słuszne”.\nNie spotkałem się z tym by rządy lewicowe na Zachodzie, a są one w większości, ktoś określił rządami komuchów. Cała Skandynawia, Francja, Hiszpania, Portugalia, Dania, często Włochy, poobrastały w dobrobyt i bardzo wysoką kulturę współżycia społecznego. Bywa, że lewica tam rządzi od kilkudziesięciu lat i nikt jej nie nazwie rządami komuszymi. Gdy zaś zdarzy się przypadek, że w którymś z tych państw wybory wygra opozycja prawicowa, nasze środki przekazu umierają z zachwytu, a informację tę przekazują dziesiątki razy. Jest to obrzydliwe dla każdego Polaka, który zna Danię, Norwegię, Hiszpanię i inne nie wymienione tu kraje, bo akurat lubowanie się zwycięstwem wyborczym opozycji w tych państwach, niejako ma nas uspokoić, że w „byle jakiej” Polsce jest nam dość dobrze..Tam akurat nikt do tych wyników nie przywiązuje żadnej uwagi poza samymi zainteresowanymi objęciem stanowisk państwowych..\nDo czego akurat zdążam w tym felietonie. Otóż my też mamy krzepką lewicę. Młodą, głoszącą wszem i wobec swoją nowoczesność, europejskość, otwartość na potrzeby człowieka. Ależ panie przewodniczący Napieralski. Bajki to Andersen, Brzechwa , Dorn i kilkunastu innych zdolnych zabawić dzieci i dorosłych. Pan opowiadasz fantasmagorie. Bo wciska pan ludziom swój niby program zrównania praw społecznych kobiet i mężczyzn, a jednocześnie spycha pan z listy wyborczej bodaj najbardziej zaangażowaną w walce o prawa kobiet panią Wandę Nowicką, oraz Roberta Biedronia. Mówi pan o parytetach, a jednocześnie wśród kandydatów do Sejmu na pańskich listach znalazły się zaledwie 4 kobiety i to niekoniecznie na korzystnych miejscach. Mnie i wielu innych śledzących polską politykę pan nie oszukasz. Nie wystarczy już częstować ludzi jabłkami i pokazywać się w telewizji z koszykiem w lesie, bo pańska lewica to w większości chłopcy z kolczykami w uszach. To chłopcy czekający na konfitury. Byłem, jestem i będę lewicowcem, ale niestety nie pańskim. Moje ideały to lewica, która rządzi na zachód od Odry. Która nie tylko zapowiada, ale i realizuje hasła humanizmu, takie jak problemy związane z in vitro, aborcją, związkami partnerskim, prawami kobiet i niepełnosprawnych oraz przyjazną człowiekowi służbą zdrowia. To właśnie Dania, Norwegia, Szwecja, Finlandia i jeszcze wiele innych prawdziwych członków UE. Pańska lewica to błazenada, dlatego by was jeszcze bardziej pognębić w tej topieli nazywają was komuchami. Oczywiście niesłusznie, bo co to z was za komuchy. Wielu z was nie potrafi wymienić wszystkich komunistycznych przywódców PRL, bo i skąd, skoro kształciliście się już na wydawnictwach IPN, chociażby dlatego by wzorem Oleksego i Millera przypodobać się prawicy. Nie warto, ponieważ, skoro nie potraficie urzeczywistnić głoszonych haseł i programu, oczywiście ku zadowoleniu Tuska i Kaczyńskiego, to nadal pozostaniecie komuchami. Co prawda, do tego epitetu już się przyzwyczailiście, ale wielu z was chciałoby wyjść z kręgu tej niemocy. Zrobili to na razie Arłukowicz i Rosati, a po wyborach, w których oczywiście wróżę wam klęskę, ( bo 10% to prawdziwa klęska) swoje orientacje polityczne mimo obowiązujących zasad partyjnych zmienią także inni. A wy przywódcy razem ze swoją pseudolewicą będziecie skończeni jak rolka papieru.\n-Ty to chyba jesteś Chińczykiem.\n-Eee, na pewno jesteś Chińczykiem.\n-Nie, nie jestem Chińczykiem!\n-A może twoja matka jest Chinką?\n-Nie jest, a mój ojciec jest Polakiem.\n-Mimo wszystko, ty chyba jesteś Chińczykiem.\n-W porządku, mówi zniecierpliwiony chłopak, jestem Chińczykiem.\n-No proszę!, a wcale na Chińczyka nie wyglądasz.\nWCIĄŻ NIE NACIŚNIĘTA\n„Obwiesił” się, jak powiadali nasi przodkowie Andrzej L. Sam z własnej nieprzymuszonej woli, czy też z woli zarówno „przyjaciół” jak i tych drugich. Kto to wie, poza zainteresowanymi jego odejściem w niebyt?. Śledczy sprawdzają, czy nie było na pana Andrzeja nacisków, które by popchnęły go do tak desperackiego kroku. Chłopa o twardej skórze, ale i wyjątkowo twardym charakterze. Pożyjemy zobaczymy, bowiem akurat słowo „naciski” jest dzisiaj tak popularne jak częstochowskie pielgrzymki czy też o tej nazwie papierosy dla kloszardów, mimo że poseł PO o charakterystycznym, bodajże szlacheckim nazwisku Czuma, po czterech latach przewodniczenia komisji, specjalnie ustanowionej uchwałą Sejmu, stwierdził autorytatywnie w krótkich słowach streszczając własny raport, że w czasie rządów PIS żadnych nacisków nie było, po czym wrzucił jakieś tam ciuchy do walizeczki na kółkach i udał się do wód. Nie było żadnych nacisków, powtórzę słowa człowieka, któremu zaufała nie tylko jego własna partia, ale cała Polska. Polska, która na własnej skórze do dzisiaj leczy rany zadane społeczeństwu chociażby poprzez śmierć Barbary Blidy, areszty wydobywcze, bezkarne masowe podsłuchy przeciwników politycznych i ludzi biznesu, szastanie naszymi pieniędzmi przez agentów poruszających się luksusowymi samochodami w celu wciskania niewygodnym dla PIS ludziom łapówek, by natychmiast ich aresztować, a następnie naciskając nań w celi namawiać do oskarżeń innych..Śmierć Andrzeja Leppera też mieści się w temacie „nacisków”, bowiem cała afera gruntowa zmontowana była przez Ziobrę i CBA w celu pognębienia niewygodnego dla PIS koalicjanta, a smród pseudoafery ciągnął się za panem L. aż do jego nagłej i niespodziewanej śmierci.\nZastanawiam się jakimi przesłankami kierował się premier, który doznał tylu upokorzeń ze strony Kaczyńskich, że na przewodniczącego tak ważnej komisji wyznaczył Czumę. Tego Czumę, który od lat można powiedzieć szczenięcych miał konflikt z prawem nie tylko tu w kraju ale również w USA. Za lat młodzieńczych pan Czuma w towarzystwie kolegi (obaj zagorzali przeciwnicy PRL) napadł na ekspedientkę sklepu odnoszącą pieniądze z utargu do banku, za co siedział w więzieniu, przypisując sobie cierpiętnictwo, oczywiście z powodów politycznych. Jeszcze do niedawna był ścigany przez kilka sądów amerykańskich za jakieś tam malwersacje finansowe. O tym wiedziała cała Polska, a tym bardziej premier kompletujący skład rządu. Tymczasem Tusk robi z niego ministra „sprawiedliwości”, a następnie powierza mu przewodnictwo tak ważnej komisji. Czym się kierował premier, nie sposób zgadnąć. Czyżby Czuma poza swoim przywiązaniem do dewocji i wielodzietności skrywał w sobie jakoweś inne wartości, a jeszcze bardziej haki na otoczenie z premierem włącznie?. Doprawdy nie sposób to wytłumaczyć. Przecież on ośmieszył całą swoją partię, dał natomiast świadectwo „uczciwości” tym wszystkim Ziobrom, Kamińskim, Macierewiczom, Czarneckim, Girzyńskim, Kempom i innym z Kaczyńskim na czele. Sam sobie jesteś winien Grzegorzu Dyndało, czyli panie prezesie Rady Ministrów. A może akurat stało się zgodnie z pańską wolą i „naciskami” wywieranymi przez pana na Czumę w tej kwestii?.\nTymczasem naciski, mimo że PIS już nie rządzi od lat prawie czterech nadal istnieją. Nie w sferach międzypartyjnych, ale powiedziałbym obyczajowo-sądowych Bo oto po kilku latach od „skandalu”, jak to nazywają dewoci, przed sądem stanął pan Nergal (Darski) artysta metalowego zespołu Behemoth, który na oczach widzów złożonych z młodych ludzi w trakcie wykonywania utworu porwał biblię. Porwał, ponieważ odtwarzał instalację muzyczną, adekwatną do tematu ocierającego się o religię.. Wśród zgromadzonych kilkuset widzów znalazł się jeden rodzynek, którego uczucia religijne doznały ogromnego uszczerbku. Na tyle, że najpierw przy pomocy kleru nagłośnił „ów szatański” przypadek w prasie, a następnie wespół-zespół z poselstwem PIS złożył skargę w sądzie. Zrobił to z pełną determinacją, bo Nergal jest ateistą, o czym informuje wszem i wobec. Rwał zresztą biblię wielokrotnie koncertując poza granicami Najjaśniejszej Pomrocznej i nikomu to nie przeszkadzało, no bo w końcu dlaczego miałoby przeszkadzać. Chce do piekła, niech idzie!.Jego sprawa.