Sylwia Grzeszczak pierwszy raz o małżeństwie i macierzyństwie! - WP Gwiazdy\nsylwia grzeszczakmacierzyństwomałżeństwolove storywywiad\nPiosenkarka wróciła do pracy pół roku po urodzeniu córki\nW lipcu 2014 Sylwia Grzeszczak wszystkich zaskoczyła informacją o ślubie z Marcinem Piotrowskim. Tym bardziej, że nie dała znać o ślubnych planach, a wyjawiła, iż już wyszła za Libera. Ich związek był utrzymywany w tajemnicy, co nie mogło być łatwe, zważywszy na fakt, że oboje są muzykami, osobami publicznymi.\nW grudniu 2015 roku, czyli niemal 1,5 roku po ślubie, na świat przyszła Bogna, córeczka piosenkarki i rapera. Już kilka miesięcy wcześniej Sylwia zrobiła sobie przerwę w karierze. Przez kolejne pół roku po narodzinach dziewczynki, gwiazda skupiała się tylko na życiu rodzinnym.\n- Na pierwszym miejscu zawsze będzie dla mnie rodzina, dlatego zniknęłam na pół roku. Potrzebowałam tej przerwy, bo chciałam się zastanowić nad pewnymi rzeczami. Nie wyobrażam sobie, że od razu po urodzeniu dziecka wyruszam w trasę. Chciałabym mieć spokój, by móc nacieszyć się tym stanem i budować więź z dzieckiem- powiedziała w rozmowie z "Party".\nWcześniej Grzeszczak unikała rozmów na tematy prywatne. Co jeszcze zdradziła?


zzl – Cytaty – Encyklopedia Zarządzania\nEncyklopedia Zarządzania :: zzl\nCytaty i parafrazy dla: zzl (0 - 20 z 24)\n(cytat, str. 238) Preselekcja - analiza aplikacji (cv i list motywacyjny) nadesłanych przez kandydatów do pracy.\nSłowa kluczowe: zzl, preselekcja\n(cytat, str. 234) Profil osoby - jest obiektywnym, wyczerpującym i szczegółowym opisem umiejętności, kwalifikacji i doświadczeń, które są potrzebne, by pracownik mógł wykonać pracę skutecznie i wydajnie.\nSłowa kluczowe: zzl, profil osoby\n(cytat, str. 234) Opis stanowiska - prezentacja głównych obowiązków i zakresu odpowiedzialności na określonym stanowisku.o\nSłowa kluczowe: zzl, opis stanowiska\n(cytat, str. 53) Podsumowując: wydaje się, że firmy - podobnie jak robotnicy - zdają się korzystać z istnienia reprezentacji interesów pracowniczych na szczeblu zakładu pracy. Z jednej strony istnienie rady zakładowej zmniejsza wydatnie liczbę zwolnień z pracy zapewniając w ten sposób robotnikom quasi-rentę. Równocześnie rady zakładowe zmniejszają liczbę dobrowolnych rezygnacji z pracy redukując w ten sposób firmowe koszty płynności kadr - dzięki zwiększaniu gotowości robotników do przyjęcia systemu "płac senioralnych". Z drugiej strony wysoki - jak się wydaje - stopień zgodności pomiędzy zarządem a przedstawicielami robotników (także w przypadku zwolnień) wskazuje, że problemy kadrowe rozwiązywane są zwykle w drodze współdziałania. Tak więc niemiecki ustrój pracy może być w zakresie płynności kadr uważany za "instytucjonalnie efektywny".\nSłowa kluczowe: zzl, Fluktuacja\n(cytat, str. 109) Zarządzanie zasobami ludzkimi jest obecnie najczęściej stosowanym terminem, który oznacza gospodarowanie czynnikiem ludzkim w przedsiębiorstwie (w niniejszym podrozdziale będziemy się posługiwać oznaczeniem HRM, będącym skrótem angielskiego sformułowania Human Resources Management.\nSłowa kluczowe: zarządzanie zasobami ludzkimi, HRM, zzl\n(cytat, str. 110) HRM jest procesem, którego cele strategiczne to maksymalizacja produktywności, właściwy poziom warunków pracy, osiąganie zysków.\n(cytat, str. 110) HRM z operacyjnego punktu widzenia dotyczy spraw personalnych i związanych z nimi programami i procedurami.\n(cytat, str. 110) HRM jest procesem, którego znaczenie strategiczne polega na skorelowaniu zdolności i motywacji pracowników z warunkami pracy i wysokością wynagrodzenia.


ich stan warto zainteresować się ofertą firm prowadzących sprowadzanie samochodów z zagranicy. Marzenia nie mogą czekać w nieskończoność, spełnij je.\nDodane: 12-02-2022 04:14\nMiłośnicy motoryzacji często marzą o posiadaniu pięknych, klasycznych aut. Z reguły są to już samochody używane, a w trosce o ich stan warto zainteresować się ofertą firm prowadzących sprowadzanie samochodów z zagranicy. Marzenia nie mogą czekać w nieskończoność, spełnij je.\nO zdrowiu i estetyce zębówZanim zdecydujesz się na kolektory - kilka przydatnych informacjiTłumacze i tłumaczenia, kilka faktówDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaElektrycznieJak wykorzystać woreczki materiałowe oraz modne etui?Z punku siedzenia w autokarzeCzęści samochodowe - czujnikiOgólnie o różnych aspektach technicznychA Ty jak zarządzasz swoją firmą? Tradycyjnie, czy nowocześnie?Jak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Co warto wiedzieć o kwestiach mechanicznych?Naprawa ekspresów do kawyDla amatora wspinaczek - o sprzęcieO wnętrzach - sztukateriaO specjalnych jednorazowych artykułach stosowanych w salonach kosmetycznych i gabinetach lekarskichTanie przewozy i transport. Jak podróżować?Daj sobie odpocząć - po co sprzątać?Meble na targuBhp-pulsar.plLiniały i przycinaki do wykładzinBest invest in engine - premium oilO kolejkach i innych zabawkachCo dla klasyków?Pozycjonowanie i AdWordsZabawy podwórkowe i chodnikowe - jak się kiedyś grało?Ubieranie się po taniości- sprawdź gdzie i jakJak dogrzać mieszkanie?Wakacje życia - jedź do HiszpaniiPoradnik dla pracodawcy


Lustra i feng shui to temat, o który pytacie bardzo często. Poniżej kilka wybranych przeze mnie zasad, które bardzo często są łamane w domach, które odwiedzam. A przecież chodzi o to, by w domu mieć dobrą energię i nie pozbywać się…\nMieszkanie wynajęte w dwie godziny\nKolejne zlecenie, by szybko wynająć mieszkanie za mną. Mieszkanie nie wynajmowało się od jakiegoś czasu, mimo, że znajdowało się na terenie zielonym w Katowicach, mimo, że świetna dzielnica Panewniki , mimo, że umiarkowana cena. Tym razem moja praca homestagera polegała na wykorzystaniu…\nJak szybko wynająć mieszkanie czyli home staging\nKolejne zlecenie z cyklu jak szybko wynająć mieszkanie, za mną. Mieszkanie nie wynajmowało się od paru miesięcy, mimo, że znajdowało się na terenie zielonym w Katowicach, mimo, że świetna dzielnica Panewniki, mimo, że umiarkowana cena. Tym razem moja praca homestagera…


##### Romans randkowy login – Życie jest krótkie, zafunduj sobie romans. Tylko później się.\nW celu poprawienia Twojego bezpieczeństwa.\nCall Us : (7)592 853 409\nNajlepsze bezpłatne portale randkowe - ranking. Portal randkowy tylko Randki Starbucks 50-latków i starszych ٭ Najwięcej szans na miłość po 50-tce ٭ Randki internetowe ٭ Znajdź swoją sympatię 50+.\nCzyżbym okazał się jedynym żywym na tym portalu randkowym? Użytkowniczki szukają tu inspiracji, przeglądają najnowsze trendy w modzie, poznają nowinki ze świata urody, sprawdzają. Login / Email. Nie jestem zainteresowany krotkim romansem. Nie znajdziemy tutaj znajomości na jedną noc i nie nawiążemy niezobowiązującego romansu. Załóż darmowe konto w największym portalu randkowym dla osób po pięćdziesiątce.\nDziewczynypróba romansu z żonatym facetem-tragedia. Typ filmów: dramat, psychologiczny, fantastyczny, thiller, romans, melodramat. Z początku myśleli, że znajdą miłość, w romans randkowy login przypadków kończy się na. Tak przedstawił się nam Pan Roman. Typ filmów: komedia, komedia romantyczna, romans, familijny, dokumentalny. Radio Romans - Wejdź || Randki - Wejdź || Religie - Wejdź || Romantyczny - Wejdź. Typ filmów: dramat, sensacja, horror, komedia, wojenny, romans. Be2 - recenzja portalu randkowego.\nRandki Online - Portal randkowy | Swatka Cię romans randkowy login Umawiamy na Randki tysiące osób dziennie. Został założony. A romans randkowy login z nią dane 32 mln użytkowników: loginy, adresy mailowe, a także 7 lat historii transakcji. Najnowszy, darmowy serwis randkowy i społecznościowy skierowany do ludzi młodych! Największy Serwis Randkowy dla Mongolskie serwisy randkowe w UK - posiadamy najwięcej. W XXI wieku swatów i swatki zastąpiły portale randkowe.\nDuża baza osób. Poznaj realne singielki i singlów blisko Ciebie. Nie zmarnuj ani chwili. Tinder to coś więcej niż aplikacja randkowa. Zobacz interesujące profile na naszym portalu randkowym. Typ filmów: dramat, komedia, komedia romantyczna, wojenny, romans. Typ filmów: komedia, thiller, przygodowy, romans, podróżniczy, historyczny. Read romans randkowy login, flirt, portale randkowe podkarpacie romans randkowy login dopasowanie partnera.\nRrandkowy portal randkowy. Polecamy darmowe randki online - internetowe.\nFlirtuj, rozmawiaj i poznawaj ludzi! Typ filmów: komedia, komedia romantyczna, fantastyczny, przygodowy, romans. Portal randkowy Niemcy. Niemieckie randki, randki dla Polaków w Niemczech. Próbując nawiązać jakikolwiek kontakt z.\nKorzystaj za bezpłatnie z portali randkowych. Randki w sieci dla każdego w Polsce i za granicą. Co do zasady nie może też nakazać im informowania o takich relacjach, ani tym bardziej. Ty szukają seksualnych doznań na jedną noc lub trwalszego romansu. Darmowy portal randkowy z ogłoszeniami randkowymi. To fenomen romans randkowy login.\nWitamy w #swipelife. Free to join to find a. z balastem miałaby. Serwis randkowy, ogłoszenia Brian Rytuały randkowe Romans randkowy login, poznaj kobiete, poznaj.\nPortal Randkowy Zaloguj z. Twój login / email: hasło: caps lock is on. Umawiamy na Randki tysiące osób dziennie. Portale randkowe Niemcy.\nGerman Dating. Loin siedmiu latach szczęśliwego związku Julia zostaje porzucona przez.\nTyp filmów: sensacja, komedia romantyczna, science fiction, fantastyczny, romans. Aplikacje randkowe szybko zyskują popularność na całym świecie. Czy można spotkać miłość swojego życia na portalu randkowym? Portale i aplikacje randkowe są używane przez miliony Polaków. Zalogowanie do serwisu oznaczacza akceptację regulaminu (ostatnie zmiany w dniu 2018-05-25). Flirtuj z nami. Zapraszamy na darmowe randki internetowe online w naszym nowym serwisie. Portal randkowy dla nastolatków i nie tylko.\nKościoły, politycy i znane osobistości - wszyscy krytykują koncepcję jaką jest romans pozamałżeński odkąd pojawiły się portale randkowe dla niewiernych. Roman. Nazwa umieszczonego wpisu. Spędziłeś mnóstwo czasu online, szukając osób chętnych na romans używając serwisu randkowego Victoria Milan, wreszcie dopiąłeś swego i znalazłeś.\nW e- odnajdziesz miłość, przyjaźn, romans, randki internetowe, ogłoszenia i anonse towarzyskie i matrymonialne, codziennie nowe możliwości, znajdź. Portal randkowy dla ludzi z swobodnym podejściem do luźnych związków. Zarejestruj się na RussianCupid już dziś – Twój rosyjski romans jest w zasięgu jednego. Portal Randkowy Zaloguj z. Twój login / email.\nMezuru on Randki rowerzystów uk\nVitaxe on Pytania dotyczące szybkiego budowania zespołu\nDot on Randkowe wzory na kołdry\nSerwis randkowy online w Hongkongu Skuteczne pytania o szybkie randki Randki vpro\nEdarling - recenzja portalu randkowego. Samotni - Wejdź || Sport - Wejdź || Szkoła - Wejdź || Temat dnia - Wejdź ||. Login użytkownika. #1 NA ŚWIECIE. Typ filmów: komedia romantyczna, psychologiczny, przygodowy, romans, melodramat, popularno-. ...\nTyp filmów: komedia, przygodowy, romans. Portal randkowy MyDwoje, skupia ogłoszenia matrymonialne kobiet 46-55 lat z całej Polski. ...\nUlubiona muzyka: Ludowa. Ulubiona lektura: Romanse. Typ filmów: dramat, komedia, wojenny, romans, dokumentalny. Nowe reguły. Portale randkowe, romanse pozamałżeńskie i siła erotyki book. Książki będą czekały w środę, bawimy się do wyczerpania randkowych książek.\nTygolar on Randki dla emigrantów w Korei\nMemi on Piesek randki uk\nShaktiramar on Azjatyckie kluby randkowe recenzje\nPortal Randkowy Zaloguj z. Twój login / email: hasło: caps lock is. Największy Serwis Randkowy dla Polaków w Niemczech. Zawieraj nowe znajomości, prowadź anonimowe rozmowy, przesyłaj zdjęcia swoim. Media węszą romans. „Piękna z. Na portalu randkowym znajdziesz mnie pod loginem ania22: Lubię to0-10Nie lubię.\nRomans randkowy login SERWIS Randkowy. REJESTRACJA W. Setki kobiet i. Akceptuję Regulamin i Politykę prywatności.


