Burek i jego buda – Opisanie Świata Moje\nBurek i jego buda\n2017-08-22 Elwood Bałkański detoks 2017 3\n„Proszę, u nas to wszystko nazywa się kapuśniak na świńskim ryju. Specjalność zakładu”. Tytus, Romek i A`Tomek. Księga XI. Ochrona zabytków.\nZamówienia nie będę powtarzał. Kto się wychował na Tytusach, ten wie… 😉\nSpecjalnością serbskich piekarni (pekara) jest burek. Bazą jest ciasto kruche podobne do francuskiego o nazwie filo. Filo po grecku oznacza liść. W burku tych liści cieniutkich jak kalka jest cała kupa a w kupie zawinięte jest mięso, ser, szpinak lub miszung sera ze szpinakiem np.\nBurek może mieć formą okrągłego placka (krojonego jak pizza na ćwiartki lub ósemki), zwijanych „parówek” łączonych w mnogi szereg lub inne wariacje. Nieistotne. Istotne, że jest tani i smaczny. Czasami mocno ocieka tłuszczem, wtedy dostaję opiernicz od Strażnika, bo ten tłuszcz zawsze ląduje na mojej koszulce, wcześniej na całych policzkach i dłoniach. Pogodziłem się z tym.\nBurek „samborski” z mesom.\nBurek został odkryty rok wcześniej i stanowi trzon mojej bałkańskiej diety, budżetowej diety. Kosztuje w przedziale 80-110 DIN (SRB) co lokuje go między 80centami a 1€.\nZa nim napiszę, co stanowi uzupełnienie tej diety dodam, że najlepszy jak dotąd burek (do tego bardzo tani – 60DIN) zjadłem w Vućje – małej dziurze leżącej u podnóża Planiny Kukavica na trasie górskiej drogi Leskovać – Vranje. Nadzieniem był ser i szpinak. Pani sprzedawczyni powiedziała, że jest super i nie było w tym stwierdzeniu grama ciasta przesady.\nO samym Vućje również należy wspomnieć choćby w kilku zdaniach i nie chodzi tu o jego położenie (choć z pkt-u widzenia poruszonego tematu jak najbardziej) ale z racji wybudowania tu drugiej w Królestwie Serbii elektrowni wodnej (1903r.) i pierwszej linii przesyłowej energii elektrycznej (Vućje – Leskovać). Autorem projektu był profesor Djordje Stanojević – przyjaciel Nikoli Tesli, którego nikomu specjalnie przedstawiać nie trzeba.\nElektrownia ruszyła 24 grudnia, dokładnie w 26 lat po wyzwoleniu Leskovaća z rąk Turków. Osobliwością są wodospady (30 i 40m) i kanion rzeki Vućjanki (głębokość 150-300m) z Djokini Virs w których można się kąpać (temp. wody – 23st.), której wody zasiliły turbiny elektrowni. Niestety, o wszystkim dowiedziałem się po fakcie, czytając o Kukavicy (1441m), pod którą podjazd nadwyrężył psychę Strażnika Domowego a i na mnie wywarł piętno.\nKukavica, to gatunek kukułki zwanej… tchórzem… 🙂 co idealnie oddaje nastrój, jaki nam towarzyszył na podjeździe. Na pierwszych kilometrach prowadził on wzdłuż kanionu Vućjanki, asfalt zaczął się rwać przechodząc w szuter – im wyżej, tym bardziej poorany ciekami wodnymi. Do tego min. 10% nachylenia, serpentyny, miejscami mgła i specyficzny mikroklimat sosnowo-dębowego lasu (od strony południowej – 100-letnia buczyna) podkręcały atmosferę.\nBurek „vućjanski” z serem (białym twarogiem) i szpinakiem.\nKonsumowany w cudnych okolicznościach przyrody na przełęczy pod Kukavicą z jakieś 1350m.n.p.m.\nSkok do Sarajewa na burka. Bardzo dobry punkt z wszelkimi, burkowymi wariacjami. Idealna alternatywa dla droższej znacznie, zatłoczonej carsiji.\nAle wracając do kuchni.\nUzupełnieniem diety burkowej, było to, po co tu m.in. przyjechałem. Warzywa, owoce i mleczne przetwory. Co prawda pierwsza połowa sierpnia nie jest najlepszą porą, by wykorzystać pełen potencjał tego, co rodzi tutaj ziemia (nie jest to czas na czerwoną paprykę i ciemne winogrona np.) ale jest z czego korzystać. Byłem w Macedonii i Albanii w połowie września więc wiem, o czym piszę.\nTym niemniej można „użiwat” skolko ugodno. Dostępność różnych rodzajów bladej papryki zabija, czerwona dopiero pojawia się ale nie da się porównać tej, co kupujemy u nas do świeżej, zwłaszcza tej kupowanej z czyjegoś ogrodu. Do tego pomidory… Można zwariować łącznie z cenami. Macedonia nieznacznie tańsza (winogrona ciemne tańsze w MKD dwukrotnie ale to nie czas na nie). Na deser lubenice (arbuzy) i różne odmiany melonów.\nSzczególną atencją darze arbuzy, za ich nieprzeciętne walory, które doceniłem pokonując wielokrotnie pustynie Azji Centralnej jako doskonalą alternatywę dla wody i środek aseptyczny (o tym doczytacie w rozprawkach afgańskich 2010).\nOsobny rozdział to sery. Krowie (delikatne), kozie, owcze w 10-tkach odmian… Można się zajadać bez końca. Jeżeli dodam, że kilogram zwykłego, krowiego białego sera kosztuje 1$ (owczego 5), to nie mamy o czym dalej pisać. Owszem w Czarnogórze w Durmitorze kupiłem owczy, gdzie pani góralka (własna produkcja serów) winszowała sobie 8€ za kilogram (tamże dostałem litr owego mleka, co się mnie skisło w drodze – nic nie tracąc z walorów oczywista – jako takich) ale to była Czarnogóra.\nJest to też jeden z powodów, dla których MNE została ścięta z listy i powierzyłem jej rolę kraju tranzytowego jadąc z Sarajewa do Sandżaku. Pierwotnie założyłem nocleg w górach Durmitoru gdzieś po drodze do Żabljaka lub w okolicach kanionu Tary ale jakoś nic tam nie było nas wstanie zatrzymać na dłużej.\nKilka razy otrzymywałem sery w ramach spontanicznego prezentu i te smakowały najlepiej… 🙂 O tym jednak wspomnę w wydzielonym wątku.\nGdzie szukać tych wszystkich produktów zatem…?\nNa bazarach, targach i stoiskach przy drodze – takich, z których ludzie sprzedają swoje, domowe wyroby w tym warzywa i owoce. Jeżeli nie chcesz, by ci mleko do kafy skisło w drodze niestety musisz się zadowolić mlekiem z kartonu.\nBazarom poświęcę odrębny odcinek.\nRaj serowy. Za 50DIN MKD kupisz kilogram krowiego, świeżego – delikatnego w smaku sera.\n…bo naprawdę jest z czego.\nOdkryciem tegorocznym są wędliny typu salami. Niektóre o bardzo wyrafinowanym smaku ale też i cenie. Testowaliśmy kilka rodzajów ze sfery budżetowej i klasy wyższej. Powiem krótko nie żal wydać na dobry produkt 10$/kg. Jako urozmaicenie diety – polecam.\nĆevapćići, pljeskawicy itp. wyrobom nie poświęcam czasu, bo dla fana polskich wędlin i mięsnych wyrobów nie jest to żaden wybór. Moje zdanie i tego się trzymam. Coś z ćevapćići co trzymało jakiś poziom zjadłem raz i to w Sarajewie ale cena – 20zł za porcję z frytkami, w kontekście tego, co f-cznie za to można kupić – nie do zaakceptowania.\nNa pierwszym planie krojona z pęta, doskonała salami. Do tej pory salami kojarzyłem z Madziarami – błąd. Tak nawiasem przed wami wzorzec kolacji – model 1.\nZ pozostałych mogę polecić coś na kształt naszego baru, gdzie żywią się miejscowi. Tamże dostaniemy coś więcej niźli wspomniane wyżej ćevapćići czy pljeskawicę. Podadzą nam tam zupy, gulasze, nadziewane wszelakim farszem papryki, bakłażany itp. Zupełnie przypadkowo trafiliśmy na taki przybytek w dzielnicy tureckiej w Novym Pazarze.\nLokal prowadzi dwóch sympatycznych muzułmanów.\nJa zjadłem ciorbę, przypominającą w smaku nasz poczciwy krupnik. Wyróżnia dodatek przetartej papryki bladej z pomidorem. Strażnik Domowy konsumuje alternatywę do musaki. Do tego kosz białego pieczywa.\nTutaj podzielono nam porcję nadziewanej, bladej papryki. Coś na kształt naszych gołąbków. Całość w sosie pomidorowym. Pyszne. Wyszliśmy najedzeni do syta płacąc w przeliczeniu łącznie za wsio 7,5$.\nPolecamy lokal… 🙂\nDominuje tu islam (90% mieszkańców Novego Pazaru to muzułmanie) w związku z tym panuje szczególna atmosfera. Poczuć się tu można jak w Sarajewie (ten jednak wydaje się bardziej kosmopolityczny) i takie porównanie przyszło mi na myśl, kiedy chroniąc się przed niemożliwym upałem, przycupnęliśmy w jednej z licznych kawiarni na małą czarną.\nZjechaliśmy do centrum prosto z Sopociani – monastyru będącego przykładem największego dzieła serbskiej sztuki sakralnej, wcześniej zaliczając krótki piknik nad rzeką przy źródle w otoczeniu spędzających podobnie czas muzułmanów.\nNajpierw „prysznic” w chłodnym strumieniu, potem konsumpcja ciemnych winogron. Również dobrze gaszą pragnienie i dostarczają energii do dalszej jazdy.\nNovy Pazar wierny osmańskim korzeniom wydaje się być najbardziej turecki z wszystkich miast regionu, odebrany Turkom dopiero w 1912r. Porównany z Sarajewem znacznie bardziej prowincjonalny a to dla mnie duży atut. Życie tu toczy się swoim rytmem, którego nie determinują turyści. Turyści tu nie docierają. Np. jadąc do Kosowa przy drodze w żadnym kramie przy niej nie kupisz piwa, co było dla mnie małym problemem ale w końcu dostałem namiar na jedyny sklep w promieniu 30km, który piwem (zimnym na szczęście) handlował… 😀\nNa kolację skok do znanego, letniego kurortu nad Ohrydem. Knajpa bez specjalnego blichtru. Właścicielka, 82 letnia, starsza pani prowadzi ją z synem ale lokal jest jej. Drugi ma w Stambule. Żarcie dobre.\nNa pierwszym planie tavće gravće (fasola zapiekana w glinianym naczyniu), dalej sałatka szopska. Reszty nie komentuję… Strażnik Domowy po ponad dwóch tygodniach „bałkańskiej diety” zażyczyła sobie kurczaka z rożna z frytkami i surówkami.. 🙂 Koszt całości z napiwkiem 11$. Wszyscy najedzeni. W Sopocie ponad stówa. Tyle, że nasz Sopot do letniego Ohrydu, to jak basenik dla dziecka do aguaparku pod Berlinem.\n2017-08-22 o godz. 22:06\nTak się właśnie zastanawiałem czy był to wyjazd typowo kulinarno-znawczy czy też wątek chmielowy się pojawi.\n2017-08-22 o godz. 23:19\nZłapałeś mnie dokładnie w punkt, z przemyśleniami, po co ja tam właściwie pojechałem i o czym właściwie piszę. Zrozumiałem, że pojechałem, by się nad niczym nie zastanawiać, być wolnym od wszelkiego pierdolingu, rozwiązywać proste problemy tu i teraz bez tej chmury bodźców, niczym komarów, które atakują zaciekle i metodycznie w ciepły i wilgotny wieczór.\nTak naprawdę największą radość sprawiała mi pustka w mózgu i ta chwila planowania na przekór Magdzie, gdzie następnego dnia pojadę, bez specjalnego wybiegania za bardzo do przodu. No, bo jak ci się np. spier… Wiesiek, to gdzie pojadę…? Ale Wiesiek miał inne plany. Chciał nam towarzyszyć bez narzucania. Słuchał Magdy i nam współczuł… Po co on planuje – myślał, skoro Magda i tak… Tu se przeklął pod nosem i rano odpalał jak co dzień.\nPoświęcę na to jeden odcinek, by opisać pusty mózg. Strażnik Domowy miała więcej zajęć. Za dnia się bała, wieczorami dłubała przy urodzie… takie babskie zajęcia typu: ciągłe czyszczenie paznokci np. Równolegle toczył się nienamacalny i nie tak oczywisty, jak ruch pilnika, inny proces. Ważniejszy…\n2017-08-23 o godz. 12:24\nCałkowicie utożsamiam się z twoim sposobem myślenia – czyli nie zastanawiania się nad rzeczami zbędnymi.\nTaka zaplanowana pustka – bez – jak to fantastycznie określiłeś – pierdolingu to zasada, którą wyznaję na każdym wyjeździe. Leciałem ścianą wschodnią stosując tą metodę i było absolutnie fantastycznie.\nApage Brain Pierdoling!!!


