Bardzo miła atmosfera, piękne miejsce i co rowniez wazne tanio ! Pokoje rowniez cieszą oko. Właściciel bardzo mily i przyjazny. Polecam to miejsce !! Na pewno n... - Paulina\nPokoje przytulne i ciche. Budynek nr 1 Pokoje - 2 osobowe Do dyspozycji gości: kuchnia z pełnym wyposażeniem, ogólnodostępna łazienka, TV. Budynek nr 2 4 pokoje 2 osobowe, 2 łazinki, kuchnia z pełnym wyposażeniem, TV Na terenie obiektu miejsca do parkowania na terenie ogrodzonej pos...


2017 Czerwiec | powazny sprawdzony spis\nMarzy Tobie się ślub w plenerze, lecz polski klimat jest tak kapryśny, że trudno przewidzieć lub przypadkowo w lipcu nad zaślubinami nie zbiorą się ciemne chmury? Jest jednak sposób na to, aby żadna pogoda nie popsuła Twojego wymarzonego dnia. Nie czekaj oraz już dzisiaj rozejrzyj się za namiotem do wypożyczenie na ślub oraz przyjęcie weselne. Odkąd branża ślubna w Polsce próbuje dogonić zachodnie trendy, odtąd ślub w plenerze, w lesie, w ogrodzie nikogo już nie zadziwia. Polacy z zapałem bawią się na zewnątrz i korzystają ze świeżego powietrza w trakcie ślubu. Taki interes jak najem namiotów to olśniewająca alternatywa dla schematycznego polskiego wesela. To również pomysł dla wszystkich tych, którzy szukają rozwiązań nietypowych i chcą zaszokować własnych gości.\nNa szczęście branża weselna oraz pod tym względem dogania obce trendy i pozwala na największe fanaberie wyobraźni. Należałoby pamiętać, żeby namiot na ślub czy także wesele był stonowany. Po pierwsze, trzeba określić jego kształt. Najpopularniejsze są namioty prostokątne, które pozwalają na umieszczenie kolosalnej ilości gości, którzy mają być świadkami zaślubin. Cudownie prezentują się namioty na planie koła. Jeżeli zaś chodzi o ich kolorystykę, to najistotniejsze, aby nie był to czerwony cyrkowy namiot, odpowiedniej postawić na biel, beż, elementy różu czy niebieskiego. Zdecydowanie najporządniej prezentują się namioty kolorystycznie dopasowane do sali, dekoracji etc.\nTaki namiot na ślub to niemalże swego typu zastępstwo przeciętnej sali weselnej, wobec tego należy wziąć pod uwagę ilość gości. Po drugie, warto zastanowić się czy namiot na być ze ścianami, czy wyłącznie z dachem. Te ze ścianami mają zwykle wycięte w ciekawe kształty okna, jakie wprowadzają doskonały akcent dekoracyjny, wolno w nich zawiesić lampiony czy również wieńce z kwiatami. Wyszukiwanie kapitalnego namiotu na ślub wypada rozpocząć od odnalezienia firmy z takimi usługami. Warto wpaść do ofert firm obsługujących mniejsze i pokaźniejsze imprezy, jakie na pewno w własnym asortymencie mają oryginalne, znaczące oraz estetycznie pasujące do różnych powierzchni. Później wypada wybrać kolor, wielkość oraz kształt namiotu. Ogromnie ważna jest jego dekoracja, albowiem przecież nie ma się co łudzić, że gruba folia będzie wyglądać ładnie oraz romantycznie. Najmu można dokonać od razu na dwa dni, ażeby goście mieli możliwość odpoczynku drugiego dnia w powierzchni komfortowej i chroniącej przed słońcem lub ewentualnie deszczem. Wynajmij namiot już dziś, a Twój ślub będzie jak z bajki, gwarantujemy!\nDekoracje hand made przeżywają aktualnie swój renesans. Są z przyjemnością wybierane przez architektów wnętrz, jak i wszelkie osoby, które pragną, by ich miejsce zamieszkania było klimatyczne i niepowtarzalne. Narzuty hand made czy poduszki ręcznie robione powodują, że pomieszczenie nabiera szczególnego charakteru. Warto zastanowić się nad samoistnym wykonaniem tego typu akcesoriów, a kiedy tak właściwie to niemożliwe skorzystać z propozycji coraz to liczniejszych sklepów zaprzątających się sprzedażą rękodzieła.\nJeszcze kilkadziesiąt lat temu poduszki ze sznura bawełnianego i inne wyroby rękodzielnicze były normą w wielu mieszkaniach. Globalny brak towaru objawiający się opustoszałymi półkami w sklepach miał również pewne atuty. Figury, które chciały ładnie mieszkać zmuszone były kreować akcesoria do własnych mieszkań osobiście. Smutna realność namawiała do inwencji i samodzielnego wypatrywania odkrywczych rozwiązań.\nAktualnie w punktach sprzedaży wynajdziemy prawdziwy ogrom dodatków do wystroju wnętrz. Pomimo to wielu osobom przestają one starczać. Nadrzędnymi mankamentami produktów sklepowych są:\nKiedy kupujemy ciekawe poduszki w sieciowych punktach sprzedaży, możemy być pewni, że znajdą się one w setkach tysięcy innych domów. Wielu miłośnikom klimatycznych mieszkalnych wnętrz takie rozwiązania przestają wystarczać. Jest to główny powód, dla którego decydują się oni na unikalne wyroby rękodzielnicze.\nNarzuta ze zpagetti, lub unikatowe poduszki są w stanie zmienić każde pomieszczenie. Dekoratorzy wnętrz rewelacyjnie zdają sobie sprawę, że diabeł tkwi w szczegółach. W ostatnich latach można zaobserwować, że sklepy oferujące wyroby rękodzielnicze rozpoczynają cieszyć się coraz większym zainteresowaniem. Dużo osób selekcjonuje unikatowe narzuty na łóżko i ręcznie wykonane poduszki, mimo że są one o wiele droższe niż analogiczne dekoracje dostępne w sieciowych sklepach.\nWielu z nas decyduje się na samodzielne tworzenie przedmiotów z duszą. Jest to pierwszorzędny sposób na rozwój własnej kreatywności i wyobraźni. Porządnie jest zaangażować do takiej aktywności także dzieci.\nCzłowiek naturalnie stworzony jest do tego, by się rozmnażać. To kłopotliwe natura nieraz płata figla oraz dużo osób dotyka dzisiaj niepłodność. Jest to zarówno kłopot kobiet, jak i mężczyzn. Bezpłodność u kobiet oraz mężczyzn to dotkliwy ból dla wszelkich tych, jacy fantazjują o wychowaniu i posiadaniu własnego dziecka, to również obfity sprawdzian dla dwojga ludzi oraz ich rodzin. To także gigantyczna strata bycia rodzicem i spełnienia się w tej jednej z najpiękniejszych życiowych ról. Bezpłodność dotyka dzisiaj wielu par, niepodlegli od wieku, stanu zdrowia oraz statusu społecznego. Badaniami nad niepłodnością absorbują się zarówno lekarze, socjologowie, jak i psychologowie, jacy próbują wypatrywać rozmaitych – nie jedynie fizycznych i zdrowotnych – źródeł i przyczyn następowania niepłodności u coraz to większej liczby osób na świecie.\nEksperci w zakresie medycyny potwierdzają, że pewna oraz nieuleczalna niepłodność dotyczy znacznie mniejszego odsetka kobiet oraz mężczyzn aniżeli rzeczywiście sądzi się do dziś. Jej badanie i diagnostyka jest niestety tak pracochłonna oraz długotrwała, że wiele ludzi zniechęca się już na początku i nie pragnie zapoznać przyczyny swoich problemów z poczęciem potomka. Należy zauważyć, że niepłodność w równym stopniu traktuje kobiet, jak i mężczyzn. Żeby jednak wnikliwie opisać źródło niepłodności, to należy wykonać cykl laboratoryjnych badań. Dużo par nie decyduje się na nie, żeby nie dopuścić do siebie wiedzy na temat niepłodności swojego partnera. Z punktu widzenia psychologii to porządnie oraz równolegle niepoprawnie. Z jednej strony, brak wiedzy na temat swojej czy partnera niepłodności nie aktywuje wyrzutów sumienia i obwiniania siebie czy bliskiej osoby. Z drugiej strony jednak, taka niewiedza prowadzi do frustracji i w żadnym wypadku nie pomaga w ułożeniu dobrych relacji z partnerem.\nDoktorowie zwracają szczególną uwagę na to, że niepłodność to nie tylko kłopot zdrowotny, pośród wielu przyczyn następowania bezpłodności wymienia się pomiędzy innymi następujące stany:\nCzasami wystarczy jedynie zmienić przyzwyczajenia życiowe oraz dietę, aby po kilku miesiącach okazało się, że bezpłodność to tylko chwilowy kłopot, który już nas nie dotyczy. Niekiedy warto poszukać przyczyny kłopotu tam, gdzie pozornie nie spostrzegamy sensu jej znalezienia. Efekty leczenia takich kłopotów z poczęciem potomka są zauważalne gołym okiem już po uświadomieniu sobie, co w życiu właściwie jest istotne.\nDzisiejsza medycyna estetyczna nie jest dzisiaj zdobyczą z której korzystają wyłącznie najbogatsi. W czasach, kiedy tak właściwie coraz to więcej osób niezmiernie troszczy się o własny wygląd oraz chce zatrzymać czas, zabiegi estetyczne nikogo już dzisiaj nie dziwują. Niezwykle ważne niemniej jednak jest, żeby z poprawianiem natury i zatrzymywaniem czasu nie przesadzić, albowiem granica poprawiania i budowy na nowo jest niesłychanie cienka. Jakkolwiek nie chodzi o to, aby gwałtownie obudzić się po operacji czy zabiegu z absolutnie oryginalną twarzą. Słuszne samopoczucie to fundament po zabiegu estetycznym.\nWybór poprawnego artykułu zależy w szczególe od lekarza realizującego zabieg oraz uzależnień skóry pacjenta. Na wygładzanie zmarszczek decydują się zdecydowanie częściej kobiety aniżeli mężczyźni, chociaż i ci z czasami stają się wielbicielami medycyny estetycznej i bez wstydu wykorzystują z jej dobroci. Wybór pomiędzy botoksem a kwasem hialuronowym jest dosyć skomplikowany, w następstwie tego także należałoby zdawać sobie z poszczególnych właściwości danego towaru. Należałoby wtrącić też, że zarówno wstrzyknięcie botoksu, jak oraz kwasu hialuronowego jest podobne cenowo, skutkiem tego również to nie cena jest tutaj czynnikiem decydującym. Kwas hialuronowy jest uważany przez wielu i chirurgów medycyny estetycznej, oraz pacjentów za zdecydowanie o wiele bardziej naturalny i bezpieczniejszy aniżeli botoks.\nNa ogół kwas hialuronowy jest polecany osobom młodszym ze znacznie mniejszymi zmarszczkami. Jest w użyciu do delikatnych poprawek oraz zdecydowanie subtelniejszej korekty zwiotczałej skóry. Zabiegi z kwasem hialuronowym trzeba niemniej jednak po paru miesiącach ponowić, inaczej cera powróci do stanu sprzed wykonania zabiegu. Odrobinę inaczej jest z botoksem, który przez niektórych uważany jest za toksyczny środek. Cera po wstrzyknięciu botoksu odważnie dłużej dociera po siebie, jednak aby rezultat się utrzymał też trzeba ponowić zabieg, choć zdecydowanie po dłuższym czasie niż po kwasie hialuronowym.\nDla wielu ludzi ogromnym problemem jest wygląd nosa. Jego kształt oraz układ na twarzy ma wielki wpływ na naszą urodę. Wpływa to na naszą urodę. Nie umiemy się z tym pogodzić. Dlatego chirurgia plastyczna staje się wtedy jedynym ratunkiem. Niestety problem w tym, że nie u każdego jest ona wskazana. Warto znaleźć specjalistę, który realnie oceni czy chirurg plastyczny jest rzeczywiście potrzebny. Jeśli jest to wada, która w ogromnym stopniu utrudnia nam życie to przeprowadzenie chirurgicznej korekcji nosa jest wskazane. Niestety wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że korekcja nosa jest zabiegiem chirurgicznym i tak jak każdy taki zabieg niesie za sobą ryzyko powikłań. Żeby zmniejszyć ryzyko powikłań oraz przyspieszyć gojenie się ran trzeba bezwzględnie słuchać zaleceń lekarzy. Chirurgia plastyczna jest często wykorzystywana. Korekcja nosa jest jednym z częściej wykonywanych zabiegów. Już coraz mniejsze dzieci zauważają problemy w swoim wyglądzie. Część rodziców wmawia dzieciom, że wadę nosa trzeba skorygować. Chirurgia plastyczna jest bardzo łatwo dostępna. Wiele osób decyduje się więc na podjęcie ryzyka i poddanie się operacji plastycznej.\nOgromnym problemem dzisiejszych czasów są wady rozwojowe. Czasem są bardziej poważne, a czasem mniej poważne. Wszystkie jednak trzeba zdiagnozować i starać się wyleczyć jeśli taka możliowść istnieje. Jedną z poważniejszych wad jest spodziectwo jest jedną z częściej spotykanych wad gdzie z pomoca przychodzi chirurgia plastyczna. Dolegliwość ta diagnozowana jest u małych chłopców. Wada ta dotyczy układu moczowo-płciowego. Tę wadę możemy zlikwidować chirurgicznie. Trzeba znaleźć takiego lekarza, który zna problem i potrafi sobie z nim poradzić. Takich lekarzy jest dużo. Taką wadę warto zlikwidować jak najwcześniej. Obecnie lekarze dokształcają się w tej kwestii, dlatego stale obniża się wiek pacjentów, u których można taki zabieg wykonać. Teraz wiek pacjentów sięga 24 miesięcy życia. W niektórych ośrodkach chirurgicznych zabiegi takie przeprowadza się już w wieku niemowlęcym. Nie jest to jednak częsta praktyka. Ogromne znaczenie ma jednak to, aby usunąć wadę rozwojową najwcześniej jak to jest możliwe. Umożliwimy wówczas prawidłowy rozwój dziecka. Dzieci, żeby rozwijać się prawidłowo muszą być zdrowe.