Meble do przedpokoju Claro\n110,00 zł - 730,00 zł (4)\n730,00 zł - 1 350,00 zł (3)\nMeble do przedpokoju Claro marki Lenart to propozycja dla miłośników prostych, a zarazem nowoczesnych rozwiązań. Dzięki serii mebli Claro stworzysz niezwykle funkcjonalny przedpokój o efektownym designie.\nJak już wspominaliśmy,meble z kolekcji Claro są niezwykle funkcjonalne, dzięki czemu można zagospodarować nawet najmniejszą przestrzeń. Zostały wyposażone w praktyczne rozwiązania, które zachwycają swoją pomysłowością. Nowoczesny styl kolekcji podkreślają ciekawe detale, takie jak geometryczne nogi, na których wspiera się szafka oraz gładkie fronty pozbawione uchwytów.\nZestaw mebli do przedpokoju Claro z szafą\n1 307,00 zł / szt.1 347,00 zł\nZestaw mebli do przedpokoju Claro z lustrem i wysuwanym siedziskiem\n1 190,00 zł / szt.1 227,00 zł\nSzafa Claro z lustrem i wysuwanym siedziskiem\nSzafka wisząca Claro 56 cm do przedpokoju\nSzafka wisząca Claro 86 cm do przedpokoju\nSzafka na buty Claro 60 cm z geometrycznymi nogami\nSzafka na buty Claro 90 cm z geometrycznymi nogami\nFronty i korpusy brył zostały wykonane z wysokiej jakości płyty meblowej laminowanej o obrzeżach ABS, dlatego też będą spełniać swoją rolę przez długie lata. Lustra użyte do produkcji mebli powstały ze szkła hartowanego.\nMeble zaprojektowane w kolorystyce białego matu połączonego z dębem riviera nadadzą wnętrzu ciepła. Widoczne sęki w drewnie dodadzą z kolei meblom charakteru. Zastosowanie uniwersalnych barw i faktur w kolekcji Claro sprawia, że meble te jest łatwo dopasować do różnych aranżacji wnętrz i innych mebli w mieszkaniu. Unikatowego wyglądu nadają meblom linearne nóżki, które dodają im lekkości i subtelności.\nWielofunkcyjnym meblem jest bez wątpienia jednodrzwiowa szafa, w której wnętrzu znajduje się półka i wysuwany drążek na powieszenie ubrań. Ułatwi on dostęp do zawieszonych rzeczy. W dolnej części mebla umiejscowiona jest wysuwana szuflada z tapicerowanym siedziskiem. Z boku szafki znajdują się natomiast uchwyty na powieszenie ubrań. Na szczególną uwagę zasługuje duże lustro, optycznie powiększające przestrzeń, przyklejone do frontu szafy. Szafa Claro pozwoli Ci zadbać o okrycia wierzchnie, a dzięki wysuwanemu wieszakowi stanie się to jeszcze prostsze.\nWyglądem przypomina komodę\nSzafka na buty Claro wyglądem przypomina komodę. Jest bardzo funkcjonalnym meblem. Składa się z dwóch komór. W ich wnętrzu znajdują się półki, na których możesz położyć kapcie i obuwie, w którym wychodzisz na zewnątrz. Szafka posiada piękny, obniżony blat w kolorze dębu riviera. Będziesz mógł na nim umieścić na przykład wazon z kwiatami, pamiątkowe zdjęcia lub inne drobiazgi. Geometryczne nogi dodają bryle lekkości i umożliwiają przechowywanie także pod meblem.\nWisząca szafka Claro składa się z dwóch części: otwartej i zamkniętej. Pod zamykaną szafką znajduje się otwarta półka w kolorze dębu riviera, na której będziesz mógł eksponować na przykład ozdoby i dekoracje. Za drzwiczkami szafki schowasz natomiast rzeczy, które na wierzchu znaleźć się nie powinny.


29 czerwca - Dzień Piotra i Pawła\n28 czerwca 2017, 12:56\nNaród zwykle świętował zakończenie żniw, a ten dzień związany jest z ich rozpoczęciem i odgrywał ważną rolę w rolnictwie. W tym dniu pszenica zwykle jest już dojrzała i można rozpocząć jej zbió\nŻniw nigdy nie zaczynano przy pełni księżyca i nigdy też, jeżeli we wsi był nieboszczyk. Nie przynosiło również dobrych plonów rozpoczęcie żęcia we wtorek lub w piątek. Dzień ten świętowali również rybacy, bo przecież Święty Paweł jest ich patronem.\nlato, czerwiec, przysłowia pogodowe, żniwa, Paweł, Piotr\nPoprzednia wiadomość Tornado nawiedziło Sri Lankę (wideo)


Glifosat kontra zdrowie | Slow Food Dolny Śląsk i Wrocław\nJAGŁY. Innym słowem PROSO. Jeszcze inaczej: KASZA JAGLANA.\nCo ma proso do glifosatu? Oj, ma, i to sporo. Połowa września to okres po zbiorach prosa. No, może nie wszędzie, ale ogólnie można powiedzieć, że jaglane dożynki już są wtedy zamknięte. Proso - dawniej zboże powszechne, dziś - wciąż zboże wyjątkowe, niestety często "kończone" "randapem", aby nasiona szybciej schły na polu. Mówią, że opryski lecą tylko po krawędzi pól. Podobnie robi się z rzepakiem, ziemniakami, łubinem, gryką, kukurydzą, pszenicą, strączkowymi, jęczmieniem itd. Fachowo nazywa się to DESYKACJA. Konwencjonalne, wygodne i antyekologiczne rolnictwo potrafi - mówiąc wprost - wiele zepsuć. Gdy pojawia się produkt, za którym tęsknią klienci, od razu ktoś wymyśla taką technologię, że Królowa Jadwiga w grobie się przewraca i świadomym konsumentom odechciewa się kupować, a tym bardziej jeść te umęczone rośliny. Dlatego, doceniając zalety prosa, bezpieczniej jest kupować jagły od zaufanych rolników, którzy nie traktują uprawy prosa chemiczną trucizną.\nW Polsce uprawia się głównie 2 odmiany prosa na cele "pokarmowe", czyli głównie dla sklepów zoologicznych: Jagna i Gierczyckie. Sieje się je dość późno, bo w połowie maja. Jest odporne na choroby, ale ulega mocnemu zachwaszczeniu, więc... wiadomo, co idzie w ruch: herbicydy. Pewnie ciekawi jesteście, jakie chwasty męczą proso? Oto one:\n- komosa biała (Chenopodium album) EN: lamb's quarters, melde, goosefoot\n- rumian polny (Anthemis arvensis) EN: corn chamomile, mayweed, field chamomile; de facto jest też insektycydem, czyli odstrasza owady od zboża\n- miotła zbożowa (Apera spica-venti) EN: common windgrass, loose silky-bent; jeden z najgroźniejszych chwastów zbożowych.\nGierczyckie zarejestrowano w latach 50. XX w. i jest to ziarno, które w praktyce zawsze podlega desykacji randapem lub innymi glifosatami. Jeśli w stosownym czasie rolnicy nie zastosują łagodniejszych herbicydów, to pozostaje im glifosat tuż przed zbiorem. Na forach rolników znajdziecie porady, że proso jest gotowe do desykacji, gdy połowa ziaren jest dojrzała. Wówczas stosuje się glifosat (3 l/ha + 5 kg/ha siarczanu amonu) i zbiera po ok.2 tygodniach. Sęk w tym, że niektóre chwasty obumierają przy mniejszej dawce (2-3 l/ha), np. gwiazdnica, mak, przytulia, żółtlica, a inne przy większej (3 l/ha), np.(fiołek, gorczyca, jasnota, komosa i in.) lub maksymalnej (5-8 l/ha), np. barszcz, babka, bylica, marchew, mlecz, mniszek, ostrożeń, pokrzywa, rdest, szczaw, żywokost. "Fajnie", prawda? Takie oto proso mamy na rynku... A w naszym moczu - sporo glifosatów: wykryto je w 70% polskich próbek moczu. Dla porównania w 90% maltańskich, w 17% szwajcarskich, w 10% macedońskich.\nProblem w tym, że glifosat zaburza przyswajanie tryptofanu w jelitach, tj. aminokwasu odpowiedzialnego za produkcję serotoniny. Natomiast serotonina reguluje poziomu cukru, insuliny i tzw. czynnika IGF-1, który z kolei odpowiada za produkcję nowych neuronów w ciele. Gdy neurony są niszczone z powodu zanieczyszczonego środowiska, stresu lub złej diety, to ów IGF-1 zapewnia nowe neurony. Jeśli jednak nie działa poprawnie, to mamy ryzyko autyzmu, demencji, depresji, kłopotów z pamięcią, otyłości, cukrzycy, nietolerancji glutenu z celiakią włącznie, nowotworów, poronień, bezpłodności, zaburzeń rozwoju kości, Candidy itd. Inne badania wskazują, że glifosat jest po prostu rakotwórczy.\nWNIOSEK? Kupujcie proso od ZAUFANYCH ROLNIKÓW. Zapłaćcie za nie więcej, tyle, ile jest faktycznie warte CZYSTE ZIARNO, a zaoszczędzicie na kosztach leczenia - wydatkach swoich i całego społeczeństwa. Aby zakończyć pozytywnie, przeczytajcie o EKOLOGICZNEJ uprawie prosa: http://ekoarka.com.pl/uprawa/166-uprawa-prosa-w-rolnictwie-ekologicznym\nPodpiszcie petycję antyglifosatową - TUTAJ\nArtykuł opublikowany pierwotnie na stronie CHWASTOŻERCY\nNext Specjalista jajczarz – nowym rektorem Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu\nPrevious Herbicyd, który dzieli Europę


pure farming 2018 download - pobierzgry24.pl - Biznes w naszym katalogu\nŁakomy kąsek z punktu widzenia miłośników rolnictwa stanowi pure farming 2018 download, gdyż to godny zainteresowania symulator prowadzenia własnego gospodarstwa rolnego. Zadaniem gracza jest wykonywanie codziennych prac rolniczych z wykorzystaniem odpowiednich sprzętów, a zarówno odpowiednie zarządzanie budżetem, dzięki czemu gospodarstwo będzie przynosiło satysfakcjonująco wysokie zyski. Należałoby zwrócić uwagę na fakt, iż w Pure Farming 2018 istnieje szansa prowadzenia upraw w bardzo zróżnicowanych warunkach, gdyż pomiędzy innymi we Włoszech, Kolumbii oraz Japonii. Daje to szansa poznania bardzo dużo odmian roślin, które muszą być we stosowny sposób opryskiwane. Gracz, który wciela się w rolnika jest odpowiedzialny zarówno za zbieranie plonów oraz ich sprzedaż.\nNależałoby zwrócić uwagę, iż w grze dostępnych jest ponad 70 licencjonowanych maszyn, które występują zarówno w realnym świecie. W rachubę wchodzi pomiędzy innymi konieczność poddawania sprzętu systematycznym przeglądom technicznym oraz realizowaniu niezbędnych napraw. Fanatykom gier akcji powinna spodobać się produkcja playerunknown's battlegrounds download, która jest multiplayerową strzelanką FPS. Zmagania z innymi graczami toczą się na wyspie, której rozmiary to 8x8 kilometrów. Podstawowym zadaniem gracza jest to, aby przeżyć jak najdłużej. Do jego dyspozycji pozostają rozmaite rodzaje broni, a zarówno sposoby kamuflażu. Rozpoczynając rozgrywkę gracz może wejść w pełną konfrontację z przeciwnikiem bądź wcielić się w rolę snajpera.


