ile kosztuje projekt przebudowy domu? - Dom tani w budowie - blog budowlany | wybieramprojekt.pl\nDom tani w budowie ile kosztuje projekt przebudowy domu?\nBudowa własnego domu to z pewnością ogromne przedsięwzięcie i pokaźna inwestycja. Zwykle staramy się wykonać wszystko tak, by idealnie odpowiadało to naszym potrzebom.\nNiemniej jednak nie rzadko zdarza się, że po kilku latach potrzeby domowników mogą się zmienić, a dom trzeba będzie na nowo dopasować do ich wymagań. Wówczas jedynym rozsądnym wyjściem staje się przebudowa domu, jednak do tego przedsięwzięcia niezbędny jest odpowiedni projekt. W związku z tym ile kosztuje projekt przebudowy domu?\nNa czym polega przebudowa domu?\nZacznijmy od tego, że w pierwszej kolejności niezwykle ważne staje się zrozumienie, czym w zasadzie jest przebudowa domu. Z pewnością wiele osób zadaje sobie to pytanie w momencie, kiedy zastanawiają się oni nad generalnym remontem bądź nawet i zmianą w projekcie domu.\nOkazuje się, że przebudowa domu jest określona w przepisach prawnych, a co więcej została tam ona dokładnie zdefiniowana. Okazuje się, że wiele osób po prostu myli przebudowę domu z jej rozbudową, co może przynieść skutki nawet w formie prawnych konsekwencji.\nJednak na czym właściwie polega przebudowa domu? Otóż nazywamy nią roboty budowlane, a także zmiany w wyniku których nastąpi zmiana parametrów technicznych budynku. Niemniej jednak nie może zmienić się:\npowierzchnia całej zabudowy\nilość kondygnacji w domu\nCzy przebudowa domu wymaga pozwoleń?\nSkoro każdy z nas jest świadomy tego, że do przebudowy domu niezbędne jest wykonanie odpowiedniego projektu, to warto również odpowiedzieć sobie na pytanie, czy wymagane są również zgody i pozwolenia.\nOtóż niestety, ale przebudowa domu w dalszym ciągu wzbudza wiele wątpliwości i niejasności pod względem prawnym. Okazuje się jednak, że właściciel nieruchomości planujący przebudowę swojej posesji obecnie nie musi wnioskować o wydanie specjalnego pozwolenia czy też zgody. Niemniej jednak warto pamiętać o tym, że fakt tego, iż nasza posesja ma być poddawana konkretnym pracom remontowym, musi zostać zgłoszony do stosownego urzędu. W przypadku domów jednorodzinnych najczęściej jest to starostwo.\nWiele osób zastanawia się ile trwa przebudowa domu, a także czy jest określony limit czasu na zrealizowanie konkretnych prac z nią związanych. Okazuje się jednak, że przebudowa domu bardzo często przyjmuje różnorodne oblicza. Tak więc jej czas uzależniony jest od samego skomplikowania prac, które zostały zawarte w projekcie przebudowy, ale także i od firmy, która podjęła się realizacji tego zlecenia.\nOczywiście przebudowę domu można również wykonać bez projektu i większego planu, a jedynie delikatnie nakreślić fachowcom na czym nam zależy. Niemniej jednak jeśli chcemy oszczędzić czas warto zgłosić się do specjalisty, by taki projekt przebudowy domu został profesjonalnie wykonany.\nWarto także zauważyć, że czasem czas realizacji projektu może się nieco przeciągnąć. Dlaczego? Otóż na budowie wiele może się zdarzyć. Wiele zależy od tempa pracy ekipy remontowej, ale także od różnych, losowych, które znacznie mogą przedłużyć realizowanie kolejnych etapów. Warto jednak przygotować się na to, że taka przebudowa może trwać nawet od kilku do kilkunastu miesięcy.\nPrzejdźmy teraz do kwestii, która z pewnością nurtuje każdego właściciela posesji, który ma zamiar wykonać na niej prace związane z przebudową. Otóż ile kosztuje projekt przebudowy domu? Otóż nie da się na to pytanie udzielić konkretnej i jednoznacznej odpowiedzi. Na finalną cenę projektu przebudowy domu składa się bowiem wiele czynników. Wśród nich można wymienić chociażby:\ndokładny zakres planowanych plac\nrenomę i doświadczenie samego architekta lub pracowni architektonicznej, która zdecydowała się taki projekt wykonać\nW przypadku standardowego domu, którego powierzchnia wynosi około 100 metrów kwadratowych, projekt przebudowy będzie kosztował od 700 złotych wzwyż. Okazuje się, że koszty planowanego projektu przebudowy, mogą zamknąć się nawet w okolicach 2000 złotych.\nZ pewnością nie jest to wydatek, który pozostanie obojętny dla naszego portfela. Warto jednak pamiętać, że profesjonalnie wykonany projekt przebudowy domu to inwestycja, która gwarantuje nam przede wszystkim solidnie wykonane prace, które rzeczywiście pomocą dopasować budynek do potrzeb użytkowników.


| Netwise współtworzy CRM podczas MVP Summit 2015 w Redmonderp-24.pl - informacje ze świata rozwiązań IT dla biznesu\nTagi | 2015, dynamics, MVP Global Summit, netwise, Redmond\nDodany 06 listopada 2015 przez admin\nJakub Skałbania, założyciel i główny architekt Netwise, jedynym Polakiem z tytułem MVP CRM biorącym udział w sesjach poświęconych Dynamics CRM podczas Microsoft MVP Global Summit 2015.\nOdbywający się w tym tygodniu MVP Global Summit 2015 jest największym wydarzeniem dla osób nagrodzonych tytułem Microsoft Most Valuable Professional. Wśród nich jest Jakub Skałbania – jedyny w tym gronie Polak z MVP CRM, corocznie przyznawanym przez Microsoft tytułem.\nUczestnicy spotkania w Redmond biorą udział w intensywnych warsztatach technicznych, podczas których nie tylko dyskutują nad przyszłością produktu Microsoft Dynamics CRM, ale również aktywnie biorą udział w planowaniu nowych funkcji platformy CRM.\nJakub Skałbania tak komentuje swoją pracę w Redmond:\n„Na całym MVP Summit 2015 jest w tym roku około 1900 osób z całego świata. Są to specjaliści nagrodzeni tytułem MVP we wszystkich produktach Microsoft, od Xbox, przez Outlook aż po technologie serwerowe i aplikacje biznesowe. Grupa MVP zajmujących się CRM to w zasadzie spora rodzina, bo liczy jedynie 52 osoby. Dlatego w porównaniu z innymi grupami MVP, nasze sesje wyglądają zupełnie inaczej. Dla nas MVP Summit nie spolega tylko na zdobywaniu wiedzy o przyszłości produktu, ale Grupa Produktowa tworząca Microsoft Dynamics CRM aktywnie angażuje nas w planowanie i projektowanie nowych funkcji.\nDo tej pory, po dwóch dniach warsztatów, mogę powiedzieć, że Dynamics CRM to jest teraz „oczko w głowie” Microsoftu. Szereg akwizycji topowych produktów, które wydarzyły się w ciągu ostatnich 6 miesięcy to nie koniec. Dodatkowo Grupa Produktowa CRM ma teraz znacznie większe przełożenie na inne grupy wewnątrz Microsoft niż np. 6 lat temu, kiedy zaczynałem moją przygodę z programem MVP. Niestety udział w warsztatach projektowania systemu obłożony jest jeszcze silniejszymi umowami o poufności (NDA) niż sesje treningowe. Dlatego niewiele mogę powiedzieć o tym, co robimy. Jedno jest pewne – kilka spraw, w tym nowy produkt, wyjaśni się już za niecały miesiąc podczas konferencji Convergence w Barcelonie. A sam CRM, po przegonieniu Salesforce w kwadrantach Gartner’a będzie lepszy z kwartału na kwartał.\nPoza sesjami treningowymi mamy sesje projektowania i planowania nowych funkcji z Program Managerami z Grupy Produktowej. Podczas dyskusji jesteśmy takim „głosem z zewnątrz”, często wnoszącym wkład, który znacząco wpływa na przyszłość produktu. Chodzi o to, aby Dynamics CRM naprawdę przydawał się i pomagał w pracy Klientów, a nie był tylko pięknym, nowoczesnym i potężnym systemem CRM. Szczególnie w świecie mobilności i chmury, gdzie produktywność i ergonomia liczą się bardziej niż kiedykolwiek. Dzisiaj, np. przyczyniliśmy się do tego, że jedna z funkcji planowanych w CRM 2016 (kodowo nazywanym „Ara”) zostanie domyślnie wyłączona, bo, według zebranych MVP, w aktualnej postaci nie miała po prostu sensu dla użytkowników końcowych.\nMój udział dla rynku w Polsce oznacza tyle, że wiemy, co najmniej rok wcześniej, co będzie działo się z produktem, ale również to, że potrzeby Klientów z naszego regionu są słyszane i rozważane przy planowaniu nowych wersji i aktualizacji Dynamics CRM.”\nSpotkanie MVP Global Summit 2015 odbywało się w dniach 2-5 listopada 2015.


Oferta - Strony internetowe Jarosław, Rzeszów, Przemyśl, Podkarpacie. - Atrakcyjne, estetyczne\ni szybką stronę www\nStrony www ofertowe, strony firmowe,\nStrony internetowe ze sklepem,\nZadzwoń: Bezpłatna konsultacja\nZyskujesz w pełni zarządzalną, szybką z nowoczesnym wyglądem stronę internetową.\nBezpośredni szybki kontakt\nPełne informację o statusie realizacji prac\nSzybkośc działania serwisu\nSamodzielną edycję tekstów oraz zdjęć\nSzkolenie w wersji wideo z obsługi i rozbudowy strony\nRealizujemy projekty dla klientów z całej Polski, udzielamy pełnego wsparcia merytorycznego jak i technicznego.\nRealizujemy strony dla:\nFirm usługowych, chcących przedstawić rozbudowaną ofertę\nFirm, które chca sprzedawać produkty\nRealizujemy projekty dla firm, które potrzebują nowej strony internetowej, jak i odświeżeniu obecnej.\nSpecjalizujemy się w stronach usługowych, szukamy optymalnych rozwiązań, które przyniosą największe efekty. Budujemy strony tak aby zamawiający, mógł samodzielnie rozbudowywać sekcję strony bez większych umiejętności.\nBazujemy na praktycznych i użytecznych technikach projektowania oferty, tak aby najważniejsze elementy były widoczne i przyciągały uwagę użytkownika.\nSzybkość wczytywania strony, efektowne animacje, łatwe zarządzanie, atrakcyjny wygląd, dostosowanie do wielu urządzeń to tylko niektóre atuty stron Foxsite.\nSzybki kontakt, wdrożenie poprawek odbyło się bez problemu,\npomoc w obsłudze po realizacji odbyła się od ręki.\nOd 4 lat współpracujemy przy rozwoju projektu strony, zawsze terminowowa obsługa, i duże wsparcie na każdym etapie rozwoju.\nOdpowiednie podejście, strona działa szybko, realizacja w dobrej cenie.\nRealizacja mojej strony była skomplikowana ale firma Foxsite poradziła sobie bez problemu, mimo krótkiego deadlinu.\nKlienci często pytają, jak wygląda realizacja strony, poniżej publikujemy skrócony opis realizacji projektu. Czas realizacji jest zależny od stopnia zaawansowania technologii użytych na stronie. Jednak ramy czasowe jakie trzeba przyjąć to między 2-6 tyg.\nAnaliza projektu i konkurencji\nOptymalizacja, testy, rozwój projektu\nZadzwoń: 663 838 884\nJak wygląda darmowa konsutalcja?\nBezpłatna konsutacja polega na rozmowie o projekcie, rozwianiach technicznych, analizie obecnej strony, możliwościach zmian oraz o kierunku wyglądu nowej strony.\nBezpłatna konsultacja projektu: 663 838 884\nCzas realizacji projektu jest zależny od wielu czynników, jednak należy założyć od 2-6 tygodni.\nOrientacyjny koszt dla strony wizytówkowej to 2000 - 3500 zł netto,\nkoszt rozbudowanej strony wraz z ofertą: 3500 zł - 8000 zł netto.\nOrientacyjny koszt strony wraz ze sklepem to 6000 - 15 000 tys netto.\nJakie materiały potrzebne sa przed realizacją strony?\nW przypadku realizacji dobrze jest mieć przygotowane teksty oraz zdjęcia, jednak możemy w tym pomóc korzystając z usług naszego Copywritera oraz banków zdjęć.\nJak pozyskać klientów po wdrożeniu strony?\nPrzygotowujemy stronę zgodnie ze standardami seo, po wdrożeniu projekt jest gotowy dla robotów Google, jednak żeby zwiększyć widoczność w przeglądarce proponujemy skorzystać z usług budowania pozycji SEO, lub reklamy Google czy Facebook Ads, dla zwiększenia efektywności pozyskania ruchu na stronie.\nOrientacyjny koszt realizacji strony:\nStrona dla małej działalności\nOd 1500 - 3500 zł netto\nFormularz kontaktowy z zabezpieczeniem przed spam,\nOd 4000 - 8000 zł netto\nIndywidualny projekt graficzny strony głównej oraz usług\nWdrożenie użytecznej struktury strony\nWsparcie merytoryczne w doborze funkcjonalności\nLogiczne ułożenie oferty, oraz punktów kontaktowych\nFormularz kontaktowy, mapa strony, widgety kontaktu\nWdrożenie animacji na stronie\nWdrożenie wielu języków\nSamodzielne wdrożenie tekstów i zdjęć\nSzkolenie w formie video\nIntegracja płatności, kurierów, allegro\nSamodzielne wdrożenie tekstów, zdjęć i produktów\nSzkolenie z obsługi w formie video\nUmów rozmowę: 663 838 884