Most Gdański znów płonie. Motorniczy dostrzegł wydobywające się płomienie\nMotorniczy tramwaju dostrzegł płomienie wydobywające się z drewnianych podkładów torowiska.\nKolejny pożar mostu Gdańskiego.\nW godzinach popołudniowych na moście Gdańskim jeden z motorniczych tramwaju dostrzegł płomienie wydobywające się z drewnianych podkładów torowiska. Na miejsce prędko dotarli pracownicy Nadzoru Ruchu Tramwajów Warszawskich i przy wsparciu jednego z motorniczych ugasili pożar. Płomienie początkowo gaszono wodą mineralną, a następnie z użyciem gaśnicy.\nPo chwili pod mostem Gdańskim znalazła się również jednostka policji i straży pożarnej. Strażacy wyrwali gwoździe mocujące podkłady i dokończyli dogaszanie drewnianych elementów konstrukcji.\nPrzyczyny podpalenia do ustalenia\nPolicja nie ustaliła jeszcze przyczyn pożaru.\nMogło do niego dojść na skutek niesprawnego układu hamulcowego jednego z tramwajów lub przez rzucony niedopałek papierosa. Policjanci zgodnie przyznali, że ostateczne ustalenie przyczyn pożaru będzie niezwykle trudne, bowiem motorniczy którzy jako pierwsi zasygnalizowali zaistniałą sytuację pojawili się na miejscu zbyt późno. Nadzorcy Ruchu Tramwajów zwrócili uwagę, że w tym miejscu często na sesje zdjęciowe decydują się pary planujące zawarcie związków małżeńskich. Dlatego też podjęto decyzję o natychmiastowym wypełnieniu ubytku powstałego na skutek pożaru.\nPechowy rok warszawskich mostów\nTo nie pierwsza sytuacja w tym roku, gdy strażacy muszą ruszać na ratunek przeprawie. W lutym nieodpowiedzialny mężczyzna wypalał kable pod drewnianą konstrukcją.\nW tym samym miesiącu do poważnego zdarzenia doszło z kolei na moście Łazienkowskim.\nW wyniku pożaru składowanych pod mostem desek zapłonowi uległy drewniane podesty techniczne, a wysoka temperatura odkształciła asfalt na dwóch pasach ruchu. Most Łazienkowski zgodnie z planem pozostanie zamknięty do września 2015 roku, a koszt remontu przeprawy wyceniono na ponad 100 milionów zł.\nW związku z wcześniejszymi wydarzeniami pod mostem Gdańskim, a także podpaleniem mostu Łazienkowskiego w kwietniu podjęto decyzję o zleceniu przeprowadzenia analizy bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Dzisiejsze zajście może więc mieć decydujący wpływ na zmianę desek na metalową kratę. #komunikacja Warszawa #Transport


Aktualności - PZSKiM\nWirus wywrócił do góry nogami życie milionów osób. Wszystkie wydarzenia sportowe stoją pod znakiem zapytania. W tej trudnej dla wszystkich sytuacji Zarząd PZ SKIM pracuje na najwyższych obrotach, tak aby realnie działać dla poprawy obecnej sytuacji. Dzięki inicjatywie Łukasz Tobys – Prezes Gwardii Wrocław dołączamy\nMamy nadzieję, że uda nam się was zaciekawić :). Mała propozycja od Nas dla Was do poczytania przy kawie.\nCo to był za weekend! Niesamowita dawka sportu, emocji i pozytywnej energii na Wrocław Trophy. Dziękujemy za ten czas i już zgłaszamy gotowość do kolejnych edycji. Do zobaczenia The 7th edition of the great International Football Tournament Wrocław Trophy in Poland was the best time


Ikony srebrnego ekranu: sierpnia 2014\nAutor: Hybrys o 12:33 Brak komentarzy:\nW lipcu co chwilę któreś wielkie polskie filmowe nazwisko obchodziło urodziny. Odwiedziliśmy osobiście jubilatów Ryszarda Filipskiego (urodziny obchodził 17 lipca) i Michała Szewczyka (urodziny obchodził 29 lipca):\nRyszard Filipski i Jarosław Antoszczyk\nRyszard Filipski i Violetta Błaszczuk\nJarosław Antoszczyk z urodzinową wizytą u Michała Szewczyka\nPrezent urodzinowy, czyli jedna z ilustracji z Michałem Szewczykiem, którą na potrzeby "Ikon srebrnego ekranu" narysował Daniel Baum\nOkazuje się jednak, że pod względem filmowych urodzin sierpień jest równie obfity. I tak:\n5 sierpnia 67. urodziny świętował Marian Dziędziel, który debiutował w "Stawce większej niż życie"!\n10 sierpnia 71. urodziny obchodziła Irena Karel, która również zagrała w tym serialu na początku swojej kariery filmowej:\nIrena Karel, polska Brigitte Bardot\n14 sierpnia 76. urodziny świętowała Beata Tyszkiewicz – o niej nikomu nie trzeba przypominać!\nBeata Tyszkiewicz, pierwsza dama polskiego kina\nPłynie z tego jeden wniosek – urodzeni w lipcu lub sierpniu mają ogromne szanse na to, żeby stać się legendami kina.\nWszystkiego najlepszego dla lipcowych i sierpniowych jubilatów!\nWiesław Gołas, uznawany za jednego z najlepszych i najbardziej lubianych aktorów polskich, wzbudził istny szał na naszym blogu i fanpage’u na Facebooku – większy, niż sam Stanisław Mikulski. Może to dlatego, że kojarzymy Gołasa głównie ze śmiechem i dobrą zabawą – a z zasady lubimy najbardziej tych, którzy potrafią nas rozśmieszyć.\nNie da się ukryć, że Gołas zaskarbił sobie sympatię widzów głównie doskonałymi kreacjami komediowymi, których ma w swoim dorobku całe mnóstwo, jednak z aktorstwem związał się dopiero po wojnie. W czasie okupacji był żołnierzem AK i aktywnym członkiem ruchu oporu. W 1954 r. ukończył warszawską PWST i zadebiutował na scenie Teatru Dolnośląskiego we Wrocławiu. Od 1955 r. występuje w Warszawie. Był również współtwórcą kabaretu "Koń" i członkiem kabaretu "Dudek". Jest też autorem i wykonawcą głośnej piosenki "W Polskę idziemy".\nJego dorobek teatralny, kabaretowy, telewizyjny i filmowy jest tak duży, że nie ma sensu wymieniać wszystkich sztuk, skeczy, seriali i filmów, w których możemy go oglądać i wystarczy poprzestać na stwierdzeniu, że Gołas zagrał w prawie wszystkich najpopularniejszych komediach, jakie kiedykolwiek w polskiej kinematografii powstały, w tym w takich hitach, jak:\nRazem z Violettą Villas zagrał u Jerzego Gruzy w komedii „Dzięcioł” i wspominał, że Villas miała zwyczaj grać bez bielizny, deklarując, że przeszkadza jej na planie.\nPoza rolami komediowymi w kinie, na miano legendy zasłużył sobie serialami, w tym równie legendarnymi „Czterema pancernymi...”, „Alternatywami 4”, czy „Czterdziestolatkiem” i oczywiście pierwszym polskim serialem kryminalnym „Kapitan Sowa na tropie”, w którym zagrał fenomenalnie razem z Michałem Szewczykiem.\nGołas łącznie jest odtwórcą ponad 120 ról, ale nie wszystkie z nich to kreacje mające śmieszyć i bawić. Gustaw Holoubek mówił o Gołasie, że był kreowany na komika, ale w gruncie rzeczy był o wiele głębszym aktorem niż wskazuje to, co dane mu było zagrać. Wiadomo – szufladkowanie to przekleństwo każdego artysty, które ciągnie się za nim latami, czasem nawet do końca życia, ale gdybyśmy mieli powiedzieć Wiesławowi Gołasowi coś na pocieszenie, to powiedzielibyśmy, że gdyby nie on, Polacy już w PRL-u byliby o wiele smutniejszym narodem, a kolejne pokolenia żyjące w wolnej Polsce nie miałyby z czego się śmiać oglądając czasem z rodzicami albo dziadkami różne komedie, w których zagrał.\nZatrzymamy się przy Gołasie na dłużej, bo polecimy Wam kilka mniej i bardziej znanych produkcji, w których wystąpił, ale oprócz tego podjęliśmy szeroko zakrojone starania, żeby odwiedzić go z naszą kamerą. Chcielibyśmy dać również Wam okazję spotkania się z nim osobiście – tak jak to było w przypadku planu zdjęciowegoze Stanisławem Jędryką. Wtedy na naszym planie gościli też szczęśliwcy, Jolanta i Piotr Kwiatkowscy, którzy wygrali wejściówkę na plan zdjęciowy z Jędryką w konkursie zorganizowanym przez Radio Łódź podczas wywiadu z reżyserem „Ikon srebrnego ekranu” Jarosławem Antoszczykiem.\nChcielibyście się spotkać z Gołasem osobiście?\nO co byście go zapytali?\nAutor: Hybrys o 19:21 Brak komentarzy:\n„Kobiela na plaży” to film jednego aktora i tysięcy amatorów. Jego akcja toczy się na okrutnie zatłoczonej plaży w Sopocie, wśród tłumu autentycznych plażowiczów lat 70. Wśród nich pojawia się Bogumił Kobiela w stroju narciarza i z pełnym ekwipunkiem. Budzi sensację, tym bardziej że jest upał i sam środek sezonu turystycznego. Od tego przebrania rozpoczyna się cały cykl zwariowanych prowokacji, w których pierwszoplanowy bohater wciela się w różne role, a wszystko filmuje ukryta kamera.\nI tak zobaczymy go jako: gorliwego ratownika wodnego, który brodzi w wodzie z prawdziwą trąbką i docieka, czy wszyscy zamoczeni powyżej kostek posiadają ważne karty pływackie. Potem wędruje między koszami i porównuje swoją opaleniznę z opalenizną innych turystów. Innym znów razem, nie wiadomo skąd, wyciąga z dna ogromne muszle – do dziś można je kupować na tony na nadbałtyckich straganach, ale żadna z nich i tak nie pochodzi z naszego morza. W kolejnej roli wzbudza poruszenie na plaży paradując z wędką, z której dynda ogromna flądra, a główny bohater gorliwie tłumaczy różnicę między wędkarstwem, a łowieniem w sieci. Jest przy tym bardzo empatyczny w stosunku do ryb... :) Następnie, odpalając papierosa od papierosa, szuka na plaży innych palących i zagaduje ich rozmową o atutach świeżego nadmorskiego powietrza i jodu.\nPotem przepycha się przez kolejkę po chłodne napoje, przebiera się za sprzedawcę lodów „Mewa”, podrywa młode dziewczyny i oferuje jednej z nich wspólny mini rejs katamaranem – zresztą dość niefortunny...\nNa koniec biega po plaży z ogromnym aparatem fotograficznym i wyciąga przypadkowych turystów – a w zasadzie turystki – do pozowania. Całe zamieszanie, które powoduje, w pewnym momencie doprowadza do tego, że podchodzi do niego pewien mężczyzna i zdecydowanym tonem nakazuje mu zaprzestanie tych żartów. Intuicja podpowiada nam, że współcześnie na miejscu Kobieli już trudno byłoby liczyć w takiej konwersacji na argumenty merytoryczne i – zamiast nich – prędzej można by po prostu dostać w trąbę. Dziś ludzie są jacyś tacy bardziej nerwowi...\n„Kobiela na plaży” kończy się kilkuminutową sekwencją, w której główny bohater podchodzi do turystów w koszach i za parawanami i żegna się z nimi, ściskając serdecznie dłonie mężczyzn i szarmancko całując dłonie kobiet. Błazenada nie z tej ziemi – ale z ogromną klasą. Kobiela w tym reżyserowanym przez Kondratiuka filmie zrobił wszystko to, co młodsza część publiczności kojarzy z Szymonem Majewskim lub z Boratem, tyle że Kobiela jest w tym nie do podrobienia. Swoją drogą, ciekawe jak wiele osób z tego tłumu na sopockiej plaży rozpoznało Kobielę, bo ich miny i niektóre reakcje raczej temu przeczyły.\nPoza tym ciekawe, który współczesny aktor zdobyłby się na taki luz i dystans do siebie, żeby zrobić celowo takie zamieszanie na plaży? Widzieliście kiedyś cokolwiek podobnego? My tylko raz na jakiś czas natykamy się na popularnych celebrytów, którzy wypoczywają na zamkniętych plażach lub – pod osłoną kapeluszy i okularów przeciwsłonecznych – na ogólnodostępnych kąpieliskach.\nI nikomu jakoś nie jest tak do śmiechu, jak za tamtych lat. Teraz wszyscy wydają się jacyś tacy ponurzy, poważni i podenerwowani – Wy też macie takie wrażenie?\nŻyczymy Wam dużo luzu w to lato, a „Kobiela na plaży” na pewno Wam w tym pomoże!\nAutor: Hybrys o 21:18 Brak komentarzy:\nNa stronie Kuriera Polskiego znajdziecie artykuł o naszym spotkaniu z Ryszardem Filipskim w Podkowie Leśnej. Niedługo na bloga wrzucimy bardziej obszerną relację zdjęciową z tej rozmowy, a póki co, zachęcamy do czytania tekstu (wystarczy kliknąć tu lub w zdjęcie poniżej):\nKultowy aktor Ryszard Filipski z reżyserem "Ikon srebrnego ekranu" Jarosławem Antoszczykiem\nAutor: Hybrys o 08:15 Brak komentarzy:\n5 sierpnia 67. urodziny świętował Marian Dziędziel! Czy wiecie, że swój debiut filmowy miał w "Stawce większej niż życie"? Zagrał Polaka, człowieka Tomali, w odcinku "Akcja: Liść dębu".\nAutor: Hybrys o 13:10 Brak komentarzy:


Rząd przeciw dopłatom dla rolnictwa z budżetu - Puls Biznesu - pb.pl\nRząd przeciw dopłatom dla rolnictwa z budżetu\nRząd jest przeciwny zwiększeniu dopłat bezpośrednich dla rolnictwa, bo w budżecie nie ma na to pieniędzy - poinformował w czwartek w Sejmie Grzegorz Kołodko, minister finansów.\nNegocjatorzy unijni zaproponowali, że jeśli Polska chce zwiększenia dopłat z wynegocjowanego poziomu, to może to zrobić z własnych środków budżetowych albo z przesunięcia środków przeznaczonych na rozwój obszarów wiejskich.\n- Rząd nie chce uzupełnienia dopłat bezpośrednich. Jako minister finansów oświadczam, że ani w 2004 roku ani następnych latach nie dostrzegam tej możliwości - powiedział wicepremier podczas sejmowej debaty nad projektem budżetu w 2003 r.\nMinister jest też przeciwny dalszemu zwiększaniu w 2003 r. wydatków na rolnictwo, bo nie ma możliwości ich finansowania.\nWolczanka 41/2002 dot. podpisanej ugody\nAmerykańskie indeksy zawędrowały najwyżej od miesięcy\nRząd\t, Dopłaty bezpośrednie , Rolnictwo , Budżet , Dopłaty\nGospodarka / Rząd przeciw dopłatom dla rolnictwa z budżetu


Brązowy, płócienny plecak Gucci. Zapinany na zatrzaski. U góry ściągany trokami. Wykończony wstawkami wykonanymi ze skóry w kolorze czarnym. Z przodu paski z charakterystycznym dla marki granatowo-czerwono-granatowym wzorem 'Web'. Z przodu wstawka z wytłoczonym logo i metalową głową kota. Po bokach kieszenie zamykane na zamek. Regulowane szelki z zielono-czerwono-zielonym paskiem 'Web'. Wewnątrz komora i dwie kieszenie, jedna zamykana na zamek. Metalowe wykończenie w kolorze srebrnym. Skład