Jest przepiÄkna. - forum klasowe 6 G\nObecny czas to Pon 10:55, 24 Lut 2020\nWysłany: Czw 10:52, 27 Mar 2014 Temat postu: Jest przepiÄkna.\nciekawi mnie opinia o Pro-medzie(PiĹsudskiego) i o TRR(na Podwalu). [link widoczny dla zalogowanych] I kurde, jednej nocy bylo strasznie ale to strasznei goraco, lezalam sobie prawie naga w lozku cos mnie obudzilo, jakies przeczucie, obrocilam glowe i spojrzalam na moje nagie ramie ...........brrrr.........siedzial tam najwiekszy pajak jakiego widzialam, natychmiast zerwalam sie z lozka i latalam jak poparzona klepiac sie gdzie popadnei.\nwybraÄ: [link widoczny dla zalogowanych] poczytaĹam o z.\nd;/ dobrej nocy wszystkim Czy w czasie gĹowdĂłwek mogÄ piÄ glukozaminÄ na chorÄ\n? w ogĂłle mĂłwiÄ do mÄĹźa, Ĺźe musimy teraz jak najwiÄcej korzystaÄ ze wszystkich atrakcji, dopĂłki siÄ Ĺapiemy na dzieci do lat trzech - wstÄp wolny zaczÄĹam ubrania praÄ rÄcznie,a pod pachami mocno szoruje proszkiem i mydĹem,w sumie jest chyba lepiej.na szczÄĹcie mam tylko 3 bluzki,z ktĂłrymi jest ten problem i mogÄ sobie pozwoliÄ na niezakĹadanie ich wcale - JASNE ĹťE NIE !!!! [link widoczny dla zalogowanych]\nZabieg oczyszczania twarzy, przeprowadzono bardzo profesjonalnie. CzeĹÄ! A zycie uczy,Ĺźe wyjÄ\ntkowe To tobie sie tĹuszcz wydziela?! PostanowiĹam smarowaÄ siÄ kremem i owijaÄ foliÄ\nna godzinÄ i siedzieÄ pod kocykiem. ale mialas to robione w celach zdrowotnych?ile wydluzylas? Capuccino


Nowe prawo dotczące Posiadania broni w Niemczech -\nNowe prawo dotczące Posiadania broni w Niemczech\nPostautor: gustaw3003 » 2020-02-16, 10:24\nOstatnio dowiedziałem się, że w Niemczech zostały implementowane jakieś przepisy z unijnej dyrektywy.\nNowe prawo weszło chyba w życie w końcu Grudnia 2020.\nNa stronach niemieckich coś piszą ale slaby jestem w tym języku ( który się składa z sylab z drutu kolczastego )\nMoże ktoś z kolegów coś wie więcej na ten temat ?\nhttps://www.all4shooters.com/de/shootin ... setz-2020/\nRejestracja: 2018-08-26, 20:20\nLokalizacja: Palatynat DE\nRe: Nowe prawo dotczące Posiadania broni w Niemczech\nPostautor: Monteskiusz » 2020-02-16, 17:18\n- Z grubsza rozchodzi sie o oznakowanie broni i jej części, rozbudowa systemu rejestru broni,\n- Strzelcy sportowi będą przez pierwsze 10 lat ( dwa razy co pięć lat) kontrolowani czy faktycznie strzelają sportowo w dyscyplinach, na ktore dostali pozwolenie ( wymagane dyplomy itp)\n- Po 10 latach wystarczy zaświadczenie z klubu, stowazyszenia szteleckego.\n- noszenie noży o ostrzu przekraczającym 4 centymetry jest zabronione\nNa razie jest tak, że spora część ludzi która chce posiadać bron, zapisuje się do klubu , jest rok aktywny , dostaje pozwolenie, kupuje glock'a i tyle co go widziano. ( mój klub ma 250 ludzi, gdzie może 60 jest aktywnych ).wynika to z tego, że każdy moze dostać pozwolenie na dwie bronie krótkie i 3 długie bez udowodnienia startow w zawodach przed kupieniem broni, również po (Jest tylko wymóg 12 razy regularnie lub 18 razy w roku nieregulanie strzelac/trening). Ma sie to teraz zmienić.\nhämmerli x-esse / Walther PPQ Q5 Match / HK USP Custom Sport .45 ACP / HK USP Expert 9mm / Smith and Wesson 629 Classic .44 Magnum\nPostautor: gustaw3003 » 2020-02-16, 18:44\nKolega , który też wprawdzie po niemiecku tylko " hande hoch"\nMówił mi że gdzieś tam stoi , że będzie całkowity zakaz posiadania w rękach prywatnych broni przerobionej z samoczynnej na samopowtarzalną, a nawet deko takiego nie będzie wolno w prywatnych zbiorach trzymać.\nCzy któryś z kolegów mógłby doczytać czy to prawda?\nPostautor: Monteskiusz » 2020-02-16, 19:18\nGustaw, w tych dwóch linkach co podałeś, nie ma nic o takim zakazie.\nRejestracja: 2019-09-26, 16:03\nPostautor: DingKong » 2020-02-17, 18:49\nMonteskiusz pisze: - Z grubsza rozchodzi sie o oznakowanie broni i jej części, rozbudowa systemu rejestru broni,\nW Luksemburgu jest obecnie podobnie, a nawet bardziej liberalnie niz w DE przed zmianami.\nPostautor: Piotr_JG » 2020-02-18, 01:01\nMonteskiusz pisze: - noszenie noży o ostrzu przekraczającym 4 centymetry jest zabronione\nPostautor: Yurko » 2020-02-18, 05:32\nTo jest chyba "zaostrzenie" istniejących niemieckich przepisów ograniczających długość ostrzy normalnych noży które wolno przy sobie nosić do 12 cm oraz zakaz posiadania noży składanych które można otworzyć jedną ręką. Z tym, że były pewne wyjątki tj. gdy "posiadanie takiego noża jest uzasadnione szczególnym interesem, w szczególności wykonywanym zawodem, uprawianym sportem lub powszechnie akceptowanymi celami” - co można dosyć różnie interpretować.\nCzyli to jest mniej więcej tak jak, u nas, gdy niby możemy mieć nawet noże sprężynowe, ale znane są przypadki, że ktoś miał problem ze składanym nożem ogrodniczym, bo był znanym policji kibolem i w efekcie wymiar sprawiedliwości uznał, że "okoliczności jego posiadania wskazują na zamiar użycia go w celu popełnienia przestępstwa"...\nOstatnio zmieniony 2020-02-18, 10:15 przez montrala, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Ziemo » 2020-02-18, 07:06\nUuuuuff, czyli nadal będą mogli brać nóż gdy jadą na grzyby\nPostautor: Yurko » 2020-02-18, 07:35\nPóki zbieranie grzybów nie jest uważane za przestępstwo, to chyba tak. Ważne tylko, by pamiętać po co się takie "niebezpieczne" przedmioty przy sobie posiada, by móc rozwiać wątpliwości kontrolującego nas funkcjonariusza bez wzbudzania niepotrzebnych podejrzeń.\nSwoją drogą ciekawi mnie czy poza skromną listą przedmiotów niebezpiecznych według ustawy, policjantom pozwala się myśleć spontanicznie. Jeśli danego dnia jest mecz, ale ja nie jestem na stadionie czy w jego pobliżu, to nie jest specjalnie ważne ile centymetrów ma mój scyzoryk. Natomiast, gdybym rzeczywiście chciał komuś zrobić krzywdę i wybierał się na ustawkę w lesie, policjant widząc że idę do lasu z grabiami albo z blokadą do roweru, nawet, gdyby takich przedmiotów nie było na liście niebezpiecznych przedmiotów, powinien być tym zaniepokojony...\nPostautor: Ziemo » 2020-02-18, 08:00\nYurko pisze: Natomiast, gdybym rzeczywiście chciał komuś zrobić krzywdę i wybierał się na ustawkę w lesie, policjant widząc że idę do lasu z grabiami albo z blokadą do roweru, nawet, gdyby takich przedmiotów nie było na liście niebezpiecznych przedmiotów, powinien być tym zaniepokojony...\nA tu się pozwolę nie zgodzić. Zapobiegać, owszem, ale nie na zasadzie represji. Chciałbym móc nosić przy sobie co chcę i dokąd chcę i żeby to była tylko i wyłącznie moja prywatna sprawa.\nOczywiście, z drugiej strony, chcę także czuć się bezpiecznie jako obywatel. Ale te dwie rzeczy raczej trudno pogodzić. Moja wolność (w rozumieniu "swoboda") może dla kogoś stanowić ograniczenie i rozumiem to.\nPostautor: Yurko » 2020-02-18, 09:11\nJasne. Ja też. Dużo zależy od tego, jakiego działania, jako społeczeństwo, oczekujemy od naszych instytucjonalnych obrońców. Nie wiem, co policjant powinien zrobić widząc człowieka z grabiami w lesie. Ale może wcale nie musi od razu tego kogoś zatrzymywać, straszyć sądem itd. Gdyby jednak zrobił jakąś "notatkę służbową" było by to chyba wskazane. Taka informacja, może w przyszłości,okazać się cenna.\nW tej chwili mamy sytuację, że policja, prokuratura i sąd orzekają o tym, jakie my mamy intencje. To trochę chyba nie pasuje do "zasady domniemania niewinności". Chyba że oni już nauczyli się czytać w myślach, albo nawet docierają do takich podświadomych pokładów o których sami aresztowani nie wiedzą i dlatego też sami nie wiedzieli po co jakieś zbrodnicze narzędzia kompletowali.\nI takie śmieszne ustalenia, że np. prawdziwy kij baseballowy jest "bezpieczny", ale tzw. imitacja jest "niebezpiecznym narzędziem". Drugi przykład z życia - człowiek miał oryginalny kij w samochodzie i mimo, że był prawdziwy i zgodny z przepisami amerykańskiej ligi, groziło mu 3 albo 4 tys. zł grzywny. I tylko dlatego, że odkleiła się jakaś naklejka. Policjant który go kontrolował, bez odpowiedniej ekspertyzy nie potrafił prawidłowo rozpoznać z czym ma do czynienia. Zdaje się, że dobrze się skończyło, ale nie od razu tylko w drugiej instancji. Tylko jakie to ma w ogóle znaczenie, czy kij, którym komuś rozbije się głowę był przepisowy? Rozumiem, że napastnik który użyje tego niby "bezpiecznego" dostanie niższy wyrok!\nPostautor: Ziemo » 2020-02-18, 10:12\nPodróbki kija baseballowego mogą mieć metalowy rdzeń, czego te przeznaczone do gry nie mają (przepisy zabraniają).\nPostautor: Yurko » 2020-02-19, 13:44\nJeszcze a propos noży:\nWyrwane z kontekstu, ale ten przykład z nożem mi się podoba\nPostautor: ZDT » 2020-02-19, 16:04\nMonteskiusz pisze: (…) - noszenie noży o ostrzu przekraczającym 4 centymetry jest zabronione (…)\n- co się mierzy - głownię, czy ostrze w znaczeniu ścisłym?\n- do którego punktu się mierzy - najdalej wysuniętej części rękojeści, czy najmniej wysuniętej?\n- jak to się mierzy, w szczególności w przypadku noży zakrzywionej głowni, np. karambitów - w linii prostej, kurwimetrem?\nPostautor: FridayNightSpecial » 2020-02-19, 20:31\nCiekawe co zrobią z narzędziami do potencjalnego gwałtu.\nTeż nie można będzie mieć dłuższego niż 4 cm?\nUżytkownicy przeglądający to forum: Google Feedfetcher, K.B., mateuszk, panKompot, romansiew, strk, tomek5, Wedymin, zawebe