Tarnów: Otworzyli dyskoteki mimo zakazów. Czy spotkają ich konsekwencje? [AUDIO] - Tarnów, ESKA.pl\n2021-01-25 10:00 Tomek Piszczek\nAutor: Niek Verlaan/Pixabay/cc0 Tłumy młodych ludzi bawiły się w sobotę w tarnowskich dyskotekach\nW sobotę 23 stycznia wieczorem ulice w centrum Tarnowa wyglądały jak przed ogłoszeniem pandemii koronawirusa. Tłumy młodych ludzi, głośna muzyka i atmosfera zabawy. Miało to związek z otwarciem 3 tarnowskich dyskotek. Przed klubami ustawiły się kolejki chętnych do zabawy. Pojawili się też pracownicy sanepidu i policji. Co ciekawe - po przeprowadzeniu kontroli kluby działały dalej.\nPOSŁUCHAJ: O sobotnich działaniach policji mówi asp. sztab. Paweł Klimek, rzecznik prasowy Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie\n- Postępowanie prowadzone przez tarnowską komendę czy też przez pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Tarnowie dowiedzie lub nie czy będą nałożone jakieś kary dla właścicieli klubów, którzy zdecydowali się je otworzyć - mówi asp. sztab. Paweł Klimek, rzecznik prasowy Komendy Miejskiej Policji w Tarnowie. Po przeprowadzeniu działań kontrolnych nie zamykaliśmy żadnego lokalu. Nie było też żadnych przepychanek. Wykonaliśmy swoje czynności. Zebrany materiał dowodowy w zupełności wystarczy do dalszego prowadzenia postępowań.\nZima znowu zaatakowała w Tarnowie i regionie. TRUDNE warunki na drogach [ZDJĘ...\nSubstancja ropopochodna w rzece Biała. Interweniowało ratownictwo chemiczne\nPolicja, ani sanepid nie przerwały imprez w tarnowskich klubach\nWłaściciele tarnowskich dyskotek to kolejni przedsiębiorcy, którzy mimo zakazów zdecydowali się otworzyć swoje lokale. Korzystają przy tym z różnych kruczków prawnych. W miniony weekend w 3 klubach, które zdecydowały się na taki krok oficjalnie odbywały na spotkania nowopowstałych partii czy stowarzyszeń, a także zajęcia sportowe klubów tanecznych. Mimo interwencji policja, ani sanepid nie zamknęły klubów. Sprawdziły tylko czy w lokalach przestrzegane są obowiązujące zasady sanitarne. Imprezy mogły się odbyć, ale przy zachowaniu limitów osób wpuszczanych do środka, stosowaniu maseczek i płynów do dezynfekcji, a także odległości między stolikami.\nPolicja analizuje materiał dowodowy\nW czasie kontroli policjanci nie stwierdzili naruszeń obowiązujących przepisów sanitarnych. W związku z tym, że jednak zorganizowano imprezy w lokalach, które tego nie powinny robić wszczęto postępowania wyjaśniające. Policja zapowiada analizę zebranych materiałów dowodowych. Na jej podstawie mundurowi podejmą decyzję czy wyciągać konsekwencje prawne wobec właścicieli klubów, którzy w sobotę wznowili działalność czy też nie. Podobnie do sprawy podchodzi sanepid. Tymczasem w najbliższy weekend 30/31 stycznia wbrew rządowym zakazom wznowienie stacjonarnej działalności zapowiadają też pierwsi tarnowscy restauratorzy.\nBędą się bawić i pomagać. Turniej on-line „League of School” - weź udział! [A...\notwarcie klubów Tarnów


Pieniądze na wymianę dachu. Rozpraw się z azbestem! | Gazeta Lubuska\nPieniądze na wymianę…\n(TIK, MC) 25 stycznia 2013, 13:00\nW Bydgoszczy w tym roku dotacja do obiektów wyniesie nie więcej niż 1000 zł do każdej tony unieszkodliwionych lub zabezpieczonych odpadów zawierających azbest sxc\nObowiązek usunięcia tego szkodliwego materiału leży na właścicielach nieruchomości. Mają na to czas do 2032 roku. Jednak po co czekać? W regionie pomocy na demontaż, zebranie, transport, unieszkodliwienie i zabezpieczenie takich odpadów udziela Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu.\n- W zeszłym roku projekt udał się - mówi Ryszard Borowski, wójt Konecka. - Osoby, które skorzystały z pomocy, zachęcają innych do wzięcia dofinansowania. Zainteresowanie nim rośnie. Złożyliśmy już wniosek do WFOŚiGW. Na deklaracje od mieszkańców czekamy do początku lutego. O takiej możliwości informowaliśmy ich szybciej.\n- Zainteresowanie dofinansowaniem rośnie z roku na rok - dodaje Marzena Alińska z Urzędu Gminy w Osielsku. - W 2012 otrzymaliśmy 22 wnioski. Wszystkie zostały pozytywnie rozpatrzone. Wywieziono wówczas na składowisko w Małociechowie prawie 49 ton azbestu. Na ten rok mamy już 27 wniosków i bardzo wielu pytających. Zapisy przyjmowane są do 31 stycznia.\n- W 2012 roku rozpatrzono 34 wnioski - wylicza Anna Woźna z bydgoskiego wydziału gospodarki komunalnej i ochrony środowiska. - Usunięto ponad 86 ton odpadów azbestowych.\nO pomoc mogą ubiegać się zarządcy obiektów użyteczności publicznej. Placówek oświatowych, choćby przedszkoli, szkół, bibliotek, ośrodków ochrony zdrowia, pomocy społecznej, kultury itd należących do gminy, powiatu i urzędu marszałkowskiego. Ale nie tylko.\n- Wnioski składać mogą też właściciele nieruchomości - osoby fizyczne, jednostki sektora finansów publicznych, kościoły i związki wyznaniowe oraz wspólnoty, a także spółdzielnie mieszkaniowe - wymienia Anna Strzelczyk__z biura prasowego Urzędu Miasta w Bydgoszczy.\nDotacja do obiektów wyniesie nie więcej niż 1000 zł do każdej tony unieszkodliwionych lub zabezpieczonych odpadów zawierających azbest. Wnioski należy składać w Bydgoszczy do 31 stycznia.\n- Utylizacja z transportem to około 350 zł, a demontaż 800 zł za tonę (z utylizacją i przewiezieniem) - wylicza Dariusz Orzechowski, prezes Eco-Pol w Małociechowie (gm. Pruszcz Pomorski), zajmujący się likwidowaniem i składowaniem azbestu w regionie.\nSzczegółów szukaj w urzędzie miasta lub gminy.\nZgodnie z niedawnym rozporządzeniem ministra środowiska, to marszałkowie województw są zobowiązani nadzorować usuwanie materiałów eternitowych. A dokładniej mają stworzyć cyfrowy rejestr odpadów zawierających azbest. Informacje dotyczące materiałów ze szkodliwymi dla zdrowia substancjami mają dostarczać wójtowie e-mailowo.\n- W informacji muszą się znaleźć: miejscowość, w której występuje dany wyrób zawierający azbest, ulica, przy której znajduje się budynek pokryty eternitem - słyszymy w biurze ministra Marcina Korolca. - W miarę możliwości też numer domu, czy numer ewidencyjny działki.\nJak tłumaczą w resorcie, stworzenie cyfrowego rejestru ma pomóc w określeniu tego, ile jeszcze pieniędzy samorządy będą musiały przeznaczyć na usuwanie azbestu.\nMateriał oryginalny: Pieniądze na wymianę dachu. Rozpraw się z azbestem! - Gazeta Pomorska


Pogromca wiatrów przy nabrzeżu\nCzwartek 02 grudnia 2021r.\nData publikacji: 2015-10-28 12:56\nTłumy zwiedzających stały w kolejce oczekując na pozwolenia wejścia na jeden z największych żaglowców świata. STS Kruzensztern zacumował przy Wybrzeżu Władysława IV w Świnoujściu i do piątku (30 października) będzie można go jeszcze zwiedzać. A warto, bo jednostka robi wrażenie!\nTo czteromasztowy bark, jeden z ostatnich windjammerów, czyli pogromców wiatrów, transoceanicznych statków żaglowych. Morskiego wielkoluda ludzie spacerujący wybrzeżem widzą już daleka. Chętnie pstrykają sobie na jego tle zdjęcia i wchodzą na pokład. Ci najwięksi zapaleńcy ustawiali się w kolejce, żeby móc czym prędzej obejrzeć tę wyjątkową jednostkę. - Żaglowiec jest wspaniały! Przypominają się stare filmy o marynarzach - mówi pani Hania, która przyszła obejrzeć „pogromcę wiatrów” z mężem.\nŻaglowiec powstał w stoczni J.C. Tecklenborg w Wesermunde w latach 20. XX wieku. Początkowo nosił nazwę Padwa i jako żaglowiec towarowy przewoził produkty z Europy do Chile. Po II wojnie światowej trafił do ZSSR w formie odszkodowania. Nową nazwę żaglowiec otrzymał po Iwanie Kruzenszternie, który dowodził wyprawą dookoła świata podjętą przez Rosjan na początku XIX wieku. Obecnie to statek szkolny rybołówstwa. Jednostkę będzie można zwiedzać jeszcze w czwartek w godzinach od 9 do 18 oraz w piątek w godzinach od 9 do 11. ©℗\nTekst i fot.: BaT\nNa zdjęciu: STS Kruzensztern zacumował przy Wybrzeżu Władysława IV w Świnoujściu i do piątku (30 października) będzie można go jeszcze zwiedzać\nCudny statek ,ech ,az fantazja rozkreca ,poplynac w daleki rejs Majka\npan redaktor to pewnie ,,górol" - bo jeszcze nie odróżnia ,,wybrzeża" od ,,nabrzeża"\nPiękny,widziałem na żywo jego wejście do portu na świnoujskim portalu\nPort zagarnie kolejne tereny?\nW Świnoujściu dobra frekwencja i spokój (akt.)\nFotografie i komunizm. Spotkanie w Przystanku Historia\nIntegracja w Szczecinie. "Nie dla przemocy i dyskryminacji"\nPrzed szczecińskim magistratem rośnie choinka [GALERIA, FILM]\nStartują dwa szczecińskie lodowiska! Na początek Arkonka\nTysiące uczniów na zdalnym\nOceń (obywatelskie) pomysły na Szczecin. Głosowanie trwa, finał za kilka dni\nDla przypomnienia o profilaktyce HIV i AIDS\nW Stargardzie powstała myjnia za 2 mln zł. Nie tylko dla autobusów\nSquash. Osojca najlepszy


Błękitna Kurtka – Wikipedja, wolna encyklopedia\nBłękitna Kurtka, w żeczywistości Weyapiersenwah, ang. „Blue Jacket” (ur. ok. 1743, zm. ok. 1810) – wudz wojenny indiańskiego plemienia Szaunisuw, znanym jako obrońca ziem plemiennyh położonyh w Kraju Ohio. Był wybitnym pżywudcą Indian podczas Wojny z Indianami Pułnocnego Zahodu, w czasie kturej wieloplemienna konfederacja stoczyła kilka bitew z nowo powstałymi Stanami Zjednoczonymi; był też popżednikiem sławnego wodza Szaunisuw Tecumseha.\n1 Młodość i kwestia pohodzenia\n2 W walce o stary Pułnocny Zahud\nMłodość i kwestia pohodzenia[edytuj | edytuj kod]\nNiewiele wiadomo o dzieciństwie i młodości Błękitnej Kurtki. Po raz pierwszy pojawił się w zapiskah historycznyh w roku 1773, gdy był już człowiekiem dorosłym i wodzem. W tym właśnie roku brytyjski misjonaż odwiedził wioski Szaunisuw nad żeką Scioto i odnotował, że wioska Błękitnej Kurtki mieściła się nad Deer Creek w dzisiejszym hrabstwie Ross.\nW roku 1877 wiele lat po śmierci Błękitnej Kurtki opublikowano informację, że de facto był to biały człowiek nazwiskiem Marmaduke Van Swearingen, ktury został shwytany i adoptowany pżez Szaunisuw w latah siedemdziesiątyh XVIII wieku, mniej więcej w czasie amerykańskiej wojny rewolucyjnej. Historia ta, spopularyzowana pżez autora powieści historycznyh Allana W. Eckerta w końcu lat sześćdziesiątyh XX wieku, jest dobże znana w Xenia w Ohio, gdzie w latah 1981-2007 rokrocznie odbywała się plenerowa inscenizacja pżygud białego wodza Indian.\nMimo upartego podtżymywania tej wersji wielu kwestionuje jej prawdziwość. Historyczne dane wskazują wyraźnie, że Błękitna Kurtka był znacznie starszy od Marmaduke’a Van Swearingena i w czasie, gdy Van Swearingen został pżypuszczalnie shwytany, był powszehnie znanym wodzem. Co więcej, żadna z osub, kture znały osobiście Błękitną Kurtkę, nie zostawiła w zapiskah niczego świadczącego, że mugłby być białym. Według historyka Johna Sugdena Błękitna Kurtka był niewątpliwie Szaunisem z urodzenia.\nTesty DNA potomkuw Błękitnej Kurtki i Van Swearingena dostarczyły dodatkowyh argumentuw pżeciwnikom identyczności tyh dwuh osub. Po pierwszyh testah pżeprowadzonyh w roku 2000, a także następnyh, z zastosowaniem nowoczesnyh metod, w roku 2006 opublikowano w The Ohio Journal of Science ostateczne wyniki. Badacze pżetestowali prubki pobrane od cztereh potomkuw Charlesa Swearingena, żekomego brata Błękitnej Kurtki i sześciu potomkuw syna Błękitnej Kurtki, George’a Blue Jacketa. Opis wynikuw prowadzi do konkluzji, że „twierdzenie, iż Błękitna Kurtka miał europejskie pohodzenie, nie ma nic wspulnego z żeczywistością”.\nW walce o stary Pułnocny Zahud[edytuj | edytuj kod]\nBłękitna Kurtka uczestniczył w wojnie lorda Dunmore’a i w amerykańskiej wojnie rewolucyjnej (po stronie Brytyjczykuw), na pierwszym miejscu stawiając prawa Szaunisuw do ih ziem. Gdy Brytyjczycy zostali pokonani i powstały Stany Zjednoczone, Szaunisi stracili wartościowego spżymieżeńca w walce o obronę Kraju Ohio. Wraz z napływem białyh osadnikuw walki się nasilały, a Błękitna Kurtka wyrusł na liczącego się pżywudcę tubylczego ruhu oporu.\n3 listopada 1791 roku siły konfederacji plemion indiańskih, dowodzone pżez Błękitną Kurtkę i wodza plemienia Miami Little Turtle, pokonały siły ekspedycji prowadzonej pżez Arthura St. Claira, gubernatora Terytorium Pułnocno-Zahodniego. Starcie, znane jako bitwa nad Wabash, było koronnym osiągnięciem w wojennej karieże Błękitnej Kurtki i jednocześnie największą klęską, jaką kiedykolwiek Indianie zadali Amerykanom. Tradycyjnie dowodzenie w tej bitwie pżypisywano Little Turtle. John Sugden twierdzi jednak, że Little Turtle sławę zawdzięczał autopromocji, jaką skutecznie uprawiał w puźniejszyh latah.\nTriumf Błękitnej Kurtki nie trwał długo. Amerykanie, wstżąśnięci klęską St. Claira, zbudowali nową, zawodową armię, kturą dowodził generał Anthony Wayne. 20 sierpnia 1794 roku wojownicy Błękitnej Kurtki starli się z żołnieżami Wayne’a w bitwie pod zaporą z pni na południe od dzisiejszego Toledo. Armia Błękitnej Kurtki została pokonana, a on sam zmuszony do podpisania 3 sierpnia 1795 traktatu z Greenville i oddania białym większości dzisiejszego stanu Ohio.\nW roku 1805 Błękitna Kurtka podpisał traktat z Fort Industry, tracąc resztę Ohio. W ostatnih latah życia widział rosnący autorytet Tecumseha, ktury wkrutce miał pżejąć jego rolę i sprubować, po raz ostatni, odzyskać ziemie Szaunisuw w Kraju Ohio.\nBrian J. Evans: „Legenda Błękitnej Kurtki lub Wayapiersenwaha”, Bellefontaine Examiner online. Cykl artykułuw prasowyh dot. kontrowersjii wokuł pohodzenia Blue Jacketa.\nCarolyn D. Rowland, R. V. Van Trees, Marc S. Taylor, Mihael L. Raymer, and Dan E. Krane: Was the Shawnee War Chief Blue Jacket a Caucasian?, The Ohio Journal of Science no. 4 (September 2006), ss.126–129.


