Co kryje się po drugiej stronie wyspy? | Totalna Porażka the Best Wiki | Fandom\nCo kryje się po drugiej stronie wyspy?\nWersja Mbocian87 (tablica • edycje) z dnia 15:20, maj 7, 2017\nTotalna Porażka: Piękny Bałagan Pahkitew - Odcinek 4\nChris: Uczestnicy uczyli się współpracował po przez... gotowanie. - Przygotować 3 dania z jajkiem (Ciekawe kto wymyślił takie wyzwanie (plz) ) Andreas postanowił trenował Bena i Markusa. Konflikt Jamesa i Thomasa, Isabelli i Manueli oraz jednostronny Fatiha i Arkadego wciąż aktualny. Ostatecznie wyzwanie wygrała drużyna Pracowitych Bobrów. Krokodyle wolały oszczędzić szaleńca Nikitę niż pogromcę wampirów Iuliana - z nim się pożegnaliśmy. Gotowi na więcej? Super! Właśnie rozpoczynamy kolejny odcinek Totalnej Porażki: Pięknego Bałaganu Pahkitew!!!\nNa wyspie Pahkitew (Lato)\nBarbie: Co powiesz na to przyjaciółko byśmy ubrali się taka samo?\nNicholas: Chętnie, ale może innym razem?\nBarbie: Innym razem!? ;-; Nie jest już moją przyjaciółką!\nKopnęła go i wyszła z pokoju.\nNicholas: Ufff! W końcu!\nNicholas: To chyba była jakaś dziewczyna, która chce być chłopakiem, a ja takich nie lubię...\nVirag: Wiecie? Gdy wygram milion to na pewno zaproszę was na imprezkę. Wyobrażam sobie moje największe marzenie :)\nJudy: Jakie to? Gadaj :D\nVirag: To mówię wam, ale nikomu nie mówcie... zakochałam się w Andreasie i chcę z nim chodzić xD\nJudy: To mu to powiedz :D\nVirag: Tylko o której: 7 czy 19? (plz)\nTatiana: Mieć chłopaka to musi być trudne xD\nVirag: Według mnie najtrudniejsze jest uprawiać z kimś sex... aż rzygać mi się od tego chce... xD\nTatiana jej dała książkę.\nVirag: Co to?\nTatiana: To jest moja autorska książka dotycząca sexu... jak to przeczytasz to na pewno nie rzygniesz ;)\nJudy i Virag: Miałaś taką sytuację? Wiesz? To coś się robi w łóżku. xD\nTatiana: Ja? Samo patrzenie na chłopaków osłabia czujność, a wy mi tu mówicie o tym czymś w łóżku... NIE xD\nJudy: A chciałabyś?\nTatiana: Jak będę miała 70 lat to na pewno bym chciała :)\nVirag: Ten program niszczy ludzi...\nBen: Powiedz ziom co słyszałeś (proszę)\nMarkus: Powiem, ale będziesz musiał mi coś dać np. nie wiem... może... hmmm... Rogala -> z chęcią bym z nim zrobił co trzeba ;)\nBen: Ale obawiam się, że ja zdążę go zjeść zanim ci go zaniosę.\nMarkus: Zapomniałem xDDDDDDDDDD Ale Virag mówiła o swoim chłopaku.\nBen: To ona ma chłopaka? :O Wiesz? Ja też kogoś mam.\nBen: Dziewczynę mam xD\nMarkus: A jak się nazywa?\nBen: Nie wiem chyba dziewczyna skoro to dziewczyna.\nPatrick: Mam wspaniały pomysł!\nPatrick: W tym programie w tej chwili jestem najmniej popularny xD (mówię, jak Tyler w moim ulubionym odcinku sezonu). Jednak mój plan jest taki, by mieć plan. To się musi udać. :)\nRozdaje każdemu po kawałku.\nBen go za to uściskał.\nBen: Dzięki ziom!\nJames: Fajnie, a możesz puścić? xD\nThomas: Po co puszczałeś tego marudę Ben? (plz)\nJames: Jeszcze pokażę, że możecie na mnie liczyć. A ty Thomas dowiesz się tego ;)\nThomas: Wiesz? Jakoś wciąż ci ufam. Jednak po pierwsze musisz się ogarnąć!\nJames: Myślałem, że Thomas mnie znowu zaatakuje. No...\nThomas: James po części przypomina mnie. Sojusz z nim i przyjaźń bym poparł, ale na razie konflikt. Niech pokaże, że jest kimś to wtedy pogadamy.\nNagle do pokoju wchodzi Andreas z drużyny przeciwnej.\nAndreas: Ben i Markus - na trening! ;)\nPo chwili Andreas wyleciał przez drzwi (wyrzucony przez Thomasa)\nThomas: Nie będziesz nam tu wchodził nieproszony.\nAndreas: Auć... moja głowa.\nPrzychodzi Andreas do pokoju.\nFatih: Mocno dostałeś :/\nFatih go opatrzył.\nAndreas: Dzięki ziom. :) Wiesz? Jestem po Twojej stronie w konflikcie z tym idiotą Arkadym...\nArkady: O! Czy dobrze słyszę? Andreas Wielki będzie chciał się mnie pozbyć... (plz) Jak ludzie myślicie? Przecież Andreas jest Niemcem! A Niemcy to zdradziecki naród wprowadzający uchodźców! Fatih i Andreas na stos! Terrorysta i jego pomocnik Niemiec -> Na stos!\nNikita: Tak! Na stos! :D\nArkady: Nikita -> Spal ich proszę!\nFatih i Andreas: (palm)!\nAndreas: Idiota + Większy idiota = Niebezpieczeństwo...\nFatih: Arkady irytuje, ale nie rusza mnie to. Jestem tylko wkurzony, że Andreas w to został włączony :/\nJulia: Czemu muszę żyć tu... w nieprawdziwym miejscu :/\nIsabella: Taka natura. Jednak mam pocieszenie, gdyż...\nManuela: Zakończysz dziś program? xD O, tak <3\nIsabella: Jedno słowo, a...\nManuela: Wiedźma z ciebie, która wyszła z tyłka Sugar xD\nPrzywaliła jej w zęby.\nPo czym Manuela wyszła z pokoju.\nTina: I dobrze jej tak... nie umie żyć z ludźmi to dostaje za to karę.\nIsabella: Chyba trochę przesadziłam.\nEmily: Aktorzy dzielą się na dobrym, złych i neutralnych... jeśli zwalczasz dobrem zło to nie przesadzasz ;)\nKinga: Chyba śpiewałam o tym piosenkę.\nIsabella: A ja wciąż nie mogę uwierzyć, że masz taki piękny śpiew.\nKinga: To nie śpiew tylko ja. Moja dusza... moje słowa. Dzięki.\nJulia: Eh... :/\nChris: Witam! Uczestnicy -> Udajcie się na północno-wschodnią część wyspy... tam czeka na was wyzwanie!\nJudy: Wiem gdzie to jest! Za mną ludu! ;)\nPółnocno-wschodnia część wyspy\nThomas: I gdzie my do kurwy jesteśmy!?\nArkady: To samo pytanie w roli Terrorysty i Szkopa. Przecież wiedzą, że czeka ich stos (plz)\nNikita: Tak! Na stos z nimi! :D\nIsabella: Zamknij mordę Arkady!\nManuela: A może ty pierwsza?\nPatrick: Przyjaciele! Po co ta kłótnia? Bądźmy przyjaciółmi dla siebie i dla każdego. :)\nChris: Witam w szklarni, w której będziemy...\nNicholas: Wytwarzać szkło? Miałam 6 z chemii :D\nThomas: "Miałam"? Gościu źle z tobą... Będziemy zajmować się ogrodem? (plz)\nJulia: Ale takim prawdziwym! (proszę)\nChris: Nie i nie. To jest szklarnia jedynie jako plan filmowy, czyli ta strefa wyspy to po prostu plan filmowy. ;)\nEmily: Fajnie :) Sztuczny?\nChris: Wyspa zbudowała ten plan xD Pytaj się wyspy, a nie mnie...\nPatrick: To jakie jest to wyzwanie?\nChris: To wyzwanie, a oto jego zasady: Macie do dyspozycji tą sztuczną szklarnię i waszą wyobraźnię ;) Musicie rozegrać na niej jakąś scenkę (Wszyscy muszą w niej wziąć udział). Wygra najbardziej ciekawa i interesująca scenka. Macie 30 minut na jej zrobienie... START!\nPatrick: Mam plan!\nThomas: Ty cały dzień masz plan, ale na pewno lepszy twój niż Jamesa xD\nJudy: Gadaj plan! :)\nPatrick: To będzie... wyglądało tak.\nPokazał swój scenariusz (który napisał w domu).\nPatrick: W sumie do miejsca pasuje.\nMarkus: Ten moment z kebabem najlepszy, prawda Ben?\nBen: Nie wiem, bo się tym nie interesuję.\nTatiana: Ja mogę być nią, bo do mnie pasuje... chyba. xD Nie wiem, bo wciąż myślę, że mój 5 letni brat pójdzie do liceum i przyjdzie jakaś ex laska i się z nim będzie całować (może coś więcej) oraz fakt, że jeszcze wezmą ślub...\nJudy: 5 letni? xD JAK :O\nTatiana: Już raz tak było... z 19-latką xD Tyle, że bez ślubu. Mój brat jest...\nThomas: Dobra... role wybraliśmy, a teraz zrobimy próbę!\nTatiana: Ta... mój młodszy brat już doznał tego pocałunku, a ja jeszcze nie. Mówiłam wam, że dojdzie do tego, gdy będę miał chyba z 70 lat...\nJulia: Czuję się źle...\nEmily: Julia spoko...\nIsabella: Emily jako aktorka masz jakiś plan?\nEmily: Jestem tylko aktorką, ale czekajcie...\nZaczęła mówić swój pomysł.\nArkady: Lepsze coś niż nic. Ok.\nKinga: To powinno wyjść tylko kto będzie psycholem z psychiatryka?\nReszta wskazała Nikitę do tej roli.\nNikita: Ta! (demoniczny śmiech)!\nAndreas i Fatih mówili sobie po cichu.\nAndreas: Coś czuję, że mogę mieć kłopoty dziś, bo mu podpadłem...\nFatih: Weź ten amulet... uratuje cię ;)\nDał mu swój amulet.\nAndreas: Dzięki. Jak to się skończy to pomożesz mi z projektem na budowę skoczni narciarskich w Afryce?\nFatih: Oczywiście... nawet Afryka zasługuje na ten sport... nie tylko Europa, Ameryka Północna i Azja.\nArkady: Zamknąć mordy! Na próbę!\nPo podzieleniu ról zaczęli próbę.\nDrużyny robiły próbę.\nJednak po chwili...\nChris: Koniec przygotowań! Na szklarnię!\nChris: A zaczniemy od ostatnich przegranych, czyli krokodyli ;D Będę oceniał wspólnie z Chefem od 0 do 100 (0-100). Liczę, że nas zaskoczycie. Zaczynajcie ;)\nPojawiają się Manuela, Andreas i Fatih oraz Arkady grający na skrzypcach.\nWidać Julię dbającą o rośliny.\nJulia: Jesteście takie piękne...\nPo chwili na nie zwymiotowała.\nTina: (Palm) Eee... to znaczy... xD Nie używa się wymiocin do podlewania roślin... nie tego cię uczyłam.\nJulia: Przepraszam... pani. Chyba zostawiłam coś w domu...\nNikita: Witaj służąco! Przyszedłem po kolacji z lwów :D\nTina: Eh... kolejny szkodnik mi się tu trafia. Won ze szklarni!\nNagle Nikita zaczyna sikać na rośliny.\nTina: Nie możliwe, że tak potraktowałeś te biedactwa. :'(\nNikita: A teraz sprawię, że te rośliny... zamienią się w proch!\nTina: Nie dasz rady (plz) Ponieważ mam telefon do super dziewczyn! :D\nZadzwoniła do ich.\nA one po sekundzie się zjawiły (Kinga, Isabella i Emily)\nKinga: Ktoś nas wzywał? ;)\nEmily: My zawsze jesteśmy na czas :)\nTina: Wiecie co robić.\nIsabella: Tak. Skopmy mu tyłek ;D\nNikita: Pfe... nie boję się xD\nNagle każda z trzech dziewczyn kopnęła go w tej samej chwili w krocze.\nA Arkady, Andreas, Manuela i Fatih go zabrali na noszach.\nTina: I co byśmy zrobili, gdyby nie nasze super dziewczyny.\nIsabella, Emily i Kinga: Pewnie nic! (plz) Koniec!\nChris: Hmmm... to było takie dziwaczne, ale podobało mi się. :) Dam 71/100!\nChef: Ohydne, paskudne... dam 14/100. Tylko za wyglądy super dziewczyn...\nChris: A pełny wynik to: 85/200!\nEmily: Trochę słaby wynik :/\nArkady: Wow! Znowu Nikita nie wypadł najgorzej! :D A to dobrze, bo ma odpaść ktoś inny.\nChris: Krokodyle otrzymały 85/200 punktów. Teraz wy pokażcie co umiecie ;D\nPojawiają się Markus i Ben.\nMarkus: Dobra i co tu niby zrobimy? Nie da się w szklarni zrobić imprezy :/\nBen: Da się.\nMarkus: Nie, nie da się. A przy okazji...\nPrzychodzi Nicholas z przesyłką do Bena.\nBen: Dzięki i da się.\nNicholas: Co tam chłopaki? Którego mam przelecieć?\nBen i Markus: Jego, ale nie mnie!!!\nBen: To jest efektor, który, jak włączę to...\nNagle szklarnia zaczęła się trząść.\nMarkus: Nie podoba mi się to!\nNagle przyjeżdża Thomas.\nThomas: Masz ten zestaw... ukradziony z Hiszpanii... (słychać policję) To spadam!\nBen: I widzisz? ;D Zestaw kolorków.\nMarkus: Rodzice mnie za to zabiją!\nNagle rowerek przyjechała Judy.\nJudy: Macie to urządzenie do efektów :) Pomoże wam coś zrobić z tobą norą ;D\nDała Benowi i pojechała dalej rowerem.\nBen to wszystko połączył.\nJednak nic nie ruszyło, więc puścił bąka i nagle...\nSzklarnia zaczęła zmieniać się w różne kształty i zmieniać kolory, a następnie przeniosła Bena i Markusa w stan nieważkości.\nLudzie, w którzy to widzieli... Poszli tam (Patrick, Barbie, Tatiana i James)\nPo wejściu do szklarni. Po zaledwie 5 sekundach rozpoczęła się szalona impreza.\nMarkus: RODZICE MNIE ZABIJĄ!!!\nNagle wchodzi policjantka Virag.\nW szklarni jakimś cudem jest tylko Markus z pudełkiem kolorków od Thomasa.\nVirag: Och ty głuptasku...\nPo chwili Virag go pocałowała...\nMarkus: To koniec?\nChris: Jak to ocenisz Chefie?\nChef: 100/100! To było super!\nChris: To było zajebiste!!! 100/100!!! 200/200!!! I Bobry wygrywają dziś!!!\nBobry: TAK!!! :D\nChris: A Krokodyle... na ceremonię tą drogą ;)\nChris: Witam Krokodyle na waszej ceremonii ;) Oddaliście już głosy. Na tacy mam tylko 9 pianek. Mniam! Dziś one lądują do...\n..Tiny! Zostali: Nikita (Wkurzasz każdego), Fatih (Jesteś nazywany podobno terrorystą ciekawe.,.) i Julia (Oglądając wasz scenariusz nie było nic o wymiotach na rośliny xD) Przedostatnia pianka trafia do...\nChris: A program opuści dziś...\n..Julia!!! Nikita... znowu zostajesz!\nJulia: No dobra... należało mi się. Pa.\nNikita: Nara frajerko!\nNagle pojawiła się w armacie.\nPo chwili została wystrzelona.\nChris: Trzy głowy z głowy... zostało ich 19. Co wydarzy się dalej? Dowiecie się oglądając następne odcinki Totalnej Porażki: Pęknego Bałaganu Pahkitew!!!