GPW dokonała odpisów aktualizacyjnych na ok. 9,3 mln zł, obniżą wynik za 2012 - Finanse - waluty i notowania walut, giełda, GPW, surowce - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plGPW dokonała odpisów aktualizacyjnych na ok. 9,3 mln zł, obniżą wynik za 2012\n11.02.2013, 09:02; Aktualizacja: 11.02.2013, 09:03\nOdpis został dokonany w związku z realizacją działań zmierzających do integracji działalności związanej z obrotem towarami giełdowymi w ramach Grupy Towarowej Giełdy Energiiźródło: Bloomberg\n"GPW zdecydowała o dokonaniu odpisu na utratę wartości firmy (tzw. goodwill) powstałej w wyniku nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa POEE, na kwotę ok. 7,9 mln zł" - czytamy w komunikacie.\nOdpis został dokonany w związku z realizacją działań zmierzających do integracji działalności związanej z obrotem towarami giełdowymi w ramach Grupy Towarowej Giełdy Energii (TGE). Kwota odpisu wpłynie na odpowiednie pomniejszenie wyniku netto GPW za rok 2012, zaznaczono również.\nJednocześnie zarząd GPW otrzymał pismo z KDPW informujące o dokonaniu przez KDPW odpisu pomniejszającego wartość firmy powstałą przy zakupie zorganizowanej części przedsiębiorstwa POEE.\n"Ze względu na 33,3% udział GPW w KDPW, łączna kwota odpisu, która wpłynie na pomniejszenie skonsolidowanego wyniku netto Grupy Kapitałowej Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie za rok 2012 wyniesie ok. 9,3 mln zł" - czytamy dalej.


Kosciol.pl: Być pokornym przewoźnikiem między światami... - cz. 1\nśro, 5 paź 2005, 23:54:37\nW swoich wykładach często podkreśla Ojciec związek między kontekstem biograficznym i osobowym teologa (czy nawet adepta teologii) a stylem teologii, którą uprawia. Skąd powstało takie przekonanie i jak taki związek wygląda w przypadku Ojca?\nTakie sformułowanie wynika z różnorodnych typów doświadczeń i refleksji. Z jednej strony chrześcijaństwo jest religią uwarunkowaną historią. Z drugiej strony również ono samo historię warunkuje. W swym stawaniu się prawda teologii nie może więc odciąć się od tego „miejsca teologicznego”, którym jest biografia i czas. Teologia istnieje zatem jako refleksja wcielona. Owszem — jako refleksja, która rodzi się z Wcielenia: z rytu, z gestów życia i religii — i która także chciałaby służyć promocji tej rzeczywistości. Stąd różne style teologii nie tylko są uwarunkowane wielkimi okresami Ducha, lecz także — co chciałbym podkreślić — doświadczeniami i okolicznościami życia jednostki.\nMożna tu więc mówić o osobistym świadectwie…?\nJak najbardziej tak. Teologia jest świadectwem, gdzie maksimum obiektywności, tj. przejrzystości, czyli tego, czemu się daje świadectwo, łączy się z maksimum subiektywności. Nie chodzi tu więc o przekaz jakiegoś „obiektywnego skarbu”. Sam podmiot w swej podmiotowości zostaje naznaczony kerygmatem, czyli tym, co jest przekazywane. Z drugiej strony także to, co jest przekazywane, zostaje głęboko nastygmatyzowane, nacechowane i oznaczone przez gesty wolności świadka. Tylko tak rodzi się jakiś locus theologicus mający coś do powiedzenia i brzemienny symbolicznością. Wychodząc od wspomnianego pojęcia tła biograficznego, przyglądałem się bardzo wielu biografiom teologów klasycznych, od Grzegorza z Nyssy aż do Fénelona czy wielkich filozofów idealizmu, lub też teologów współczesnych, Balthasara, Rahnera czy innych znanych. Biorę pod uwagę kolejność dzieł i to, jak ona lokuje się w przestrzeni kairologicznej i całościowej biografii danej jednostki. Wydaje mi się to dla teologii metodą adekwatną nie tyle w celu przeprowadzenia jakiejś spéculation a la base o prywatnych doświadczeniach teologa, ile aby towarzyszyć genezie i dopuszczalności jego konfiguracji wiary. Także w kolejach moich losów dostrzegłem, doświadczyłem i przeżyłem bardzo wiele transformacji własnej perspektywy wobec czasów, wiary i tajemnic chrześcijaństwa. To także towarzyszyło różnym stylom mego bycia teologiem i mojego uprawiania teologii.\nCzy wynikałby z tego także wybór tematów przez Ojca zgłębianych?\nTak, zarówno moje zainteresowania, jak i „instrumenty”, którymi się posługuję — od klasycznego tomizmu po dużo swobodniejsze i otwarte formy uprawiania teologii.\nCzy moglibyśmy teraz nieco sprecyzować to Ojca „tło biograficzne”? Można by w nim zapewne wyróżnić rolę i dziedzictwo rodzinne, uwarunkowania — powiedzmy — „genetyczne”, środowisko, w którym Ojciec wzrastał, mniej lub bardziej świadomie przejmując tak wiele. Owoce atmosfery domu rodzinnego i młodości są przecież tak bardzo ważne w późniejszym życiu.\nOczywiście. Normalnie wchodzenie w chrześcijaństwo wciąż rozpoczyna się dzisiaj od okresu młodości. Dawniej, zwłaszcza w powojennych Niemczech Zachodnich, było to jeszcze bardziej naturalne. Chciałbym jednak uczynić tu pewne wprowadzenie. Wspominam dzisiaj owe koleje, ale nie jest to bynajmniej relacja obiektywna. Każdy bowiem opowia279 da swoją biografię, która staje się mitem — i ten mit jego życia staje się jego biografią. Każdy opowiada kilka wersji tej historii. Dzisiaj sięgnę, rzecz jasna, tylko do jednej — a może nawet nie tylko. Każde zjawisko jest wszak biegunowe, wręcz — paradoksalne, sprzeczne. Dlatego trzeba stawić czoła przeciwstawiającym się punktom widzenia. To właśnie spojrzenie paradoksalne i dialektyczne towarzyszyło mi w zasadzie od młodości — czego zaplecze jeszcze wyjaśnię. Zawsze przychodziłem spoza i próbowałem zrozumieć dane zjawisko przynajmniej z dwóch przeciwstawnych punktów widzenia, ponieważ już od młodości wyczuwałem, że każde zjawisko samo w sobie jest wielostronne, biegunowe i paradoksalne. I przez to wymaga być może jakiegoś pół tuzina podejść z zewnątrz lub z dołu czy z góry, aby pojawiła się jakaś intuicja, contuitus jego rzeczywistości. Przez to zawsze byłem potomkiem oświeceniowego liberalizmu i romantyzmu, klasycznego katolicyzmu i spoglądania na wiarę z oddali i z zewnątrz. Być może do tego spojrzenia przyczyniło się moje zaplecze rodzinne — choć oczywiście opowiadam tę historię już z takiej właśnie perspektywy.\nWyrosłem z różnych tradycji. Dalecy przodkowie mojego ojca byli pochodzenia żydowskiego Jego rodzina nawróciła się na katolicyzm w XIX wieku. Było to żydostwo, która odżyło jednak w czasach faszystowskich. Rodzina moja przeżyła dzięki podstępom i różnym trikom — a także przez przypadek. Moja matka była pochodzenia protestanckiego, sekciarskiego. Potem przyjęła katolicyzm, aby poślubić mego ojca. Na zawsze jednak zachowała żyłkę liberalną — wolną, światłą, a więc poniekąd protestancką. Ale i nie pozostała też wolna od „urazów” proweniencji protestanckiej — ograniczenie się do Biblii, do bardzo ciasnego środowiska „sekciarskiego”. Zawsze pozostawała „wewnątrz” i „na zewnątrz”.\nTo Ojca środowisko rodzinne można określić jako „różnorodność pojednaną”, lecz zawsze otwartą...\nOtwartą, zakłopotaną, lecz wciąż z jakimś poczuciem wyobcowania…\n„Mieszanka” bardzo szczególna, lecz wielce owocna...\nObydwoje moi rodzice byli katolikami praktykującymi na sposób liberalny i mieszczański. Na przykład bez zbytniego uczestniczenia w życiu parafialnym. Nie byli parafianami. Jedna z sentencji mojego ojca głosiła, że nie należy znać proboszcza, ponieważ w przeciwnym razie nie będzie się mogło chodzić do kościoła. Była to zdrowa rezerwa wobec duchowieństwa i Kościoła, a zarazem jakieś prawdziwe przywiązanie, choć wolne i liberalne…\n…szczere i głębokie… Ale jednocześnie zdystansowane.\nOjciec mój był chyba bardziej pobożny, a matka bardziej sceptyczna i liberalna — to także jakieś dziwne odwrócenie zwykłych ról. Np. moja matka się nie spowiadała, gdyż uważała to za instrument dominacji ze strony duchowieństwa, czemu nie chciała się poddawać, ani tym warunkować — już w tamtych czasach! Wyrosłem więc w praktyce kultu, jakiejś trzeźwej, rzekłbym: naturalnej pobożności — wiedząc także, że istnieje oczywiście inne tło protestanckie i liberalne. Połowa mojej rodziny była protestancka.