Seria Junto marki Normann Copenhagen inspirowana jest tradycyjnym, hiszpańskim botijo (hiszpańskie naczynie wykonane z porowatej gliny przeznaczone do przechowywania wody). Do serii zalicza się karafkę oraz kubek. Konstrukcja prezentowanej karafki jest surowa jednocześnie miękka i delikatna, a jej rustykalna forma jeszcze mocniej podkreśla wyjątkowy charakter naczyń. Karafka jak i kubek wykonane są z terakoty, która od pokoleń ceniona była za swoje właściwości chłodzące.\nKarafka posiada charakterystyczne 2 otwory; jeden z korkowym zamknięciem do napełniania i drugi do wylewania zawartości.


SEN Warsaw – Cuda Wianki Studio\nSEN to nowe miejsce na rozrywkowej mapie Warszawy usytuowane w nowoczesnym budynku Towarzystwa Wioślarskiego. To multikulturalna niezobowiązująca przestrzeń do spotkań przy muzyce, jedzeniu i koktajlach.\nNajlepsze pomysły na logo są przed Twoimi oczami\nMiejsce zachwyca designem i dbałością o szczegół, ale to widok za oknem jest najlepszą dekoracją i stanowi o jego wyjątkowości. Panoramiczne okna otwierają się na most i na Wisłę. To właśnie ten unikalny widok zaproponowałyśmy na sygnet logotypu.\nJedno logo a jak wiele możliwości\nDo filigranowego logotypu dopisałyśmy lekki, pisany jednym śladem podpis "sen". Napis wydaje się płynąć jak Wisła, dzięki swojej ozdobności świetnie sprawdza się także samodzielnie.\nŻycie nie jest tylko szare, chociaż szary uwielbiamy\nSen jest miejscem stworzonym z miłości do życia, nie dziwi więc ilość kolorów, jakie go definiują. To nie tylko bazowa czerń, ale także cała gama oparta oczywiście o wiślaną kolorystykę.\nRytm dnia wyznacza kolor\nRóżowo-łososiowe świty z kawką, leniwe niebieskie obiadowe przedpołudnia, energetyczne zielone brunche i białe noce.\nKlimat snu jest casualowy. Podarte jeansy i poprzecierany efekt wydruku na menu pasują do surowego betonu na ścianach i postarzanych blach na barze\nJeszcze więcej detali\nStemple to już chyba standard, zawsze na "tak". Tutaj nie trzeba udawać niedokładności odwzorowania.\nKlient: SenRok: 2018Zakres: logo, projekt menu, wizytówek, papieru firmowego, szablonów prezentacji, folderów reklamowych i gadżetów


Mają pomysły na pogranicze – Samorząd Województwa Opolskiego\nWojewództwo opolskie i kraj ołomuniecki to aktywni partnerzy już od ponad siedemnastu lat. Wspólne inicjatywy widać na polu turystyki, sportu, kultury czy edukacji. O planach na przyszłość dyskutowali członkowie komisji współpracy z zagranicą z obu regionów.\nPo obu stronach granicy współpracują również przedsiębiorcy, szkoły czy lokalne samorządy. Więzi zacieśniają najmłodsi – młodzież i dzieci, integrują się seniorzy czy członkowie organizacji pozarządowych. Pogranicze jest otwarte, pomysłowe i oferuje wiele atrakcji. Rozwój więzi umacniają pieniądze unijne i programy dedykowane pograniczu.\nOd roku 2002 zadziało się naprawdę wiele. Wciąż się poznajemy i stajemy się coraz bardziej otwarci. – Współpracujemy w różnych dziedzinach życia i warto zaznaczyć, że w różnych grupach wiekowych. Poznają się dzieci i młodzież, ale również polscy i czescy seniorzy. Widać też ruch gospodarczy. Mieszkam na pograniczu i często z rodziną jeździmy na zakupy do Polski. Polacy przyjeżdżają do nas. Drobni przedsiębiorcy zakupują materiały po obu stronach granicy. Ja osobiście kupuję w Polsce tradycyjnie już na wiosnę nasiona i sadzonki roślin. Smakują mi również polskie wyroby cukiernicze – przyznaje Jakub Jirgl, przewodniczący Komisji Współpracy z Zagranicą Kraju Ołomunieckiego. Jak dodaje, wspólnym mianownikiem jest zwłaszcza turystyka i atrakcje po obu stronach granicy. – Świetnie się tu uzupełniamy. Chcemy skupić się na rozbudowie ścieżek rowerowych, wspólnych produktach turystycznych. Mieszkam w Šumperku, który realizuje projekt polsko – czeski „Śladami małego Wiednia” – jak się mówi o moim mieście. Z Nysą łączy nas natomiast „Szlak czarownic”. Moim zdaniem Polska nas wyprzedza jeśli chodzi o jakość i ofertę usług okołoturystycznych m.in. restauracji. Tutaj możemy się czegoś jeszcze nauczyć – mówi.\nWielość inicjatyw dostrzega również wicemarszałek województwa Roman Kolek. – Pogranicze polsko – czeskie ma duży potencjał. Widać to zwłaszcza w turystyce, kulturze. Takie spotkania są ważne, aby podsumować dotychczasowe doświadczenia i określić plany na przyszłość – przyznał.\nW ostatnim czasie odbyło się wiele wspólnych inicjatyw. Czesi gościli w województwie opolskim m.in. na konferencji „Senior w Europie, Polsce i regionie opolskim”, Międzynarodowych Targach Turystycznych „W Stronę Słońca” czy Maratonie Opolskim. Opolanie wyjeżdżali na Regionalne Gry Sportowe w Ołomuńcu, targi Tourism Expo 2019 w Ołomuńcu czy Półmaraton Ołomuniecki.\nGoście z Komisji Współpracy z Zagranicą Kraju Ołomunieckiego poza spotkaniem z radnymi Sejmiku Województwa Opolskiego zobaczą również Opole oraz Brzeg, gdzie odwiedzą Zamek Piastów Śląskich.