\nObecnie jednym z większych problemów zdrowotnych są choroby oczu. Zaćma najczęściej daje się we znaki. Nie możemy jej lekceważyć. Nie leczona choroba prowadzi do utraty wzroku. Osoba, która zmaga się z takimi dolegliwościami zdaje sobie sprawę, że szybciej męczą się jej oczy. Zaczyna się również rozmazywać pole widzenia. Nie jest to oznaka niczego dobrego. Niestety często bagatelizujemy pierwsze oznaki zaćmy. Nie są one zbyt uciążliwe i nie zdajemy sobie sprawy z tego do czego mogą prowadzić. Problem jednak w tym, że im później zajmiemy się leczeniem tym trudniej będzie się pozbyć zaćmy. Nie umiemy jeszcze zapobiegać zaćmie. Operacja zaćmy jest jedynym rozwiązaniem na jej nieusunięcie. Nie leczona choroba wzroku może prowadzić do całkowitej utraty widzenia. Kiedy zaczynamy widzieć jak za mgłą to zaczynamy się martwić. Zaćmę usuwa się bardzo szybko. Jest to jeden zabieg. Warto zgłosić się do lekarza jak najszybciej, aby zadbać o swój wzrok. Zaćma niestety jest ogromną tragedią dla wielu osób. Widzimy, że z naszym wzrokiem jest coś nie tak, ale nie wiemy gdzie szukać pomocy. Lekarz zajmujący się zaćmą na pewno nam w tym pomoże.\nDzisiejszy świat stawia na idealną urodę. Uważamy, że musimy być doskonali bez względu na to jakie niedoskonałości ma nasze ciało. Chirurgia plastyczna stara się spełniać wszystkie nasze oczekiwania. Korekcja nosa to w dzisiejszych czasach jeden z częściej wybieranych zabiegów chirurgicznych . Już od najmłodszych lat tłumaczymy dzieciom jak ważny jest wygląd. Dzięki chirurgii plastycznej możemy skorygować wady wrodzone czy nabyte nosa. Możemy zmienić to jak wyglądamy bez względu na to czy jest to problem nabyty czy wrodzony. Trzeba jednak liczyć się z tym, że korekcja nosa jest ingerencją chirurgiczną. Nie wolno bezmyślnie się na nią decydować. Jeśli jest to wada, która w znaczący sposób utrudnia nam życie to nie ma problemu, aby skorzystać z takiego rozwiązania. Korekcja nosa bez problemu może zostać przeprowadzona jeśli jesteśmy tego pewni.\nBardzo często zdarzają się wypadki, w których cierpią nasze kolana. Bardzo intensywny tryb życia czy aktywne uprawianie sportu sprawia, że stajemy przed dolegliwościami kolan. Artroskopia kolana jest jednym z podstawowych badań . Badanie takie można wykonać w znieczuleniu ogólnym lub mijescowym. Przeprowadzane jet więc w warunkach szitalnych. Wykonuje się kilka nacięć, aby przez nie wprowadzić kamerę. Wówczas jesteśmy w stanie wykonać konkretny obraz tego co dzieje się ze stawami pacjenta. Artroskopia kostki to badanie, które jest przeprowadzane coraz częściej . Możemy dzięki niemu diagnozować i leczyć uszkodzenia w stawach kolanowych. Mamy wówczas doskonały obraz w jakim stanie są wszystkie ścięgna i chrząstki w kolanie. Po wyjściu ze szpitala koniecznie musimy słuchać tego co mówi lekarz. Po tym zabiegu pełną aktywność można rozpocząć od 2 do 6 tygodni, natomiast uprawianie sportów od 8 do 12 tygodni. Taką decyzję jednak podejmuje wyłącznie lekarz prowadzący. Dobry lekarz pomoże nam wrócić do pełni sprawności, ale musimy mu zaufać.\nRak piersi to szok dla każdej kobiety. Występują one do walki poświęcając najważniejszy element swojej kobiecości – piersi. Każda kobieta może przywyknąć do tej ogromnej straty, ale musi mieć opiekę psychologiczną. Ale czy jest to jedyny sposób na życie po nowotworze? Nieestetyczna blizna niestety ciągle będzie pokazywała jaki koszt musiała ponieść kobieta, aby wygrać życie. Medycyna estetyczna daje nam dziś coraz więcej sposobów na to, aby ukryć blizny jakie na ciele kobiety pozostawił nowotwór. Rekonstrukcja piersi jest doskonałym sposobem na to, aby kobieta odzyskała swój normalny wygląd. Rekonstrukcja piersi pozwoli kobiecie odzyskać odpowiedni wygląd i przywróci kobiecość. W niektórych przypadkach chirurgia plastyczna pozwala na przeprowadzenie mastektomii i rekonstrukcji piersi w czasie jednego zabiegu. Jest to możliwe tylko w przypadku raka wykrytego we wczesnym stadnium. Jeśli usunięcie piersi będzie ostatecznym etapem leczenia. Wówczas za zgodą lekarza i pacjentki można przeprowadzić te dwie operacje po których pacjentka budzi się bez nowotworu, ale za to z obydwiema piersiami. Jest to doskonały sposób, aby uchronić kobietę przed dodatkowymi cierpieniami psychicznymi. Czy nowotwór nie jest wyjątkowo wielkim przeżyciem? Kobieta nie musi cierpieć dodatkowo. Warto znaleźć ratunek już na samym początku walki z nowotworem.


Szybki przepis na cynamonowe bułeczki | Koncepcja na zdrowie\nDodany przez admin dnia Październik 10, 2021 Październik 10, 2021 Przepisy kulinarne\nAby przygotować cynamonowe bułeczki musisz najpierw zrobić podstawowe ciasto z drożdżami. Żeby to zrobić pomieszaj mąkę a także sól plus cukier. W osobnej misce zmieszaj drożdże i mleko, a później dodaj do mąki. Do tego dodaj także rozpuszczone masło. Ten ostatni składnik możesz zastąpić też olejem. Taką mieszankę powinieneś urabiać tak długo, aż przybierze formę jednolitego ciasta. Powinno to trwać maksimum kilka minut, chyba że nie masz doświadczenia to urabianie ciasta może Tobie zabrać trochę więcej czasu. Ciasto możesz urabiać ręcznie albo też możesz wykorzystać hak do ciasta drożdżowego. Ugniecione ciasto trzeba uformować w kulę a następnie włożyć do naczynia. Następnie odłóż je do lodówki. Musi tam leżeć minimum jedną noc, aż nabierze objętości.\nKiedy sięgnij po ochłodzone ciasto, aby upiec cynamonowe bułeczki (tutaj więcej informacji: przepis na cynamonowe bułki), najpierw je rozgnieć a później posyp cynamonem oraz brązowym cukrem.\nCzy masz wątpliwości? (https://www.przychodniazycie.pl/) Nie wstydź się! My na pewno uszanujemy nawet najmniejszą próbę prowadzenia debaty. Więc oczekujemy na opinie od Ciebie.\nJeżeli chcesz, to na tym etapie powinieneś dorzucić rodzynki lub orzechy albo też żurawinę – zgodnie z Twoimi preferencjami. Tak przygotowane ciasto trzeba zwinąć.\nZwinięte ciasto powinieneś podzielić na mniejsze odcinki – dzięki temu powstanie forma bułek. Kawałki ciasta rozłóż na tortownicy, posmaruj oliwą oraz przykryj folią spożywczą. Bułeczki powinny być ułożone w odległości paru centymetrów, gdyż zwiększą swoją objętość. Kiedy już to nastąpi, możesz wstawić je do piekarnika na czas około dwudziestu minut. Rozgrzej piekarnik do 175 stopni. Bułeczki są najlepsze na ciepło.


Jak pozbyć się odcisku na stopie? | Imperium Kobiety\nKiedy na stopach nosimy niewłaściwie dobrane obuwie, często dochodzi do nadmiernych ucisków powierzchni skóry. W konsekwencji powstają irytujące odciski, które są bolesne i czujemy się z nimi niekomfortowo. W tego typu sytuacjach powinniśmy możliwie najszybciej reagować. Czym są odciski na stopach i jakie rodzaje możemy wyróżnić? W jaki sposób z nimi walczyć? Odpowiedzi na te pytania znaleźć można w poniższym artykule, do którego przeczytania serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych czytelników.\nOdciski na stopach- czym są i jakie rodzaje wyróżniamy?\nW jaki sposób walczyć z odciskami?\nPreparat na odciski na stopach- skorzystaj ze sprawdzonych sposobów\nPlastry na odciski pod stopą- czy są skuteczne?\nGdybyśmy zdecydowali się na to, aby zdefiniować odciski na stopach, moglibyśmy dojść do wniosku, że jest to pewna reakcja obronna skóry, która powstaje na skutek nadmiernego tarcia lub ucisku. Z tego typu zjawiskiem mamy do czynienia najczęściej na podeszwach, pomiędzy palcami, a także na wewnętrznej stronie naszych dłoni.\nNie możemy jednak zapominać o tym, że odciski to zupełnie inne zjawiska, w porównaniu do brodawek czy też pęcherzyków. Odciski możemy podzielić na nagniotki i modzele. Te drugie najczęściej widoczne są na podeszwach i powstają ze względu na źle dobrane obuwie. Nagniotki natomiast przypominają kształt stożka- lokalizują się na palcach u stóp, ewentualnie pomiędzy nimi.\nOdciski z pewnością nie należą do przyjemnych, dlatego też powinniśmy robić wszystko co w naszej mocy, aby się ich pozbyć. Warto więc skorzystać z kilku dostępnych rozwiązań, o których piszemy nieco więcej w dalszej części artykułu. Zatem jak pozbyć się odcisków na stopach?\nZastanawiasz się, jak usunąć odcisk na stopie? Zastanów się nad zakupem specjalnej maści, która dostępna jest właściwie w każdej aptece. Na rynku medycznym znajdziemy z reguły preparaty, które zwierają w składzie kwas salicylowy lub kwas mlekowy. Ten pierwszy ma za zadanie rozpuścić zrogowaciałą warstwę naskórka- ułatwi to jego złuszczenie. Podobnie jest w przypadku kwasu mlekowego, który to zmiękcza zrogowaciały naskórek.\nWarto również wspomnieć o tym, że oba te składniki mają działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, co zapobiega rozprzestrzenianiu się niektórych chorób skórnych. Co ciekawe, niektóre maści mogą działać przeciwzapalnie. Prawidłowe działanie medykamentu polega na tym, aby nakładać go jedynie na odcisk, nie na zdrową skórę. W przeciwnym wypadku może dojść do sytuacji, w której naskórek zostanie podrażniony, a w skrajnych przypadkach zostanie wywołana reakcja alergiczna.\nJak pozbyć się odcisku na stopie? Odpowiedź na to pytanie jest prosta – skorzystaj z plastrów. Z reguły nasączone są różnymi preparatami, które to mają za zadanie zmiękczyć skórę, co w znacznym stopniu ułatwi ich usunięcie. Pamiętajmy jednak o tym, że na rynku znajdziemy wiele różnych plastrów, które na pierwszy rzut oka różnią się jedynie ceną i wyglądem.\nW praktyce, ciekawym rozwiązaniem wydają się być egzemplarze hydrokoloidowe. Mają na celu osłabienie ucisku, a także osłanianie zgrubiałej skóry. Są również wodoodporne, jednocześnie gwarantują środowisko o odpowiedniej wilgotności. Nie w sposób nie wspomnieć o tym, że plastry na odciski stosuje się również zapobiegawczo.\nJednym z domowych sposobów odcisków na stopach jest skorzystanie z okładu czosnku i liści aloesu. Tego typu opatrunek powinniśmy zmieniać około dwa razy dziennie tak długo, aż twarde miejsce nie zostanie usunięte.\nAlternatywnym rozwiązaniem jest skorzystanie z aspiryny. Należy rozdrobnić ją w małej ilości wody, a następnie papkę umieścić na odcisku. Całość warto zostawić pod folią na 15-30 minut. Skuteczne są również skarpetki złuszczające. Zawierają mocznik i kwasy roślinne, co w konsekwencji prowadzi do zmiękczenia skóry stóp. Pamiętajmy jednak, by nosić odpowiednio dobrane obuwie, a także nie narażać naszej skóry na nadmierne otarcia. Jak głosi popularne powiedzenie, lepiej jest bowiem zapobiegać, niż leczyć.\nZobacz więcej: Zdrowie\n01 lutego 2022 | Autor: Redakcja Imperium Kobiety\n20 września 2021 | Autor: Redakcja Imperium Kobiety\n06 stycznia 2021 | Autor: Asia Kałętkiewicz\n03 stycznia 2022 | Autor: Asia Kałętkiewicz\n05 października 2021 | Autor: Asia Kałętkiewicz\nJakie są przyczyny powstawania odcisków na stopach?\nNajczęściej odciski na stopach powstają w wyniku noszenia źle dobranego obuwia – zbyt ciasnego, który uciska naszą stopę.\nJakie są rodzaje odcisków?\nOdciski na stopach występują w dwóch postaciach: modzeli i nagniotków. Modzele charakteryzują się żółtawą bądź szarawą barwą. Nagniotki to niewielkie i błyszczące stwardnienia.\nJak zapobiegać tworzeniu się odcisków?\nNajważniejsze to nosić buty o odpowiednim rozmiarze. Warto także systematycznie dbać o nawilżenie stóp odpowiednimi kremami.\njak pozbyć się odcisków na dłoniach | kiedy najlepiej zrobić test ciążowy rano czy wieczorem | na czym polega dalekowzroczność | krótkowzroczność objawy