\nA teraz o naciskach w tej sprawie. Ponieważ sądy coraz bardziej mimo „nacisków” episkopatu stają się tolerancyjnymi dla wszelkiego rodzaju twórczości artystycznej, dając wyraz temu, że skazanie pani Nieznańskiej przed kilku laty było wstydliwą pomyłką, przeto kilka świętych dziewic z PIS postanowiło wywierać prywatnie naciski na skład sądu. Wśród tych niepokalanych mężczyzną dziewic, których uczucia doznały ogromnego uszczerbku jest m. in. posłanka Szczypińska, (stan cywilny mocno stara panna) swego czasu miłosna adoratorka Jarosława Kaczyńskiego. To ta sama, którą bodajże w towarzystwie Rokiciny premier wysłał do USA w celu przyspieszenia budowy na terenie Polski wyrzutni rakiet jądrowych. Ponieważ jednak Kaczyński odrzucił jej zaloty wybierając młódkę Ługowską, jako głęboko „zakorzeniona” w Kościele, poderwała księdza, z którym na słupskim rynku z różą w zębach się obściskiwała wręcz publicznie. Widocznie wezbrał w niej wtedy tak duży potencjał chuci, iż darowała sobie wszelkie ewentualne kompromitacje w oczach słupskich wyborców. Taka to oto „świecka tradycja” dewotów z PIS. Nie wiem, czy sąd skaże Nergala, czy też puści incydent w niepamięć. Jedno jest pewne, że jeżeli go skaże, to dozna wielkiej kolejnej błazenady w oczach coraz bardziej z sekularyzowanego polskiego społeczeństwa. Gdy natomiast mu daruje, a przy tym uzasadni przypadek jako normalność w sferze artystycznej, kompromitacji doznają ci którzy pałętają się między nami z wciąż z szarganymi uczuciami religijnymi. Ale czy u nich jest jeszcze miejsce na wstyd. Chyba nie, bo całe miejsce przeznaczone na tego rodzaju (doznania) uczucia wypełnione jest właśnie uczuciami religijnymi.\nW restauracji siedzi przy piwku stary mężczyzna, który od pewnego czasu przygląda się obok siedzącemu młodzieniaszkowi z kolorowym irokezem na głowie. Chłopak zdeprymowany upartym wzrokiem starego mężczyzny wypalił mu prosto w oczy:\n-Co, stary dziadu, ty nigdy nie zrobiłeś coś zwariowanego?\n-Ależ tak chłopcze. Kiedyś ostro popiłem i w drodze powrotnej do domu „przeleciałem” pawia. Widzisz, tak się zastanawiam, czy ty przypadkowo nie jesteś moim synem.\no sierpnia 09, 2011 3 komentarze:\nDopóty dzban wodę nosi, dopóki się ucho nie urwie. Rzeka wzbiera powoli, rozlewa się błyskawicznie. Można by mnożyć wiele powiedzeń i przysłów na niefrasobliwość ludzką. Kilka dni temu na swoim blogu, jako zatroskany o rodzimy kraj obywatel napisałem, że nie jest wykluczona powtórka terroryzmu z Norwegii na naszym terenie. Wprawdzie Polska to nie jest kraina powszechnego dobrobytu i pięknej demokracji, a więc niby nic złego nie może się zdarzyć w wyniku znudzenia i frustracji spowodowanej nadmiarem luksusu, ale jest u nas wiele „okazji”, które mogą zrodzić wariata dążącego do mesjanizmu, poprzez który chciałby zrealizować swoje chore ambicje.\nKto chociażby trochę myśli ten widzi, że jest bardzo duże przyzwolenie na rodzącą się w Polsce wzajemną nienawiść poszczególnych grup społecznych. Najbardziej widać to w polskim parlamencie, gdzie przedstawiciele opozycyjnych względem siebie klubów potrafią za pośrednictwem mikrofonów wyrażać względem siebie bardzo wrogie emocje. To nic, że akurat poseł PIS po „pracy” spotyka się z posłem PO lub SLD przy lampce koniaku, wykazując względem siebie szacunek, bowiem słowa jakie padły publicznie już zrodziły wrogość wśród wyborców tych partii. Widać to i słychać w komentarzach internetowych oraz rozmowach telefonicznych pokazywanych m.in. w TVN i Superstacji. Doszło do tego, że ludzie rezygnują z dyskusji politycznych ze swoim sąsiadem, a nawet rodziną, bowiem nigdy nie wiadomo, czy jego zdanie, chociaż wyrażone w dobrym tego słowa znaczeniu nie zepsuje przyjaźni nie tylko z niedawnym interlokutorem, ale i z szerszym otoczeniem.\nPokazywane w telewizji różne imprezy masowe w ramach walki o prawa mniejszości np. Marsz Równości czy też tradycyjna już Manifa, spotyka się z wszelkiego rodzaju wrogością od tych, którzy za pomocą rzucanych kamieni (na razie) wyrażają swoje emocje i przekonania. Znamy przecież już od lat radykalny (wręcz chuligański) ONR a także Młodzież Wszechpolską. To młodzież, oświecona pisemkami przedwojennych endecko- prawicowych „myślicieli” z Dmowskim na czele, gdzie głównym ideologicznym kierunkiem ich samorealizacji jest antysemityzm, homofobia i ksenofobia. Ich hasła malowane m.in. na miejskich murach ocierają się o nasz wzrok budząc nie tylko niesmak, ale często i przerażenie. Nie będę ich cytować, bo musiałbym się zniżyć do ich poziomu. To są ugrupowania zaprzyjaźnione z Kościołem, szczególnie tym najbardziej radykalnym w głoszeniu tzw. 'Słowa”, przez „doktora” Rydzyka, jakiegoś tam ks. Natanka z podhalańskiej Pipidówki, ale też wielu innych księży i hierarchów. A kim że był (jest) terrorysta z Oslo o dźwięcznym nazwisku Breivik?. To wypisz wymaluj członek wymienionych naszych „rodzimych” organizacji. Prawicowy fundamentalista chrześcijański. Tytan walki o białą rasę, która jako jedyna winna zapanować nad światem. To ideologiczny brat posła Górskiego z PIS, który wyraził swoją dezaprobatę po wyborze Obamy na prezydenta USA. Czy można przejść do porządku dziennego nad tym, gdy opozycyjna partia Kaczyńskiego nie uznaje polskiego rządu oraz prezydenta, przy tym głosząc hasła wzywające do dymisji osób zarządzających tymi instytucjami!? Dopuszczalne jest (okazuje się) głoszenie bredni na temat przyczyn katastrofy smoleńskiej oskarżając premierów rządów polskiego i rosyjskiego o spisek na życie Lecha Kaczyńskiego, przy czym głoszenie tych obraźliwych dla państwa polskiego insynuacji szerzy się po świecie za pieniądze podatników za pośrednictwem psychopaty Macierewicza w towarzystwie Fotygi, byłej słabej minister SZ, za to kobiety iście „przecudnej” urody. Nikt, poza cichym powszechnym oburzeniem społecznym tym politycznym orgietkom nie dał odporu. Ani minister sprawiedliwości, ani szef służb specjalnych, ani prokurator generalny, ani wreszcie sam oskarżany o wszelkie zło premier.\nOkazuje się, że jest jakby społeczne przyzwolenie na szerzenie wszelkiego rodzaju defetyzmu. Milczenie owiec. Tak, mam na myśli te 90% społeczeństwa pokropionego wodą chrzcielną. Bo są to owieczki boże podległe w sposób wyznaniowy, ale też administracyjny swoim pasterzom. To te same owieczki, które widzą jak na dłoni przekręty swoich pasterzy, ale zachowują milczenie z bojaźni przed sąsiadem i amboną. To te same owieczki, które gołym okiem widzą rabunek państwa przez Kościół. To te same owieczki, które wiedzą o przypadkach pedofilii, powszechnej rozpuście seksualnej oraz opilstwie swoich pasterzy, ale też milczą, dla dobra Kościoła powszechnego, oraz w gruncie rzeczy swojej wygody i spokoju. Słowem powszechny oportunizm. Myślę jednak, że w pewnym, niezbyt odległym czasie, wzorem sąsiadów zza Odry, cały ten niby spokój pieprznie. Naród, nieco bardziej oświecony przez członków rodzin pracujących na terenie Unii Europejskiej powie dość. Być może wezmą się za łby ludzie postępowi z radykalizmem katolickim typu moherowe berety, czy wyznawcy teorii światłowodowej księdza Natanka. Nie wykluczone jest, że spośród członków grup radykalnych wykluje się jakiś pomazaniec- naśladowca Breivika, który odpali jednocześnie kilka bomb w celu realizacji uzgodnionej w grupie zemsty na przeciwnikach politycznych, bo nie spodziewamy się tu nad Wisłą żadnych talibów i al Kaidy. Jeżeli nasz kraj dozna terroryzmu, to wyłącznie z rąk rodaków, białych, katolickich rodaków. Sądzę też, że działamy jakby na zamówienie katastrofy, ponieważ do tej pory mimo tylu powodów nie podjęliśmy żadnej próby skanalizowania tych wrogich społecznemu ładowi ugrupowań, żadnej próby ich delegalizacji. A tę „grę” należałoby natychmiast zakończyć, jak w ruletce Rien ne va plus. To „milczenie owiec” też kiedyś będzie miało swój koniec, oby nie za późno.