PŚ Lillehammer: Freitag wygrywa II trening, poprawa u Polaków - skoki narciarskie\nRichard Freitag okazał się najlepszy w drugiej serii treningowej na dużej skoczni w Lillehammer. Niemiec poleciał najdalej ze wszystkich, uzyskując aż 138,5 metra.\nZa Freitagiem uplasowali się Anders Jacobsen (136,5 m), Andreas Wellinger (132,5 m) i Jaka Hvala (137 m).\nDużo lepiej spisali się Polacy - Dawid Kubacki zajął trzynaste miejsce (130 m), a Maciej Kot był siedemnasty (128 m). Punkt K osiągnęli także Piotr Żyła (123 m - 25.) i Krzysztof Miętus (127,5 m - 28.), a niewiele do czerwonej linii zabrakło Bartłomiejowi Kłuskowi (121,5 m - 35.). Kamil Stoch z udziału w tej serii zrezygnował.\nOprócz Stocha z drugiego skoku treningowego zrezygnowało jeszcze kilku skoczków, m.in. Severin Freund, Thomas Morgenstern, Anders Bardal, Gregor Schlierenzauer i Andreas Kofler.\nA konkretnie to za co tak nienawidzisz Kamila Stocha? Zmajstrował dziecko Twojej córce czy może inny powód?\nfan Kuby Koseckego\njak dalej pójdzie to niestety Stoch musi zakończyć karierę\npotem taniec z gwiazdami albo debiut w KSW\nO Stocha się nie martwcie. Będzie loteria to kumpel Tepes załatwi mu 4 metry pod narty nawet jeśli będa czekali 10 minut na jego skok\nOczywiście czy dzisiaj (a nie jturo) się uda (piszę w nocy w sb na nd, więc nie wiem właściwie, której wersji używać)\nZdaje się, że Kubacki nie ma jeszcze żadnych pkt PŚ w karierze. W zimie oczywiście. Miał sporo miejsc w okolicy 33-34 i wczoraj znów blisko, znów 34. Ciekawe czy jutro uda się zdobyć pierwsze w karierze punkty. Dzisiejszy skok wypadł imponująco i zapowiada się ciekawie.\nO Kamila też się trochę martwię, ale nie w kontekście całego sezonu, bo za 2-3 tygodnie powinien już się ogarnąć.. Jednak myślałam, że lepiej wejdzie w sezon :) No, ale jutro też jest dzień! :D A już nie raz pokazał, że jedna noc wystarczy, żeby poukładał sobie wszystko w głowie.. chyba, że to wynika z braku formy czysto fizycznej.. w co szczerze mówiąc wątpię:) Mimo wsyzstko mocno trzymam kciuki! :)\ndelegaci techniczni rządzą konkursami\nCzasami trzeba skakać w regulaminowym kombinezonie oraz krótkich nartach ;))))\nI wreszcie Kubacki dobrze:)\nWiększość Polaków się poprawiło... nie wiadomo jak by było ze Stochem. Ciekawi mnie Sami Niemi. Tak dobrze skakał wczoraj a dzisiaj... ma zły dzień czy to wina Niemeli? Pozytywnie Lauri Asikainen, Happonen prawie.\nZamiast serii próbnej sa kwalifikacje. Właśnie dlatego dziś były treningi\nTrochę lepsze skoki Polaków, aczkolwiek to nie jest to czego się zapewne spodziewaliśmy. Boję się o Kamila.\nWie ktoś coś na temat kwalifikacji ? Czy jutro one się odbędą ? Czy może jednak na starcie 1 serii konkursowej pojawi się 71 zawodników ? Proszę o odpowiedź. Pozdrawiam ;)\n@ewelinka22301 już w lecie nie było z nią za dobrze....\nZaczynam się martwić o formę Kamila\nPŚ Lillehammer: Freitag wygrywa II trening, poprawa u Polaków\nDodano: 24 listopada 2012, 19:33\nOstatnia aktualizacja: 24 listopada 2012, 19:33


Mistrz Polski zapowiada wyśmienitą formę. "Moje najważniejsze zawody" | Fitness\nDominik Maćkowiak zapewnia, że jeszcze w tym roku osiągnie najwyższą formę w tym sezonie. Młody kulturysta szykuje się do prestiżowych zawodów w Hiszpanii.\nDominik Maćkowiak (https://www.instagram.com/macko_wiak/)\n"Czas się pokazać w odsłonie jakiej w tym sezonie jeszcze nie było" - zapowiada Dominik Maćkowiak obok zdjęcia, na którym prezentuje swoją aktualną sylwetkę. Trzeba przyznać, że już teraz młody zawodnik jest w wyśmienitej formie.\nMaćkowiak zapowiada, że szykuje się do "najważniejszych zawodów" w tym roku. W dniach 10–14 grudnia w Santa Susanna w Hiszpanii odbędą się prestiżowe zawody Arnold Classic Europe 2020, których tytułowym partnerem jest legenda kulturystyki — Arnold Schwarzenegger.\n"Z uniesioną głową przez świat. Nie rezygnujecie z marzeń tylko dlatego że wymagają czasu" - podkreślił Maćkowiak w ostatnim wpisie.\nMaćkowiak jest jednym z najlepiej zapowiadających się zawodników sportów sylwetkowych w Polsce. Na scenie zadebiutował 2 lata temu, a w październiku tego roku zajął absolutnie pierwsze miejsce w kategorii fitness plażowym juniorów na mistrzostwach Polski bez podziału na kategorie.\nPóźniej Maćkowiak na mistrzostwach świata juniorów w Budapeszcie otarł się o podium i zajął czwarte miejsce w kategorii powyżej 178 cm.\nsporty sylwetkowefitnessArnold Sports FestivalDominik Maćkowiakkulturystyka\n"Bogini piękna". Kasia Dziurska pozuje przy plaży w Barcelonie "Wystarczy kilka malutkich kanapeczek". Wydało się, ile mierzy biceps Burneiki Świat kulturystyki w żałobie. 31-letnia zawodniczka zginęła w wypadku samochodowym "Boska". Polka pokazała, jak prezentuje się jej forma poza sezonem 44-latek z Rybnika rozbił bank! "Stary tanio skóry nie sprzeda" Jej ciało to dzieło sztuki. Polska fitnesska rozebrała się do naga "Jest moc", "Ale ogień!". Kasia Dziurska robi postępy w ringu Jen Selter motywuje internautki. Te proste ćwiczenia pomogą wrócić do formy Czuła się mega seksownie i kobieco na scenie. Podopieczna Szostaka spełniła marzenie Odsłoniła brzuch i się zaczęło. Internauci piszą głównie o jednym Ale forma! Marcin Najman "straszy" rywala przed walką Hafthor Bjornsson nie przestaje trenować. "Jestem trochę sztywny, ale siła jest"


Resident Evil (2002) Lektor PL Online\nResident Evil (2002) Lektor PL\nOglądaj Resident Evil Lektor PL film za darmo online Thriller science-fiction oparty na serii popularnych gier komputerowych. Korporacja Parasol jest wiodącym w świecie dostawcą technologii komputerowych i produktów medycznych. Jednak głównym źródłem jej dochodów są prowadzone w tajemnicy prace nad technologiami wojskowymi, eksperymentami genetycznymi i bronią biologiczną. W supertajnym podziemnym laboratorium firmy trwają prace nad niezwykle niebezpiecznym wirusem. Kiedy ze zbitej próbówki wirus dostaje się do systemu wentylacyjnego, Red Queen - główny komputer, odcina drogę ucieczki pracującym w laboratorium naukowcom. Wszyscy giną. Do laboratorium przybywa elitarna grupa komandosów. Mają trzy godziny, żeby izolować wirus. Jego wydostanie się na zewnątrz grozi ogólnoświatową epidemią. Tymczasem w podziemiach czeka nieznany wróg. [opis dystrybutora dvd]\nResident Evil za darmo\nResident Evil Lektor PL online\nResident Evil oglądaj\nResident Evil Lektor PL bez limitów\nResident Evil bez limitów


GKS Kowale celuje w środek tabeli i chce stawiać na wychowanków\nPodopieczni Roberta Kugiela zakończyli rozgrywki klasy okręgowej na pierwszym miejscu w tabeli, zapewniając sobie tym samym historyczny awans do IV ligi.\nZawodnicy GKS Kowale przypieczętowali awans na jedną kolejkę przed końcem ligowych zmagań. W końcowej tabeli rozgrywek seniorskich sezonu 2017/18 uplasowali się na pierwszym miejscu, gromadząc na koncie 77 punktów. Zespół odniósł 25 zwycięstw.Miejsce rozgrywek nie miało wpływu na osiągane wyniki, bowiem zarówno u siebie, jak i na wyjeździe zawodnicy odnotowali podobną liczbę wygranych meczów (12 zwycięstw u siebie, 13 zwycięstw na wyjeździe). Ponadto dwukrotnie zremisowali i zaledwie trzy razy ponieśli porażkę. W sumie zawodnicy przez 30 kolejek strzelili aż 110 bramek, tracąc 34. W tym wypadku stadionowa atmosfera i chęć zaimponowania własnej publiczności miały wpływ na zdobyte gole, bowiem u siebie padło 63 bramek, natomiast na wyjeździe 47.\nChociaż bilans zawodników z Kowal przedstawia się imponująco, to walka o awans była bardzo zacięta. Do końca po piętach deptali im piłkarze Czarnych Pruszcz Gdański i MKS Władysławowo. Wzmocniony transferami skład, budżet oraz sponsorzy, których udało się pozyskać sprawiły, że długo oczekiwany awans należał jednak do zawodników GKS Kowale! W nadchodzącym sezonie klub ma zamiar skupić się na stopniowym wcielaniu do seniorskiego składu wychowanków.\nKlub GKS Kowale został założony przez Kazimierza Myszkowskiego, aktualnego radnego Gminy Kolbudy oraz dwóch lokalnych działaczy w 1996 r., zyskując biało-czerwone barwy. Od momentu powstania, drużyna przez wiele lat brała udział w rozgrywkach na poziomie B i A klasy. Wraz z pojawieniem się trenera Kazimierza Iwańskiego narodziły się plany awansu do okręgówki. Po raz pierwszy udało się wcielić je w życie w sezonie 2002/03. Odtąd klub dryfował między poziomami A klasy i V ligi.\nNa pytania odnośnie początków działalności, kulisów historycznego awansu oraz planów na najbliższy sezon odpowiedział prezes klubu, Mirosław Bogdański:\nKiedy zaczęła się Pańska przygoda z klubem? Jak wyglądały początki?\nZainteresowałem się piłką w momencie przeprowadzki do Gminy Kolbudy. Było to około 20 lat temu. Zacząłem pojawiać się na meczach lokalnego klubu GKS Kolbudy, chciałem zaangażować się w jego życie. Niestety, nie potrafiłem nawiązać porozumienia z klubowymi działaczami. W międzyczasie poznałem jednak Kazimierza Myszkowskiego, założyciela GKS Kowale. Podczas spotkania uzmysłowiłem mu, że zależy mi na rozwoju lokalnej piłki, podzieliłem się swoją pasją i pomysłami. Dzięki temu otrzymałem przepustkę do klubu w Kowalach. Było to około 10 lat temu. Trenerem był wówczas Kazimierz Iwański.\nCo stało się Waszym głównym celem? Na czym opieraliście nowe pomysły?\nPojawił się pomysł na ściąganie zawodników z zewnątrz. Właśnie tym sposobem szeregi klubu zasilił Robert Kugiel, wychowanek Polonii Gdańsk, grający wówczas na poziomie pierwszej ligi. Tak zaczęła się nasza współpraca z aktualnym trenerem drużyny seniorów. Robert z czasem przejąłbowiem posadę trenerską po Kazimierzu Iwańskim. Wraz z momentem, kiedy zespół na dobre awansował do okręgówki (sezon 2011/12), pojawiła się w nas chęć uzyskania stabilizacji. Zaczęliśmy od grup juniorskich. Chcieliśmy doprowadzić, by w przyszłości to nasza młodzież zasiliła szeregi drużyny seniorskiej.\nCzy od tej pory pojawiły się jeszcze na Waszej drodze inne kluczowe wzmocnienia z zewnątrz?\nWraz z awansem do V ligi zaczęli napływać do nas zawodnicy z sąsiedzkiego GKS Kolbudy. U nas otrzymali szansę, na której im zależało. Z tym składem borykaliśmy się w okolicach 7-8 miejscach. Jednak z racji na inwestycje pieniężne i wkład własny klub powoli zaczął piąć się ku górze. Z czasem zawodnicy, którzy przyszli z Kolbud, zaczęli kończyć swoje kariery piłkarskie, obejmując posady trenerów grup młodzieżowych, nad którymi nadzór pełnią do dziś. Dzięki temu widoczne są efekty. Stanowisk nie objęli ludzie z przypadku tylko tacy, którzy naprawdę znają się na piłce.\nKiedy pojawił się pomysł na celowanie w awans? Wystąpił on naturalnie, czy zaistniał jakiś kluczowy impuls, który pchnął Was w szeregi IV ligi?\nO przygotowaniach do awansu zaczęliśmy myśleć poważnie około 3-4 lat temu. W międzyczasie objąłem posadę prezesa klubu po Kazimierzu Myszkowskim, który z racji zostania radnym gminy Kolbudy, nie mógł już pełnić innych funkcji publicznych. Od tej pory zacząłem szukać i gromadzić sponsorów, jeżdżąc osobiście do okolicznych firm. Zyskałem przy tym wsparcie i gwarancję na pomoc ze strony Urzędu Gminy. Wzmocniła się też rola wychowanków, których stopniowo wprowadzaliśmy do zespołu. Jest to zamysł i główna idea klubowa. Na chwilę obecną w drużynie gra ich pięciu. Prócz tego, pojawiły się też wzmocnienia z zewnątrz – głównie z klubu Kaszubia. Uważam jednak, że owym impulsem stał się ciepły klimat drużyny. Do dziś nie są tolerowane u nas niespełniane obietnice, kłamstwa. Fundamentem natomiast są wzajemne zaufanie i dobro drużyny. Jesteśmy rodziną, a dobra atmosfera wewnątrz niej stała się przyczyną naszego sukcesu.\nCzy w tym sezonie przewidziane są jakieś transfery?\nTak, aktualnie prowadzone są rozmowy z zawodnikami. Naszym celem jest ściągnięcie chłopaków, którzy będą realnym wzmocnieniem. Przez wszystkie lata wychodziliśmy z założenia, że nie ma sensu ściąganie na sztukę człowieka, który nie wiadomo jak długo zabawi w klubie. To spowodowało, że mamy stabilność i grupę ludzi, którzy są w klubie po 5-6 sezonów. Przygotowywani są i powoli wprowadzani też dwaj wychowankowie. Zamykamy rocznik 2001/02 czyli Juniora Młodszego. Zostało z nami dziesięciu chłopców. Dwóch z nich trenuje już od pół roku z pierwszym składem, a z pozostałych postanowiliśmy utworzyć drużynę rezerw. Nie chcieliśmy puszczać ich „w świat”, w zamian tego wolimy dać im szansę. Nasze rezerwy mają na celu ogrywanie młodych i tych, którzy będą z mniejszą częstotliwością występować na boiskach IV ligi.\nCzy infrastruktura Waszych okolic sprosta oczekiwaniom i umożliwi przeprowadzenie takiego zabiegu? Prócz drużyny seniorskiej i wspomnianych rezerw, macie pod swoimi skrzydłami około 150 dzieci.\nMamy do dyspozycji dwa boiska, halę, niepełnowymiarowe boisko ze sztuczną murawą przy nowo wybudowanej szkole oraz orlik w Kolbudach. Myślę, że są to bardzo korzystne warunki do prowadzenia szkolenia. Tu słowa podziękowania należy skierować do Urzędu Gminy, który każdy z obiektów udostępnia nam bezpłatnie, dbając przy tym o ich nienaganny stan. Gmina wspiera rozwój sportu i działalność okolicznych drużyn, my natomiast korzystając ze wszystkich oferowanych dobrodziejstw, jesteśmy jej za to bardzo wdzięczni\nNa chwilę obecną, wg licencji przyznawanych na sezon 2018/19,obiekt wskazany przez Was we wniosku nie spełnia podstawowych wymogów kryterium infrastrukturalnego IV ligi. W jaki sposób radzicie sobie z tym problemem?\nPrzyznam, że problemy związane z otrzymaniem licencji na rozgrywki w IV lidze nie studzą zapału drużyny i radości z awansu. Jestem o to spokojny, mam sporo argumentów przemawiających za nami. Boisko, które ma spełniać niezbędne normy powstaje właśnie w Jankowie, miejscowości obok. Jego oddanie przewidziane jest na sierpień przyszłego roku. Dlatego ubiegamy się o przyznanie warunkowej licencji, która umożliwi nam grę w Kowalach do momentu otwarcia nowego obiektu w Jankowie. W razie problemów, ponownie dzięki uprzejmości Gminy, będziemy mogli gościnnie korzystać z boiska w Kolbudach, aż do rozwiązania sprawy.\nJak wygląda teraz okres przygotowawczy? Czy różni się znacznie od tego sprzed roku?\nOkres przygotowawczy zaczęliśmy w czwartek 5 lipca. Trenować będziemy w poniedziałki, wtorki i czwartki, przy czym przewidziane są trzy sparingi. Szczerze nie widzę diametralnych różnic między IV a V ligą, biorąc pod uwagę strukturę organizacyjną, czy treningi. Mamy solidną ekipę, której celem i głównym założeniem na przyszły sezon jest uplasowanie się po środku tabeli. Zostaje z nami 100% składu, na co liczyliśmy od początku. Ciężko byłoby się rozstać, czujemy się jak jedna, wielka rodzina.\nInauguracyjny mecz w IV lidze piłkarze GKS Kowale zagrają u siebie 5 sierpnia z Gromem Nowy Staw.\nW tym sezonie Gmina Kolbudy będzie miała dwóch reprezentantów na tym samym szczeblu rozgrywek. Kibice po latach przerwy będą mogli dopingować swoje kluby w derbowej rywalizacji. Mecz z GKS Kolbudy odbędzie się w środę 5 września.