Fundacja „Serduszko” ratuje małe serca z Warmii i Mazur – Urząd Gminy Korsze\nJesteś tutaj: Strona główna › Aktualności › Fundacja „Serduszko” ratuje małe...\nFundacja „Serduszko” ratuje małe serca z Warmii i Mazur\nW sobotę 2 lutego w hali widowiskowo-sportowej w Korszach odbyła się impreza charytatywna, podczas której zbierano środki potrzebne dla Podopiecznych Fundacji "Serduszko". Pieniądze z aukcji charytatywnych oraz te wrzucane do puszek pomogą uratować serduszkowe maluchy z województwa warmińsko-mazurskiego. Podczas koncertu wystąpili: Ci-Ho, Agnieszka Skrycka z zespołem, Jan Krupczak, Aleksandra Tabaka.\nMózg to komputer, a serce zasilacz - to ulubione porównanie wymyślone przez panią Iwonę Woźniak, przez wiele lat nauczycielkę matematyki i informatyki w szkole średniej. Mimo że ma ścisły umysł, od 11 lat to właśnie ten zasilacz jest jej głównym motorem działania. Po urodzeniu syna z wadą serca utworzyła Fundację „Serduszko”, by wspierać takie dzieci, ich rodziców w walce o ich zdrowie. Aktualnie zbiera środki na zorganizowanie ośrodka kardiologii i kardiochirurgii dziecięcej z nowoczesną salą hybrydową w Szpitalu Dziecięcym w Olsztynie, by można było tu wykonywać operacje serca u dzieci z Polski północno-wschodniej. A mieszka tu ponad 4 tys. dzieci z wadami serca! W powiecie kętrzynianin 770.\nFundacja powstała jesienią 2010r. Pani Iwona założyła ją wspólnie z dwojgiem innych rodziców dzieci chorych na serce. -Zaczęliśmy od Mikołajek, z okazji których zorganizowałam w swojej szkole i w olsztyńskich przedszkolach akcję „Daj Pluszaka dla Dzieciaka”. Przyszliśmy z prezentami dla dzieci na oddział kardiologiczny do Szpitala Dziecięcego w Olsztynie – wspomina pani Iwona.\n- W pewnym momencie ta akcja się tak rozrosła, że musiałam wynajmować magazyn! Maskotkami, które były w gorszym stanie, obdarowaliśmy schronisko dla zwierząt.\nZ czasem praca w Fundacji stała się tak absorbująca, że pani Iwona zdecydowała się zrezygnować z pracy i zająć wyłącznie pomaganiem. Do tej pory Fundacja „Serduszko” przekazała na oddział kardiologiczny Szpitala Dziecięcego w Olsztynie specjalistyczny sprzęt o wartości blisko 150 tys. zł. Ostatnim prezentem od Fundacji jest nowoczesny holter do monitorowania czynności serca dla pacjentów Poradni kardiologicznej.\n„Serduszko” wyposażyło również kuchenkę dla rodziców. Stale dofinansowuje zakup leków i obozy rehabilitacyjne dla podopiecznych. Dla wielu z nich to pierwsza w życiu albo jedyna szansa na wyjazd.\nAktualnie z Fundacją współpracuje stale 20 wolontariuszy i ta liczba się zwiększa, bo z czasów pracy w szkole pani Iwona ma bardzo dobry kontakt z młodzieżą i potrafi swoją pozytywną energią, empatią zachęcić młodych ludzi do pomagania. Również coraz więcej szkół sama zgłasza się do współpracy z fundacją pytając co mogą robić, jak pomagaĆ.Pani Iwona przychodzi na lekcje wychowawcze i opowiada o działalności fundacji, zachęca młodzież do wolontariatu, a przedszkolaki do dzielenia się zabawkami z innymi chorymi dziećmi. Pani prezes nawiązała współpracę również ze szkołą policealną im. prof. Zbigniewa Religi, gdzie jest szansa na projekt szkoleń dla masażystów dzieci po operacjach serca. Praca na takiej bliźnie jest żmudna i długotrwała, ale wraz z fizjoterapią stawia dziecko do niemalże pełnej sprawności fizycznej. Rehabilitacja po operacji jest bardzo ważna i Fundacja „Serduszko” uświadamia rodziców, że nie mogą tego zaniedbać. Aby pomóc w dostępności Pani Iwona ma już w głowie kilka projektów, na które fundusze się na pewno znajdą, bo to dla dzieci, dla ich zdrowia, radoścI.\nOd dwóch lat od listopada do marca Fundacja przeprowadza akcję „Poczytaj mi z Serduszkiem”, polegającą na tym, że wolontariusze przychodzą na oddział i czytają pacjentom książki, układają puzzle, grają w gry planszowe, karty. Jesienią na olsztyńskiej Starówce fundacja zorganizowała „Klub Serdecznych”. Podczas tego spotkania fachowcy informowali rodziców gdzie się zgłosić i jak wypełnić dokumenty by otrzymać wsparcie finansowe z różnych źródeł.\nNajnowszym pomysłem Fundacji jest utworzenie ośrodka kardiologii i kardiochirurgii dziecięcej z nowoczesną salą hybrydową w Szpitalu Dziecięcym w Olsztynie. W tym roku ruszyły na ten cel zbiórki publiczne na terenie całej Polski.\n„Serduszko” stara się reagować na każdą potrzebę zgłoszoną przez podopiecznych. Tak na przykład zrodził się niedawno pomysł by rodzice, którzy mają problem z dojazdem z dziećmi na kontrole do innych miejscowości, mogli korzystać z busa. Pomysł świetnie się sprawdza. Fundacja stara się również wspierać rodziców emocjonalnie.\nWięcej informacji o Fundacji na stronie: www.fundacjaserduszko.pl.\n49Galeria zdjęć: KONCERT CHARYTATYWNY


Ceara - Vasco da Gama na żywo, transmisja live stream online - gdzie oglądać w tv\nCeara - Vasco da Gama na żywo. Transmisja live stream na kanałach online\nWiele osób szuka informacji gdzie obejrzeć mecz w telewizji, jakie są kanały live, a także jak oglądać transmisję online Ceara - Vasco da Gama na żywo w Internecie. Nasz serwis każdego dnia wybiera najciekawsze mecze na żywo, które można oglądać w telewizji, a także online w Internecie. Podobnie jest w przypadku wydarzenia którego szukasz w ramach rozgrywek Liga Brazylijska - jest ono dostępne do oglądania w TV tak jak inne wydarzenia ze sportu Piłka nożna. Transmisja jest dostępna także przez Internet za pośrednictwem wielu legalnych kanałów telewizyjnych jak również kanałów online. Oprócz wymienionych kanałów z transmisją live, na naszej stronie znajdziesz też relacje tekstowe i relacje radiowe oferowane z okazji Ceara - Vasco da Gama jak również dla wielu innych transmisji z wielu dyscyplin sportowych. Pełna lista każdego rodzaju kanałów oferujących transmisję (tv, online i pozostałych) prezentowana jest na powyższej rozpisce. Kanały zostały wydzielone na dwie sekcje - lista kanałów telewizyjnych, na których można oglądać wydarzenie na całym świecie jak również legalne transmisje live stream za pośrednictwem których można oglądać Ceara - Vasco da Gama na kanałach online.\nCeara - Vasco da Gama na żywo, transmisja online i live stream\nKiedy i gdzie oglądać na żywo Ceara - Vasco da Gama w TV i online\nOglądaj Ceara - Vasco da Gama na żywo w TV i Internecie. W naszym serwisie znajdziesz najwięcej legalnych transmisji live – płatnych jak również tych które można oglądać całkowicie za darmo. Zobacz transmisję online z wydarzenia Ceara - Vasco da Gama, które odbędzie się w ramach rozgrywek Liga Brazylijska. Wielkie wydarzenie do którego szukasz kanałów tv i online wzbudza również bardzo duże zainteresowanie wśród innych użytkowników. Wydarzenie o którym mowa, odbędzie się 26.10.2019 22:00. Pamiętaj jednak, że transmisje sportowe na żywo to nie tylko ten mecz, ale również wiele innych relacji z dyscypliny sportowej jaką jest Piłka nożna. Zobacz też pełny program telewizyjny i listę transmisji z meczów i wydarzeń zaplanowanych do rozegrania w ramach Liga Brazylijska.\nCeara - Vasco da Gama transmisja online - gdzie oglądać na żywo?


Nowocześniejsza administracja podatkowa – rząd przyjął projekt nowej ustawy | Legalis Księgowość Kadry Biznes Nowocześniejsza administracja podatkowa – rząd przyjął projekt nowej ustawy – Legalis Księgowość Kadry Biznes\nNowocześniejsza administracja podatkowa – rząd przyjął projekt nowej ustawy\nProjekt przewiduje ponadto prowadzenie zakrojonej na szeroką skalę działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie prawa podatkowego. Jego elementem będą np. nowe formy komunikacji z podatnikami w ramach Programu e-Podatki oraz przy wykorzystaniu prowadzonej w formie elektronicznej Bazy Wiedzy Administracji Podatkowej. Dzięki bazie każdy podatnik otrzyma jednolitą informację w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego, niezależnie od jego miejsca zamieszkania.\nZgodnie z planami ustawa wejdzie w życie 1.1.2016 r. z wyjątkiem przepisów dotyczących obsługi i wsparcia w centrach obsługi, które zaczną obowiązywać 1.9.2015 r.\n(źródło: Ministerstwa Finansów)


Jarmark Dominikański, około 1890 Gdańsk - oficjalny portal miasta\nFotografia jest bardzo mała (mierzy niecałe siedem na nieco ponad jedenaście centymetrów i znajduje się w zbiorach Biblioteki Gdańskiej PAN). By dojrzeć liczne szczegóły na niej zawarte, trzeba wyblakły kartonik oglądać pod solidną lupą lub w dużym powiększeniu. Co najmniej takim jak w albumie „Był sobie Gdańsk”. „Od zawsze” intrygował mnie także podpis: „Targ Drzewny w czasie Jarmarku Dominikańskiego, ok. 1890 r.”\nKiedy uzbrojony w szkło powiększające siadłem do lektury książki, ogarnęło mnie zdumienie. To zdjęcie znałem już z wcześniejszych publikacji. Fascynowało mnie, jakimś dziwnym magnetyzmem do siebie ciągnęło. Może powodował to tłum ludzi zgromadzonych przed wejściem do jarmarcznej budy „orientalnego teatru”, może, nigdy przeze mnie niewidziane, stosy drabin, a może zatrzymane gesty spieszących gdzieś ludzi w niedzisiejszych strojach? Ale dopiero w wielkim powiększeniu zobaczyłem coś, czego nieuzbrojone oko nawet nie mogło się domyślać: zobaczyłem tętniące życiem bogate miasto oferujące swoim mieszkańcom nie tylko dobra doczesne, ale też pouczającą rozrywkę i zabawę. I jeszcze ta data: „ok. 1890 r.”. Dlaczego około? Czy nie można ustalić bardziej dokładnej? Postanowiłem zatem sam dojść do tego kiedy zdjęcie zostało zrobione.\nTarg Drzewny, fragment A – dziewczynka w sukience z krótkimi rękawkami, B – szyld sklepu N. Pindo, C – diabelski młyn Salvetera, D – reklama lanoliny na słupie ogłoszeniowym, E – szkoła muzyczna na rogu Kowalskiej i Podwala\nZdjęcie przedstawia tę część Targu Drzewnego (Holzmarkt), przy której wylot ulicy Kowalskiej (Schmiedegasse) spotyka się z początkiem – a raczej końcem – Podwala Staromiejskiego (Altstadtischer Graben). To z prawej strony fotografii. Lewa pokazuje siedem kamienic przy Targu Drzewnym. Na pierwszym planie, z kolei, widoczne są kramy oferujące drabiny, krzesła. pudła i inne wyroby z drewna. Obok na przedłużeniu ulicy Kowalskiej, rozłożyły się jarmarczne teatry, spoza których widać górną cześć, udekorowanego chorągiewkami, diabelskiego młyna. Wszędzie widać zaaferowanych ludzi, szczególnie duża ich grupa skupiła się przy wejściu do Th. Scherff 's Theater-Oriental, zapewne za chwile rozpocznie się tu przedstawienie.\nJest pogodny, słoneczny dzień, cienie ludzi i przedmiotów są ostre i niezwykle wyraźne, wiele kobiet chroni się przed promieniami pod parasolami. Również wokół restauracji u wylotu Podwala Staromiejskiego rozstawiono kolorowe, wielkie parasole. Na pewno jest bardzo ciepło. Moda i dobre obyczaje nie pozwalają dorosłym na zbytnie „roznegliżowanie się” nawet w upalny dzień, ale nie dotyczy to przecież dzieci. Dlatego też kilkuletnia dziewczynka idąca z matką w kierunku, niewidocznej na zdjęciu ulicy Szerokiej (Breitgasse), ubrana jest w jasną sukienkę z krótkimi rękawkami, przed promieniami słońca chroni ją gustowny, słomkowy kapelusik. Na szczęście wieje lekki wiatr, który leniwie porusza wielką flagę cesarską umieszczoną na szczycie domu Holzmarkt 5. Dzięki temu nie jest aż tak gorąco.\nNa żadnym z widocznych na zdjęciu budynków nie umieszczono zegara. Ale nie jest on nam potrzebny dla ustalenia momentu, w którym nieznany nam jeszcze fotograf nacisnął guzik migawki. Zegary mechaniczne zastąpi nam zegar słoneczny, który przecież na tej fotografii jest umieszczony. Jeśli od słomkowego kapelusika (o którym była mowa przed chwilą) poprowadzimy linię wprost na róg ostatniej kamienicy przy Podwalu Staromiejskim, to linia ta wyznaczy nam kierunek północny. Cienie ludzi i przedmiotów skierowane są nieco na zachód, trudno ocenić ile stopni, ale śmiało chyba – bez obawy popełnienia grubszego błędu – możemy zaryzykować twierdzenie, że zdjęcie zrobione zostało około godziny 11., może kilka minut wcześniej. Większość przedstawień w teatrach jarmarcznych rozpoczynała się wówczas, jak donosiła prasa gdańska (m. in. „Danziger Zeitung” i „Danziger Intelligenz Zeitung”), właśnie o godzinie 11. Być może więc tłum pod „teatrem orientalnym” stanową ci widzowie, którzy nie zdążyli na pierwszy pokaz.\nSkoro wiemy już – a przynajmniej tak nam się wydaje – o której godzinie zostało zrobione zdjęcie, zastanówmy się, którego dnia fotograf ustawił swój cenny sprzęt na Targu Drzewnym. Zacznijmy od roku. Zastanawiałem się, jak tego można dokonać. Miałem nadzieję, że być może ,,orientalny teatr” Scherffa umieszczał w gdańskich gazetach reklamy zapowiadające kolejne występy. Niestety, nie robił tego. Być może zbyt dobrze był znany w Gdańsku, by tracić pieniądze na drogą publicity. Reklamowały się przeróżne cyrki pcheł, teatry lalek, połykacze ognia i siłacze, a nawet włoski sprzedawca drogich kamieni Spirito Sangiorgio z Mediolanu. Teatr Orientalny Scherffa oszczędzał na reklamie. Zresztą słusznie, bowiem, jak pokazuje nasze zdjęcie, na brak widzów nie musiał narzekać.\nSkoro nie udało się z teatrem, spróbowałem gdzie indziej. Okazało się, że pomocy udzielił Nicolaus Pindo, który 15 września 1889 roku otworzył w kamienicy przy Targu Drzewnym 3, na pierwszym piętrze, swój Waaren- und Möbel-Credit-Geschaft. Sklep jest bardzo wyraźnie widoczny na zdjęciu. A więc migawka naciśnięta została najwcześniej w roku 1890.