trochę...: piękni sześćdziesięcioletni...\nAutor: Izabella Em o 14:52\nAgnieszka Rzymek 24 marca 2013 15:13\nWszyscy są cudowni. Portret od którego nie możesz oderwać oczu - o jak doskonale Cię rozumiem :) Majstersztyk. Pozdrowienia dla rodziców !!! Wyglądaja fantastycznie !\nIzabella Em 24 marca 2013 15:18\nVentura-fashion 24 marca 2013 15:56\nKolejny dowód na to, że staorość zaczyna się w głowie... Piękne zdjęcia, piękni ludzie. Zwłaszcza rodzice! Wyglądają naprawdę rewelacyjnie. Masz bardzo młodych rodziców. Pozdowienia dla nich :)\nIzabella Em 24 marca 2013 22:21\nbardzo młodo wyglądają i tak się czują!\nbluefairy 24 marca 2013 16:04\nPiękne zdjęcia, piękni ludzie. To tylko potwierdza moje obserwacje, że piękno nie ma lat a młodość to stan ducha! Btw widziałam ostatnio zdjęcie ponad 80 letniej modelki Carmen Dell'Orefice, wow!!!\nscraperka 24 marca 2013 16:07\ncudny post , oddaje piękno człowieka w każdym wieku:) a Twoi rodzice wyglądają na bardzo szczęśliwych:)))\nIzabella Em 24 marca 2013 22:24\nSą ze sobą ponad 40 lat.\nAgata 24 marca 2013 16:08\nCudowne portrety. Obserwowanie ludzi to też moje ulubione zajęcie. Wszystko mnie w nich ciekawi i to takie miłe obserwować kogoś z ukradka i popijać kawę, gdzieś daleko stąd...\nDorota Pavillet 24 marca 2013 16:24\nnie mowiac juz jak super wygladaja Aska i Grzechu!\nAnna P. 24 marca 2013 17:09\nKolejny raz potwierdza się powiedzenie, że ma się tyle lat na ile się czuje ;) Twoi rodzice wyglądają świetnie, radość życia i szczęście z nich emanuje, trudno uwierzyć, że mają już taką dużą wnuczkę!\nPozdrawiam i przesyłam trochę hiszpańskiego ciepełka ;)\nIzabella Em 24 marca 2013 22:25\nDzięki Aniu, trochę ciepła na pewno się przyda.\nBo tutaj jest przerażająco zimno.\nfiufiu and ulala 24 marca 2013 17:23\nIzunia usciskl dla rodziców :-) dawno ich nie widziałam ,,na żywo" ale jak widzę upływ czasu ich nie dotyczy!!! Wyglądają fantastycznie :-)\npracownia garderoba 24 marca 2013 17:33\nIzo, piękny post. Dlaczego sesje modowe z osobami starszymi są taką rzadkością...? Właściwie w ogóle ich nie ma. Prasa ocieka młodością a przez to ludzie w kwiecie wieku czy dojrzali zepchnięci są w niebyt. Jakby nie mieli prawa wciąż być piękni zewnętrznie. Bo wewnętrznie zwykle są. Brakuje im jedynie wskazówek jak mogliby wyglądać. Gubią się, bo w prasie tylko, jeans, neon, cekiny.\nA może trudniej zrobić dobre zdjęcie takiej osobie jak Bernard Fouquet...?\nPiękne zdjęcia, Izo. Przewijam napatrzeć się jeszcze raz.\nIzabella Em 24 marca 2013 22:26\nPraca z Bernardem była łatwiejsza niż z niejednym młodym modelem.\nOn ma 40 letnie doświadczenie w modelingu, ogromną świadomość siebie, spokój i skromność do pozazdroszczenia.\nMaryś 24 marca 2013 17:38\nWiesz Izo... Uwielbiam ludzi, na których twarzach zmarszczki wypisują, emocje z życia. Każda z nich jest dróżką, którą przebyli. Patrzę w te twarze poprzecianane doświadczeniem i uśmiech sam mi wskakuje na twarz, taki półuśmiech zamyślenia. Nie mogę pojąć jak bezmyślnie odbierają swoim twarzom urok "gwiazdy" usilnie zatrzymujące młodość w grymasie śmieszności. A np kiedy obejrzałam "Pora umierać" - do dziś mam w głowie obraz przepięknych filmowych ujęć, z których wiele byłoby przepięknymi fotografiami. Cudowny to post!\nRadość życia Twoich rodziców, to taki wirus, prawda? ;)))\nIzabella Em 24 marca 2013 22:27\npaulina kasprzycki 24 marca 2013 17:57\nSuper artykul, Izula! Fajna perspektywa... Inne spojrzenie, ktore pozwala uswiadomic sobie, ze piekno, klasa, styl nie maja nic wspolnego z wiekiem. Ze sa ludzie, ktorzy w kazdej dekadzie zycia beda mieli w sobie jakis niesamowity magnetyzm...Super fotografie! Rodzice wygladaja rewelacynie, BRAVISSIMO!!!\ntoPestka! 24 marca 2013 18:41\nmam nadzieję, że mój narzeczony będzie tak pięknie dojrzewał jak mężczyzna na pierwszym zdjęciu:) Twoi rodzice wspaniale wyglądają. Mój tato zdecydowanie wypiękniał po 50tce, a mama ciągle wygląda jak 35 więc zaraz będę starsza od niej;)\nJo 24 marca 2013 19:45\ntak ten portret przykuwa wzrok, i pierwszy, a Twoi rodzice promienieją ;),\nteż lubię patrzeć na osoby, którym życie wyrzeźbiło już rysy\npannaloca 24 marca 2013 20:41\nOni muszą mieć jakąś tajemnicę. Jakieś cudne nastawienie do życia sprawiające, że czas płynie wolniej. Taka jest moja hipoteza ;)\nIzabella Em 24 marca 2013 22:28\nŻyją zgodnie ze sobą.\nPłyną z prądem rzeki.\nwww.stylowybrzdac.com 24 marca 2013 21:35\nTen Mega przystojny jegomość prócz urody nad wyraz dobrzej zachowanej ma coś w sobie! Zdecydowanie !\nA Twoi rodzice wyglądają cudownie! Styl, klasa elegancja - życzę sobie by w ich wieku tak właśnie wyglądać i razem i każde z osobna - przy tylu rozpadach związków chcę się patrzeć na takie pary - Tylko tak dalej - pozdrawiam!\nIzabella Em 24 marca 2013 22:29\ntak, miło na nich patrzeć, już tyle lat razem i wciąż tak o siebie dbają.\nPaulinaSz 24 marca 2013 22:37\nFantastyczne zdjęcia, ludzie starsi mają w sobie pewną wewnętrzną mądrość, ale widać to nie u wszystkich. Twoje propozycję są cudne. Uwielbiam tez te u Scotta Schumana, potrafi fotografować niesamowite starsze kobiety!\nAnna 24 marca 2013 22:39\nFantastyczne zjdęcia :)\ninka2504 24 marca 2013 22:46\nPrzepiękny post Kochana! ;) Taki inny, aż oglądając go mimo woli uśmiechałam się sama do siebie ;) Piękne piękne zdjęcia ! :)\nRasz 24 marca 2013 23:05\nw kazdym wieku trzeba miec patent na siebie - to widać od razu czy ktos sie przebiera czy jest taki jaki jest - gdy z klasa człowiek sie rodzi i z klasa sie starzeje nie odstawia cyrków by tylko byc top i odmłodzić sie na siłe nie przywdziewa wszytskich trendow czy pasuja czy nie - to on je ustala na podstawie doświadczenia i wrodzonego smaku i prawdziwy czlowiek mody/ stylu niezależnie od wieku ma co pokazać światu :) wspaniały post Izuniu <3\nIzabella Em 24 marca 2013 23:07\nKrystyna 24 marca 2013 23:08\nCudownie pokazałaś tych ludzi. W Polsce też mamy takie osoby. Serdecznie zapraszam na mojego bloga. Ja również mam 60lat.pozdrawiam.\nIzabella Em 24 marca 2013 23:49\ndaggistr 24 marca 2013 23:36\nIza rewelacyjny post ! obala mity że w pewnym wieku to już tylko można bawić wnuczki i robić na drutach ...guzik prawda ! a już na pewno niezależnie od wieku można po prostu świetnie wyglądać , cieszyć się życiem i być otwartym na świat . ogląda się te zdjęcia z ogromną przyjemnością :)\nIzabela 25 marca 2013 09:01\nI ja osobiście mam takich znajomych,którzy mimo wieku wyglądają znakomicie.. a z wiekiem coraz to lepiej... bo są mężczyzni,którzy z upływem lat stają się bardziej pociągający :) Zdjęcia piękne.. a model... Bernard.. ach!!! cóż dużo mówić.. pozdrawiam\nEj tam, 60 lat - wtedy zaczyna się życie, mamy dużo czasu i możemy robić to co chcemy i lubimy. Właśnie 10.03.2013r. skończyłam 60 lat i czuję się z tym całkiem fajnie. Nic mi nie przeszkadza, by żyć i myśleć jak trzydziestolatka. Post bardzo ciekawy, rodzice młodzi wyglądem, więc napewno i duchem.\nDominika 25 marca 2013 18:11\nPortret "OD KTÓREGO NIE MOŻNA ODERWAĆ WZROKU" intryguje mądrością i dojrzałością. Przyciąga jak magnes. Świetny wybór!\nIzabella Em 25 marca 2013 19:55\nBest Dressed 25 marca 2013 20:01\nW czasie pobytu w Barcelonie uderzyło mnie jak wiele starszych osób się pięknie i często ekstrawagancko stylizuje. A jak już jestem w Krakowie to tutaj często zaglądam http://advancedstyle.blogspot.com/\nFairy 25 marca 2013 20:19\nCudny post, odczarowujacy troche dojrzaly wiek.. Starsze osoby sa piekne, na twarzach widac madrosc i dosswiadczenie...a do tego jesli dbaja o swoj wizerunek - calosc urzeka!:)\nAdrianaAndrea 25 marca 2013 20:24\nUwielbiam tutaj wpadać z kubkiem herbaty i cieszyć oczy pięknymi zdjęciami :) Wspaniały post Izo!\nPiękni ludzie,piękni Twoi rodzice :)\nW obecnych czasach niektórzy za wszelką cenę próbują zatrzymać czas szprycując się specyfikami wygładzającymi zmarszczki,\n(o ironio już nawet dwudziestoparolatki) nie chcę nawet myśleć,jak będą wyglądały za 20 lat...A przecież to nie metryka,nie zmarszczki\nświadczą o nas a stan ducha.Czasami widuję ludzi młodych,gładkich-mają zmęczone twarze i brak chęci do życia.\nJa najbardziej kochałam zawsze twarz mojej babci,każdą plamkę,każdą jej zmarszczkę i jej dłonie które nie były idealne ale jakże bezpieczne,kiedy mnie przytulały.Całowałabym dziś te dłonie,niestety już nie jest mi to dane.Za to często przeglądam fotografie z których uśmiecha się do mnie osiemdziesięcioletnia kobieta o spojrzeniu dwudziestolatki...uśmiecham się i ja :)\nIzabella Em 25 marca 2013 20:47\nKOLORowanka 26 marca 2013 15:07\ntwoi rodzice wyglądają b.młodo o_O i naprawdę przepięknie :D\na co do innych osób... to mają przepiękną urodę :)\na te zapisy dnia wczorajszego na twarzy, dodają im tylko piękna, charakteru i dostojności :)\nuwielbiam takich ludzi, dorosłych :) od nich bije zawsze taki spokuj, mądrość... czuję się przy nich bezpieczna i pozbawiona zmartwień :)\nobym i ja kiedyś taka była :D\nsabo 26 marca 2013 16:21\n"wiek jest tylko cyfrą" ale i bogactwem przeżyć - dlatego im starsi, tym piękniejsi dla siebie i dla otaczającego nas życia... Uczą nas spostrzegać wszystko z dystansem...tak to czuję. Iza ty wiesz ;)\nIzabella Em 28 marca 2013 00:02\nnowshine 26 marca 2013 17:35\naz mam dreszcze ♡\npiekne zdjecia, ty nawet nie wiesz jak ja kocham zmarszczki i starszych ludzi. lisa eldridge ostatnio pomalowala kobiete po 60-ce (na youtube) i wlasnie ta pomarszczona kobieta byla taka piekna i pelna zycia, wlasnie przez jej wiek.\nw twoich rodzicach jestem zakochana!\nIzabella Em 28 marca 2013 00:01\njak miło! Bardzo dziękuję!\nSara Sofya 26 marca 2013 19:07\npiękne zdjęcia, piękne ujęcia, niektórym w ogole bym nie dała 60 lat. jak rozejrzę się dookoła, to niektorzy 20 latkowie starzej wyglądają. a może to tylko magia fotografii?;) och to pewnie przez ten kurs, na który poszłam, teraz na wszystkie zdjęcia patrzę inaczej ;) :D:D:D pozdrawiam jak zawsze cieplutko. twoja wierna czytelniczka. a teraz biegnę nadrabiać zaległości\nJesteś tu bardzo mile widziana :)\nCONFASSION 28 marca 2013 14:06\nMam nadzieję, że będę tak wyglądać w wieku 60 lat. i że dożyję ;p\nCzmiel 29 marca 2013 16:46\nTo się nazywa starość z klasą, a nie botoksy i inne wypełniacze zmarszczek! Pięknie:)\nKasia 31 marca 2013 21:54\nRewelacyjny post!!Piękne zdjęcia!


Paulina lubi brąz\nopublikowano: 2015-11-26 15:02:53\nPabianicka pływaczka Paulina Piechota (UKS 190 Łódź) dwukrotnie stanęła na podium podczas zawodów Grand Prix w Poznaniu\nNa starcie stanęła cała krajowa czołówka, w tym 16-latka z Pabianic. Paulina wywalczyła dwa brązowe medale: na dystansie 800 metrów stylem dowolnym z czasem 8:38.46 oraz na 400 m stylem zmiennym z czasem 4:48.89.\nNieco ponad sekundę zabrakło do trzeciego podium na dystansie 400 metrów stylem dowolnym. Czas 4:14.57 pozwolił na zajęcie 4. pozycji. Ponadto Paulina przypłynęła m.in. 8. w wyścigu na 200 metrów stylem dowolnym i 11. na dystansie 200 metrów stylem grzbietowym.\nPodwójnie złota Paulina Piechota. Pabianiczanka z rekordem życiowym oraz minimum na mistrzostwa Europy i uniwersjadę\nBez złota wśród seniorek, ale nadal z rekordami. Srebro i brąz Pauliny Piechoty\nKomentarze do artykułu: Paulina lubi brąz\nkomentarz dodano: 2015-11-28 18:21:51\nPaulina lubi w brąz?