\nI zapewne utrzymywało się z nią kontakty… Tak, tak. Choć z pewnym dystansem, ale jednak.\nPrzyjąłem więc chrześcijaństwo i Kościół z jednej strony jako dom, w sposób naturalny, z drugiej zaś — jako zjawisko. I to wszystko już w latach licealnych. Pewnym symptomem, symbolem takiego podejścia mojej rodziny był fakt, że rodzice posłali mnie do socjalistycznego liceum protestanckiego, chociaż w naszym mieście (Hagen) — zdominowanym zresztą liczebnie i kulturowo przez protestantów — było liceum humanistyczne ze znaczną większością katolicką. Posłano mnie tam, aby zapobiec pewnym tendencjom do elitaryzmu, intelektualizmu czy rafinacji — lecz także, aby niejako zintegrować i ożywić moją naturalną „stronniczość”…\nBył to więc wybór wyłącznie rodziców?\nOczywiście. Ja wolałbym inne liceum, bardziej humanistyczne, czego jednak moi rodzice nie uznali za odpowiednie dla mojego przyszłego wykształcenia. Zatem od dzieciństwa i młodości stykałem się z klimatem bynajmniej nie kościelnym. Jako katolicy byliśmy tam nic nieznaczącą mniejszością.\nCzy to się odczuwało?\nTak. Moi nauczyciele byli w większości albo przekonanymi luteranami, czasem humanistami, albo agnostykami, albo byłymi faszystami. To także była więc bardzo dziwna mieszanka…\nLecz czy przeciwna katolicyzmowi?\nNeutralna, ale były pewne drwiny odnośnie katolicyzmu. Zasadniczo panował tam jednak klimat państwowo-neutralny, naznaczony świeckim humanizmem. W moich czasach gimnazjum to otrzymało imię Fichtego, w czym dostrzec też można po trosze tradycję nacjonalistyczno- -socjalistyczną. Było to jedyne gimnazjum w Niemczech Zachodnich, w którym uczono się rosyjskiego i w którym była wymiana z jednym z liceów w Sankt Petersburgu (w owym czasie Leningradzie). Dzięki temu już w roku 1964 byłem w Leningradzie — przywożąc stamtąd niezwykłe doświadczenia, traumatyczne, w kontekście zderzenia dwóch światów, za Chruszczowa.\nMoim nauczycielem niemieckiego przez pierwszych sześć lat był luteranin — pobożny humanista. Przez ostatnie trzy lata — agnostyk, który odszedł z Kościoła i miał do niego bardzo ironiczny stosunek. Prawie całą moją kulturę literacką zawdzięczam jednak tym dwóm nauczycielom.\nByły to zatem silne osobowości…\nO niezwykłej kulturze, dzięki czemu literatura niemiecka, ale też włoska i francuska stały się mi bardzo bliskie. Co więcej, stały się żywotnymi sokami mego myślenia, mojej wrażliwości i ekspresji. Zawsze wolałem kontakty z profesorami germanistyki niż teologii — co nie przestało mnie znamionować aż do dziś.\nCzy w tej szkole wszyscy byli tak zapaleni do literatury?\nTak. I nie rozumiem, dlaczego w naszym Kościele ta kultura nie jest tak bardzo przyjęta i kultywowana. Pamiętajmy bowiem, że Logos nie tylko stał się ciałem, lecz wszedł w najżywotniejszą tkankę ludzkiego języka — o czym świadczą przypowieści Jezusa z ich poetycką i prowokującą mocą, jak i język proroków czy św. Pawła. Uważam, że dobrze uprawiana teologia, aby umożliwić jak najswobodniejszy przekaz, wymaga także asonansów i rezonansów literackich oraz jakiegoś bogactwa metafor.\nNauczycieli religii miałem rozmaitych. Przez ostatnie cztery lata religii uczył mnie pewien ksiądz bardzo bliski dążeniom soborowym i bardzo wykształcony jako historyk. On to wprowadził mnie w intelektualne odczytywanie chrześcijaństwa. Nie zdawał mi się sympatyczny, nie byliśmy sprzymierzeńcami — raczej mnie denerwował, ale był jednak przekonany o sile chrześcijaństwa i o możliwości jego ostania się wobec różnych nalegań, nacisków, pytań i sceptycyzmów historycznych i intelektualnych. Innym konikiem mojego katechety było jego otwarcie na judaizm. To inna rzeczywistość, która pozostała mi bliska, czemu wyraz daję w mych publikacjach. Razem z tym księdzem oglądaliśmy wystawy o historii żydów, przy okazji których pokazywał nam hebrajskie korzenie chrześcijaństwa.\nCo w tamtych czasach było chyba czymś wyjątkowym…\nAni nawet mi się w owym czasie nie podobało. W każdym razie dopingowało to do myślenia, z pewnością stając się zaczynem dla mego zajmowania się w przyszłości tego typu dyskursem.\nZamykając niejako tę panoramę okresu szkolnego, może warto byłoby jeszcze spytać, czy i jak w Ojca domu rodzinnym rozmawiało się o sprawach religii, historii…\nByła w tym jakaś wielka otwartość. Moi rodzice zasadniczo byli teistami. Postać Jezusa Chrystusa nie grała dla nich wielkiej roli, lecz w gruncie rzeczy była to forma filozoficzno-liberalno-kulturalna i sapiencjalna pewnej religijności, pewnego rytu odczuwanego. Była to religia jako składnik, forma i ferment prawego życia.\nI o tym wszystkim się rozmawiało?\nOczywiście. Mój ojciec nigdy nie miał żadnych tajemnic, nigdy nie ukrywał swego zakłopotania wobec chrystocentryzmu chrześcijaństwa. W gruncie rzeczy, z racji na swego dziedzictwa żydowskiego, chciał czcić Boga. I to mu wystarczało. Moja matka natomiast wyniosła ze środowiska sekciarsko-protestanckiego zaostrzony chrystocentryzm, któremu jednak nie mogła sprostać. I ona była w istocie nastawiona jakoś teocentrycznie.\nDyskutowali ze sobą?\nOczywiście. Matka zawsze miała w odniesieniu do Kościoła i chrześcijaństwa spojrzenie bardziej krytyczne, podczas gdy ojciec dążył tu do pewnej ostrożnej identyfikacji. Wywoływało to ostre dyskusje. Przypominam sobie bardzo dobrze, jak po Soborze matka kupiła katechizm Kościoła holenderskiego (pierwszą próbę antropologicznego odczytania chrześcijaństwa), stając się jego entuzjastką, podczas gdy ojciec chciał nawet zakazać trzymania tej książki w domu. Rozgorzała niemal wojna domowa! Omawiano także reformę liturgiczną. Prawie cała moja klasa w liceum — jak i mój ojciec — byli zdecydowanie jej przeciwni. Naturalnie, trzeba wiedzieć, iż w Niemczech lat 40. i 50. pod wpływem Guardiniego i opactwa Maria Laach liturgia była już bardzo dopracowana i miała wiele elementów także w języku ojczystym. Mój obecny opat, który jest historykiem (opat Gerleve), zawsze powtarza, że gdyby kraje romańskie miały już przed soborem liturgię niemiecką, z chorałami, śpiewem, z kulturą śpiewu, nowymi „składnikami” reformy — oczywiście, wewnątrz ram klasycznych — nie byłoby Soboru, a przynajmniej reformy liturgicznej.\nJa przeżywałem Sobór sceptycznie. Dla mnie, także dla mego ojca, było to autoabolicja duchowieństwa i sakralnego dostojeństwa liturgii. Moja matka była mniej sceptyczna i bardziej otwarta, ale nie znaczy to, że Sobór bardziej jej się podobał. W naszej klasie pozostawaliśmy zasadniczo pod wpływem lektur jungowskich z psychologii archetypów, nade wszystko zaś wahań i zakłopotania wobec naznaczenia nowego rytu psychologią. Nie podobało się nam zniesienie aspektu sakralnego.\nW takim kontekście Sobór nie był ani odkryciem, ani wyzwoleniem…\nBardziej znosiliśmy go, niż chcieliśmy. Patrzyliśmy nań z pozycji niemal oświeconych. Co więcej, już wtedy wiele sformułowań i stwierdzeń wydawało mi się fałszywych — np. mowa o „uczcie braterskiej”, „wspólnocie celebracji”, czy o „czynnym uczestnictwie”. Do dziś to nie funkcjonuje. I to uczyniło mnie sceptykiem odnośnie do „żargonu” kościelnego — i klasycznego, jak i współczesnego. Pozostałem zawsze na zewnątrz jakiejkolwiek formalizacji zarówno tego „żargonu”, jak i różnych ugrupowań wewnątrzkościelnych. Stąd bierze się moja rezerwa wobec pewnych pejzaży językowych i nomenklaturowych oraz wobec jakichkolwiek form idealizacji rzeczywistego procesu historycznego.\nKapłaństwo, studia, klasztor benedyktyński i rok 1968\nWobec tego wszystkiego nie można nie zapytać, jak zrodziło się Ojca powołanie. Czyżby to była forma kontestacji?\nNawet dzisiaj nie wiem dokładnie, jak do tego doszło.\nAle kiedy pojawiła się pierwsza taka myśl?\nJeszcze w liceum. Aż do wieku 17–18 lat nie myślałem nigdy o zostaniu księdzem.\nMiał Ojciec jakieś inne projekty swojego życia?\nOczywiście. Myślałem o studiowaniu germanistyki. Albo też prawa (już od liceum bardzo interesowała mnie filozofia prawa). Myślałem także o lingwistyce porównawczej. Wychodząc od studiów prawniczych i językowych, nie wykluczyłbym też nawet służby dyplomatycznej. Projekty dość ambitne…\nTaki byłem i w tę stronę kierowali mnie rodzice Nigdy nie myśleli, że wkroczę na drogę duchowną. Kiedy wyszło to na jaw, spadło to na nich jak grom z jasnego nieba. Wszystko przekraczało ich wyobrażenie. Kiedy o tym pomyślałem po raz pierwszy? Blisko egzaminu maturalnego. Wcześniej — nigdy nie byłem nawet ministrantem. Nigdy nie należałem też do żadnej grupy kościelnej. Przybyłem do Kościoła niemal jak spadochroniarz. Także „klimat kościelny” zasadniczo nigdy mi się nie podobał. I to pozostało mi aż do dzisiaj. Nigdy nie zostałem „człowiekiem kasty”.