\nJest jeszcze jeden temat, bardzo zresztą na czasie. Chodzi o te „deszcze niespokojne”, jak pisała Agnieszka Osiecka dla załogi „Rudego 102”, co to potargały sad. Rzecz w tym, że te niespokojne deszcze potargały na terenie naszej nieszczęsnej ojczyzny nie tylko sady, ale przede wszystkim pola z dojrzałymi zbożami, od kilku dni domagającymi się kombajnów i kos. Grozi nam proszę pań i panów drożyzna żywności. Tego już na pewno nie unikniemy. Opatrzność nie ma dla nas łaskawej ręki. Niektórzy mogą liczyć na światłowodowy telefon do decydentów w niebiesiech, ale tylko niektórzy, a co zresztą społeczeństwa? Co prawda dawno temu poseł Goryszewski z ZChN mówił z trybuny sejmowej, że nie ważne czy w Polsce będzie kapitalizm, czy Polska będzie bogata, czy będzie wolność słowa. Ważne by Polska była katolicka. Okazuje się, że kapitalizm mamy, co prawda taki bardziej z początków wieku XX, wolność słowa też, (często z przegięciem), bogata na razie Polska nie jest, a co najgorsze zanosi się na wyraźną biedę. Życzenie ostatnie spełnione do końca. Polska jest katolicka. Ten Goryszewski to jakiś prorok, czy co?.\nDo chłopa przyjechała ekipa telewizyjna, żeby zapytać go jak doszedł do tak wysokiej wydajności mleka od krowy\n-Ja tam nic nie wiem, krowami to się zajmuje moja Jaguś.\n-Zawołajcie ją gospodarzu, to zrobimy jej interwiew.\n-Jagna, chodź tu.\n-Panowie chcą ci zrobić interwiew.\n-Nie wiem, ale na wszelki wypadek się podmyj.\no sierpnia 02, 2011 4 komentarze:


tuznajdziesz.pl Poradniki Instalacje Instalacje elektryczne Bezpieczniki Jak działa bezpiecznik topikowy? Jak jest zbudowany bezpiecznik topikowy?\ntagi tematyczne topik wkładka topikowa\nBezpiecznik topikowy – budowa i zasada działania Fot.: Mariusz Bykowski, MURATOR\nBezpiecznik topikowy składa się z podstawy bezpiecznikowej, wkładki topikowej, nośnika, wstawki kalibrowej oraz osłony do ochrony przed porażeniem elektryczny i ścianek działowych w przypadku zestawów kilkubiegunowych. Najważniejszym elementem jest topik, wykonany z pojedynczego drutu miedzianego lub kilku ułożonych równoległe względem siebie, a w przypadku urządzeń przeznaczonych na większe prądy w postaci posrebrzanych pasków. Umieszczany jest w ceramicznej obudowie, która wypełniona jest piaskiem kwarcowym, aby ułatwić zgaszenie łuku po przerwaniu elementu.\nW warunkach normalnej pracy bezpiecznik topikowy przewodzi prąd. Stanowi zabezpieczenie instalacji elektrycznej. W momencie, gdy natężenie prądu rośnie i osiąga wartość zbyt wysoką topik nagrzewa się, a po dłuższym czasie topi i ulega zniszczeniu, a ciągłość obwodu elektrycznego zostaje przerwana. Im większy prąd, tym mniej czasu potrzeba, aby bezpiecznik zadziałał. Zużyty należy wymienić na nowy.\nBezpieczniki w Tuznajdziesz.pl\nWkładka topikowa SIBA ultraszybka URDC 9008010.63\nPodstawa bezpiecznika SIBA URB 2118901.\nBezpiecznik przyłącza prowizorycznego JEAN MÜLLER HP-SE/K, nr art. L8990490\nOznaczenia i zastosowanie bezpieczników\nWyróżnić możemy bezpieczniki typu gwintowego (D), średniego napięcia o wysokiej zdolności przerywania (HH), niskiego napięcia o wysokiej zdolności przerywania (NH), miniaturowe czy ultra szybkie (UR), szybkie (F), standardowe, zwłoczne (T).\nBezpieczniki w Tuznajdziesz.pl >>>\nBezpieczniki topikowe opisuje charakterystyka czasowo-prądowa, czyli linia ciągła określająca ich czas wyłączenia dla zakresu przetężeń. Umożliwia ona dobór odpowiednich topików do danej instalacji. Przy ich zakupie należy wziąć również pod uwagę rodzaj urządzanie, które chcemy zabezpieczyć.\nNa wkładkach bezpiecznikowych stosuje się specjalne oznaczenia, które ułatwiają zakup odpowiedniej. Literka „a” oznacza charakterystykę niepełnozakresową (ochrona przed skutkami zwarć), a „g” charakterystykę pełnozakresową (ochrona przed skutkami zwarć i przeciążeń). Duże litery określają miejsce przeznaczenia: L - do przewodów i kabli, M - do silników, R - do elementów energoelektronicznych, B - do urządzeń elektroenergetycznych górniczych, Tr - do transformatorów, G - ogólnego przeznaczenia.\nW zależności od prądu znamionowego wkładki topikowe oznaczone są różnymi kolorami. Dzięki temu bezpiecznik topikowy nie musi być wykręcany, aby móc określić wartość prądu.


Jak wybrać odtwarzacz strumieniowy? - Top Hi-Fi & Video Design\nOdtwarzacz strumieniowy nie musi być zależny od zewnętrznych pamięci. Bluesound Vault 2, po „nakarmieniu” srebrnymi krążkami daje nam do nich dostęp w dowolnej chwili i w dowolnym miejscu naszego domu. Oprócz tego dysponuje dostępem do serwisów strumieniowych takich jak na przykład Tidal.\nChcąc wybrać odtwarzacz strumieniowy, lub jak się potocznie mówi streamer, zostajemy zasypani różnymi skrótami, nazwami handlowymi, czy też oznaczeniami formatów. W tym tekście pomożemy wam zapoznać się z najważniejszymi cechami tych urządzeń, a więc takimi, na jakich warto oprzeć swój wybór. Pamiętaj też, że streamery oprócz wygody, potrafią też zaoferować nam doskonałe brzmienie, chociażby odtwarzając gęste pliki PCM, lub DSD.\nZapoznaj się z odtwarzaczami w naszej ofercie.\nZOBACZ ODTWARZACZE SIECIOWE W NASZEJ OFERCIE\nNazwy takie jak Tidal, Spotify, czy Deezer większości z nas gdzieś już mignęły. Są to serwisy oferujące swoją muzykę w formie biblioteki, do której mamy dostęp dzięki odpowiedniemu oprogramowaniu. Najczęściej wiąże się to z niewielką opłatą abonamentową, rzędu 20-40 złotych miesięcznie. Bezsprzecznym liderem jakościowym pozostaje Tidal, oferując nie tylko ogromny zasób muzyki, ale też najlepszą jakość, odpowiadającą nagraniu na płycie CD, a ostatnio nawet studyjnym masterom. Jest to wspaniałe rozwiązanie, gdy chcemy nie tylko słuchać znanych utworów, ale też rozszerzać swoje horyzonty o różne inne brzmienia. Jeżeli chcemy z tego korzystać, odtwarzacz sieciowy powinien posiadać wbudowaną możliwość łączenia się z którymś z tych serwisów. Obsługa najczęściej następuje poprzez smartfona, co jest wygodnym i stabilnym rozwiązaniem.\nOdtwarzacz sieciowy Rotel T14 zawiera również pełnoprawny tuner FM/DAB+. To bardzo uniwersalne rozwiązanie, pozwalające zaoszczędzić miejsce.\nKiedy posiadamy pliki muzyczne, na przykład zgrane płyty CD, lub po prostu zależy nam na najlepszej jakości warto sięgnąć po urządzenie kompatybilne z protokołami UPnP, oraz DLNA. Pozwalają one odtwarzać niemal każdy format audio, strumieniując dane prosto z dysku sieciowego. Dzięki temu, możliwe jest odtwarzanie nawet gęstych plików PCM, oraz DSD. Można je kupić przez Internet, w specjalnych sklepach, lub uzyskać ze zgranych płyt SACD. W kwestii strumieniowania jest to najlepsze brzmieniowo rozwiązanie.\nTeac NT-503 to przykład uniwersalnego źródła dla audiofila. Odtwarza wszystkie najważniejsze formaty, posiada wbudowany DAC i brzmi naprawdę dobrze. Odtwarzacz współpracuje również z serwisem Spotify.\nNiektóre odtwarzacze sieciowe mogą być częścią większego systemu. Dobrym przykładem niech będzie tutaj WXAD-10 Music Cast firmy Yamaha. Łączy on w sieć urządzenia różnego rodzaju: amplitunery, odtwarzacze sieciowe, soundabry, czy samodzielne głośniki bezprzewodowe. Pozwala on przy tym na dostęp do funkcji takich jak strumieniowanie z chmury, lub NAS. System multiroom pozwala na stworzenie stref w domu z wybranymi urządzeniami działającymi wspólnie. W związku z tym możemy słuchać tej samej muzyki w całym domu, albo w każdym pomieszczeniu czegoś innego.