Słowa duże i MAŁE: kwietnia 2012\nWitam wszystkich w tę słoneczną niedzielę, gorąco nie? Ja próbowałam powylegiwać się na balkonie ale wiecie jak jest, jak nie urok... Raz mega grzeje, raz wieje tak że nie da się siedzieć. Postanowiłam więc, że zagadam do Was już z salonu :)\nNa pierwszy rzut idzie to, co wisi już na moim blogu. Od prawie tygodnia trwa u mnie Konkursowo 11, w którym do wygrania jest książka Asy Lantza zatytułowana "Co się przydarzyło tej małej dziewczynce" ufundowana przez Wydawnictwo Świat Książki. Jakoś nie garniecie się do wysyłania odpowiedzi (lub wstawiania ich w komentarzach), co niezmiernie mnie martwi. Nie podoba się Wam konkurs? Czasem myślę, że zdecydowana większość blogerów lubi konkursy w stylu zgłoś się, może cię wylosuje. Ja za takowymi nie przepadam. Wychodzę z założenia, że najlepiej gdy każdy pokazuje, na co go stać. Chciałabym abyście i Wy spróbowali i pokazali mi to, co stworzycie :) Mogę mieć taką prośbę?\nWięcej o konkursie, który trwa do początku drugiego tygodnia maja znajdziecie tutaj :)\nZ kolejnych nowinek :)\nKilka dni temu wstawiłam recenzję najnowszej powieści Agnieszki Lingas-Łoniewskiej zatytułowaną W zapomnieniu. Możecie przeczytać ją tutaj. A teraz zapraszam Was do obejrzenia wspaniałego filmiku do tej książki, autorstwa jednej z blogerek.\nA teraz troszkę zapowiedzi od Wydawnictwa Wilga :)\nCo się słyszy w ciszy…?\nNawet jeśli człek nie gada,\njeśli tak jak rybie stada\nnie wymawia ani słowa –\nsłychać człeka, tak czy owak.\nSłychać, kiedy kicha: PSIK!,\ngdy coś: MLASK! pożera w mig,\nkiedy walnie się o stół i zawyje dziko: UUUŁ!\nHumor wierszykówAgnieszki Frączek\ni żartobliwe ilustracje Moniki Suskiej\nnie pozwolą oderwać się od tej książki.\nSłychać też kota, przeziębioną Gochę, ciszę w ciemnym domu, podwieczorek, bobasa, stracha, śledzia, duchów furę\nZbiór zabawnych, czasami łamiących dziecięce języki wierszy, w których główną rolę – poza bohaterami – grają wyrazy dźwiękonaśladowcze. Mlaski, chichy i cmoki to chyba najzabawniejsze słowa, jakie można znaleźć w każdym języku. Słuchanie, powtarzanie,\na w przypadku starszych dzieci także głośne czytanie tekstów, w których występują dźwięki do naśladowania, to świetne ćwiczenia.\nPatronat medialny: qlturka.pl, Magazyn Literacki Książki, Twoje Dziecko, Radio Bajka\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 14:37 5 komentarzy:\nEtykiety: Agnieszka Lingas-Łoniewska, Konkursowo 11, nowości wydawnicze, przypomnienie, W zapomnieniu, Wilga, zaproszenia\nOwoc trzeba uszkodzić, żeby poczuć jego smak* („Migdałowa Madonna” Marina Fiorato)\n„Migdałowa Madonna” Marina Fiorato\nCzasem przychodzi taki dzień, w którym czytelnik chce się oderwać od lektur, po jakie zwykle sięga. Jako nastolatka uwielbiałam romanse historyczne i to właśnie po nie najchętniej sięgałam. Ostatnio jakoś mnie natchnęło i postanowiłam wrócić do wspomnianych wcześniej korzeni. Jak się skończyła ta moja niewielka przygoda? O tym przeczytacie poniżej.\nSimonetta di Saronno od najmłodszych lat wiedziała, że jest kimś ważnym. Rodzice traktowali ją jak księżniczkę, a i otoczenie nie szczędziło jej komplementów. Nie można się temu jednak dziwić, w końcu jej piękno przyćmiewało wszystko wokół, a z każdym przeżytym dniem dziewczynka stawała się coraz ładniejsza. Bardzo młodo (jak na współczesne mi realia), została wydana za mąż. Jako trzynastolatka stanęła na ślubnym kobiercu i przysięgała miłość, wierność i uczciwość małżeńską piętnastoletniemu wówczas Lorenzo. W ten właśnie sposób połączyły się dwa wielkie rody, co zapewnić miało młodym życie w dostatku aż po wsze czasy. Już podczas ceremonii zaślubin wydarzyło się coś, co zwiastować mogło przyszłe, tragiczne wydarzenia w życiu tej dwójki młodych ludzi. Jak tradycja nakazywała, małżonek poczęstował żonę darem z drzew rosnących w sadzie państwa di Saronno – migdałem. Niestety Simonetta nie pogryzła nieznanego jej przysmaku, wskutek czego zakrztusiła się. Całe wydarzenie zostało dobitnie skomentowane przez matkę panny młodej, która poinformowała córkę, że dopóki nie zazna w życiu cierpienia, nie pozna samej siebie i nie dowie się, jaki plan miał wobec niej sam Stwórca. Bo to cierpienie wskazuje człowiekowi drogę, jaką powinien podążyć. Simonetta bagatelizuje słowa matki i zaczyna żyć pełnią życia jako młoda, zakochana po uszy w swym mężu kobieta. Wszystko układa im się jak w najwspanialszej bajce. Głód nie zagląda im do garnka, ludzie są im życzliwi, oboje są piękni i mądrzy. Spędzają ze sobą każdą wolną chwilę i mimo, że wciąż nie poczęli potomka, są szczęśliwi. Bo do radowania się wystarcza im obecność tej drugiej osoby. Niestety, jak wywróżyła podczas ślubu matka pani di Saronno, w końcu nadchodzi kres szczęścia. Wybucha wojna i mężczyźni, w tym dzielny i doskonale władający mieczem, Lorenzo, wyruszają na pole bitwy. Simonetta, mimo że popada w pewnego rodzaju nostalgię, nie załamuje się. Wie, że na jej małżonka nie ma mocnych i że w wojowaniu szabla nikt go nie pokona. Mimo tego, że z powodu działań zbrojnych niezwykle mało czasu spędzają ze sobą, dziewczyna wie, że wkrótce to wszystko się skończy i mąż wróci do niej cały i zdrowy. Codziennie więc zasiada w oknie i spogląda w dal, wypatrując miłości swojego życia. I tak właśnie, pewnego mroźnego dnia, dostrzega zbliżającą się postać. Niestety, nadchodzący mężczyzna to nie jej ukochany, a jego giermek, który informuje ją o tragicznych losach swojego pana. Simonetta zostaje wdową, w związku z czym jej cały świat lega w gruzach. Czy poradzi sobie w tym trudnym czasie? Czy stawi czoło licznym problemom, które zaczną przed nią wyrastać, niczym grzyby po deszczu? Dlaczego pokrętny los tak ją pokarał? A może… może to tylko próba, swoisty test na miłość, któremu Simonetta została poddana przez Stwórcę? Jeśli tak, to czy dziewczynie uda się go zdać? By się tego dowiedzieć musicie sięgnąć po Migdałową Madonnę i przekonać się sami.\nKsiążka osadzona została w realiach XVI wieku, w Lombardii i w tonacji odpowiadającej tym czasom została napisana. Autorka może nie zastosowała dokładnie takiego języka, jakiego wówczas się używało, ale zdecydowanie poprzez język i zwroty pokazała czytelnikowi, że nie czyta współczesnej literatury. Kiedyś uwielbiałam książki napisałam w ten sposób, dlatego właśnie zdecydowałam się na lekturę Migdałowej Madonny. Niestety wraz z wiekiem zmienił się również mój gust literacki i muszę przyznać, że czytanie tej książki nie sprawiło mi maksymalnej satysfakcji. Nie oznacza to jednak, że książka była zła. Bo nie była. Jak się jednak okazało, nie dla mnie. Muszę jednak przyznać, że całość była dość intrygująca. Fabuła podzielona została na kilka wątków, które początkowo wydają się zupełnie niepowiązane, jednak z biegiem akcji zaczynają się zazębiać, by ostatecznie okazało się, że wszystko było ze sobą powiązane. Całość czyta się przyjemnie, sama lektura jednak nie sprawia, że czytelnik nie potrafi się od niej oderwać. Przynajmniej nie taki czytelnik jak ja. Książkę polecam osobom, które lubią poczytać romans osadzony w realiach renesansu.\n* str. 15\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 22:18 2 komentarze:\nEtykiety: Albatros, książka, kwiecień 2012, Marina Fiorato, Migdałowa Madonna, ocena 4/6, otrzymana, recenzja\nZawsze przy mnie bądź… („W zapomnieniu” Agnieszka Lingas-Łoniewska)\nWłaśnie skończyłam czytać książkę, która powaliła mnie na łopatki i to tak mocno, że gdy staram się podnieść, zaś padam. I teraz, najzwyczajniej w świecie, muszę być sobą i napisać to, co mi w duszy gra i co mi się w głowie roi, a roi się całkiem sporo. Co to za książka? Chyba nie trudno się domyślić. W końcu już za kilka tygodni na rynku wydawniczym pojawi się najnowsza powieść Agnieszki Lingas-Łoniewskiej - W zapomnieniu. Nie mogłabym więc w takim momencie, z takim zapałem, zachwalać żadnej innej powieści. Chyba mnie rozumiecie, w końcu mowa o najlepszej według mnie autorce. No, to do rzeczy.\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 22:25 13 komentarzy:\nEtykiety: Agnieszka Lingas-Łoniewska, Baza recenzji Syndykatu ZwB, książka, kwiecień 2012, ocena 6/6, otrzymana, recenzja, W zapomnieniu\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 21:05 3 komentarze:\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 19:10 5 komentarzy:\nW dniu wczorajszym stuknęło Słowom dużym i MAŁYM 70 tysięcy odwiedzających. W związku z tym postanowiłam wraz z Wydawnictwem Świat Książki zorganizować mały konkursik.\nDo wygrania jest książka Co się przydarzyło tej małej dziewczynce autorstwa Asy Lantz'a.\nNo jak zwykle u mnie, wykazać się odrobiną kreatywności i napisać:\nCo się przydarzyło tej małej dziewczynce/ temu małemu chłopcu.\nNie chcę, byście pisali zakończenie książki, choć nikt Wam tego nie broni. Bardziej zależałoby mi na Waszej historii. Macie jakieś wydarzenie z dzieciństwa lub z życia dorosłego, którym chcielibyście się podzielić? A może roi się Wam coś w głowie, jakieś małe opowiadanie, jakiś wiersz? Jak zwykle daję Wam wolną rękę. Tym razem daję Wam do wyboru: wstawiacie odpowiedzi pod tym postem, lub wysyłacie mi na maila (sylwia.szymkiewicz@gmail.com).\nKonkurs rusza dziś i potrwa... powiedzmy do 8 maja? Oczywiście do północy. Wyniki postaram się podać do 13 maja. Nagroda jest tylko jedna, jednak jeśli prace będą naprawdę dobre, to postaram się poczarować i wyczarować dodatkowe gifty :)\nMiło mi również będzie, jeśli umieścicie poniższą grafikę na waszych blogach. Nie jest to jednak wymagane. W konkursie mogą wziąć udział zarówno blogerzy jak i osoby prywatne. Przy tych drugich proszę jednak w komentarzu podać adres mailowy :) No chyba, że zdecydujecie się na maila.\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 21:34 12 komentarzy:\nEtykiety: konkurs, Konkursowo, Konkursowo 11, Świat książki, wolne myśli\nPomiot szatana („Płatki na wietrze” Virginia C. Andrews)\nPremiera książki - maj 2012!!!\n„Płatki na wietrze” Virginia C. Andrews\nPamiętam, że gdy byłam małą dziewczynką, obejrzałam w telewizji straszny film. No, może trochę koloryzuję. Nie byłam aż taka mała, film nie był ociekającym krwią horrorem i całkiem możliwe, że obejrzałam go w telewizji. Nie zmienia to jednak faktu, że film ten na długi okres pozostał w mojej pamięci, wywołując ciarki za każdym razem, gdy jego wspomnienie do mnie wracało. Pamiętam kobietę, która została pozostawiona bez środków do życia. Pamiętam jak wracała skruszona do prowadząc za sobą gromadkę dzieci. Pamiętam, że posiadłość była ogromna i przerażająca, a mieszkający w niej ludzie byli potworami bez serca. Dziewczynę obsypali najwspanialszymi klejnotami a dzieci zamknęli na strychu. Pamiętam. Ale czy mnie wspomnienia nie mylą? Może to jedynie majak senny? Kto mógłby wymyślić coś tak okropnego. W końcu jaką trzeba być matką, by zgodzić się na uwięzienie własnych dzieci? Która kobieta wolałaby bogactwo i popularność od spokoju ducha i czystego sumienia? Przecież każdy uczynek w końcu do nas wraca. A te złe wracają ze zdwojoną siłą. Jak się okazuje, nie każdy o tym wie.