\nMyślę jednak, że wpływ na to miały różne rzeczy. Z pewnością atrakcyjność estetyczna i sakralna, która naturalnie w tym samym momencie została zniszczona przez reformy lat 60.\n… i za którą pozostała jednak w Ojcu jakaś nostalgia…\nJakaś nostalgia, która pobudziła mnie do rzucenia się w tę przygodę przedstawienia tego, co niepamiętne. Chciałem zostać wiejskim proboszczem. Moja wyobraźnia krążyła między ojcem duchownym a dostojnym wiejskim proboszczem, który obok swej pracy także studiuje.\nByła to raczej wizja idealistyczna… W owych czasach tak bywało. Jeszcze za mojej młodości istniał ten typ kapłanów, który zaraz po Soborze i po roku 1968 całkowicie się załamał i zniknął ze świata w imię, jak to nazywam, „pastoralizacji duszpasterstwa”. Zatem ideałem mym był człowiek wykształcony, reprezentujący sacrum. Tak to teraz rekonstruuję retrospektywnie — bardziej jako hipotezę niż rzeczywistość.\nTrzeba też dodać, że przez pierwsze semestry obok teologii studiowałem naukę o teatrze i filozofię. Było to w Wiedniu. Chodziłem na te zajęcia jako wolny słuchacz, następnie uczestnicząc w próbach jako asystent reżysera w dwóch wielkich wiedeńskich teatrach. Ów zmysł teatralny (poprzez przedstawianie) i filozoficzny (filozofia znaczyła dla mnie — i nadal znaczy — myślenie o Absolucie, tło Absolutu, z którego wszystko symbolicznie zostaje wyciosane) był i pozostał dla mnie szczególnie bliski.\nTeatr był więc dla Ojca konsekwencją tła literackiego?\nTak. I łączył się z ową filozoficzną reprezentacją Absolutu — a obydwa łączyły się w koncepcji kapłaństwa.\nBrakowałoby tu jedynie muzyki!\nW młodości dobrze grałem na fortepianie, ale po pierwszym wykładzie z metafizyki nigdy już go nie dotknąłem. Cały mój patos zatem znalazł ujście w myśleniu o Absolucie w kluczu metafizycznym.\nWszystkich tych zmian w moim życiu nie potrafiłbym umotywować, ale tak się to wszystko potoczyło. Myślę, że te różne formy „bycia między” wywarły wpływ na przyciągnięcie mnie ku archetypowi kapłana wykształconego w ten właśnie sposób: mistagoga, także ojca duchownego dla jakiejś parafii, ale zainteresowanego też kulturą i studium. A taki typ kapłana już nie istnieje. I być może to właśnie doprowadziło mnie do klasztoru. Od roku 1964 zacząłem też jeździć do krajów Europy Wschodniej.\nI częściowo jako student, na zaproszenie Kościołów podziemnych Pragi (po praskiej wiośnie, po Dubczeku, a za Husaka). Odwiedzałem te podziemne Kościoły tam, ale i w Jugosławii, i nie tylko. Tamtejszy Kościół wywarł na mnie wrażenie swoją uniwersalnością i wszechobecnością w tak różnych od naszych warunkach, jak również ponadnarodowością, przejawiającą się w tym samym rycie i gestach. To także odegrało jakąś rolę w moim wyborze, w pewien sposób wyznaczając jego drogę, doprowadzało do studium, nie zamykając w nim.\nTakże to Ojca studiowanie z pewnością miało swoją atmosferę — seminarium diecezjalne, ale i „wiedeńska przygoda”, dodająca na pewno szczególnej aury zwyczajnemu seminarzyście. Jak się w tamtym czasie nauczało teologii? Był to czas przejściowy — jak cała ta epoka. Zacząłem studia po Soborze i przed rokiem 1968, kiedy to wciąż istniało bardzo wiele zwyczajowych form mentalności Kościoła przedsoborowego — i w dobrym, i w złym znaczeniu. Był to dla mnie czas wielkiego przemieszania i wewnętrznego rozdarcia. Z jednej strony oczywiście skłaniałem się ku Kościołowi klasycznemu, katolickiemu, ontologicznemu, tomistycznemu, hierarchicznemu, sakralnemu i dostojnemu. Z drugiej zaś strony byłem wrażliwy na zbyt wiele problemów współczesności, aby nie faworyzować w naszym Kościele pewnego iluminizmu.\nJak się odczuwało ową współczesność?\nNa różnych poziomach. Klimat w seminarium, mimo założeń klasycyzujących, był bardzo otwarty. Było nas w nim wtedy 350 — dla diecezji liczącej 2,5 miliona katolików (na 8 milionów mieszkańców — katolicyzm na Północy jest zawsze w mniejszości). Mieliśmy przeczytanego Heideggera, można już było studiować protestantów bez zezwolenia przełożonych — to były nowości. Z jednej strony przeszedłem nauczanie całkowicie tomistyczne, tomizmu klasycznego, cursus completus thomisticus scholasticus — 10 godzin w tygodniu czytania św. Tomasza. Stąd bardzo mocna jest moja kultura średniowieczna — anzelmiańska, tomistyczna i kuzańska — z czego jestem bardzo rad.\nZ drugiej strony — istniało otwarcie na wszystkie źródła egzegezy, historiografii, oczywiście ze wszystkimi sprzecznościami zachodzącymi między tymi światami, będącymi niczym niezbyt przystające do siebie osunięcia po trzęsieniu ziemi. Mieliśmy wielu młodych nauczycieli. A i samo nauczanie, ogólnie mówiąc, faworyzowało wspomniane otwarcie. Już wtedy zatem pojawiły się moje zainteresowania filozofią współczesną. Jednakże czytałem ją jeszcze pod wpływem tomizmu przedrahnerowskiego. W ten sposób w roku 1968 napisałem moją pracę magisterską przeciw rahnerowskiej interpretacji św. Tomasza, wykazując, że jest to interpretacja owszem, inteligentna, lecz obca św. Tomaszowi.\nMuszę powiedzieć, że już w tej młodzieńczej pracy (miałem 20–21 lat) wyczuwałem, że wychodząc od św. Tomasza, można w pewnym sensie stanąć wobec intuicji Boga — nade wszystko w jego twierdzeniu o pragnieniu (w Sumie teologicznej I. 2), co wykazałem, przyznając Rahnerowi połowicznie rację. Pierwotną intencją było nie tyle zdyskredytowanie go, ile pokazanie jego błędnego horyzontu hermeneutycznego w odniesieniu do św. Tomasza. Przecież już wtedy znane były próby innego, bardziej współczesnego odczytywania św. Tomasza…\nAle nasi dwaj mistrzowie tomizmu wychowywali nas przeciw tej szkole. Było to bardzo sztywne, ale w ten sposób — jakby od wewnątrz — nauczyłem się rzemiosła, aby umieć bronić się z otwartą przyłbicą.\nJednak po napisaniu wspomnianej pracy zobaczyłem, że nie da się tak dalej… Zacząłem więc czytać Kanta, Hegla, filozofów dialogu i inne teksty. Tak narodził się pomysł licencjatu o teologii trynitarnej i teologii dialogu po Buberze i Rosenzweigu.\nCzyli motyw myśli żydowskiej…\n… i w ten sposób, być może na tle tomizmu, zafascynowały mnie korzenie żydowskie, autorzy współcześni i klasyczny temat chrześcijaństwa. Odkrycie w ten sposób wielkiej idei Trójcy Świętej utwierdziło mnie w pozostaniu w Kościele i w kontynuowaniu tej drogi — zarówno intelektualnie, jak i po ludzku.\nMiał Ojciec co do tego jakieś wątpliwości?\nŁącznie z myślą, aby opuścić seminarium?\nTak. I nawet potem. W całości moja droga nigdy nie była niepodważalna. Tym bardziej, że widziałem chrześcijaństwo zawsze z zewnątrz — nawet będąc wewnątrz. I wiedziałem, że struktura wiary jest dziś czymś kruchym i miałkim, także we mnie. Tymczasem idea, że sam Bóg jest strukturą, sama w sobie zawiera liczne perspektywy. Utwierdziła mnie ona, że na sposób inteligentny można być chrześcijaninem także dzisiaj. I to odkrycie, to zafascynowanie Trójcą Świętą — ideą transcendentalną, strukturalną, perspektywiczną i wielostronną, Boga w Bogu, odzwierciedloną w dogmacie chalcedońskim i w samej strukturze tajemnic chrześcijańskich — to wszystko przekonało mnie do możliwości pozostania w chrześcijaństwie bez zbytniego wykraczania przeciw współczesności.\nWobec tak wielu nakładających się na siebie motywów filozoficznych, skąd wzięło się następne Ojca powołanie, benedyktyńskie?\nPrzed rokiem 1968…\nZnowu ten rok 1968…\nTrzeba o nim jeszcze nieco powiedzieć. Doświadczyłem wtedy jakiegoś ostatecznego, bardzo silnego rozdarcia. Zacznijmy od cyfr. Aż do owego roku 1968 włącznie mieliśmy w mojej byłej diecezji co roku 50– 60 święconych kapłanów. W roku 1969 liczba ta spadła do 15. W ciągu jednego roku! Aż do roku 1968 nigdy nie słyszałem, aby się mówiło o sekularyzacji. W roku 1969 mieliśmy już 12 zsekularyzowanych księży. W latach 1970–1971 wyświęcono jeszcze 5 kapłanów. Ale 90 odeszło. Przywołuję to jedynie, aby zilustrować raptowną przemianę: w ciągu jednego roku całkowicie zmienił się klimat. I taka atmosfera panowała w całych Niemczech. Dla ilustracji podam inne dane: w roku 1966, czyli wtedy, kiedy zacząłem studia, w naszym mieście — przemysłowym, o przewadze protestanckiej — w niedzielę do Kościoła chodziło 60% wiernych. W 20 lat potem było ich tylko 8%.\nObraz ten podejmuje Ojciec w eseju „Zdjęcie rentgenowskie posoborowego stanu naszej duszy”.\nWłaśnie. To są rzeczy, które pozostawiają piętno. Rzecz jasna, są to tylko symptomy rewolucji kulturalnej, która dokonała się znacznie głębiej w kodeksie zachowań w życiu codziennym. Zmienił się całkowicie sposób życia rodziny. Upada autorytet ojcowski, dominacja mężczyzny. Emancypują się kobiety, dzieci. Wszystko znajduje odzwierciedlenie począwszy od zmian zachowania, a na ubiorze kończąc. Walą się i rozpadają statusy życiowe, którymi wcześniej każdy się definiował — np. status wojskowego, nauczyciela czy żony, księdza, zakonnika. Teraz każdy definiuje się poprzez swoją indywidualność. Zmienia się też sposób używania zwrotów „Pan, Pani, ty”.