\nReklamy sklepu Nikolausa Pindo pojawiły się w prasie we wrześniu 1889 roku\nSzukajmy dalej. Niedaleko sklepu Pindo, z tyłu teatrów jarmarcznych, widać górną część diabelskiego młyna. Zapewne jest to fragment większego wesołego miasteczka, które było tak charakterystyczne dla Jarmarków Dominikańskich. Już w 1872 roku Hieronim Gołębiewski pisał, że „tylko podczas dominiku (...) pozwolą sobie [rybacy] raz przejechać się na karuzelu albo zajrzeć do jakiej wędrownej budy, by potem w domu o tym dowcipnie opowiadać”, a Stanisław Tarnowski w roku 1881 wspominał, że „jeżeli właśnie odbywa się sławny jarmark św. Dominika, wszystkie ulice zawalone są kramami, wszystkie place bazarami, karuzelami, cyrkami, menażeriami i naturalnie tłumem ludzi” (oba cytaty za: Irena Fabiani-Madeyska, „Odwiedziny Gdańska w XIX wieku”, Gdańsk 1957). Rzeczywiście, karuzele ustawiano wszędzie. Z czasem jednak pojawiły się bardziej wymyślne zabawy: kolejki górskie i diabelskie młyny. Taki właśnie diabelski młyn w roku 1891 przywiózł do Gdańska po raz pierwszy H. Salveter i ustawił go na Targu Drzewnym podczas „dominiku”.\nW 1892 roku wesołe miasteczko Salvetera gościło na Targu Drzewnym po raz drugi\nDzięki temu wiemy, że zdjęcie mogło być zrobione najwcześniej właśnie wtedy, w sierpniu 1891 roku. Jeśli jednak zaopatrzymy się w solidną lupę i dokładniej przyjrzymy fotografii znajdziemy jeszcze inne informacje. Oto po prawej stronie, ponad płóciennymi dachami bud „drabiniarzy” ujrzymy szczyt słupa ogłoszeniowego, a na nim ogłoszenie lanoliny, substancji, która wówczas, pod koniec XIX wieku zaczęła robić prawdziwą karierę. Jest to rodzaj wosku będącego, jak podaje Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, „składnikiem tłuszczopotu owiec”. Nie brzmi to może zbyt zachęcająco, ale czego się nie robi dla piękności. A właśnie do wyrobu maści i kremów kosmetycznych służy lanolina, bowiem jest dobrze wchłaniana przez skórę i stanowi doskonały środek zmiękczający. Podobno wszystkie panie o tym wiedzą. W Gdańsku po raz pierwszy dowiedziały się o lanolinie w 1892 roku. Wtedy to w gazetach gdańskich pojawiły się pierwsze reklamy cudownego środka. W gazetach i na słupach ogłoszeniowych. Wiemy już więc, że zdjęcie mogło być zrobione w roku 1892.\nReklamy lanoliny spotkać było można i na słupach ogłoszeniowych i w gazetach\nSzukajmy dalej, może jeszcze bardziej zbliżymy się do XX wieku. Nic z tego! Zdjęcie przedstawia bowiem kilka domów przy Podwalu Staromiejskim, a te mają swoją konkretna historię. Na przykład, budynek na rogu z ulicą Kowalską (Podwale nr 112) zamieszkiwały w roku 1892 panny Rosa i Maria Kumm, które były nauczycielkami gry na fortepianie. Również panna Wolff, mieszkająca w tym samym domu, uczyła muzyki. Wszystkie trzy panny prowadziły coś w rodzaju szkoły muzycznej – Danziger Musik-Börse. Jednak już w następnym, 1893 roku szkoła przestała istnieć w tym miejscu. Przeniesiono ją na Heilige-Geist-Gasse 23 (ulica Św. Ducha). Być może dlatego, że i panna Wolff się wyprowadziła. Może wyszła za mąż i poświeciła się prowadzeniu domu? W końcu jest to zajęcie, które bardziej przystoi młodej mężatce, niż nauka gry na fortepianie. Przynajmniej w 1892 roku w Gdańsku.\nWiemy więc, że zdjęcie przedstawiające „Targ Drzewny w czasie Jarmarku Dominikańskiego, ok. 1890 r.” zostało zrobione w roku 1892. A gdyby tak jeszcze ustalić dokładnie dzień...\nOkazało się to dosyć łatwe. Choć bardzo pracochłonne. Musiałem bowiem przejrzeć dokładnie wszystkie zapisy stanu pogody z pierwszej połowy sierpnia 1892 roku. Codziennie zapisy te publikowały gdańskie gazety. Okazuje się, że sierpień 1892 roku nie był łaskawy dla gdańszczan. Temperatura była co prawda dość wysoka (średnio około 20 stopni), ale przez większość dni niebo było zachmurzone i wiał silny, zimny wiatr, 10 sierpnia nawet sztormowy. Był jednak jeden dzień w trakcie owego jarmarku wprost wymarzony na rodzinny spacer po mieście. Wiał lekki, południowo-zachodni wiatr, niebo było jasne, a temperatura w południe sięgnęła ponad 24 stopni. Było to 17 sierpnia 1892 roku.\nTu nie trzeba żadnych specjalnych poszukiwań, dociekań i przypuszczeń: 17 sierpnia 1892 roku zdjęcie Targu Drzewnego zrobił mieszkaniec Sopotu, John Faltin. Skąd to wiadomo? To proste: autor postawił na odwrotnej stronie fotografii swoją pieczątkę. A szkoda. Bo i poszukiwanie fotografa byłoby rzeczą ciekawą.\nRozszyfrowywanie tego zdjęcia było ciekawą zabawą, ale też pozwoliło pozyskać wiele informacji o życiu codziennym w Gdańsku. Czy doszedłem do właściwych wniosków, czy prawidłowo umieściłem w czasie wykonanie zdjęcia? Oczywiście, zawsze pozostają jakieś wątpliwości.


Przyczyny wypadania włosów | Suplementy-Online24.pl\nStrona główna / Uroda / Przyczyny wypadania włosów\nNajczęstszym powodem wypadania włosów u mężczyzn jest genetyka, jednak ogólnie za łysienie może odpowiadać wiele chorób nie koniecznie dotykające skóry, są to między innymi:\n– Zaburzenia hormonalne jak nadczynność tarczycy. Nadmiar tego hormonu powoduje przyspieszenie procesów metabolicznych a co za tym idzie szybsze starzenie się włosa, jego osłabnięcie a w konsekwencji nadmierne wypadanie. Nadczynność tarczycy może powodować łysienie zarówno uogólnione jak i plackowate.\n– Choroby autoimunologiczne w przebiegu których organizm atakuje się sam. Jednym z takich schorzeń jest toczeń układowy. Oprócz wrażliwości na światło, zaczerwienieniu skóry twarzy jednym z objawów jest wypadanie włosów.\n– Anemia czyli niedokrwistość zwłaszcza ta spowodowana niedoborami żelaza może mieć niszczycielski wpływ na siłę i kondycje włosa. Osoba chora na anemie oprócz bladej zaniedbanej cery zazwyczaj zmaga się z problemem nadmiernego wypadania włosów.\n– Zespół policystycznych jajników to choroba która sprawia, że kobiety muszą mierzyć się z łysieniem typu andregonowego czyli takiego samego, które dotyka mężczyzn.\n– Łojotokowe zapalenie skóry to choroba o długim przebiegu charakteryzująca się nadmiernym złuszczaniem naskórka. W trakcie jej trwania, chory dotknięty jest zazwyczaj nadmiernym wypadaniem włosów.


Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Klapki › Klapki klasyczne › Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow\nTe Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. Dzięki dobrania według kształtu stopy kobiecej klapki klasyczne damskie Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow oferują użytkowniczkom wybitny komfort podczas chodzenia. Reebok pozwala kobiecym stopom odpoczynek oraz relaks bez względu na miejsce, w którym się znajdujesz... więcej »\nTe Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. Dzięki dobrania według kształtu stopy kobiecej klapki klasyczne damskie Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow oferują użytkowniczkom wybitny komfort podczas chodzenia. Reebok pozwala kobiecym stopom odpoczynek oraz relaks bez względu na miejsce, w którym się znajdujesz. Daj stopom odrobinę wytchnienia dzięki szczegółowo wykonanym klapkom damskim. Poniżej znajdziesz opis tego modelu klapki klasyczne damskie, dzięki czemu poznasz je dokładnie jeszcze przed zakupem.\nKlapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow - Klapki klasyczne damskie\nChciałabyś dowiedzieć się jakie inne klapki klasyczne damskie są dostępne na naszej stronie? Przyjrzyj się butom Reebok dostępnym na naszej stronie. Jesteśmy pewni, że któreś Ci się spodobają, a ceny butów na buty360.pl są wybitnie korzystne i ciężko nas przebić.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Klapki Reebok - Kobo H2out BS8668 Lilac Shadow


Ziarna czasu [Artur K. Dormann] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00132 002376 20875374 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Artur K. Dormann Liczba stron:\nISBN: 978-83-65223-19-7 Data wydania: 2015-11-02\nTe pytania powracają w głowach pięciu osób, które z niejasnych dla siebie przyczyn, ocalały z katastrof. Teraz, pchani niewytłumaczalną siłą, wyruszają w podróż w nieznane.\nKierowani znakami odkryją legendę wciąż żyjącą głęboko w sercu pustyni. Tam staną twarzą w twarz z przeznaczeniem. Każdy z nich z osobna próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji. Jednak wkrótce zrozumieją, że zostali powołani do szczególnej misji, a żeby ją wypełnić muszą połączyć siły. Czy starczy im odwagi, by podjąć wyzwanie?'\nCopyright © Artur K. Dorman. Copyright © 2015 Grupa Wydawnicza Literatura Inspiruje Sp. z o. o. Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy. Źródła cytatów: 1: Mohammad ibn Mahmud Hamedani, tłumaczenie i opracowanie Albert Kwiatkowski, www.literaturaperska.com. 2: Centuria I, czterowiersz 84, Michel de Nostradame, tłumaczenie Centurion. 3, 4: Völuspá , Edda poetycka, tłumaczenie i opracowanie, Apolonia Załuska-Stomberg, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1986. 5, 6: Apokalipsa św. Jana, Biblia Tysiąclecia, Wydawnictwo Pallottinum, Kraków 198. 7: Manuskrypt 3:6, Kolbrin Bible, tłumaczenie własne. 8: Tłumaczenie własne, za książką: Dzieła św. Franciszka z Asyżu, s. 248. Redakcja: Justyna Jakubczyk Korekta: Olga Gorczyca-Popławska Skład i łamanie: Marek Zinkiewicz Projekt graficzny okładki: Krzysztof KrawiecISBN: 978-83-65223-19-7 Wydawnictwo Prozami Warszawa/Słupsk 2015 zamowienia@literaturainspiruje.pl www.prozami.pl www.literaturainspiruje.pl Skład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treściDedykacjaCzęść 1. WezwaniPrologRozdział I. DeirdreRozdział II. Droga do Afryki Rozdział III. HarukiRozdział IV. Droga do AfrykiRozdział V. EmiliaRozdział VI. Droga do AfrykiRozdział VII. RajitRozdział VIII. Na proguRozdział IX. KenRozdział X. FreskRozdział XI. PanikaRozdział XII. PortretRozdział XIII. Historyjka obrazkowaRozdział XIV. Niekończąca się historiaRozdział XV. PodróżnicyRozdział XVI. OczekiwanieRozdział XVII. Goście Część 2. StrażnicyRozdział I. KolacjaRozdział II. AprilRozdział III. Angels RockRozdział IV. MakaoRozdział V. Angels RockRozdział VI. Rajit I EmiliaRozdział VII. Angels RockRozdział VIII. Angels Rock PrzypisyInne książkiWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nMonice za niegasnącą wiarę.\nCZĘŚĆ 1WEZWANIAleksander Wielki dotarł na północne krańce ziemi i zobaczył tam ogromne morze. Gdy stanął na wybrzeżu, usłyszał dziwny śpiew, głośny niczym grzmot. Powiedzieli mu: „Na brzegu tego morza znajduje się wielki las, w którym rosną potężne drzewa, wysokie na trzysta łokci. W tym lesie dzień i noc wieje wiatr, który sprawia, że drzewa uderzają o siebie. Ów śpiew, który słyszysz, jest krzykiem wiatru”. Aleksander wysłał jednego [ze swoich ludzi], aby przyniósł mu wieści o tym lesie. Ten poszedł, lecz po drodze zaatakował go lew. Uciekł na drzewo. Nie mając wyjścia, nie ruszał się stamtąd, gdyż bał się lwa, morza i wiatru. Nagle przyleciał ptak, człowiek chwycił go za nogi, i w ten sposób wrócił na brzeg. Poszedł do Aleksandra i rzekł: „Dalej już nie ma żadnych dróg”. Mohammad ibn Mahmud Hamedani1\nPROLOGCzerwone słońce zniżyło się nad horyzontem i pomalowało niebo pomarańczową poświatą, zwiastując nadciągający nieubłaganie wieczór, porę powrotu do jaskini. Upał ani odrobinę nie zelżał. Ciężka duchota wyciskała powietrze z płuc, nawet najsłabszy powiew wiatru nie przenikał ściany stojącego powietrza. – Dlaczego akurat pięcioro? – zadałem pytanie, które dręczyło mnie już od wielu dni. Jego reakcja była dokładnie taka, jakiej się spodziewałem – zastygł na chwilę, udając, że mnie nie słyszy, i na nowo rozpoczął swoją żmudną dłubaninę. O7zakończonym rylcem obdzierał cienkie szlaczki skały, jakby delikatnie obierał owoc tkwiący od zarania w swojej skorupie, a drobny wapienny pył opadał białawą zasłoną na jego znoszone sandały. Mijały kolejne, zastygłe w czasie minuty i gdyby nie odgłos skrobania, cisza wydawałaby się idealna. Skończona. Wróciłem do rysowania. Mogłem sobie odpuścić próbę kontynuowania rozmowy. Przynajmniej dziś. Skłonienie go do udzielenia wyjaśnień przyniosłoby jedynie odwrotny skutek, więc pozostawało mi tkwić w milczeniu nad otwartym szkicownikiem i cierpliwie godzić się z tym, że prawdopodobnie nie dostanę żadnej odpowiedzi. „Uparty osioł” – pomyślałem rozczarowany. Jakby mnie usłyszał, bo rysik zastygł w połowie wykonywanego ornamentu. Schylił głowę omotaną brudnym turbanem, w skupieniu obserwując swoje niemal całkiem białe stopy. – Tak musi być – powiedział cicho. Odwrócił się nagle i spojrzał na mnie dziwnym, przenikliwym wzrokiem. Trzeba przyznać – wyglądał niesamowicie. Wysoki, chudy mężczyzna o twarzy upiora, ubrany w długą zniszczoną galabiję. Szarobiały pył uwypuklił zmarszczki i podkreślił grubą kreską oczy. Rzęsy i brwi sprawiały wrażenie przyprószonych mąką, na tym tle brązowym kontrastem odbijał się trójkąt ust i brody osłoniętych wcześniej kawałkiem szmaty. Zaiste, nikt by nie uwierzył, że stojący naprzeciwko człowiek to żywa legenda, tajemniczy prorok, o którym plotkowano z mieszaniną strachu i podziwu. Patrzył na mnie tak długo, aż poczułem ciarki na plecach. – Będziemy gotowi – zakomunikował. Odłożył rysik na starą kraciastą chustę – mój cenny podarunek z zamierzchłej przeszłości, i zawinął go starannie. Rytuał dobiegł końca, znów nie dowiem się niczego. Chyba że jak zwykle zostanę tu do nocy, by przy świetle lampy oliwnej wpatrywać się w skalną ścianę pokrytą setkami rysunków. Różnokolorowych obrazków, które opowiadały historię tak ważną, że aby ją dokończyć, potrzebne były portrety pięciorga wędrowców – przybyszy z innego świata. Nade mną tkwiły ludzkie postacie zawieszone nad ziemią w swoistym tańcu, któremu brakowało ostatecznego zamknięcia. Bez niego był to tylko szalony chaos linii i punktów zbiegających się w przestrzeni. Olbrzymie naskalne malowidło w kolorach ochry, czerni i czerwieni czekało cierpliwie, aż wypełni się ukryte w nim proroctwo.