\nW blisko w trzy i pół roku po uwięzieniu w Foxwotrh Hall i tuż po śmierci brata - Core’go, Chris, Cathy i Carrie uciekli z piekła jakie zgotowała im rodzona matka i babka. Postanowili udać się jak najdalej od tych demonicznych kobiet, które przez kilka ostatnich lat traktowały ich jak zło wcielone. Za cel podróży dzieci obrały odległą Florydę, gdzie planowały zaciągnąć się do cyrku. Cała trójka żyła nadzieją, że dzięki temu posunięciu uda im się ułożyć swoje dalsze losy tak, że już nikt nigdy nie zrobi im krzywdy. Niestety już po przejechaniu kilkudziesięciu kilometrów los się od nich odwrócił. Carrie ciężko się pochorowała, a kobieta spotkana w autobusie, Henrietta Beech, nie pozostawiła im cienia nadziei. Jeśli natychmiast nie udają się do lekarza – dziecko umrze. Rodzeństwo postanawia zaufać ciemnoskórej kobiecie, dzięki czemu wkrótce trafiają pod opiekuńcze skrzydła czterdziestoletniego wdowca, wybitnego i bogatego lekarza – Paula Sheffielda. To dzięki temu człowiekowi marzenia dzieci powoli zaczynają się ziszczać. Na boczny tor idą więc plany cyrkowe nastolatków. Przed Christopherem Dollangangerem otwiera się furtka umożliwiająca zostanie lekarzem, a Catherine rozpoczyna naukę w szkole baletowej. Nawet biedna ośmioletnia Carrie, mimo niewielkiego wzrostu i chorowitości będącej skutkiem zatrucia arszenikiem, zaczyna odżywać i coraz więcej się uśmiecha. Można więc śmiało powiedzieć, że wszystko idzie ku lepszemu, tyle że… to tylko pozory. Bo te dzieci nie potrafią zapomnieć. I nie potrafią przestać kochać. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że ich „miłości” są dość „niezwykłe” i zupełnie odbiegają od standardów, z którymi pogodzić może się ogół społeczeństwa. Czy mimo wszystko uda im się dopasować do otaczającej ich rzeczywistości? Czy znajdą swoje miejsce na świecie i będą żyli długo i szczęśliwie? A może zdecydują się na zgoła inną ścieżkę i oddadzą się znanej ludziom od wieków, słodkiej zemście? By poznać odpowiedzi na te pytania zapoznać musicie się z omawianą przeze mnie powieścią.\nPłatki na wietrze to druga część serii autorstwa amerykańskiej powieściopisarki, Virginii C. Andrews, opowiadająca tragiczną historię rodziny Dollangangerów. Cała seria powstała między 1979 a 1986 rokiem. Ostatniej części (zatytułowanej Ogród cieni), opowiadającej historię dziadków Cathy, autorka nie skończyła pisać. Po jej śmierci powieść ukończył Andrew Neiderman.\nOsobiście nie miałam okazji zapoznać się z pierwszą częścią cyklu (noszącą tytuł Kwiaty na poddaszu), w związku z czym odrobinę obawiałam się lektury Płatków na wietrze. Nie wiedziałam, jak bardzo powieść ta będzie zahaczać o wydarzenia mające miejsce w Kwiatach… i czy będzie mi brakowało lektury części pierwszej do zrozumienia tej drugiej. Na szczęści autorka tak pokierowała akcją, że czytelnik nie odczuwał niedoinformowania. Wydaje mi się nawet, że osoby które przeczytały Kwiaty na poddaszu mogą się czuć miejscami znudzone podczas czytania Płatków na wietrze. Virginia C. Andrews wielokrotnie nawiązuje do przeszłości i wspomina to, co przytrafiło się Dollangangerom w Foxwotrh Hall. I nie są to miłe opisy. Mnie te nawiązania umożliwiły poznanie wcześniejszych losów rodzeństwa i zrozumienie jak to wpłynęło na ich przyszłość. A wpłynęło zdecydowanie. Przez swoje pochodzenie i to co miało miejsce w domu dziadków Chris, Cathy i Carrie zostali naznaczeni na zawsze. I nikt, ani nic nie jest w stanie tego już zmienić. W zasadzie każda ich decyzja jest podyktowana wydarzeniami mającymi miejsce w przeszłości i zwykle odbiegają one od stereotypu zdroworozsądkowych decyzji.\nPłatki na wietrze nie należą do łatwych i przyjemnych książek. Nie spodziewałam się jednak, że powieść będzie taka, sama nie wiem, infantylna? Na przemian z tragicznymi wydarzeniami i dość nietypowymi posunięciami głównych bohaterów otrzymujemy dość niepoważne dialogi. Mimo tego, że akcja książki ciągnie się przez kilkanaście kolejnych lat, ta jedna rzecz nie ulega zmianie. Wypowiedzi rodzeństwa są zawsze na jednakowo niskim poziomie. Równocześnie otrzymujemy dobrze zbudowane i intrygujące opisy. W związku z tym popadłam w pewnego rodzaju konsternację. Bo nie wiem, czy to autorka nie poradziła sobie ze zbudowaniem dojrzałych dialogów, czy zawinił tłumacz, czy może wpływ na ich konstrukcję miało to, że powieść powstała przeszło 30 lat temu. Jest jeszcze ostatnia opcja, która moim zdaniem dominuje. Autorka próbowała przez te dialogi pokazać, z jakimi bohaterami mamy do czynienia i jak mogą skończyć się nieodpowiednie związki. Książka, mimo dość negatywnego wydźwięku, wciąga. Czytelnik chce wiedzieć, co wydarzy się dalej i co jeszcze może wydarzy się w życiu Dollangangerom. Niejednokrotnie odkładałam książkę na bok i przez kilka godzin trawiłam to, co właśnie przeczytałam. A potem wracałam do lektury i ponownie wsiąkałam w ten chory świat. Książkę polecam, choć z lekkim wahaniem. Trudno mi jednoznacznie stwierdzić, do jakiego typu odbiorcy jest ona skierowana. Mnie zszokowała, ale nie żałuję czasu, który jej poświęciłam. Może i Ty powinieneś ją przeczytać, drogi czytelniku?\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 23:36 6 komentarzy:\nEtykiety: książka, kwiecień 2012, ocena 4.5/6, otrzymana, Płatki na wietrze, recenzja, Świat książki, Virginia C. Andrews\nWspominałam w ubiegłym tygodniu, że czekam na kilka przesyłek? Cóż... kilka dotarło...\n1. Cichy wielbiciel - Olga Rudnicka: od ZwB\n2. Bilbord - J.D. Bujak: od ZwB\n3. Drapieżca - Terri Blackstock: od ZwB\n4. Testament Demoklesa - Marcin Wełnicki: od ZwB\n5. Smuga krwi - Johan Theorin: od ZwB\n6. A ziemia płonie - Samuel Black: od ZwB\n7. Farciara - Dorota Wachnicka: do recenzji od Wydawnictwa G+J Książki\n8. Zabójcze marzenia - Sophie Hannah: do recenzji od Wydawnictwa G+J Książki\n9. Ciąża i poród bez obaw - Iga Czernawska-Iliev: do recenzji od Wydawnictwa GWP\n10. Dziecięce dusze - Walter Makichen: prezent od blogerki Patrycji Kobak. Dzięki wielkie :)\n11. Z ukrycia - Erica Spindler: do recenzji od Wydawnictwa Mira\n12. Potem - Rosamund Lupton: do recenzji od Wydawnictwa Świat Książki\n13. Dziewczyna na Times Square - Paullina Simons: do recenzji od Wydawnictwa Świat książki\n14. Pyszne zapiekanki - di recenzji od Wydawnictwa Świat Książki\n15. Odlotowo - Michał Nowakowski: do recenzji od Wydawnictwa Wilga. Od razu powiem że grafika jest cudowna :)\nWszystkim Wydawcom i Portalom za książki bardzo dziękuję :)\nI nie komentuję...\nA teraz jeszcze kilka osobnych informacji.\nZ wieści od Wilgi:\nTinga Tinga to kraina pełna wspaniałych opowieści i niespodzianek! Inspiracją historii z Tinga Tinga są tradycyjne afrykańskie opowiadania o zwierzętach oraz Tingatinga\n– współczesny styl malarstwa Tanzanii.\nCzy wiesz, że dawno temu Kameloeon wcale nie zmieniał kolorów.\nBył smutny, nijaki i szary. A co się stało, kiedy zanurzył się w tęczy?\nOpowieści z Tinga Tinga to książki znane z bajek emitowanych w stacji MiniMini+. W maju ukażą się w tej serii zeszyty z ćwiczeniami i naklejkami.\nChciałabym Was również poinformować o bardzo ciekawej akcji (nie)promującej czytania. Filmik widziałam już wcześniej, ale udostępniam na prośbę Wydawnictwa Muza :)\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 15:55 18 komentarzy:\nEtykiety: akcje, Czytaj Zobacz więcej, Muza, stosik kwiecień 2012, Wilga, wolne myśli, zapowiedzi\nNowości, promocje, akcje ... :) Dla każdego coś dobrego :)\nZ nowości mam Wam dziś do zaprezentowanie pozycje Muzy i Wilgi. No to lecimy :)\nWydawnictwo Muza i najnowszy Zafón\nKsiążka już w sprzedaży. Jeśli nie jesteście pewni czy to pozycja dla Was, to zapraszam do poczytania fragmentu dostępnego TU :)\nI jeszcze troszkę z MUZodAjni :)\nA teraz Wilgowo i bardzo wyczekiwanie przeze mnie, czyli trzecia część Trylogii z Mercy Falls\nKsiążka już w sprzedaży :)\nNa koniec chciałabym poinformować Was o promocji, jaką dla klientów przygotowała Księgarnia Matras :)\nW dniach 21-24 kwietnia 2012 książki można będzie kupić z 25% rabatem. Specjalnie z okazji Światowego Dnia Książki :)\nJa się na każdą z tych rzeczy strasznie cieszę :) Kwiecień... mój ukochany miesiąc... tyle się dzieje :)\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 21:07 3 komentarze:\nEtykiety: Matras, Muza, nowości wydawnicze, Światowy dzień książki, Wilga, wolne myśli, zapowiedzi, zaproszenia\nZ jogą za pan brat („Szybka i prosta joga” Christina Brown)\n„Szybka i prosta joga” Christina Brown\nLubisz ćwiczyć? A ty? No a ja? Cóż, ze mną jest tak, że codziennie obiecuję sobie, że to będzie ten dzień, w którym wezmę się za siebie. Budzę się rano i zaczynam wizualizację. Leżę na podłodze w salonie i robię brzuszki. Później wdrapuję się na piłkę do pillatesu i wykonuję kilka podstawowych ćwiczeń. Na koniec uspakajam mięśnie i idę do łazienki. Tak, idealny początek dnia. Dobrze, że to tylko wyobraźnia. Dzięki niej wyrzuty sumienia szybko mijają (w końcu gimnastyka się odbyła, to co że tylko w moim umyśle?), i mogę odwrócić się na drugi bok – w końcu, dzięki zaoszczędzonemu na ćwiczeniach czasowi, mam 15 dodatkowych minut na sen. W drodze do pracy obiecuję sobie, że jeśli późnym popołudniem pogoda dopisze, to wyruszę na marsz z kijkami. Już czuję na policzkach delikatny powiew wiatru i napięcie mięśni. Od razu mi lepiej. Ale gdy wychodzę z pracy, mimo świecącego słońca, nie jestem w stanie się zmobilizować. Chcę tylko znaleźć się w domu i odpocząć. Siedząc wieczorem na kanapie widzę siebie samą kładącą się na podłodze i wykonującą ćwiczenia rozciągające. Nie potrafię jednak zmusić ciała by się przeniosło na ziemię. Tak mija cały dzień a jedyna aktywność jaką funduję mojemu ciału to gimnastyka umysłu. Tak, tę formę rekreacji opanowałam do perfekcji. Codziennie jednak wierzę, że następnego dnia uda mi się pójść o krok dalej i rozruszać odrobinę rozlazłe po zimie ciało. Prawdziwa mobilizacja nastąpiła wczoraj. Sięgnęłam na półkę recenzencką i zapoznałam się z poradnikiem Szybka i prosta joga autorstwa Christiny Brown. Jakie są efekty tej lektury? Dziś po pracy zrobiłam wdech-wydech, siadłam na podłodze i „wykonałam” kilka asan. I to nie w wyobraźni, tylko na jawie!\nKsiążkę zasadniczo podzielić można na dwie części. Pierwsza z nich traktuje o teorii jogi. Dowiadujemy się z niej o co tak naprawdę chodzi w jodze, jaka jest jej podstawa i do czego można ją wykorzystać. Autorka prostymi słowami tłumaczy w czym rzecz. Bo joga to tak naprawdę stan umysłu. Najważniejsze jest oddychanie. To nie ciało ćwiczymy, tylko umysł. To znaczy inaczej, ciało ćwiczymy przy okazji ćwiczeń umysłu. Dzięki jodze wyciszamy się, zapominamy o przeszłości, nie myślimy o przyszłości. Jest tylko tu i teraz. A teraz jest oddychanie i na nim należy się skupić. To faktycznie doskonale odpręża. Pozwala zapomnieć. Bardzo podobało mi się tych kilkadziesiąt minut, które poświęciłam dziś na to wyłączenie się. Jedynym problemem było to, że… nie znam się na jodze. Zaczynałam więc od wczytaniu się w opis danej pozycji. Później wyobrażałam sobie to ćwiczenie i ponownie czytałam, co powinnam zrobić. Dopiero po tym zaczynałam ćwiczyć i… zaraz na początku zaczynałam coś mieszać. Ale oddychałam, a to się liczy. Chyba. Dla mnie na pewno się liczyło.