\nMiniaturowe Streamery mogą być wykorzystane jako rozszerzenie możliwości istniejącego systemu. Ich mały rozmiar pozwala je nawet schować za sprzętem. Yamaha WXAD-10 pozwala nie tylko strumieniować muzykę, ale również dołączyć zestaw do systemu Music Cast.\nNajważniejsze jest jak odtwarzacz łączy się z Internetem. Wi-Fi jest na pewno najwygodniejsze pod tym względem, za to użycie przewodu LAN zapewni najbardziej stabilny transfer, może to być istotne przy odtwarzaniu plików hi-res. Bardzo wiele odtwarzaczy strumieniowych może pracować jako DAC. Posiadają one wejścia cyfrowe które pozwalają na pracę z różnorodnymi źródłami, oraz instalacjami audio-video. Pozwoli to na podłączenie dekodera telewizji, lub laptopa do systemu audio.\nSpotykamy dwa rodzaje odtwarzaczy strumieniowych. Najczęściej są to urządzenia wyposażone w wyjścia analogowe, czy to RCA, czy XLR. Nieraz posiadają wbudowane wyjście słuchawkowe. Pewną odmianą są streamery posiadające wyłącznie wyjścia cyfrowe. Takie urządzenie skupione wyłącznie na sygnale cyfrowym pozwoli im uzyskanie jego najwyższej jakości. Konstrukcje tego typu zalecane są do istniejących systemów audio, w których przetwornik C/A odpowiada za brzmienie zestawu. Dołożenie streamera w połączeniu cyfrowym będzie miało umiarkowany wpływ na brzmienie, co może być zaletą w dopracowanych systemach. Fantastyczną sprawą są odtwarzacze sieciowe z wbudowanym wzmacniaczem. Dodając jedynie kolumny głośnikowe, można stworzyć kompetentny system stereo. Popatrzmy na Bluesound Powernode 2, jako przykład takiego rozwiązania. Popularny system operacyjny, solidny, 60 Watowy wzmacniacz i bardzo dobra jakość dźwięku w małym urządzeniu, sprawiają, że jest to rozwiązanie szczególnie atrakcyjne. Warto się zastanowić, czy faktycznie potrzebujemy klasycznego, pełnowymiarowego stereo.\nBluesound Powernode 2 to przykład odtwarzacza sieciowego z wbudowanym wzmacniaczem. Wejście optyczne audio pozwoli na podłączenie telewizora, lub konsoli do gier do urządzenia. Praktycznym dodatkiem jest wyjście dla subwoofera.\nOdtwarzacze sieciowe zazwyczaj są sterowane przy pomocy aplikacji. Jest to zdecydowanie najwygodniejszy sposób na zarządzanie odtwarzaniem. W przypadku niektórych urządzeń, połączenie streamera z innymi jednostkami odpowiednim przewodem pozwoli na sterowanie całym zestawem audio za pomocą aplikacji do obsługi streamera. Jest to opcja na przykład w odtwarzaczu Moon Neo MiND, połączonym z innymi komponentami serii Neo.\nPurystyczny Moon Neo MiND to źródło sygnału cyfrowego, oraz sterowania dla komponentów Moon Neo. Bogaty zestaw wyjść cyfrowych pozwoli na podłączenie urządzenia do dowolnego systemu audio.\nJest kilka dodatkowych funkcji, które mogą mieć odtwarzacze sieciowe. Regulowany poziom głośności na wyjściu pozwoli podpiąć urządzenie bezpośrednio do końcówki mocy. To dobre rozwiązanie gdy zależy nam na minimalistycznym systemie audio. Bluetooth, najlepiej w standardzie aptX docenią fani szybkiego i łatwego słuchania muzyki, na przykład w tle. Użytkownicy produktów firmy Apple spotkają się z funkcją AirPlay dostępną w niektórych odtwarzaczach. Dla nich również niektórzy producenci instalują porty USB pozwalające zaczerpnąć muzykę prosto z iUrządzenia. Niektóre odtwarzacze są równocześnie serwerem. Przykładem niech będzie tutaj Bluesound Vault 2, który posiada wbudowany dysk twardy, oraz możliwość zgrywania płyt CD. Dzięki temu, możemy szybko zbudować cyfrową bazę muzyczną i korzystać z niej na co dzień.\nNowoczesne, cyfrowe audio oferuje bardzo wiele możliwości. Odtwarzacze sieciowe to jeden z najciekawszych segmentów rynku audio. Z roku na rok widzimy jak ich możliwości się zwiększają. Obecnie dostępne są urządzenia każdego rodzaju: proste i wygodne małe Streamery, które łatwo podłączyć do posiadanego zestawu, lub potężne audiofilskie maszyny, odtwarzające nawet najgęstsze formaty. Każdy znajdzie więc coś dla siebie.\nRozumiemy, że ten temat jest bardzo obszerny, dlatego jeżeli masz jakieś pytania, lub chcesz zobaczyć działanie streamerów w praktyce, to zapraszamy Cię do salonów Top Hi-Fi & Video Design. Nasza fachowa obsługa z przyjemnością pomoże odnaleźć się w świecie strumieniowania muzyki. Będziesz mógł też posłuchać dostępnych urządzeń, żeby ocenić ich zalety. Pozwól się oczarować brzmieniu i wygodzie odtwarzaczy sieciowych.\nKomentarze (16) / Ocena: 5.0/5 (30 ocen)\nJa używam tylko miniaturowych z racji tego że lubię wziąć taki głośniczek np. na rower albo wypad w teren. W domu wole sluchać muzyki na czymś większym i konkretniejszym. Odpowiedz\nTEAC jest świetny, mam od dłuuuugiego czasu, polecam ten sprzęt! Odpowiedz\nJa mam WXAD10 od Yamahy, sprawuje się znakomicie, naprawdę fajna technologia:) Odpowiedz\nJa korzystam z Tidala właśnie w połączeniu z odtwarzaczem strumieniowym. Dobre kombo :) Odpowiedz\nja mam ten właśnie Teac NT-503 i bardzo sobie chwalę Odpowiedz\nsama mam problem z wybraniem jakiegoś odtwarzacza, pewnie w końcu coś się uda! Odpowiedz\nTen miniaturowy od Yamahy co przedstawiliście jest na prawdę świetny :) Fajnie gra i w domu i w plenerze Odpowiedz\nRotel T14 bardzo mi przypadł do gustu. Odpowiedz\nMi też, dlatego zdecydowałem się na zakup. Jest bardzo świetny i polecam go z całego serca! Jeszcze się na nim nie zawiodłem. Odpowiedz\nMi również przypadł do gustu. Podoba mi się jego oldschoolowy wygląd, a co do działania - niedługo się przekonam :)) Odpowiedz\nwidzę że tutaj same świetne odtwarzacze, pewnie skuszę się na jakiś ;) Odpowiedz\nPowernode 2 ostatnio bardzo mi przypadł do gustu, więc polecam od siebie. Odpowiedz\nDzięki za porady, raczej skorzystam, bo ostatnio się wkręciłem w jakość dźwięku :). Odpowiedz\nTe rotele to bardzo atrakcyjnie wyglądają, i to nie tylko estetycznie, ale cenowo i parametrowo. Odpowiedz\nnie znam się za bardzo na tych odtwarzaczach strumieniowych, ale po artykule można dowiedzieć się czegoś więcej Odpowiedz\nJak myślicie, czy za 2000-2500zł kupie jakiś superancki odtwarzacz strumieniowy?? Odpowiedz


Leczenie I Rehabilitacja | Zdrowie - Dbaj o Siebie!\nCze 25, 2017By zdrowyduch\nHemoroidy to bardzo nieprzyjemna dolegliwość. Jest to nic innego, jak po prostu żylaki odbytu. Ujawniają się one zazwyczaj w dojrzałym wieku, ale nie jest to żadna reguła. Co do przyczyn, to potrafią one być bardzo różne. Czasami są to czynnikiRead more…\nCze 25, 2017zdrowyduch 0 Comments\nPaź 19, 2015By zdrowyduch\nW zgodnej opinii personelu medycznego, pacjentów oraz osób zarządzających polskim systemem opieki zdrowotnej, podstawowym problemem naszej służby zdrowia, nie licząc chronicznego niedofinansowania, cały czas jest brak odpowiedniej kultury nastawionej na pacjenta. W publicznych ośrodkach pacjent cały czas jest petentem uprzykrzającymRead more…\nPaź 19, 2015zdrowyduch 0 Comments


Warning: Declaration of gtrans::widget($args) should be compatible with WP_Widget::widget($args, $instance) in /DISK2/WWW/mujbiz.eu/www/wp-content/plugins/gtrans/gtrans.php on line 0 Muzyka online - MujBiz.eu\nJednym z nich jest Manuel de Falla. Matheu w charakterze pierwszy zastosowałby dzieło flamenco do kapeli w balecie „Czarodziejska namiętność“. Muzyka online pokaz otrzymywały udział znane gwiazdy flamenco w tym Antonia Merse (Argentina), Faico, Antonio de Bilbao i Manuel Real (Relito). Mimo rzeczonego występ nie padł się masywnym uznaniem.\nInni hiszpańscy choreografowie ujmowali aż do swoich układów elementy choreografii M de Falli, jednakże wszystkie przemowa cechuje osobowość znajomości jęzora flamenco. Pilar Lopez nawiązywał do dzisiejszego bala. Acz w planie Mariemma wyszperać można kapitalnego elementy tańca andaluzyjsko-cygańskiego. Fall w swoim kolejnym dziele „Trójgraniasty baniaczek“ na podstawie noweli Pedro Antonio de Alarcona wykorzystał melodie flamenco. Pierwsza edycja zawierała niewiele degeneratów flamenco, jednak po zaczerpnięciu opinii u Sergieja Diagilewa ucieleśniłby wiele żywych szczegółów flamenco. Tym sposobem w balecie pojawiła się farruka młyna – najbardziej znana spośród wykonania Miasina. Dekoracje, kostiumy i pozostałe żywioły na premierę uległyby założone przez Picassa.\npozyczka pokoje nocleg payday loans quickquid karpacz domki Sweden wakacje krakow date buy facebook likes annonser Wrocław kredyty pozyczki pensjonaty usługi kontakte dating kredyt zdrowie praca Sverske hotele seo projekty domów warszawa domki letniskowe facebook likes pozycjonowanie apartamenty reklama biznes cash advance oferty pracy noclegi spa kwatery uroda