\nROZDZIAŁ IDEIRDREWarkot budzika wyrwał ją z głębokiego snu, otworzyła oczy, stawiając bosą stopę na zimnej podłodze. Wzdrygnęła się, z trudem powstrzymała chęć zanurkowania z powrotem pod nagrzaną kołdrę. Odruchowo, zanim wyłączyła budzik, sięgnęła po pilota i odsłoniła żaluzje. Przeczucie jej nie myliło. Za oknem ołowiane niebo oraz ściekające po szybach wężyki ciężkich kropli zapowiadały ponury jesienny dzień. Jeden z tych, które ciągnąc się w nieskończoność, przedłużają agonię listopada i odbierają światu kolory. W takim dniu twarze skryte pod parasolami, zasłonięte kapturami zdradzają swoje prawdziwe, chronicznie smutne oblicza. Ulice pełne śpieszących się ludzi pustoszeją, pozbawione sztucznych uśmiechów, spotkań, zatrzymanych przez mgnienie spojrzenia. Sączący się deszcz na dobre rozwiewa iluzję, że mijany człowiek zatrzyma w pamięci obraz kogoś, kto tak samo zagubiony w tłumie rozpaczliwie pragnie zostać zapamiętany. Chłód lodowatej podłogi rozbudził ją równie skutecznie jak irytujący dźwięk budzika. Wstała i z lekkim ociąganiem ruszyła do łazienki. Tym razem nie cieszył jej widok dwupokojowego mieszkania zdobytego cudem w nie najgorszej dzielnicy i urządzonego zgodnie z najnowszymi trendami. Koleżanki, które zaprosiła do siebie, nie mogły wyjść z podziwu. Typowy lokal pod wynajem udało jej się zamienić w prawie elegancki apartament. Kosztowało ją to miesiące żmudnych wędrówek od sklepu do sklepu, porównywania cen i szacowania finansowych możliwości. Ale kryzys służył takim jak ona. Stare deski podłogi zamieniła na terakotę znalezioną na wyprzedaży. Za połowę ceny udało jej się zdobyć dokładnie takie meble, jakie wyobrażała sobie za każdym razem, gdy zamykała powieki. Proces kształtowania przestrzeni dobiegł końca wiosną i teraz miała przed sobą cudowny świat, jakiego zawsze pragnęła. Stal, szkło, marmur oraz wszechogarniająca biel były idealne, perfekcyjne w swojej czystości, chociaż akurat tego dnia sprawiały wrażenie zimnych, wręcz odpychających. Surowy błękit łazienki z taflami luster odbijających światło rzucane przez halogeny bezlitośnie podkreślił bladość jej skóry, wypunktował pierwsze zmarszczki i uwypuklił nabrzmiałe powieki. W myślach zrobiła listę koniecznych wydatków, a wizyta w solarium znalazła się na pierwszym miejscu. Odruchowo stanęła na wagę, ale tego dnia nawet jej nieruchoma wskazówka nie poprawiła jej humoru ani nie dodała pewności siebie. Umyła zęby, opłukała się letnią wodą – bo w jej wieku nie wolno było zapominać o systematycznym ujędrnianiu ciała – i poszła do kuchni zrobić śniadanie. Miska z miarką w jednej trzeciej zapełniona niskokalorycznymi płatkami zalanymi mlekiem light, kubek kawy i porcelanowy talerzyk z pięcioma różnokolorowymi pigułkami były sygnałem, że poranek wszedł w swoją intensywniejszą fazę. Nałożyła szybko makijaż, ponownie umyła zęby, wbiła się w szarą biurową garsonkę i poczuła się gotowa rozpocząć kolejny dzień, następny z całej serii zmierzających do wyznaczonego celu. Jedynym wyjątkiem w codziennej rutynie stało się wpakowanie do torebki składanego parasola. Zamknęła cicho drzwi i ruszyła przed siebie. Jej życie wyznaczały przemyślane i wnikliwie opracowane pięcioletnie cykle złożone z mniejszych, równie starannie zaplanowanych etapów. Ten pomysł zaczerpnęła ze szkolenia motywującego, bo niemal od razu wydał jej się doskonały i skrojony zgodnie z osobistymi oczekiwaniami. Wprowadzał porządek tam, gdzie do pewnego momentu panowały nieład i chaos. Ich ucieleśnieniem była jej matka, która ze swoim wrodzonym karygodnym niedbalstwem spóźniła się o dwadzieścia lat na epokę dzieci kwiatów. Z burzliwej młodości pozostała jej miłość do irlandzkiej muzyki, długie spódnice w artystyczne wzory i córka Deirdre, której najwyraźniej nigdy nie udało się załapać „właściwych klimatów”. Otyła, powolna, o umyśle wypełnionym liczbami, skończyła szkołę jako przeciętna, pozbawiona marzeń nastolatka. Być może temu właśnie zawdzięczała brak złudzeń co do swojego miejsca na świecie, w końcu była typową amerykańską dziewczyną o nietypowym irlandzkim imieniu. Na dwutygodniowym kursie, który nosił obiecującą nazwę „Jak stać się osobą kreatywną?” okazała się pilną słuchaczką, robiła wiele notatek. Każda z mądrości przekazywanych przez zawodowo uśmiechającego się prowadzącego była dla niej drogowskazem. Objawieniem. Tam poznała złote zasady planowania, a przy okazji na własną rękę odkryła podstawowe prawa rządzące społeczeństwem. W ciągu pięciu lat schudła i bez trudu osiągnęła wymarzone rozmiary. Zdobyła dyplom college’u i zgodnie z grafikiem podjęła decyzję o wyprowadzce z rodzinnego domu do jakiegoś ekscytującego miejsca. Jej wybór padł na Nowy Jork, szybko znalazła tam pracę jako księgowa. Kolejny sukces. Spośród współpracowników dobrała sobie dwie oddane koleżanki, spotykała się z nimi regularnie w różnych pubach, tak jak główna bohaterka jej ukochanego serialu – „Seks w wielkim mieście”. Znalazła sobie nawet chłopaka, który oprócz stałej pracy miał wiele innych zalet, był uprzejmy, schludny, więc sypiała z nim od czasu do czasu. Najważniejsze, że nigdy nie zostawał na noc i pochodził z przyzwoitej rodziny. Żadnych trupów w szafie. Dlatego bez wahania kontynuowała związek, a w kolejnym pięcioleciu zamierzała wyjść za niego, dorobić się dwojga udanych dzieci i małego domku na przedmieściu. Bez niespodzianek. Jedyne, o czym marzyła, to żyć zupełnie inaczej niż jej matka, niespełniona malarka, której paskudne obrazy zawalały cały strych, a kiedy patrzyła na nią – chaotyczną i zagubioną pięćdziesięciolatkę wymagającą nieustannej uwagi i pomocy – czuła przede wszystkim litość. Na przekór swojemu dziedzictwu i wszystkim koleżankom w szkole Deirdre nigdy nie pragnęła zostać sławną modelką ani aktorką. Nie lubiła występować publicznie i nie miała wielkich aspiracji, jej racjonalny i wyważony umysł dawno obdarł ją ze złudzeń co do talentów i predyspozycji, jakie posiadała. Miała trzydzieści dwa lata i każdego roku systematycznie wypełniała kolejne punkty obranego planu, żeby w sylwestrową noc przy skrupulatnym podsumowaniu swoich działań poczuć prawdziwą dumę z osiągniętych sukcesów. Mieszkała w apartamencie jak z czasopism, zgromadziła odpowiednią garderobę świadczącą o zajmowanej pozycji. Znalazła sobie właściwy krąg znajomych oraz stałego chłopaka. Od wielu lat pracowała w tym samym boksie na tym samym piętrze tego samego wieżowca. Wstawała rano, wchodziła na wagę, liczyła kalorie pochłonięte podczas śniadania, wsiadała do metra i liczyła przystanki dzielące ją od małego, szarego biurka, na którym cierpliwie czekały na nią kolumny cyfr do zsumowania i odjęcia. Czterdziestominutowy dojazd metrem na Dolny Manhattan nigdy jej się nie dłużył, to był czas zarezerwowany na przejrzenie gazet kupionych w pobliskim kiosku i przygotowanie się do nadchodzącego dnia. Przed wejściem do budynku upomniała samą siebie, że powinna dyskretnie sprawdzić, czy od wilgoci nie rozmazał jej się makijaż. Zadowolona z widoku, który ujrzała w szklanej tafli wielkiej ściany, poprawiła włosy i raźnym krokiem ruszyła do windy. Bez trudu przybrała na usta swój codzienny uśmiech i usiadła w tak dobrze znanym jej od lat boksie. Miała tam własny kącik, zdjęcie chłopaka, zabawny kubek do kawy oraz gustownie oprawioną widokówkę z wakacji. Spoglądając od czasu do czasu na niezmienny ocean, cieszyła się, że tamtego dnia nie zapomniała wysłać do siebie najładniejszej z pocztówek. Kartka przedstawiająca wzburzony ocean i grafitowo-lazurowe niebo stanowiła odpowiedni element dekoracyjny, który dostrzegał każdy zaglądający do jej kącika. Nagle pod wpływem nieokreślonego impulsu podjęła decyzję, żeby do listy spraw na następny rok koniecznie dopisać wyjazd nad Pacyfik, i odruchowo zatonęła w skalibrowanych kolumnach pełnych drobnych, bezosobowych cyferek. Wszyscy dookoła twierdzili, że ma wiele szczęścia, bo kryzys nie pozbawił jej pracy. Lecz gdzieś bardzo głęboko w duszy miała żal do krwiożerczego załamania rynku, bo omijając ją, nie dodał nowego bodźca do działania, tylko zostawił w tym samym miejscu – rozjaśnionym zielononiebieskim światłem świetlówek. Zimnych i obcych niczym odległa galaktyka. Cichy brzęczyk zegarka przypomniał o lunchu, uprzątnęła biurko, umyła kubek i poszła do ulubionego bistro, gdzie oferowano smaczne, tanie i niskokaloryczne obiady. Usiadła przy małym stoliku koło okna i zapatrzyła się na ulice ociekające deszczem. „Nowojorski deszcz” – pomyślała i dla odwrócenia uwagi zaczęła przypominać sobie tytuły filmów, w których miasto było zatopione w jesiennej szarudze, ale żaden nie przychodził jej do głowy. Taśma filmowa, tak jak jej nowe zamszowe kozaczki, na dłuższą metę nie cierpiała kałuż i strug ściekających z parasoli. Kwadrans po czternastej Deirdre była w drodze do biura. Humor doszczętnie zrujnowały jej pogoda oraz słabość charakteru, na którą nie powinna była sobie pozwalać. Folgowanie przyjemnościom było krokiem w przepaść, zgubnym poluzowaniem narzuconej dyscypliny. A to prowadziło bezpośrednio do strychu pełnego koszmarnych pejzaży i szafy ohydnych kolorowych spódnic. Zdecydowanie ten dzień nie należał do udanych. Skąpane w deszczu ulice były ponure i odpychające, ciastko, które zjadła, zepsuło jej humor już w chwili, gdy przełykała ostatni kęs. Słodki smak na języku boleśnie uświadomił, że z powodu dziwnej melancholii zaczęła się tarzać w kalorycznej rozpuście. „Jeśli pozwolę sobie na zajadanie brzydkiej pogody, ocknę się beczką jak w liceum” – pomyślała wściekła. Z rozmysłem – okraszonym odrobiną okrucieństwa – wyznaczyła sobie surową karę, wieczorem zamiast kolacji oraz rozkosznej kąpieli czeka ją żmudne pedałowanie na rowerku treningowym. Po tym wysiłku na pewno dwa razy się zastanowi, zanim ponownie sięgnie po babeczkę z kremem. Zaabsorbowana myślami nie zauważyła rozpędzonego samochodu. Najpierw usłyszała histeryczny pisk hamulców, później zobaczyła coś, co na zawsze wbiło jej się w pamięć. Granatowa maska, a na niej srebrzysta kratownica niczym wyszczerzony w uśmiechu potwór. Gwałtowny skręt. Koła podskakujące na krawężniku. Ogromne, przerażone oczy kobiety za szybą i usta otwarte do krzyku, który nigdy nie miał opuścić hermetycznej kabiny vana. Teoretycznie już w tym momencie powinna nie żyć. Rozpędzony samochód wjechał właśnie na chodnik i utknął zawieszony w czasie, tak jak przechodnie zatrzymani w pół kroku, krople, które nie spadły, ale zawisły kryształowymi sznurami nad ulicą. Wyminęła go. Po prostu zeszła mu z drogi i patrzyła. Gdyby świat z powrotem wskoczył w swoje koleiny, van zakręciłby i pewnie wbił się w szybę pobliskiego sklepu. Usłyszałaby wtedy głośne krzyki, które powinny zalać ją kakofonią dźwięków, a przejeżdżająca żółta taksówka wznieciłaby fontannę z kałuży i rzęsisty grad brudnych kropel osiadłby na jej beżowym płaszczu. Tak by się stało, to było oczywiste, nieodwracalne i pewne. Ubrudziłby jej jasny drogi – oczywiście, gdyby nie był z przeceny – płaszcz. Nie zatrzymała się, szła niczym nakręcona zabawka, aż dotarła na skraj szaleństwa.