Grupa Pisania Kreatywnego:  Wrong way ~ SadisticWriter\nW mojej opowieści zajeżdża trochę Niezgodną, no, ale co poradzę. Temat był dosyć ograniczony, więc wcale się nie zdziwię, jeżeli ktoś wpadnie na podobny pomysł jak mój. Jestem w sumie bardzo ciekawa jak inni poradzili sobie z tym tematem, możecie wierzyć, przeczytam wszystko!\nAveray. I życie staje się piękniejsze, bo psychopaci są tacy cudowni <3. W końcu coś w moich mrocznych klimatach. Pozdrawiam!\nPS. Nie jest to jakoś cudownie poprawione, bo tylko przejrzałam tekst.\nŻyjemy w świecie, który nieustannie się zmienia. Nikt już się nie dziwi temu, że jedne istnienia ustępują miejsca innym istnieniom – żyjemy w wielkim kręgu życia, płynącym jak krew w naszych żyłach. Nikt nie rozpacza nad zniszczonym mieniem, bo przecież nic nie jest wieczne, a straty są potrzebne, by nie było w naszym życiu przepychu. Nikt się nie przejmuje dniem jutrzejszym, bo przecież zło nie istnieje, a gdy ma czelność zjawić się w naszych progach, zostaje po cichu strącone do piekieł resocjalizacji o których żaden neutralny i dobry człowiek nie ma pojęcia. Chyba, że taki człowiek należy do rządu i jest skończonym hipokrytą z przyklejonym do ryja uśmiechem.\nWszyscy jesteśmy sztucznie myślącymi jednostkami, które stworzył rząd – tak zawsze powtarzał mój ojciec. To co nam wmawiali przez całe życie, stało się w końcu prawdą. Nasze mózgi zostały skąpane w tęczy i nikt nie jest w stanie sprać tych cholernych pasteli, barwiących szare komórki. W telewizji nie ma już złych wiadomości, bo kryminaliści zniknęli, jest tylko to, co dobre i szczęśliwe, a czym mam ochotę codziennie zwymiotować przez okno.\nLudność Anthei przynajmniej dziesięć razy w tygodniu zapewniana jest o tym, że żyje w bezpiecznym kraju – głowy państwa dbają o rozszerzenie się tej wiadomości poprzez różne media – telewizja, Internet, radio, głosiciele uliczni, gazety, książki, reklamy, hologramy. Nie ma możliwości, aby do kogoś ta kojąca wiadomość nie dotarła. Wszyscy jesteśmy wolni! Wszyscy jesteśmy bezpieczni! Wszyscy powinniśmy klękać przed rządem Anthei! Całować im stopy! To nasi wybawiciele! Może to właśnie dlatego ojciec i matka zdecydowali się usunąć z naszego domu wszystko nad czym rząd ma kontrolę. Naszą jedyną rozrywką za dnia były rozmowy i czytanie książek. Chodziliśmy też na spacery, ale na odludzia, czyli pola pełne sztucznych kwiatów, które nigdy nie marzną i nie znikają. To oczywiście wciąż było za mało, żeby uchronić się przed państwem. Głośne parady wolności rozbrzmiewały nawet późną nocą pod blokiem naszego mieszkania. Z trudem powstrzymywałam się od rzucenia kapciem w tych głoszących herezję kretynów, który śpiewali do rana o pokoju, zbawieniu i głowach narodu, ale wiedziałam, że gdy to zrobię, natychmiastowo poślą mnie na kontrolę stanu moralności, a z nią bywało różnie.\nByłam jedynaczką, jedną z bliźniaczek – moja siostra umarła przy porodzie. Gdy rodzą się w naszym państwie bliźniaki, świat szaleje, a matki poddają się masowej, potajemnej aborcji, bo ta jest w naszym kraju zabroniona. Moja matka doskonale wiedziała, że urodzi bliźniaki, a jednak nie próbowała nas zabić. Urodziła nas w domu, przy asyście swojej przyjaciółki-pielęgniarki i przy ojcu. Nie byliśmy zarejestrowanym przez rząd płodem, nikt nie wiedział o naszym zbliżającym się dniu narodzin, co już samo w sobie było bezprawiem. Każda matka ma obowiązek zgłoszenia swojej ciąży do Departamentu Ludzkich Istnień, ale każdy bał się rejestrować w nim bliźniaki. Dlaczego wszyscy drżą przed jednojajowymi kopiami siebie? Bo przynajmniej jedno z nich zawsze zostaje kryminalistą.\nOd dziesięciu lat nasz rząd ma stałą kontrolę nad narodzinami dzieci. Każde przynajmniej raz w roku przechodzi przez badanie stanu moralności. Możesz zostać przypisany do tych, którzy kryją w sobie dobroć – ci najczęściej zasiadają na szczycie państwa, możesz być neutralny – takich ludzi jest wśród nas najwięcej, możesz być też zły – a wtedy biada twojemu losowi, bo przecież nie ma w tym świecie miejsca dla zła. Tak naprawdę nikt nie wie co dzieje się z tymi, których współczynnik moralności jest minusowy i błyszczy alarmująco w czerwonych barwach. I chyba nikt nie chce tego wiedzieć. Ludzie dostają tyle, ile sami są w stanie z siebie dać – jeżeli darzysz innych złem, ono na pewno do ciebie wróci.\nGdy rodziły się bliźniaki, rodzice zawsze mieli pewność, że jedno z nich urodzi się złe, a drugie dobre. Ja okazałam się być tym dobrym bliźniakiem, moją siostrą musieli zabić. Tak, możecie wierzyć lub nie, ale moja siostra została brutalnie zabita przez moich własnych rodziców zaraz po sprawdzeniu wskaźnika jej moralności. Tak działo się prawdopodobnie z każdym złym bliźniakiem, bo gdyby rząd się dowiedział, nie tylko jego spotkałaby kara. Rodziców również. Zastanawiacie się pewnie jak w takim razie istnieję – w końcu ten kto nie jest zarejestrowany do bazy Departamentu Ludzkich Istnień, teoretycznie nie ma prawa bytu. Moi rodzice załatwili to po swojemu. Ojciec był wysoko postawionym urzędnikiem, który w swojej pracy był prawdziwą, sztuczną jednostką rządu. Uśmiechał się, robił kawę tym, którzy go o to poprosili i mówił wszystkim wkoło miłe słowa. Dopiero gdy wrócił, klął na cały świat i zgrzytał z nerwów zębami – niestety, raz wybrany urzędnik, nie miał prawa oddać się do dymisji. Gdyby to zrobił, zapewne sam zniknąłby z bazy danych DLI i… ze świata. Co zrobili wobec tego ze mną? Udali przed rządem głupich. Istniało w naszym świecie coś takiego jak ukryta ciąża. Wmówili tym idiotom, że nie było żadnych oznak na to, że moja matka ma urodzić, dlatego gdy to nastąpiło, wezwali sąsiadkę-pielęgniarkę, która pomogła jej przy porodzie (wszystko potwierdziła). Zostałam zarejestrowana w DLI jako jeden z niewielu przypadków dopiero wtedy, gdy się narodziłam. I nie byłam niczyją bliźniaczką. Byłam jedynaczką. Rodzice czegoś jednak nie przewidzieli. Tego, że zło nigdy nie znika całkowicie.\nW przeciwieństwie do większości dzieciaków, ja miałam obowiązek od najmłodszych lat stawiać się na badania aż trzy razy w roku. Mój stan moralności wykazywał dziwne anomalia. Raz byłam dobra, raz byłam neutralna, raz, gdy badała mnie koleżanka mamy, byłam nawet zła, ale obiecała, że nikomu o tym nie powie i ja również mam o tym nie wspominać rodzicom – miałam wtedy jakieś siedem lat i byłam cholernie przerażona, szczególnie, że ostatnimi czasy zaczęłam słyszeć w mojej głowie dziwny głos. Brzmiał zupełnie tak jak mój, dlatego już po pewnym czasie domyśliłam się z kim mam do czynienia.\nMoja zła siostra bliźniaczka nigdy nie zniknęła z mojego życia. Jej cząstka została we mnie i to ona wywoływała wszystkie straszne anomalia, które pewnego dnia miały wpakować mnie w ogromne kłopoty. Myślicie, że gdyby nie ona, wiedziałabym, że miałam bliźniaczkę, która na dodatek została zabita rękami rodziców? Tak, ale dowiedziałabym się o tym bardzo późno.\nSpytacie: dlaczego ufam jakiemuś dziwnemu głosowi, który wewnątrz mnie siedzi. To przecież chore. Może ja sama jestem chora, może mam schizofrenię – i tak przez większość czasu myślałam, bo przecież anomalia moralności też nie były w moim przypadku normalne. Zaufałam głosowi dopiero, gdy w moje siedemnaste urodziny rodzice powiedzieli mi prawdę. Wtedy głos nie był już głosem, a stał się Linyive, moją siostrą. Tego dnia po raz pierwszy usiadła na moim łóżku i spojrzała na mnie z nienawiścią. Byłyśmy identyczne, ale w przeciwieństwie do mnie, ona potrafiła tylko nienawidzić i ranić. Gdyby żyła, rząd odpowiednio by się nią zajął i prawdopodobnie nigdy więcej bym jej nie ujrzała.\nCzy byłam szczęśliwa z tego powodu, że obok mnie żyła? Nie. Wolałam, aby nigdy się nie narodziła. Przez nią bałam się każdego badania, które miało nadejść, a które nie było przeprowadzane przez przyjaciółkę mamy. Nigdy nie byłam pewna tego, czy akurat w tym dniu nie będzie chciała mi dokuczyć. Linyive nie pojawiała się codziennie. Gdyby to robiła, zapewne oszalałbym od nadmiaru jej złych słów i niepochlebnych opinii na temat przechodniów. Przeklinała jak mało kto. Gdyby chodziła po tym świecie, jad żmii sięgnąłby do najdalszych zakątków tego świata. Mogłaby zostać antybohaterem, największym kryminalistą naszego kraju. Mogłaby, ale na szczęście nie żyła.\nBadanie, które miałam odbyć kończąc siedemnaście lat, było moim czterdziestym dziewiątym z rzędu. Nigdy się tym nikomu nie chwaliłam, byłam raczej zamknięta w sobie i nie miałam przyjaciół. O moich tajemniczych anomaliach wiedziała tylko najbliższa rodzina i zaufani ludzie.\nLekarze i pielęgniarki z DLI doskonale mnie już znali. Zawsze się do mnie uśmiechali, gdy robili mi badania. Polegały one na pobraniu krwi i skontrolowaniu tego, co w nadmiarze mogłoby się przysłużyć byciu złym. Zawsze chciało mi się z tego powodu śmiać. Czyżby zły cholesterol miał wpłynąć na to, że zabiłabym kogoś na ulicy? Hej, zjadłam za dużo kebaba, muszę kogoś zabić, żeby było mi lżej na żołądku! To bezsensu. Z drugiej strony: lekarze nigdy nie udostępniali nam szczegółów tych badań, dlatego nie znaliśmy konkretów. Być może chodziło o coś więcej niż to, co zjadamy.\nDrugi etap badań polegał na włożeniu wysterylizowanej igły w żyłę znajdującą się na przedramieniu i sprawdzenie poprzez dziwne urządzenie, kontrolujące moralność (przypominało trochę pistolet z małym ledowym ekranem) czy ktoś zasługuje na bycie dobrym, czy raczej tym złym. Tego dnia Linyive nie odezwała się od rana i byłam dobrej myśli. Nie spodziewałam się, że usłyszę inny niż zwykle dźwięk padający z „pistoletu”. Zazwyczaj było to jednostajne piknięcie o wysokiej tonacji, a nie wyjący na pół sali alarm. Nie wiedziałam wówczas co się dzieje. Byłam tak oszołomiona, że zastygłam w bezruchu. W mojej głowie rozbrzmiewał tylko śmiech mojej siostry.\nLekarze odskoczyli ode mnie jak oparzeni. Na salę wpadli uzbrojeni ludzie, zrzucili mnie z krzesła i przyłożyli głowę do zimnej posadzki. Krzyczałam, próbowałam się wyrwać, płakałam, ale to nic nie dało. W szyję wstrzyknęli mi środek usypiający. Już tylko cienie majaczyły mi przed oczami. Ktoś co rusz zaglądał mi w oczy, ktoś coś szeptał. Przez chwilę miałam nawet wrażenie, że słyszę płacz matki. A potem zapadła ciemność. Obudziłam się za kratami. Niemalże zerwałam się do góry. Wszystko zaczęłam sobie przypominać. W piersi czułam duszący ból, przez moment nie mogłam oddychać, a fioletowe iskierki odbywały szaleńczą podróż z jednego kąta mojego oka w drugi. To bolesne uczucie sprawiło, że padłam na kolana. Nie wiedziałam co robić. Miałam ochotę objąć kolana i kiwać się na wszystkie strony jak osierocone dziecko, miałam ochotę płakać, ale milczałam. Bałam się tu nawet oddychać. Czyżby zabrali mnie do ośrodka szkoleniowego dla tych, którzy byli źli? Ale ja nie byłam zła, to Linyive była zła. Dlaczego to zrobiła?\nGdy nasłuchiwałam każdego, choć najmniejszego szelestu, szeptu czy kroku, zdałam sobie sprawę z tego, że od dłuższego czasu nie byłam tutaj sama. Ktoś stał za kratami i przyglądał mi się. Moje oczy dopiero teraz przyzwyczaiły się do ciemności i były w stanie dostrzec coś więcej niż czarną pustkę.\nO ścianę opierał się jakiś chłopak. Może trochę starszy ode mnie. Miał bardzo jasne blond włosy, które prawie straciły cały pigment – gdyby ktoś postawił go obok śniegu, zapewne nie byłoby zbyt wielkiej różnicy i mógłby w nim utonąć. Był ubrany na czarno i uśmiechał się z kpiną i równoczesnym rozbawieniem, zupełnie, jakby bawił go mój los. W normalnym przypadku zaczęłabym na niego wyklinać pod nosem, ale teraz byłam za bardzo przerażona.\n– Kim jesteś? – spytałam wtedy.\n– Twoim przyszłym koszmarem, szmato – powiedział głębokim powolnym głosem. Na zakończenie zaśmiał się cicho i chrapliwie. Nie brzmiał normalnie. Brzmiał jak Linyive, która pozbawiona była jakichkolwiek uczuć. Czy był jednym ze złych? Gdy jego szare oczy błysnęły w ciemnościach jak u kota, nie miałam co do tego wątpliwości.\nChłopak zniknął, a ja zostałam sama. Dopiero za jakiś czas przyszli tu moi rodzice i wszystko mi wyjaśnili. Mama miała napuchnięte oczy i czerwoną twarz, tata wyglądał na zmęczonego, towarzyszyła im dwójka ochroniarzy. Nie pozwolili mi porozmawiać z nimi twarzą w twarz, nie pozwolili mi ich przytulić. Cały czas dzieliły nas chłodne kraty. Rodzice musieli się przyznać, że były nas dwie. Skłamali jedynie z tym, że sami zabili moją siostrę. Wiedziałam, że konsekwencje tego czynu będą dla nich ostre, ale ostrzejsze będą dla mnie – dla osoby, która tak naprawdę nie zrobiła niczego złego.\nGdy zostałam uśpiona, zbadali mnie jeszcze raz. Anomalia zniknęły, a ja znów miałam dobry stan moralności. DLI nie mogło jednak tego zaakceptować. Moja sytuacja wywołała poruszenie wśród departamentu i zwołali z tego powodu naradę. To prawda, że niczego złego nie zrobiłam, to prawda, że nikomu nie przeszkadzałam, ale nie mogli akceptować anomalii przez całe moje życie. Uznali, że anomalia to również przejaw zła, a ich idealny świat musi być pozbawiony nieidealnych ludzi.\nRodzice powiedzieli, że trafię do obozu resocjalizującego dla młodych buntowników na pół roku – jeżeli w tym czasie moje anomalia znikną, ja również stamtąd zniknę. Tyle, że to nie było takie proste.\nByłam przerażona. Nie rozumiałam niesprawiedliwości, która we mnie trafiła. Przeklinałam w duchu Linyive, która bezustannie się ze mnie śmiała i tłumiła słowa pocieszenia rodziców. Gdybym mogła, uderzyłabym ją z całej siły w twarz, ale nawet, gdy się obok mnie zmaterializowała, nie byłam w stanie tego zrobić. Ona już nie żyła, była tylko duszą, która nie zniknęła z tego niesprawiedliwego świata. Chciała się zemścić na mnie za to, że to ja pozostałam przy życiu, że to ja mogłam robić co mi się rzewnie podoba.\nPonoć dusze bliźniaków są złączone niewidzialną nicią. Gdy oddzielasz siłą jedno od drugiego, dopuszczasz się zbrodni. W tej sytuacji anomalia naszych dusz mnie nie dziwią. Linyive nigdy nie zniknęła, bo bliźniaki nie tak łatwo jest rozłączyć. Czy bycie bliźniakiem było zbawieniem, czy może karą od losu? Zważając na to w jakim świecie przyszło nam żyć – zapewne karą.\nRodzice zniknęli, a ja następnego dnia zostałam przeniesiona w wielkim, opancerzonym busie do ośrodka szkoleniowo-resocjalizującego młodych buntowników o złym wskaźniku moralności, w skrócie: ODK (Ośrodek Dla Kryminalistów).\nJuż od samego początku wiedziałam, że rząd uczynił błąd. Znienawidziłam ludzi kierujących naszym państwem z całego serca. Z łatwością wtrącili do tego domu wariatów kogoś, kto był normalny i nigdy nie zrobił krzywdy żadnemu człowiekowi, a jeżeli już to na pewno nieświadomie.\nCzułam się wśród tych ludzi jak odmieniec. Nikt z nich nie płakał, nikt się nie smucił, nikt nie ubolewał nad swoim losem. Bałam się wśród nich przebywać. Bałam się przebywać wśród tych, którzy pozbawieni się uczuć.\nWszyscy spaliśmy w jednej wielkiej sali na lichych pryczach, nikt nie przejął się podziałem płci. Spałam pomiędzy dwoma chłopakami, których chłodne spojrzenia mnie przerażały. Łazienka była jedna, jeżeli w ogóle łazienką można było nazwać skrawek kafelkowanego i odkrytego pomieszczenia. Przez pierwsze dni bałam się myć – widziałam jak wszyscy młodzi chłopcy patrzą z diabelskim błyskiem w oku na skąpane w wodzie, wychudzone ciała dziewcząt. Wstydziłam się tego, ale… czy to miało jakieś znaczenie? I tak już nigdy nie wyjdę z tej przeklętej dziury. Ja również zaczęłam się myć. Zawsze byłam odwrócona tyłem do strażników i wszystkich złych ludzi. Miałam wrażenie, że gdy woda spływa po moich plecach, wszyscy nagle milkną, wpatrując się we mnie. Od zimnej wody i spojrzeń przechodziły mnie ciarki. Na szczęście, gdy już wracałam na swoje łóżko, nikt nie zwracał na mnie uwagi. Może to były tylko moje omamy?\nKażdej nocy działy się tu takie rzeczy, jakich przestraszyłby się niejeden dobry człowiek. Gwałty, bijatyki, śmierć i krzyki to była codzienność tego miejsca. Nazywałam to „nocnym ujadaniem”. Ich królem był Averay Lavely – chłopak, którego ujrzałam, gdy byłam zamknięta w celi. Każdy się go bał. Był najgorszym z możliwych psychopatów. Każdej nocy kuliliśmy się ze strachu, gdy dopadał w ciemnościach kolejną osobę i śmiał się, śmiał się tak, jakby był urodzonym mordercą. Głośno, niemiarowo, skacząc od najniższych dźwięków do najwyższych. Nigdy nie kładł się do łóżka. Splamiony ludzką krwią, siadał pod oknem i obserwował. Zawsze przykrywałam głowę kołdrą, żeby tylko mnie nie dostrzegł. Wiedziałam bowiem, że łowił następną ofiarę.\nPlotki głosiły, że Averay znajdował się tu od urodzenia. Był dzikim dziewiętnastolatkiem, który jako jedyny nie został zbadany w dniu swoich osiemnastych urodzin. DLI miało zasadę, że gdy w dniu ukończenia dorosłości, ktoś, kto tu przebywał zmienił się, miał prawo odejść, ale ponoć to tylko plotka, bo nikt nigdy stąd nie wyszedł, a przynajmniej nie żywy. Kilku próbowało obejść tę zasadę i po prostu uciec, ale system strażniczy był zbyt potężny i nie dało się go obejść, każdy kto próbował od razu ginął. Udało się to tylko Averayowi. Wyszedł poza mury obozu w dniu, kiedy mnie tu wsadzili. Do tej pory nie miałam pojęcia, jakim cudem znalazł się w piwnicy, gdzie przebywałam za kratami, ale jego słowa bardzo mnie zaniepokoiły. Bo choć do tej pory nie zwrócił na mnie większej uwagi, to jednak już raz mnie widział i mogłam stać się jego ofiarą.\nTrzy miesiące przebywania w ODK sprawiły, że schudłam i zmarniałam. Nie dostawaliśmy tu wysokowartościowych potraw – tylko skromne i suche kromki chleba posmarowane czymś, co przypominało psią kupę – wcale bym się nie zdziwiła, gdyby naprawdę nią była, ale kto się nad tym zastanawiał, gdy był głodny? Dużo osób odmawiało posiłków uważając je za znieważające naturę ludzką, ale szybko zmieniali swoje zdanie, albo po prostu ginęli z głodu.\nODK był obozem przetrwania. Klęłam i plułam na tych, którzy nazwali go ośrodkiem resocjalizująco-szkoleniowym. Nikt nie próbował nas tu naprawić, nikt się nami nie opiekował. Byliśmy jak dzikie zwierzęta, które zostały zamknięte w klatce i kazano im na siebie polować. Tu można było oszaleć od nic nierobienia. Niby pozwalano wychodzić nam na spacerniak (niczym w więzieniu, bo tym właśnie było ODK), niby mieliśmy kiepskie sale rozrywkowe, ale większość z nas wolała po prostu leżeć i czekać na śmierć. Niektórzy uważali, że śmierć z rąk Averaya to chwała. Dla wielu ludzi stąd był Bogiem, ale nikt nie mógł go błagać o śmierć. On sam wybierał tego, kto zginie, a i to nie było pewne. Averay nie zabijał wszystkich. Niektórych po prostu torturował przez kilka dni. Największym bestialstwem z jego strony był gwałt na trzynastoletniej dziewczynce, która następnego dnia powiesiła się na rurze odpływowej. Ja go nie czciłam, nie pragnęłam śmierci z jego rąk, chciałam, żeby sam zginął, żeby doczekał się takich samych tortur. Doskonale wiedziałam, że te marzenia się nie spełnią. Był tu bezkarnym władcą, któremu brakowało tylko złotej korony polanej krwią.\nDlaczego był takim strasznym psychopatą? Nie musiałam się nad tym długo zastanawiać. Kiedyś w środku nocy zachciało mi się spełnić potrzebę fizjologiczną. Poszłam wtedy do najbardziej wyludnionego zakątka na końcu naszego obozu. Przy uchylonych drzwiach od pokoju strażników dosłyszałam śmiech Averaya, zagłuszany od czasu do czasu uderzeniem, przypominającym trzaskanie bata o gołą skórę. Przeszły mnie ciarki i niesamowicie się wtedy przestraszyłam. Spanikowałam, że to Averay znęca się nad strażnikami, ale było zupełnie odwrotnie – to oni go torturowali. Robili to co noc, a on bezustannie się śmiał. Gdy zobaczyłam jego zmęczoną maltretowaniem twarz, zrobiło mi się przykro. To nie jego wina, że był taki, jaki był. To ci „dobrzy” uczynili z niego prawdziwego złego. Był bestią stworzoną przez ODK, która miała służyć do zabijania. Nasz obóz był obozem koncentracyjnym.\nOd tamtej pory zaczęłam przyglądać się Averayowi. Za dnia był kimś zupełnie innym. Snuł się po kątach, nie mógł znaleźć własnego miejsca, wyglądał na zmęczonego i poirytowanego. Nikogo jednak nie ruszał za dnia i nie wzbudzał podejrzeń. Jego blond włosy wchodzące w biel zakrywały szare oczy w których kryło się coś, czego nie mogłam nazwać. Być może byłam naiwna, być może głupia, ale to, że do niego przemówiłam pewnego popołudnia z pewnością nie było przemyślane. Stało się to w stołówce. Jak zwykle siedział w kącie, zupełnie sam. Podeszłam do niego i usiadłam naprzeciwko. Przeniósł na mnie swoje chłodne szare oczy i uśmiechnął się jak prawdziwy diabeł. Cały gwar na sali w jednej chwili ucichł. Za plecami usłyszałam, że to ja będę kolejną ofiarą Averaya.\n– Cześć – przywitałam się, przegryzając suchą kromkę chleba z brązową i okropną w smaku mazią. – I smacznego. – Nie obchodziło mnie w tym momencie otoczenie. I tak wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że byłam inna. Bo nie robiłam niczego złego jak on, nie robiłam niczego złego jak wszyscy, którzy tu byli.\n– Cześć – odpowiedział powolnym, rozbawionym głosem Averay. – I udław się, szmato.\n– Dziękuję – podziękowałam, jak przystało na kogoś, kto nie był pozbawiony dobra.\nZjedliśmy posiłek w spokoju i nie zamieniliśmy już żadnego słowa. Za to zauważyłam coś dziwnego. Averay zaczął mnie śledzić. Naprawdę bałam się tego, że to ja mogę być jego ofiarą, ale ani tamtej nocy, ani kolejnej i jeszcze następnej nic mi się nie stało. Za to zginęli chłopacy, którzy do tej pory spali na pryczach obok mnie. Teraz te dwa miejsca były puste, nikt nie chciał się narażać, bo doskonale wiedzieli, że Averay robił to specjalnie. Co noc krążył obok mojego łóżka. Czasami miałam wrażenie, że klęka i przypatruje się mojej twarzy. Raz mnie nawet dotknął, ale szybko odrzucił rękę w tył jak oparzony. Ja również wtedy drgnęłam i z trudem powstrzymałam się od wybuchnięcia płaczem z powodu przerażenia. Czasem przeklinałam siebie za to, że w ogóle miałam czelność obok niego usiąść. Stałam się jego przytulanką na odległość. Każdy, kto choć na krok się do mnie zbliżył, zaraz ginął, przez co czułam się winna. Może i współczułam nocnym torturom Averaya, ale nie mogłam zaakceptować tego, co robił innym ludziom w zamian za to.\nMinął kolejny miesiąc mojego pobytu tutaj, a ja czułam się coraz gorzej. Ludzie ode mnie uciekali, bo wiedzieli, że tylko jedno spojrzenie może przesądzić o ich życiu. Ci, którzy chcieli zaś zginąć, ośmielili się mnie nawet dotknąć. Averay bezwzględnie zabijał wszystkich wkoło. Z czasem z jednej ofiary zrobiło się kilka ofiar na noc. Sala pustoszała z prędkością światła i wcale mnie to nie cieszyło. Najczęściej ginęli nowi, bo nikt nie starał się ich uświadomić o tym, że mają się trzymać ode mnie z daleka. Dlaczego wówczas nie miałam odwagi porozmawiać o tym z Averayem? Bałam się śmierci? Przecież byłam nietykalna. To przy mnie tkwił przez całą noc, to moje włosy gładził drżącą dłonią z uporem maniaka, nieraz próbując mi je wyrwać – przy czym straszliwie chichotał, to po moim ciele przejeżdżał długim zaostrzonym pazurem, tworząc na skórze czerwone, krwiste rysy, to mnie chciał przytulić, ale za każdym razem odskakiwał jak oparzony, gdy tylko drgnęłam. Dlaczego zawsze udawałam, że śpię? Sama powinnam przyciągnąć go do siebie i przytulić, może to by go zmieniło? Może pokazałabym mu, że na tym świecie istnieje też dobro, a nie tylko i wyłącznie zło?\nTkwiłam tak przez kolejne dni, dzielnie znosząc podchody psychopatycznego Averaya, aż pewnego dnia przemówił do mnie. Moje imię w jego ustach brzmiało jak cicha melodia, rozpaczliwie błaganie o uwagę. Czy jego zaczepki nie miały sprawić, że otworzę oczy i na niego spojrzę? Tak właśnie zrobiłam. Moje niebieskie tęczówki napotkały szare oczy Averaya, który leżał obok mnie. Raz jeszcze wypowiedział magiczne słowo:\nKosmyk poskręcanych i przetłuszczonych włosów spadł mi na twarz. Odgarnęłam go na bok i zdałam sobie sprawę z tego, że nasze imiona cholernie podobnie brzmią.\n– Averay – odpowiedziałam cicho, choć prędzej zabrzmiało to pytająco niż twierdząco.\nChłopak bez słowa chwycił mnie za dłoń, wbijając we mnie swoje długie nieobcięte pazury i pociągnął do góry. Wydałam z siebie oddźwięk zaskoczenia. Kilka par czujnych oczu spoglądało za nami. Bałam się spytać mojego fanatyka, gdzie podążamy. W pewnym momencie biegł, jakby ktoś mu deptał po piętach. Bał się, że strażnicy znowu go złapią? A może w jego głowie narodził się jakiś chory plan?\nCzułam jak zimny pot spływa mi po skroniach. Drżałam ze strachu. To prawda, że mu współczułam, ale nigdy nie powiedziałam, że chcę mieć z nim bliższy kontakt.\nDotarliśmy do pokoju strażników. Averay pchnął drzwi i z radością przeskoczył przez zmasakrowane ciało jednego z mężczyzn. Gdy zobaczyłam krwawe plamy na krzesłach, ścianach i podłodze, miałam ochotę zwymiotować i gdyby nie to, że Averay ciągnął mnie za rękę, zapewne bym zemdlała. Powstrzymało mnie przed tym jedynie to, że po upadku sama mogłabym się stać jedną, wielką kałużą krwi.\n– Patrz. – Jego głos był ochrypły. Wypowiedział to jedno słowo z niecierpliwością, zanim jeszcze doszliśmy do obiektu jego myśli.\nPrzed nami stało lustro. Pobrudzone krwią lustro – ręce zabarwione na czerwono zapewne należały do Averaya. Niepewnie spojrzałam w swoje odbicie. Miałam ochotę na nie zwymiotować. Schudłam. Bardzo schudłam. Z moich błękitnych oczu uciekł dawny blask, a poskręcane blond włosy stały się matowe. Z ramion wystawały mi kości. Poczułam się jak w obcej skórze i z trudem powstrzymałam się od wybuchnięcia płaczem. Obok mnie stała moja siostra, która wciąż wyglądała jak dawna ja. Uśmiechała się do mnie diabelsko, wyzywając mnie w myślach od najgorszych. Potem jej obraz zniknął, a w jej miejscu pojawił się Averay, który miał poplamioną krwią twarz. Jego oczy świeciły, jakby bardzo się czymś podniecił, a jego usta uśmiechały się w zupełnie inny sposób niż zwykle – nie był teraz tym samym psychopatą co kiedyś. Uśmiechał się z nutką szaleju, ale z równoczesną mądrością. Zdawało mi się, że Averay tylko ukrywa się za fasadą psychopatycznych czynów i gestów.\nDlaczego pokazał mi lustro?\n– Widzisz, jaka jesteś ohydna? – spytał w pewnym momencie, śmiejąc się w ten swój charakterystyczny, dziwnie chrapliwy sposób, na najniższych tonach.\n– Tak – stwierdziłam ze łzami spływającymi po policzkach. Averay bezczelnie mierzył mnie od góry do dołu. Miałam dziwne wrażenie, że to ja zaraz zostanę ofiarą jego gwałtów, ale on nawet nie zamierzał mnie tknąć. Czułam się bezradnie i jedyne co chciałam zrobić to stąd uciec.\nZa jakie grzechy tutaj byłam? I dlaczego były to grzechy, których dopuścili się rodzice, a nie ja? Byłam dobra. Byłam do cholery dobra! Różniłam się od tych wszystkich psycholi, którzy tutaj przebywali, a już szczególnie od Averaya!\nCzułam w sobie tak wielką rozpacz, że wybuchłam płaczem. Mój towarzysz nie wiedział co się dzieje. Uniósł do góry brew i przekręcił głowę w bok. Pewnie, że mnie nie rozumiał. Przecież był do szpiku kości przepełniony złem. Źli ludzie nie mieli uczuć. Dla nich uczucia były czymś niepotrzebnym w życiu.\nSkuliłam się na podłodze i poczułam, że wszystko mi jedno. Mogłam zginąć. Tutaj, teraz, z rąk Averaya. Ale on nawet nie drgnął. Miałam wrażenie, że przez tą krótką milczącą chwilę próbował rozczytać moje myśli.\n– Jesteś dobra – stwierdził pokrótce. – Ja też byłem.\nTo było coś, co mnie zszokowało. Spojrzałam na jego błyszczące szare oczy i twarz skąpaną we krwi. Jak ktoś taki mógł być w ogóle dobry?\n– Też miałem brata bliźniaka – zachichotał. – Jesteśmy tacy sami, Laurelai – dodał szeptem, pochylając się nade mną. – Tak samo popieprzeni i odrzuceni przez świat. I ciebie czeka to co mnie. Obydwoje będziemy zabijać. Będziemy kąpać się we krwi. Będziemy siać postrach – mówiąc to, chwycił mnie za włosy i brutalnie pociągnął do góry. Wszystko co powiedział, szokowało mnie, ale nie chciałam o nic się dopytywać. Zastanawiało mnie skąd wiedział, że moja bliźniaczka była zła, a ja byłam dobra?\n– A jeśli nie będziesz taka jak ja, to zginiesz – syknął wprost do mojego ucha, od czego przeszły mnie ciarki.\nZebrałam w sobie całą siłę jaką miałam. Wzięłam głęboki wdech i powiedziałam:\n– Ucieknijmy stąd. Razem.\nAveray puścił moje włosy i wyprostował się. Blade ręce wsadził do kieszeni czarnych spodni. W przeciwieństwie do innych więźniów obozu, ubierał się na czarno. Zastanawiało mnie czy to strażnicy dla żartów zrobili z niego mrocznego żniwiarza.\nChłopak wyglądał, jakby głęboko nad czymś rozważał. Mówił coś do siebie i śmiał się, zupełnie, jakby układał jakiś chory plan wewnątrz swojego chorego umysłu. Karciłam siebie w duchu za to, że rzuciłam tak odważne słowa na wiatr. Rozmowa Averaya z własną duszą trwała długi czas. Próbowałam zrozumieć co takiego mówi, ale słowa, które padały z jego ust, brzmiały jak wypowiedziane w innym języku. Czy on rozmawiał ze sobą? Co rusz się chmurzył. Przez myśl mi przeszło, że skoro miał brata bliźniaka, on również mógł mu towarzyszyć. Ale czy aby na pewno? Averay nie powiedział, że on zginął.\n– Dobrze – stwierdził prawie normalnie brzmiącym głosem. Przez chwilę miał nawet całkiem zwyczajny, poważny wyraz twarzy, ale cały ten obraz normalności zniknął, gdy z kieszeni czarnych poszarpanych spodni wyjął sztylet.\n– Zabiłem wszystkich strażników – powiedział spokojnie. – Nie ma tu nikogo, kto mógłby przeszkodzić ci w ucieczce. – Mi, nie NAM. To zaczynało mnie niepokoić. – Jestem tylko ja. – Chłopak uśmiechnął się uroczo i przeciągnął językiem po ostrzu sztyletu. Zostawił na nim wąski ślad własnej krwi. Chciał udowodnić, że jego nóż jest ostry? W to nie wątpiłam. – Zabawimy się w berka. Jeśli uciekniesz, będę cię ścigać. Ścigać do końca twoich usranych dni, a uwierz, znajdę cię wszędzie – zaśmiał się cicho z nutką zła w głosie. – Jeżeli tu zostaniesz – przerwał i uniósł nożem mój podbródek do góry. Nie spodziewałam się, że gdy nasze spojrzenia się spotkają, on przylgnie do mnie mokrymi od krwi ustami i skradnie mi pocałunek, na końcu przypieczętowując to mocnym ugryzieniem wargi, która zacznie krwawić. Skrzywiłam się, a moje serce uciekło na tyły żeber. – Zerżnę cię jak dziwkę, będę cię torturował, spijał twoją krew z ust, a gdy już zdechniesz, będę cieszył się twoimi zwłokami, dopóki nie zgniją. – Jego słowa mną wstrząsnęły. Nie byłam w stanie ani oddychać, ani się poruszyć. Z powodu braku mojej reakcji, chłopak nachmurzył się i wyprostował. – Mam już zacząć? – spytał.\nGdy przenosiłam się do pionu, drżały mi nogi. Czy on przypadkiem nie zaplanował tej nocy? Miałam wrażenie, że to była perfekcyjna zbrodnia bez drogi ucieczki. Chciałam się poddać, ale nie chciałam przeżyć ostatnich swoich dni, dławiąc się własną krwią. Nie chciałam też znosić bladego ciała Averaya, które mogłoby nade mną zawładnąć, nie chciałam go w ogóle. Chciałam żyć.\nTo była moja ostatnia myśl. Potem po prostu zerwałam się na równe nogi i zaczęłam przed siebie biec. Za moimi plecami rozległ się psychopatyczny, głośny śmiech Averaya Lavely’ego, który raził moje uszy każdej nocy, gdy dopadał kolejną swoją ofiarę. Nie przestawałam go słyszeć, gdy za mną biegł i zastanawiałam się skąd ma tyle energii w płucach?\nTeraz mogłam obrać tylko dobrą drogę, bo zła nie wchodziła w rachubę – podążał nią już ktoś inny. Ktoś, kto zamierzał mnie zabić.\nAutor: Tristitia Tenebris o 12:52\nLaurie January 28 sierpnia 2016 16:38\nMnie ten świat kojarzy się z tym z Psycho-Pass, ale może dlatego, że nie czytałam Niezgodnej i całej reszty tych młodzieżowych dystopii. Wystarczy zamienić współczynnik moralności na przestępczości i już. Zresztą mam wrażenie, że to to samo.\nWykreowałaś prawdziwie mroczny świat i wspaniałego psychopatę. Wiem, jak to brzmi. Aż ciarki przechodzą przez plecy. Do tego pomysł z powracającym bliźniakiem. Naprawdę należą się słowa uznania za stworzenie tego shota.\nSadisticWriter 28 sierpnia 2016 16:49\nPrzyznam ci się, że też oglądałam Psycho-Pass XD. Teraz już wiem skąd mogłam wziąć podobny pomysł buahah. Zapomniałam w ogóle o tym anime, a tak je kochałam :o, nawet psychopata by się zgadzał XDD. Jak on miał? MAKISHIMA! KOCHAM <3 <3.\nLaurie January 28 sierpnia 2016 20:24\nRzeczywiście. Tylko kolor oczu się nie zgadza... Chociaż Makishima był jednak bardziej wyrafinowany. Co nie znaczy, że go lubię.\nSadisticWriter 28 sierpnia 2016 20:28\nNo, w sumie włosów też, bo Makishima miał całkowicie białe >D. O matko. Makishima był epicki, naprawdę. Jeden z moich ulubionych utajonych psycholi *___* dlaczego ja o nim zapomniałam... ;___;\nJustyna W 29 sierpnia 2016 08:57\nMój ulubiony tekst z tej tury. (Nie wiem czy mogę tak pisać? ;) ). Trochę dużo zaimków, które można by było wyplenić zmieniając konstrukcję zdań. I te anomalie, anomalia? Odmieniane przez przypadki, nie wiedzieć czemu w liczbie pojedynczej? Czy ja czegoś nie rozumiem?\nMuszę przyznać, że niektóre zdania wbiły mnie w fotel, tak są dojrzałe i trafne. Podoba mi się i konstrukcja, i fabuła, i imię bohatera mnie nie razi, bo nie jest tak, że tylko imiona świadczą o tym, że to jest inna rzeczywistość, a tak naprawdę cała fabuła mogłaby się odbyć pod Pcimiem Dolnym koło Pcimia Dolnego. I śliczna końcówka, która daje nam rozbieg, żeby skoczyć z urwiska i uderzyć z całą mocą w tafle wody. "I żyli długo i szczęśliwie?" :)\nNaff 30 sierpnia 2016 20:40\nJeeej, cieszę się, że mój tekst przypadł ci do gustu c:\nNie za bardzo rozumiem o co chodzi z zaimkami. Bez zaimków w sumie ani rusz, poza tym... jest ich masa, więc nie wiem o które akurat ci chodzi :____;\nAnomalie. Fakt. Coś musiało nie wyjść. Bo tak jak pisałam na początku - niezbyt tekst poprawiłam, bo nie miałam na to czasu.\nJeeej, zdziwiło mnie to o dojrzałości i trafności zdań :o\nHa! Wątpię, że żyli długo i szczęśliwie :D ale cieszę się, że końcówka się podoba <3\nJustyna W 1 września 2016 13:22\nI love it! Właśnie chodzi o to, że jest ich masa ;P Np. takie zdanie mi zapala lampkę: "Moje niebieskie tęczówki napotkały szare oczy Averaya, który leżał obok mnie." Moje/mnie. Zaraz niedaleko:"Chłopak bez słowa chwycił mnie za dłoń, wbijając we mnie swoje długie nieobcięte pazury i pociągnął do góry." Mnie/mnie. Nie chcę się czepiać, myślę, że tekst wyglądał by lepiej, gdyby było mniej tego mojowania. ;)\nNaff 1 września 2016 18:31\nAch, tak właśnie myślałam, że chodzi o "moje/mnie" :D. Już raz mi ktoś to powiedział. Wiem, że to mój problem, ale czasem na to nie zwracam uwagi, a powinnam! Dziękuję, następnym razem postaram się odzaimkować XD, znaczy... po prostu je ograniczyć.\nRilnen Christensen 29 sierpnia 2016 19:46\nNo może zaleciało troche tym psychopassem, ale Marlu ! daj spokój! Psychopass przy tym to nic ! :D Cały czas ściska mnie w żołądku! Taka torpeda ! :D Prawie mi oczy wyszły z orbit na końcówce ! Zaczęłam piszczeć, aż się mnie pytali, czy nic mi nie jest :D\nOpisy są zajebiste, już sam początek mnie wciągnął, od pierwszego akapitu ! :D Bunt to mój ulubiony motyw, zajebiście ci ta bohaterka wyszła, serio i bliźniaczka psychopatka i potem psychopata ! :D Jak powiedziałaś na poćzatku, że będzie psychicznie, mówię e, bedzie jakieś porwanie, tortury, kolesie liżący noże i te sprawy, a tu proszę, zaskoczyłąś mnię w chooy ! :D Serio, jestem pod pierdolnym wrażeniem twoich tekstów! :D Już wcześniej wykazywałaś zadatki na dobrego pisarza, ale teraz to niebo a ziemia te osiem lat ! :D fest się cieszę, że znów cię mogę czytać ! :D\nNaff 30 sierpnia 2016 20:43\nSerio aż takie wrażenie na ciebie zrobiło :o? To ja się cieszę! Mi samej bardzo przyjemnie się ten tekst pisało.\nBunt to genialny motyw!\nEj, w sumie koleś liżący nóż był ahahah XD.\nJa wskazywałam wcześniej zadatki na dobrego pisarza XD?! Przestań! Moje teksty za czasów As'a były takie pieprzniętę, że to się w pale nie mieści buahaha XD. Te wszystkie Itacze i inne >D.\nAle bardzo miło mi się zrobiło od twojego komentarza <3 dziękuję!\nRilnen Christensen 30 sierpnia 2016 21:44\nA moje teksty z Asa powalały. Głupotą xD Pisałam tam pod moim partem, że nadal mam te głupoty -.-' xD Żenada to czytać po tylu latach xD Choć nadal śmieszy mnie Mistunida do Itachiego: Zamknij się i podaj mi ogórka! " xDD\nNaff 1 września 2016 18:30\nJa chcę to poczytać ahahah XD!\nKurna. SERIO XD? Co ona w ciąży była?! buahah. No, ja rypię. Ja wciąż mam teksty z As'a, ale na starym kompie - muszę kiedyś kupić sobie taki kabelek głupi, co to z dysku mi ściągnie wszystkie stare opka ;___; wtedy dam ci znać buahah.\nAnonimowy 4 września 2016 15:51\nPrzyznam, że naprawdę mnie wciągnęło! Ciekawe postaci, opisy, które gładko się czytało, a nawet jakiś niedosyt na końcu...\nTwój tekst kojarzy mi się też trochę z Huxleyem, trochę z Orwellem i momentami z Davidem Mitchell'em (Atlas chmur). Imię "Averay" przypominało mi na początku angielskie słowo "average", ale okazało się, że bohater wcale taki przeciętny nie był ;). Podobało mi się także pokazanie rzeczywistości, która w gruncie rzeczy nie była czarno-biała. Gratulacje za pomysł! :)\nTristitia Tenebris 12 września 2016 20:26\nO bardzo fajnie, bo też rozszerzyłaś schemat, nie tylko dobrzy i źli ale też neutralni. Ludzie żyjący w utopijnym kraju. Ech. Jak na razie z tym klimatem kojarzą mi się dwa tytuły anime. A oba bardzo lubiłam.\nOho, zrobiło się gorąco!\nOk, teraz zrobiło się z lekka makabrycznie O.o Złota korona polana krwią...\nOjej. Nawiązała się między nimi jakaś dziwna więź.\nO kurde... O kurde... Jestem głęboko wstrząśnięta i nieprędko się pozbieram. To było makabryczne, straszne i chociaż widziałam kilka literówek, bardzo wciągające. Czytałam w takim napięciu, że bolą mnie mięśnie brzucha... O kurde. Muszę przyznać, że masz bardzo ciekawy styl.\nAż przypomina mi się cytat:\n"You write so beautifuly, the inside of your head must be a terrible place."