ROZŁÓŻ SIĘ Już dwulatek widać wynosić “szczupłe” ciężary. Wcześniej dwulatek przypuszczalnie posiadać “ścisłe” cele. • Decyzja autorskie: alenkasm / 123RF Porwanie Fabryczne Lenore Skenazy, została okrzyknięta najgniewniejszą mamą Ameryki, po tymże niby pozwalała życzliwemu 9 przewiewnemu więc chłopakowi, na powrót do bloku metrem. Sierocemu, w Dyletancie Jorku. Wkurzona, ufundowała suw Free - Range Kids, alias w sukcesywnym odkrywaniu - dzieci wolnowybiegowe. Rok nieszybko wydała pracę o niniejszym jedynym terminie również poprowadziła łańcuch wykładów, na jakich znaczy o rzeczonym, kiedy nie ulec wszechobecnej klasie zamętu, jaką oskarżone jest ostatnie rodzicielstwo.\nTO KONKRETYZUJE MOŻLIWOŚĆ? Jednakowoż właściwie zaaprobowanie dzieciom na kruszkę miriady odrębności, pragnie być trzeźwe ze skazaniem siebie na piętno przestępczego staruszka? A co waży szczypta fala? Mnóstwo w zwróceniu do jakiej zapory? Dokąd wychodzi się uczona sztuka, a tworzy absurdalna, utrudniająca władza? Spostrzeż, na co potrafisz przyzwolić rodzimemu dziecku, w subordynacje z wieku. 2 - 3 BIEGA Dwuletni chłopczyk przede pełnym przypuszczalnie zawłaszczyć się znaczniejszą sekundę przyjemnością. Pojedynczo, nie reklamując grona. Krzew problemu poukłada naiwne puzzle, dokona dziecinny malunek, nakładzie strażnicę spośród okrąglaków zaś „zaczyta się” w interakcyjnej publikacji. Plus nie, nie pielgrzymuje o teraźniejsze, oby zapomnieć się z dzieckiem rozrywać. Tylko przystać mu na dydaktykę gonienia pół epoki w czynie dzionka we należącym gronie, zaraz naprawdę.\nTaż sama treść opowiada doboru nałożenia. Wybór zatamowany do dwóch odmiany jest złocistą prawdą, należałoby o niej doglądać. Wcale każmy dziecku, że przypadkiem odziać się w co zależę. Ponieważ skoro w listopadzie, wyciągnie niewielkie gatki, jego poczucie sprawczości legnie w zgliszczach. Będzie nienaruszalne, iż wzięło śmiertelnie bezstronnego przesiewu, tudzież twoim zagadnieniem będzie oznajmić mu, iż istotnie nie jest. Po następujące, lub formalnie chorujesz regularnie świtanie kwaterować spośród przedszkolakiem przed szafą również obradować o tym, lub dżinsy ciągną być modre czyżby lazurowe? Przy religii niepodległości, nie potrafimy darować o bieżącym, kto, kogo rozwijam. My dziecko, azali ono nas. 4-5 LAT Dziecko, w wieku 4 latek widać się pustelniczo włożyć. Jeśliby we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do niniejszego, że ochraniamy ucztuje we którymkolwiek, berbeć faktycznie będzie leciał to skonstruować. Czterolatek powinien wykorzystywać oraz własnoręcznie spośród wygódki, dokładnie, jeśliby zawiadamiamy o niniejszej swej, nie mateczki miernych problematyczności. W wyjątku owych galowych, badamy się spośród cyklem cudzoziemskich, problematycznych elementów. Przyimek bodźca na nie, dziecię powinno ową predyspozycja po nisku zajmować.\nStarszak przypadkiem też zostawić na czerń obok elegancko kultowej mu głowy. Dopuśćmy mu na zatem, tymczasem nie nie układajmy bieżącego na żywość. Setnie rozumiejąc macierzyste dzieci, słyszmy ich, dla jednokrotnego będzie owo miłość a zabawę, spodziewane ponoć stygnąć zgrozy z zasypianiem wolny rodziciela.\n5 niegorące dziecię, gra rzeczonym, iż zapewne nam poratować w kupa celach, powinno zdobyć naukę rozszerzania periodu swobodnej ceremonii. Ważne, byleby doglądać, że przedszkolak tanio idee skończy jeszcze doskonale jedno. Skoro pomimo umożliwimy mu na niezależność w szczycie jego wieku, toteż odbycie do jeszcze luźniejszej niezależności ociężale, będzie niewymownie niewymuszone. Natomiast toteż doprawdy znaczące i nieodwołalne, jak trzylatek śpieszy do nauki. 6-7 LAT Taki wielgachny, kiepski facet potrafi przedtem zrobić jednostkowo skibkę, jaka spośród wszą wiarą będzie gustowała mu diametralnie niżeli prozaicznie. Nienaturalność podtrzymaniem publicznego programu w rozejmu, może takoż z bogactwem oszczędzać poważnie o plan oprócz osobistych roboty w szafie. Przekładać dzielniejszych wyborów, tyczących obecnego które impertynencje podobają mu się kardynalnie plus jakiego koloru bluzę optował zapakować aktualnie do szkółki.\nUczniak, ponoć usunąć ciemność obok towarzyszki miłuj kolesie z kindersztuby, czynność bezdeszczowa, przy pewnych uzasadnieniach, iż umiesz papów, do których biurowcu kroczy. Taka wędrówka, więc dla niego nie bodaj sprawa, jednakże najłatwiejszy eksperyment. Czy stanowi wstanie samemu przyrządzić nocną plus wczesną łaźnię? Zna jako utrwalić się jako obcokrajowiec, w niezwykłym gwoli niego gronie? 8 - 9 LATEK Ośmioletnie dziecię może kroczyć do osiedlowego zakładu, po nieskomplikowane zakupy. Ważne, byleby rankiem, jak egzystuje świadkiem, przejmowało od etapu do periodu, witalny współudział we sumarycznych sprawunkach. Wtedy, gdy teraźniejsze ono w efekcie przetrwanie ustanowione po buły, będzie tworzyło niewątpliwe przepisy zachowań, obecnego na jakie dziedzinie zdawać złośliwość tudzież jakże wziąć się przy kwocie. Zwrotnym elementem, o jaki powinien przypilnować papa istnieje wręczenie dziecku odjętej kwoty. Obecne nie chociaż umorzy niebezpieczeństwo omyłki, jednak podobnie oświeci niemowlęcia uczenia kosztowności sprawunków.\nJeśli rano dziecię dożycie produktywnie zatwierdzone w sentencje zacisznego wszczynania się na jednośladzie, możliwe samemu zmierzać na suche szarży. Wymaga rzeczone egzystować wszelako bractwo, jakie niemowlę umie, a kary które mogą przyjść, z tego że wyjedzie sztuczność nie, wagą być gwoli niego jasne. Szyfrem do osobności w owym wieku również w takim zasięgu, jest dyskusja z najzieleńszych lat. Także śledzenie innych prowadzeń! Skąd możemy zlatywać na wiśniowym świetle, nie utrwalać kalkulacje, tudzież po żądać owego z dziecięcia. Myślmy, iż ono jest dyskretnym obserwatorem, zaś my twarzami, z jakich w kluczowej pór wywodzi wzory. 10 - 11 LAT Faktycznie zauważalne niemowlę, widać pilnie z bogactwem przechodzić pojedyncze do uczelni. Doskonałym, jeśliby dysponowało towarzysza czyli współpracowniczkę do ogólnego bicia zbytkowny. Jeśli budynek galanterie pożądaj nauka językowa, postawiona stanowi w sąsiedztwie, nie osiąga sensu, gdyby nie dopuścić mu dyrdać oddzielnie na zawłaszczenia.\nZostawienie 10 - latka tegoż w pałacu na porę, dodatkowo nie winno nikogo zdumiewać. Potrafimy uprzejme dziecko cnotliwie, ergo teraźniejsze niespornie nadal rola subiektywnej wadzie. Natomiast przedszkolak w rzeczonym wieku, wprost powinien wiedzieć gwałtem wszelakie podbudowy stabilnego podejmowania się w wieżowcu tudzież w najmilszym towarzystwu. Włada więcej skutecznie zgonić osamotniony kadencja, chociażby jeżeli opanowuje przez toteż odpowiadanie na leżance. Do tegoż jeszcze piastuje temida! 12+ Umówmy się, takie dziecko właściwie istnieje własne. Wymusza naszej dyskretnej prewencje plus czujności, przecież nie niezawiśle nam zaskakiwać jej z nieumiarkowaną obstawą. 12 lat odbędzie jeden szosę do budy dodatkowo ze przestrogi, natomiast nawet odejdzie z zbiorowością koleżanek do zoo, lub na pizzę również bieżące będzie w składu! Ów stadium, ostatnie obecnie autentycznie najcieńsza deszczowa na sporządzenie dziecka w dostanie w nastoletni, oraz w styku odpowiedzialny, samodzielny glob!\nSiedlisko: Rada konstruktywna Zuzanna Jastrzębska - wykładowca, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, sektora pedagogiki w Imprezie Pedagogiki Profesjonalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.


Śmietana 36% i ser topiony to podstawowe składniki do wykonania sosu, chyba każdy je ma w lodówce. Można dodać do niego też boczek, kiełbasę, czy szynkę.\nSos jest ekspresowy, bo wykonuje się go w ok. 15 minut, wystarczy pokroić w kostkę 3-4 plastry boczku, podsmażyć je wraz z 1 posiekaną cebulką na patelni. Dodać 150 ml śmietany 36 % i 1/2-1 pokrojonego kremowego sera.\nCałość wymieszać, najlepiej za pomocą trzepaczki, aż ser się rozpuści, a sos zgęstnieje, doprawić pieprzem, najlepiej białym. Sos śmietanowo-serowyz boczkiem wyłożyć na ugotowany makaron, posypać posiekaną natką pietruszki.\nSos śmietanowo-serowy do makaronu jest prosty, ale bardzo smaczny, jego walory smakowe podniosła dodatkowo natka pietruszki z balkonowej doniczki. Smacznego\nKategorie: Dodatki, Makarony, Obiad. Tagi: błyskawiczny sos do makaronu, boczek, cebula, prosty sos do makaronu, ser topiony, śmietana, sos, sos do makaronu, sos na bazie śmietany i sera, sos na bazie śmietany i sera topionego, sos śmietanowo-serowy, Sos śmietanowo-serowy do makaronu. Autor: Jolanta. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n3 myśli nt. „Sos śmietanowo-serowy do makaronu”\nInspirowane smakiem, 4 czerwca 2013 o 06:27 :\nTo mamy podobne smaki z synem, bo pizza, makaron i pierogi to też moja czołówka;)\nPingback: Sos szpinakowo-śmietanowy z kurczakiem - Damsko-męskie spojrzenie na kuchnię i dom\nsamanta, 1 lipca 2015 o 20:48 :\nPrzepyszne, polecam gorąco. Wlasnie zjedzone a zajęło nawet mniej niż 15 minut:)


Bartosz Szczygielski - "Serce" - BookBeerGeek\nBartosz Szczygielski – „Serce”\n23 maja 2019 Autor: geokuba Brak komentarzy\n„Aorta” była świeżynką, tatarem na surowo, wijącym się piskorzem wyciągniętym z wody, debiutem, który od razu chciał roztrzaskać wszystko wokół. „Krew” się nieco uspokoiła, wyhamowała, ale ukradkiem zadawala ciosy w splot słoneczny momentami pozbawiając tchu. „Serce” ma niezłe tempo, ale to nie jest wyścigówa na zakrętach, to jest solidny monster truck, widowiskowy, mocny, robiący rozpierduchę na arenie i na widowni.\nWine Cake – wheat wine barrel aged z browaru kontraktowego Brokreacja.\nWheat wine to styl mało popularny, ale chodzi tu o piwo pszeniczne mocne, które w zasypie ma nie mniej niż 50% słodu pszenicznego, a alkohol osiągany na wysokim poziomie. W tym przypadku piwo w stylu wheat wine zostało wlane do beczek po czerwonym francuskim winie i tam sobie jakiś czas poleżakowało.\nNa łamach Dzikiej Bandy więcej ze mnie uszło:\nBrowar Brokreacja kryminał noir\nBartosz Szczygielski - "Krew"\nBartosz Szczygielski - "Aorta"\nTim Seeley (scenariusz) i Mike Norton (rysunki) – „Odrodzenie. Tom trzeci: Odległe miejsce”.


Real Time Bidding, czyli renesans reklamy odsłonowej. Rozmowa z Maciejem Wyszyńskim\nReklama bannerowa i wykupywanie kampanii na odsłony kojarzą się z początkami internetu i pierwszymi działaniami marketingowymi w sieci. Czasy jednak się zmieniają, a obecnie triumfy święci reklama rozliczana za kliknięcia. Okazuje się jednak, że technologia idzie do przodu, a reklama odsłonowa przeżywa ponowny rozkwit dzięki Real Time Bidding. O czym dokładnie mowa? Dowiecie się z […]\n– Witaj. Na początek proszę Cię o kilka słów o sobie i o tym, czym się zajmujesz.\n– Masz doświadczenie w reklamie wyniesione z wielu rynków. Jak Twoim zdaniem wygląda reklama internetowa w Polsce? Czy sklepy internetowe stosują zazwyczaj sprawdzone sposoby promocji, czy szukają nowych dróg dotarcia do klientów?\nNa koniec jeszcze przykład z życia wzięty. Nie wymienię nazwy firmy, ale powiem, że jest to duży i wiodący w swojej branży polski e-sklep. Po przedstawieniu walorów kampanii sociomantic, klient był zaskoczony możliwościami technologicznymi i zadowolony. Rozmawiając jednak o wdrożeniu kampanii, otrzymaliśmy następujący feedback: „Maciej, ja wiem że Wasze rozwiązanie to jest Mercedes wśród narzędzi w eCommerce, ale my wolimy jeździć na dzień dzisiejszy Lanosem…”. Interpretacje oddaje w ręce czytelników.\n– Muszę zadać to pytanie – co to jest RTB (Real-time Bidding)?\n– Jak wygląda taka kalkulacja i licytacja od strony technicznej?\n– Użytkownik wchodzi na stronę internetową a wydawca informuje swojego partnera SSP, że ma dostępną odsłonę na sprzedaż.\n– SSP wysyła zapytanie licytacyjne do wszystkich podłączonych partnerów DSP, przy czym każdy z nich może reprezentować dziesiątki lub setki różnych reklamodawców.\n– DSP oblicza swoją stawkę na podstawie wszystkich posiadanych danych i wysyła stawkę łącznie z kodem emisyjnym z powrotem do SSP.\n– SSP wybiera najwyższą stawkę z licytacji, a wygrana DSP płaci wg tzw. „second price auction“ o € 0.01 więcej niż druga co do wielkości zalicytowana stawka.\n– Ostatecznie kod emisyjny zwycięzcy zostaje przekazany do wydawcy aby reklama mogła się pojawić na powierzchni reklamowej.\n– W jaki sposób możemy targetować reklamę i jak wygląda zakup odsłon? Określana jest maksymalna stawka, jaką jesteśmy skłonni dać za odsłonę?\nReklamodawca zainteresowany skutecznością – z reguły sklepy eCommerce – będzie chciał korzystać z DSP, która optymalizuje stawki licytacyjne pod zdefiniowane i mierzalne targety, jak np. kliknięcia czy konwersja – z reguły „effective cost per action”, czyli efektywny koszt pozyskania transakcji.\n– Jak zbieracie dane o użytkownikach i obserwujecie ich zachowania, aby podnosić skuteczność reklam?\n– Co mają zrobić reklamodawcy oraz wydawcy, aby skorzystać z Real-time Bidding?\n– Czy jesteś w stanie przytoczyć wyniki i określić skuteczność przeprowadzonej kampanii wykorzystującej RTB?\n– Na początku rozmowy wspomniałeś, że RTB robi furorę w Stanach Zjednoczonych. Czy możesz powiedzieć, które znane marki lub duże kampanie korzystały z tej technologii?\n– Oby szybko podobne pojawiły się i u nas! Dziękuję za rozmowę.