\nROZDZIAŁ IIDROGA DO AFRYKI Drugi dzień wiało bez przerwy. Ściana brązowego pyłu rozbiła się o łańcuch górski, zasypując doliny i pagórki. Wszystko dookoła zniknęło wessane w gęstą pustkę. Siedząc w jaskini za szczelną zasłoną zrobioną z rozciętego namiotu, doszedłem do stanu, w którym przeciągłe wycie dochodzące z zewnątrz i nieustanny łopot szarpanej płachty doprowadzały mnie do szału. Piach penetrował bezkarnie cały mój dobytek, skrzypiał między zębami, układał się w staranne fale na kamieniach, drażnił oczy i usztywniał włosy. Nawet owinięte szczelnie suchary czy zapakowane warzywa pokryły się cienką rdzawożółtawą warstwą. Wraz z nadejściem pierwszych porywów padły laptop i latarka, nieco dłużej wytrzymał telefon, chociaż i jego egzystencję można było liczyć w godzinach. Zostałem sam, bez kontaktu ze światem, w ciemnościach jaskini, bo ze strachu, że zabraknie mi oliwy, nie zapalałem lampy kupionej na targu. Dzień wcześniej planowałem poświęcić przymusowe odosobnienie na uporządkowanie stert poniewierających się wszędzie notatek, ale szybko dałem sobie spokój. Duchota i gorąco połączone z bębnieniem piachu oraz kakofonią złowieszczego ryku wichury doszczętnie rozpraszały, odbierając chęć do jakiegokolwiek wysiłku. Postanowiłem przespać atak harmattanu, więc położyłem się i szmatami owinąłem głowę, żeby nie słyszeć tego, co dzieje się na zewnątrz. Daremnie, uspokajający sen nie nadszedł. Przewracając się z boku na bok, przypomniałem sobie początek tej – jak zapewne za kilka lat spokojnie ją nazwę – przygody. Tego prawdziwego odkrycia, którego dokonałem, chociaż wcale mi na tym nie zależało, co więcej, jak się okazało, w ogóle nie byłem na nie przygotowany. Mam nieszczęście być jedynym męskim potomkiem długiej linii księgowych i finansistów, w pocie czoła harujących na ekonomiczną oraz mentalną przynależność do klasy średniej. Niestety, zamiast dumy i radości przyniosłem rodzinie wstyd i żałobę, bo urodziłem się z trudną do darowania wadą – całkowitym brakiem ambicji. Podejrzewam, że mojemu ojcu łatwiej przyszłoby zaakceptować niepełnosprawność wymarzonego potomka niż to, że ten nigdy nie osiągnął sukcesu w żadnej dziedzinie. Na szczęście nie komentował moich licznych porażek, stosunkowo rzadko robił wykłady na temat tego, jak należy żyć, aby stać się wartościowym członkiem społeczeństwa, bo za wszelką cenę starał się zachowywać „właściwie i z klasą”. Tylko raz poniosły go nerwy, gdy narobiłem mu wstydu przed gremium rodzinnym, oświadczając, że wybieram się na antropologię. Palnął wtedy godzinny wykład na temat marnowania zdolności w dziedzinie, która zapewne nie da mi w przyszłości uczciwego chleba, zaprzepaszczaniu tradycji rodzinnej i lekceważeniu wartości, dzięki którym zbudowano dobrobyt naszej Najlepszej Ojczyzny na Świecie. Cierpliwie przetrzymałem jego orację, by później – być może niepotrzebnie – powiedzieć coś, po czym nastąpiła kilkuletnia przerwa w naszych kontaktach. – Nie uważasz – zabrzmiało to naprawdę zjadliwie – że wystarczy już tej nieustannej walki? Kolejnych nikomu niepotrzebnych pucharów, dyplomów, odznaczeń i świadectw, może w końcu nadeszła pora na zabawę, czas korzystania ze zdobytych dóbr, a nie pomnażanie ich w imię wartości, w które wierzą tylko głupcy? Pewnie nie spodobał mu się ten anarchistyczno-dekadencki komentarz, to, że wyśmiałem święte idee, ale koniec końców okazał się wyrozumiały – sfinansował moje studia, a tylko na tym wtedy mi zależało. Oczywiście, nie byłem wzorowym studentem, z trudem godziłem bujne życie towarzyskie z nauką, czyli odpisywaniem na kolanie notatek. Nic nie mąciło mi radości życia, funkcjonowałem od imprezy do imprezy, wolny jak ptak, w otoczeniu kumpli, podobnie pozbawionych złudzeń i ambicji. Stanowiliśmy niezłą paczkę, mieliśmy podobne priorytety i takie same zasady – ciesz się tym, co dają. Humoru nie psuła nam nawet świadomość, że co rusz ktoś odpadał z towarzystwa, bo na jego miejsce natychmiast pojawiała się świeża krew z nowymi pomysłami. Problemy zaczęły się dopiero na ostatnim roku, a ich zapowiedzią był list od ojca. Oficjalny, przysłany pocztą w kopercie, niemal zdawkowy wywrócił mój świat do góry nogami. Dosłownie w trzech zdaniach ojciec poinformował mnie, że po zakończeniu studiów przechodzę na własne utrzymanie. Przez chwilę miałem ochotę zrobić mu na złość i pozostać na uczelni przez najbliższe dwadzieścia lat, ale to był plan bezsensowny, z góry skazany na porażkę, skoro w każdej chwili mógł mnie odciąć od źródła gotówki. Trzeba było skończyć uczelnię, tym bardziej że z naszej wesołej kompanii pozostało niewielu zawodników, resztę po drodze wykruszyły o8zabawy i alkohol. Czas nieskrępowanej swobody właśnie się kończył. Z osiągniętymi wynikami nie mogliśmy liczyć na odpowiednie oferty pracy. Gorzej – nie mogliśmy liczyć na żadne oferty. I wtedy nasze drogi bezpowrotnie się rozeszły. Przez dwa miesiące pokornie szukałem jakiegokolwiek zatrudnienia, chowając do kieszeni bezużyteczny dyplom i resztki godności. Gdyby nie pomoc matki, która bez wiedzy ojca sponsorowała moją wyboistą drogę do dorosłości, prawdopodobnie po miesiącu skończyłbym, zmywając gary w podrzędnej knajpie. Regularne wpłaty zasilające wyschnięte na wiór konto pozwoliły mi na luksus czekania, jednak prawdziwe wybawienie nadeszło ze strony osoby będącej dla mnie ucieleśnieniem wszelkiego zła – wyrodnej siostry. Prymuska, absolwentka prestiżowej uczelni, laureatka konkursów i chluba całej rodziny odezwała się do mnie pewnego dnia, przedstawiając ofertę, której nie mogłem odrzucić, bo byłoby to czyste samobójstwo. – Jesteś zainteresowany czy nie? – zapytała Elizabeth takim tonem, że miałem ochotę rzucić telefonem o ścianę. Jakimś cudem udawało jej się przez całe lata utrzymywać w niezmienionym stanie nienawiść, którą do niej czułem, może dlatego że była chodzącym ideałem, wymarzonym dziedzicem tradycji, ambitną młodą dziewczyną o wspaniałej przyszłości. Kiedy w wieku ośmiu lat obejrzałem film „Inwazja porywaczy ciał”, odkryłem prawdę – moja sio9Liz była jednym z nich – kosmitą podmienionym w celu zdobycia kontroli nad Ziemianami, bo normalny człowiek nie potrafiłby zachowywać się aż tak podstępnie i dwulicowo. Od tej pory bacznie ją obserwowałem, utwierdzając się tylko w przekonaniu, że moje podejrzenia są uzasadnione. Stąd zdziwienie, gdy zaproponowała mi pracę, choć nie była to wymarzona posada, ale i tak o całe eony ciekawsza od sprzątania w motelu. Zgodziłem się od razu, zapominając, od kogo pochodzi oferta, i to był mój drugi błąd. Pierwszym było samo podniesienie słuchawki. Miałem zostać kustoszem w małym muzeum, w jeszcze mniejszej, słodkiej dziurze nazywanej miasteczkiem Angels Rock, chociaż w informatorze jasno napisano, że jest to zaledwie osada. I tak mając 26 lat, utknąłem w największym ze swoich koszmarów, choć pewnie dla wielu byłby to ziemski odpowiednik raju.\nROZDZIAŁ IIIHARUKIMetro wyjechało na stację i niesiony tłumem Haruki łagodnie wypłynął na peron. Za pół godziny dotrze do redakcji z doskonałą nowiną. Dzisiejsze przedpołudnie okazało się wyjątkowo owocne, a dzięki Tanace nabrało wręcz wartości kilkudziesięciu milionów jenów. Oczami wyobraźni już widział minę drugiego redaktora Akiego, jego nagle skamieniałą twarz i komentarz, który padnie. – Ależ Haruki – powie, cedząc słowa – naprawdę, mleko? – Niepewnie uśmiechnięty spojrzy teraz w twarz Pierwszego, oczekując nagany lub aprobaty. – Czy to jest zgodne z polityką redakcji? W tym miejscu wyobraźnia Harukiego odmawiała posłuszeństwa, nie potrafił przewidzieć odpowiedzi Pierwszego, chociaż miał nadzieję, że okrągła suma zapisana czarno na białym pomoże rozwiązać wątpliwości na jego korzyść. Jedno pozostanie faktem, Akiemu nie w smak będzie ten sukces, bo elegancki skórzany fotel najprawdopodobniej zmieni właściciela. Posada drugiego redaktora, który odpowiada za pozyskiwanie reklamodawców, to przyjemne stanowisko i przyjemny gabinet, z którego załatwiało się sprawy przez telefon. Wyrobnicy tacy jak on, czyli zwykli sprzedawcy, biegali po całym mieście, na własną rękę szukając zleceń, za które sukces i tak zawsze przypadał Akiemu. Kontrowersyjny kontrakt mógł zatem wzbudzić wiatr przynoszący wiele zmian. Bezcenną informację, która doprowadziła go do tego punktu, Haruki zawdzięczał przede wszystkim refleksowi. „Niezupełnie”, poprawił się w myślach. Z niesmakiem przypomniał sobie awanturę, którą urządził obecnej partnerce za to, że w jego imieniu przyjęła zaproszenie na imprezę zorganizowaną przez dawnych kumpli – bandę popaprańców i nieudaczników. Wśród niechcianych znajomych, wiecznych studentów i zakompleksionych dziewic spotkał zapomnianego kolegę ze studiów. Zdawkowa rozmowa dwóch obcych sobie ludzi nagle zmieniła front, gdy Haruki dowiedział się o potencjalnej bombie. Tanake zakomunikował z dumą w głosie – jakby w ogóle było się czym chwalić – że został menedżerem w nowej na rynku firmie mleczarskiej. Haruki uważnie nadstawił ucha i przeczucie go nie zawiodło. Po paru szklankach piwa odnowiła się dawna zażyłość, a wtedy znajomy wyjawił, że prezes firmy byłby zainteresowany reklamą na dużą skalę. Cudowne słowa „długoterminowa kampania” niosły w sobie magiczną moc, był gotów złapać nadarzającą się okazję i utrzymać za wszelką cenę. W zeszłym tygodniu zadzwonił do szefa Tanake i umówił się na spotkanie. Miał jak zwykle szczęście, jego pomysł się spodobał, naczelny dyrektor wyraził aprobatę dla przyszłej współpracy z wydawnictwem, które mieściło się w pierwszej dziesiątce najlepiej prosperujących firm edytorskich. Złotej dziesiątce – jak mawiał Pierwszy. Więc jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, kontrakt mają w kieszeni, a on tym samym znajduje się na prostej drodze do skórzanego fotela i gabinetu z oknem. Nawet się nie zorientował, że podśpiewuje pod nosem najnowszy przebój, którym rozbrzmiewały wszystkie komórki w okolicy. „Co za idiotyczny tekst!”, pomyślał i niemal natychmiast zaczął nucić. Nieważne, że Aki zakwestionuje ofertę, nadmie z pogardą swoje pucołowate policzki. Istotna była wymowa cyferek na proponowanym kosztorysie. Świat miał swoją cenę, chociaż Haruki odkrył to stosunkowo niedawno, o wiele za późno, aby stanąć w czołówce wyścigu po sukces. Gdy znudziła go poprzednia egzystencja wypełniona pseudofilozoficznym bełkotem, brakiem drobnych w kieszeni i nieustannymi żalami ojca, postanowił stać się jednym z rynkowych produktów. Ostatecznie w ten sposób zerwał z wiecznie smętnymi i brzydkimi dziewczynami, o które nikt nie dbał, pustymi pokojami i nudą banałów powtarzanych w nieskończoność. Kiedyś, dawno temu, miał złudzenia i nadzieje – chciał zostać wybitnym, najlepszym na świecie pisarzem. Specjalizował się w powieściach graficznych, z których trzy napoczęte i niedokończone kazał oprawić. Wisiały teraz na wątłym jedwabnym sznurku nad kuchennym blatem, przypominając mu nieustannie, jakim był głupcem – naiwniakiem żywiącym złudzenia, że popłynie przez życie samotnie i pod prąd. Wszystkie czcze gadki o posłannictwie, przeznaczeniu, misji, indywidualności, która rozsadza ramy społeczne, umilkły po nakazie eksmisji. Całkowicie urwały się natomiast w momencie, gdy musiał z podkulonym ogonem wrócić do domu, w którym wiecznie zatroskana matka czekała na zapracowanego ojca, od zawsze pracownika średniego szczebla. Kiedyś go przerażało, że życie może zostać ograniczone do czekania, milczenia i cichego szumu rachunków kartkowanych w nieskończoność. Tak bardzo chciał wyrwać się z zaklętego koła ról społecznych i zostać kimś. Jego marzenia zatoczyły koło, gdy upokorzony wrócił w jedyne przyjazne progi. Po dwóch dniach miał dość cierpienia w oczach matki i bólu, który wyzierał z każdego słowa wypowiadanego przez ojca. „Swoją drogą ciekawe, jak w najprostsze pytanie o