Klasyczne meble Rad-Pol - Opinie o firmach w katalogu\nOstatnio szukana: 2022-05-26\nWyszukiwana: 1502 razy\nRad-Pol to firma z ponad 30 letnim doświadczeniem na rynku meblarskim. Firma zajmuje się produkcją oraz importem mebli stylowych z Włoch. Rad-Pol na życzenie swoich Klientów każdy mebel wykonuje według indywidualnych preferencji.\nPozwala to na swobodny wybór odcienia wybarwienia drewna, rodzaju i koloru tkanin lub skóry, a także sposobu wykończenia mebli. W szerokim asortymencie firmy znajdują się zarówno meble klasyczne, starannie wykończone jak i nowoczesne, które zachwycają licznymi rzeźbieniami, szklanymi frontami czy profilowanymi nóżkami. Nie brakuje również mebli retro inspirowanych trendami z przeszłości. Meble oferowane przez Rad-Pol świetnie nadają się do przestrzeni domowych, ale także jako wyposażenie pomieszczeń w miejscach publicznych.\nFirma Rad-Pol może się pochwalić licznymi realizacjami dla miedzy innymi takich miejsc jak: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Kancelaria Sejmu, Ministerstwo Gospodarki w Warszawie, Uniwersytet Warszawski, czy Hotel "Sheraton" w Warszawie. Oprócz bogatej oferty włoskich mebli firma ta oferuje szeroki wybór materiałów, tkanin obiciowych, dekoracyjnych, zasłonowych, firan oraz artykułów pasmanteryjnych takich jak chwosty, sznury czy taśmy ozdobne. Salony tej marki znajdują się na terenie całej Polski (Warszawa, Poznań, Lublin, Wrocław, Katowice, Płock, Gdańsk czy Sopot).\nMeble włoskie, które oferuje Rad-Pol zachwycają wspaniałym wyglądem oraz wysokiej klasy wykonaniem. Szeroki wybór mebli pozwoli na stworzenie wielu interesujących, a zarazem komfortowych aranżacji. Wśród oferowanych mebli można znaleźć meble do jadalni, gabinetu, salonu, sypialni, jadalni, przedpokoju czy kuchni.\nMarka oferuje też eleganckie i stylowe meble do hoteli. Do wyboru są nie tylko gotowe meble, ale także projektowanie wnętrz na indywidualne życzenie Klienta czy projekty według pomysłów profesjonalnych architektów Rad-Pol. Specjalnością firmy jest kompletna zabudowa takich pomieszczeń jak recepcje, hole, czy bary.\nKlasyczne meble Rad-Pol (9)\nGenialna firma, która może wykonać meble na życzenie klienta. Jakość wykonania nie pozostawia żadnych wątpliwości. Firma stawia ponad wszystko jakość mebli i zadowolenie klienta!\nMoją sypialnię wyposażyłam w klasyczne meble firmy Rad-Pol. Efekt jaki uzyskałam jest genialny. Z nudnego miejsca sypialnia stała się pomieszczeniem, w którym miło się przebywa.\nPolecam meble rad pol - zamawialem kanape. Swietna jakosc i trwalosc wykoanego materialu. Wygodna, szybka wysylka bez problemu\nZakupiłam meble kuchenne w nowoczesnym stylu, szeroki wybor kolorystyczny szybka dostawa na +\nMeble sa bardzo funkcjonalne i starannie wykonane.\nRzetelna firma, polecam rowniez zakup mebli od Rad-Pol\nopinia o rad-pol\nmeble zachwycaja to prawda, jednak wystapily male problemy z dostawa, rozwiazal sie problem jestem zadowolony z mebli i jasne, robia wrazenie ale ten kurier to nie wiem skad sie urwal\nWspaniały wygląd mebli Rad-Pol docenili moi bliscy, świetnie prezentują się w salonie.\nZakupiłem meble z polecenia znajomego bo podobno są dobrej jakosci i sie sprawdziło. Rozmieszczenie jest rowniez przemyslane a ceny ok\nMeble włoskie - to one urzekły mnie w ofercie firmy Rad-Pol. Doskonały styl i bogactwo możliwości zindywidualizowania projektu jest bardzo dużym atutem.\nWiesz z pierwszej ręki jak wygląda praca w firmie Palatium Agencja Uslug Turystycznych lub współpraca z nią? A może interesujesz się...\nPalatium Agencja Uslug Turystycznych - Co wiesz?\nWiesz z pierwszej ręki jak wygląda praca w firmie Centrum Edukacyjne BLIZEJ PRZEDSZKOLA lub współpraca z nią? A może interesujesz się...\nCentrum Edukacyjne BLIZEJ PRZEDSZKOLA - Co wiesz?\nWiesz z pierwszej ręki jak wygląda praca w firmie Przylesie Salon dla Zwierzat lub współpraca z nią? A może interesujesz się podjęciem...\nPrzylesie Salon dla Zwierzat - Co wiesz?\nZgłoś nadużycie (Klasyczne meble Rad-Pol)


Żywienie dziecka i 10 mitów - czy dalej w nie wierzysz? - Lady Och Mistrzyni\nutworzone przez Lady Och Mistrzyni | kw. 19, 2018 | Mistrzyni Mama\nŻywienie dziecka i 10 mitów\nJeszcze z kilka lat temu sama wierzyłam praktycznie we wszystkie wymienione poniżej mity. Większość z nas wpadła w pułapkę ślepo wierząc producentom i ich sztuczkom. Sprawdź swoją wiarę i daj znać w komentarzu w ile kłamstw nadal wierzysz, a w ile wierzyłaś jeszcze kilka lat temu?\n10 mitów na temat żywienia dzieci\nWszyscy chyba znamy znane marki kaszek, które zapełniają półki supermarketów i drogerii. Niestety jesteśmy tak omotani reklamami i całym marketingiem, że czasami nie sprawdzamy dokładnie składu, bo wierzymy, że jak coś jest dla dzieci, to musi być zdrowe. Niestety tak nie jest. Zobacz skład popularnych kaszek i przeanalizuj. Chyba trochę dużo tego jak na pierwszą kaszkę po 4 miesiącu?! 4 miesiąc i bach – olej palmowy, cukier i aromaty. Czy mały brzuszek dziecka jest na to przygotowany?\nZobacz jaką kaszkę wybrać dla niemowlaka.\nNiestety nie są. Jogurty o smaku owocowym, mają w składzie śladowe ilości owoców. Oprócz owoców masa innych składników, które w ogóle nie są potrzebne ani Tobie, ani Twojemu dziecku. Sprawdż jaki jogurt wybrać dla dziecka.\n4. Płatki śniadaniowe (np. kulki czekoladowe) to idealne śniadanie dla dzieci.\nZamiast gotowych płatków, ugotuj płatki owsiane, ryżowe lub kaszę np. jaglaną.\n5. Dzieci nie mogą jeść pieczarek.\nDzieci nie mogą jeść grzybów leśnych. Pieczarki (grzyby hodowlane) jak najnardziej mogą pojawiać się na talerzu dziecka.\n6. Woda smakowa jest zdrowa\n7. Pierwsze ciasteczka są zdrowe, bo stworzone dla najmłodszych\nDzieci uwielbiają biszkopciki – możesz je zrobić sama w domu, są naprawdę proste i szybkie w przygotowaniu. W e-booku “Gotuj zdrowo i wychowaj Małego Smakosza BLW” znajdziesz przepisy na desery bez dodatku cukru ( w tym “zdrowszych” zameinników np. syropu klonowego czy daktyli). Przepis na domowe biszkopciki bez grama cukru to HIT dla maluchów, które nie ukończyły roku.\n8. Rozszerzanie diety trzeba zacząć po 4 miesiącu życia\nNiestety takie myślenie jest spowodowane tym, że w sklepach można znaleźć słoiczki i inne produkty z napisem “po 4 miesiącu”. Według najnowszych zaleceń dietę dziecka zaczynamy rozszerzać po 6 miesiącu – niezależnie od tego, czy maluch jest karmiony piersią czy mlekiem modyfikowanym.\n9. Dzieci nie lubią zdrowego jedzenia\n10. Dzieci muszą mieć specjalne jedzenie\nMuszą i nie muszą. Właściwie to zależy od tego co wy – rodzicie jadacie. Na pewno dzieci nie muszę jeść słoiczków. Możesz podawać dania, które gotujesz dla rodziny o ile zawierają dużo warzyw, nie są solone (sól jest zakazana w diecie dziecka do 12 miesiąca życia), nie używasz gotowych torebek i wzmacniaczy smaku w płynie.\nPierniczki bez miodu i jajka BLW\nPierniczki bez miodu i jajka – idealne dla niemowlaka.\nNaleśniki piernikowe dla dzieci pachnące świętami.