Co musisz wiedzieć o usługach geodezyjnych - budownictwo\niejętności, które liczą się na rynku pracy, ale to naprawdę możliwość rozwoju zawodowego i ciągłego doskonalenia swoich umiejętności. Tylko tak jest się w stanie w pełni rozwijać zawodowo i tylko to daje odpowiednią szansę dalszej pracy zawodowej przez wiele, wiele lat. Warto zwrócić uwagę na to, żeby prace geodezyjne były przeprowadzane przez specjalistów w swoich dziedzinach. Jest to bardzo, bardzo istotne żeby zwrócić na to uwagę. Tylko to da szansę otrzymania dokumentów w stu procentach odpowiednich. Geodezja krok po krokuGeodezja jest jedną z dziedzin życia, która ma wpływ na codziennie funkcjonowanie wielu instytucji. Dzięki temu ma się pełną możliwość planowania przestrzennego i organizowania pracy budowy m.in dróg, zagospodarowania przestrzennego, czy mierzenia terenu. Tylko dzięki temu otrzymuje się stuprocentową pewność, że będzie się miało odpowiednie zezwolenia na szereg prac geodezyjnych. Geodezja daje szansę także młodym ludziom jako dobry zawód, odpowiednio opłacany, który procentuje w przyszłości szeregiem różnych podwyżek. Jeżeli zastanawiacie się nad wyborem ścieżki zawodowej, geodezja jest idealnym ku temu miejscem. Jaka jest rola geodety?Geodeta jest zawodem, który w pełni oddaje charakter studiów i odpowiednich kursów przygotowawczych. Dobry geodeta jest w stanie zaplanować pracę, zaprojektować wszystkie niezbędne plany i odpowiednio się ich trzymać. Tylko geodeta, który dobrze wykonuje swoje zadania jest godzien naszego zaufania. I tylko taki geodeta daje jednoznaczną pewność, że jest on dobrze zorganizowany i rzetelnie wykona swoją pracę. Przed rozpoczęciem poszukiwań geodety, warto zapoznać się z jego opiniami na przykład w internecie. Da to szansę przeczytania recenzji, referencji i odpowiednio przygotuje nas do wyboru dobrego fachowca. Trzeba mieć na uwadze fakt, że geodeci zarabiają dużo. W związku z tym przed skorzystaniem z ich usług warto zapoznać się z obowiązującymi stawkami i odpowiednio podjąć decyzję.\nBudowa potrzebuje geodety. Dlaczego?Wypożyczyć podnośniki w nowy sposóbKiedy zepsuje Ci się komin i nie wiesz co zrobićCzy są zmiany w prawie jak naprawić komin?Proste sposoby na naprawę kominaJak naprawić komin - nowości w 2020To może Cię zainteresować. Jak Remontować Przewody Kominowe profesjonalnie4 Niepokojących Sygnałów, Które Nie Pozwalają Ci wypożyczyć podnośnikiKiedy potrzebujesz usług geodezyjnychKiedy zepsuje Ci się komin i nie wiesz co zrobićCzy masz możliwość wypożyczyć podnośniki?Nikt nie chce żebyś wiedział jak naprawić kominNaprawa komina od podstawGeodezyjne mapki, kiedy są potrzebne?Co musisz wiedzieć o usługach geodezyjnychNowy wątek jak wypożyczyć podnośniki?Nie Musisz Być Ekspertem Aby naprawić komin. Wystarczy, że Zastosujesz Te 10 Zasad.