Druzyna Seti@boinc Purepc.pl - Page 100 - Seti@Home & UD & inne - PurePC.pl - Forum Dyskusyjne\ntylko trzeba mieć wielkachate i sponsora co opłaci rachunki za prund :lol2:\nZ ciekawości poszukałem :) .\nSETI FARM's na dole strony :lol: . Chyba mają prąd za darmo :blink: .\nNo w stanach jest chyba 6 centow za kilowatogodzine okolo to przy ich dochodach sa smieszne kwoty.... u nas okolo 50 gr/kwh co przy naszych zarobkach pewnie w stosunku do nich jest ponad 20 razy drozej albo i wiecej :P\nA co jest w Polsce tanie oprocz "taniego panstwa" ?\nno to ladne lole ... hehe rozumiem gdyby te kompu byly refundowane przez seti czy cos :D ale tak samemu ... ludzie nie maja co z kasa robic :)\nTam sie poprostu zyje a nie wegetuje, dlatego ich stac na takie hobby. W Polsce czlowiek zapierd..... za marne grosze a na starosc ryje w ogrodku, tam natomiast ludzie na emeryturce zwiedzaja swiat.\nAndi, gratuluje decyzji. Kazdy jest kowalem losu, trzeba probowac pracowac/zyc najlatwiej jak sie da, z granicami szkody dla innych. Gdzie, to nie ma znaczenia.\nNiezla plantacje kompow skombinowales wracajac do tematu. Czasem mysle, ze przydalby sie jakis "mark from heaven", ze to co robimy jest jednak warte czegos 'wiecej'.\nEdited February 21, 2007 by Free'\nBez przesady panowie,po prostu mam możliwość okazyjnego zakupienia pewnej ilości gratów typu niekrętliwy winchester,gf6200,itp. :) A w domu przydałby się jakiś serwerek :)\nWarto czasami ryzykowac, szczegolnie jak sie ma waska specjalizacje zawodowa.\nZawsze po zmontowaniu tych gratow cos sie z nich wyciagnie, no i RAC w teamie sie podciagnie.\nChociaz patrzac na ostatnie tygodnie to nie mamy powodow do narzekania, RAC sukcesywnie rosnie.\nZa to naleza sie pochwaly dla wszystkich czlonkow teamu PurePC :rolleyes:\nEDIT, moj Core2Duo wrocil do liczenia po malym wypadku z softem, ciagle chrzanily sie probki. Jak zawsze pomogl reinstal :P\n91.33 - 9,069.67 s\n62.40 - 5,749.53 s\n52.80 - 5,166.27 s\n33.89 - 4,394.55 s\n12.80 - 1,038.73\nTrzeba przyznac, ze nowe optymalki daja niezlego kopa.\nDla przypomnienia podaje link do nowych optymalek:\nEdited February 24, 2007 by Andi\nO żesz ku... Te nowe optymalizacje są boskie po prostu! Już poprzednie w wersji 2.0 dawały kopa w porównaniu do Crunch3ra, ale te przekraczają już wszelkie granice :blink: . I w końcu ktoś zabrał się porządnie za Konroły!\nSzybkie porównanie - miałem na dysku koło 20 identycznych próbek 62.40c - bliskie przeterminowanie, więc liczyło je od razu. Średnie czasy liczenia (po 10 sztuk, E6400@3GHz):\n- Chicken v2.0 Intel SSE2: 4723 sekundy\n- Chicken v2.2 Core2 SSSE3: 3960 sekund!!!\nCzas na kazdej dużej próbce spadł o 16%, czyli prawie 13 minut. No dla mnie bomba po prostu :lol2:\nKto jeszcze nie wymienił, natychmiast do roboty! B-)\nCo do dyskusji o prądzieL tymczasowo zawiesiłem liiczenie na kompach u mnie w domu - rodzice zaczęli wnerwiać się na to, że komp niepotrzebnie chodzi...\nI zostałem przez ojca o[ciach!]dolony, że jak jeszcze raz zobaczy liczącego się BOINCa to zostanę "odcięty" od kompa i od neta.\nDlatego tymczasowo przestaje liczyć... Miejmy nadzieję, że niedługo wrócę.\nSzkoda, dobrze Ci szlo i nawet przeliczyles sporo probek, w kazdym razie czekamy szybkiego powrotu :D\nno juz sie kazdy powoli wylamuje :( jak nie z wlasnej decyzji to z przyczyn innych :( ale miejmy nadzieje ze dlugo to nie potrwa :)\nSkąd:daleko od lasu\nOptymalki są świetne\nco ładnie widać na wykresie od ~17 lutego mam zainstalowane,\nśrednia poszła od razu w górę :) i na razie idzie dalej :D\n"Najgrubsza próbka jaką miałem od tej pory tj. 64.28 liczyła się 3,995.11\nczyli godzine i 7 minut, czyli całkiem szybko :)\nEdited February 22, 2007 by rork\nJa w końcu na swoim kompie mam rac powyżej 500 :D - złożyło się na to kilka rzeczy: nowe optymalki oraz nowa mobo [p5n-e] a co za tym proc w końcu rozwija skrzydła: 4800 w trybie very silent [noc] i 4920 w trybie silent [dzień]. Nikt nie zna jakiś porównywalnych optymalizacji podlinuxa ? ew. czy można te zapuścić w wine - jak duży był by spadek wydajnośći ?\nEdited February 22, 2007 by wisnia666\nBardzo ciekawe :) Dowod na to, ze warto liczyc SETI :D\nKoles na pewno znalazl swoj laptop po: Computer ID. Ciekawe na jakiej zasadzie sa przydzielane te numery ID i czy po dluzszym czasie nieliczenia oraz powrocie do teamu (lub innego teamu), dostaje sie ten sam Computer ID numer.\nEdited February 23, 2007 by Andi\nTroche próbek z dzisiaj tylko jedna przekroczyła czas 4000 sekund :)\nZiBi & MiMi\nBrawa dla naszego przodownika pracy za:\nMam jeszcze pytanie. Czym różnią się optymalki zaznaczone jako "with graphics" o tych "without graphics" ?? Oczywiście pod kątem szybkości liczenia mnie interesuje.\nEdited February 23, 2007 by ZiBi & MiMi\ndzieki ZiBi & MiMi staram sie jak moge :) chlopaki oby tak dalej :)\nNie jestem pewny ale jesli masz opcje with graphic, wowczas mozesz wlaczyc graficzny bajer (diagram pokazujacy przeliczanie probek) i ustawic go jako wygaszasz. Osobiscie mi sie podoba lecz ja nie uzywam wygaszacza ekranu na laptopie (wylaczam zawsze matryce). Jesli chodzi o szybkosc liczenia to chyba spada ona nieznacznie (zalezy to od mocy procka).\nMoże was zaciekawi lektura tego tematu:\nRównież przyłączam się do gratulacji. Oraz przy okazji pozostałe "milestones", które wczoraj/dziś padły:\n* Andi - 500 tysięcy\n* ice_sagan - 250 tysięcy\n* Czmichal - 100 tysięcy\nTo jeszcze dodam tylko, że jesli ktoś używa zoptymalizowanego klienta (5.4.x => 5.5.0) z natychmiastowym odsyłaniem itp., to i tak sobie obrazków nie poogląda. Wydajność uber alles :-P\nWydaje mi się, że cała sprawa (tutaj) została juz wyjaśniona, odpowiednie środki zapobiegawcze na przyszłość podjęte i nie ma sensu drążyć tematu. Swoją drogą, inteligencją to gościu nie grzeszył, bo z góry było wiadomo, że te kompy i tak nawet po 1 próbce w większości przypadków nie przeliczą (przy tak długim czasie liczenia oraz ilości zrzucanych i przetwarzanych danych). No ale EOT.\nMam problem z nowymi optymalizacjami, tak mi się przynajmniej wydaje. Co pewien czas mam na kompie duuuże spowolnienia, do tego stopnia, że mp3 się nawet tną, kursor zamiera itp. Przedtem takich jazd nie było. Jak jest u Was po zainstalowaniu nowych optymalizacji?\nDzisiejsze krotkie podsumowanie:\n*LordFury & eXecutorR* 500.000\nCo niektorzy nowi wzieli sie ostro do liczenia: Ruido; Fracha; Kuguar.\nTak trzymac :P\nU mnie po wrzuceniu ich do katalogu dzialaja bezproblemowo, tyle ze ja musialem przeinstalowac klienta (problemy z softem). Edited February 25, 2007 by Andi\nDołączyłem dziś do teamu domowego palermo i jest dokładnie to samo :mur:\nboinc 5.5.0 sse2 oraz kwsn 2.2b sse2 generic\nA już się miałem sam pochwalić ;)\nMiło że ktoś zauważył ;) To bardzo motywuje do dalszego liczenia. Pozdrawiam!\nu mnie tez komp potrafi przymulic na tych nowych optymalkach :/\nja zostalkem przy starych optymalkach i nie mam teraz problemu :))\nMasz z wydajnościa ;)\nNajzabawniejsze jest to,iż u mnie na lapku ww. problem nie wystepuje.\n:unsure: A mnie nikt nie zauważa ?? Też jestem nowy raptem miesiąć liczę. Całe szczęście znalazłem sobie motywacje pod postacią pościgu Hammerheada w RAC :D . Narazie ten pościg wygląda coś w stylu "Już był w ogródku już witał się z gąską" co go prawie dogonię to znowu odskoczy. Nawet do stałych obliczeń wciągnąłem PIII 450MHz byleby cel osiągnąć.\nNo i wtej chwili jestem znowu w "ogródku" :D


Czy przetworzona żywność szkodzi zdrowiu: wyjaśniamy\nŻywność wysokoprzetworzona niszczy zdrowie i wpływa niekorzystnie na pracę organizmu, dlatego warto ograniczyć spożywanie takich produktów do minimum, a najlepiej całkowicie wykluczyć je z diety. Jakie to są produkty i na jakiej podstawie rozgranicza się żywność wysoko-, a nawet ultraprzetworzoną od tej o niskim stopniu przetworzenia?\nW dobie nachalnej promocji zdrowego odżywiania media podejmują często temat żywności wysokoprzetworzonej, przeciwstawiając ją produktom o bogatej wartości odżywczej.\nProsty podział na żywność przetworzoną, czyli w domyśle szkodliwą, oraz nieprzetworzoną, czyli zdrową, nie znajduje uzasadnienia w obliczu sporej różnorodności produktów opatrywanych jednym bądź drugim mianem. Innymi słowy, żywność przetworzona niekoniecznie musi być niezdrowa.\nO co chodzi z tą przetworzoną żywnością?\nW jakim celu przetwarza się żywność?\nJak żywność przetworzona wpływa na organizm?\nPrzetworzoną żywnością nazywa się każdy produkt, który został poddany rozmaitym procesom zmieniającym jego skład i właściwości. Takim procesem może być obróbka termiczna (gotowanie, smażenie), pasteryzacja czy zamrożenie.\nCzy przetworzona żywność szkodzi zdrowiu? Nie każda. Część produktów zaliczanych do tej kategorii ma wysoką wartość odżywczą i bardzo dobry skład. Kryterium decydującym o szkodliwości jest liczba oraz rodzaj procesów przetwórczych, jakim został poddany produkt. Na podstawie tych dwóch zmiennych można wyróżnić:\nIm bardziej przetworzona żywność, tym mniejszą ma wartość odżywczą. Do ostatniej spośród wymienionych kategorii zalicza się między innymi napoje gazowane, cukierki, batony, ciastka, wafle, gumy rozpuszczalne, lody, czipsy, krakersy, paluszki, słodzone płatki śniadaniowe, margaryny, tanie przetwory mięsne, dania gotowe do spożycia, dania instant, puree ziemniaczane do zalania wrzątkiem czy fast foody.\nTę wyliczankę dałoby się ciągnąć i ciągnąć, wyczerpujący rejestr wszystkich produktów tego typu mijałby się jednak z celem. Dość powiedzieć, że żywność ultraprzetworzona obfituje głównie w cukier, sól oraz niskiej jakości tłuszcz. To dlatego nie sposób się nią porządnie najeść.\nŻywność jest poddawana procesom przetwórczym w różnych celach. Np. po to, by zaoszczędzić konsumentowi samodzielnego pieczenia, smażenia czy gotowania. Albo w celu przedłużenia okresu przydatności do spożycia poprzez zamrożenie, dodanie konserwantów, wędzenie lub kiszenie.\nProducenci chcą też zadośćuczynić wymaganiom konsumentów, którzy oczekują np., że ser na półkach z nabiałem będzie żółty, a nie biały, oraz polepszyć strawność przetwarzanego produktu.\nWyjąwszy nieliczne przypadki, które potwierdzają regułę, spożywanie żywności wysokoprzetworzonej skutkuje zwiększeniem masy ciała oraz pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia. Liczne badania dowiodły, że nadmierna konsumpcja żywności ultraprzetworzonej stanowi często przyczynę otyłości, nadciśnienia, wyższej glikemii na czczo, zespołu metabolicznego oraz dużego stężenia cholesterolu we krwi.\nNatomiast dieta składająca się z ryb, warzyw, jaj, orzechów oraz produktów o niskim stopniu przetworzenia zmniejsza ryzyko chorób serca, zapobiega cukrzycy i otyłości, a także ma znaczący wpływ na długość życia.\nJeśli chcesz zdrowo się odżywiać, nie musisz całkowicie rezygnować z żywności przetworzonej. Jak już wspomnieliśmy na początku, nie wszystkie produkty z tej kategorii są szkodliwe. Grunt to zwracać uwagę na skład. Staraj się unikać zwłaszcza wszelkiego rodzaju utwardzaczy, wykorzystywanych między innymi w produkcji tanich łakoci. Omijaj szerokim łukiem dania instant. Zdecydowanie zdrowszą opcją będzie samodzielne przygotowywanie pełnowartościowych posiłków.