\nDruga część omawianego poradnika to właśnie opis poszczególnych ćwiczeń wraz z pomocnymi fotografiami, doskonale je obrazującymi. Jest ona zdecydowanie obszerniejsza w porównaniu do pierwszej „połowy” Szybkiej i prostej jogi. Jest również odrobinę trudniejsza do przyswojenia. To oczywiście przez opis ćwiczeń, który dla osoby nie mającej wcześniej styczności z jogą może wydawać się odrobinę niewykonalny. Jednak, tak jak wspomniałam już wcześniej, kilkukrotna lektura poszczególnych asan sprawia, że zaczynamy rozumieć jak powinny być one wykonane. Mniej więcej rozumiemy.\nOgólnie powiedzieć mogę, że poradnik przypadł mi do gustu. Spodobała mi się idea samej jogi i to, co mogę dzięki niej osiągnąć. Ćwiczenia zaprezentowane w Szybkiej i prostej jodze podzielono według zastosowania. Możemy tu znaleźć pozycje, które wykonać można w domu i takie, które nadają się do pracy. Na chłodny poranek i na leniwy wieczór. Na chwilę stresu i na momenty roztargnienia. Na każdą okazję. Mam nadzieję, że uda mi się je stosować. Jak tylko się ich nauczę. Polecam książkę Christiny Brown każdemu. Warto poznać taką jogę.\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 19:13 4 komentarze:\nEtykiety: Christina Brown, książka, kwiecień 2012, Muza, ocena 5/6, otrzymana, poradnik, recenzja, Szybka i prosta joga\nNiezapomniane zapomnienie... W zapomnieniu - Agnieszka Lingas-Łoniewska\nJuż wkrótce do księgarń trafi kolejna książka Agnieszki Lingas-Łoniewskiej - W ZAPOMNIENIU.\nJa już nie mogę się doczekać, liczę że Wy również.\nPoniżej mała zajawka i ostateczna wersja okładki :)\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 19:57 17 komentarzy:\nEtykiety: Agnieszka Lingas-Łoniewska, Novae Res, W zapomnieniu, zapowiedzi\nPo wielu perturbacjach, które miały miejsce w młodości Charlotte Gold, młoda prawniczka podjęła decyzję o swego rodzaju separacji od społeczeństwa. Oczywiście nie odizolowała się zupełnie i nie wyprowadziła się do samotni gdzieś w jakiejś afrykańskiej głuszy, ale ostrym cięciem skończyła z przeszłością. Zrezygnowała z prestiżowego stypendium, zostawiła pasjonujący ją kontynent, zapomniała o tym co w krótkim czasie osiągnęła i wróciła w rodzinne strony – do Filadelfii. Tam, zapominając o dotychczasowej ścieżce zawodowej, złożyła podanie o pracę i dość szybko została obrońcą z urzędu. Śmierć matki była tym wydarzeniem, które zapoczątkowało lawinę nieszczęść w życiu Charley. Przed laty, podłamana faktem rychłej utraty rodzicielki, oddaliła się od mężczyzny, którego kochała całym swym jestestwem. On nie był jej dłużny i jeszcze w trakcie trwania ich związku znalazł kobietę, która w każdym calu zaspakajała jego wymagania. Tak oto rozpadł się kilkuletni i, wydawałoby się dość stabilny, związek Charlotte z Brianem. W zasadzie trudno dziwić się dziewczynie, że postanowiła zupełnie zmienić swoje życie, by jak najszybciej zapomnieć o bolesnej przeszłości. W końcu co lepiej leczy rany od upływu czasu? Pozostawanie więc w tym samym miejscu, wśród tych samych ludzi niosłoby ryzyko, że lek nie zadziała dość szybko. Niestety, główna bohaterka powieści porzucając przeszłość zapomniała o jednej zasadniczej sprawie – nie rozliczyła się z nią. Przez co tak naprawdę nigdy nie zapomniała, nie wybaczyła, nie uleczyła złamanego serca. Kiedy więc pewnego dnia, tuż po rozprawie jednego z licznych klientów, Charlotte spotyka w swoim gabinecie ducha z przeszłości, nie jest w stanie zrozumieć co się dzieje. Czyżby Brian mimo upływu niemal dekady zmienił zdanie? Czyżby po tylu latach zrozumiał, że jedyną, prawdziwą miłością jego życia jest właśnie Charlotte? Może rozwiódł się z piękną żoną, która okazała się zołzą bo zrozumiał, że ślub z nią był błędem? A może… nie, to nie możliwe. Po tylu latach Brian nie może wciąż, tak jak Charlotte, rozpamiętywać i wspominać ich związku. Prawda? No niestety prawda. Bo Brian nigdy nie był na tyle sentymentalny, by to robić. Raz podjęta decyzja zostawała z nim już na zawsze i nie było od niej odwrotu. A teraz... cóż. Teraz Brian znalazł się w dość kłopotliwej sytuacji i bez pomocy doświadczonej i zawsze zaangażowanej Charlotte, najpewniej nie da sobie rady. Ma w końcu tyle pracy, tyle obowiązków, no i żonę na głowie. Nie ma się więc co mu dziwić, że niczym tonący chwycił się ostatniej deski ratunku i zwrócił o pomoc do byłej dziewczyny. Kto jak nie ona wybroni podejrzanego o kolaborację z nazistami Rogera Dykmansa, który za nic w świecie nie chce zeznawać i opowiedzieć co naprawdę wydarzyło się przed laty. Czy to możliwe, że brat wydał brata? Czy to w ogóle prawdopodobne, by jeden brat przez lata wojny dzielnie pomagał Żydom, a drugi bez żadnych skrupułów wydał członka rodziny? Czemu nie chce nic mówić? Dlaczego zamyka się w sobie na każde wspomnienie lat wojny? Jaki z tym wszystkim ma związek tajemniczy, ręcznie robiony zegar roczny? I gdzie można go znaleźć? Czy powrót do Europy odświeży pamięć Charlotte? Czy decyzja o pomocy Brianowi okaże się najgorszą z możliwych opcji? Czy może na drodze Charley stanie ktoś, kto wstrząśnie jej życiem u podstaw i sprawi, że kobieta ponownie ujrzy świat w kolorach? By się tego dowiedzieć koniecznie musicie sięgnąć po zdumiewające i trzymające w napięciu Dziedzictwo.\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 22:02 3 komentarze:\nEtykiety: Baza recenzji Syndykatu ZwB, Dziedzictwo, G+J, książka, kwiecień 2012, ocena 5/6, otrzymana, Pam Jenoff, recenzja\nBoziu, odnoszę wrażenie, że gdzieś się zakupiłam... gdzieś w okolicach pierwszego dnia miesiąca. Pamiętam, że był marzec i nagle... zaś połowa miesiąca. Kwiecień w pełni, deszcz leje się z nieba a ja nie wiem co się dzieje. Masakra. Czuję, że kwiecień będzie kolejnym tragicznym miesiącem pod względem ilości przeczytanych książek. Ale jak czytać, kiedy człowiek ma ciągłego doła albo nieustannie myśli o pracy. W pracy o pracy, po pracy o pracy, w śnie o pracy, po przebudzeniu o pracy... A jak nie myśli o pracy to myśli o innych odrobinę dołujących sprawach. Cóż... Nic jednak na to nie poradzę, pozostaje mi wierzyć, że w końcu się wszytko poukłada :)\nJeszcze tytułem wstępu i małego "o sobie" poinformuję Was, że w dniu wczorajszym (dziś w sumie odrobinę również) imprezowałam. Zaprosiłam "moich ludzi" i świętowaliśmy moją 28 wiosnę. Działo się. Poniżej mała fotorelacja. Kto był to wie, kto nie to... :)\nŁadnie się uśmiechamy, prawda :) Cóż, mój małż nie uznaje powtórek więc wyszło jak zawsze :)\nA teraz to na co wszyscy czekają, czyli pierwszy stosik kwietniowy. Na szczęście skromniutki. Ale czekam na kilka przesyłek więc... eh\n1. Płatki na wietrze - Virginia C. Andrews: konkursowo - recenzyjna od Świata Książki :)\n2. Zauroczenia - Pamela Wells: za punkty od Granice.pl :) Pewnie wyjdzie gdzieś dalej w świat :)\n3. Domena - Gaspar Lopez Torres: do recenzji od Albatrosa :)\n4. Co się przydarzyło tej małej dziewczynce? - Asa Lantz: do recenzji od Świata Książki :) Dzięki wielkie :)\nNie ma masakry, prawda? Ale to nie zmienia postaci rzeczy, że na półce do recenzji leży tona książek, a ja jakoś tak... nie mam siły czytać :(\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 12:00 19 komentarzy:\nEtykiety: stosik, stosik kwiecień 2012, wolne myśli\n„Wampirze serce” J.R. Ward\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 09:43 7 komentarzy:\nEtykiety: Baza recenzji Syndykatu ZwB, J.R. Ward, książka, kwiecień 2012, ocena 4.5/6, otrzymana, recenzja, Videograf II, Wampirze serce\nŚwiat jest wielki i piękny. Niemal identycznie jest z Wydawnictwem Świat Książki. Niemal... bo świat Świata Książki jest wciąż jeszcze zbyt mały. W związku z tym należy go powiększyć. Jesteś blogerem/blogerką i chciałbyś/chciałabyś zostać recenzentem wspomnianego wcześniej wydawnictwa? Nic prostszego :) Wystarczy napisać do Pani Agnieszki (kontakt TU). To oczywiście nie wszystko. Wszyscy nowi blogerzy mogą wziąć udział w organizowanym przez Świat Książki i Weltbild konkursie, zasady poniżej :)\n1. ŚK ma do rozdania 10 wydruków cyfrowych „Płatków na wietrze” dla nowych Glogerów (czyli egzemplarzy wydrukowanych specjalnie dla Was, nie ostateczną wersję książki, tylko tzw. egzemplarz recenzencki):\n2. W zgłoszeniu należy proszę o pełne dane adresowe ORAZ numer telefonu – książki będziemy wysyłać kurierem, więc numer telefonu jest nam bardzo potrzebny.\nA tu nieco informacji o pozycji, którą należy zrecenzować :)\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 21:25 5 komentarzy:\nEtykiety: konkurs, Świat książki, zapowiedzi, zaproszenia\nDziś nadszedł czas na zaprezentowanie pierwszej z trzech prac z miejsca czwartego. Liczę, że spodoba się Wam równie mocno, jak i mnie :)\nChciałabym Was również bardzo przeprosić za to że mój blog ostatnio raczej statyczny się zrobił a recenzji na nim jakoś malutko. Wciąż nie doszłam do siebie. Trudno mi się skoncentrować na czytaniu, a jak już przeczytam to nie mam siły pisać. Teraz jeszcze do tego doszły święta. Codziennie obiecuję sobie, że wezmę się za siebie i codziennie się to nie udaje. Modle się gorąco aby ten czas w końcu się skończył.\nAle powiem Wam, że przez święta wysłuchałam 2 części Igrzysk śmierci (audio). I jak skończę część trzecią to postaram się napisać jedną wspólną recenzję. Co prawda audiobooki pozyskałam dopiero w tym roku ale chyba w ramach odstępstwa zaliczę sobie je jako wyzwanie Z półki. Zobaczymy...\nA teraz już praca Dizzy, która uplasowała się w Konkursowie 10 na czwartym miejscu.\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 08:40 3 komentarze:\nJak w temacie, w ramach świątecznego odprężenia (choć nie wiem czy wytężona praca przez kilka dni mająca na celu ugotowanie jak największej ilości przysmaków a następnie próba zjedzenia tego wszystkiego w dwa dni może zaliczać się pod "odprężenie"), chciałabym zaprosić Was do kilku, a w zasadzie do dwóch toczących się w sieci konkursów.\nNa pierwszy ogień idzie najnowsza (choć nie taka znowu nowa) książka Agnieszki Lingas-Łoniewskiej. Portal Duże Ka postanowił zorganizować konkurs, w którym do wygrania jest "Szósty" autorstwa Agnieszki. Zabawa trwa od 6 kwietnia do 6 maja. Więcej na temat samego konkursu TUTAJ :)\nDrugim konkursem, do którego pragnę Was zaprosić jest ten, organizowany przez jedną z sieci księgarskich - Matras. Szczegóły konkursu "dla każdego" :) znajdziecie tutaj :)\nDodatkowo chciałabym wszystkim moim czytelnikom życzyć zdrowych i radosnych świąt oraz dużo, duuuużo czasu, który z czystym sumieniem poświęcić będziecie mogli dobrym książkom.\nDodam jeszcze, ze wkrótce na łamach SdiM pojawi się nowy konkurs, może nie będzie on należał do tych ogromnych, ale na pewno będzie ciekawy :)\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 15:53 3 komentarze:\nEtykiety: Agnieszka Lingas-Łoniewska, konkursy, Matras, Szósty\nW drodze do zatracenia („Grzech Ojca” Daniel Radziejewski)\nPREMIERA KWIECIEŃ 2012!!!