Wysłany: 14:06:30 08-01-06 Temat postu: Rozmowy o Barwach grzechu\nZapraszam do komentowania odcinków tej telenoweli, której emisja już od jutra - 9 stycznia o 15:45 w TVN\nTo co się wydarzy w kolejnych odcinkach piszemy oczywiście minimalną czcionką\nWysłany: 14:36:43 08-01-06 Temat postu:\nEmisja od 9 stycznia,\nPoniedziałek - piątek, 15:45\ntelenowela, Brazylia 2004\nPaco, syn bogatego właściciela ziemskiego poznaje ubogą Prety, która prowadzi stragan na jednym z placów w Sao Luis. Młodzi zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Niestety Paco jest zaręczony z Barbarą, która nie kocha go i nie jest mu wierna. Barbara jest w ciąży ale ojcem dziecka jest Kaike, jej kochanek. Zakochany Kaike prosi ją, by za niego wyszła, ale ta woli wygodne i luksusowe życie jako żona Paco. Barbara okłamuje Paco, że jest z nim w ciąży.\nWysłany: 14:38:57 08-01-06 Temat postu:\nFabuła jest dosc prosta - bylo juz kilka podobnych telenowel, ale obejrze pierwszy odcinek.\nWysłany: 14:54:57 08-01-06 Temat postu:\ni przez to właśnie powstają stareotypy - przez takie telenowele , schemat taki sam jak setki innych za grosz oryginalności...\nWysłany: 16:43:48 08-01-06 Temat postu:\nNo faktycznie, było już mnóstwo takich telenowel, że jedna osoba była bogata, druga biedna i nie mogli być razem dlatego itp...\nWysłany: 18:04:29 08-01-06 Temat postu:\nCzy mi się tylko wydaje,czy to jest pierwsza brazylijska telenowela emitowana przez TVN?\nWysłany: 18:06:20 08-01-06 Temat postu:\nNusia Co ty tu robisz\nTo jest chyba pierwsza taka telenowela emitowana w Polsce...\nWysłany: 18:23:58 08-01-06 Temat postu:\nPierwsza w Polsce na pewno nie, jeśli już to na TVNie. Pamiętam co najmniej dwie takie brazilijskie. Jedna była nawet dość sensowna. Nie pamiętam tytułu, ale może ktoś skojarzy: matka i córka urodziły w tym samym czasie dzieci; dziecko tej córki zmarło (ona sama przeszła po trudnym porodzie operację i musieli wyciąć jej macice - toteż nie mogła mieć więcej potomstwa) więc matka, która była przy śmierci wnuczka, w tajemnicy podmieniła dzieci żeby wyszło że to jej zmarło, poświęciła się dla córki. Ta telcia leciała w Polsce chyba dwukrotnie.\nWysłany: 18:36:05 08-01-06 Temat postu:\nZa mloda jestem, zeby pamietac\nWysłany: 18:42:58 08-01-06 Temat postu:\noj Zdzicha! Drugi raz powtarzali ją całkiem niedawno\nWysłany: 18:49:03 08-01-06 Temat postu:\nA co to ma do tematu, dziewczyny\nWysłany: 21:29:56 08-01-06 Temat postu:\nFabuła prosta i wiadomo co się wydarzy...\nWysłany: 21:54:58 08-01-06 Temat postu:\nTVN pierwszy raz puszcza brazilijska tandete.\nWysłany: 22:04:30 08-01-06 Temat postu:\nniestety... co okaze się klapą (tak przypuszczam ale zobaczymy jak będzie )\nWysłany: 23:39:49 08-01-06 Temat postu:\nTo powiedz mi co bedzie bo sie nie domyslilam Wedlug mnie to wcale nie jest takei proste na jakei wyglada


Konsultacje społeczne w sprawie trasy Via Baltica i obwodnicy Łomży - NaszeMiasto.pl\nKonsultacje społeczne w sprawie trasy Via Baltica i obwodnicy Łomży\n21 lipca 2010 r. o godz. 17:00 w Urzędzie Gminy Łomża, ul. M. Curie Skłodowskiej 1a. odbędzie się spotkanie w sprawie trasy Via Baltica i obwodnicy Łomży. Dzień wcześniej, również o godz. 17:00, w tej samej sprawie odbędzie się spotkanie w Gminnym Ośrodku Kultury w Piątnicy.\nCelem spotkań jest poinformowanie lokalnej społeczności o planowanym przedsięwzięciu tj. projektowanych wariantach przebiegu drogi ekspresowej S61 oraz uzyskania informacji zwrotnej nt. proponowanych lokalizacji drogi. W trakcie przeprowadzonych spotkań mieszkańcy będą mogli zapoznać się z przebiegiem wariantów i zgłosić swoje ewentualne uwagi.\nMateriały informacyjne znajdują się w Urzędzie Gminy Łomża w pokoju nr 15 oraz na stronie internetowej www.tebodinsap.pl.\naktualizacja: 20.07.2010 08:32\nŹródło: Konsultacje społeczne w sprawie trasy Via Baltica i obwodnicy Łomży - Łomża NaszeMiasto.pl\nŁomża. Rozprawa sądowa podczas zajęć Akademii Sześciolatka w PWSIiP\nPo raz kolejny przedszkolaki odwiedziły mury łomżyńskiej uczelni w ramach zajęć Akademii Sześciolatka. Tym razem studenci zabrali najmłodszych na rozprawę sądową. Nie była to zwykła rozprawa, bo jej uczestnikami były zwierzęta z popularnych bajek. W bardzo atrakcyjny i przystępny...\nwośp 2019 łomża\nŁomża. Trzydniowy finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy\nTegoroczny finał WOŚP odbędzie się na Starym Rynku. Jednak zbiórka i wydarzenia startują już 10 stycznia.