Time Table Disco Attack, czyli kto i o której godzinie będzie grał | Disco-Polo.info\nTime Table Disco Attack, czyli kto i o której godzinie będzie grał\n2015-10-31T22:56:08+01:00 2015-10-31T22:56:08+01:00 Time Table Disco Attack, czyli kto i o której godzinie będzie grał https://disco-polo.info/Upload/articles/\nIwona Baran 31 października 2015 o 22:56\nJuż za 11 dni rozpocznie się wyczekiwana przede wszystkim przez fanów ze Śląska impreza w katowickim Spodku! Disco Attack to, ze względu na umiejscowienie, najbardziej pożądana od wielu lat impreza. Do tej pory nie udało się zgromadzić szerszej pu...\nJuż za 11 dni rozpocznie się wyczekiwana przede wszystkim przez fanów ze Śląska impreza w katowickim Spodku! Disco Attack to, ze względu na umiejscowienie, najbardziej pożądana od wielu lat impreza. Do tej pory nie udało się zgromadzić szerszej publiczności na disco polowym wydarzeniu w tak potężnej hali mieszczącej się w sercu województwa śląskiego.\nKatowice oszaleją, a wraz z nimi fani disco polo, którzy przyjeżdżać będą zewsząd. Oczywiście dla ułatwienia organizacji Waszego czasu oraz uatrakcyjnienia pobytu w Katowicach, przedstawiamy Wam rozkład jazdy, który organizator umieścił w formie plakatu. Wygląda on następująco:\n18:30 Di Dżej Mietek\n19:00 Magda Niewińska\n19:45 Di Dżej Mietek (przerwa)\n20:00 Long & Junior\n20:15 Pudzian Band\n20:45 Di Dżej Mietek (przerwa)\n21:15 After Party\n21:30 Freaky Boys\n21:45 Di Dżej Mietek (przerwa)\n22:15 Power Play\n22:45 Di Dżej Mietek (przerwa)\n00:15 – 1:00 Di Dżej Mietek\nImpreza w Spodku co prawda nie potrwa do białego rana, ale to nie oznacza, że nie będzie możliwości zakończyć ją w taki sposób nadal w rytmach disco polo. Bowiem zaraz po koncercie zespoły występujące podczas festiwalu przenoszą się na After Party Disco Attack w klubie Pomarańcza (również w Katowicach – przyp. red.) , które rozpocznie się o godzinie 1:00. Serdecznie zapraszamy!\nTagi: after party, basta, boys, camasutra, czadoman, d-bomb, di dŻej mietek, diadem, disco attack, disco polo, disco polo 2015, discopolo, extazy, freaky boys, gwiazdy disco polo, imprezy disco polo, informacje disco polo, jesika, koncerty disco polo, kordian, long & junior, magda niewińska, mig, mp3, news disco polo teledysk, newsy disco polo, nowości muzyczne, plotki disco polo, power play, premiera muzyczna, pudzian band, spodek, tekst piosenki, zycie gwiazd, zycie gwiazd disco polo