\n„Grzech Ojca” Daniel Radziejewski\nZdecydowanie bardzo lubię gościć w mych skromnych progach powieści, które nie miały jeszcze swojej oficjalnej premiery. Gdy więc Wydawnictwo Novae Res zaproponowało mi lekturę Grzechu ojca, w zasadzie nie zastanawiałam się nad tym ani przez chwilę. Takie okazje nie zdażają się w końcu codziennie. Dopiero po podjęciu decyzji stwierdziłam, że wypadałoby wiedzieć cos więcej na temat lektury, którą wkrótce ma się przeczytać. Sięgnęłam więc po notę wydawcy zamieszczoną na obwolucie i… zamarłam. Tego się nie spodziewałam. Jeśli chcecie się dowiedzieć, o czym tak naprawdę jest ta książka, koniecznie doczytajcie tę recenzję do końca, a następnie sięgnijcie po powieść. Warto.\nPrzemysław Próchnicki, główny bohater powieści Daniela Radziejewskiego – Grzech ojca jest młodym, przystojnym dziennikarzem ostrowskiej gazety dumnie dzierżącej tytuł Rzeczniepospolitej. Choć nie można nazwać go „starym wyjadaczem” ani „osobowością medialną”, zdecydowanie zalicza się do grona bezkompromisowych redaktorów. Tematy, które porusza w swoich artykułach nigdy nie są banalne, a konkluzje które wyciąga sprawiają, że ludzie zaczynają się zastanawiać, czy ten młody człowiek przez przypadek nie ma racji. W ciągu kilku lat jakie Przemek przepracował w macierzystej redakcji, zdobył rzeszę fanów i to nie tylko w otoczeniu ściśle ostrowskim ale na terenie całego kraju. Jego popularność wzrastała z dnia na dzień coraz mocniej ugruntowując zdobytą przez niego pozycję w środowisku dziennikarzy śledczych. To chyba przede wszystkim ze względu na zawodową butę i nieustanną chęć udowadniania, że świetnie wykonuje swoją pracę, Próchnicki postanawia zająć się tematem, który wielokrotnie był już poruszany na łamach wszelakiej maści pism. Latem 2006 roku Przemysław zasiada więc za swym biurkiem, uruchamia komputer i zaczyna pisać pierwsze zdania w artykule dotyczącym malwersacji pieniędzy zebranych podczas narodowej zbiórki zorganizowanej przez Radio Wiara, na rzecz ratowania postawionej w stan upadłości Stoczni Gdańskiej. Szefem wspomnianego radia oraz pomysłodawcą akcji ratunkowej jest nie kto inny jak sam ksiądz Eugeniusz Szafron. Podczas gdy wszyscy Polacy, jak jeden mąż, przelewali każdy posiadany grosz na konto tego zacnego i ogromnie szanowanego przedstawiciela kościoła katolickiego, nikt nie przypuszczał, że środki te nigdy nie trafią we właściwe ręce. Datki z kwesty, szacowane na kilka milionów złotych, miały pomóc rozwiązać nie tylko doraźne problemy firmy, ale i postawić ją na nogi i umożliwić jej spokojne działanie przez dłuższy czas. Niestety nikt nigdy oficjalnie nie podał do wiadomości publicznej kwoty jaką udało się zebrać i gdzie ona trafiła. Jedno jest pewne – nie do stoczniowców. Jak się jednak okazało znaleźli się ludzie, którym faktycznie leżała na sercu pomoc upadającej firmie. Niestety osoby te, będący równocześnie bliskimi współpracownikami księdza Eugeniusza, zginęły w niewyjaśnionych okolicznościach. Kto, jak i dlaczego? Kiedy i gdzie? To tylko kilka podstawowych pytań, z całej setki, jeśli nie tysięcy im podobnych, które czytelnik zadaje sobie podczas lektury Grzechu ojca. Kim w rzeczywistości jest ksiądz Eugeniusz Szafron? Jakie ma intencje? Co jest w stanie zrobić, by osiągnąć założony cel? Czy Przemysławowi Próchnickiemu uda się zdobyć nowe dowody w sprawie zbiórki pieniędzy na Stocznię Gdańską? Gdzie doprowadzą go drobne ślady, które całkiem niespodziewanie zaczną pojawiać się podczas prowadzonego przez niego śledztwa? Co tak naprawdę wydarzyło się kilka lat wcześniej? Czy Przemek poniesie konsekwencje wtykania nosa w nie swoje sprawy? By się tego dowiedzieć koniecznie musicie sięgnąć po powieść Daniela Radziejewskiego zatytułowaną Grzech ojca.\nWciąż nie doszłam do siebie po właśnie zakończonej lekturze. Za każdym razem gdy myślę, że mam ją już za sobą, przypomina mi się jakiś fragment sprawiający, że na nowo zaczynam przeżywać zdarzenia zaprezentowane mi przez autora. Zdarzenia które, co warto zaznaczyć, podyktowane były prawdziwą historią. Oczywistym wydaje się być fakt, że część zawartych w powieści informacji, to fikcja literacka. Jeśli jednak choć połowa z nich, ba, trzydzieści procent, jest prawdziwych, to aż strach pomyśleć, jakie trzęsienie ziemi wywoła jej pojawienie się na rynku wydawniczym. Każdy rozdział powieści wprost buzuje ilością nagromadzonych w nim emocji. Każdy akapit otwiera przed nami kolejne drzwi, za którymi znajduje się coraz to bardziej krystalizujące się oblicze jednego z głównych bohaterów. W pewnym momencie czytelnik zaczyna zastanawiać się, o jakim grzechu autor mówi. Gdy już wydaje się nam, że uchwyciliśmy wątek i wiemy jak rozegrają się dalsze losy bohaterów okazuje się, że wcale nie wiemy wszystkiego. Co więcej, znamy jedynie namiastkę faktów, która absolutnie nie wystarczy do tego, by odpowiedzieć sobie na wszystkie dręczące nas pytania. Gdy już wydaje się, że więcej niewiadomych nie może pojawić się w jednej powieści, okazuje się, w jak wielkim błędzie byliśmy. To właśnie wówczas czytelnik zaczyna zastanawiać się, kto jest tym grzeszącym ojcem. Czy na pewno jest nim postać, którą mieliśmy na celowniku niemal od początku lektury? A może to jedynie ułuda, podły i nieudany żart? Tego wszystkiego dowiecie się zagłębiając się w lekturę powieści Grzech ojca.\nKsiążka napisana została w przystępny i ciekawy sposób. Miejscami język, którym posługuje się autor jest pasjonujący, wręcz hipnotyzujący. Czytelnik chce czytać więcej i więcej, nie może się oderwać. Powieść wciąga już na samym początku i trzyma w napięciu aż do końca. W zasadzie trudno w niej znaleźć słabe momenty, choć nie mogę powiedzieć, by jednakowy poziom był utrzymywany przez całą książkę. Nie zmienia to jednak faktu, że całość czyta się płynie, a lektura pozostaje w pamięci na długo. Mnie Grzech ojca zszokował. Choć zdawałam sobie sprawę z niektórych faktów, które zostały w tej powieści przytoczone, to jednak nie miałam pojęcia, że miały one tak daleko idące konsekwencje i że u ich podstaw leżą ogromne zbrodnie. Jak już wcześniej wspomniałam, jeśli choć cześć z tego, co napisał autor jest prawdą, to … będzie się działo. Z całego serca polecam lekturę Grzechu ojca autorstwa Daniela Radziejewskiego, książka lada dzień pojawi się w księgarniach. Zdecydowanie warto przeczytać.\nAutor: Sylwia Szymkiewicz-Borowska o 08:49 11 komentarzy:\nEtykiety: Baza recenzji Syndykatu ZwB, Daniel Radziejewski, Grzech Ojca, książka, kwiecień 2012, Novae Res, ocena 5/6, otrzymana, recenzja


Zaskakujące wnioski na temat nadużywania substancji w kampusach uniwersyteckich - Prywatny Ośrodek Leczenia Uzależnień "Koninki"\nStrona główna / Problem uzależnienia / Zaskakujące wnioski na temat nadużywania substancji w kampusach uniwersyteckich\nNadużywanie narkotyków i alkoholu w college'u\nDoświadczenie amerykańskiego college'u, w idealnej sytuacji, jest poszerzającym się czasem wyzwolenia i nauki. Dla typowego studenta w wieku college'u, wkraczającego w młodą dorosłość i uwolnionego od ograniczeń władzy rodzicielskiej, istnieje wiele możliwości odkrywania siebie i rozwoju.\nA jednak, perspektywy nie zawsze są różowe.\nWedług Substance Abuse and Mental Health Services Administration (SAMHSA), używanie alkoholu, tytoniu i nielegalnych narkotyków jest wyższe wśród studentów w wieku studenckim niż w jakimkolwiek innym przedziale wiekowym.\nFakt ten koreluje z różnymi czynnikami, w tym z problemami zdrowia psychicznego, takimi jak lęk i depresja, niestabilne życie rodzinne, zmniejszone przywiązanie interpersonalne i mniejsza zdolność do tolerowania frustracji, w połączeniu z wieloma stresorami związanymi z samym życiem w college'u: pracą, pracą, stażami, presją społeczną i mediami społecznościowymi, między innymi.\nTutaj badamy trzy główne kategorie nadużywania substancji w college'u - alkohol, marihuana i Adderall - zanim przejdziemy do konkretnych sposobów, że Recovery Centers of America może zaoferować natychmiastową pomoc.\nNagminne picie w college'u\nIstnieją dobre i złe wieści. Dobrą wiadomością jest to, że zgodnie z 2019 badania z National Institute on Drug Abuse (NIDA), raportowanie na temat trendów z poprzedniego roku, nie było stały spadek w binge picia wśród studentów college'u-osiągając wszech czasów niski w 2018 roku. Złe wieści są takie, że alkohol pozostaje najczęściej nadużywaną substancją wśród studentów college'u, z 33% studentów college'u zgłaszających binge drinking w danym miesiącu; 9% studentów college'u rozwijających zaburzenia związane z używaniem alkoholu; 1 519 rocznych zgonów związanych z alkoholem wśród studentów college'u w wieku 18-24 lat; 696 000 napaści z udziałem jednego studenta atakującego drugiego, z napaściami seksualnymi, oddzielnie, w sumie szacunkowo 97 000; i tysiące udających się na izbę przyjęć z powodu przedawkowania alkoholu, z upośledzonym oddychaniem i obniżonym tętnem, ryzykując drgawki, uszkodzenie mózgu i śmierć.\nPonadto spożywanie alkoholu powoduje problemy w nauce - jeden na czterech studentów zgłasza takie problemy, jak opuszczanie zajęć lub zaległości w nauce spowodowane piciem. Porównując studentów, którzy piją trzy razy w tygodniu i tych, którzy nie piją wcale, okazało się, że ci pierwsi prawie sześciokrotnie częściej (40% do 7%) osiągali słabe wyniki na testach z powodu picia. Prawdopodobieństwo opuszczenia zajęć z tego powodu było również pięciokrotnie większe (64% do 12%).\nMarihuana w college'u\nPodczas gdy spożycie alkoholu spadło do historycznego minimum, używanie marihuany jest najwyższe od 35 lat wśród studentów college'u, zgodnie z raportem NIDA za 2018 rok. Jest to część większego trendu wśród młodych dorosłych w wieku 19-22 lat, z rekordową liczbą 43% zgłaszających używanie marihuany w ciągu ostatniego roku, a także z podobnymi wskaźnikami zarówno wśród studentów college'u, jak i osób spoza uczelni. Istnieją jednak pewne rozbieżności, jeśli chodzi o wskaźnik codziennego zażywania marihuany w tej grupie wiekowej - jeden na dziewięciu studentów szkół średnich i jeden na siedemnastu studentów szkół wyższych.\nBadanie ujawniło, że palenie, waporyzacja lub spożywanie marihuany w postaci kapsułek jest powszechną praktyką wśród studentów college'u, a inne alarmujące statystyki wskazują na niemal codzienne używanie marihuany przez sześć procent populacji college'u. Jednym z powodów do niepokoju jest wpływ, jaki ma to na wyniki w nauce - badania wykazały, że zażywanie marihuany upośledza uczenie się i pamięć. Dalsze obawy koncentrują się na dalsze korzystanie z marihuany po ukończeniu studiów i potencjał ryzyka zaburzeń używania substancji wynikających z tego.\nNadużywanie Adderall na kampusach uczelni\nKorzystanie z tak zwanych "narkotyków studiów", takich jak Ritalin i Adderall (ale zwłaszcza ten ostatni), wzrosły dramatycznie wśród studentów uczelni w ciągu ostatnich dwóch dekad.