Depozyt [Joanna Chmielewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00145 002755 20870931 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Joanna Chmielewska Liczba stron: 408\nISBN: 9788362136148 Data wydania: 2009-06-24\nJOANNA CHMIELEWSKA DEPOZYT\nSpis treści Karta redakcyjna Depozyt\n© Copyright by Wydawnictwo Klin, Warszawa 2011 ISBN 978-83-62136-14-8 Wydawnictwo Klin Warszawa, ul. Bruzdowa 117H tel. +48 501 686 786, fax +48-22-885-19-53 e-mail: m.g.klin@op.pl www.wydawnictwoklin.pl Szczegółowe informacje dotyczące wydawnictwa i następnych książek Joanny Chmielewskiej na stronie www.joannachmielewska.pl Konwersja: eLitera s.c.\n– Żadnych wygłupów z przelewami, ty nie bądź frajer – powiedział nerwowo wspólnik niejakiego Henryka Karpiowskiego. – Po pierwsze primo długo idzie, a cholera ich wie co mogą w międzyczasie wykombinować, a po drugie primo, co? Chcesz podatki płacić? – To co? – spytał trochę bezradnie Henryk Karpiowski. – To ja ci to podrzucę w gotówce. Pi razy oko, połowa twarda, połowa zielona. Gra? – Gra. I co? – Co, co? – Co ja z tym zrobię? – Nic. Potrzymasz, aż się sytuacja wyjaśni. A potem, to już jak uważasz. – Kiedy? – W ostatniej chwili przed wyjazdem. – A twoje? – Swoje wyślę przelewem, nie będę przecież woził nielegalnie, bo na fasolkę szparagową mi te całe nerwy? Holandia kraj przyzwoity, wydmuszki z klienta nie zrobią. W razie czego, jakby się interes pokazał, dzwonię do ciebie i już lecisz, ale też z pustymi rękami. Przelew się później załatwi, a na początek mojego wystarczy. – A na kartę...? – Na kartę można trochę, bez przesady... Obaj, i Henryk Karpiowski, i jego wspólnik, nadawali się do interesów jak gęś do podkucia, ale tym razem im się udało. Dwóch głupków z wyższym wykształceniem przez czysty przypadek złapało niezwykłą okazję i wzbogaciło się potężnie do tego stopnia, że sami nie wiedzieli, co z tym fantem zrobić. Wyobrazili sobie, wspólnik Karpiowskiego szczególnie, że objawił się w nich nagle wielki talent w owe klocki, i postanowili kontynuować proceder. Jeszcze jeden taki biznes i już Rothschild będzie przy nich neptek zwykły. Stabilizujący się dopiero kapitalizm krajowy napełniał ich jeszcze lekką nieufnością, stąd chęć trzymania zdobytych dóbr przy piersi i grawitacja ku Europie. No, płacić w Holandii, to już przez bank i nie ma siły inaczej, ale od ruskich można było różnie. Wykorzystali to „różnie”. Teraz zwalił się na nich embarras de richesse i koniecznie próbowali udawać, że to nic takiego, bo do gór złota są przyzwyczajeni. Jak rasowi hochsztaplerzy, rozmawiali w samochodzie, żeby ich przypadkiem ktoś nie podsłuchał. W knajpie stanowczo odpadało, w domach, przy rodzinie, też było niebezpiecznie. Czuli się niemal spiskowcami, wspólnikami światowej finansjery, członkami mafii, pogrążonymi w bagnie krew w żyłach mrożących sekretów i tajemnic. Cały dowcip zaś leżał w tym, że ich znakomity interes był nieskalanie legalny, nie zawierał w sobie żadnego przestępstwa, opierał się na bystrym i szybkim wykryciu potrzeb spożywczo-kulturalnych ogromnego społeczeństwa, które nagle zdobyło swobodę działania, wskoczył w owe potrzeby i zaowocował nieoczekiwanie wielkim zyskiem. Nawet transport ekwiwalentu wymiennego przez granicę, do ojczystego kraju, nie stanowił zbyt wielkiego wykroczenia na skutek chwilowego braku odpowiednio sprecyzowanych zakazów, a także z tej racji, że załatwił go kto inny, mianowicie oblatany w przemycie ruski kontrahent. Karpiowski ze wspólnikiem byli zatem czyści jak łza, ale najświęciej przekonani, że tak potężne pieniądze mogą być wyłącznie wynikiem jakiegoś przeraźliwego kantu, którym skalali się nieodwracalnie. Wspólnik musiał przelać swój szmal do Holandii, dlaczego wymyślił akurat Holandię, Bóg raczy wiedzieć, wziął zatem swoją połowę w samych dolarach gotówką. Karpiowski na razie zostawał w kraju i mógł sobie pozwolić na posiadanie także złota i diamentów. Złoto w postaci monet, a diamentów zaledwie kilka, ale miło było na to popatrzeć. Zielone też dostał, tyle że odpowiednio mniej. – I nie wygłup się jakoś, żeby ci tego kto nie rąbnął – rzekł jeszcze wspólnik z troską, po czym zapalił silnik. *** I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie idiotyczny przypadek. A może nawet zbieg przypadków. Sytuacja rodzinna Henryka Karpiowskiego była nieco skomplikowana. Jego pierwsza żona umarła już dawno, pozostawiając mu córkę, obecnie dwudziestoletnią. Z drugą żoną właśnie niedawno się rozwiódł... ściśle biorąc, ona rozwiodła się z nim, lżąc go mianem rozlazłej niedojdy, za co Pan Bóg ją skarał, bo ów znakomity interes wypalił już po uprawomocnieniu się wyroku rozwodowego i nic jej się z niego nie należało. Z trzecią żoną nie zdążył się jeszcze ożenić, aczkolwiek już z nią mieszkał, przy czym istnym błogosławieństwem okazał się fakt, iż trzecia żona i córka pozostawały ze sobą w wielkiej przyjaźni, różniąc się wiekiem zaledwie o dziesięć lat. Przestrzeń mieszkalna nie bruździła, bo po pierwszej żonie zostało czteropokojowe własnościowe mieszkanie, w połowie należące do córki, wygodne i obszerne. Sielanka wprost niebiańska. Elementem mącącym sielankę był szwagier, młodszy brat drugiej żony, który się jakoś do Karpiowskiego znarowił. Nie przyjął do wiadomości faktu rozwodu. Przywykłszy bywać i pomieszkiwać u niego od lat, bywał i pomieszkiwał nadal, być może z tego względu, że siostra zakazała mu wstępu do swego nowego domu. Wiedziała, co robi, a charakter miała twardy, w przeciwieństwie do byłego męża. Karpiowski szwagra nie kochał i wcale nie chciał gościć go u siebie, ale, jako osobnik miękki i ugodowy, nie umiał się wyłgać. Nie pozwalał też córce i żonie in spe usunąć go z łona rodziny w sposób stanowczy i brutalny, może nawet za pomocą rękoczynów, bo sposoby łagodne wiadomo było, że nie zadziałają. Rozpaczliwie usiłował unikać zadrażnień i cierpiał męki. Szwagier bowiem kradł. Kradł jak szatan, bezczelnie i niemal jawnie, szargając wszelkie świętości. Każde jego przybycie wywoływało dziki popłoch, połączony z gwałtownym ukrywaniem portmonetek i zamykaniem szuflad na nowe zamki i klucze, bo stare szwagier miał w małym palcu. Nie było sposobu patrzeć mu na ręce bez przerwy, przechytrzył zawsze każdego, wdzierał się do sanktuariów, nawet się zbytnio nie kryjąc, gmerał w damskich torebkach, penetrował biurka i szafy. Miał przy tym dość rozumu, żeby nigdy nie okradać osób całkowicie obcych, wyłącznie rodzinę, bo w sprawy rodzinne policja bardzo nie lubi się wtrącać. Co prawda, po rozwodzie z jego siostrą Karpiowski przestał stanowić dla niego rodzinę, ale jakieś związki zostały i zupełnie obcy się nie zrobił. Szczęście jeszcze, że na stałe rezydował w Szczecinie i do Warszawy tylko dojeżdżał. Oprócz córki, trzeciej zaplanowanej żony i nie chcianego szwagra, Karpiowski posiadał przyjaciela ze szkolnej ławy, niejakiego Seweryna Chlupa. Przyjaźń z Chlupem również była nieco skomplikowana, a kłodą na jej drodze leżała pani Bogumiła Chlupowa, małżonka powyższego, prezentująca osobowość niejednolitą i wysoce uciążliwą. Poślubiwszy Seweryna Chlupa, kiedy Karpiowski miał już drugą żonę, jęła delikatnie kręcić nosem na wszystko. Na ową drugą żonę, która była od niej piękniej sza i lepiej umiała się ubierać. Na samego Karpiowskiego, który nie piastował żadnego znaczącego stanowiska i nie był znajomością życiowo użyteczną, a za to mieszkanie miał jakoś lepiej urządzone. Na własnego męża, który za mało zarabiał i nie potrafił zarabiać więcej. Na nieślubnego pasierba, bo Chlup miał syna, spłodzonego we wczesnej młodości przez nieostrożność i z głupoty. Na spotkania towarzyskie, które często opierały się na niewinnym brydżu, a ona w brydża grać nie umiała. Na intymne spotkania przyjaciół, którzy gadali ze sobą tak, że kompletnie nie mogła tego zrozumieć. Na potrawy, serwowane w obu domach, bo Karpiowska skąpiła i głodziła gości, ona zaś karmiła doskonale, ale ile się przy tym musiała narobić i jakie koszty...! Krótko mówiąc, na wszystko, z dwojgiem własnych dzieci włącznie, aczkolwiek dwunastoletni syn i dziesięcioletnia córka, wytresowani zostali doskonale. Była chciwa i skąpa, a zarazem dziko ambitna, więc skąpstwo musiała ukrywać. Była zazdrosna i zaborcza, przy tym skryta, małomówna, introwertyczna, lubiła mieć własne sekrety i nie bardzo umiała pogodzić chęć odosobnienia z bezustannym trzymaniem męża za gardło. Najchętniej przywiązywałaby go do kaloryfera, sama robiąc swoje. Zarazem musiała go zachęcać, wręcz zmuszać do kontaktów z ludźmi, bo tylko przez ludzi można zyskać coś ekstra. Konflikt wewnętrzny wpędzał ją w nerwicę, do tego wszystkiego bowiem pracowała w rejestracji szpitalnej, gdzie między innymi należało udzielać informacji. Nienawidziła udzielać informacji, komunikat o godzinach przyjęć laryngologa, lub też lokalizacji rentgena, musiała wyrywać sobie z głębi trzewi, nie przechodził jej przez gardło i powodował chrypkę. Ponadto była patologicznie uparta. Posiadała też zalety. Doskonała gospodyni, w domu utrzymywała czystość kliniczną, gotowała bezkonkurencyjnie, nie chorowała nigdy i sił miała dużo. Nie potrafiła wprawdzie wbić gwoździa, przepchać zlewu ani wymienić w kranie uszczelki, wszelkich instalacji elektrycznych bała się panicznie, ale za to lśniła urodą, o ile ktoś lubił potężne, zażywne, niebieskookie i rumiane blondyny, które miały na czym siedzieć i czym oddychać. Chlup akurat lubił. Ponadto uwielbiał jeść. Upodobania te sprawiły, że ulegał wdzięcznej połowicy i z całej siły starał się ukrywać przed nią kontakty ze źle widzianym przyjacielem. Siłą rzeczy kontakty robiły się coraz bardziej ograniczone, nad czym obaj głęboko cierpieli, przywykłszy od dzieciństwa dzielić się każdą myślą i radzić siebie wzajemnie. Karpiowski Chlupa rozumiał i poddawał się presji, dzwoniąc do niego prawie wyłącznie w godzinach pracy, jeśli zaś wypadło mu dzwonić do domu, stosował sztukę osobliwą. Usłyszawszy głos pani Bogumiły, włączał nagraną sekretarkę. Sekretarka mówiła urzędowym tonem: „Do pana Seweryna Chlupa. Będzie mówił pan Jacek Nastaj” i powtarzała to, aż Chlup się odezwał. Jeśli nie odezwał się wcale, bo go na przykład nie było, wyłączała się po piątym apelu. Jeśli był i odebrał żonie słuchawkę, do swego przyjaciela Seweryn mówił: „A, witam, witam, panie Jacku!” i dalej usiłował odpowiadać tylko „tak” albo „nie”. Rzecz oczywista, pan Jacek Nastaj był postacią wymyśloną wyłącznie na ich użytek wewnętrzny i nawet nie wiedzieli, czy jakiś taki gdzieś istnieje. Na szczęście pani Bogumiła miewała dyżury w swojej rejestracji o rozmaitych porach doby i zdarzało się, że, po południu czy wieczorem, w domu świeciła nieobecnością. Mogli wówczas usiąść przy piwku i pozwierzać się sobie swobodnie, jak w dawnych, bardzo młodych latach. Dzieci nie przeszkadzały, pod tym względem trzymały sztamę z ojcem i niektórych tajemnic mamusi nie wyjawiały. Chlup u Karpiowskiego bywał dowolnie i bez przeszkód. Tak wyglądała sytuacja ogólna, kiedy wspólnik przyniósł Karpiowskiemu jego część zysku w postaci upiornie ciężkiej, dużej teczki, w której spoczywały dwa potężne pliki studolarówek, dwadzieścia kilo złotych monet w rulonach i małe pudełeczko z wesoło błyskającymi diamentami. Razem wziąwszy stanowiło to dwadzieścia dwa miliardy złotych na ówczesne pieniądze. W dwie godziny później wspólnik odleciał samolotem do Amsterdamu. Karpiowski jeszcze siedział nad teczką, zastanawiając się, gdzie ją ukryć, kiedy do domu wróciła jego córka, Elżbieta. Zajrzała do gabinetu. – Tatusiu, Bubel przyjechał – ostrzegła szeptem. – Ze mną przyszedł. Jak co masz, to szybko chowaj. Zakotwiczę go na chwilę w jadalni. Karpiowskiemu straszny dreszcz przeleciał po plecach. Bubel był to właśnie szwagier, którego, rzecz jasna, nie ochrzczono tak osobliwie. Naprawdę na imię miał Zygmunt, a owego Bubla wprowadziła jego własna siostra, kiedy wyszły na jaw cechy charakteru, czyniące go jednostką wybrakowaną. Musiał pojawić się właśnie teraz, w chwili najokropniejszej ze wszystkich możliwych, kiedy u stóp Karpiowskiego spoczywały dwadzieścia dwa miliardy złotych. Klątwa jakaś albo grom z jasnego nieba. I tak nie wiadomo było, gdzie ten majątek na razie ulokować, a jeszcze teraz, przy Bublu...? Siedział dalej, zdrętwiały, wkopawszy tylko teczkę głębiej pod biurko i trzymając na niej nogi. Nic mu nie przychodziło do głowy, poza pełną rozgoryczenia myślą, że wspólnik przelał, poleciał, ma z głowy i takiemu to dobrze. Do gabinetu wkroczyła Krystyna, narzeczona, i starannie zamknęła za sobą drzwi. – Nie wiem, co zrobić – oznajmiła z troską. – Rozjeżdżamy się, a Bubel jest. Elżbieta sama nie da mu rady. Masz jakiś pomysł? W umyśle Karpiowskiego jakby coś nagle zatrzeszczało. Rzeczywiście, Krystyna, pracująca w wydawnictwie, leciała nazajutrz rano do Krakowa na międzynarodowe spotkanie wydawców, on sam zaś musiał jechać do Olsztyna na odbiór nowej instalacji łącznościowej w banku. Nie mógł powiedzieć swojej firmie, że nie jedzie, bo ma szwagra. Krystyna też nie powinna nawalić. Elżbieta ma wykłady, nie rzuci politechniki na drugim roku przez cholernego Bubla, dochodząca gosposia byłaby właściwie do pilnowania go najlepsza, ale przecież pójdzie do domu. Ma dzieci... Czy on nie mógł przynieść tego naboju pojutrze...? Czy ten parszywy Bubel musiał przyjechać właśnie teraz...? Coś trzeba zrobić natychmiast... – Może mu powiedzieć, że wyjeżdżamy wszyscy i zamykamy dom...? – zaproponował słabo. Krystyna gniewnie wzruszyła ramionami i pokręciła głową. – Ucieszy się, jak świnia w deszcz. Wierzysz w to, że nie wejdzie? Głowę dam, że ma klucze! – Zabrać wszystko... – Futro? – spytała Krystyna sarkastycznie. – Teraz, w maju? Wszystkie kasety wideo, książki, maszynę do pisania? Całą kolekcję geologiczną? Biżuterię owszem, cholera, wozić to ze sobą po całym kraju, jeszcze mnie okradną... Karpiowski skupił wszystkie siły i opanował zamęt w głowie. – Poproś Witowską, żeby posiedziała trochę dłużej, aż ja wrócę. Olsztyn blisko, postaram się, przed piątą będę. Ona go przypilnuje, Elżbieta jej pomoże. – Idzie na wykłady. – No to jeden opuści. – No dobrze – zgodziła się Krystyna z niechęcią. – To i biżuterii nie wezmę, Elżbieta dołoży swoją i wetkniemy Witowskiej do schowania. Gdzie to ma sens, na litość boską, raz byś wreszcie tego padalca wyrzucił z domu... Karpiowski wyraźnie poczuł, że teraz już go chyba wyrzuci. Choćby siłą, choćby przez policję...! Zarazem ogarnęło go przerażenie, futro futrem i kasety kasetami, ale on ma tu przecież świeżo zdobyte mienie na resztę życia...!!! Krystyna poszła chronić dom i patrzeć Bublowi na ręce, a jej przyszły mąż nadal siedział z nogami na teczce i rozpaczliwie próbował znaleźć jakieś wyjście. W pierwszej chwili postanowił zabrać teczkę ze sobą, ale natychmiast opadły go refleksje. A jeśli, nie daj Boże, ukradną mu samochód...? Złośliwość losu bywa niezmierzona. Nosić ze sobą... rany boskie, przeszło dwadzieścia dwa kilo, a on przecież będzie latał po całym banku, to duży budynek, dwa piętra, na jakiś obiad może pójdzie... Nie zostawi tego nigdzie za skarby świata, bo ktoś rąbnie z pewnością, bankowy sejf też odpada, nie powie wszak, co to jest, podejrzenia się zalęgną, a diabli wiedzą w jakim stopniu ta forsa jest nielegalna, z tego wszystkiego pójdzie siedzieć... Wreszcie, z rozpaczy, wpadł na szczęśliwą myśl. Jedynym ratunkiem mógł posłużyć wierny, prawdziwy, szlachetny przyjaciel. Zadzwonił do Chlupa. – To ja – powiedział żywo, acz nieco ponuro, usłyszawszy jego głos. – A, witam, witam, panie Jacku! – wykrzyknął na to Chlup, co oznaczało, że pani Bogusia jest w domu i uszy jej rosną. Karpiowski nie bawił się w wyszukaną konspirację. – Sewciu, słuchaj, mam w domu takie coś, co nie może tu zostać. Bubel przyjechał, a ja wyjeżdżam, ale na krótko. Możesz mi to przechować, aż on wyjedzie? – Tak – odparł Chlup prawie bez namysłu. – To ja ci to muszę dostarczyć bliżej domu. Cholernie ciężkie. Dasz radę teraz wyjść na chwilę? – Tak. – Za jaki kwadrans, co? Podjadę od Statkowskiego... – Nie – powiedział stanowczo Chlup. – Nie...? Co nie? Nie za kwadrans czy... – Nie. – Znaczy, za kwadrans możesz? – Tak. – Znaczy, nie od Statkowskiego? – Tak. – To gdzie? Chlupowi okropnie trudno było udzielić odpowiedzi, posługując się wyłącznie słowami „tak” i „nie”. Spróbował ostrożnie wzbogacić język. – Tam jest koniec, panie Jacku – rzekł mężnie. Karpiowski jął się usilnie zastanawiać. Gdzie też może być koniec i czego? Od Statkowskiego byłoby najbliżej, ale widocznie Sewcio chce dalej, Dalej... Co tam jest dalej...? I na końcu...? – A...! – zgadł wreszcie. – Dawna pętla autobusowa? ’ – Otóż to, panie Jacku! – ucieszył się Chlup. – Dobra, za kwadrans będę. Nie śpiesz się, poczekam. – Nie ma za co. Moje uszanowanie, panie Jacku... – Co ty zawsze z tym Nastajem tak jakoś dziwnie rozmawiasz? – spytała podejrzliwie pani Bogusia, kiedy małżonek odłożył słuchawkę. – Czego on chce od ciebie? Znów cię pyta o te jakieś dyrdymały elektryczne? Rozmowa wydałaby się jej znacznie dziwniejsza, gdyby słyszała ją w całości, szczególnie zakończenie. Karpiowski niekiedy wcielał się w pana Jacka i ułatwiał przyjacielowi kamuflaż, teraz jednak nie miał do tego głowy. Chlup musiał dać sobie radę sam. – Obliczenia matematyczne – skorygował. – Nie jest pewien i ze mną sprawdza. Nic takiego. Ale przypomniało mi się właśnie przez te jego pytania, że miałem wysłać ofertę przetargową i zapomniałem. Dziś ostatni termin, decyduje data stempla pocztowego. Jeszcze zdążę, poczty do ósmej otwarte. – Wysyłasz te oferty i wysyłasz, i nic ci z tego nie przychodzi – skrzywiła się żona. – Tam pewno gdzieś posmarować trzeba, a ty co? Zaraz wracaj. A przy okazji możesz kupić po drodze twarożek wiejski. Dwie sztuki. Z tego twarożku Chlup się nawet ucieszył, bo mógł udawać, że go długo szukał, ponadto pani Bogusia przyrządzała produkt w sposób niezwykły, nadając mu rozmaite przedziwne smaki, a przez ciężkie coś Karpiowskiego Chlup wcale apetytu nie stracił. Co do ofert natomiast, miałby duży kłopot z wyjaśnieniem, czego właściwie dotyczyły i o jaki przetarg mogłoby tu chodzić. Spotkali się na owej pętli autobusowej, obaj samochodami, Chlup już z twarożkiem. – Z naszego okna ten kawałek Statkowskiego widać – wyjaśnił przyjacielowi na wstępie. – Ze strychu, co prawda, ale kto ją tam wie, mogłaby akurat wejść. Co to jest, to coś co tam masz? Karpiowski westchnął ciężko i wyjawił Chlupowi całą prawdę. Chlup się wzruszył i przejął. Przenieśli teczkę do jego samochodu i razem tam wsiedli, kontynuując pogawędkę. Rozważali kwestię legalności mienia, sposoby pozbycia się cholernego Bubla i miejsce ukrycia teczki w domu Chlupa. Chlup mieszkał we własnej willi, o ile owa budowla na takie miano zasługiwała. Obszerna nawet dosyć, ale bardzo stara, drewniana, nieco zagrzybiona, pełna zakamarków, odziedziczona po przodkach w sposób prosty i gładki. Dziadkowie Chlupa tam mieszkali, potem rodzice, a potem on sam, i prawo własności z jednych na drugich przechodziło automatycznie, nawet w świeżo minionym ustroju. Komplikacji spadkowych nie było żadnych, ponieważ ani Chlup, ani jego ojciec, nie mieli rodzeństwa. Nie mieli także pieniędzy na generalny remont i właściwie trudno było się dziwić, że pani Bogusia kręciła nosem na wyposażenie domostwa. W takim budynku Chlup bez trudu mógł znaleźć nawet kilka miejsc na ukrycie ciężkiego przedmiotu stosunkowo niewielkich rozmiarów. – Albo na strychu w starym kufrze, albo w tej alkowie za sypialnią, tam taka skrzynia stoi, pamiętasz...? Albo pod łóżkiem w gościnnym, albo zwyczajnie, w mojej szafie ze sprzętem... Sprzęt był wędkarski i pani Bogusia, żywiąc doń głęboki wstręt, nigdy tam nie zaglądała. Karpiowski zaakceptował wszystkie propozycje. Jasne było przy tym i zrozumiałe samo przez się, że Chlup utrzyma całą sprawę w najgłębszej tajemnicy przed rodziną. Rozstali się wreszcie, a straszne fatum polatywało już nad nimi z lekkim świstem. Wróciwszy do domu, Chlup wjechał samochodem do szopy, pozbawionej wrót, ale pełniącej obowiązki garażu, połączonej z domem wewnętrznym przejściem. Zaniósł żonie twarożek. Został zganiony za opieszałość, gdzie też się podziewał tyle czasu, tylko go po śmierć wysyłać, zniósł wymówki cierpliwie i skorzystał z kuchennych zajęć pani Bogusi. Matka rodziny gniewnie mieszała twarożek z posiekanymi rzodkiewkami, koperkiem i cebulką, a ojciec rodziny nerwowo zakradał się do własnego samochodu. Udało mu się wnieść teczkę do domu, natknął się na syna, Stasia, który z łomotem zbiegał po schodach, spróbował ukryć się przed nim, zahaczył ciężarem o słupek balustrady i teczce urwało się ucho. Na szczęście nastąpiło to tuż nad podłogą i upadek przeszło dwudziestu kilo nie zagrzmiał zbyt potężnie. Staś przemknął obok, nie zwracając na ojca uwagi, ponieważ zajęty był ukrywaniem przedmiotów własnych, mających służyć do zabronionej mu produkcji eksperymentalnej bomby. Ojciec nie dostrzegł przedmiotów i nie nabrał żadnych podejrzeń, aczkolwiek wionąca za jego synem woń jakby siarki powinna była go zastanowić. Staś znikł gdzieś w zakamarkach domu na dole, a Chlup z teczką w objęciach popędził na górę. Zdenerwowanie przyprawiło mu skrzydła i wdygował te dwadzieścia kilo na piętro zdyszany zaledwie odrobinę, po czym omal nie wpadł na córkę, Agatkę. Agatka akurat niczego nie ukrywała i mogła zainteresować się ojcem. – Co tam masz? – spytała ciekawie, wskazując teczkę. Przyzwyczajony do szybkich reakcji napytania żony, z córką Chlup nie miał wielkiego kłopotu. – Narzędzia – odparł łagodnie. – Bardzo ciężkie. Aż mi się ucho od teczki urwało. O...! Narzędzia i urwane ucho obchodziły Agatkę tyle co zeszłoroczny śnieg, ale nie wytrzymała, żeby nie obejrzeć się za ojcem. Chlup wiedział, że się obejrzy, znał jej cechy, odziedziczone po matce. Z łomotem rzucił teczkę na biurko w swoim pokoju, otarł pot z czoła i udał się do łazienki, drzwi od pokoju pozostawiając otworem. Gdyby je zamknął, Agatka bez wątpienia zakradłaby się tam i zajrzała do owych narzędzi, węsząc jakiś sekret. Skoro jednak ojciec nie pofatygował się, żeby coś ukrywać, nie mogło w tym być nic ciekawego. Zeszła na dół, bo z kuchni dobiegało już wezwanie na kolację. Chlup zyskał chwilę dla siebie, ale czasu pozostawało mu niewiele. Skorzystał z miejsca, które znajdowało się najbliżej, mianowicie z ogromnej starej szafy, bez reszty wypełnionej wędkami, kołowrotkami, siatkami, kurtkami, gumiakami, kolekcją sztucznych rybek i tysiącem pudełek na haczyki, muszki i rozmaite inne przynęty. Cały ten chłam skutecznie przykrył teczkę z urwanym uchem. Później zaś przyszła chwila, kiedy urwane ucho zyskało rangę zasadniczego dowodu rzeczowego... Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Depozyt-ebookRO/p40417i97771" target="_blank" title="Depozyt [Joanna Chmielewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Depozyt [Joanna Chmielewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Empik prezentuje dobre piosenki: Władysław Broniewski zaśpiewana - Opania Marian | Muzyka Sklep EMPIK.COM\nEmpik prezentuje dobre piosenki: Władysław Broniewski zaśpiewana (CD)\nOpania Marian , Czyżykiewicz Mirosław , Bajor Michał , Kołakowski Roman , Projekt Volodia , Klimczak Agata\n1. Bar pod zdechłym psem\n3. Ballady i romanse\n4. Do widzenia, żono\n5. Biały wiersz\n6. O radości\n9. Krzyk ostateczny\n10. Wiersz anty-kobiecy\n12. Co mi tam troski\n15. Broniewski. Po pierwsze...\nMamy przyjemność przedstawić kolejny album z serii „Dobre Piosenki”, który stanowi kolekcję kilkunastu piosenek z wierszami Władysława Broniewskiego. Wykonują je piosenkarze i aktorzy, którzy swoją interpretacją dodają kolejnych znaczeń strofom, które pomimo upływu czasu wciąż brzmią mocno i świeżo. Dotykają tematów i wydarzeń, które są uniwersalne i łączą emocje wielu ludzi, bez względu na płeć, wiek i przekonania. Tacy artyści jak Roman Kołakowski, Marian Opania, Michał Bajor, Projekt Volodia są gwarancją najwyższej, jakości artystycznej, a na taką oprawę poezja Broniewskiego bez wątpienia zasługuje.\nTytuł: Empik prezentuje dobre piosenki: Władysław Broniewski zaśpiewana\nWykonawca: Opania Marian , Czyżykiewicz Mirosław , Bajor Michał , Kołakowski Roman , Projekt Volodia , Klimczak Agata\nWłaśnie zrecenzowałem Empik prezentuje dobre piosenki: Władysław Broniewski zaśpiewana\nMamy przyjemność przedstawić kolejny album z serii „Dobre Piosenki”, który stanowi kolekcję kilkunastu piosenek z wierszami Władysława Broniewskiego. Wykonują je piosenkarze i aktorzy, którzy swoją ...\n13-09-2021 o godz 10:40 przez: MalgorzataL\nOch ta szkoła, potrafi zniechęcić do wszystkiego, również do poezji Broniewskiego (w moim przypadku, to się w przypadku pana W. B. nie udało). Poczytajcie wiersze lub jeszcze lepiej posłuchajcie ich, a przekonacie się, że Broniewski "wielkim poetą był", był również kawalerem Orderu V. M. przyznanego przez Marszałka J. P., więzniem sowieckiej machiny, żołnierzem armii Andersa, to on odmówił Bierutowi napisania nowych słów do hymnu, nawet jeśli był wtedy pijany, to mało było takich chojraków. Postać bardzo tragiczna. Dobry poeta, "zajechany" przez oficjalną propagandę komuny, trochę zapomniany i niedoceniany obecnie. Wracając do płyty, warto posłuchać, moim skromnym zdaniem jest świetna, słucham jej z prawdziwą przyjemnością . POLECAM\n17-03-2016 o godz 20:08 przez: Zwierz\nFantastyczna. Jak dotąd najlepsza w serii... Naprawdę Dobre Piosenki- poezja we współczesnym wymiarze brzmień!\n29-11-2016 o godz 08:42 przez: Agata Szpytma\nWspaniała płyta. Najlepsze teksty Broniewskiego w mistrzowskim wykonaniu. Uczta dla uszu.\nZ Akordeonem Przez Świat V2 Various Artists\nPolskie Przeboje Na Akordeon 1 Various Artists