Recenzja Sennheiser HD820 | Audiofanatyk.pl\nAutor Jakub Łopatko | 2018-08-04 | Słuchawki pełnowymiarowe\nRecenzja Sennheiser HD820\nBardzo rzadko zdarzają się takie okazje, toteż jestem niesamowicie wdzięczny właścicielowi tych słuchawek, który chciałby mimo wszystko pozostać anonimowy, że postanowił praktycznie nową sztukę podarować mi na kilka dni odsłuchów. Dzięki temu mamy szansę przyjrzeć się najnowszemu dziecku Sennheisera z legendarnej już można powiedzieć serii HD8xx – zamkniętemu modelowi HD820, kosztującemu bagatela 10 tysięcy złotych. Sprzęt naprawdę już nie na żarty, a co myślę dosyć dobitnie objawi się w samej recenzji.\nPasmo przenoszenia: 14 – 43800 Hz (-3 dB) / 6 – 48000 Hz (-10 dB)\nTHD: ≤ 0.02 % (dla 1 kHz @ 100 dB SPL)\nMoc maksymalna: 500 mW\nNacisk powierzchni kontaktowej: ok. 3,4 N (± 0,3 N)\nDługość kabli w każdej opcji: 3 m\nWaga bez kabla: 380 g (mierzona przeze mnie osobiście)\nsłuchawki Sennheiser HD820\nkabel sygnałowy XLR 4-pin\nkabel sygnałowy jack 6,3 mm stereo TRS\nkabel sygnałowy jack 4,4 mm typu Pentaconn\nSłuchawki robią naprawdę bardzo fajne wrażenie wprost z pudełka, które jest czarną, drewnianą skrzynią z logiem Sennheisera. Dostajemy tu jedynie ją, komplet kabli, ściereczkę, pendrive i dokumentację. Nic więcej, choć przy 10 000 zł można byłoby już mieć pewne oczekiwania co do pokrowców, stojaków czy jakichś innych dodatków. Niestety tu nabywcę będą czekały osobne zakupy, a jeśli miałbym coś w tym względzie doradzić, to raczej konstrukcje dające wolną przestrzeń na nauszniki (opis basu będzie wyjaśniał dlaczego).\nSame słuchawki to tak naprawdę zamknięty wariant HD800S, przynajmniej konstrukcyjnie. Dostajemy tu identycznie wyglądające przetworniki z osławionymi już rezonatorami Helmholtz’a, czarny plastik o matowym wykończeniu, te same obicie pałąka, ten sam system regulacyjny, a także te same wtyki i okablowanie, choć bez loga Sennheisera na którymkolwiek wtyku, co może równie dobrze sugerować jakieś zmiany po jego stronie.\nNie można powiedzieć natomiast, że to przysłowiowy odgrzewany kotlet. Konstrukcja jest w pewnym względzie innowacyjna, bowiem Sennheiser zastosował wklęsłe talerze ze szkła odpornego na zarysowania Gorilla Glass, zamiast klasycznych puszek tłumiących. Dzięki temu możemy podziwiać całą komorę akustyczną przetwornika, który do tej pory był spotykany w zwykłych 800-tkach za metalową maskownicą. Fale akustyczne odbijają się od wyprofilowanego szkła i trafiają przez otwory dyfuzyjne (tu dopiero jest metalowa siateczka) wpada do komory odsłuchowej.\nTa jest płytsza, pozbyła się metalowego pierścienia, wykonana została z jednorodnego, plastikowego odlewu o również matowej fakturze i z kompletnym brakiem ostrych kątów. Widać, że producent starał się mocno popracować nad falami odbitymi względem poprzednich modeli z tej serii. Nowością są filtry przeciwkurzowe, które dla lepszego mocowania przyczepiane są na rzep. Prosty i mądry patent.\nBardziej wnikliwe oględziny budowy zewnętrznej pozwalają stwierdzić, że jednak materiał odlewów i ich precyzja, choć wysokie, nie różnią się specjalnie od poziomu HD800S. Przy ustalaniu kąta nachylenia słuchawek, krawędź muszli potrafi ocierać delikatnie o ramię widełek pałąka, jeśli robimy to w nieprawidłowy sposób. Prześwit bowiem jest dosyć mały i materiał plastikowy potrafi poddać się, jeśli słuchawkami operujemy w rękach wywołując naprężenia na konstrukcję całościową.\nMetalowe siatki zewnętrzne zostały zastąpione zwykłymi plastikowymi zaślepkami, zapewne z racji chęci zaizolowania słuchacza od otoczenia i utrzymania niskiej wagi w szachu (aczkolwiek i tak jest +10 g więcej niż w HD800). Plastik niestety jest miękki i przez to podatny na rysy i uszkodzenia. Tym bardziej stojak dla takich słuchawek to poniekąd mus, ew. jakakolwiek poduszka, na którą będziemy mogli słuchawki bezpiecznie odkładać.\nChoć zniknęły krawędzie odlewów znane z HD800/800S, miejscami jednak udało mi się dojrzeć ślady kleju w szczelinach pod bardzo mocnym światłem, także poziom dokładności, przy odpowiednio 50 i 36% zwiększonej cenie, niespecjalnie się poprawił. Niemniej w codziennym użytkowaniu na takie rzeczy praktycznie się nie zwraca uwagi, przemawia do nas znacznie bardziej warstwa praktyczna.\nNo właśnie, warstwa praktyczna. Mówiąc wprost – to prawdopodobnie najwygodniejsze słuchawki zamknięte, jakie miałem możliwość gościć na uszach. Nauszniki stosowane przez Sennheisera to imitacja padów Elite od Dekoni, które również posiadam do swoich HD800. Podobne są nawet załamania materiału na krawędziach obszycia. Czuć więc przy całej tej innowacyjności jednak wzorowanie się na gotowych rozwiązaniach.\nAczkolwiek z drugiej strony z racji jednak innego trochę systemu montażu, nie jest to moim zdaniem jednoznaczna kopia. Jednocześnie nie jest to rzecz, którą da się przełożyć do modeli HD800 i HD800S lub na odwrót.\nNauszniki są wykonane z mieszanki alcantary i mięciutkiej skóry ekologicznej po swojej zewnętrznej krawędzi. W środku wyczuwalne są usztywnienia będące schowanym pod materiałem stelażem nakładanym na słuchawki. Montaż odbywa się dwojako – za pomocą siły docisku materiału do krawędzi muszli oraz bardzo subtelnej warstwy kleju, którą łatwo można byłoby pomylić z niedoskonałością wykonania samych nauszników.\nSłuchawki – co warte podkreślenia – lepiej rozkładają masę i wydają się wręcz lżejsze niż HD800, choć waga bezlitośnie wskazuje, że moje własne 800-tki są od nich jak pisałem o 10 g cięższe (380 vs 370 g).\nIzolacja od otoczenia jest natomiast bardzo przeciętna. To pokłosie wysokiej wygody, jaką osiągają te słuchawki. Po prostu słuchawki samym faktem zamkniętości nie odzwierciedlają teoretycznych zalet, jakie powinna dawać taka konstrukcja. Będzie to rzecz, nad którą pochylę się jeszcze przy swoich przemyśleniach związanych z dźwiękiem\nNiebezpośrednio co prawda, ale niewiele wcześniej gościłem również Audeze LCD-XC z 2017 roku, które również mocno zapadły mi w pamięć i które mogłem tu z dużym spokojem sobie przywoływać. Przewiną się również w tle tej recenzji Sennheisery HD800S.\nW roli źródeł dźwiękowych cały czas występują dwa podstawowe tory, jakimi dysponuję od już blisko dwóch lat i które sprawdziwszy się w wielu sytuacjach, przewijają się w praktycznie każdej recenzji:\nZ racji bycia modelem praktycznie nowym (sprzęt niemalże wprost ze sklepu, od prywatnego właściciela), słuchawki były przeze mnie dogrzewane przez cały czas, jaki u mnie gościły. Poza może trochę miększym przekazem nie zauważyłem żadnych konkretnych zmian. Testy wykonywane były na okablowaniu fabrycznym i konfekcjonowanym na bazie 8-żyłowej miedzi OCC 7n, dokładnie tym samym co przy HD800. Co ciekawe, nie było tam kolosalnych różnic w przeciwieństwie do tego co notowałem na zwykłych 800-tkach, toteż możliwe, że Sennheiser coś jednak poprawił w okablowaniu przy swoim najnowszym modelu.\nPrzyznam byłem bardzo zaskoczony tym, jak słuchawki się mierzą. W negatywnym tego słowa znaczeniu. Zawsze w takich sytuacjach wykonuję dodatkowe pomiary kontrolne par, które posiadam i które wiem jak powinny wyglądać na wykresie. Wszystko było w porządku. Wniosek? Tak, te słuchawki tak właśnie wyglądają w pomiarach.\nSłuchawki w pomiarach notują spadek w ok. 50 Hz i potem drugi wyraźny spadek w 280 Hz. Ciekawostka przy tej okazji, że falowanie basu ustaje na poziomie ok. 20 Hz idąc od samego dołu. W oczy rzuca się też przesunięcie punktu szczytowego sopranu z 6 na 5 kHz, a sam szczyt jest niższy od tego, jakim chwaliły się HD800.\nKonsystencja pomiarowa wskazuje głównie na odbicie się ułożenia na głowie w ramach basu. Pozostaje ogólnie na dobrym poziomie.\nScenicznie zmiany względem HD800 zachodzą w ramach dosyć przewidywalnego schematu.\nBas na początku rzuca się w uszy jako śmiały i odważny. Naciska na średni i wysoki bas, przez co ma należyty wydźwięk, moc, jak również i twardość, elastyczność. W większości przypadków doskonale spełnia swoją rolę, ale niestety ma dwie cechy, które potrafią rzutować na całościowym przekazie w dłuższym odsłuchu.\nPierwsza to umiejętność utwardzenia się sporadycznie w różnych utworach, a która jest uwarunkowana anatomicznie, bo odległością ucha od przetwornika. Im ucho znajduje się bliżej, tym bas staje się twardszy i bardziej sztuczny, dlatego błędem jest zakładanie słuchawek i dociskanie ich do głowy – może to tylko efekt ten pogorszyć. Utwardzenia można próbować doszukać się też i pomiarowo na zaprezentowanych przeze mnie wyżej wykresach.\nDruga rzecz wynika z elementarnej akustyki, jaka jest w HD820 uskuteczniana, choć może bardziej dokładniejsze byłoby określenie jej w ramach konstrukcji otworów dyfuzyjnych i procesów zachodzących pod kątem fal odbitych od wklęsłego szkiełka muszli. Cokolwiek by nie było powodem, efekt jest taki, że czasami miałem wrażenie wkraczania w taniec bardzo specyficznych pogłosów, odmiennych od rezonansów, pobrzmień i innych tego typu rzeczy, a bardziej spłaszczonych, jakby renderowanych w wolne pole idąc promieniście od przesłony. Nie była to więc pułapka basowa/dźwiękowa, nie był też jakikolwiek defekt komory w sensie stricte, kanonada pobrzmień, ale przekładało się to na wrażenie basu delikatnie „pudełkowego”, z nalotem sztuczności.\nZ tym że ponownie podkreślić chcę, że jest to wrażenie, nie reguła, a także czynnik wpływający na charakter, a nie będący integralną częścią strukturalną. I co ciekawe, udało się go w dużej mierze wyeliminować bezpośrednio na torze zbalansowanym po XLR. Słuchawki zachowywały się tam znacznie bardziej kulturalnie, z lepszą kontrolą. Być może udało mi się trafić w dobrą synergię między tak zachowującymi się słuchawkami, a swoim torem testowym, niemniej takich rzeczy nie zwykłem zbyt często u siebie obserwować.\nAczkolwiek łączy się to z jeszcze jedną cechą, również obecną w średnicy, która sumarycznie skłania mnie do pewnego wniosku: że HD820 tworzone były prawdopodobnie pod symulowany efekt hali. Symulowany, ponieważ moim zdaniem lepiej ta sztuka wychodziła w oryginalnych HD800. Oczywiście jest to uwaga trochę nie w porządku, bo 800-tki są modelem otwartym, mającym łatwiej, ale jeśli ma nas interesować tylko efekt końcowy, jaki uzyskujemy na wyjściu, to tak też niestety trzeba na to patrzeć.\nNa ich tle HD820 w pierwszej chwili wygenerowały wrażenie, że ich wokal jest bliższy. Złudnie. Po prostu dawno nie słuchałem HD800. Okazało się, że w bezpośrednim porównaniu 800-tki, mimo swojej dyfuzyjnej natury, lepiej skupiają się w ramach wokalu i dźwięków umieszczonych centralnie z przodu przed słuchaczem. Prezentacja jest tu bardziej poprawna, bardziej w punkt, z lepszą lokalizacją, podczas gdy HD820 zachowują typowy dla obu par dystans, ale z większym jakoby rozlaniem dźwięków po łukowatej scenie umieszczonej z przodu, nie będącej jednym punktem w przestrzeni. Trochę więcej powiem o tym przy okazji sceny jako takiej.\nFaktem jednak jest, że HD820 nie są słuchawkami samymi z siebie muzykalnymi, choć oczywiście użycie przetworników z HD800S mocno wzmacnia takie tendencje. Prezentacja średnicy cały czas oscyluje jednak w ramach neutralności, oddając tym samym pole do manewru sprzętowi towarzyszącemu. Sama natomiast wraz z sopranem dba jedynie o to, aby nie zrobiło nam się zbyt jasno i abyśmy nie wpadli w wir latania ze słuchawkami po salonach i sprawdzania z czym tu to jakkolwiek nam zagra sensownie. HD820 są wolne od takiego ryzyka. Będzie ciepła lampa, to i HD820 się odwdzięczą, choć moim zdaniem najlepszym kompanem byłby tu ciepły tranzystor w topologii zbalansowanej (kontrola basu + dodanie muzykalnego smaku). Ale i na neutralnym torze mają spokojną rację bytu. Pamiętać należy jednak zawsze o XLR.\nSopran to moim zdaniem bardzo mocny punkt programu tych słuchawek, choć zależny też od perspektywy na swój sposób. Z jednej strony wreszcie nie mamy styczności z nieszczęsnym i niesławnym punktem 6 kHz. Przez to słuchawki te, choć barwowo wciąż nosowe, nie powodują uczucia zmęczenia czy przesadzonej ostrości. Z drugiej, na sopranie powstaje nalot pewnej powściągliwości w zaangażowaniu się, a idąc od słuchawek jaśniejszych i bardziej neutralnych, można sporadycznie odczuć to jako wrażenie wręcz spowolnienia. Jestem niemal pewien, że Sennheiser chciał uczynić swoje słuchawki zarówno neutralnymi, jak i gładszymi, aby owa neutralność nie przeradzała się w analityczność. Efekt jest jednak taki, że przetworniki ciągną w obie strony w zależności od tego z jakich słuchawek do nich podchodzimy, a także gdzie akumuluje się energia utworu. Oczywiście niezręcznością jest przywoływać tu słuchawki otwarte w postaci LCD-MX4 jako wzorzec, ale równie dobrze mogą to być bardzo podobnie co one strojone K270 S, które moim zdaniem pokazują HD820 jak powinna wyglądać wygładzona góra, ale bez efektu rozjechania się w nie wiadomo którą ostatecznie stronę.\nZwróciło moją uwagę, że HD820 są cenione gdzieniegdzie za realizm. Tymczasem obie wymienione wyżej pary, a więc K270 S i LCD-MX4, na realizmie przebijają to, co serwują HD820 i to wcale nie o jakiś tam drobny margines. Pozwalają wcielić się nam w rolę uczestnika spektaklu, aniżeli tylko i wyłącznie widza. I to może nawet nie takiego w teatrze, a bardziej w domu, przed zwykłym kinem domowym. Mocniej realizm zakreśla ponad Sennheiserami oczywiście droższy model otwarty od Audeze, ale tak jak mówiłem przytaczanie go jest tutaj trochę nie w porządku z racji odmienności konstrukcji. Niemniej jeśli interesuje nas tylko jakość dźwięku w relacji do ceny, bez względu na wszelkie inne aspekty, warto rozszerzyć perspektywę także i w tę stronę. Zwłaszcza, że dopłata do MX4 względem HD820 nie jest aż taka duża, jak mogłoby się wydawać. Ponownie więc: nie wypada, ale jakoś tak samo się do tego sprowadza, szczególnie w kontekście dostatecznej tylko izolacji.\nHD820 są scenicznie nastawione bardziej na prezencję dźwięku „jako takiego”, aniżeli jego bezwzględną dokładność. Stawiają tym razem na efektowność, nie efektywność. Posłużę się sceną z HD800 jako punktem odniesienia: scena starszego modelu otwartego jest bardziej przestronna na głębokość, bardziej holograficzna, jednocześnie mimo efektu dyfuzji środka i lekkiego rozmycia krawędzi dźwięków pozornych (efekt ten znika na lepszym sprzęcie), prezencja sceniczna jest cały czas dosyć poprawna konstrukcyjnie i przód jest tu przodem, bez kombinowania.\nHD820 robią coś innego. Część efektów jest generowana jako bezkierunkowy pogłos, który przynajmniej moje uszy są w stanie od czasu do czasu wychwycić. Zamknięcie przekłada się na ograniczenie zarówno holograficzności, jak i głębokości sceny. Z reguły powoduje przybliżenie się środka, lepsze jego skupienie, jak również rozbudowanie się sceny na szerokość. W HD820 wokal sprawia wrażenie przybliżonego bardziej niż w HD800, owszem, ale jest wraz ze środkiem rozlany na trochę bardziej łukowatym planie umieszczonym przed nami z dużym rygorem barwno-pogłosowym. Cechę tą spotkałem do tej pory w przynajmniej kilku słuchawkach, ale w taki sposób prezentowaną chyba tylko w AKG K340 z nausznikami welurowymi.\nPorównać można obie te prezentacje do dwóch sal koncertowych, ale o dwóch różnych kształtach i wielkościach scen. Może nie będzie to najłatwiejsze do wyobrażenia co zaraz opiszę, ale w HD800 miałem zawsze wrażenie bycia w gmachu dużej opery, gdzie scena jest dodatkowo otaczana przez miejsca na widowni także i po bokach, okalana przez ludzi na swój sposób, a więc miejsca, które teoretycznie i my możemy zająć. W przypadku HD820 można mówić jednak o ogromnej scenie teatralnej, która jest szeroka, ale nastawiona bardziej na prezencję właśnie od frontu ku widzom. Po bokach ciężko jest usiąść, ale jeśli znajdujemy się na widowni, parkiet sceny jest na tyle szeroki, że pomieści aktorów wraz z aranżacją tła i rekwizytami.\nPrzechodząc z opisu szczegółowego do bardziej ogólnego i całościowego, o HD820 mogę powiedzieć to, że słuchawki bezapelacyjnie są najwygodniejszymi zamkniętymi jakie na swojej głowie gościłem. Uszy się nie pocą, policzki również, a sama konstrukcja jest lżejsza. Wymienne okablowanie i kilka takich opcji w zestawie to również plus. Jakość samego okablowania, a raczej mała różnica względem tego konfekcjonowanego, to także bardzo miła odmiana względem HD800, gdzie po spróbowaniu dobrego kabla nie ma już odwrotu. Tu natomiast mimo, że jest wciąż lepiej, można się jeszcze trochę zastanawiać, oczywiście jako znów kolejny plus do kolekcji plusów, jakie model ten niewątpliwie posiada.\nBrzmieniowo chęć utrzymania dużej sceniczności jest na pewno także sporym plusem, nawet przy świadomości, że osiągnięcie poziomu sceniczności i holografii HD800 nie będzie możliwe (i faktycznie nie jest). Wreszcie mamy tu realny brak nacisku na 6 kHz, co odbieram jednoznacznie pozytywnie. Słuchawki są przez to wciąż całkiem jasne i czytelne, ale w żadnym wypadku sybilujące. Ilość basu także zaskakuje in plus, jak również całościowe brzmienie robiące na początku mocny efekt WOW.\nProblemem okazuje się tym razem jednak całościowy realizm i – może już trochę de gustibus – twardość basu, dodatkowo potęgowana przez ubytek obecny na wykresach. Nie da się ukryć, że słuchawki w pomiarach po prostu nie wyglądają jak model za 10 000 zł i wystarczy skonfrontować je z innymi modelami, które uznalibyśmy za wiernie grające, aby zauważyć (tj. usłyszeć), że faktycznie tak jak się dają zmierzyć, to tak też potrafią zagrać, pokazując czasami niektóre cechy pomiarowe w dłuższej perspektywie odsłuchowej. Paradoksalnie im słabszą mamy pamięć i słuchawki dłużej zagrają na naszej głowie, tym bardziej się do nich przyzwyczajamy i akceptujemy. Ale znów wystarczy wrócić do porównań, aby cały ten proces adaptacyjny i niekończące się porównania wystartowały od początku.\nOczywiście „wykresy nie grają” i tak jest też poniekąd w tej sytuacji. Słuchawki grają specyficznie, ale lepiej niż wyglądają na papierze w tym względzie, nadal jest to model ciekawy, mogący się spodobać i wart przez to posłuchania, tym niemniej w ramach siebie samych łatwo znaleźć będzie przy nich sytuacje w znanych nam utworach, gdzie będziemy mieli poczucie „inności” ich prezentacji. Najbardziej „inny” będzie myślę w tym wszystkim bas, który wzmocniony również w swoich wyższych partiach potrafi (jak sądzę) zajść w koniunkcję z pogłosami generowanymi przez przetworniki tego modelu i sprawić wrażenie zwracania większej ilości informacji niż powinien. Zwłaszcza na początkowym etapie pracy słuchawek daje się to odczuć i zwłaszcza po kablu konwencjonalnym, tj. single-ended. Paradoksalnie bowiem słuchawki bardziej pewnie i rygorystycznie były trzymane w tym względzie po balansie.\nPonad wszystkim jednak nie będzie nas myślę specjalnie odpuszczało poczucie, że są to słuchawki zamknięte. Akustyka tworzona przez zamknięcie HD820 przesuwa je w stronę bardziej nosowego barwowo, ale nie przeostrzonego tonalnie dźwięku. Z tonalnością – może poza tym wyższym basem – nie będziemy mieli tu moim zdaniem na pieńku, bowiem to nie ona jest tu problemem, a warstwa czysto elementarna, bo sam sposób kreowania dźwięku, zarządzania nim, zachowania się fal odbitych, tłumienia etc., etc. W HD800 było na odwrót – to tonalność nadawała się na korektę, a nie sposób kreowania akustyki sam w sobie (z grubsza). Co ważne, taka sytuacja powoduje, że znacznie więcej pomysłów na skorygowanie bolączek miałem w HD800, ale przy HD820 z racji innej płaszczyzny akustycznej znacznie częściej zachodziłem w głowę co tu zrobić.\nW efekcie można odnieść wrażenie, że zamkniętość HD820 nie przekłada się na realny zysk, jaki niosą ze sobą takie modele. Brzmieniowo bowiem rodzi to wiele wyzwań, a w zamian nie dostajemy tu chociażby wysokiej izolacji od otoczenia. Sam pomysł był jak najbardziej w porządku, ale wydaje mi się, że przetworniki zatopione w HD820 lepiej czułyby się przy konwencjonalnych komorach tłumiących, klasycznych puszkach. Gorilla Glass w takiej formie jak tutaj prawdopodobnie działa jak typowy deflektor kierunkowy i stąd słuchawki są w stanie zwrócić masę pogłosów, zarówno tych pożądanych i nadających wrażenia sceniczności, jak i tych, które mieszają się z regularnymi dźwiękami, powodują wrażenie odbić i nacisków nie na te aspekty dźwięku, na które powinny.\nMożna zadać oczywiście w tym miejscu pytanie: czy mogę wskazać w takim razie słuchawki zamknięte nie mające problemów o których piszę? Owszem. Wymienić mogę (do znudzenia już zapewne) K270 Studio, ale też zdumiewająco i LCD-XC z nowych wypustów po roku 2016 (dokładnie 2017), dodatkowo wzmacnianych przez ich własną wtyczkę Reveal. Oba te modele grają dla mnie bardziej realistycznie i blisko mojej własnej, subiektywnej referencji akustycznej.\nNa całe szczęście udaje się uniknąć sytuacji znanej z K872, gdzie słuchawki również przestrzeliły moje oczekiwania, ale zrobiły to do tego stopnia, że poczciwe K270 Playback po korekcji EQ starły je pod względem realizmu w proch. Niemniej HD820 wpadły do mnie na odsłuchy w bardzo newralgicznym momencie, bo akurat świeżo po ogromnej ilości porównań słuchawek zamkniętych jakie posiadałem z właśnie LCD-XC, których słuchałem chyba z bity tydzień niemal cały czas, jeśli nie dłużej, do upadłego, do oporu, a co bardzo rzadko ma miejsce.\nSprawa jest bowiem prosta: jeśli słuchawki przychodzą do mnie na testy i nie mogę się od nich odkleić, to znaczy że muszą być okrutnie dobre i na tyle intrygujące, że nie pozwalające innym parom zagościć na mojej głowie. Troszkę nie w temacie tej recenzji, po zmianach jakie wprowadzono w model post-2016 przyznam, że byłem pod wrażeniem. Chodzi o równość, profesjonalizm brzmienia, możliwości w dostrajaniu go Revealem, gdzie już nawet 30-40% robiło sporą różnicę in plus i budowało obraz słuchawek może nie bijących rekordów w klasie słuchawkowej, ale tak solidnych w tym co robiły, że aż nietykalnych (poza wygodą i nieprzyzwoicie wręcz wysoką wagą 739 g). K270 Studio błyszczały na ich tle niewiele gorszą jakością dźwięku mimo pracy w niższej klasie i z nie tak dobrze wykończonym basem.\nPiszę o tym jednak dlatego, że z HD820 nie miałem takich doświadczeń. Gdy HD820 trafiły do mnie na warsztat, pierwsze wrażenie owszem, było WOW. Ale im dalej w las, im więcej słuchawek przerabiałem, sprawdzałem pod kątem akustycznym, poprawności poszczególnych instrumentów, sceny, tym mocniej dochodziło do mnie, że HD820 raczej nie próbują być słuchawkami referencyjnymi. To model typowo audiofilski, kolorujący przekaz w odpowiedni sposób, nastawiony na ostateczną specyfikę i konkretne grono odbiorców. K270 S, przy swoim cieplejszym usposobieniu, jednak dawały mi wyraźną przyjemność z odsłuchów, muzykalność, poprawność dźwięku, szeroką scenę, a także wszystkie zalety bycia konstrukcją zamkniętą (izolacja). W przypadku HD820 natomiast dostajemy… w sumie nie do końca wiem co. Słuchałem wielu słuchawek, za różne pieniądze, ale powtarza mi się tu problem z pierwszymi XC: jak interpretować cele, do których dążą HD820? Słuchawki referencyjne? Nie, obaliliśmy już tą tezę. Słuchawki zamknięte-izolacyjne? Zamknięte tak, ale z izolacją stoją w zasadzie minimalnie poniżej XC (choć zyskuje na tym wygoda). Zamknięte wydanie HD800? Być może, ale jednak gdyby spojrzeć na wykresy porównawczo dla obu par, znów pojawiają się wątpliwości:\nOczywiście moje uwagi mogą sugerować, że w tych słuchawkach dzieją się cuda niestworzone w negatywnym tego słowa znaczeniu. Że grają źle, nie grają w ogóle czy coś w tym stylu. Tak nie jest. Recenzja to nie wyrok, nie prawda objawiona, nawet mimo mojego ogromnego przekonania, że słuchawki opisałem bardzo dokładnie, na odpowiednim sprzęcie, bez popełnienia błędów i przede wszystkim udokumentowane pomiarami potwierdzającymi poczynione obserwacje. Cały czas jednak jest to raz, iż tylko moje własne zdanie na ich temat, dwa, że pryzmat określonych doświadczeń i oczekiwań.\nW przypadku słuchawek zamkniętych bardzo trudną sztuką jest zarówno scena, jak i uchwycenie odpowiedniej barwy. W tak zaawansowanych konstrukcjach jak HD800, stworzenie wariantów zamkniętych bazujących na tym projekcie niewątpliwie jest zadaniem trudnym. Aczkolwiek po efektach po prostu sądzę, że Sennheiser mógł jeszcze się trochę tym projektem pochylić. Być może wtedy miał poczucie, że wysoka cena za ten model jest bardziej usprawiedliwiona i realizuje się w brzmieniu, na które można zawsze liczyć. A co też jest warte wspomnienia, że nie są mi znane modele takie jak np. Ether Flow C czy wyższe zamknięte Denony z najnowszych serii, tudzież Fostexy TH900. Takich rozwiązań, które mogłyby teoretycznie stanąć w szranki z HD820 i wprowadzić do naszych dywagacji jeszcze więcej konkluzji, trochę więc jednak się znajdzie.\nSam osobiście nad HD820 nie ukrywam – myślałem swego czasu pod kątem nabycia. Dokładnie na tej samej zasadzie, co nad T5p i K872, a więc w kontekście sprzętu bardziej roboczego. W takiej roli sprzęt może przyjąć różne funkcje: czułego na tonalność toru lub kabli, punktu odniesienia co do strojenia, albo też i benchmarku napędowego. HD820 w moim odczuciu nie sprawdzają się natomiast w żadnej z nich. T5p miały zbyt kapryśny w kontroli bas, K872 niskiej jakości sopran, zaś HD820 są po prostu zbyt specyficzne i mające swoje własne cechy, które trzeba w ramach toru neutralizować.\nZastanawiałem się nad tym naprawdę bardzo długo i niestety jest to jeden z tych momentów, w których nie umiem dla testowanych słuchawek znaleźć zastosowania w wymiarze zadaniowym, bo dopasowanie gatunkowe dosyć szybko udało się odszukać (muzyka elektroniczna). Zresztą moje dywagacje na ten temat są raptem kilka akapitów wyżej. I choć na początku miałem z nimi efekt „WOW” i nawet chciałem zakopać HD800 na ich poczet w pierwszych myślach, ale im dalej w las, im więcej albumów, porównań, dodatkowego sprzętu na stole, tym dochodziłem coraz bardziej do wniosku, że jednak HD800 nadal są nie do zdarcia w wielu sytuacjach, zaś zysk w izolacji, aby był naprawdę zyskiem, musiałby albo odbywać się z mniejszym przełożeniem na akustykę, albo po prostu siłą tejże izolacji.\nNawet szukając cech unikatowych, które nadawałyby HD820 sens, w kontekście pomiarowym najbliżej byłyby ATH-DSR9BT. Z tą jednak różnicą, że w DSRach mamy absolutnie genialną głębię sceny. W HD820 jest ona upraszczana i spłaszczana akustycznie. Oczywiście zyskujemy słuchawki wyższej klasy i wygody, o lepszej czystości dźwięku, ale jednak jakoś DSRy sprawiały mi więcej frajdy, mimo ostrzejszej od Sennheiserów góry. Właśnie przez wrażenia sceniczne. Być może gdyby Sennheiserowi udało się utrzymać ten czynnik w bardziej naturalnym i swobodnym wymiarze, byłoby znacznie lepiej. A tak pozostaje wrażenie, że jednak zamknięcie odbija się również i na ich scenicznym pazurze, choć objętościowo nadal mają się czym pochwalić.\nMożna się zastanawiać naturalnie, czy na innym sprzęcie źródłowym można byłoby osiągnąć z nimi lepsze efekty (np. porządna lampa) i byłoby to nawet zasadne, ale też zaraz za tym powstają wątpliwości, czy przypadkiem gra jest wtedy warta świeczki przy wyraźnie rosnącym stopniu skomplikowania synergii całego systemu. Tak samo z innymi nausznikami, choć nie wiem czy nie odbyłoby się to kosztem i tak dosyć przeciętnej izolacji. W momencie więc gdy przekraczamy – i tak uznawane za bardzo wybredne – HD800 w tym względzie, a które kosztują połowę mniej i wcale nie robią „wszystkiego gorzej” od HD820, wątpliwości te stają się jeszcze większe. Nie mam osobiście nic przeciwko kombinatoryce, żeby była jasność, ale na nią trzeba mieć czas, pieniądze i przede wszystkim poczucie zasadności.\nChoć słuchawki nie odkrywają nowych pokładów jakościowych, przygoda z HD820 była bardzo pouczająca i to tym bardziej, że ze słuchawkami mogłem sobie na spokojnie przysiąść i porównać z kilkoma innymi, równie ciekawymi modelami z różnych półek cenowych, tak tymi przyjezdnymi, jak i własnymi. W takich warunkach człowiek może skupić się na pisaniu, luźnych przemyśleniach i spokojnej, wnikliwiej analizie.\nPo każdym dniu, na sam jego koniec, moje konkluzje były praktycznie takie same i spójne ze sobą. Siedziałem w słuchawkach bajecznie wygodnych, z lepszą rozdzielczością niż oryginalne HD800, jakkolwiek izolujących od otoczenia, nawet przestronnych scenicznie, nie szlifujących mnie po uszach niesławnym wybiciem 6 kHz i porządniejszym uderzeniem na basie (choć na ten z HD800 też jakoś nie narzekałem w większości przypadków). Niemniej słuchawki mają swoją specyfikę i to nawet nie tyle w ramach zamkniętego dźwięku, co samych siebie. A specyficzność oznacza konieczność bezwzględnego odsłuchu przed zakupem, ponieważ brzmienie, choć fajne, było dla mnie osobiście w zbyt wielu sytuacjach nietypowe i zastanawiające, odchodzące od tego, co uznałbym za referencję, wzorzec, naturalność czy realizm, a co potwierdzają również pomiary akustyczne.\nByły takie utwory, a nawet całe albumy, że aż chciało się słuchać i nie ściągać ich z głowy pod żadnym pozorem. Zdarzały się też i takie piosenki, gdzie zaleciało trochę sztucznością akustyki i najczęściej albo był to zgrzyt na wyższym basie, który nagle się utwardził i odbił parę razy za dużo, albo w rozmieszczeniu scenicznym, gdzie postawiono np. talerze i cymbałki nie w tym miejscu co trzeba plus znacznie bliżej, niż mogliśmy odnotować na multum innych konstrukcji. Dlatego też przy wszystkich ich zaletach, zabrakło mi ostatecznie w nich realizmu i kompetentnego rozmachu, który jednak ustawiłby mnie w pozycji uczestnika wydarzeń dźwiękowych, a nie tylko widza.\nWerdykt jest z mojej strony zatem taki: to ciekawe słuchawki mogące się podobać, łagodniejsze i bardziej basowo-twarde HD800S, do tego bardzo wygodne, ale za 10 tysięcy złotych spodziewałem się jednak więcej, jakiegoś faktycznego punktu referencyjnego, swoistej linii, do której będzie można dociągnąć inne modele o podobnej konstrukcji niczym do solidnego wzorca, tudzież posiadania jakiejś cechy faktycznie unikatowej poza zastosowaniem szkła w kopułach. Otrzymałem zaś stawianie brzmienia na jedną kartę i to dosyć nietypową akustycznie nawet w ramach słuchawek tego samego rodzaju. Po prostu inaczej sobie wyobrażałem kierunek, który Sennheiser obejmie ponad powyższym i modelami z istniejącej serii 800. A przynajmniej taki, w którym sam osobiście nie będę się zastanawiał jako potencjalny nabywca jaki cel przyświecał ich konstruktorom i w jakich rolach słuchawki mogłyby się sprawdzić najbardziej. Niemniej są osoby, które bardzo lubią taką formę prezentacji i jak najbardziej nie powinny one być zawiedzione moją opinią, zwłaszcza jeśli słuchawki się im podobają i od startu wpadły im w ucho, zwłaszcza osoba właściciela tej konkretnej sztuki, któremu jeszcze raz bardzo serdecznie dziękuję za użyczenie ich do testów.\nCena słuchawek Sennheiser HD820 na dzień pisania recenzji wynosi dokładnie 9 999 zł. (sprawdź aktualną cenę i dostępność)\njak zawsze nowoczesny, nowatorski design\nprawdopodobnie pierwsze masowe użycie Gorilla Glass jako elementu akustycznego w słuchawkach tego typu\npakiet wymiennych kabli fabrycznych w zestawie oraz drewniana skrzynia ozdobna do przechowywania\nkompletnie tym razem fenomenalna wygoda\nnowe, przyjemniejsze nauszniki\nmożliwość pracy w trybie zbalansowanym po XLR\nciepłobasowe strojenie o należytej łagodności\nwreszcie brak nacisku na punkt 6 kHz\ncałościowa rozdzielczość lepsza od modeli HD800/S\nwciąż niezgorsza w rozmiarach scena mimo zamknięcia\nzakup okablowania moim zdaniem nie jest już tu na gwałt potrzebny\ntylko dostateczna izolacja od otoczenia\nużyte materiały tak naprawdę niespecjalnie różnią się od poziomu HD800S\ntrochę zbyt sztywne kable fabryczne\nszkło mimo wszystko bardzo podatne na uszkodzenia wynikające od potencjalnego upadku na ziemię\ntrochę nienaturalnie kreowana akustyka i dziwnie zachowująca się scena\ntrudny w kontroli bas lubiący się utwardzać zwłaszcza na systemach niezbalansowanych\nto jednak nie jest już ta holografia co w HD800\nstawianie wymogu precyzyjnie dobranego pod nie toru\nprzy tej cenie konkurencyjne rozwiązania jednak mocno depczą po piętach\nTestowany sprzęt jest sklepowym egzemplarzem dostępnym w normalnej sprzedaży detalicznej i pochodzi od osoby prywatnej, której serdecznie dziękuję za wypożyczenie mi go do testów.\n2021-12-16 o 19:46\nPanie Jakubie! Niesamowicie pomocna oraz obiektywna recenzja. Dziękuje! Chciałem zamówić HD820 ze względu na układ zamknięty, ale zatrzymała mnie ich niedostateczna izolacja od otoczenia.\nJako, że mam ostatnio problem z biegającymi dziećmi mieszkającymi nademną – potrzebuje słuchawek które mnie odetną od otoczenia. Aktualnie dość dobrze moj problem rozwiązują Air Pods Pro z ANC jednak to nie słuchawki do studia. Na codzień korzystam z HD800 i poszukuje czegoś podobnej jakości tylko aby miały super izolacje od otoczenia.\nCzy mógłby Pan coś polecić w mojej sytuacji? Nie chciałbym dzieciom zakazywać biegania;)\n2021-12-17 o 05:21\nW takiej sytuacji zastanowiłbym się nad słuchawkami dokanałowymi, np. taniutkimi KZ ZAX. Można się bardzo pozytywnie zaskoczyć, również z perspektywy HD 800, ich dźwiękiem.\n2019-07-28 o 18:54\nWspomina Pan w tekście o padach Dekoni do HD800 , trochę odbiegam tu od tematu HD820 ale co Pan może powiedzieć o tych padach w porównaniu do stockowych?\n2019-07-28 o 20:05\nWyraźnie cichsze, mniej basu, ale też inaczej rozkładający się sopran. Opcja dla osób, dla których HD800 są jakimś cudem za płytkie, a także które chcą walczyć z ich podbiciem na 6 kHz. Widać to na wykresie porównawczym, który wykonywałem w zeszłym roku (stock – niebieski, Dekoni Velour – fioletowy):\nAktualnie posiadam wystawioną na sprzedaż własną, prywatną parę welurową, więc można się przekonać na własnych uszach jak się sprawy z nimi mają.\n2018-09-12 o 20:07\nWitam, strasznie ciężko czyta się te Pana recenzje a szkoda bo opisywane przedmioty i tematy bardzo ciekawe. Kolejne zdania grzęzną w niezrozumiałym mule własnych jak to Pan nazywa „przemyśleń”. Przekaz jest mocno nieuporządkowana tak jakby Pan chciał w 2 słowach zawrzeć 3 lub więcej treści. Ale pasję podziwiam – przyznaję\nKuba Buba napisał\n2018-09-12 o 20:44\nA moim zdaniem to jedne z nielicznych recenzji bez lania wody z konkretnym opisem brzmienia podpartymi pomiarami. Także co odbiorca, to inne zdanie. Pozdrawiam\n2018-08-13 o 20:51\nChciałem zapytać czy jest w planach recenzja B&W PX?\n2018-08-18 o 23:40\nNie do końca rozumiem co mają PX wspólnego z HD820, ale na tą chwilę nie kojarzę aby były takie plany. 🙂\n2018-08-07 o 23:38\nPomijając fakt, że ktoś jest skłonny wydać 10 tyś na słuchawki, świadczy o tym, że środowisko audiofilskie pozbawione jest zdrowego rozsądku. To czytając recenzję tych słuchawek na różnych stronach nasuwa się jeden wniosek – nie powinno polegać się na ocenach recenzentów. Jeśli jeden recenzent opisuje te „cudeńka” w samych superlatywach, zaś drugi jest wobec nich krytyczny. To chyba coś jest tu nie tak? Może recenzje to jedynie osobiste odczucia osoby testującej, a nie faktyczny poziom jaki reprezentuje testowany przedmiot.\n2018-08-08 o 00:09\nTo, że Pana nie stać na takie słuchawki lub nie chciałby Pan wydać takiej kwoty, nie odbiera nikomu zdrowego rozsądku.\nPowinno się polegać na tych recenzentach, którzy są sprawdzeni (powtarzalne obserwacje na modelach, które są czytelnikowi znane) i których recenzje są przygotowane na wymiernych materiałach, takich jak pomiary akustyczne lub elektryczne. W recenzji powyżej ma Pan takowe i jest to rzecz, której nie znajdzie Pan na żadnej innej stronie w Polsce z tego co mi wiadomo, a która jako materiał pomocniczy w tym wypadku mocno uwiarygadnia i potwierdza poczynione przeze mnie obserwacje. Jednocześnie nie mam wpływu na oceny innych recenzentów. Jak wszyscy mają do swoich osądów prawo, a powody takiej czy innej oceny są znane tylko im. Natomiast każda recenzja audio, to w pewnej części zawsze są subiektywne odczucia osoby testującej, zaś „faktyczny poziom” to taki, który ustala już finalny konsument-nabywca.\n2018-08-14 o 20:14\nI właśnie dlatego powinniśmy cenić blog Audiofanatyka. Sytuacja gdy recenzja odbywa się w oparciu o badanie produktu nie przysłanego przez dystrybutora jest unikalna. Sytuacja, gdy recenzja zawiera elementy krytyczne jest również unikalna. Prawie wszyscy recenzenci recenzują to co otrzymają od handlowców i to stanowi ich materiał do pracy. Oczywiście niezależność poglądów nie musi być zachwiana, ale pewna relacja się wytwarza, wzmacniana np. przez umieszczanie reklam. Zazwyczaj nie publikuje się zatem recenzji krytycznych, a wybiera się tylko te urządzenia, które można pochwalić. Są wreszcie portale, które można uznać w zasadzie za miękkie przedłużenie działań marketingowych i wszystko co wybierane jest na warsztat oblewane jest lukrem (nie bez uzasadnienia oczywiście). Niezależnej krytyki konsumenckiej w obszarze audio jest jak na lekarstwo.\n2018-08-05 o 20:45\nPo sukcesie HD800 i po niecałkowitym spasowaniu się do moich gustów LCD-XC, miałem nadzieje ze HD820 będą moim Gralem zamkniętym a tu bardzo surowa ocena…