\nAdderall i Ritalin są leki pobudzające na receptę stosowane w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, który upośledza uwagę i koncentrację. Ale są one powszechnie nadużywane przez ludzi, zwłaszcza studentów college'u, którzy często kupują je od innych studentów na receptę. Na przykład, badanie opublikowane w 2005 roku w Society for the Study of Addiction wykazało, że ponad połowa wszystkich studentów college'u posiadających receptę została poproszona o sprzedanie leku innym studentom. Chociaż dokładne szacunki dotyczące zakresu nadużywania tego narkotyku wśród całej populacji studentów college'u znacznie się różnią, zakres jego używania jest oszałamiający w każdym aspekcie.\nPowszechną postawą wśród studentów jest dyskontowanie ryzyka, na podstawie tego, że Adderall jest legalny lek zatwierdzony przez FDA, nadając namacalne krótkoterminowe korzyści dla ich wyników w nauce. Jednak to pomija nielegalne środki, dzięki którym uzyskali to, co jest w rzeczywistości sklasyfikowane jako narkotyk Schedule II, amfetamina, która, oprócz potencjału tolerancji, uzależnienia i wycofania, może powodować wzrost ciśnienia krwi i tętna, a nawet bardziej poważne zagrożenia dla serca.\nOpcje leczenia nadużywania alkoholu i narkotyków w college'u\nTeraz, jeśli jesteś w college'u i zmagasz się z narkotykami lub alkoholem, RCA posiada wyspecjalizowany stacjonarny program odwyku od narkotyków i alkoholu, zaprojektowany specjalnie dla młodych dorosłych. Tak jak wczesna dorosłość ma swój własny zestaw wyzwań, tak samo uzależnienie na tym etapie życia. Program Young Adults jest dostosowany do wyzwań rozwojowych młodych mężczyzn i kobiet w wieku od 18 do 34 lat, ponieważ przecinają się one z ich powrotem do zdrowia. Niektóre wspólne zaburzenia współwystępujące leczone wraz z uzależnieniem obejmują depresję, ADD i zaburzenia odżywiania, między innymi. Pod opieką klinicystów przeszkolonych specjalnie do zajmowania się tą populacją, zyskują oni również dzięki wsparciu rówieśników, jak również dzięki przynależności do grup specyficznych dla danej płci.\nI na koniec słowo do rodziców: czy martwią się Państwo, że Państwa syn lub córka na studiach może zmagać się z uzależnieniem od substancji psychoaktywnych? RCA zdaje sobie sprawę z tego, jak trudny jest to czas dla Państwa i Państwa rodzin i docenia, jak ważne jest, aby rodziny były zaangażowane w leczenie i powrót do zdrowia swoich bliskich - badania wykazały związek pomiędzy zaangażowaniem rodziny a zwiększonym odsetkiem skutecznego leczenia i długotrwałego powrotu do zdrowia. W tym celu nie tylko podejmujemy wszelkie działania, aby zapewnić najwyższą jakość opieki dla Twojego dziecka na każdym poziomie - umysłu, ciała i ducha - ale także oferujemy pomoc w zakresie uzależnień od narkotyków i alkoholu dla członków rodziny, aby zapewnić Tobie i Twojej rodzinie różne usługi wsparcia, w tym grupy wsparcia dla rodzin, terapię, webinaria i wydarzenia związane z uzależnieniami.\nNajtrudniejszą częścią procesu zdrowienia jest wydarzenie, które zmienia życie - poproszenie o pomoc. Niektórzy nazywają to cudem...\nJak wynika z nowego badania opublikowanego w San Fransisco Chronicle, liczba osób zażywających narkotyki w San Francisco przewyższa...\nE! NewsW najbliższymczasiefaniAnne Hathaway nie zobaczą jej popijającej koktajle. Gwiazda ogłosiła publicznie, że przestała pić -...\nWiele dróg do uzdrowienia w 2020 r.\nW ciągu ostatnich 80 lat Anonimowi Alkoholicy stanowili złoty standard w zdrowieniu. Liczba członków AA wynosi ponad 2,1 miliona...


Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski: gloryfikacja UPA stała się kultem państwowym - Polskie Radio 24 - polskieradio24.pl\n07.07.19 Ks. Tadeusz Isakowicz-Zalewski: dzięki staraniom rodzin i środowisk kresowych udało się częściowo przełamać milczenie wokół wydarzeń na Wołyniu\nPiotr Dmitrowicz: ekshumacja w Hucie Pieniackiej powinna być przeprowadzona przez Polaków\nOstatnia aktualizacja: 28.02.2019 12:32\nSprawa mordu w Hucie Pieniackiej jest zakłamywana przez stronę ukraińską. Sugeruje się, że za zbrodnię byli odpowiedzialni Niemcy. To kłamstwa powielane od lat - powiedział w Polskim Radiu 24 Piotr Dmitrowicz, historyk. O trudnych relacjach polsko-ukraińskich mówił także dr Łukasz Jasina z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych.\n07'38 28.02.19 Piotr Dmitrowicz: ekshumacja w Hucie Pieniackiej powinna być przeprowadzona przez Polaków\n19'47 28.02.2019 Łukasz Jasina o relacjach polsko-ukraińskich\n75 lat temu, 28 lutego 1944 roku, złożony z ukraińskich ochotników do dywizji SS "Galizien", 4 pułk policji SS dokonał pacyfikacji Huty Pieniackiej niedaleko Lwowa, mordując 850-900 osób. W liczącej ponad tysiąc mieszkańców wsi ocalało ich około 160.\nTymczasem, planowane są badania archeologiczne na terenie Huty Pieniackiej. Ekshumacje prowadzić ma ukraińskie przedsiębiorstwo kierowane przez Swiatosława Szeremetę - sekretarza ukraińskiej międzyresortowej komisji do spraw upamiętnień. Jak poinformował on Polskie Radio, nie ma planów, aby w badaniach w sposób czynny uczestniczyli polscy specjaliści, a celem ekshumacji jest weryfikacja liczby ofiar.\n- Ekshumacje w Hucie Pieniackiej powinny być przeprowadzone przez Polaków, ewentualnie przy współpracy Ukraińców. Od lat domagamy się zgód na ekshumacje. Na Ukrainie problemów nastręczają nawet ekshumacje Legionistów i żołnierzy poległych we wrześniu 1939 - mówił na naszej antenie Piotr Dmitrowicz, dodając przy tym, że podobnych miejsc do Huty Pieniackiej jest za naszą wschodnią granicą więcej. - Dziś Huta Pieniacka to szczere pole, pomnik stoi w obrysie kościoła, który tam kiedyś stał. Dookoła są łąki, zagajnik, pola. Po wsi, która liczyła ponad tysiąc mieszkańców nie pozostał kamień na kamieniu. Takich miejsc na Wołyniu jest jeszcze kilkaset - wskazywał.\nUkraina niemal od dwóch lat zakazuje stronie polskiej prowadzenia ekshumacji i upamiętnień polskich ofiar. - Sprawa mordu w Hucie Pieniackiej jest zakłamywana przez stronę ukraińską. Sugeruje się, że za zbrodnię byli odpowiedzialni Niemcy. To kłamstwa powielane od lat - tłumaczył Piotr Dmitrowicz. - Nie ma pola manewru do niuansowania sprawy Huty Pieniackiej. To była zbrodnia, która wpisuje się w szereg mordów ludobójczych od 1943 roku. Jeśli Ukraińcy nie staną w prawdzie, to nie będzie szansy na jakikolwiek dialog - pointował historyk.\nZdaniem dr Łukasza Jasiny z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, postawa strony ukraińskiej, którą obecnie obserwujemy, to "gest nieprzyjazny i rewanżystowski" związany z badaniami archeologicznymi prowadzonymi przez stronę polską wiosną ub. roku w Hruszowicach. Ekshumacje IPN wykluczyły, by w Hruszowicach pochowano członków UPA.\n- Wobec Ukrainy niezbędna jest asertywność. Dlaczego nie mają mieć prawa do pochówku cywilne ofiary zbrodni nacjonalistycznych na terenach dawnych Kresów II Rzeczpospolitej? - pytał w PR24 Łukasz Jasina. Jednocześnie podkreślał, że dobre relacje polsko-ukraińskie są obu stronom bardzo potrzebne. - Prawie 5 proc. ukraińskiego PKB to pieniądze wysyłane z naszego kraju. Ukraina nie potrzebuje skonfliktowanej Polski - dowodził Jasina.\nOfiarami ukraińskich ochotników do SS "Galizien" i oddziałów ukraińskich nacjonalistów byli nie tylko mieszkańcy Huty Pieniackiej, ale również ludność, która uciekła z Wołynia - z tych miejscowości, które UPA spaliła w 1943 roku. W Hucie Pieniackiej ukrywali się również zagrożeni niemiecką eksterminacją Żydzi.\nPolskie Radio 24/PAP/zz/tb\nGodzina emisji: 11.37, 15.09\nZobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 Huta Pieniacka Wołyń UPA Ukraina\nDr Ryszard Żółtaniecki: Polska i Ukraina potrzebują się nawzajem\nOstatnia aktualizacja: 24.04.2019 11:15\n- Ukraińcy mają pewien problem z Polakami. Z jednej strony mają świadomość tego, że jesteśmy dla nich bardzo ważni, z drugiej - bardzo się nas boją - powiedział w Polskim Radiu 24 dr Ryszard Żółtaniecki, ekspert ds. międzynarodowych.\nWybory na UkrainieFoto: PAP/Darek Delmanowicz\n22'44 24.04.2019 Ryszard Żółtaniecki: Ukraina potrzebuje mitu założycielskiego\nCentralna Komisja Wyborcza Ukrainy zakończyła we wtorek liczenie głosów z elektronicznych protokołów z drugiej tury wyborów prezydenckich, która odbyła się w niedzielę. Ich zwycięzca, showman Wołodymyr Zełenski, otrzymał 73,22 proc. poparcia. Jest to najwyższy wynik w historii wyborów prezydenta Ukrainy. Na konkurenta Zełenskiego, urzędującego szefa państwa Petro Poroszenkę, zagłosowało 24,45 proc. wyborców.\nDr Ryszard Żółtaniecki uważa, że ten wynik "to jest jedna z najsilniejszych legitymacji (władzy) w ogóle, nie tylko w przypadku Ukrainy". - Daje ona bardzo duże możliwości prezydentowi, ale jednocześnie jest ogromnym obciążeniem. Upadek z tak wysokiego poziomu jest znacznie bardziej bolesny, niż gdyby to była przewaga kilku punktów procentowych - mówił ekspert ds. międzynarodowych.\nGość PR24 wskazał, że ważną kwestią to, czy Zełenski "udźwignie ciężar prezydentury kraju, który jest w bardzo trudnej sytuacji, nie tylko międzynarodowej, ale również wewnętrznej, organizacyjnej". - Państwo jest słabe, jest niespójne, rządzone przez możnowładców, oligarchów - mówił.\nZdaniem dr. Ryszarda Żółtanieckiego "Ukraina potrzebuje Polski, a Polska potrzebuje Ukrainy, ale musimy poukładać te relacje na nowo". Ocenił, że Ukraińcy "bardzo się nas boją", choć są świadomi, że "jesteśmy dla nich bardzo ważni". - Boją się pamięci historycznej, boją się naszej dominacji, która zawsze była dla nich pewnego rodzaju ciężarem. Pamiętajmy, że to jest państwo, którego nigdy nie było - mówił na antenie PR24.\nZobacz więcej na temat: Wybory na Ukrainie Ukraina Petro Poroszenko Europa ŚWIAT\nOstatnia aktualizacja: 20.05.2019 19:55\n- Musimy raz na zawsze powiedzieć sobie całą prawdę. Ona zaboli, ale później będziemy mogli budować nasze relacje, na tej właśnie prawdzie, to jest fundament – mówił w Polskim Radiu 24 Zbigniew Gryglas, kandydat do Parlamentu Europejskiego z listy Prawa i Sprawiedliwości.\n18'03 20.0519 Kulisy spraw\nZbigniew Gryglas przypomniał, że relacje pomiędzy naszymi krajami obfitowały zarówno w momenty współpracy, jak i konflikty. - Nie sięgając do Chmielnickiego, warto wspomnieć Orlęta Lwowskie, które broniły Lwowa przed Ukraińcami, ale trzeba także przypomnieć mniej znane fakty. W 1921 ukraińscy nacjonaliści zorganizowali, na szczęście nieudany, zamach na marszałka Piłsudskiego. Wcześniej, w 1920 r. Józef Piłsudski zawarł porozumienie z atamanem Symonem Petlurą i razem walczyliśmy z Rosjanami – mówił poseł.\n- Od powstania Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów w 1929 r. nasze relacja bardzo się popsuły. Ukraińcy szukali różnych sposobów na uzyskanie państwowości. Wraz z wybuchem wojny dostrzegli taką szansę we współpracy z hitlerowskimi Niemcami. To jest wstydliwy fragment historii ukraińskiej. Kilka dni po ataku Niemiec na Rosję ogłosili powstanie własnego państwa. W 1942 powołano Ukraińską Powstańczą Armię (UPA) która była wspomagana przez Niemców. Straszliwy moment nadszedł w 1943, rzeź wołyńska. Według różnych źródeł zginęło wtedy ponad 100 tys. Polaków – przypominał Zbigniew Gryglas.\n- Jeżeli dostanę się do Parlamentu Europejskiego to całą różnicę pomiędzy wynagrodzeniem europosła, a wynagrodzeniem polskiego parlamentarzysty będę co miesiąc przekazywał na remont Domu Polskiego w Kazachstanie; nie idę do PE dla pieniędzy - zadeklarował polityk Porozumienia poseł Zbigniew Gryglas.\nZobacz więcej na temat: Polskie Radio 24 Jerzy Jachowicz Rzeź Wołyńska Kresy Ukraina II wojna światowa