Wiadomości: Piotr Makowski: Może jesteśmy takim czarnym koniem\nStrona Główna > Aktualności > Puchar Polski > Piotr Makowski: Może jesteśmy takim czarnym koniem\nPiotr Makowski: Może jesteśmy takim czarnym koniem\n25 stycznia 2013 22:36\nTurniej finałowy Pucharu Polski rusza już jutro. Wśród trzech silniejszych zespołów znajduje się Delecta Bydgoszcz. - Też mamy swoje ambicje i chcemy zaprezentować się jak najlepiej - przyznał przed półfinałowym starciem Piotr Makowski.\nBydgoszczanie wydają się być wśród ZAKSY, Jastrzębskiego Węgla i Resovii Rzeszów kopciuszkiem turnieju finałowego, jednak trzeba zwrócić uwagę, że obecnie Delecta jest liderem w rozgrywkach PlusLigi i prezentuje się bardzo dobrze. – Jak wszystkie zespoły, przyjechaliśmy tutaj powalczyć. Na pewno nie jesteśmy faworytem, ale myślę, że zasłużyliśmy, by zagrać w tym turnieju i nie poddamy się przed meczem, będziemy próbowali pokonać rywala – studzi jednak zapędy szkoleniowiec bydgoskiego zespołu, Piotr Makowski.\nRozgrywki krajowego pucharu rządzą się swoimi prawami i, jak już pokazały niektóre edycje, o wyniku decydują inne aspekty niż aktualna forma zespołów. – Kluczem do zwycięstw będzie dyspozycja dnia w połączeniu z pozostałymi elementami siatkarskimi, w dużej mierze musimy myśleć o przyjęciu, ale również gra w obronie i ataku mogą okazać się decydujące. Jeśli utrzymamy siłę zagrywki, przyjęcie i ono będzie siedziało, to będzie nam się grało łatwiej – ocenił Makowski, którego zespół w pierwszym pojedynku zmierzy się z mistrzami Polski, Resovią Rzeszów. Niedawno bydgoszczanie uzyskali natomiast awans do ćwierćfinałów Challenge Cup, wygrywając rywalizację z Moerser SC. – Zespół z Niemiec nie był najwyższych lotów, choć bardzo fajny i ambitny, ale myślę, że my byliśmy znacznie lepsi – powiedział trener.\nW drugim półfinałowym zestawieniu zmierzą się ze sobą ZAKSA Kędzierzyn-Koźle i Jastrzębski Węgiel. Mimo ostatniej wygranej 3:0 kędzierzynian według trenera Makowskiego jest to bardzo wyrównany duet i nie można wskazać ewidentnego faworyta. – Jest to bardzo wyrównana para i w niej każdy może awansować dalej – ocenił. – W tym turnieju z pewnością faworytami są zespoły, które były budowane po to, by wygrywać, a my może jesteśmy takim czarnym koniem. Też mamy swoje ambicje i chcemy zaprezentować się jak najlepiej i walczyć – zakończył szkoleniowiec Delecty Bydgoszcz.\nDelecta Bydgoszcz, Piotr Makowski, Puchar Polski


autor Teresa Kulikowicz-Dutkiewicz\nPo wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa przeprowadzone zostały wybory do lokalnych „zgromadzeń przedstawicielskich”, które z kolei wyraziły zgodę na przyłączenie wschodnich ziem II Rzeczypospolitej do ZSRS. Mieszkańcom Lwowa zostało narzucone obywatelstwo sowieckie. Rozpoczęła się pacyfikacja obywateli, skierowana przede wszystkim przeciwko działaczom politycznym, ziemianom, urzędnikom państwowym, duchowieństwu. Internowano tysiące polskich żołnierzy i oficerów września, policjantów i członków KOP, wywożąc ich do Kozielska, Starobielska, Ostaszkowa, Katynia. Lwowskie „Brygidki”, wypełnione po brzegi, stały się miejscem męczeńskiej śmierci tysięcy Polaków. Nie bacząc na atmosferę strachu, przemocy i terroru, Szkoła im. św. Marii Magdaleny funkcjonowała.\nW latach 1939-1941 część uczniów uczyła się w IV Gimnazjum im. Jana Długosza przy ul. Nikorowicza, a następnie kontynuowała naukę przy szkole nr 17 przy ul. Szymonowiczów.\nW ostatnich latach wojny w budynku szkolnym rozlokowano szpital. W latach 1944-46 szkoła funkcjonowała przy szkole Nr 17 na rogu ul. Szymonowiczów i Zadwórzańskiej jako szkoła żeńska nr 10, zajmując parter i II piętro. W korytarzach szkoły na wszystkich piętrach nie było nawet szyb, w klasach tylko pojedyncze. Zimą temperatura nie przekraczała +4˚ C. Brak odzieży i obuwia powodował, że frekwencja uczennic była bardzo znikoma. Nie wszystkie rodziny otrzymywały kartki na chleb.\nKomitet rodzicielski czynił wszelkie starania, aby dopomóc dzieciom. Organizowano zbiórkę odzieży, obuwia, dzięki ogromnemu wysiłkowi rodziców wyposażono jadalnię, z której korzystali uczniowie szkól nr 17, 47, 55. Nie było światła. Dla uczniów, którzy chodzili na II zmianę wprowadzono skrócone lekcje. Brak było podręczników, zeszytów, obsadek do piór, atramentu, ołówków. W szkole pracowało 40 nauczycieli. Ich zaangażowanie, poświęcenie, męstwo trudno przecenić. Podobnie trudno przecenić poświęcenie rodziców.\nW tak trudnym okresie nauczyciele wraz z dziećmi przygotowywali płatne wieczory, które w minimalnym stopniu ratowały budżet i były pomocą w dokarmianiu dzieci.\nKomitet rodzicielski nawiązał kontakt z dyrekcją Teatru i Filharmonii, i dziatwa za symboliczną opłatą mogła oglądać przedstawienia teatralne, poznawać nowe kierunki sztuki i słuchać słowa polskiego płynącego ze sceny. W sali koncertowej młodzież poznawała piękno muzyki polskiej pod czarodziejską batutą Adama Sołtysa, czerpiąc wiarę w lepsze jutro i zapominając o okrutnej rzeczywistości.\nZorganizowany został chór, pracowały kółka: matematyczno-fizyczne, historyczne, geograficzne, biologiczno-chemiczne.\nW roku szkolnym 1946-47 nastąpił powrót do rodzinnego budynku szkoły. Dokonywano prac porządkowych po zlikwidowaniu szpitala. Nastąpił nowy okres funkcjonowania szkoły w niesamowicie trudnych warunkach materialnych, a także moralnych – jako koedukacyjnej szkoły radzieckiej z polskim językiem nauczania. Zasadniczo stara kadra nauczycieli wykazała wręcz niesłychane męstwo i odporność psychiczną. Początkowo klasy były bardzo liczne (około 50 osób), a wiek uczniów w klasach zróżnicowany. Najbliższe dziesięć lat – to okres aresztów, wywózek, repatriacji nauczycieli, uczniów i grona pedagogicznego. Szkoła posiadająca po kilka równoległych klas przeistoczyła się w niewielką szkołę mającą po jednym oddziale. Dzieci były niedożywione. Głodne i zmarznięte. Komitet rodzicielski podjął starania w sprawie żywienia dzieci, zbiórki odzieży i obuwia. W okresie kilkunastu lat na pierwszej przerwie w pokoju obok sali gimnastycznej dzieci biedne, sieroty otrzymywały szklankę herbaty (czasem mleka) i kromkę chleba z marmoladą.\nKomitet rodzicielski wraz z nauczycielami organizował płatne koncerty i wieczory tematyczne. Dochód był przeznaczony na dożywianie młodzieży, kolonie letnie w górach oraz stypendia dla uczniów klas starszych, którzy odznaczali się pilnością w nauce, udzielali się społecznie, a nie byli w stanie wnieść opłaty za naukę.\nDo pierwszej generacji powojennej inteligencji polskiej, która zasiliła szeregi pedagogów szkoły należą: Maria Miller-Iwanowa, Kornelia Łaptaszyńska-Bujnowska, Czesław Migdal, Jadwiga Migdal, Marta Głybin-Markunina, Bogusława Zaziemska-Smirnowa, Elżbieta Żak-Osadcza.\nNie zważając na brak podręczników i presję ideologiczną, nauczyciele potrafili zachować odpowiedni duch patriotyczny i polską mentalność w sercach swych wychowanków, przekazując im naprawdę głęboką wiedzę. Przeważająca część absolwentów dostawała się na wyższe studia. Ogromną rolę odgrywała też praca pozalekcyjna. Młodzież, zgrupowana w kółkach zainteresowań, oprócz wiadomości czerpała i utrwalała wartości moralne i patriotyczne, przekazywane konspiracyjnie, często z narażeniem może nawet życia. Kółko miłośników literatury polskiej i teatr szkolny, prowadzony przez polonistkę Marię Jaworską, a później przez p. Tadeusza Garlińskiego i Marię Miller, odegrały kluczową rolę.\nZgodnie z wymogami ówczesnych sowieckich władz powstała organizacja pionierska, komsomolska, a wśród nauczycieli – organizacja partyjna, członkami której byli głównie nauczyciele – Rosjanie. Młodzież, wychowana w duchu religijnym, tradycjach polskości, bardzo niechętnie wstępowała do tych organizacji. Kuratorium, komitety komsomołu i partii, które były faktycznymi wyrazicielami władzy, wymagały od dyrekcji szkoły istnienia i rozwoju tych organizacji. Szkoły polskie znajdowały się pod specjalnym nadzorem. Uczniowie, którzy chodzili do kościoła, nie wstępowali do organizacji, byli szykanowani. Przy składaniu dokumentów na wyższe uczelnie, w ankiecie była rubryka – „przynależność do komsomołu”.\nProgramy nauczania przedmiotów były jednakowe w całym ZSRS. Program nauczania języka polskiego był zbudowany na wzór programu języka ukraińskiego i rosyjskiego. Program z literatury polskiej zawierał propozycje opracowań bardzo niewielu tematów klasyki polskiej, do programu literatury współczesnej weszli pisarze „nieskażeni” patriotyzmem, religijnością, lojalni wobec władzy radzieckiej. Jedną trzecią programu zajmowała literatura ukraińska wykładana po polsku.