\nWszystko się demokratyzuje…\n…i strukturalizuje, przynosząc ogromny efekt wyzwalający. Tego nie neguję. Zostaje jednak znacznie zniszczone uporządkowanie życia.\nCzyżby Ojca powołanie benedyktyńskie było zatem ucieczką od tego wszystkiego, protestem, kontestacją?\nNie tylko. Niewątpliwie jednak krok ten miał pewien aspekt regresywny, którego nie neguję.\nCzyli bez roku 1968 nie zrodziłoby się to powołanie?\nPrawdopodobnie nie. Potem nastąpiło załamanie się systemu bycia kapłanem: niepełne definiowanie kapłana jedynie poprzez duszpasterstwo. Doświadczyłem praktyki życia kapłańskiego przed tymi wydarzeniami i po nich. Przestała być ona dla mnie przekonująca. Oczywiście potem, w roku 1968, wraz z teologią dziejów zbawienia, której nigdy całkowicie nie podzielałem (gdyż, moim zdaniem, przecenia historię), doszło do dewaluacji klasycznej ontologii i do wyzwalającej, lecz — znowu — przecenianej psychologizacji i socjologizacji chrześcijaństwa.\nPoczątkowo było to wyzwalające i humanizujące. Potem jednak przynosiło efekty uboczne i wymagające przedyskutowania. Myślę, że zasadniczo zemściła się tu moja żyłka klasyczna. Chciałem żyć w takiej formie Kościoła, w której esse miałoby słuszny prymat nad facere, a ontologia nad psychologią i socjologią.\nNie było to możliwe w praktyce księdza diecezjalnego?\nJak wyglądała zatem Ojca posługa kapłańska?\nJuż jako diakon zostałem kapelanem w zakładzie dla obłąkanych. Była to decyzja biskupa. Zresztą mój wujek był także bardzo chory psychicznie. Miałem więc już wtedy pewne doświadczenie z tym rodzajem sprawowania kapłaństwa, a także z możliwymi chorobami psychicznymi, itd. Także po wstąpieniu do klasztoru zostałem kapelanem posługującym w dwóch zakładach dla obłąkanych — w tym jednym specjalizującym się w opiece nad księżmi. I jako 28-letni młodzieniec zostałem odpowiedzialny za asystowanie przy sekularyzowaniu kapłanów w pięciu wielkich diecezjach. Czyniłem to przez 5 lat.\nOsobę odpowiedzialną wysyłało się do kapłanów przeżywających kryzys dla rozważenia i ocenienia sytuacji. Było to towarzyszenie nie tyle prawne czy instytucjonalne, ile ludzkie, duchowne. Rodzaj duszpasterstwa. Rzecz jasna, że sam tego nie szukałem. Przeżyłem też jeden sezon na wsi, w bardzo pięknej parafii, ale i tam dostrzegałem ogromne zmiany. To wszystko miało wpływ na mój zamiar zostania benedyktynem. W roku 1968 byłem też zaangażowany w Wiedniu w politykę studencką. Próbowałem stworzyć sferę kompromisów między wersją bardziej mieszczańską a klasyczną. Byłem odpowiedzialny za reformę studiów w zakresie nauk duchownych. Z racji na moje klasyczną zostałem złożony z urzędu w warunkach, których nigdy nie zapomnę. To samo przydarzyło mi się rok potem w Paderborn. Doświadczenia polityczne, których musiałem w owym czasie nabyć, nie sprzyjały memu ostatecznemu zaangażowaniu się na tym polu.\nAle czemu został Ojciec benedyktynem, a nie jezuitą? Często odwołuje się ojciec do tradycji myśli czy raczej mistyki ignacjańskiej…\nW głębi duszy — nawet mając pewną żyłkę jezuicką i czując z jezuitami silne pokrewieństwo — nigdy nie chciałem do nich tam przystąpić. Szukałem jakiejś przestrzeni oczywiście bardziej klasycznej czy bardziej ontologicznej. I zawsze opierałem się wszelkiemu woluntaryzmowi czy intelektualizmowi środowiska jezuickiego. Moja dusza szukała pierwotnej wspólnoty — która jest czymś więcej niż wspólnotą zakonną.\nA dominikanie — znając Ojca zamiłowanie do św. Tomasza…?\nFaktycznie wiele rozmyslałem o św. Tomaszu i Mistrzu Eckharcie i wielu innych — także dominikanach z XVII w., czy bardziej współczesnych — jak Gardeil czy Pesch. W 1968 przeszli oni w Niemczech — ale i we Francji, czy Holandii (Schillebeeckx) — podwójny kryzys. Z jednej strony konieczność odsunięcia się od tomizmu, z drugiej zaś — odnalezienia na nowo starej formy bycia mendykantami. Odcięli się zatem od całego stylu monastycznego, który został im oczywiście narzucony przez Kościół. Jednak owa utrata podwójnej tożsamości — szlachetności tego zakonu — odciągnęły mnie od związania się z taką formą życia.\nCzy w całym okresie studiów spotkał Ojciec kogoś, kto swą osobowością wywarł jakiś większy wpływ na późniejszy przebieg Ojca życia jako kapłana i mnicha?\nNie sądzę. Zasadniczo zawsze miałem na widoku różne osoby, lecz nieco z daleka…\nNie, kogoś takiego nie miałem. Ówczesny rektor seminarium, człowiek naznaczony chorobą, patrolog, był postacią z pewnością wywierającą wrażenie, a sobotnie wieczorne medytacje, które prowadził, pozostawiały na mnie ogromne wrażenie. Z drugiej strony — z powodu swej choroby — była to także postać, z którą nie sposób było się identyfikować. Wiele nauczyłem się od różnych profesorów. Np. od profesora Mühlena i jego pneumatologii. Nigdy jednak nie miałem żadnego mistrza. Zawsze patrzyłem na określoną osobę nieco z daleka, potem uczyłem się z gestów różnych osób. Nigdy z żadną nie potrafiłem się zidentyfikować. Był to jednocześnie brak i bogactwo.\nA przecież w czasie studiów spotkał się na pewno Ojciec z także pochodzącym z Paderborn Drewermannem. Nawet on nie wywarł żadnego wpływu?\nNie. Całokształt środowiska i jego atmosfery na pewno pozostawił we mnie jakiś wpływ. Nigdy nie miałem jednak — także pisząc doktorat — żadnego mistrza. Zresztą pisałem go „na boku” pracy duszpasterskiej — aby nieco zrównoważyć jej ciężar i nie utracić kierunku mej drogi. Zawsze kochałem książki i tak, porankami, od 7 do 9, napisałem doktorat.\nI jeszcze prośba o jedną „glosę”: jak wtedy — i obecnie — widział/widzi Ojciec zjawisko życia monastycznego, benedyktyńskiego — onegdaj i w naszych czasach?\nNa początku z pewnością miałem nieco romantyczną wizję życia benedyktyńskiego. Potem odkryłem klasyczność, umiarkowanie, powściągliwy, niemal rzymski charakter tego życia. Zresztą, nie podjąłem go ze względu na określoną wspólnotę. Nie szukałem jakiejś określonej wspólnoty. Konwent zawsze widziałem jako system monad. Także mój klasztor klasycznie jest taki. Jest to jakieś trwanie w samotności. Tego też szukałem.\nA przecież sam św. Benedykt mówi o wspólnocie, o cenobium… Jego idea była bardzo trzeźwa i zdystansowana. Oczywiście, jest to pewien system, równoważący relacje, z wszelakimi tchnieniami wspólnotowości, uprzejmości, wychowania, szacunku, a także sympatii. Lecz to nie jest podstawa naszego życia, lecz dodatek. Nie miałem w związku z tym żadnych wątpliwości i dotąd jestem tego zdania. Teraz widzę, jak młodzi, będąc skrajnymi indywidualistami (a mówię to bynajmniej nie oceniając) — co w wielu przypadkach jest bardzo wyzwalające (indywidualizm przypowieści życia) — z trudem odnajdują się w takim obiektywnym porządku. Klasyczne życie zakonne — jak i życie kapłańskie — wiele utraciło ze swej atrakcyjności. Aktualnie na to miejsce przychodzi wiele wspólnot, wiele nowych form duchowości — także laickich. Zobaczymy, jaka będzie przyszłość Kościoła. Obecnie można mieć wrażenie, że nasze wielkie konwenty przypominają dinozaury przeznaczone do muzeów albo do rozpadu — zarówno z wewnątrz, jak i z zewnątrz. Historii nie da się jednak nigdy przewidzieć. Mamy historię bardzo długą i bogatą zarówno w porażki, jak i w momenty, kiedy się z nich podnosimy. Myślę więc, że archetypiczna forma życia zakonnego — jezuicka, benedyktyńska czy mendykancka — przetrwa jakiejś innej formie, w jakimś innym typie transformacji. Z pewnością wzmocnią się liczne formy życia wspólnot alternatywnych — może z rodzinami. Dzisiaj bowiem zarówno życie w celibacie, jak i w rodzinie są zagrożone i podważane, i być może będziemy też musieli stworzyć ich nowe przymierze dla wzajemnego wsparcia.\nA czy widzi Ojciec jakieś szczególne cechy wyróżniające monastycyzm spośród innych form życia zakonnego?\nWciąż utrzymuję, że jest to pewna szczególna forma nadania porządku przestrzeni i czasowi. Pewna forma ich zewnętrznej schematyzacji — to, co Kant ustalił na poziomie transcendentalnym, widzimy tu na poziomie kategorialnym. Jest to więc porządek rytmu czasu i przestrzeni, nadający życiu pewien ład w perspektywie jakiegoś obiektywnego bycia przed Bogiem. Życie to — proste i oczywiste — nie może stać się programem. Wystarczy być. I jeśli to czynimy przynajmniej na sposób półinteligentny, mamy pewne pole promieniowania i gościnności. I to wystarcza.\nI być może w takim właśnie rodzaju życia odnalazł Ojciec coś z trzeźwej, dostojnej i naturalnej atmosfery domu rodzinnego…\nBrak pretensjonalności, dostojeństwo, gościnność i dystans.