Jak określić okres minimalnej trwałości pieczywa i wyrobów ciastkarskich | Mistrz Branży - interaktywny portal dla piekarzy, cukierników, lodziarzy.\ndodano 2015-02-02 , Redakcja PS\nUtrwalanie pieczywa i wyrobów ciastkarskich, nowoczesne technologie pozwalające dłużej zachować świeżość produktów, dodatki do żywności i opakowania – to wszystko sprawia, że producenci muszą wyznaczać okres minimalnej trwałości. To z kolei oznacza konieczność prowadzenia prób przechowalniczych.\nAkrylamid w produktach cukierniczych i piekarniczychPieczywo w sklepie – świeże czy mrożone?Pieczywo mrożone – wokół kontrowersji i nieuczciwych praktyk rynkowych\nData minimalnej trwałości środka spożywczego to data, „do której środek spożywczy zachowuje swoje szczególne właściwości, gdy jest właściwie przechowywany”. Zróżnicowanie składu i tym samym właściwości produktów spożywczych, w tym pieczywa i wyrobów cukierniczych, wymaga opracowania projektów badań przechowalniczych indywidualnie dla poszczególnych produktów.\nJakie czynniki uwzględnić w projekcie badań przechowalniczych?\nProjekt badań przechowalniczych powinien uwzględniać wszystkie czynniki mogące mieć wpływ na trwałość gotowego produktu, a szczególnie:\n• zmiany mikrobiologiczne (wzrost drobnoustrojów: bakterii, pleśni, drożdży);\n• przyrost oraz ubytek wody;\n• reakcje chemiczne mogące powodować wystąpienie zmian organoleptycznych w produkcie;\n• wpływ światła i temperatury.\nW celu określenia wpływu ww. czynników na trwałość gotowego wyrobu należy ustalić zakres badań, które następnie trzeba przeprowadzić na świeżo wyprodukowanych wyrobach.\nUstalenie okresów minimalnej trwałości pieczywa\nOkres minimalnej trwałości określa się przez porównanie wyników organoleptycznej oceny cech pieczywa przeprowadzonych bezpośrednio po wypieku, a następnie po okresie przechowywania, z uwzględnieniem wizualnej oceny ewentualnych zmian mikrobiologicznych (np. widoczne zapleśnienie). Za okres minimalnej trwałości należy przyjąć czas liczony w dniach od rozpoczęcia badań przechowalniczych do dnia poprzedzającego pogorszenie cech organoleptycznych lub pojawienie się widocznych zmian mikrobiologicznych. Oznaki zapleśnienia dyskwalifikują pieczywo bez względu na wynik pozostałych badań. Badania przechowalnicze należy przeprowadzić w warunkach zalecanych do przechowywania pieczywa zgodnie z PN-A-74110:1994, Pieczywo. Pakowanie, przechowywanie i transport, tj. w temperaturze 18-20oC przy wilgotności względnej powietrza 75%.\nDo ustalenia okresu przechowywania pieczywa należy wybrać z danej partii pieczywa sztuki średniej wielkości opakowane w taki sposób, jak przekazywane będą do sieci handlowej. Próbki należy pobrać zgodnie z PN-A-74104: 1986 Pieczywo. Pobieranie próbek i kontrola jakości.\nIlość pieczywa odłożonego do oceny okresu przechowywania zależy od planowanego okresu trwałości. Z uwagi na to, że ocena jakości pieczywa będzie dokonywana po upływie każdej kolejnej doby, a producent musi mieć pewność, że wyrób bezwzględnie zachowa przydatność do spożycia w deklarowanym czasie, liczba próbek, które należy przygotować, powinna przekraczać planowany okres przechowywania. Próbki pieczywa trzeba pobrać losowo. Wskazane jest dwukrotne przeprowadzenie prób z różnych partii.\nKarta badań przechowalniczych pieczywa (wzór) (na dole pdf do sciągnięcia)\nOceny pieczywa można dokonać na podstawie normy PN-A-74108:1996 Pieczywo. Metody badań z uwzględnieniem następujących cech:\nSprawdzanie wyglądu zewnętrznego należy przeprowadzić przez oględziny sztuk pieczywa stanowiących próbkę.\nSprawdzenie skórki polega na określeniu jej barwy, wyglądu powierzchni, elastyczności, chrupkości oraz grubości. Barwę i wygląd powierzchni należy sprawdzić przez obejrzenie w świetle równomiernie rozproszonym, elastyczność – poprzez nacisk, zaś chrupkość – przez rozgryzienie. Grubość skórki trzeba mierzyć w milimetrach, po przekrojeniu sztuki badanego pieczywa, od powierzchni do miejsca wystąpienia zróżnicowania zabarwienia miedzy skórką a miękiszem.\nSprawdzenie miękiszu odbywa się poprzez określenie barwy, elastyczności, porowatości, wyczuwalnej w dotyku wilgotności i lepkości.Barwę i porowatość miękiszu należy sprawdzić przez obejrzenie przekrojonej przez środek sztuki pieczywa, natomiast jego elastyczność trzeba określić w kromce o grubości około 1,5 cm. Kromkę umieszczamy na deseczce, środek miękiszu naciskamy palcem do oporu i zwalniamy nacisk. Obserwujemy, jak szybko następuje powrót miękiszu do poprzedniego stanu. Jeśli jest on natychmiastowy, elastyczność jest bardzo dobra, jeżeli powrót następuje po paru sekundach – dobra, jeżeli natomiast pozostaje niewielka deformacja pod wpływem nacisku, elastyczność jest dostateczna. Wystąpienie deformacji stałej wskazuje na elastyczność niedostateczną.\nSmak i zapach należy oceniać natychmiast po przekrojeniu przez środek sztuki pieczywa. Smak określamy przez powolne przeżuwanie miękiszu pobranego ze środkowej części bochenka.\nPowyższe badania należy przeprowadzić z następującą częstotliwością. Jeżeli przewidywany okres minimalnej trwałości pieczywa wynosi do 10 dni – codziennie. Natomiast jeżeli przewidywany okres minimalnej trwałości wynosi powyżej 10 dni to ocenę, po badaniu wyjściowym można rozpocząć np. po 5 dniach.\nPróba termostatowa polega na umieszczeniu odpowiedniej, zgodnej z normami, liczby próbek gotowego produktu w określonej temperaturze (optymalnej dla dominującej mikroflory) na określony czas. Na podstawie zaobserwowanych zmian stwierdza się, czy nastąpił rozwój mikroorganizmów. Na czym polega takie badanie?\nOznaczanie trwałości mikrobiologicznej pieczywa metodą próby termostatowej należy wykonać zgodnie z normą PN-A-74102:1999 Pobieranie próbek i metody badań mikrobiologicznych. Badanie polega na termostatowaniu, w temperaturze 30oC próbki wyrobu gotowego i obserwowaniu jej w celu ustalenia ewentualnych zmian organoleptycznych wywołanych przez pleśnie lub w temperaturze 37oC w celu określenia zmian organoleptycznych wywołanych przez tlenowe bakterie przetrwalnikujące amylolityczne. Próbki do oznaczenia trwałości metodą termostatową należy pobrać losowo, w ilości zależnej od wielkości partii (tab.1).\nLiczebność, partii, sztuki\nLiczebność próbki, sztuki\ndo oznaczenia zapleśnienia\nDo oznaczenia zmian wywołanych przez bakterie amylolityczne przetrwalnikujące\nTabela 1. Liczebność próbek do oznaczenia trwałości pieczywa metodą próby termostatowej wg normy PN-A-74102:1999\nW przypadku pobierania próbek w opakowaniach jednostkowych należy dokładnie sprawdzić, czy opakowania nie są uszkodzone. Próbki pieczywa w uszkodzonych opakowaniach nie należy stosować do oznaczania trwałości. W celu wykrycia zmian organoleptycznych spowodowanych przez pleśnie próbki pobrane wg tabeli 1 należy umieścić w cieplarce, w temperaturze 30oC i poddać termostatowaniu. Okres termostatowania jest różny, zależnie od celu oznaczenia. Sprawdzając deklarowaną trwałość danego wyrobu, termostatowanie i obserwacje próbki prowadzi się do ostatniego dnia deklarowanej trwałości. Natomiast ustalając trwałość nowych wyrobów, obserwacje termostatowanej próbki przeprowadza się w następujących okresach:\n• jeśli przewidywany okres trwałości wyrobu ma wynosić 14 dni – codziennie,\n• jeśli przewidywany okres trwałości wyrobu ma wynosić do 30 dni – codziennie przez 14 dni, a następnie co 4 do 5 dni,\n• jeśli przewidywany okres trwałości wyrobu ma wynosić powyżej 30 dni – codziennie przez 14 dni, następnie co 4 do 5 dni, przez miesiąc, po czym co 2 tygodnie.\nW celu wykrycia zmian organoleptycznych wywołanych przez tlenowe bakterie przetrwalnikujące amylolityczne z próbek pobranych wg tabeli 1 należy wykroić jałowym nożem po jednej kromce grubości około 3 cm i umieścić każdą z nich w jałowym słoju i nakryć pokrywką. Słoje należy wstawić do cieplarki o temperaturze 30oC na 72 godziny. Codziennie sprawdzać zapach i wygląd miękiszu.\nPrzy ustalaniu okresów trwałości wystąpienie pierwszych oznak pleśnienia, nawet w jednej spośród testowanych próbek, wyznacza okres trwałości produktu. Przy wykrywaniu obecności tlenowych bakterii przetrwalnikujących amylolitycznych wystąpienie, nawet w jednej spośród termostatowanych próbek, ciągliwości, mazistości lub lepkości miękiszu, połączonych z wystąpieniem niespecyficznego zapachu należy traktować jako wynik dodatni próby termostatowej.\nOcenę wyrobów ciastkarskich wypiekanych w całości można przeprowadzić, posiłkując się normą PN-A-74252:1998 Wyroby i półprodukty ciastkarskie. Metody badań, pkt 4, Ocena sensoryczna wyrobów ciastkarskich. Uwzględnia ona następujące cechy: wygląd zewnętrzny, strukturę i teksturę oraz smak i zapach. Dodatkowo należy przeprowadzić wizualną ocenę zapleśnienia produktu. Badania powinny odbywać się z częstotliwością zależną od przewidywanego okresu trwałości wyrobów. W wypadku produktów o trwałości do 10 dni badania należy wykonywać codziennie. Natomiast jeśli przewidywany okres trwałości wynosi od 10 do 30 dni, ocenę po badaniu wyjściowym można rozpocząć po 5 dniach i kontynuować co 2 dni. Z kolei jeśli przewidywany okres trwałości wynosi ponad 30 dni, częstotliwość oceny w początkowym okresie przechowywania może być mniejsza.\nKarta badań przechowalniczych pieczywa (wzór)


Kompleks Sportowy CWZS Zawisza Bydgoszcz – Bydgoszcz, kujawsko-pomorskie | footballcode\nKompleks Sportowy CWZS Zawisza Bydgoszcz – Bydgoszcz, kujawsko-pomorskie\nnazwa obiektu Kompleks Sportowy CWZS Zawisza Bydgoszcz\nnumer oferty 781\nulica / nr domu Gdańska, 163\nOdległość do centrum miasta 3 km\nOdległość do dworca autobusowego 4 km\nZapraszamy Państwa do organizacji zgrupowań piłkarskich w Bydgoszczy.\nKompleks Sportowy Zawisza to wielofunkcyjny zespół obiektów sportowych. Położony w północnej części miasta, z dala od miejskiego zgiełku, dysponuje szeroką ofertą dla sportowców różnych dyscyplin, m.in. piłka nożna, lekkoatletyka, podnoszenie ciężarów, gimnastyka i akrobatyka, boks i strzelectwo.\nW naszej ofercie znajduje się także Przystań Bydgoszcz, marina wodna dla wioślarzy i kajakarzy. Co więcej, w bezpośrednim sąsiedztwie położony jest wielohektarowy park z wytyczonymi ścieżkami biegowymi oraz propozycjami rekreacyjnymi. Różnorodna oferta, skierowana zarówno dla seniorów, jak i klubów młodzieżowych, jest każdego roku dostosowywana do potrzeb sportowców – zarówno grup polskich, jak i zagranicznych.