Trendy w komunikacji wewnętrznej na 2021 rok – w oczach naszych ekspertów - Komunikacja wewnętrzna i liderska\n– 2020 rok pokazał nam, że jedną z kluczowych umiejętności biznesowych jest elastyczność w dopasowywaniu się do panujących warunków. Najważniejsze było (i jest) bezpieczeństwo pracowników i ich rodzin, ale także dostęp do aktualnych i sprawdzonych informacji, co wymusiło określone działania także w komunikacji wewnętrznej. Jeszcze większą uwagę zwracaliśmy na rzetelne dane i pokazywanie ich w interesujący sposób – komentuje Marcelina Mrugalska z GSK Tech Poznań. – Myślę, że w 2021 roku, ale też w kolejnych latach, tam, gdzie to możliwe spotkamy się z hybrydowym modelem pracy – będziemy pracować w równym stopniu z biura, jak i z domu. Komunikacja wewnętrzna będzie musiała się dopasować do takiego stylu pracy, aby umożliwić pracownikom szybki i łatwy dostęp do najważniejszych informacji. To z kolei jeszcze bardziej podkreśli istotną rolę komunikacji digital, która jak do tej pory, dość nieśmiało pojawiała się w Polsce – dodaje Marcelina.\nZobacz komentarz naszych ekspertów w formie video, czyli w formacie, który według nas jest na trendowym szczycie.\nTop trendy w komunikacji wewnętrznej na 2021\nW 2021 roku Klaudia Getka, specjalista ds. komunikacji i social mediów z Coloplast Business Centre, stawia na #digital. Podkreśla przy tym, że to pandemia pokazała pracodawcom i pracownikom jego prawdziwą siłę. Jej zdaniem w tym roku w komunikacji będzie się też liczyć: ludzkie podejście, #empatia i szczera komunikacja – czyli trend, który w Ameryce nazywa się #humanity.\nNasz drugi ekspert, Marta Glazer, Senior Internal Communication Specialist z GSK Poland, uważa, że jest to czas na rozwój narzędzi, które umożliwiają i wspierają komunikację zdalną i dialog online z pracownikami. Jej zdaniem bardziej skoncentrujemy się też na zdrowiu psychicznym pracowników, dlatego wzrośnie popularność takich programów, jak: #Mentalhealth, #Mindfulness #Wellbeing.\nWedług Magdaleny Szpak, menedżera ds. public relations z Santander Consumer Bank, wśród trendów na ten rok jest dalsza cyfryzacja. Magda podkreśla, że jednym z najważniejszych punktów komunikacji wewnętrznej staje się intranet. Dlatego jej zdaniem powinniśmy pracować nad tym, żeby był on dostępny również z urządzeń mobilnych. Magda podkreśla też rosnącą siłę spotkań online i live-streamingów zarządów z pracownikami.\nNasz kolejny ekspert, Małgorzata Dobosz, head of Corporate Communications and Marketing z Siemens, uważa w 2021 roku będziemy wypracowywać lub rozwijać sposoby, które umożliwiają i pomagają nam pracować zdalnie lub hybrydowo. Gosia, podobnie jak nasi pozostali eksperci, również wskazuje #wellbeing oraz zdrowie psychiczne pracowników, jako jeden z ważniejszych trendów na ten rok.\nNa koniec naszego video Ania Jezierska, menedżer ds. komunikacji biznesowej z iComms, wymienia trzy trendy. Jej zdaniem postawimy na prostą i spersonalizowaną komunikację, która podniesie efektywność naszych działań, i którą docenią pracownicy. Ania podkreśla też to, że po intensywnym roku 2020 przyszedł czas, żeby zbadać skuteczność działań i rozwiązań, które wprowadzaliśmy.\nZdaniem Jakuba Góralczyka, PR Managera z Volkswagen Group Polska kluczowe będzie odbudowanie relacji w miejscu pracy:\n– Wszyscy liczymy na to, że w 2021 rozpocznie się etap wygaszania pandemii i będziemy mogli stopniowo wracać do codziennego kontaktu w przestrzeni biurowej. Warto pamiętać, że jeśli tak się stanie, będzie to powrót z bagażem długotrwałej pracy indywidualnej i – być może – nowymi przyzwyczajeniami. Szczególnie objawiać się może także brak spoiwa, jakim była wspólna praca i bezpośredni kontakt w czasach przed pandemią. Powrót na miejsce pracy może być dla wielu osób równie trudny, jak przejście w tryb pracy zdalnej w zeszłym roku. Szczególnie ważnym wyzwaniem w procesie powrotu będzie zatem zadbanie o dobre samopoczucie pracowników w miejscu pracy i odbudowanie więzi oraz wspólnej perspektywy biznesowej – podkreśla Jakub.\nBędzie to rok wielu wyzwań, dlatego, to dobry czas, żeby zaplanować komunikacyjne działania na najbliższe miesiące, zbudować stabilną bazę jednocześnie pozostawić przestrzeń na działania reaktywne. Komunikacja dwustronna, w dialogu nigdy wcześniej nie była tak potrzebna jak dzisiaj, kiedy panuje niepewność oraz potrzeba weryfikacji informacji.\nWarto skorzystać przy tym z trendów, żeby maksymalnie podnieść efektywność działań komunikacyjnych i być na czasie. Powodzenia w Nowym Roku!\nTutaj znajdziecie pełne wypowiedzi naszych ekspertów:


Wyższy wymiar denuncacji / Dziennik Gazeta Prawna - Izabela Kielczyk\nWyższy wymiar denuncacji / Dziennik Gazeta Prawna\nWyższy wymiar denuncjacji\n„Kiedyś kablowanie, dzisiaj przejaw obywatelskiej troski. W donoszeniu nie ma nic złego. Nie donoszą tylko ci, którzy mają coś na sumieniu” – pisze „Dziennik Gazeta Prawna” i zadaje pytanie, „czy Polacy są dobrymi kapusiami”.”Wielu z nas nie widzi w tym już nic zdrożnego. Ale czy wszyscy?” – pyta dziennik. Odpowiedź znajdziecie w piątkowym wydaniu gazety.\nNie mamy już problemu z tym, że jeśli ktoś łamie przepisy i ogólne normy, nie tylko naszym prawem, lecz także obowiązkiem jest poinformowanie o tym odpowiednich służb, które zrobią porządek z takim człowiekiem dla naszego dobra i bezpieczeństwa – ocenia Izabela Kielczyk, psycholog, trener kadry menedżerskiej. – Podobnie jest z telefonem do straży miejskiej albo na policję, jeśli w czasie ciszy nocnej nasz sąsiad zbyt głośno słucha muzyki. Dzwonimy i nie odczuwamy już żadnego etycznego dylematu: czy robimy dobrze, czy źle. To zdecydowanie inna postawa niż kilka, kilkanaście lat temu. Wtedy takie działania sami interpretowalibyśmy pejoratywnie jako donosicielskie kablowanie. Dzisiaj uważamy, że działamy w interesie ogółu, lokalnej społeczności, która po prostu broni się przed efektami działań jednostki niedostosowanej społecznie. To ta jednostka wymaga napiętnowania, a nie ludzie, którzy wytykają ją palcami – dodaje specjalistka.\nPełny aktykuł poniżej w formacie PDF:\n29-08-2013 Dziennik Gazeta Prawna


Lean startup - co to takiego? - Doradca w Biznesie\nPodwalin tego podejścia można doszukiwać się w metodologii rozwoju klienta (customer development) opracowanej przez Steve’a Blank’a, seryjnego przedsiębiorcę z Doliny Krzemowej. Koncepcja ta została spopularyzowana w 2011 roku przez Erica Riesa, który zauważył, że większość startupów upada nie dlatego, że nie zrealizowała swoich zamierzeń, ale dlatego, że trudno było jej znaleźć klientów. Wychodząc z założenia, że startup to biznesowy eksperyment, Ries doszedł do wniosku, że podstawą jego sukcesu musi stać się permanentne testowanie i modyfikacja swoich założeń (tzw. pivot, pivotowanie).\nZ metodologią lean startup łączy się pojęcie MVP (ang. Minimum Viable Product), czyli produktu minimalnego, uproszczonego, ale posiadającego kluczowe funkcjonalności produktu finalnego. Innymi słowy – prototypu. To rozwiązanie umożliwi przy jak najmniejszym nakładzie czasu i środków finansowych przetestowanie najważniejszych założeń projektu na grupie docelowej. Pozwoli zweryfikować, czy produkt trafia w jej potrzeby, czy byliby w stanie zapłacić za niego, a jeżeli tak to ile i w jakiej formie (abonament, pre-paid, opłata jednorazowa).\nPoprzedni Post Poprzedni Post Marka osobista. Jak ją stworzyć?\nNastępny Post Następny Post Zakładanie spółki przez cudzoziemca