spędzony dzień ojcu udawało się wpleść wszystkie te żale”, kpił w myślach, ale wcale nie poprawiało mu to samopoczucia. Czuł się jak wyrzutek, hańbiąca skaza na dobrym imieniu szanowanych rodziców. Trzeciego dnia zaczął szukać pracy, wtedy z zaskoczeniem odkrył, że wydoroślał. Po dziesiątkach rozmów o wynagrodzeniu i innych rzeczach, od których tak długo udawało mu się uciekać, zrozumiał, że wszystko ma swoją cenę, nawet on, więc bez bólu podporządkował się panującym zasadom. Znalazł dobrze płatną pracę w prestiżowym wydawnictwie, awansował, poznał bogatą dziewczynę z dobrego domu. Miał mieszkanie, regularną pensję i dodatkowe premie. Kupował markowe ciuchy, jeździł taksówkami i już nigdy nie brakowało mu drobnych. Rodzice rozkwitli, ojciec pytał go za każdym razem, kiedy – już jako nie marnotrawny syn – raz na dwa miesiące wpadał do domu, jak mu się wiedzie, i widać było, że nareszcie jest z niego dumny. Haruki nie tęsknił za dawnymi czasami, zdążył się przyzwyczaić do nowego, w opinii wszystkich lepszego życia. Ostatnia pamiątka z przeszłości, rysunki rozwieszone pod sufitem, miała mu przypominać o tym, kim by się stał, gdyby w końcu nie posłuchał głosu rozsądku. Zadowolony z siebie wszedł przez oszklone drzwi, kątem oka dostrzegając godzinę na ogromnym zegarze wiszącym nad stanowiskiem ochrony. Było później, niż się spodziewał – dochodził kwadrans po 14. Drzwi windy otworzyły się z cichym brzęknięciem. Ludzie ściśnięci jak sardynki w puszce powinni wyjść gwarną gromadą na korytarz, żeby udać się na zasłużony lunch. Taki był naturalny porządek rzeczy i nie było w nim miejsca na pojawienie się znikąd fali białego pyłu. A ona z kolei nie miała prawa zasypać korytarza fragmentami martwych ciał spowitych obłokiem popiołu niczym przezroczystym całunem. Bezmyślnie zapatrzył się na mozaikę zastygłych śmiercionośnych ostrzy, jakby oglądał film puszczony na zwolnionych obrotach, a to były tylko roztrzaskane fragmenty konstrukcji, które zawisły w powietrzu niczym surrealistyczne gilotyny. W końcu jakaś cząstka umysłu kazała mu odsunąć się z zasięgu rażenia metalowych i szklanych elementów, chociaż błyszczące w nich refleksy były niemal urzekające.\nROZDZIAŁ IVDROGA DO AFRYKIDroga opuszczała gęsty las, rozciągający się przez setki kilometrów, żeby otworzyć się na niewielką równinę. Szeroka, doskonale utrzymana szosa odbijała w bok tuż koło drewnianej tabliczki z napisem „Witajcie w Angels Rock, mieście liczącym 2874 mieszkańców”, na której ktoś mazakiem dopisał „+1”. Dalej było już tylko gorzej. Wśród perfekcyjnie przystrzyżonych żywopłotów migały pastelowe domki jak z bajki, po chodnikach spacerowały uśmiechnięte matki, pchając przed sobą kolorowe wózki. Na okrągłym ryneczku oprócz trzech niewielkich sklepów i jednej restauracji w oczy rzucał się doskonale utrzymany klomb otaczający wyjątkowo paskudną rzeźbę przedstawiającą anioła z rozpostartymi skrzydłami. To było wielkie nic pośrodku jeszcze większego niczego. Zagubiona osada, zaledwie kropka na mapie Arizony, kraina szczęśliwości, spokoju i niebotycznej nudy. Niemniej jednak miasteczko miało swoją historię oraz dumnych z niej mieszkańców. I muzeum. Swego czasu prowadziła je bibliotekarka, ale wraz ze wzrostem dochodów władze – w postaci rady złożonej z burmistrza, szeryfa i dyrektora szkoły – postanowiły stworzyć nowe, prestiżowe stanowisko kustosza. Dlaczego wybrano właśnie mnie – nie mam pojęcia. Muzeum mieściło się w neokolonialnym budynku zajmowanym przez radę i bibliotekę. Były to cztery spore sale, duma mieszkańców i największa atrakcja, którą przy szczęśliwych wiatrach odwiedzało może trzech turystów w roku. Środek aż pękał od eksponatów, lecz wszystkie były monotematyczne – w końcu było to muzeum aniołów. Pokazała mi je zasuszona bibliotekarka z zaciśniętymi ustami i oczami ciskającymi wściekłe błyski. Oczywiste stało się, że gdy tylko wjechałem swoim rozklekotanym volvo na rynek, natychmiast zyskałem jednego zaprzysięgłego wroga – pozbawioną prestiżu i dodatkowych dochodów byłą kustoszkę sterty niebywałych, gwałcących dobry smak eksponatów. Po wylewnych powitaniach i wielu wymuszonych uściskach dłoni postanowiłem uciec stamtąd najszybciej jak to tylko możliwe. I w ten sposób, ku własnemu zdumieniu, rozpocząłem karierę naukową. Udało mi się zdobyć akceptację dla autorskich projektów, pierwszy z nich dotyczył badania wpływu Indian na sztukę i kulturę okolicy. Temat ciekawy, powstała z niego całkiem interesująca wystawa, która odwiedziła nawet Phoenix, tyle że na miejscu, w słonecznym Angels Rock, nie znalazło się dla niej miejsca, ponieważ mieszkańców oburzył i zdegustował pomysł, by stare, szacowne eksponaty zapakować w czeluście magazynu i postawić na ich miejsce coś, co można byłoby nareszcie bez przesady nazwać sztuką. Podczas badań natknąłem się na zapomniane naskalne ryty przedstawiające ilustracje do zaginionych legend i mitów. Na ich podstawie po licznych konsultacjach wydałem własnym nakładem niewielką książeczkę, w której próbowałem dokonać interpretacji występujących symboli. Po jej publikacji zaczęły do mnie spływać dziesiątki listów opisujących podobne znaleziska i podpowiedzi, jak należałoby je właściwie odczytywać. Każdy z piszących miał własną koncepcję i pomysły, każdy wdawał się ze mną w polemikę. Po tej lekturze z zaskoczeniem odkryłem, że ludzie zaczynają we mnie widzieć swego rodzaju autorytet. Coraz mniej zadowolona z mojej pracy rada miasta, która z niechęcią przyjmowała badania niedotyczące aniołów ani ich roli w powstaniu i historii osady, dała mi ostateczny bodziec do działania. Wysłałem na konkurs kolejny projekt, chociaż tym razem nie liczyłem na sukces, bo pomysł wydawał się z góry skazany na niepowodzenie. Temat był jednak niesamowity – „Współczesne malarstwo naskalne. Kontynuatorzy czy naśladowcy”. Miejsce badań jak najbardziej odległe od Angels Rock – północna Afryka. I dzięki kilku czynnikom, które zadziałały na moją korzyść (komisja doceniła to, że do badań chciałem zaangażować własne środki finansowe, a prawo do wszelkich publikacji czy opracowań scedować na uniwersytet), uzyskałem wymarzoną dotację. W samą porę. Wiadomość o tym zastała mnie pogrążonego w całkowitej apatii. Mała osada powoli wysysała ze mnie duszę i usypiała umysł wygodną egzystencją. Przeszedłem właśnie przez próg trzydziestki, może dlatego błogie prowincjonalne życie zaczynało nabierać uroku. Udało mi się poderwać sympatyczną dziewczynę i razem w długie wieczory powoli zbliżaliśmy się do punktu, w którym należało rozpocząć budowę własnego domu. List z uczelni był gromem z jasnego nieba. W ciągu następnych dni miałem zmienić miejsce zamieszkania, klimat i otoczenie. Leciałem do Afryki. O bezmiarze mojego otumanienia może świadczyć to, że gdy dostałem tę wiadomość, przez chwilę zastanawiałem się, czy nie zrezygnować. Ale rozterki trafiły szczęśliwie na wieczór, kiedy Anne, siedząc z podkulonymi nogami na kanapie, czytała magazyn wnętrzarski. Właśnie wtedy posunęła się o krok za daleko. – W naszym salonie nie będzie koloru brązowego. Wiesz przecież, że go nienawidzę. Spojrzała na mnie, szukając aprobaty, oczywiście najlepiej przytwierdzonej do diamentowego pierścionka. Tymczasem zupełnie nie byłem gotów na rozmowy o przyszłym domu, który dla niej z dnia na dzień stawał się coraz bliższy rzeczywistości. Zwykła rzucona luźno uwaga o poważnych konsekwencjach. Jeśli zostanie zignorowana, wywoła niepokój i spekulacje, dlatego nie pozostało mi nic innego, jak wypowiedzieć własną kwestię. – Lecę na rok do Afryki – zakomunikowałem spokojnie. Popatrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami, w których zamigotały szkliste błyski.– Do Afryki? – powtórzyła, jakby nie zrozumiała oczywistego przekazu.– Tak – odpowiedziałem, zupełnie nieprzygotowany na konfrontację z jej marzeniami roztrzaskującymi się w drobny mak.„Nie będzie słodkiego domku bez brązowych zasłon!!”, krzyczało jej pełne wyrzutu spojrzenie.– Dlaczego mi to robisz?! – Łamiący się głos plus ciche łzy były ostatnim argumentem.Chciałem odpowiedzieć: „A dlaczego nie?”, ale postanowiłem nie przeciągać struny. W końcu zasługiwała na konkretne wyjaśnienia zamiast wywodu o tym, że nie jestem jeszcze gotowy do założenia rodziny. – To dla mnie wielka szansa, klucz do kariery… I się zaczęło. Z impetem rozpędzonej ciężarówki wjechały wszystkie pytania, które od pewnego czasu wisiały w powietrzu: „Czy ty mnie w ogóle kochasz? Myślisz tylko o swojej karierze, a gdzie w tym miejsce dla mnie? Czym był dla ciebie nasz związek?” – oraz setka podobnych. Nie chciałem kłamać, więc – w swoim mniemaniu ostrożnie – próbowałem omijać zastawione pułapki. Podróż życia rozpocząłem tego samego październikowego wieczoru 2013 roku w przydrożnym motelu, gdzie musiałem szukać noclegu po zakończeniu zbyt – jak na mój gust – szczerej rozmowy. Następnego dnia spakowany i szczęśliwy ruszyłem w dalszą drogę – tak bardzo podobało mi się w Angels Rock.\nROZDZIAŁ VEMILIAZe snu wyrwało ją przeczucie, że coś jest nie w porządku. O tym, jak bardzo, przekonała się, gdy otworzyła oczy i spojrzała na zegar. Migające cyfry wyrwały ją z łóżka szybciej, niż zrobiłby to natrętny dźwięk budzika. Spanikowana nie zdążyła się napić kawy, o śniadaniu nie wspominając. Wybiegła z domu po pobieżnej toalecie, głodna i nieuczesana, wewnętrzny głos wrzeszczał i ostrzegał, lecz spojrzenie na zegarek wymagało odwagi, której jej zabrakło. Poranek był zimny. Głuchy stukot jej nowych butów tonął w gęstej porannej mgle, tak charakterystycznej dla nadchodzącej jesieni. Spieszyła się, bo w razie spóźnienia czekała ją kolejna rozmowa na temat dyscypliny pracy. Na samą myśl o tym poczuła suchość w ustach. W dzieciństwie marzyła, żeby zostać nauczycielką. Mądrzy wielowiekowym doświadczeniem Chińczycy uważają – i musiała się z nimi w tej kwestii zgodzić – że prawdziwym przekleństwem jest dopiero spełnienie pragnień. W jej przypadku tak się właśnie stało. Od sześciu lat uczyła sztuki i historii, najpierw w prestiżowym liceum, skąd odeszła w atmosferze skandalu, później w znacznie mniej prestiżowej podstawówce. I tak miała szczęście, że w ogóle dostała pracę, środowisko nie mogło jej wybaczyć romansu, który nawiązała trochę z naiwności, przede wszystkim jednak ze strachu przed samotnością. Związek – oczywiście – okazał się porażką, ale pamięć wśród „znajomych” o tym, jak doprowadziła do rozpadu doskonałe małżeństwo, zmusiła ojca do porzucenia własnych dzieci i obnosiła się oficjalnie z kochankiem, podobnie jak odór plotek została przy niej na zawsze. Z drugiej strony… Właściwie nikogo nie interesowała druga strona, fakty były jednoznaczne, więc nikt nie zapytał, co tak naprawdę zdarzyło się między nią a Michałem. Spotkali się, ona – zagubiona, nieśmiała, on – czarujący, szarmancki, gotów w każdej chwili służyć wsparciem i pomocą. Znajomość kwitła, więc w naturalny sposób doszło do zwierzeń, wtedy opowiedział jej o katastrofie, jaką od lat było jego małżeństwo. Ożenił się zbyt młodo z kobietą, która w ogóle nie doceniała jego starań, a razem z dwojgiem dzieci pojawił się chłód. Odsunęli się od siebie, dla dobra synów wybierając życie na pokaz, taki stan rzeczy trwał latami. Aż… spotkał ją. Zakochała się w nim bezgranicznie, uważała, że jest niemal ideałem. Romantyczny, namiętny, nieco szalony i przede wszystkim nieszczęśliwy. Po długiej walce ze sobą pocieszyła go, dała to, czego skąpiła mu ta druga – ciepło, miłość i zaufanie. Niestety, idylla trwała krótko, bo spod maski anioła wypełzł rozkapryszony, żądny uwagi egocentryk. W ten sposób znalazła się w potrzasku, dla niej zostawił rodzinę, dlatego teraz oczekiwał służącej, niewolnicy i kochanki w jednym. W zamian dostawała ledwie cień poprzedniego zainteresowania, pan i władca nakazywał – jej pozostawało czekać. Znalazła w sobie dość siły, aby przerwać ten chory układ, zanim zupełnie się pogubiła. Pożegnała się nie tylko z nim, lecz także z nadzieją na miłość oraz pracą, w której spotykaliby się codziennie. Jedyne, co oprócz zszarganej reputacji wyniosła z poprzedniej szkoły po pięciu latach, to niesmak do siebie i żal. Od tamtej pory rutyną starała się zagłuszyć frustrację i poczucie klęski. Kolejne dni poświęcała czynnościom bez znaczenia, jakby