Wróciły porody rodzinne!\n14-05-2020, 09:19 Joanna Oreł\nRodzice, którzy przygotowują się do przyjścia na świat swojej pociechy, znów mają możliwość, by być w tej szczególnej chwili razem! Na porodówce Szpitala Miejskiego w Rudzie Śląskiej wznowiono porody rodzinne. Choć z pewnymi ograniczeniami i zachowaniem zasad bezpieczeństwa, to rodzącym paniom może towarzyszyć ktoś bliski.\nPrzypomnijmy, że porody rodzinne zostały zawieszone wraz z rozwojem epidemii koronawirusa, a co za tym idzie – wprowadzeniem zakazu odwiedzin w rudzkim szpitalu. – Pacjentki przygotowujące się do porodu bardzo często potrzebują mieć przy sobie kogoś bliskiego i zawsze miały u nas do tego prawo. Niestety sytuacja pandemii sprawiła, że musieliśmy ograniczyć taką możliwość – podkreśla Katarzyna Żak, która jest położną bloku porodowego w rudzkim Szpitalu Miejskim oraz koordynuje zajęcia w szkole rodzenia. – Po otrzymaniu zezwolenia postanowiliśmy otworzyć porodówkę dla osób towarzyszących. Takie były sugestie i oczekiwania, którym chcieliśmy wyjść naprzeciw – dodaje.\nOsoba towarzysząca może uczestniczyć przy porodzie od 1 maja. Jest jednak kilka warunków. Przede wszystkim dotyczy to wyłącznie porodów naturalnych, a nie cięć cesarskich. Chodzi o to, aby ograniczyć przemieszczanie się dodatkowych osób po różnych pomieszczeniach. Ponadto to zespół sali porodowej decyduje o tym, kiedy zaczyna się akcja, a co za tym idzie – do pacjentki może dołączyć osoba towarzysząca. Do tego momentu musi ona czekać na zewnątrz szpitala. – Jeśli mamy pewność, że rozpoczęła się akcja porodowa, osoba towarzysząca zapraszana jest na oddział. Przedtem jednak przechodzi procedurę weryfikacji epidemiologicznej. Dołącza do nas ubrana w maseczkę (może mieć własną), a przed wejściem na oddział otrzymuje fartuch ochronny – wylicza Katarzyna Żak.\nNa tym nie koniec obostrzeń. Osoba towarzysząca może przebywać przy świeżo upieczonej mamie podczas akcji porodowej i dwie godziny po jej zakończeniu. Nie może jednak opuszczać sali, czy też zmieniać się z innymi osobami. Później pacjentka trafi a na Oddział Położniczy, dziecko na Oddział Neonatologiczny, a osoba towarzysząca musi opuścić szpital. Póki co nie ma możliwości ponownych odwiedzin. – Prosimy o wyrozumiałość, uczciwość i poszanowanie zasad obowiązujących w szpitalu. Wszystkie stosowane są w trosce o bezpieczeństwo – apeluje Katarzyna Żak.\nNic o konieczności posiadania ważnego testu ? Bo tu już tak różowo niestety nie jest.


BERLIN I POCZDAM PO KSIĘGARSKU | Do dzieła\nBERLIN I POCZDAM PO KSIĘGARSKU\nPodczas niemal tygodniowego pobytu w Berlinie i jednodniowej wycieczki do Poczadamu odwiedziłam więcej kameralnych księgarń i antykwariatów niż przez długi czas w Polsce. Tylko jedną z nich miałam na liście miejsc, które chcę odwiedzić. Pozostałe wyrastały przede mną na niemal każdym kroku. Zapraszam w fotopodróż po czytelniczych przybytkach stolicy Niemiec i jej okolicach.\nNa początek księgarnia wyjątkowa: polsko-niemiecka buch|bund (w wolnym tłumaczeniu: związek książek) znajdująca się w Neukölln – dzielnicy tętniącej życiem, różnorodnej, bo w głównej mierze imigranckiej.\nOtwarci, skorzy do rozmów (nawet w porze obiadowej!) księgarze, pierwszorzędny wybór literatury w polskiej i niemieckiej wersji językowej, wyjątkowy klimat. Można tu usiąść, poczytać, zjeść i wypić, a także wziąć udział w odbywających się często polskich i niemieckich spotkaniach autorskich (ostatnio była Marta Dymek ze swoją „Jadłonomią”). Niedawno w Rzeczpospolitej ukazał się artykuł o polskojęzycznych księgarniach na emigracji, w którym piszą m.in. o tym miejscu. Jeśli będziecie w Berlinie – zajrzyjcie tu koniecznie!\nWyjeżdżając na tydzień z kraju, zabrałam ze sobą trzy książki i czytnik, tak na wszelki wypadek. Z czym wyszłam z tej księgarni? Z książką, na dodatek polską (Deutsche nasz. Reportaże berlińskie Ewy Wanat). I choć trochę to przewrotne, chyba trudno o lepszą pamiątkę.\nPędzimy dalej. W kolejnych księgarniach ogarnął mnie czysty zachwyt (o zrozumienie było trudno, bo mój niemiecki sięga niewiele dalej niż zwroty grzecznościowe i liczebniki od 1 do 10) spowodowany nagromadzeniem dobrej literatury i frajda, która mi chyba nigdy nie minie, polegająca na szukaniu polskich tytułów. Ich zaś najwięcej na dziale dziecięcym – Wydawnictwo Dwie Siostry zdominowało rynek książki na całym świecie, są już niemieckie Drzewa Piotra Sochy, a kultowe Mapy Mizielińskich zdobią niejedną witrynę.\nTo moja koleżanka Magda, od niespełna dwóch lat – tymczasowa – berlinianka. Taaaaaką radość sprawił jej zakup pierwszej niemieckiej książki – nieśmiertelnych Baśni braci Grimm.\nPoczdam. Poczdam to względem Berlina taki niemiecki podłódzki Zgierz. No prawie, taki niemiecki Zgierz z parkiem pełnym palm i pałacem Sanssouci. I jeszcze jedno prawie, bo z Poczdamu nikt się nie śmieje.\nAntykwariat i klub gitarowy w jednym. Strasznie prowincjonalny i nudny ten Poczdam, prawda?\nAntykwariat i kawiarnia o niebiańskim wystroju. Pani antykwariuszka nie pozwoliła mi zrobić więcej zdjęć, ale i tak było super.\nPo takim tygodniu bardzo ciężko się wraca do Łodzi, gdzie księgarstwo ledwo przędzie.\nWIDZI MI SIĘ, Zadie Smith\nDEUTSCHE NASZ, Ewa Wanat