Puer.pl » Na co zwrócić uwagę przy wyborze drukarni?\nPoligrafia to dziedzina techniki, która ma za zadanie wytwarzanie druków. Na przestrzeni wieków zachodziły w niej duże zmiany, które przyczyniły się do osiągnięcia dzisiejszego etapu przemysłowego. Jego rozwój zachodził w bardzo szybkim tempie. Bardzo powszechne w ostatnich czasach stały się materiały reklamowe takie jak kalendarze, wizytówki czy ulotki, dlatego potrzebna jest dobra drukarnia, która zagwarantuje najwyższą jakość swoich produktów. Obecnie na rynku jest bardzo duży wybór drukarni. Wybierając jedną z nich ograniczamy się zazwyczaj do kwestii ceny i terminu wykonania usługi. Warto jednak bardziej przyłożyć się do tego wyboru a w rezultacie zyskać sporo pieniędzy i czasu. Współpracując z dobrze dobraną drukarnią zyskujemy również wysoką jakość, niskie koszty i krótkie terminy realizacji. Wybierając drukarnię trzeba zwrócić uwagę na czynniki jakie są istotne przy jej wyborze a jakie można pominąć.\nW każdej firmie często korzysta się z usług drukarni. Na co zwrócić uwagę podejmując współpracę z jedną z nich? Jest kilka czynników którymi należy się kierować przy jej wyborze. Jednym z nich jest dotrzymywanie terminów, bo składając zamówienie w drukarni ważna jest dla każdego jego szybka realizacja. Oprócz tego pracownicy drukarni powinni oferować usługi na jak najwyższym poziomie i posiadać duże doświadczenie w tej branży. Jeśli chcesz podjąć dłuższą współpracę z drukarnią to doświadczenie i profesjonalizm są na pewno aspektami na które warto zwrócić uwagę.\nPrzy podejmowaniu decyzji zwrócić należy uwagę na sprzęt jaki posiada drukarnia (jakie do druku offsetowego, jakie do dostarczania usług introligatorskich). Czy pozwoli on w pełni wykonać nawet najbardziej skomplikowane zamówienie? Decydując się na materiały reklamowe musimy pamiętać, że są one wizytówką naszej firmy i dlatego muszą być wykonane na najwyższym poziomie. To jakiej jakości jest druk ma duże znaczenie, bo źle wydrukowane czy wykonane ulotki nie spełnią swojego zadania. Zamiast zachęcać będą wręcz odpychać przyszłych klientów. Każda z drukarni posiada swoje portfolio i warto się z nim zapoznać przed złożeniem zamówienia.\nCo jeszcze powinna mieć drukarnia?\nDrukarnia na którą się zdecydujesz powinna mieć szeroką ofertę. Najlepiej żeby potrafiła zrealizować każde Twoje zamówienie. Reklamując swoją firmę będziesz potrzebować nie tylko ulotek ale również wizytówki, plakaty, broszury czy wiele innych materiałów takich jak standy pos. Dobrze by było, gdyby wybrana przez Ciebie np. drukarnia offsetowa z okolic Warszawy potrafiła zaoferować Ci wszystko w jednej ofercie. Z takiej możliwości możesz skorzystać wybierając do współpracy ragus.pl, który oferuje usługi na najwyższym poziomie a przy tym posiada szeroką ofertę materiałów reklamowych.\nPamiętać należy, że decydując się na współpracę z drukarnią musisz mieć do tej firmy zaufanie. Musisz mieć pewność, że Twoje projekty są u nich dobrze strzeżone a wykonanie ich powierza się osobom odpowiedzialnym i doświadczonym.\nJedna odpowiedź do “Na co zwrócić uwagę przy wyborze drukarni?”\nTyle przydatnych informacji w jednym miejscu