\nW związku z likwidacjami szkół z polskim językiem nauczania, przybywała do szkoły młodzież z różnych dzielnic miasta i okolic – Zimnej Wody, Lewandówki, Zamarstynowa, Kleparowa, Zubrzy, Gliniańskiego Traktu itd. Byli też tacy, którzy na furmankach dowozili dzieci do szkoły, którzy za ostatnie grosze umieszczali dzieci na stancji, aby tylko dzieci mogły się uczyć w polskiej szkole.\nWładze oświatowe przeprowadzały tzw. „rejonizację”, przerzucając uczniów z jednej szkoły do drugiej (Rozporządzenie nr 689 z dn. 5.X.1956 r.), co było absurdem. Dziś trudno ocenić czy przypadkowym, czy też zamierzonym.\nDopóki w szkole pracowali nauczyciele starszej generacji, wszystkie przedmioty wykładane były po polsku. Odejście na emeryturę, śmierć nauczycieli w dalszym ciągu zmniejszały potencjał naukowy szkoły. Brak specjalistów wśród Polaków powodował, że nową generację nauczycieli, która przychodziła do szkoły, stanowili przeważnie przedstawiciele innych narodowości, nie władający językiem polskim. Wykłady z poszczególnych dyscyplin zaczęto prowadzić w języku rosyjskim.\nBaj Paeci dzieciom\nNa podstawie rozporządzenia Kuratorium we Lwowie w 1961 roku zlikwidowano w szkole klasy maturalne. Ostatnia matura odbyła się w roku 1962. W tym okresie jedynie konsul PRL w Kijowie p. Michalewska raz w roku, incognito w okresie świąt Bożego Narodzenia, przyjeżdżała do Lwowa, odwiedzała Szkołę, przywoziła słodycze dla dzieci, bombki na drzewko, zeszyty, ołówki, okładki. Organizowała pierwszy transport literatury polskiej. Okazywała serce i poparcie dla tych, którzy tego tak bardzo pragnęli i potrzebowali. Nie zważając na brak klas maturalnych, ilość uczniów utrzymywała się, mniej więcej, na tym samym poziomie. Zasługa w tym komitetu rodzicielskiego i rodziców szkoły. Tylko sobie znanym sposobem zdobywali informacje i co roku od stycznia przeprowadzana była praca skierowana na utrzymanie jak największej ilości uczniów. Była to praca wyczerpująca, nie zawsze należycie rozumiana, zresztą przeprowadzana dyskretnie, z ogromnym wyczuciem i delikatnością. Wyniki nie zawsze były zadowalające. Niestety, często członkowie komitetu rodzicielskiego wychodzili z niektórych domów z uczuciem zawodu i goryczy. Cóż, okres rusyfikacji dawał swoje żniwo. Nie zrażali się jednak. Z nadzieją pukali do kolejnych drzwi. Miłość do szkoły, poczucie patriotyzmu kierowało rodzicami. Była ich cała plejada. Praca każdego z nich na każdym etapie była na wagę złota. „Za wszelką cenę utrzymać szkołę” – dewiza ta dodawała sił i mocy w kierunku wysiłków wytrwania i przetrwania.\nNie bacząc na trudności wypływające z braku znajomości terminologii rosyjskiej, gdy chodziło o dyscypliny ścisłe, uczniowie szkoły dostawali się na studia wyższe. Jeśli w latach powojennych młodzież, idąc na studia wyższe zasadniczo wybierała studia techniczne, to obecne pokolenie posiada upodobania humanistyczne.\nDo roku 1962 szkoła była średnią – absolwenci otrzymywali świadectwa maturalne. Od roku 1962 przekształcono ją na ośmioletnią. Absolwenci kontynuowali naukę w szkole nr 24. W latach 1964-1990 komitet rodzicielski wielokrotnie czynił starania o ponowne nadanie szkole statusu szkoły średniej. Władze oświatowe wielokrotnie czyniły próby zamknięcia szkoły pod przeróżnymi pretekstami.\nNa początku lat 70. zaproponowano połączenie obydwu szkół (nr 10 i nr 24, bowiem szkoła nr 30 została rozwiązana w 1962 roku). Żadna ze szkół tego nie pragnęła, a ponieważ nasza szkoła była niepełnośrednią, właśnie jej groziła likwidacja. Przedstawiciele komitetu rodzicielskiego Maria Teleszowa, Aleksander Marynkiewicz, Józef Bernad, Adam Węgier, Zabłocka wielokrotnie jeździli do Kijowa, dwukrotnie do Moskwy. Mądrość, odwaga rodziców powodowały, że za każdym razem szkoła była obroniona. Równocześnie rodzice systematycznie ponawiali prośbę o odzyskanie klas maturalnych. W lutym 1979 r. komitet rodzicielski dowiedział się, że jest planowane „tymczasowe” połączenie szkół z planowanym remontem kapitalnym szkoły nr 10. W ciągu dwóch miesięcy zostały zebrane odpowiednie materiały, plansze, gabloty i 20 kwietnia nastąpiło otwarcie muzeum Feliksa Dzierżyńskiego, na które przybył konsul generalny PRL z Kijowa Kazimierz Grynis. Obecność tak dostojnego gościa miała swą wymowę. Szkoła posiadająca takie muzeum, zresztą jedyne na Ukrainie, nie mogła przestać istnieć. W powstaniu muzeum dużo pracy i wysiłku włożyła pani Krystyna Serwas, członek komitetu rodzicielskiego, aktywna jego działaczka na przestrzeni wielu lat. W marcu tego roku pp. Czesława Miszków i Józef Bernad jako przedstawiciele komitetu rodzicielskiego pojechali do Moskwy w sprawie niedopuszczenia do kapitalnego remontu szkoły. W ciągu dwóch tygodni sprawa została pozytywnie załatwiona. W maju komitet rodzicielski zwrócił się do Kuratorium z kolejną prośbą otworzenia 9 klasy. Prośbę kolejny raz odrzucono.\nWe wrześniu 1980 roku uroczystość „pierwszego dzwonka” odbywała się na korytarzu szkoły. Sala gimnastyczna po sufit była zawalona meblami. Dyrekcja szkoły, czyniąc magazyn z sali w okresie wakacji, nie potrafiła dać odpowiedzi, jak długo meble będą w niej składowane. Interwencja komitetu rodzicielskiego, szczególnie aktywna postawa pp. Bronisławy Derunowej i Jerzego Karabaza przyczyniły się do tego, że w ciągu dwóch miesięcy sala została zwolniona.\nLata 1982-1987 były czarnym okresem w historii szkoły. Nie mogąc zniweczyć szkoły od zewnątrz, spróbowano to uczynić od wewnątrz. W ciągu roku skłócone zostało całkowicie grono pedagogiczne, w roku następnym – komitet rodzicielski. Podczas wakacji letnich został zdjęty dębowy parkiet w sali gimnastycznej. Nieco później zniknęły drzwi wejściowe. Ulotniło się wiele przyrządów z pracowni chemiczno-fizycznej, które były dumą i chlubą szkoły przez wszystkie lata powojenne i budziły zachwyt oraz uczucie zazdrości nauczycieli innych szkół, tak samo jak piękna i bogata kolekcja minerałów. Odłączona woda w pracowni przekreśliła możliwość przeprowadzania doświadczeń laboratoryjnych.\nCharakterystyczną cechą danego okresu jest płynność kadry nauczycielskiej, a pewien procent nauczycieli o niskim poziomie kwalifikacji, czasami sprawiał wrażenie wręcz przypadkowości zetknięcia się z zawodem pedagoga.\nCzęsta zmiana nauczycieli, wychowawców, zróżnicowane wymagania stwarzały dyskomfort i negatywnie wpływały na poziom wiedzy uczniów. Wielce niekorzystnym zjawiskiem dla uczniów w wieku dojrzewania było wymuszone przejście do innej szkoły. Toteż komitet rodzicielski nieustannie ponawiał starania o ponowne uzyskanie klas maturalnych.\nZaczynała się „pierestrojka”. Dzięki niej szkoła przebrnęła przez czarne pasmo niepowodzeń. Rok stabilizacji, i na czele szkoły stanęła młoda, ambitna, energiczna nauczycielka biologii i chemii p. Marta Markunina, rozpoczynając nowy okres istnienia i działalności szkoły. Z nadzieją przyjęto wiadomość o tej nominacji. W chwili objęcia posady dyrektora przez p. Martę Markuniną w szkole uczyło się 152 uczniów, w ciągu najbliższych dwóch lat liczba uczniów wzrosła dwukrotnie. Komitet rodzicielski z jednostki opozycyjnej przeistoczył się w jednostkę współpracującą z dyrekcją szkoły. I tak jest do dziś.\nCzęść I historii szkoły nr 10 im. św. Marii Magdaleny została opublikowana w nr 23–24 (219–220) Kuriera Galicyjskiego, 19 grudnia 2014–15 stycznia 2015.


"Rolnikowa para" ma kłopoty! Marta Paszkin i Paweł Bodzianny mierzą się z ogromnym problemem - Szołbiznes - MAXXX News | RMF MAXXX\ndate_range piątek, 15 października 2021 (14:42)\nPrzy skosach, jak człowiek zapomni zamknąć okno to jest potem nieciekawie….\n– przyznała Marta na InstaStory.\nOni znaleźli miłość w TV! Agnieszka i Robert z "Rolnika" na nowym zdjęciu. Towarzyszą im synowie!\nO ich ślubie było głośno! Agnieszka i Robert poznali się dzięki programowi: "Rolnik szuka żony", a obecnie tworzą szczęśliwy dom dla swoich dzieci. Szczęśliwa uczestniczka show pokazała...\nlabel Rolnik szuka żony Paweł Bodzianny Marta Paszkin Instagram\nOgólna ocena "Rolnikowa para" ma kłopoty! Marta Paszkin i Paweł Bodzianny mierzą się z ogromnym problemem to: 100%/100%, uzyskana z: 1 głosów.