Artefakty Bulmy: Ażurowe jaja – prolog;)\nAżurowe jaja – prolog;)\nNa wstępie chciałam zaznaczyć, że wykorzystałam wskazówki zamieszczone na blogu anya.es w świetnym KURSIE, który pokazuje krok po kroku jak sobie rzeczone jaja zrobić:)\nAżurowe jaja mnie po prostu zachwyciły, więc po zakupieniu odpowiedniego oprzyrządowania i wydmuszek jaj gęsich wzięłam się do roboty. Muszę Wam powiedzieć, że frezowanie to rewelacyjne zajęcie:) Pierwsze jajo robiłam tydzień, zazwyczaj tak mam z rzeczami nowymi, później już szło znacznie szybciej:) Wydmuszek posiadam około 60 i nie zawaham się ich użyć, tak więc dziś wstęp, w najbliższym czasie będę zamęczać Was podobnymi wytworami:) Nie byłabym sobą gdybym nie dodała do jajusów czegoś „od siebie”, tak więc oprócz tradycyjnych białych jest też czarne i czerwone, może mało świąteczne, ale te zostają u mnie a ja lubię różne dziwne rzeczy:) Jak Wam się podoba?\nOstatnio zostałam obdarowana przez Ewelinę wyróżnieniem:\nZ całego serca dziękuję, jest mi strasznie miło, że mogę być dla kogoś inspiracją. Przekazuję dalej, zgodnie z zasadami następującym osóbkom:\nWybór nie był łatwy, inspirują mnie wszystkie blogi które obserwuję, no ale wybrać trzeba było:)\nNa zakończenie jeszcze coś dla ucha:) Miłego tygodnia!\nAutor: Bulma o 11:27\nArt by Laura 4 marca 2012 11:46\nte jaja mnie intrygują! też zajrzę w tutorial :) świetnie Tobie wsyzły!\nBulma 4 marca 2012 19:07\npolecam, świetnie się je wytwarza:) Pozdrawiam!\nbetinaa40 4 marca 2012 13:05\nJaja są fantastyczne! Gratuluję wyróżnienia :-)\nBulma 4 marca 2012 19:08\ndziękuje:) Serdecznie pozdrawiam!\nAnstahe 4 marca 2012 13:13\nA myślałam, że tylko ja tak długo je robię.Są przepiękne.Pracuj dalej i pokazuj\nBulma 4 marca 2012 19:09\nheh, a teraz już to idzie elegancko, pierwsze mnie tak pochłonęło:)\nNurrgula 4 marca 2012 14:17\nJaja są absolutnie oszałamiające! To czarne jest po prostu takie "nasze"...jeśli wiesz, co mam na myśli. :) I pięknie dziękuję za Wyróżnienie! :) Buziaki!\nBulma 4 marca 2012 19:10\nhehe dokładnie wiem co masz na myśli:) dziękuję i ściskam!\nincognito 4 marca 2012 14:36\nbardzo ciekawa technika, może się skuszę:) pięknie, perfekcyjnie je potraktowałaś ... gratuluję wyróżnienia ... pozdrawiam serdecznie :)\nBulma 4 marca 2012 19:12\nzachęcam, super sprawa z tą frezarką, Dziękuję i serdecznie pozdrawiam!\nTuome 4 marca 2012 18:55\ngenialne jajka ^^ mnie również najbardziej podobają się czarne :D\nBulma 4 marca 2012 19:14\nfajnie:) bo mówiono mi, że co do tych czarnych to mogę być osamotniona:)\nMika 4 marca 2012 19:25\nDziękuję za odwiedziny i zapraszam częściej ;)\nJaja cudowne ;)bardzo oryginalne !!!\nBulma 5 marca 2012 10:52\ndziękuję:) serdecznie pozdrawiam!\nmaneruki 4 marca 2012 19:29\nBardzo dziękuję za wyróżnienie, naprawdę bardzo mi miło:-). Jaja fantastyczne, muszę jednak przyznać, że najbardziej mimo wszystko podobają mi się białe. Ale rozumiem - 60 jaj białych, to nuda ;-) Miłej pracy nad kolejnymi!\nBulma 5 marca 2012 10:53\nproszę bardzo:) heh no takich planuje najwięcej :) pozdrawiam!\nEwelina 4 marca 2012 21:43\nJajca wyszły fantastycznie!! Szczególnie to czarne i czerwone przypadły mi do gustu - są takie z jajem ;)\nhehe, dziękuję:) ściskam!\nJaneczkowo 4 marca 2012 21:53\nPrzecudne, wspaniałe, ale dla mnie to wyrzut sumienia, bo też chciałamw tym roku porobić ażurki. Tylko palany pozostały planami. Pozdrawiam:)\nBulma 5 marca 2012 10:54\ndziękuję, moja droga mam nadzieję, że Ci się uda jeszcze jest czas:) Pozdrawiam ciepło!\nBulma 5 marca 2012 10:56\ndziękuję, moja droga mam nadzieję, że jeszcze zdążysz podziałać z frezarką:) Pozdrawiam ciepło!\npracownia-filcer 5 marca 2012 01:17\nCudny debiut, piękne jaja:) Motywujesz bardzo...dremel czeka....zakup wydmuszek pewnie też nie byłby trudny...tylko zawsze jedna i ta sama wymówka...czasu brak:) Och...lać i patrzeć jak puchnie:)\nBulma 5 marca 2012 10:57\ndziękuję, Aniu jak masz dremala to naprawdę nie ma co czekać! :) A wydmuszki można dostać bez problemu, czekam więc na efekty:)) Buziaki!\nimpresja 5 marca 2012 08:49\nJajeczka wyszły bardzo ciekawie :) Ja jeszcze nie miałam do czynienie z takową frezarką, no ale cóż wszystko przede mną :)\ndziękuję:) polecam, ja też pierwszy raz frezowałam jaja, super zabawa:) Pozdrawiam!\ndudqa 5 marca 2012 10:28\nJaja rewelacyjne, jestem pod wrażeniem\nBulma 5 marca 2012 10:58\ndziękuję, bardzo mi miło! Pozdrawiam ciepło!\nKasia 5 marca 2012 18:15\nno a ja zawsze się zastanawiałam jak takie jajca się modzi, że one nawiercane nie pękają... ? no a tu niby jednak jakieś narzędzie "męskie" jest potrzebne aby cuś podobnego wykonać. Jak dla mnie mimo opisu i zdjęć (jasnych, wyraźnych) to wciąż czarna magia :D chyba nie jestem zbyt delikatna żeby bawić się w dłubanie dziurek w skorupkach, takie zadanie zostawiam innym :) sama wolę popodziwiać :D\njajeczka wszystkie wyszły Ci super elegancko, jak dla mnie biel to jednak klasyka, choć gusta są różne, wiadomo ;) a to czerwone jajco to tak, żeby miało odrobinę niebieskiego i wyglądałby jak kostium spidermana :D\npozdrawiam i czekam na więcej jajec z dziurką ;)\nBulma 6 marca 2012 09:04\nhehe, wiesz narzędzie jest super i raczej potrzebna jest pewna ręka niż nadmierna delikatność:) Poza tym wydmuszki gęsie są twarde, te co mi się rozwaliły to po upadku z wysokości:) A w ogóle to podsunęłaś mi fajny pomysł z tym spidermanem;))\nKaJa 5 marca 2012 19:08\nAle piękne! Wyglądają tak delikatni i krucho, aż bałabym się do ręki wziąć:-) Z ogromną przyjemnością zobaczę kolejne!\nBulma 6 marca 2012 09:07\ndziękuję:) heh prawdę powiedziawszy wyglądają delikatniej niż są w rzeczywistości:) Pozdrawiam ciepło!\nInkwizycja 6 marca 2012 17:52\nPiękne! Bulmo, już w zeszłym roku podziwiałam takie i przymierzałam się... ale się nie odważyłam (a może zabrakło czasu?), a teraz tak kusisz, że kto wie? ;-))\nBiałe, owszem, delikatne, klasyczne, no ale według mnie święta wielkanocne są tak radosne, że można pozwolić sobie na bardziej zdecydowane kolory. Czerwone i czarne - ogień i lawa, bardzo energetyczne ;-)) Rób więcej takich!\nBulma 7 marca 2012 06:59\ndziękuję, koniecznie spróbuj! Heh no właśnie, na pewno zdecyduje się też na jakieś nietypowe kolory:)\nolenta 6 marca 2012 20:52\nBulmo, Boskie te pisanki Twoje!3 No ale trza gęsie. Nie posiadam, bo pewnie tez bym spróbowała.\nBardzo, bardzo dziękuję Ci za wyróżnienie. Strasznie się cieszę. Dostałam je również od Trilli. Nie wytypowałam jeszcze 5ciu blogów, bo ja, cholera, nie wiem które wybrać. 5 to dla mnie mało.\nBulma 7 marca 2012 07:01\nDziękuję serdecznie, wiesz w kurzych też można, więc jak masz szlifierkę, to obadaj jak to pójdzie:)\nPrawda, trudno było wybrać 5 blogów:) Pozdrawiam ciepło!\nElila 8 marca 2012 09:57\nNo to poszalałaś dziewczyno z tymi pisankami! Swietnie Ci to wyszło. Podziwiam!\nMagda 8 marca 2012 18:10\nDługo mnie nie było, a ty tyle wiosny i...jaj...:)\nCieszę się, że wróciłam!:)\nPozdrawiam ze Szczypty Decou :)\nArt shaker by Monique 10 marca 2012 20:08\nBiałe wyglądają delikatnie i koronkowo, czarne za to też jest niezłe, wygląda na takie jajo "z pazurem", a co! :-)\nElżbieta 11 marca 2012 12:24\nPrzepiękna koronkowa robota.\nPrzejrzałam blog i szczerze gratuluję pomysłów i super prac.\nBulma 11 marca 2012 17:46\nElila: dziękuję pięknie, pozdrawiam!\nMagdo, witaj, ja też się cieszę, że wróciłaś, serdecznie pozdrawiam!\nArt shaker by Monique: hehe, dziękuję:) pozdrawiam!\nElżbieta: witaj, dziękuję serdecznie, pozdrawiam!\nMooNat 14 marca 2012 17:37\nno uwielbiam Cię za te nietypowe kolorki:)))\nBulma 15 marca 2012 06:59\nTrilli 30 marca 2012 21:08\nJaja absolutnie piękne!!!\nA piosenka moja ukochana od zawsze.Zawsze tak samo mnie wzrusza...\nAnonimowy 10 kwietnia 2013 19:15\nJaja sa super, bardzo piekne i moga byc sympatycznym gadzetem (bibelotem) bez zwiazku ze swietami jesli nie maja symbolu swiatecznego. Dana\nBulma 11 kwietnia 2013 08:47\nBardzo dziękuję:) Na ten rok mam już dosyć jaj, do stycznia:)))\nJaja – następne pokolenia ;)\nPrzedwiośnie i jaja c.d.;)


Piękne i luksusowe szlafroki hotelowe - Luks Film\nHome » Przedsiębiorstwa » Handel » Piękne i luksusowe szlafroki hotelowe\nTekstyliowo.pl to sklep oferujące tekstylia hotelowe w szerokiej gamie produktów niezbędnych do kompleksowego wyposażenia każdej hotelowej łazienki w obiektach lepszej klasy. Szczególnej uwadze polecamy szlafroki hotelowe odpowiadające kryteriom najbardziej wymagających klientów. Uszyte zostały z dbałością o najdrobniejsze detale z najlepszych gatunkowo materiałów, co przekłada się na bardzo wysoki komfort użytkowania. Są miękkie i niezwykle przyjemne w dotyku, stanowią estetyczne i eleganckie okrycie kąpielowe dla gości. Posiadamy modele w wersji damskiej i męskiej dostępne w ramach kilku kolekcji, m.in. Classic, Soft Touch itp. Nie zapomnieliśmy również o najmłodszych gościach – w naszej ofercie znajdują się szlafroki hotelowe wykonane specjalnie z myślą o dzieciach. Wszystkie szlafroki, które z dumą Państwu prezentujemy, to doskonałej klasy wyroby, które świetnie sprawdzają się nie tylko w hotelowych łazienkach, ale też w kompleksach basenowych, centrach SPA Wellness etc. Z nami zadbacie Państwo o wygodę swych gości!\nW trosce o wygodę Państwa gości!\nKalibracje to usług polegając na odpowiednim ustawieniu parametrów alkomatu do celów jego prawidłowego działania w różnych warunkach. Skalibrowane alkomaty gwarantują dokładny pomiar - co jest szczególnie ważne w przypadku pomiarów stosowanych do celów dowodowych (np. przez policję). Nasza oferta kalibra...