Orły stolarki wspierają kształcenie zawodowe – Gazeta Przemysłu Drzewnego\nHome AKTUALNOŚCI Orły stolarki wspierają kształcenie zawodowe\nAKTUALNOŚCI, Uncategorized, WIADOMOŚCI\nMonteriada to na targach Budma pokazy na żywo montażu produktów z branży budowlanej, ujęte w efektowną formę, także prawdziwego domu, za sprawą współpracy z producentami, którzy mogą poszczycić się innowacyjnymi produktami na światowym poziomie.\nTegoroczne targowe wystąpienie na Budmie Związku Polskie Okna i Drzwi miało na celu przekonanie producentów, że Związek jest miejscem, w którym budowana jest przyszłość branży w gronie Orłów Polskiej Stolarki.\nNiejako potwierdzeniem tego faktu były przedsięwzięcia realizowane przez cztery targowe dni. Niewątpliwie, pionierskie było spotkanie na stoisku firmy Porta z uczniami szkół w Nowym Dworze Mazowieckim i Zbąszyniu, którzy jako pierwsi podjęli naukę w zawodzie montera stolarki budowlanej. Uczestniczyli oni w specjalnie przygotowanej debacie, dzieląc się swoimi przemyśleniami na temat możliwości promowania tego zawodu, ale też opowiadali o praktycznej stronie nauki. Jedni mówili o niedostatku podręczników, inni o życzliwości rzemieślników podczas zajęć praktycznych. Młodzież ochoczo włączyła się w dyskusję, opowiadając, co z ich perspektywy jest ciekawego w tej profesji, a także o tym, czy wiedza zdobyta w szkole przekłada się na życie codzienne i jaką rolę odgrywają w nauce materiały multimedialne. Ich opinii wysłuchiwali nie tylko nauczyciele zawodu, ale także przedstawiciele kuratorium i Ministerstwa Oświaty, a także sternicy Związku POiD, którzy do powstania tej specjalności doprowadzili w 2018 r.\nDebata dla uczniów „Świadomy krok w przyszłość – zawód monter stolarki budowlanej”, zorganizowana we współpracy Związku POiD z firmą Porta, przyniosła kilka ciekawych pomysłów na dalszą promocję tego wciąż deficytowego zawodu. A sami uczniowie tych i innych szkół zawodowych sporo mogli się nauczyć podczas 50 godzin montaży na żywo w ramach Monteriady.\nJest to cykl praktycznych pokazów, mających na celu propagowanie właściwych standardów w zakresie montażu różnych wyrobów z zakresu stolarki otworowej.\nNowością na Monteriadzie była strefa pokazów budowy domu na żywo, który w trakcie targów nabrał już konkretnych kształtów. Prace wykonywane pod okiem Tadeusza Romańskiego, ambasadora kampanii „Dobry montaż”, były na tyle atrakcyjne, że miały charakter szkolenia zawodowego.\n– To również szansa na budowanie świadomości klientów w zakresie dostępnych na rynku rozwiązań produktowych, które do ich poprawnego funkcjonowania potrzebują najczęściej właśnie odpowiedniego montażu – mówił Janusz Komurkiewicz, prezes Związku POiD, podczas targowej konferencji prasowej. – Rekordowa w tym roku liczba partnerów wydarzenia i duża frekwencja zainteresowanych pokazami montażu choćby przesuwnych drzwi tarasowych SMART–SLIDE firmy Aluplast, ościeżnicy stalowej firmy Porta albo okna drewniano-aluminiowego firmy Fakro czy markizy do okien pionowych, potwierdza coraz większe zainteresowanie konstrukcjami przesuwnymi, które są łatwiejsze w obsłudze, nie zabierają powierzchni wewnątrz pomieszczeń oraz pozwalają na tworzenie dużych przeszkleń.\nJanusz Komurkiewicz opowiedział o wybranych działaniach organizacji na rzecz rozwoju branży. Wspomniał o przedłożonym postulacie pozostawienia parametrów przenikalności cieplnej stolarki otworowej na obecnym poziomie i o zabiegach na rzecz doprecyzowania informacji na temat wymiaru referencyjnego. Związek przewiduje w tym roku zintensyfikowanie szkoleń dla monterów stolarki oraz zorganizowanie regionalnych spotkań z małymi i średnimi producentami stolarki na temat aktualnych przepisów prawa i norm związanych z prawidłowym wprowadzaniem do obrotu wyrobów budowlanych. Nie zapomina się także o podjętej swego czasu inicjatywie termomodernizacji obiektów, połączonej z wymianą stolarki otworowej. Związek, w ramach programu „Czyste Powietrze”, rekomenduje inwestorom produkowane przez firmy członkowskie okna, drzwi i bramy. Reaguje także na aktualną sytuację gospodarczą, przygotowując pod tym kątem program XI Kongresu Stolarki Polskiej, który w dniach 28-29 maja odbędzie się w Warszawie. Specjaliści omówią sprawne zarządzanie w dobie spowolnienia gospodarczego, sytuację pracowników i HR-owców w tym okresie oraz podpowiedzą, jak sprzedawać więcej i drożej w dużym otoczeniu konkurencyjnym.\nKontynuowane będzie w tym roku wsparcie szkolnictwa zawodowego w zawodzie „monter stolarki budowlanej”, w formie szkoleń nauczycieli zawodu, promocji programu szkolenia oraz wsparcia rzeczowego szkół przez firmy członkowskie.\nPodczas spotkania wręczone zostały certyfikaty partnerom VI edycji kampanii edukacyjnej „Dobry montaż” – firmom Fakro, Hörmann, Wkręt-Met, Krispol, Porta, Proline i Soudal.\n– Dziś, gdy na rynku budowlanym brakuje specjalistów, liczy się każda nowa osoba wchodząca do zawodu – stwierdził Szymon Kwaśnik, dyrektor Akademii Dobrego Montażu PORTA. – Nasza firma zaangażowała się więc w kształcenie nowej kadry fachowców. Objęła patronatem m.in. uczniów ze szkoły branżowej w Zbąszyniu, którzy kształcą się w zawodzie montera stolarki budowlanej. Ogromną wartością jest dla nich możliwość odbywania praktyk w Akademii Dobrego Montażu PORTA. Pod okiem ekspertów uczymy ich podstaw montażu, obsługi maszyn stolarskich, zabieramy także na wyjazdy grup montażowych i angażujemy w ciekawe projekty. Podczas Monteriady codziennie dwóch uczniów wraz z ekspertami prowadziło pokazy montażu drzwi wewnętrznych na ościeżnicy stalowej Porta SYSTEM.\nPoprzez Monteriadę Związek POiD realizuje program edukacji w zakresie prawidłowej instalacji produktów z branży budowlanej w sposób możliwie najbardziej ciekawy dla odbiorców. Taka formuła cieszyła się dużym zainteresowaniem odwiedzających Budmę. Przedsięwzięcie, organizowane już po raz piąty, chyba na stałe wpisało się w program targów budowlanych w Poznaniu.


Od czwartku do niedzieli trwały tegoroczne dni Księstwa Brzeskiego. Imprezy odbywały się równolegle w dwóch miejscach na terenie miasta: na dziedzińcu Muzeum Piastów Śląskich oraz na miejskim stadionie. Atrakcji było naprawdę sporo, nawet dla tych najbardziej wybrednych. 1 maja gwiazdą wieczoru na brzeskim stadionie był zespół disco polo - Skaner.\ngaleria zdjęć na http://brzeg24.pl/galeria/index.php\nwięcej na http://panorama.info.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1057&Itemid=1\npilnie potrzebuję skuter na kilka dni!\nJak w temacie. może znacie kogoś u kogo stoi coś jeżdżącego i mógłby pożyczyć , a może jest w okolicy wypożyczalnia???


Zostań Rycerzem! — Gazeta "Rycerstwo"\nJak pisaliśmy na ostatniej okładce, jest ryzyko, że czytacie ostatnie wydanie Gazety „Rycerstwo”. Spowodowane jest to małą ilością osób, które obecnie podejmują się pisania u nas artykułów. Tak to bywa z inicjatywami niezarobkowymi, lecz całkowicie opartych o wolontariat.\nOkładki trzech wydań Gazety „Rycerstwo”\nNie jest to jednak decyzja permanentna. Jeśli są wśród Was lub Waszych znajomych osoby, które zechciałyby podzielić się swoimi myślami lub spostrzeżeniami na łamach naszego bezpłatnego czasopisma elektronicznego, dajcie znać! Nasz adres podany jest w zakładce „kontakt”.\n„Werbunek” trwa do 10 lipca i do tego czasu najpóźniej oczekujemy na zgłoszenia. Potem trzeba „na ostro” ruszyć z przygotowywaniem kolejnego numeru (jeśli zbierze się wystarczająca ilość osób). Nie ukrywam – chciałbym kontynuować projekt, ponieważ uważam, że warto – ciężko jest dzisiaj znaleźć medium skupiające się bardziej na pozytywnych niż negatywnych sprawach. Rzadko też zdarza się, by katolickie czasopisma zwracały uwagę na jakże potrzebny współcześnie powrót do Tradycji czy też poznawanie historii a nie „historycznych ciekawostek”, gdzie jedna połowa to naciągane fakty, a druga to brednie wyssane z palca.\nKażdy mężczyzna może zostać Rycerzem, a kobieta Rycerką. Czy jednak znajdzie się kilka osób gotowych do walki o kulturę i wiarę? Oby tak!\nWydawca Gazety „Rycerstwo”\ndziennikarstwo media rycerstwo


Kto jest ostatnim mistrzem Mistrzostw Świata w piłce nożnej kobiet w 2019 roku | Social Blog\nKto jest ostatnim mistrzem Mistrzostw Świata w piłce nożnej kobiet w 2019 roku\nHolandia pokonała Szwecję 1-0 w dogrywce w Mistrzostwach Świata w piłce nożnej kobiet w 2019 roku, aby wygrać finał mistrzostw ze Stanami Zjednoczonymi. Po raz pierwszy Holandia dotarła do finału, a pomarańczowa koszulki piłkarskie była na nich szczególnie błyszcząca. Zakwalifikowanie się do finału jest największą pociechą dla ich ciężkiego treningu w ostatnich latach. Obecnie drużyna Holandii nie wygrała mistrzostw świata. Czy tym razem stworzy cud?\nHolenderska kobieca drużyna piłkarska była zwykłą drużyną piłkarską kilka lat temu i przed czasem nie była w Pucharze Świata. W tym roku ponownie założyli Koszulka Holandia na Mistrzostwa Świata, pokonując Japonię i Włochy, by dotrzeć do pierwszej czwórki. Japonia i Włochy to także drużyny piłkarskie kobiet o porównywalnej sile. Zespół Holland może być dla nich kompetentny jako pierwszy. Pokazuje również, że zwycięstwo Holandii nie zawsze odbywa się dzięki szczęściu.\nReprezentacja USA w piłce nożnej zawsze była silną zawodniczką w Pucharze Świata, podczas gdy Holandia jest pierwszą drużyną piłkarską, która dotarła do finału. Trudno przewidzieć, kto wygra finał. Ale tym razem, ze względu na Traktat o równości mężczyzn i kobiet, zespół USA jest zdecydowany wygrać grę. Czekamy na ostateczne zwycięstwo w Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej Kobiet, która wygra Puchar Mistrzów?\n← Quem é o último campeão da Copa do Mundo de Futebol Feminino em 2019\t2K Sports also offered a sample of NBA 2K20 in a trailer →