chciała bezproduktywną krzątaniną wypełnić pustkę. Z uporem starała się walczyć, choć codzienność – jej własny demon – dotkliwie uzmysławiała miałkość takiej egzystencji, w której samo przetrwanie uznaje się za sukces. Jak na trzydziestoletnią kobietę osiągnęła wszystko i nic, jej życie prywatne leżało w gruzach przysypane wielocentymetrową warstwą popiołu rozwianych marzeń i niespełnionych obietnic. Gdzieś po drodze porzuciła nadzieję na znalezienie drugiej połówki, trochę później na wspólne życie u boku przyzwoitego partnera, w ten sposób pogodziła się z ponurą perspektywą samotności. A czas płynął powoli, grzęznąc na mieliznach jednakowych dni. Tak minął rok. Udało jej się znaleźć pracę w innej szkole, dzięki czemu powoli odcinała się od przeszłości, która jednak nie pozwalała o sobie zapomnieć. Emilia nie zdawała sobie sprawy, że nadal jest tematem dnia, bo ciągnął się za nią smród skandalu, a miasto nie było na tyle duże, żeby takie błędy zostały wybaczone. Plotka o karygodnym romansie wyprzedziła ją, zanim na dobre przekroczyła próg nowego życia. Pewnie dlatego nie spotkała tu żadnej bratniej duszy. Nie pomogły jej także przyklejone na wstępie etykietki – ambitnej pupilki dyrektorów, zadzierającej nosa pani z liceum, zwolnionej, zdegradowanej, przegranej – idealnego obiektu do skanalizowania własnych frustracji. Winę za ten stan rzeczy ponosiły obie strony, bo ona również w żaden sposób nie ułatwiała ludziom prób nawiązania bliższych kontaktów, od razu narzucając dystans, który sprawiał, że nikt nie miał prawa zbliżyć się do zasieków wzniesionych między nią a światem. W zasadzie było jej to na rękę, w końcu odnalazła namiastkę spokoju, do momentu… Właśnie wybiła ósma, gdy zdyszana wpadła na szkolny korytarz. Wystarczyło jedno spojrzenie na mężczyznę stojącego pod ścianą, by ten źle rozpoczęty dzień zaczął wyglądać jeszcze gorzej. Wicedyrektor ironicznie zmierzył ją wzrokiem ukrytym za modnymi młodzieżowymi okularami, usta miał rozciągnięte w nieprzyjemnym fałszywym uśmiechu. Na tacy przyniosła mu tych kilka drogocennych minut, kolejny pretekst do nagabywania. Właśnie tego się obawiała po ostatniej rozmowie, którą przeprowadzili. Rozmowie niebezpiecznie zbaczającej w zakazane rejony. Tysiące razy, wracając do niej pamięcią, wyobrażała sobie, że odpowiada asertywnie i stanowczo, ale to wszystko działo się wyłącznie w jej głowie, bo tamtego dnia tak naprawdę zachowała się niczym spłoszona dwunastolatka.– Ma pani wiele uroku oraz ciepła – powiedział wtedy, ale jego śliski uśmiech i lepkie spojrzenie mówiły więcej niż słowa. – Uczniowie i współpracownicy na pewno docenią te walory. – Oczy mu zalśniły. – Ze swojej strony życzyłbym sobie, by pani dobra wola i moja chęć niesienia pomocy spotkały się w tym samym punkcie. Wtedy nasze kontakty staną się – znacząco zawiesił głos – owocne.Wstał i podszedł blisko – zdecydowanie za blisko – aż poczuła zapach taniej wody po goleniu i potu.– Proszę zostawić w sekretariacie swój numer telefonu – sapnął tuż nad jej uchem. – Zdarzają się różne sytuacje… Nie powiedziała nic, nie zerwała się oburzona, na kawałku kartki zapisała numer i podała lekko drżącą dłonią.W głębi duszy wiedziała – od momentu, gdy ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy – co mu naprawdę chodzi po głowie. Przedstawiła się i uśmiechnęła, on także odpowiedział uśmiechem, który wyglądał sztucznie, jakby jego wiecznie spocona czerwona twarz napięła się w nienaturalnym grymasie. Po tym spotkaniu pozostały jej w pamięci mysie oczka próbujące przewiercić ją na wylot, czuła, że obserwował ją niczym drapieżnik swoją ofiarę. Zaczęła się bać. Gra się rozpoczęła – nieuchronna i zbyt oczywista, z przewidywalnym zakończeniem. Konsekwentnie unikała wszelkich spotkań z nim i całym gronem. Na przerwach zamykała się w klasie, pod byle pretekstem urywała się z imprez, znikała zaraz po konferencjach, odmawiała wspólnych wypadów, aż zaczęło jej brakować wymówek. W ten sposób do długiej listy „zbrodni” dołączyły zarozumialstwo, pycha i pogarda wobec współpracowników. Za plecami nazywana „jaśnie panią” nauczyła się, że tylko w cieniu jest bezpieczna. Teraz znowu stał przed nią – z tym samym uśmiechem, z tymi samymi świdrującymi małymi oczkami, taksował ją bezczelnie. Niemal przebiegła koło niego, usprawiedliwiając się niezrozumiale. Wiedziała jednak, że to nie koniec. I miała rację. Kartkę wręczyła jej woźna kilka minut po rozpoczęciu lekcji. Starannym, lekko pochyłym pismem poinformował ją, że po jej zajęciach oczekuje spotkania w celu wyjaśnienia przyczyn spóźnienia. W duchu przeklinała złośliwość losu, który najwyraźniej się na nią zawziął. Czasem przychodziło jej do głowy, że to nie los, tylko jakaś cząstka własnego paskudnego charakteru prowokuje wszystkie te działania, które przynoszą wyłącznie katastrofy. Taka niezarejestrowana, przekorna komórka w mózgu bawiąca się jej kosztem. – Wszystko w porządku? – pyta i słysząc odpowiedź twierdzącą, wywraca wszystko do góry nogami. Tak dla zasady. Dzięki niej znowu – przez idiotyczne spóźnienie – była bliska utraty kontroli nad własnym życiem. Godziny ciągnęły się w ślimaczym tempie, pędząc jednocześnie na złamanie karku, kolejne lekcje wydawały się snem, nie potrafiła ukryć zdenerwowania, przez cały czas układała w głowie scenariusz przyszłej rozmowy. Po ostatnich zajęciach zaczęła się powoli zbierać, robiła wszystko, aby to „powoli” przeciągać jak najdłużej. Wzięła swoje rzeczy i pakując papiery do torebki, namacała skarb – zmiętą paczkę papierosów. Co prawda, starała się rzucić palenie, ale kojący wpływ nikotyny teraz mógł być niezbędny, by przy konfrontacji zdołała zachować zimną krew. Okryła się kurtką i wyszła na dwór. Nieformalna palarnia mieściła się za rogiem budynku, tam niewidoczni z okien klas niepoprawni nałogowcy mogli na przerwach puścić dymka. Uczniowie udawali, że o niej nie wiedzą, nauczyciele – że wychodzą zaczerpnąć świeżego powietrza. Wszyscy byli szczęśliwi. Tym razem nie spotkała tu nikogo, co jej w gruncie rzeczy odpowiadało. Oparła się o mur i z przyjemnością zaciągnęła dymem. „Boże – pomyślała – jak mi tego brakowało”. Osłonięta od wiatru ścianą budynku nagle usłyszała huk zderzenia i rozdzierający uszy pisk. Zachowała się wtedy jak każdy normalny człowiek. Wyjrzała, żeby zobaczyć, co się stało, i w ten sposób popełniła najpoważniejszy błąd w swoim życiu. Rozpędzony samochód dostawczy nie zdołał wejść w zakręt, tylko odbił się od krawężnika. Zarzuciło go i z całej siły tyłem uderzył o rusztowanie otulające dziesięciopiętrowy blok. Plątanina rur i platform zajęczała i przez chwilę wydawało się, że heroicznym wysiłkiem wytrzyma uderzenie. Ludzie zaczęli krzyczeć, gdy niemal niezauważalne drżenie przebiegło po stalowym kręgosłupie. Wtedy dwie rury podtrzymujące dolną platformę ugięły się, całe rusztowanie pochyliło się lekko na bok. Towarzyszył temu przeciągły skowyt metalu, który wyrywał śruby, rozszarpywał połączenia i łamał słabsze podpory. Gapie rozpierzchli się w panice, każdy szukał miejsca, gdzie mógłby się schronić przed nieuniknionym. Wyglądało na to, że konstrukcja zapadnie się w sobie i uderzy o sąsiedni budynek, ale tak się nie stało. Przeważył bok, który położył się pierwszy i pociągnął za sobą resztę. Z ogłuszającym rzężeniem piętrowa konstrukcja złożyła się niczym domek z kart, a na drogę spadł metalowy deszcz. Rusztowanie runęło na szkołę. „Matko Boska!”, pomyślała i gardło ścisnął jej czysty, zwierzęcy strach. Wbrew logice rzuciła się w stronę wejścia, chciała zatrzymać wychodzące dzieci, aby nie dopuścić do tragedii. Nawet do głowy jej nie przyszło, że obserwujący wypadek z wnętrza budynku zatrzasnęli drzwi, więc nikomu – oprócz niej – nie zagrażają walące się z hukiem elementy. Zrozumiała to zdecydowanie za późno. Desperacka próba zasłonięcia się przed gradem pocisków nie powiodła się i Emilia spojrzała prosto w oczy srebrzystemu przeznaczeniu. Stalowe pręty wycelowane prosto w nią zawisły nad ziemią błyszczącą girlandą. Powinny spaść, bo przecież takie było prawo grawitacji. Nieuchronne…\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ziarna_czasu-ebookRO/p95207i149659" target="_blank" title="Ziarna czasu [Artur K. Dormann] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ziarna czasu [Artur K. Dormann] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Copywriting⋆Teksty⋆Tłumaczenia⋆Zleć za Darmo na Zlecenia24.pl©\nZlece tłumaczenia z niemieckiego, rosyjskiego i angielskiego\nZlecę tłumaczenie na język polski tekstów\nDo przygotowania są materiały:\naudio i video (opracowanie napisów, a nasz techniczny umieści na nagraniu)\nRozpoczęcie od: 15.05.2021 - pozostało 9 dni\nOpis projektu internetowego pod kątem świadomości marki\nZlecę Tekst opisujący cały projekt, jego cel oraz przede wszystkim jego funkcjonalność i korzyści jakie ma dawać.\nTekst, który ma opisywać jak najklarowniej i ciekawie cały projekt przeglądarki internetowej.\nTekst, który jako dana marka będziemy mogli zamieścić na blog... więcej\nStworzenie ok. 150-200 pytań z branży produkcji filmowej\nPoszukiwany ktoś na wzór copywritera/reżysera filmowego, który wymyśli serie pytań do nowopowstającej książki.\nok. 150-200 sztuk pytań z branży filmowej - książka w formie pytań i odpowiedzi\nWięcej info na priv. lub tel więcej\nTłumaczenie opisów produktów i kategorii na Niemiecki\nZlecę tłumaczenie opisów produktów i kategorii w sklepie internetowym o tematyce zwierzęcej ok 60 opisów po 6000 zzs.\nTłumaczenie z języka polskiego na niemiecki. więcej\nWybranie 100 słów kluczowych dla wpisów na bloga\nZlecę wybranie 100 słów kluczowych dla wpisów na bloga. Udostępniam konto płatnego narzędzia do wyszukiwania fraz (np. na podstawie frazy bazowej "sofa" narzędzie zwraca frazy takie jak "sofa do spania", "sofa rozkładana" itp.). Należy zastosować filtry (podam szczegóły) i wybrać odpowiednie... więcej\nRozpoczęcie od: 14.05.2021 - pozostało 8 dni\nZlecę napisanie, opracowanie szablonu oferty. Interesuje mnie oferta ciekawa, oryginalna, skuteczna. Oferty pisane przez naszą firmę opierają się głownie na zapytaniach ofertowych przesyłanych przez zainteredsowane firmy, osoby. Zazwyczaj jedynym kryterium wyboru oferty jest cena. więcej\nWyredagowanie ogłoszenia o pracę\nZlecę wyredagowanie dwóch ogłoszeń o pracę z branży IT więcej\nRozpoczęcie od: 13.05.2021 - pozostało 7 dni\nTłumaczenia gry karcianej- z PL na Angielski\nPoszukuję osoby/ osób, które przetłumaczą karty do gry z pytaniami z jezyka polskiego na angielski\n- około 500 pytań i krótkich poleceń zdań ( pytania czasem maja tlyko trzy-cztery słowa czasami cale troche dłuzsze zdanie)\n- 6 razy instrukcja ( 3/4 strony A4... więcej\nTłumaczenia gry karcianej- z PL na Holenderski\nPoszukuję osoby/ osób, które przetłumaczą karty do gry z pytaniami z jezyka polskiego na holenderski\nZlecę napisanie biografii (nietypowej) Ghostwriterce. Szczegóły podam w wiadomości prywatnej. więcej\nprzygotowanie tekstu o targach\nZlecę pilnie przeredagowanie tekstu z istniejących materiałów na 1,5 stronnicowy artykuł w Wordzie.\nPoszukuje także osoby do stałej współpracy w tym zakresie.\nTeresa M. więcej\nCopywriting - stała współpraca - artykuły blogowo-reklamowe\nZlecę napisanie serii artykułów blogowych dla branży gastronomicznej wraz z reklamą naszych usług w niektórych artykułach w serwisie pod kątem SEO. Długość tekstu 2000-6000 znaków. Treść artykułu musi być unikalna.\n10-15 zł za 1000 znaków zależne od jakości napisanego artykułu.więcej\nedycja opisów produktów\nZlecę edycje opisów produktów na sklepie rcekspert.pl, wskazanych przeze mnie produktów.\nProszę o próbkę przykładowego produktu:\noraz wycenę za opis. więcej\nRozpoczęcie od: 10.05.2021 - pozostało 4 dni\nContent Mamager pisanie bloga raz w miesiącu po angielsku\nZlecę pisanie contentu na moją stronę (język angielski wymagany). Cena do ustalenia. więcej\nWszystkie ręce na pokład, bo mistrz redakcji poszukiwany!\nDoba ma tylko 24 godziny, a ja mam jedynie dwie ręce, zatem naturalną koleją rzeczy jest rozpoczęcie poszukiwania wsparcia (chyba, że ktoś ma patent na klonowanie ;)).\nOsoby, którą absolutnie rażą błędy - wszelkiego rodzaju, źle postawione przecinki oraz... więcej