Oksywie - najstarsza część Gdyni\n30/08/21 od pinot\nPolska, Pomorskie, Gdynia, Oksywie\nOksywie to dziś dzielnica Gdyni, ale mogło być odwrotnie, gdyż oksywska osada nie dość, że jest starsza od Gdyni, to w dodatku w przeszłości pełniła rolę głównego grodu w tej części wybrzeża Zatoki Gdańskiej. Położona na kępie wznoszącej się kilkadziesiąt metrów nad poziom morza już przed tysiącami lat została zasiedlona, o czym świadczą liczne wykopaliska. W XIII wieku na samym szczycie wzgórza stanęła jedna z najstarszych murowanych świątyń pomorskich - kościół św. Michała Archanioła. Z tej dawnej budowli zachowały się tylko fundamenty i ściana zachodnia, ale wystarcza to, żeby uznać ją za najstarszy zabytek na terenie dzisiejszej Gdyni. Już z tego powodu warto na Oksywie udać się przy okazji zwiedzania miasta. Droga z centrum wiedzie wokół ogromnego basenu portowego wykopanego w latach 20-tych, samochodem dojedziemy jednak w kilka minut, rowerem pewnie w kilkanaście. Na Oksywie kursują również autobusy komunikacji miejskiej.\nKościół św. Michała Archanioła na Oksywiu Kościół św. Michała Archanioła na Oksywiu\nTablice poświęcone polskim okrętom walczącym w II wojnie św. Tablice poświęcone polskim okrętom walczącym w II wojnie św.\nKościół św. Michała Archanioła to nie jedyna atrakcja Oksywia. Znajduje się tu też port wojenny, Akademia i Dowództwo Marynarki Wojennej. Na teren wojskowy, oczywiście, nie wejdziemy bez przepustki, ale możemy popatrzeć z ulicy na ładną architekturę budynków Dowództwa oraz na wycofany ze służby okręt podwodny eksponowany przy ogrodzeniu. Baza Marynarki powstała tutaj jeszcze w latach 20-tych, w 1939 roku była najdłużej broniącym miejscem w Gdyni, poddała się dopiero 19 września.\nDowództwo Marynarki Wojennej Dowództwo Marynarki Wojennej\nWycofany ze służby okręt podwodny typu Kobben Wycofany ze służby okręt podwodny typu Kobben\nKępa Oksywska i północne peryferie Gdyni to również ładne krajobrazy nadmorskie i plaże, niezbyt szeroki i nieco kamieniste, ale nawet w słoneczny dzień nie tak tłumne jak te po stronie południowej, zresztą sami popatrzcie, w sierpniowy ciepły dzień było tu prawie pusto:\nWidok na Zatokę z oksywskiego klifu Widok na Zatokę z oksywskiego klifu\nPlaża między Osadą Rybacką i Babimi Dołami Plaża między Osadą Rybacką i Babimi Dołami\nNa plażę możemy zejść Osadzie Rybackiej (nie w samej miejscowości, lecz kilkaset metrów za nią) bądź w Babich Dolach, gdzie czeka jeszcze jedna atrakcja, a mianowicie stara torpedownia, a właściwie to, co po niej zostało, ruina fabryki i wyrzutni zbudowanej kilkaset metrów od brzegu i resztki pomostu łączącego torpedownię z nabrzeżem.\nTorpedownia w Babich Dołach Torpedownia w Babich Dołach\nTagi: atrakcje turystyczne historia rekreacja\nDodano 30/08/21 przez pinot\nEdytowane 30/08/16 przez pinot.\nHistoria jednego skoku\nMiasto otwarte na morze\nKopiec Piłsudskiego (Agata)


Polskie siły używają armatek wodnych na imigrantach rzucających kamieniami - The New Indian Express\nPolskie siły używają armatek wodnych na imigrantach rzucających kamieniami – The New Indian Express\nWARSZAWA: Polskie siły graniczne w środę poinformowały, że zostały obrzucone kamieniami przez osadników na granicy białoruskiej i zemściły się armatkami wodnymi.\nStraż Graniczna umieściła na Twitterze wideo, na którym widać, że z armatki wodnej strzela się do grupy migrantów w prowizorycznym obozie.\nDuża liczba migrantów znajduje się teraz na granicy, gdzie migranci przebywają w prowizorycznych obozach, gdzie temperatury w nocy spadają do zera. Większość wierzy, że wyjdą z konfliktu, biedy lub beznadziei w Syrii i Iraku i udadzą się gdzie indziej w Niemczech lub Europie Zachodniej. Do tej pory zginęło 11 osób.\nMimo to polskie władze zostały skrytykowane za wypchnięcie imigrantów przez granicę i nieumożliwienie im ubiegania się o azyl.\nNie ma możliwości samodzielnej weryfikacji tego, co się dzieje, ponieważ sytuacja kryzysowa w Polsce to ewakuacja reporterów i obrońców praw człowieka z obszaru przygranicznego. Dziennikarze na Białorusi stoją w obliczu poważnych ograniczeń dotyczących skuteczności ich reportaży, ponieważ na granicy jest ich tylko garstka.\nPrevious Europejski Trybunał Sprawiedliwości ponownie orzekł na korzyść Polski w sprawie sądowej – The New Indian Express\nNext USA zatrzymują samoloty wywiadowcze na granicy białorusko-polskiej; Mówi „regularne szkolenie” z sojusznikami