Wiadomości: Puchar CEV: Bank BPS Fakro Muszyna triumfuje w pierwszym meczu\nStrona Główna > Aktualności > europejskie puchary > Puchar CEV: Bank BPS Fakro Muszyna triumfuje w pierwszym meczu\nPuchar CEV: Bank BPS Fakro Muszyna triumfuje w pierwszym meczu\n27 lutego 2013 20:23\nMuszynianki w pierwszym meczu finału Pucharu CEV pokonały na własnym terenie Fenerbahce Stambuł 3:2. Tym samym podopieczne Bogdana Serwińskiego zrobiły ogromny krok w stronę historycznego sukcesu i triumfu w europejskich pucharach po raz pierwszy.\nPrzyjezdne do finału Pucharu CEV przystąpiły osłabione brakiem Mari Steinbrecher. Brazylijska przyjmująca zerwała więzadła krzyżowe i w bieżącym sezonie nie pojawi się już na boisku. W składzie gości nie zabrakło miejsca dla Yeon-Koung Kim oraz Bereniki Okuniewskiej. Miejscowe środowy pojedynek rozpoczęły w najsilniejszym zestawieniu. Mecz otworzył atak z krótkiej Agnieszki Bednarek-Kaszy. Jednakże dość szybko swoją obecność na boisku zaznaczyła Koreanka, której skuteczne uderzenia wyprowadziły turecką drużynę na prowadzenie 4:2. Zagrywką rywalki straszyła Anna Werblińska, ale reprezentantce Polski brakowało skutecznego ataku (6:8). W miarę rozwoju sytuacji dał znać o sobie blok „mineralnych”. Trzy udane „czapy” oraz as serwisowy Valentiny Sereny spowodowały, iż to wicemistrzynie Polski prowadziły dwoma oczkami (11:9). Przy zejściu siatkarek na drugą przerwę techniczną rezultat nie był już tak korzystny dla Muszynianki, ale nadal to polski zespół był minimalnie z przodu (16:15). Przyjmujące Fenerbahce Stambuł miały duże kłopoty z przyjęciem zagrywki. Oprócz Werblińskiej i Sereny również Sanja Popović i Eleonora Dziękiewicz nękały przeciwniczki w tym elemencie. Dodatkowo punktowe ataki Popović i Aleksandry Jagieło przyczyniły się do wzrostu przewagi gospodarzy (20:16). Zmienić obraz gry próbował Mehmet Soz, dwukrotnie prosząc o czas. Jego podopieczne stopniowo, punkt po punkcie, zaczęły odrabiać straty. Po ataku z lewego skrzydła Yeon-Koung Kim udało się im doprowadzić do wyrównania (22:22). Set rozstrzygnął się w walce na przewagi, w której po autowym ataku Pauli Pequeno lepsze okazały się miejscowe (26:24).\nW pierwszych akcjach drugiej partii wysoką formę potwierdziła Paulina Maj. Efektywne obrony libero pozwalały jej koleżankom wyprowadzać skuteczne kontry (2:2). Zawodniczki obu drużyn nie zwalniały ręki w ataku, przez co wynik seta oscylował wokół remisu (6:6). Na pierwszej regulaminowej przerwie punkt w zapasie posiadała drużyna znad Bosforu (8:7). W kolejnych akcjach pojawiły się po stronie gospodarzy problemy ze skończeniem ataku (7:10). Na słabszy fragment gry swoich podopiecznych zareagował Bogdan Serwiński, prosząc o czas i wprowadzając na parkiet Kingę Kasprzak w miejsce Aleksandry Jagieło. Działania polskiego trenera przyniosły efekt, gdyż po kilku akcjach to jego vis a vis przywołał swoje podopieczne na krótką rozmowę (11:11). Przy dobrym przyjęciu Valentina Serena wykorzystywała w ataku swoje środkowe. Pięknym za nadobne odpowiadała Lindsey Berg, która z Bereniką Okuniewską „uruchamiała” atak z obiegnięcia. Przykładu ze środkowych nie wzięła Sanja Popović. Gdy chorwacka atakująca została zatrzymana blokiem, rywalki ponownie odskoczyły (16:14). Od tego momentu drużyna gości pieczołowicie pilnowała wypracowanej przewagi. W rolę głównego strażnika wcieliła się Yeon-Koung Kim, która przedzierała się przez ręce blokujących (21:18). Przebieg partii układał się pomyśli triumfatorek zeszłorocznej Ligi Mistrzyń do stanu 24:20. Wówczas długą akcję skutecznie zakończyła Sanja Popović. Po ataku Chorwatki show w polu zagrywki rozpoczęła Anna Werblińska. Jej trudne zagrywki – między innymi dwa asy serwisowe – pozwoliły wicemistrzyniom Polski zdobyć sześć punktów w jednym ustawieniu. Tym samym podopieczne Bogdana Serwińskiego, wracając z dalekiej podróży, również drugą partię rozstrzygnęły na swoją korzyść wynikiem 26:24.\nTurecki zespół złość po przegraniu drugiej odsłony spotkania zamienił w skuteczną grę na początku trzeciej partii. Po stronie „mineralnych” pojawiły się problemy z przyjęciem zagrywki, co w mgnieniu oka wykorzystały rywalki (5:1). Rozentuzjazmowane głowy próbował ostudzić trener Serwiński, prosząc o czas. Na parkiet powróciła Aleksandra Jagieło, aby głównie pomóc swoim koleżankom w przyjęciu. Jednakże problemy w tym elemencie po stronie miejscowych nawarstwiały się, co skutkowało także błędami własnymi (2:8). Sygnał do odrabiania strat dała Anna Werblińska. Przyjmująca reprezentacji Polski po raz kolejny punktowała w polu zagrywki, a także w ataku (7:10). Postawa koleżanki natchnęła do lepszej gry pozostałe siatkarki Muszynianki. Miejscowe coraz skuteczniej prezentowały się na siatce, ale Fenerbahce Stambuł utrzymywało mniej więcej dwupunktową przewagę, dzięki wysokiej efektywności Pauli Pequeno (16:14). Tym razem scenariusz końcówki partii nie ułożył się tak pomyślnie dla zespołu gospodyń jak w poprzednim secie. Przyjezdne po drugiej przerwie technicznej zdecydowanie poprawiły grę w bloku. Siatkarskie „czapy” otrzymały Sanja Popović i Aleksandra Jagieło (17:21). W decydujących akcjach drużyną gości dowodziła Yeon-Koung Kim. Punktowa zagrywka i skuteczny atak Koreanki znacznie przyczyniły się do triumfu podopiecznych Mehmeta Soza 25:19.\nBogdan Serwiński przed czwartym setem dokonał kolejnej roszady na pozycji przyjmującej. Obok Anny Werblińskiej za przyjęcie i atak odpowiedzialna była Helene Rousseaux. Tym razem to wicemistrzynie Polski seta rozpoczęły z wysokiego „c”. Ataki Agnieszki Bednarek-Kaszy i Sanji Popović, trudne zagrywki Valentiny Sereny i skuteczna gra w bloku pozwoliły miejscowym wygrać pierwszych siedem akcji (7:0)! Szkoleniowiec przyjezdnych szukał prób rozwiązania kłopotów swojej drużyny. Na boisku po stronie gości pojawiły się rezerwowe, a trener Soza prosił również o przerwy na żądanie. Do stanu 11:3 drużyna gospodarzy kontrolowała przebieg wydarzeń na boisku. Problemy z przyjęciem zagrywki – najpierw Sedy Tokatlioglu, a następnie Yeon-Koung Kim – przywróciły przyjezdnym nadzieję na doprowadzenie do tie-breaka (11:12). Z kwadratu dla rezerwowych ponownie została wywołana Aleksandra Jagieło, gdyż belgijska przyjmująca nie potrafiła znaleźć recepty na zagrywkę Koreanki. Po wejściu kapitan gra zespołu z Muszyny uległa ożywieniu. Ataki głównej zainteresowanej, a także Anny Werblińskiej, poparte błędami rywalek, pozwoliły miejscowym częściowo odbudować wysoką przewagę (16:12). Zbicie Popović i as serwisowy Sereny podwyższył prowadzenie Muszynianki do sześciu oczek (19:13). Kibice, którzy liczyli na koniec emocji w środowy wieczór, przeżyli srogie rozczarowanie. Od stanu 17:21 na boisku rozpoczęło się królowanie Yeon-Koung Kim. Polski zespół stracił sześć punktów w jednym ustawieniu i nad halą w Muszynie rozciągnęło się widmo piątej partii. W przeciwieństwie do srebrnych medalistek mistrzostw Polski swojej szansy turecki zespół nie wypuścił z rąk. Wygrywając 25:23, drużyna ze Stambułu doprowadziła do wyrównania 2:2.\nW czterech setach było tak wiele zwrotów akcji, iż przewidzieć wynik tie-breaka było trudniej, niż trafić szóstkę w totolotka. Początek partii ułożył się po myśli przedstawicielek ORLEN Ligi, które wypracowały sobie trzypunktową przewagę (5:2). Mając w pamięci wcześniejsze fragmenty rywalizacji, można było przypuszczać, że dość szybko na tablicy świetlnej pojawi się remis. Taki scenariusz ziścił się po ataku w kontrze Sedy Tokatlioglu (6:6). Przy zmianie stron to miejscowe prowadziły 8:6 za sprawą błędu w ataku Yeon-Koung Kim. Tym razem polscy kibice więcej zwrotów akcji już nie doświadczyli. Na boisku można było obserwować wiele chaotycznych akcji, ale podopieczne Bogdana Serwińskiego utrzymywały przewagę, a po atakach Anny Werblińskiej jeszcze ją powiększyły (12:8). Uderzenia z obiegnięcia Bednarek-Kaszy dało miejscowym pierwszą piłkę meczową. Ostatecznie pojedynek zakończył się przy drugim meczbolu, a kropkę nad i postawiła zagrywką w siatkę Paula Pequeno. Muszynianka, wygrywając 3:2, odniosła cenną wiktorię i w sobotę w Stambule może stać się pierwszym polskim żeńskim zespołem, który triumfowałby na arenie europejskiej.\nBank BPS Fakro Muszyna – Fenerbahce Stambuł 3:2\n(26:24, 26:24, 19:25, 23:25, 15:11)\nMuszyna: Werblińska (19), Dziękiewicz (8), Bednarek-Kasza (14), Popovic (23), Jagieło (5), Serena (6), Maj (libero) oraz Kasprzak (3) i Rousseaux\nFenerbahce: Pequeno (9), Soroglu (2), Tokatlioglu (14), Kim (37), Okuniewska (13), Berg (1) i Guneyligil (libero) oraz Onur Basaran, Ozdemir (1), Calik, Denkel Zop i Dalbeler Seniye (libero)\nWyniki finału Pucharu CEV kobiet\neuropejskie puchary, Fenerbahce Stambuł, Muszynianka Muszyna, Puchar CEV


Dlaczego warto odwiedzić Makau? – SzukajacPrzygody.pl\nby Rafał Baran 08/30/2021 0 comment\nOtoczone wodami Morza Południowochińskiego, Makau jest jednym z najgęściej zaludnionych miejsc na świecie.\nMimo, że ten autonomiczny region cieszy się uznaniem odwiedzających, jest też często pomijany na rzecz bardziej popularnego Tokio czy Hongkongu. Bogate tradycje, historia i kultura sprawiają jednak, że Makau to bez wątpienia atrakcyjna destynacja dla podróżujących.\nPolskim globtroterom, z racji odległości i położenia, akurat to konkretne miejsce zapewne też nie jest do końca po drodze. Częściej wybierzemy bliższą i cenioną Tajlandię, albo egzotyczne Filipiny czy Singapur. Jeżeli jednak los zaprowadzi nas w te rejony, warto dać Makau szansę. Tym bardziej, że stanowi ono całkiem niezłą bazę wypadową do dalszej eksploracji tej części Azji.\nTo sprawia również, że i tutaj chętnie zjeżdżają odwiedzający z innych azjatyckich państw. Nic zresztą dziwnego, skoro to właśnie turystyka jest tu jedną z podstawowych gałęzi gospodarki. Jako drugi, po Hongkongu, specjalny region administracyjny Chin, Makau najczęściej gości u siebie właśnie obywateli Państwa Środka. W dalszej kolejności prym wiodą takie nacje jak Tajwańczycy, mieszkańcy Hongkongu, Filipińczycy czy Koreańczycy.\nStolica światowej rozrywki\nNazywane często Monte Carlo Orientu, Makau ma sporo do zaoferowania zwłaszcza w kwestii rekreacji. Na wysokim poziomie stoi tutaj scena rozrywkowa i tak zwane nocne życie. Znajdziemy tu mnóstwo nocnych klubów, miejsc z występami na żywo, a także luksusowe hotele, bary, restauracje czy modne sklepy.\nBogaci biznesmeni z Chin przyjeżdżają tutaj jednak w innym celu. Nie bez przesady można powiedzieć, że Makau to światowa stolica gier kasynowych. Takich obiektów jest tu kilkadziesiąt, w tym imponujące wielkością kasyno Weneckie, podobne do tego w Las Vegas.\nMiłośnicy pokera czy ruletki bez trudu znajdą coś dla siebie. Mimo, iż chyba żaden stacjonarny salon gry nie może się równać z tym, co oferuje internetowe kasyno, to jednak na wachlarz możliwości nikt nie powinien narzekać. Makau to istne centrum rozrywki, które rozmachem i wielkością generowanych przychodów może się równać z najlepszymi, a pod niektórymi względami nawet ich przewyższać.\nPoza tym, znajdziemy tu znacznie więcej ciekawych atrakcji. Dla amatorów mocnych wrażeń obowiązkowym przystankiem będzie Macau Tower. Tam będą mieli okazję skoczyć na bungee z robiącej wrażenie odległości 233 metrów. Przypływ adrenaliny gwarantowany. Podziwianie widoku na okolice bez konieczności skakania to również ciekawe przeżycie.\nKasyno Weneckie w Makau\nMakau to pierwsza i najdłużej istniejąca europejska kolonia w Chinach. Przez ponad 400 lat rządzili tu Portugalczycy, co oczywiście musiało oddziaływać na takie aspekty jak sztuka czy architektura. Fuzja wpływów portugalskich i chińskich to zdecydowanie coś, co odróżnia to miejsce od innych azjatyckich miast.\nHistoryczne centrum Makau, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ze swoimi charakterystycznymi budowlami i zdobieniami z płytek ceramicznych azulejo, niejako przenosi nas na chwilę na Półwysep Iberyjski. Z kolei liczne świątynie i ogrody inspirowane motywami azjatyckimi przypominają nam, gdzie tak naprawdę jesteśmy.\nPrzeplatanie się różnych kultur ma swoje odzwierciedlenie także w lokalnych specjałach. Są tacy, którzy uważają dania pochodzące z Makau za pierwszą, prawdziwą kuchnię fusion. Tak czy inaczej, znajdziemy tu wiele dań inspirowanych kuchnią europejską, przede wszystkim portugalską. Jednym z bardziej charakterystycznych przykładów jest tarta jajeczna, podobna do słynnego pastel de nata. Lokalna gastronomia oferuje również bogaty wachlarz nieskomplikowanych dań typu fast food, więc każdy znajdzie tu coś dla siebie.


Szkiełko w oku - Paluch boży\nDodano: 19 października 2003 / Zmieniono: 19 października 2003 1\nJeremi Przybora powiedział kiedyś: "Kobieta to największy przyjaciel człowieka"\nMam zbyt duży szacunek dla płci pięknej i zbyt cenię humor Starszego Pana, by nie skwitować śmiechem tego żartu, a wspominam go tylko po to, by upomnieć się o prawdziwego przyjaciela człowieka - psa!\nAustriacki etolog Konrad Lorentz w swej książce "I człowiek spotkał psa" opisuje wyjątkowe zjawisko. Oto przedstawiciel jednej rasy gotów jest zagryźć swego pobratymca w obronie członka zupełnie innego rodzaju (z rodziny człekokształtnych). Czytałem o teście mającym na celu zbadanie wierności różnych psich ras. Wygrał jamnik, który wyskoczył z samolotu za swym panem, nie mając oczywiście pojęcia, że obaj byli zaopatrzeni w spadochrony.\nMoim pierwszym psem był właśnie jamnik Bas. Szybko stał się przewodnikiem naszego stada i wyprowadzał nas na spacery. Kiedy przenieśliśmy się do Milanówka, znajomi odstąpili nam rasowego owczarka niemieckiego, by strzegł obejścia. Póki Piorun był szczeniakiem, podporządkowywał się dużo mniejszemu dwunastoletniemu Basowi. Problemy pojawiły się, kiedy wilczek zaczął chodzić do psiej szkółki, gdzie brał między innymi lekcje agresji. Oba psy były zazdrosne o względy mojej żony. Któregoś dnia Ewa pogłaskała łaszącego się wilczura. Bas warknął, na co Piorun chwycił go za gardło. Weterynarz uratował jamniora, ale ten już na drugi dzień rwał się do walki z owczarkiem. Musieliśmy oddać Piorusia, trudno byłoby przecież wygnać z domu rannego dwunastoletniego przyjaciela.\nRok później Bas zdechł i tu leży pies pogrzebany. Nasz domek stał się cichy i smutny. W pewnym momencie ktoś poradził nam, aby odwiedzić schronisko Na Paluchu. Widok był porażający. Setki par oczu wpatrzonych w przybysza z nadzieją: "Ja! Ja! Weź mnie!". Jak śpiewał Jaś Kaczmarek: "Do serca przytul psa. Weź za kolano kota". Wzięta wówczas z Palucha wielorasowa suka Zula, zabiedzona i wyleniała, ma dziś siedem lat i błyszczącą sierść, a jej wierność, wdzięczność i przywiązanie są niezwykłe.\nO tym wszystkim mówiłem na imprezie zorganizowanej przez "Gazetę Wyborczą" z okazji Międzynarodowego Dnia Zwierząt. Apelowaliśmy o przygarnięcie biednych stworzeń ze schronisk i nasze słowa nie pozostały bez echa. Ponad sześćdziesiąt psów i kotów znalazło swój dom. Nikt jednak w siedzibie Agory nie chciał przygarnąć lwa.