Opowiadanie wigilijne – How2Play\nLeague of Legends • 24 grudnia 2016 24 grudnia 2016 r.\nŚwiąteczną piosenkę, cicho toczącą się po mieście, przerwał mój charakterystyczny, głośny śmiech. Dyskretnie wyjrzałem przez okno. Ludzie na rynku spojrzeli z niepokojem w stronę mojego piętra, starając się odnaleźć rzecz, która przyprawiła mnie o taką radość. Niechętnie oderwałem się z wygodnego fotela, po czym opuściłem w dół żaluzje i zamknąłem okno. Jest tu już wystarczająco chłodno.\nOblizując przesuszone wargi, wróciłem do seansu. Na prostokątnym ekranie przewijały się kolejne fragmenty mojej ulubionej komedii. Dzisiaj wydaje się być wyjątkowo zabawna. Zajadając się paczką chipsów kupioną dziś rano z małego sklepu na rogu, starałem się ignorować pojawiające się co jakiś czas świąteczne reklamy. Gdy nadeszła kolejna, nie wytrzymałem. Chwyciłem za pilot i zręcznym ruchem wyłączyłem telewizor.\n-I tak film już prawie się skończył – podsumowałem sam do siebie.\nRozejrzałem się dookoła. Zapanowała przerażająca ciemność, a jedyne, co mogłem usłyszeć, to ciche burczenie w brzuchu. Wypadałoby zjeść coś porządnego.\nChwiejnym krokiem udałem się do kuchni. Już na korytarzu było widać kolorowe światło, przebijające się ze świata zewnętrznego. Mrużąc oczy, przyjrzałem się tanim lampkom zawieszonym na oknach przeciwnej kamienicy. Świeciły nieprzerwanie, zmieniając co jakiś czas kolor. Kicz.\n24 grudzień. “Wielki dzień, wielkie żarcie”, powiedziałem entuzjastycznie i otworzyłem lodówkę. W oczy od razu rzucił mi się ogromnych rozmiarów słoik z uwielbianym przeze mnie barszczem. Przynajmniej rodzina dba, abym nie umarł z głodu.\nPo odkręceniu naczynia momentalnie poczułem charakterystyczną woń, która jeszcze kilka lat temu tak bardzo przyprawiała mnie o ślinkę w gębie. Dlaczego teraz sprawia jedynie, że brzuch zaczyna niemiłosiernie wariować?\nCzekając, aż jedzenie będzie dostatecznie ciepłe, usiadłem przy starym taborecie ustawionym przy stole. W tej samej chwili poczułem, jak niedaleko wibruje telefon. Wyciągnąłem rękę, aby go pochwycić, a jednym zręcznym ruchem palców odblokować. Nowa wiadomość. Czyli ktoś jeszcze o mnie pamięta.\nWesołych świąt! Mamy z tatą nadzieję, że spodoba Ci się prezent, który wysłaliśmy Ci w środę. Nie zapomnij go otworzyć!\nPrzysięgamy, że już za rok będziemy mogli się u Ciebie zatrzymać!\nPS. Daj znać, jeśli barszcz smakował. Przygotowywałam go kilka dni!\nWydusiłem z siebie szyderczy uśmiech. Ciekawe, ilu zaproszonych znajomych przyjdzie na ucztę. Mama najprawdopodobniej myśli, że cała gromada, sądząc po rozmiarach czerwonego słoja.\nBez zastanowienia odłożyłem telefon. Co miałem odpisać? “Dziękuję, nie mogę się doczekać spotkania”? “Przepraszam, prezent otworzyłem już w czwartek rano, bo nie mogłem się doczekać otrzymania kolejnych par ciepłych skarpetek”? “Wybacz, że Cię okłamałem, ale te święta znów spędzam sam, a zupa będzie źródłem mojego pożywienia na następny miesiąc”?\nMój nagły atak szaleństwa natychmiastowo stłumił syk dobiegający z garnka. Błyskawicznie zerwałem się z krzesła i wyłączyłem ogień. Nie potrafię przygotować nawet zupy. Mechanicznie rozlałem pozostałość barszczu z garnka do dwóch misek. Zawsze należy spodziewać się niespodziewanego gościa… lub ponownego ataku głodu.\nZ wielkim entuzjazmem zabrałem się do jedzenia przy wigilijnym, kuchennym stole. Mama jak zawsze dopięła swego. Czy istnieje druga taka osoba, która potrafiłaby tak manipulować kubkami smakowymi?!\nNa górze rozbrzmiał szereg różnych głosów. Sąsiedzi ewidentnie zaczęli śpiewać wspólnie kolędy. Nie wiedziałem, że ktoś jeszcze się tego trzyma. Mruknąłem coś pod nosem, po czym wyciągnąłem z kieszeni splątane słuchawki i starą MP3. Załóżmy, że spełnia to w jakiś sposób wigilijne kryteria.\nNie przeszkadza mi to, że święta spędzam sam. Nie każdy musi być duszą towarzystwa, co nie?\nZacząłem bez celu błądzić łyżką po zupie. Gdyby w ogóle mi to nie przeszkadzało, nie wymyślałbym na poczekaniu historii ze znajomymi i wspólną wigilią. “Bo nie tylko ja jestem w ten dzień samotny”. Bzdura. Dookoła pojawiało się coraz więcej wigilijnych symboli. Tu słychać świąteczne dzwonki, tam ktoś zanosi się śmiechem po usłyszeniu pięknych życzeń podczas dzielenia się opłatkiem, a ja nie mam nawet małej, pieprzonej choinki.\nPiosenka w MP3 po raz kolejny się zmieniła. Tym razem w słuchawkach rozbrzmiała przygnębiająca, smutna piosenka. Jeszcze tego brakowało. Dlaczego ten gniot w ogóle tam się znalazł?\nŚwięta to magiczny okres – w domu znika mnóstwo rzeczy, a wszyscy i tak są szczęśliwi. Czego musiałoby zabraknąć, żeby ktoś poczuł się tak, jak ja teraz? Nie musiałem długo szukać odpowiedzi. Ludzi. Jestem sam i po raz pierwszy poczułem się z tym faktem źle. Do teraz nie potrafiłem sobie tego wpoić.\n-Kiedy zawodzą ludzie, trzeba szukać szczęścia u maszyn – westchnąłem na pocieszenie, kiedy znalazłem się w drugim, najmniejszym pokoju. Chociaż moja sytuacja i tak zdawała się być fatalna, zdałem się na kolejny niekontrolowany uśmiech.\nSchyliłem się lekko, aby jednym wciśnięciem włączyć swój komputer. Krótki szum wypełnił wciąż obecną ciszę, dając mi swego rodzaju ukojenie.\nNigdy nie wstydziłem się powiedzieć, że spędzam za dużo czasu przy grach. W moim przypadku mogę nazwać to w sumie stylem życia. Nigdy jednak nie byłem tak zdesperowany, aby uciekać tam nawet w wigilię.\nPulpit był chyba jedyną rzeczą w moim domu, gdzie zawsze panował nienaganny porządek. Kilka prostych folderów, skrótów i tak bardzo znajoma mi ikonka, którą bez wahania wcisnąłem.\nMoże tym razem los się do mnie uśmiechnie i nie będę zmuszony grać z idiotami. Chociaż minęło sporo lat od pierwszego włączenia Ligi, nigdy nie gubię nadziei na dobrą rozgrywkę.\nKu mojemu zdziwieniu, grę wyszukało mi bardzo szybko. Dziwne. Myślałem, że będę jedynym, który nie spędza tego “magicznego” czasu z rodziną. Szczerze mówiąc, w ogóle nie czuję tego świątecznego klimatu.\n-Już lepiej wygląda to nawet na Summoner’s Rift – rzuciłem od niechcenia na widok zalanej śniegiem areny i fruwających po niej bohaterów uzbrojonych w najnowsze zimowe skórki. W tym roku nie było dnia, kiedy dane mi było zobaczyć za oknem prawdziwą śnieżycę.\nZ zimną krwią i bez większego zastanowienia zakupiłem pierwsze przedmioty. Myszka zdawała się zbliżać do eksplozji z każdym kolejnym naciśnięciem.\n“Wesołych świąt”, napisał ktoś na czacie. Kilka innych osób odpisało równie miłym słówkiem.\nNie wiedziałem, jak zareagować. Wyobraziłem sobie nagle dziesięć osób, każda zamknięta samotnie w innym miejscu na Ziemi. Nie tylko moje święta ograniczają się do słoika barszczu i tej samej komedii na ekranie. Nie tylko ja uciekłem do gier, aby chociaż na chwilę zapomnieć o świątecznym, szczególnie przygnębiającym nastroju.\nZ każdymi następnymi życzeniami czułem, jak coś we mnie pęka. Zaczęły trząść mi się ręce i nie mogłem trafić przeciwnika żadną umiejętnością. Nawet, kiedy stał w miejscu, odpisując na kolejne świąteczne pozdrowienia.\nZachowywali się jak w transie. Rozgrywka, choć zazwyczaj tak bardzo dla wszystkich ważna, teraz zeszła na drugi plan. Z błyskiem w oczach czytałem, jak coraz to kolejne osoby opisywały swoją przykrą sytuację. Okazało się, że nie mam nawet prawa powiedzieć, że czuję się źle. Jeden z graczy krótko rzucił, że kilka dni temu zmarł jego ojciec. Ktoś inny, ciężko chory, łączył się z nami ze szpitala, a do jedzenia dostał tylko suche kromki chleba.\n“Podaj mi swój adres, a przywiozę Ci cały słoik mojego barszczu”, zażartowałem. I tak mam go za dużo, a chociaż tak mógłbym umilić mu ten smutny czas. Nie odpisał.\nGra strasznie się przedłużała, chociaż nie była w ogóle męcząca. Skupiliśmy się jedynie na rozmowie i wymianie poglądów. Opisywaliśmy swoje potrawy – chociaż były bardzo skromne, zbierając je wszystkie razem z pewnością utworzyłyby niemałą wigilijną ucztę.\nPo długiej, trwającej ponad godzinę rozgrywce, wreszcie przegraliśmy. Chociaż wyglądało to raczej na samosąd minionów, nie było mi ani trochę przykro. Bez wątpienia mogę to nawet nazwać moją najlepszą grą przez te wszystkie lata.\nPo grze długo jeszcze pisaliśmy. Kilku z nas dodało się wzajemnie do znajomych. Obiecaliśmy sobie, że zagramy jeszcze nie jeden raz, ale nie teraz. Pożegnałem się ze wszystkimi i już chciałem wyłączyć Ligę, kiedy usłyszałem charakterystyczny dźwięk przychodzącej wiadomości. Zerknąłem w stronę okienka z chatem.\n“Co do tego barszczu…”, zaczął wspomniany już gracz ze szpitala. Odpisałem jedynie znakiem zapytania. Myślałem, że już dawno zapomniał o mojej propozycji.\n“Oddaj go komuś bardziej potrzebującemu. Mnie i tak już się nie przyda.”\nNie zdążyłem odpisać. Rozłączył się. Przez dłuższy czas siedziałem w ciszy, próbując zrozumieć, co miał na myśli. Nie chciałem wiedzieć.\nMimo że moja propozycja była jedynie luźnym żartem, jego zdawała się być prawdziwą prośbą. Przynajmniej w ten jeden dzień postaram się, aby spełnić czyjeś życzenie. Być może nawet ostatnie.\nCzym prędzej udałem się do kuchni. Teraz, będąc już ostrożniejszym, podgrzałem kolejną porcję zupy – tą, którą pozostawiłem godzinę temu na stole. Przelałem ją do pustego garnka, wcisnąłem się w wilgotne buty, w których rano jeszcze wychodziłem do sklepu, i ciepłą kurtkę. Wyszedłem z domu.\nChłód szczypał mnie w policzki. Mieszkałem w dużym mieście, a duże miasta zawsze odznaczają się dużą liczbą włóczęg. Niebo było już granatowe, a wiatr zdawał się wygwizdywać coś na wzór świątecznych kolęd.\nNie trzeba było długo szukać. Jeden z bezdomnych kulił się bezwładnie kilkadziesiąt metrów dalej. Próbując uchronić się przed zimnem, znalazł sobie ciasną, lecz w miarę ciepłą wnękę w starym, od dawna nieremontowanym bloku.\nOstrożnie podszedłem do niego, ściskając zimnymi palcami garnek. Wreszcie barszcz trafi do tego, kto najbardziej go potrzebuje.\n-Przepraszam… – zacząłem nieśmiało, kiedy obcy zdawał się mnie nie zauważać. Ten spojrzał na mnie ze zdziwieniem.\nJego wymarznięta skóra zdawała się poczuć bijące od garnka ciepło. Mężczyzna zaczął wykonywać niespokojne ruchy. Był na tyle wychłodzony, że nie mógł nawet nic powiedzieć.\n-Wesołych świąt! – wykrzyknąłem z uśmiechem i delikatnie wręczyłem mu garnek. Jego oczy zaświeciły jasno, a zimne, pomarszczone dłonie ścisnęły garnek niczym największy skarb. Wzrok nieznajomego powędrował gdzieś za moimi plecami. Spojrzałem w tamtą stronę i zauważyłem ogromną, białą gwiazdę.\nMężczyzna zacisnął z zapałem powieki. Zdawał się myśleć nad życzeniem.\nJa nie musiałem rozmyślać. Moje pragnienia już się spełniły.\nLeague of Legends24 grudzieńlolopowiadanieopowiadanie wigilijneświąteczneświęta


Kraków – Synagoga Zuckera - Strażnicy Czasu\nStrona główna forum\tStrażnicy Czasu Świątynie i obiekty sakralne Synagogi i domy modlitw Województwo małopolskie Kraków - synagogi i domy modlitw\nKraków – Synagoga Zuckera\nPostautor: Franek D. » środa 18 mar 2015, 21:11\nPrzycupnięta pomiędzy wyższymi kamienicami i blokami mieszkalnymi przy ul. Węgierskiej, wyróżnia się od nich swoim kształtem oraz barwą cegieł.\nLeżące na prawym brzegu Wisły krakowskie Podgórze, w czasach Galicji (w latach 1784 - 1915) było osobnym "Wolnym Królewskim Miastem" i przez pewien czas nosiło nazwę Josefstadt. W tym rozwijającym się, konkurencyjnym dla Krakowa mieście, szybko pojawiła się społeczność żydowska. Mimo swojej rosnącej liczebności, podgórscy Żydzi długo podlegali gminie w Wieliczce. Skutkiem tego, nie mieli u siebie synagogi, podobnej do sąsiednich synagog na lewobrzeżnym Kazimierzu. Obrzędy religijne odbywali w prywatnych domach modlitwy, zwanych sztyblami. Najbardziej znanym z nich był Bejt Midrasz Chasidim - Dom Nauki Chasydów - znajdujący się przy ulicy Węgierskiej 5. Zbudował go Dawid Zucker.\nDom ten nazywany jest dziś Synagogą Zuckera.\nBudynek wzniesiono w latach 1879-81 w stylu historyzmu, z elementami neoromanizmu. Jego fasadę zdobią imitacje trzech zamkowych wież. W wielkich półkolistych otworach okiennych wstawione są dziś nowe, jednoczęściowe okna (których szyby działają niczym lustra niepozwalające zaglądać do środka).\nZucker przeznaczył budynek Stowarzyszeniu Domu Modlitwy i Wsparcia Betha-Midrasz Chasidim. W odróżnieniu od synagogi, w domu tym, nie tylko modlono się i uczono Chasydów, ale również spożywano posiłki i sypiano, jak w normalnym domu.\nPodczas okupacji synagoga znalazła się w obrębie krakowskiego getta. W budynku Niemcy składowali wyposażenie pochodzące z innych krakowskich synagog. Pod koniec wojny synagoga została zdewastowana przez hitlerowców. Po wojnie pusty budynek uległ nacjonalizacji i był przekazany Zakładowi Doskonalenia Zawodowego. Utworzono w nim stolarnię oraz magazyn. Po latach PRL-u, wyeksploatowany i nie remontowany, stanowił ruinę. W 1995 r. pozbawioną więźby dachowej synagogę zakupiła Galeria Starmach. Poddano ją wówczas gruntownej renowacji z przebudową stropu oraz dachu.\nMieszcząca się w nim galeria prezentuje dzieła polskich artystów współczesnych.\nZuckera - 1.JPG (41.67 KiB) Przejrzano 2055 razy\nZuckera - 2.JPG (71.85 KiB) Przejrzano 2055 razy\nZuckera - 7.JPG (64.27 KiB) Przejrzano 2055 razy\nZuckera - 8.JPG (53.71 KiB) Przejrzano 2055 razy\nZuckera - 9.JPG (52.34 KiB) Przejrzano 2055 razy\nRe: Kraków – Synagoga Zuckera\nPostautor: Karolina Kot » poniedziałek 02 sty 2017, 21:05\nMoje zdjęcia pochodzą z grudnia 2016 roku:\nDawny dom modlitw (1).JPG (90.65 KiB) Przejrzano 1790 razy\nDawny dom modlitw (2).JPG (118.06 KiB) Przejrzano 1790 razy\nDawny dom modlitw (4).JPG (89.12 KiB) Przejrzano 1790 razy\nDawny dom modlitw (3).JPG (104.81 KiB) Przejrzano 1790 razy\nWróć do „Kraków - synagogi i domy modlitw”


Create :: TreeStructInfo\nCreate linia 290—291, TSInfoFiles.pp\npublic constructor Create();\npublic constructor Create(const AFileName: String; AModes: TTreeModes);\nKonstruktory tworzące instancję klasy pojedynczego drzewa TreeStructInfo.\nparametry wersji rozszerzonej\nAFileName łańcuch znaków, zawierający pełną ścieżkę lub względną nazwę docelowego pliku konfiguracyjnego\nAModes zbiór trybów typu TTreeModes, określających formę drzewa i sposób jego wykorzystania\nBezparametrowa wersja konstruktora klasy służy do utworzenia w pamięci pojedynczego drzewa TreeStructInfo, z możliwością jego wykorzystania w pamięci lub do późniejszego załadowania drzewa z danego źródła (np. pliku dyskowego lub zasobu). Konstruktor ten nie nadaje wartości początkowych dla pól FFileName oraz FTreeModes, dzięki czemu drzewo nie zostanie automatycznie zapisane do pliku w destruktorze klasy.\nRozszerzona wersja konstruktora umożliwia określenie początkowej nazwy pliku oraz zbioru trybów. Ciąg znaków ze ścieżką lub nazwą pliku przekazywany jest w parametrze AFileName, natomiast zbiór trybów typu TTreeModes podawany jest w argumencie AModes. Konstruktor ten służy do tworzenia nowego drzewa, które w destruktorze lub jeszcze przed zwolnieniem drzewa z pamięci, zostanie zapisane do pliku. Zbiór trybów z parametru AModes służy m.in. do określenia formy pliku docelowego — tekstowego lub binarnego.\nKonstruktor klasy nie umożliwia załadowania drzewa z danego źródła. Do tego celu istnieją osobne metody, pozwalające na załadowanie drzewa z pliku dyskowego, zasobu kompilowanego lub skryptowego, a także bezpośrednio z listy lub strumienia.


Matt Damon ma tatuaż związany z Heathem Ledgerem - naEKRANIE.pl\nMatt Damon i jego żona Lucy postanowili w kreatywny sposób upamiętnić zmarłego przyjaciela, Heatha Ledgera.\nSara Karmańska 9 września 2021 o 15:40\nPodczas wywiadu dla GQ Matt Damon zdradził, że imiona jego córek – Alexia, Isabella, Gia i Stella – nie były jego pierwszymi tatuażami.\nPierwszy tatuaż był decyzją jego żony, która pewnego dnia oznajmiła, że zrobią sobie tatuaże. Sytuacja miała miejsce w 2013 roku.\nAktor jednak nie zgodził się na pierwsze lepsze studio tatuażu, co było jego jedynym zastrzeżeniem. Powiedział, że jeśli kiedykolwiek zrobi sobie tatuaż to tylko u osoby, która wykonała wszystkie tatuaże Heatha Ledgera.\nZadzwonił więc do artysty Scotta Campbella, który przyjechał na rowerze z Brooklynu i odręcznie wytatuował mu imię żony – Lucy. Tego samego dnia Damon zdecydował się również na wykonanie drugiego znaku przedstawiającego przedstawiający „dziwną, krętą linię skierowaną w kierunku jego ramienia”.\nMatt Damon – tatuaż Heatha Ledgera\nTaki sam tatuaż miał na ramieniu Heath Ledger, jak również był autorem jego projektu. Damon powiedział:\nTo coś, co Heath miał na ramieniu. Heath był niesamowicie niespokojną, kreatywną osobą. (…) Był naprawdę wrażliwy. Te rzeczy po prostu z niego wypłynęły. Był naprawdę wyjątkowy. Chciałam tylko dostać coś, co Heath miał.\nWięc gdy Scott Campbell wyciągnął swojego laptopa, Damon zobaczył jeden z tatuaży Legdera i uznał, że to jest właśnie ten, który chce mieć na swoim ciele, mimo że żaden z mężczyzn właściwie nie wiedział, co miał przedstawiać.\nŻona Matta Damona, która również przyjaźniła się z Legderem także wytatuowała sobie ten sam wzór na stopie.\nWięc oboje to mamy. To jak małe kreatywne błogosławieństwo. To jak anioł, który patrzy na te wszystkie imiona, które są na ramieniu.\nHeath Ledger był wielka gwiazda amerykańskiego kina. Zagrał między innymi w produkcjach Tajemnica Brokeback Mountain, Obłędny rycerz, Zakochana złośnica oraz Mroczny Rycerz. Aktor został znaleziony martwy 22 stycznia 2008 roku w swoim mieszkaniu na Manhattanie. Powodem śmierci było przypadkowe przedawkowanie leków na receptę, w tym środków nasennych, przeciwbólowych i przeciwlękowych.