„Iustitia” o działaniach władzy – Studio Opinii\n„Iustitia” o działaniach władzy\nIustitia, Monitor Konstytucyjny, Piotr Rachtan\nStanowisko Zarządu SSP „Iustitia” w związku działaniami władz polskich po wydaniu wyroku TSUE i straszliwa zemsta rzecznika Schaba\nPo manifestacjach poparcia dla sędziów sądów powszechnych, mających odwagę wydawać niezależne od oczekiwań władzy i jej plenipotentów w aparacie ścigania nieprawomyślności sędziowskiej Zarząd Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”, organizatora niedzielnych wystąpień, przedstawił 3 grudnia swoje Stanowisko:\nStanowisko Zarządu SSP „Iustitia” w związku działaniami władz polskich po wydaniu wyroku TSUE z 19.11.2019 r.\nWyrokiem z 19 listopada 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że sposób organizacji sądownictwa nie jest wewnętrzną sprawą krajów członkowskich i musi być zgodny z prawem Unii Europejskiej. Podzielił także zastrzeżenia polskiego Sądu Najwyższego, że Krajowa Rada Sądownictwa w Polsce i Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego mogą nie spełniać wymogu niezależności wynikającego z prawa unijnego. Jednocześnie Trybunał wskazał wszystkim sądom polskim jasne kryteria, według których mają tę niezależność ocenić a w konsekwencji nakazał ustalić czy sędziowie powołani przy udziale nowej KRS są sędziami w rozumieniu prawa Unii Europejskiej.\nWyrok Trybunału Sprawiedliwości był całkowicie sprzeczny ze stanowiskiem prezentowanym w toku postępowania przez polski rząd, że ustrój sądów jest wewnętrzną sprawą krajów członkowskich i nie podlega jurysdykcji Trybunału. Wbrew faktom najwyżsi przedstawiciele władz polskich przedstawiali jednak wyrok TSUE jako porażkę stającego w obronie praworządności środowiska sędziowskiego stwierdzając, że teraz jedynie polski Trybunał Konstytucyjny może ostatecznie oceniać niezależność Krajowej Rady Sądownictwa i status kandydatów na sędziów przez nią wskazanych. Pomimo apelu największych autorytetów prawniczych oraz wielu organizacji zrzeszających prawników i zajmujących się obroną praworządności w Polsce, premier Mateusz Morawiecki oświadczył, że rząd nie widzi potrzeby zmiany polskiego prawa, aby dostosować je do wskazanych w wyroku Trybunału wymogów prawa unijnego.\nZ orzecznictwa TSUE i Sądu Najwyższego w Polsce wynika jednoznacznie, że zgodnie z zasadą lojalności zawarta w wyroku Trybunału wykładnia prawa unijnego ma moc wiążącą wszystkie organy państwa, w tym sądy we wszystkich rozpoznawanych przez nie sprawach. Z tych względów 20 listopada sędzia Paweł Juszczyszyn orzekający w Sądzie Okręgowym w Olsztynie, zwrócił się do Kancelarii Sejmu o nadesłanie będących w jej posiadaniu dokumentów, aby zgodnie z wytycznymi Trybunału zbadać prawidłowość powołania członków nowej KRS. Orzeczenie to wywołało natychmiastową reakcję machiny państwowej. 25 listopada Minister Sprawiedliwości w trybie natychmiastowym cofnął mu delegację do orzekania w Sądzie Okręgowym i sędzia ten wrócił do sądu Sądu Rejonowego w Olsztynie – sądu niższego szczebla. 28 listopada główny rzecznik dyscyplinarny wszczął wobec sędziego postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu popełnienie przestępstwa. 29 listopada Prezes Sądu Rejonowego w Olsztynie będący jednocześnie członkiem nowej KRS, którego prawidłowość powołania do tego organu sędzia chciał badać, w trybie natychmiastowym zawiesił sędziego Pawła Juszczyszyna w jego obowiązkach służbowych. Tego samego dnia, w publicznym wystąpieniu, premier Morawiecki zagroził wszczęciem postępowań dyscyplinarnym przeciwko wszystkim sędziom, którzy w wykonaniu wyroku TSUE podejmą próbę badania niezależności nowej KRS a tym samym statusu sędziów powołanych przy jej przydziale. Ponadto jak wynika z doniesień medialnych przedstawiciele rządzącej koalicji w trybie pilnym przygotowują projekt ustawy przewidujący orzekanie kar pozbawienia wolności wobec sędziów podejmujących m.in. takie czynności procesowe, jakie podjął sędzia Juszczyszyn. O toczących się w Ministerstwie Sprawiedliwości pracach nad taką ustawą poinformował także w ostatnich dniach wiceminister sprawiedliwości.\nPodobnie 26 listopada wszczęto postępowania dyscyplinarne wobec 3 sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie, którzy odroczyli rozprawę w celu zbadania statusu asesora powołanego przy udziale nowej KRS.\nOpisane okoliczności wskazują jednoznacznie na drastyczną eskalację trwającej od 4 lat ze strony rządzących kampanii zastraszania i szykanowania sędziów stających w obronie praworządności i praw obywatelskich w Polsce. Tym razem władza polityczna naśladując wzorce z czasów komunistycznych posunęła się do kroków niewyobrażalnych w demokratycznym państwie prawa i pozbawiła możliwości orzekania sędziego, który wydał niewygodne dla władzy orzeczenie. Grozi jednocześnie podobnymi sankcjami wszystkim sędziom, którzy chcieliby podjąć próbę wykonania wyroku TSUE.\nTe wydarzenia spotkały się z natychmiastową reakcją polskiego społeczeństwa. 1 grudnia w całej Polsce odbyły się liczne wielotysięczne manifestacje, podczas których wzywano rządzących do zaprzestania szykanowania i prześladowania polskich sędziów i przestrzegania prawa polskiego oraz Unii Europejskiej.\nRzecznik dyscyplinarny Piotr Schab nie zwlekał.\nJuż 4 grudnia wydał komunikat o wszczęciu postępowania przeciwko obwinionemu Krystianowi M. Prezes SSP „Iustitia” prof. Krystian Markiewicz jest obwiniony o przedstawienie … manifestu politycznego! Ów dokument, który słusznie wstrząsnął rzecznikiem Schabem, to nie jest żądanie minimum, skierowane do władz państwa, sformułowane w Stanowisku sędziów RP, podpisane przez cztery stowarzyszenia sędziowskie, a odczytane – przez sędziego Krystiana Markiewicza alias obwinionego Krystiana M. publicznie, przed tysiącami zgromadzonych u wrót Ministerstwa Sprawiedliwości manifestantów. O nie, komunikat i postępowanie rzecznika Schaba dotyczy wysłanego 30 maja do wszystkich sędziów dyscyplinarnych wezwania, by przed wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wstrzymali się z orzekaniem i nie legitymizowali Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego.\nKontekst tej decyzji, z wnioskiem do prezesa rzeczonej Izby Dyscyplinarnej o wyznaczenie sądu i groźbą rozważenia złożenia „wniosku do sądu dyscyplinarnego o zawieszenie obwinionego sędziego w czynnościach służbowych z obniżeniem wysokości jego wynagrodzenia na czas trwania tego zawieszenia” jest oczywiście polityczny i służyć zamknięciu ust zarówno Krystianowi Markiewiczowi, jak i innym, aktywnym wśród sędziów krytykom obecnego reżimu. Komunikat-Krystian-M\nWaldemar Kuczyński: To szczeniactwo, nie lewicowość\njas fasola 2019-12-05\nEch. Piaty rok psy szczekają a karawana idzie dalej. I nie piszę tego z triumfem PISowca tylko ze smutkiem i rozczarowaniem działaniami Zbynia i jego świty. To co mnie drażni, że nawet po zmianie władzy, ci zniszczeni, zdegradowani i prześladowani sędziowie, prokuratorzy znów będą zaczynać od początku bo nikt im tego nie wynagrodzi ani nie zrehabilituje. A cała klika Dojnej Zmiany, będzie się cieszyć zdrowiem bo okaże się, że kadencji nie można przerwać, nie można ich odwołać, że to oni obsadzają instytucje i wydziały opiniujące i wyrokujące. Nie będzie woli naprawienia TK. Czy ktoś jeszcze pamięta, że w TK byli nominowani sędziowie których potem po prostu olano a na ich miejsce weszli mierni, którzy dziś już pracują i wyrokują, a których po prostu powinno się usunąć z dnia na dzień i bez gadania.? Te wszystkie Izby Dyscyplinarne, Sądy Ludowe, Odwołania Specjalne, Specwydziały Prokuratury będą działać bo czy ktoś pamięta żeby jakiś organ władzy został kiedyś rozwiązany lub zlikwidowany. Tak jak kiedyś kilka agencji rolnych, które nie wychylały się, brały kasę i nic nie robiły. Czasem jakiś dziennikarz je opisał a one sobie po cichu istnieją do dziś.


W niedzielę rozegrane zostaną cztery mecze w Nice Polskiej Lidze Żużlowej. Ich wyniki wytypowała ekspert portalu WP SportoweFakty - Marta Półtorak.\nŁukasz Witczyk 28 Sierpnia 2016, 10:26\nNiedzielne mecze są bardziej przewidywalne niż sobotnie starcie w Gdańsku, gdzie pilanie o mały włos mogli sprawić niespodziankę. Wracając jednak do meczu w Łodzi, to wydaje mi się, że pozycja lidera do czegoś zobowiązuje i niewiadomą jest tylko kwestia rozmiarów zwycięstwa Orła. Typuję wynik: 55:35.\nSpotykają się dwie drużyny o różnych potencjałach. Holistic-Polska Rawicz do końca nie radzi sobie w tym sezonie. Speedway Wanda Instal Kraków powinna łatwo wygrać ten mecz. Typuję wynik: 36:54.\nMecz ten dla Polonii Bydgoszcz ma dużą stawkę. Lokomotiv Daugavpils pod względem organizacyjnym jest traktowana jako chłopiec do bicia, ale sportowo radzi sobie zupełnie nieźle. Wydaje mi się, że niespodzianki tutaj nie będzie. Typuję wynik: 41:49.\nDrużynie krośnieńskiej punkty są bardzo potrzebne. Jednak rzeszowianie w Krośnie zawsze czuli się bardzo dobrze. Stal jest drużyną bardziej kompletną, u siebie radzi sobie bardzo dobrze i potrafi wygrywać na wyjazdach. Typuję wynik: 43:47.\nSławek Czajak 28-08 15:33 0 0\nI kogo misiu pogieło... Panią Połtorak czy Ciebie? Wiecej szacunku do bardziej znajacych sie na żużlu...\nQIck17 28-08 10:34 1 2\n20 pkt różnicy ?? pogieło Cię chyba kobito , jeszcze 6-8 to się mogę zgodzić ale 20 to juz przesada..\nMarta Półtorak Żużel ZOOleszcz Polonia Bydgoszcz forBET Włókniarz Częstochowa Stal Rzeszów Lokomotiv Daugavpils Orzeł Łódź Stainer Unia Kolejarz Rawicz KSM Krosno Speedway Wanda Kraków Nice 1.LŻ Częstochowa Kraków Łódź Bydgoszcz Daugavpils Rzeszów Rawicz Krosno


BUFF® Dryflx+ Neckwarmer US DEEP BLUE ‣ Buff.pl\nBUFF® Dryflx+ Neckwarmer US DEEP BLUE\nBezszwowy komin DRYFLX®+ z trzema różnymi strefami termicznymi. Zapewnia ergonomiczne dopasowanie. Ma odblaskowe elementy poprawiające widoczność. Jest oddychający i rozciągliwy. Gwarantuje dodatkowe ciepło, którego potrzebujesz przez cały sezon.\nCzuj się komfortowo, nawet gdy temperatura zacznie spadać. Bezszwowy komin DRYFLX®+ z trzema różnymi strefami termicznymi. Zapewnia ergonomiczne dopasowanie. Ma odblaskowe elementy poprawiające widoczność. Jest oddychający i rozciągliwy. Gwarantuje dodatkowe ciepło, którego potrzebujesz przez cały sezon.\n4.83 / 5.00 875 opinii


Chcesz schudnąć? Poznaj najważniejsze zasady diety - FreshAnDeco\n11 lipca 2020 15 września 2021 freshandeco.com.pl\nDieta a redukcja\nJeśli pragniesz skutecznie pozbyć się zbędnych kilogramów, bez odpowiedniej diety na redukcję nie możesz liczyć na pozytywne efekty. Odpowiednie żywienie sprawi, że Twoja sylwetka będzie wyglądała coraz lepiej, aż w końcu osiągniesz zamierzony cel. Dieta przy redukcji, opiera się na kilku ważnych zasadach, o których trzeba zawsze pamiętać:\nZadbaj o odpowiednią ilość błonnika w diecie,\nPrzyjmuj mniejszą ilość kalorii, zadbaj o deficyt kaloryczny,\nOgranicz spożycie tłuszczów oraz węglowodanów,\nZrezygnuj ze słodkich przekąsek oraz posiłków typu fastfood,\nNie przejadaj się, jedz powoli.\nDieta przy redukcji, to nie tylko same zakazy. Można bowiem spożywać dobre produkty, które są wskazane. Mowa tutaj o rybach, owocach oraz warzywach, pokarmach bogatych w błonnik. Taka dieta nie musi być nudna i niesmaczna, warto szukać dobrych przepisów. Znajdziesz je w książkach kucharskich oraz na blogach kulinarnych. Istotne jest także dobre doprawienie jedzenia, aby nie było mdłe i niesmaczne.\nZadbaj o ważne składniki\nSkomponowanie odpowiedniej diety na redukcję, wymaga szerokiej wiedzy. Jeśli chcesz zrobić to samodzielnie, możesz narazić organizm na niedobory witamin, minerałów i innych ważnych składników. Jeśli czujesz osłabienie, nie możesz się skoncentrować a poziom Twojej odporności jest niski, warto zastosować odpowiednią suplementację. Dobrej jakości suplement to skuteczne wsparcie dla organizmu. Pamiętaj jednak, iż suplementy nie mogą zastąpić zdrowej i prawidłowo zbilansowanej diety.\nWarto sprawę swojego żywienia poświęcić profesjonalistom. Wizyta u dietetyka jest w przypadku diety redukcyjnej dobrym pomysłem. Specjalista dzięki swojej wiedzy oraz doświadczeniu, dobierze odpowiedni plan żywieniowy dla Ciebie. Warto skorzystać z tej możliwości, aby cieszyć się dobrym zdrowiem, samopoczuciem oraz pożądanymi efektami.\nDieta na redukcję ma kilka ważnych zasad, o których należy pamiętać. Dzięki zdrowemu żywieniu zadbasz nie tylko o wygląd sylwetki, ale również o zdrowie i dobre samopoczucie. Jeśli odczuwasz dolegliwości, które mogą świadczyć o niedoborach, warto wspierać się dobrej jakości suplementami. Dopasowanie diety wymaga szerokie wiedzy. Jeśli chcesz uzyskać najlepsze efekty, warto udać się na konsultację do specjalisty, jakim jest dietetyk. Na podstawie uzyskanych informacji, dopasuje on odpowiedni sposób żywienia.\n← Jak zadbać o wapń w diecie? Poznaj sposoby\nPrzeciwutleniacze w diecie – zadbaj o nie →