Eva Herzigova dla GQ (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Eva Herzigova » Eva Herzigova dla GQ (FOTO)\nEva Herzigova dla GQ (FOTO)\nczytany: 13542 razy\neva herzigova nagość fotki zdjęcia\nZobacz gorącą sesję modelki.\neva herzigova/GQ cover\nJak wszyscy to wszyscy. Ostatnio prawie każda gwiazda pojawia się topless, tym razem padło na Evę Herzigovą. Z tą różnicą, że nie są to zdjęcia zrobione podczas wylegiwania się na plaży, czy jachcie, ale zrobione dla magazynu GQ.\nModelka zasłynęła z reklam biustonoszy, ale tym razem pokazuje to co ma pod nim. Gwiazda rok po narodzinach swojego pierwszego dziecka wygląda oszałamiająco. Wiemy, że photoshop też za pewne był w użyciu, ale wygląda na to, że w bardzo małych ilościach. Całą sesja przypomina zdjęcia Marylin Monroe.\nOjcem dziecka Herzigovej jest włoski multimilioner Gregorio Marsiaj.\nczytano: 8500 razy\nczytano: 6223 razy\nczytano: 7313 razy\nLegendy wybiegów lat 90. jako Duran Duran (VIDEO)\nCzyżby najlepszy teledysk roku?\nHerzigova, MacPherson, Vodianova....\nczytano: 22327 razy\nczytano: 5943 razy\nPromuję kolekcję Diorskin Dream Skin Capture Totale.\nPiękne modelki, seksowni modele, urocze dzieci i wielka moda.\nEva Herzigova, Irina Shayk, Natasha Poly i Candice Swanepoel.\nczytano: 3465 razy\nEva Herzigova, Alessandra Ambrosio, Jessica Hart i Natasha Poly.\nczytano: 4154 razy\nPink i pomysł na nowy teledysk\nSą już zdjęcia z planu. Pink oświadczyła w lutym, że odchodzi od swojego męża Carey Harta. I niby nic w tym dziwnego, ponieważ wiele gwiazd się rozwodzi, ale Pink nie chce aby o tym zapomniano. Właśnie nagrała piosenkę o ... czytaj więcej


Lubelska.tv - Policja apeluje. PARCZEW: POLICJANCI APELUJĄ O ROZSĄDEK. WYPADKI…\nPolicja apeluje. PARCZEW: POLICJANCI APELUJĄ O ROZSĄDEK. WYPADKI…\nPolicja apeluje. PARCZEW: POLICJANCI APELUJĄ O ROZSĄDEK. WYPADKI I KOLIZJE NA SKRZYŻOWANIU W GLINNYM STOKU\nNowa nawierzchnia i nowe oznakowanie na drodze wojewódzkiej W-814 powoduje, że niektórzy kierujący tracą rozsądek i zupełnie zapominają o bezpieczeństwie. Uczestnicy ruchu drogowego, którzy jadą od strony Suchowoli nie zachowują podstawowych środków ostrożności. Dojeżdżając do skrzyżowania z drogą W-815 przekraczają dozwoloną prędkość i swoją podróż kończą w przydrożnym rowie lub na drzewie.\nNa stronie lubelskiej policji czytamy:\n"Od momentu oddania do użytku nowo wyremontowanej drogi wojewódzkiej W-814 czyli od połowy grudnia do chwili obecnej policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Parczewie odnotowali aż pięć zdarzeń drogowych. Były to dwa wypadki drogowe i trzy kolizje. Wszystkie miały miejsce w Glinnym Stoku na skrzyżowaniu dróg Parczew - Lubartów – Radzyń Podlaski. Pomimo tego, że nowa nawierzchnia i infrastruktura w znacznym stopniu poprawiła bezpieczeństwo, na tyle wielu kierujących traci zdrowy rozsądek i zapomina o podstawowych zasadach bezpieczeństwa. Kierujący którzy poruszają się od strony Suchowoli nie zważają na znaki ograniczające prędkość i podróż kończą w przydrożnym rowie lub na drzewie. Niektórzy zatrzymują się na sąsiednim polu, o czym świadczą liczne ślady.\nNależy przypomnieć iż droga oznakowana jest prawidłowo z ograniczeniem prędkości do 30 km/h w rejonie dojazdu do samego skrzyżowania i znakiem „STOP”, także pojazdy które nie zdołają wyhamować przecinają drogę W-815 na której panuje duże natężenie ruchu. Nie trudno jest sobie wyobrazić jakie niesie to niebezpieczeństwo.\nPolicjanci apelują o ostrożną i uważną jazdę. Brak wyobraźni i nadmierna prędkość to w dalszym ciągu główne przyczyny kolizji i wypadków drogowych."


14.839.396 liczba odwiedzin od\nKadra rozpoczęła przygotowania15.03.2017\nW popołudnie, 12 marca br. w Hotelu Ossa rozpoczęło się zgrupowanie reprezentacji Polski przed arcyważnym starciem z Mołdawią. Nasi rywale w ulegli w sobotę Portugalii 0:59, dostarczając sztabowi szkoleniowemu bardzo użyteczny materiał do analizy. Starcie w Kiszyniowie będzie ich ostatnim w tym sezonie Rugby Europe Trophy z pewnością będą chcieli więc zakończyć sezon z przytupem.\nTrener Blikkies Groenewald w drodze do Rawy Mazowieckiej zrobił postój w Spale, gdzie 12 marca o 15:00 był zaplanowany mecz sparingowy Budowlanych Łódź SA z Juvenią Kraków. - Cały czas najważniejszym elementem, nad którym musimy pracować z reprezentacją jest przygotowanie fizyczne. W Polsce wciąż wielu zawodników zaczyna grać dopiero kiedy mają kilkanaście lat. Są zupełnie inaczej przygotowani niż zawodnicy w RPA, którzy w wieku juniora mają już za sobą 10 lat treningów - podkreślał selekcjoner w rozmowie z RugbyPolska.pl\nW sparingu, który miał okazję oglądać szkoleniowiec błyszczeli w dużej mierze jego kadrowicze, jednak pierwsza połowa pokazała, że również w krakowianach drzemie spory potencjał. Mistrzowie Polski wygrali tę część spotkania 20:5 i dopiero w kolejnej odsłonie, kiedy na murawie po obu stronach zaczęli pojawiać się rezerwowi, otworzył się worek z przyłożeniami. Łodzianie udowodnili, że mają długą i równą ławkę rezerwowych, a jak wiadomo to podstawa każdej drużyny aspirującej do mistrzostwa.\nPrzy okazji spotkania podpytaliśmy jeszcze Blikkiesa Groenewalda o analizę meczu Mołdawii z Portugalią. - Będziemy analizować to spotkanie na samym początku zgrupowania. My przegraliśmy z Portugalią, bo mecz został wyznaczony na półtora miesiąca przed startem sezonu w Polsce, podczas gdy w Portugalii rozgrywki trwają w najlepsze. Szansa na to, że na tym etapie przygotowań sprostamy tak doświadczonej i wyszkolonej drużynie była naprawdę niewielka. Ale obiecuję Wam, że w przyszłości wygramy również z Portugalią. Jestem o tym przekonany - zapowiedział trener Polaków.\nW zgrupowanie w Hotelu Ossa Congres&SPA, oprócz Groenewalda, z kadrą po raz kolejny pracuje specjalista od młyna Chrisa Buitendach. W kontekście mocnej fizycznie Mołdawii jego wkład w przygotowania bez wątpienia będzie kluczowy.\nMecz odbędzie się w sobotę, 18 marca br. o 12:30. Transmisję na żywo można oglądać na oficjalnej stronie Rugby Europe [kliknij].\nŹródło: KC, www.rugbypolska.pl\nRET: Konferencja Prasowa przed Polska v Holandia Rusza kurs instruktorski kategorii "S"


Francja: Rada Stanu podtrzymuje zakaz odprawiania Mszy św. z udziałem wiernych – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Francja: Rada Stanu podtrzymuje zakaz odprawiania Mszy św. z udziałem w...\nRada Stanu uznała, że obowiązujący od 3 listopada rządowy zakaz odprawiania Mszy św. z udziałem wiernych w związku z pandemią koronawirusa jest odpowiedni w świetle zagrożeń dla zdrowia i konstytucyjnej potrzeby ochrony zdrowia oraz w odniesieniu do podstawowej wolności wyznania.\nRzecznik Episkopatu Vincent Neynom wyraził rozczarowanie księży biskupów decyzją Rady Stanu, pełniącej funkcję najwyższego sądu administracyjnego. Neynon zapewnił jednak, że księża biskupi podporządkują się rozstrzygnięciu Rady.\nŚrodowiska katolickie udostępniły petycję, domagającą się od władz zezwolenia na odprawianie Mszy św. z udziałem wiernych. Zebrano ponad 100 tys. podpisów pod petycją.\nTagi: Francja, kościoły, Msza święta\nWęgry: Uroczystość upamiętnienia m.in. polskich lotników w Solymar Głuszce mają już zimowe opierzenie


Robert Lewandowski mówi o swoim ojcu: tata wypił za dużo, zapomniał wziąć tabletek... - Wiesz\nRobert Lewandowski mówi o swoim ojcu: tata wypił za dużo, zapomniał wziąć tabletek…\nRobert Lewandowski od kilku lat jest jedną z największych gwiazd piłki nożnej na świecie. Już teraz jest legendą nie tylko reprezentacji Polski, ale także Bayernu Monachium. Napastnik nadal ciężko pracuje i chce łamać kolejne granice. Często przyznawał, że nieustępliwości nauczyło go życie, które w młodości mocno go doświadczyło. Lewandowski zdecydował się opowiedzieć o ciężkich chwilach sprzed lat.\nWydawać by się mogło, że kapitan reprezentacji Polski ma życie idealne. Ostatnie lata to przecież pasmo sukcesów w jego wykonaniu. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy na świecie, nie może narzekać na zarobki, a w dodatku ma wspaniałą rodzinę. Jednak nie zawsze tak było. Lewandowski w młodości musiał uporać się z nagłą śmiercią ojca.\nKrzysztof Lewandowski zmarł w wieku 49 lat. Jako młody mężczyzna był aktywnym sportowcem. Uprawiał judo i grał w piłkę w Hutniku Warszawa, uczył w szkołach WF-u. Problemy ze zdrowiem zaczęły się po tym, jak sport poszedł w odstawkę. Jego serce nie było w najlepszej kondycji. Gdy Lewandowski miał 16 lat stracił ojca. Krzysztof Lewandowski zmarł w skutek wylewu.\nBył to ogromny cios dla młodego chłopca. – Często chciałem pogadać jak facet z facetem, dowiedzieć się, co powinienem zrobić, zapytać, czy dobrze postępuje, ale nie miałem kogo. Była mama, Milena, ale kobiety inaczej patrzą na pewne sprawy. Brakowało mi ojca, do którego mógłbym się zgłosić. Przez wiele lat musiałem więc sobie radzić sam – powiedział piłkarz Bayernu w rozmowie z Izą Koprowiak z „Przeglądu Sportowego”. – Lubił napić się alkoholu, wtedy wypił za dużo. Zapomniał wziąć tabletek. Zasnął, już się nie obudził. Mam nadzieję, że przynajmniej nie cierpiał… – opowiedział zawodnik o dniu, w którym zmarł jego ojciec.\nŚmierć ojca miała duży wpływ na to, jakim Lewandowski jest człowiekiem. – Myślę, że te kilka lat spowodowało, że stałem się osobą, która nie mówi o swoich emocjach, nie potrafi rozmawiać, która próbuje załatwić wszystko we własnym zakresie. To był dla mnie naprawdę trudny czas – przyznaje napastnik. – Bardzo mi go brakuje. Czasem chciałbym po prostu z nim posiedzieć przy stole, pogadać. Tak wiele mu pokazać, zabrać na mecz, by mógł mnie zobaczyć, zrobić coś dla niego. Wierzył we mnie, pomagał, robił wszystko, abym się spełniał, pragnął, żebym grał na wielkich stadionach, a teraz, kiedy się udało, brakuje go w tych najważniejszych momentach – dodaje Lewandowski.\nKapitan reprezentacji Polski opowiedział także o relacjach ze swoją siostrą. – Milena jest ode mnie trzy i pół roku starsza, widziałem, że jest dużo dojrzalsza, patrzyłem, jak dorośle myśli, zachowuje się. Obserwowałem, to było u mnie typowe zachowanie – wyznał. – Do pewnego momentu wiedziała, że jestem mniejszy, fizycznie dawała sobie ze mną radę. Ale gdy miałem jakieś 12–13, może 14 lat i po raz pierwszy zrobiłem na niej taki chwyt judo, który mocno poczuła, wtedy jej podejście do mnie się zmieniło, nabrała respektu – opowiedział Lewandowski. Dodał również, że między nim, a siostrą są różnice. – Mocno się różnimy: ona szybciej się denerwuje, ja potrafię utrzymać emocje na wodzy – zdradził piłkarz.\nKrzysztof Rutkowski znowu w akcji. Mówi o kradzieży stulecia i sp...\nRząd się przeliczył. Będzie nowa opłata. Nikt nie ucieknie\nKrzysztof Rutkowski znowu w akcji. Mówi o kradzieży stulecia i sprawie Iwony Wieczorek


Zaraza w Barcicach w dawnych czasach! | Widget News\nZaraza w Barcicach w dawnych czasach!\nŻyjemy aktualnie w nieciekawych czasach. Przyszło się nam zmierzyć z niewidocznym przeciwnikiem, który tylko czeka na błąd z naszej strony. Musimy być czujni i odpowiedzialni.\nNasi przodkowie zmagali się z epidemiami: cholery, tyfusu, hiszpanki czy czerwonki (ta ostatnia jeszcze w czasie II wojny światowej).\nW Parafii Barcickiej jest wiele miejsc, świadków minionych lat, które przypominają nam o czasach zarazy. Mowa tu o trzech kapliczkach z terenu naszej Parafii. Dwie z nich z terenu Barcic i jedna z Woli Kroguleckiej. Pierwsza Pana Jezusa Miłosiernego przy cmentarzu - obecnie znajduje się na granicy dwóch wsi Barcic i Barcic Dolnych . Druga kapliczka Męki Pańskiej usytuowana jest za zakrętami obok ulicy przed kamieniołomem. Obie powstały w pierwszej połowie XIX wieku, wzniesione jako wotum zabezpieczające przed głodem i chorobami zakaźnymi. Powstały prawdopodobnie po epidemii cholery z lat 1836 - 37 roku. Kapliczki te miały zabezpieczać centrum wsi przed zarazą. Ksiądz Szymon Rejowski odnotował w kronice parafialnej pod rokiem 1836 następujące słowa: „W Roku 836 wiele chorowało ludzi na Cholerę, tak dalece, że Pleban miejscowy nie mógł wystarczyć chorych zaopatrywać. W Barcicach i w Przysietnicy wiele wymarło”.\nZnajdująca się na Woli Kroguleckiej Kaplica mszalna powstała na miejscu starego cmentarzyska cholerycznego. Tradycja głosi, że kaplica powstała w tym miejscu dlatego, aby podziękować Panu Bogu za zażegnanie tej strasznej choroby oraz z prośbą, aby już nigdy taka klęska tej wsi nie nawiedziła.\nTrudnym czasem dla Parafii był także rok 1873, gdzie tylko w samych Barcicach zmarło na cholerę w przeciągu ok. 3 miesięcy ponad 80 osób, o czym mówią księgi zgonów naszej parafii. Skala była tak duża, że zdecydowano się powiększyć cmentarz parafialny.\nArtykułem tym nie chciałbym nikogo straszyć, ale uświadomić, że na przestrzeni wieków człowiek, w tym przypadku nasi przodkowie, zmagał się z zarazami, oraz że i dzisiejsze czasy, wydawać by się mogło dużo bezpieczniejsze ze względu na rozwiniętą medycynę, nowoczesne technologie ratujące życie czy higieniczny tryb życia, nie dają gwarancji, że epidemia zdarzyć się nie może.\nNa szczęście dziś każdy z nas może więcej – możemy bardziej zadbać o nierozprzestrzenianie się epidemii, możemy stosować środki ochrony osobistej np. rękawiczki, maseczki czy płyny dezynfekcyjne (do czego namawiam przed każdym wyjściem „do ludzi”).\nA przede wszystkim ZOSTAŃMY W DOMACH !!!\nUczmy się z historii i wyciągajmy wnioski….\nTowarzystwo Historyczne Miłośników Barcic\n„Barcice wczoraj i dziś”\nźródło: Barcice wczora i dziś