\nTak oto wstępując do klasztoru w Gerleve zamyka Ojciec jeden rozdział swego życia, otwierając zarazem czas dojrzałości. Nade wszystko okazuje się on okresem działalności naukowej: po doktoracie habilitacja, potem rozliczne publikacje, ale i praca wykładowcy. Jakie były główne wątki Ojca poszukiwań? Co kierowało wyborem tych, a nie innych tematów? I jak Ojciec nad nimi pracował — co było problemem, a co niosło nadzieję?\nSplotły się tu rozmaite wątki. Rozmaite głębokie zainteresowania — zawsze, aby przybliżyć chrześcijaństwo współczesnemu światu. Po tej dość dziwnej pracy magisterskiej, jak powiedziałem, zaczęła interesować mnie relacja między filozofią dialogu a teologią Trójcy Świętej, czym zajmowałem się przez wiele, wiele lat, publikując wszakże coś na ten temat dopiero 15 lat potem (Neuzeit und Offenbarung) — w sposób dużo bardziej wyrafinowany i wysublimowany.\nPotem pojawiło się inne zainteresowanie — podczas nowicjatu rozpocząłem lekturę wielkich mistyków, czyli całą wielką literaturę duchową między Jezusem a Teilhardem de Chardin. To także przyniosło w pewnym sensie zwrot w moich zainteresowaniach. Stąd też zrodził się temat mojego doktoratu — z Hünermannem w Münster — o teorii mistyki w latach 20. i 30. XX wieku we Francji i Niemczech: walka między teoriami psychologicznymi a ontologiczno-transpsychologiczno-sakramentalnymi. Była to więc teologiczna lektura mistycyzmu. Zarazem jednak był to sposób na pozbycie się kryzysu modernistycznego i przejście do tego, co rozwinęli wczesny Rahner, Balthasar i Przywara. To miało wielki wpływ.\nEcha tego dostrzec można w Ojca tekście „Narodziny nowożytności z ducha mistyki”…\nOdkryłem, że narodzinom epoki współczesnej w wiekach XIV– –XVIII towarzyszył niezliczony zastęp mistyków — intelektualnych i afektywnych, ciemności i światła, jeśli weźmiemy pod uwagę mistykę hiszpańską, niemiecką, włoską i francuską. Zbadałem rozmaite formy tej mistyki i dało mi to wiele do myślenia. Ów czas kryzysu i przejścia został bowiem zorkiestrowany przez mistyków — a więc przez przekształcenie wiary w przeżycie, rzec można, psychiczne.\nI oczywiście bardzo ludzkie…\nBardzo ludzkie, w wierze quo, w akcie doświadczenia przeżytego, przyjętego i podjętego. I odpowiadało to mojej dawnej aspiracji i chęci przezwyciężenia resentymentów wobec katolicyzmu i współczesności oraz znalezienia jak największej liczby możliwych związków, korespondencji, między współczesnością a chrześcijaństwem.\nTakim pomostem między współczesnością a chrześcijaństwem była więc mistyka…\nAle tylko jednym. Drugim była teoria Objawienia w epoce współczesnej, którą potem opracowałem w książce Neuzeit und Offenbarung. Warto zwrócić uwagę na odwrócenie w tytule: nowożytność i Objawienie. Każdy powiedziałby odwrotnie. Dla mnie nowożytność jest uprzywilejowanym miejscem obecności Boga. Uważam, że podstawowe współrzędne struktury Objawienia po raz pierwszy zostają pomyślane, także zaognione, zdradzone, lecz i zrealizowane właśnie przez epokę współczesną.\nSą to relacje korespondencji, powinowactwo z wyboru między strukturą Objawienia, świadomym podmiotem, współczesnością, modlitwą i strukturą misterium chrześcijaństwa. Neuzeit und Offenbarung w równoległej akcji rozwija właśnie owo powinowactwo z wyboru. W ten sposób wyzwoliłem się także z pewnych resentymentów wobec współczesności, a także od występowania przeciw Kościołowi, który wydawał mi się zawsze zbyt ciasny.\nTym samym pracował więc Ojciec także dla siebie samego, tworząc niejako apologię dla chrześcijaństwa. I tutaj więc wątek biograficzny — choć może w jakimś głębszym wymiarze — zdaje się odgrywać doniosłą rolę...\nWłaśnie. Była to owocna majeutyka możliwości wejścia w relację wczucia się i współczucia z rzeczami, z którymi normalnie nie ma się wspólnego języka. Dzisiaj, aby być intelektualnie i po ludzku szczerym chrześcijaninem w tak zróżnicowanym pejzażu i znaleźć w tym prawdziwą równowagę, potrzeba lat i dziesięcioleci. Jak widzieliśmy, wobec roku 1968 i współczesności z jednej strony reagowałem na sposób konserwatywny. Potem, rzecz jasna, moja dusza się zbuntowała. Przeszedłem także przez długą fazę hiperliberalną — a raczej krytyczną w odniesieniu do Kościoła i systemu kościelnego, jak i do pewnych form chrześcijaństwa. Następnie powoli, poprzez refleksję i wierność, odnalazłem równowagę (która mi pozostała) w zwyczajnej praktyce benedyktyńskiej, stając się hermeneutą, mediatorem, przewoźnikiem między światami. W książce Der geteilte Logos [„Podzielony Logos”] próbowałem (jak wskazuje sam tytuł) urzeczywistnić tę rolę mediatora pośród bardziej ekspresywnych instancji współczesności (Kant, Hegel, hebraizm, postmodernizm) — z ich kontestacją i przewartościowywaniem chrześcijaństwa.\nTeologia idzie u Ojca zawsze w parze z filozofią...\n…literaturą i interpretacją czasów. Taka postawa teologów, choć z jednej strony wydaje się dzisiaj konieczna, w praktyce jest raczej rzadka. Zarazem przecież trwa dysputa na temat relacji między wiarą a rozumem, zainicjowana poniekąd przez encyklikę „Fides et ratio” Jana Pawła II.\nTu dochodzi do głosu jeszcze jedna sprawa: chodzi nie tylko o wiarę i rozum, ale i o doświadczenie wiary i doświadczenie życiowe. Uważam bowiem, że nasze prawdziwe dzisiejsze krytyczne położenie wynika z pęknięcia między życiem codziennym a wiarą i jej doświadczeniem. Stąd płynie moje zainteresowanie mistyką: mistyką jako filozofią. Interesuje się ona rozumem i wiarą, ale także różnymi formami symbolizacji i doświadczenia: symbolizmem jako doświadczeniem wiary i jako dzisiejszym doświadczeniem życiowym i rozumowym, jako poszukiwaniem nowych form mediacji. To doprowadziło mnie do założenia w Kolegium św. Anzelma Instytutu Filozofii i Mistyki.\nJak doszło do przybycia Ojca do Rzymu?\nPrzybyłem tu, samemu nic nie czyniąc w tej sprawie. Byłem Prefektem Gości w moim klasztorze, kapelanem we wspomnianych zakładach dla obłąkanych, towarzyszyłem osobom w kryzysie, głosiłem wiele rekolekcji dla indywidualnych osób (zwłaszcza podejmujących różne decyzje), także w wielu seminariach, towarzyszyłem wielu parom małżeńskim przechodzącym kryzys. Tak było przez 7–8 lat. Było to duszpasterstwo poszukujące wiatru w zatoce, odradzającej głębi, jakiejś logiki przypowieści życia.\nTaka działalność byłaby więc rodzajem sprzężenia zwrotnego dla poszukiwań naukowych — owocowaniem, ale i stymulacją ujęć teoretycznych? Oczywiście. Nigdy nie myślałem o żadnej karierze uniwersyteckiej. Byłem zadowolony z duszpasterstwa — tylko że obok tego zrobiłem doktorat i publikowałem, aczkolwiek jedynie dla równowagi umysłowej i duchowej. Duszpasterstwo, kontakt osobisty pozostał dla mnie bardzo ważny i tak jest także dzisiaj, wobec moich doktorantów. Nawiązując kontakty osobiste i majeutyczne, staram się dostrzegać również biografie moich uczniów, co byłoby jak najszerszym rozumieniem duszpasterstwa. To mi pozostało. Także moim wykładom nieobca jest ta jak najbardziej kościelna rzeczywistość, którą jest przypowieść życia wielu osób. Nie chciałbym uczyć czegoś, co byłoby tylko poprawne formalnie, a nieprawdziwe z różnych punktów widzenia — zarówno z akademickiego, jak i sapiencjalnego, życiowego.\nJak Ojciec widział Rzym i środowisko akademickie Sant Anselmo, przybywając tu dwadzieścia lat temu?\nDwadzieścia dwa lata temu. Sant Anselmo jest jedynym miejscem, gdzie może się skrystalizować jako taka świadomość benedyktyńska. Zasadniczo nasze klasztory żyją każdy na swój rachunek, co jest normalne. Fascynowało mnie natomiast, że przynajmniej tutaj istnieje szansa jakiegoś niezbędnego minimum dla wcielenia się duszy benedyktyńskiej.\nPotem stopniowo zacząłem uczyć na Uniwersytecie Gregoriańskim, mając możność towarzyszenia ogromnej liczbie studentów z elit Kościoła całego świata. Z racji na moją środkowoeuropejską kulturę literacką i filozoficzną, moimi studentami są nade wszystko Niemcy, Włosi, Hiszpanie, ludzie — rzec można — z „dawnego imperium austriackiego”. I tu także istnieją pokrewieństwa z wyboru. Jestem więc bardzo zadowolony z wykonywania tu owej pracy mediacyjnej.\nWidzę Rzym nie tyle jako miejsce indoktrynacji, ile spotkania, międzynarodowości, ubogacenia, a nade wszystko deideologizacji różnych narodów i tradycji, które tutaj muszą stać się nawzajem dla siebie przenikalne. A skoro i ja jestem poniekąd mediatorem, bardzo mi się to podoba. Te 22 lata w Rzymie to jednak, jakkolwiek by nie patrzeć, okres najdłuższy, może nawet najważniejszy w Ojca życiu. Z pewnością zaznaczył się on rozwojem czy zmianą sposobu patrzenia na niektóre sprawy…\nNade wszystko rozwinąłem mój styl nauczania i towarzyszenia. Z całą pewnością na początku byłem w większym stopniu intelektualistą. Wielki wpływ miała także na mnie „dusza włoska”, atmosfera śródziemnomorska, która mnie przeniknęła. Będąc „Prusakiem”, powiedzmy: trochę zakutym, nieco zmiękłem. Moja dusza wyswobodziła się, co przyjąłem jako korzyść dla mojej równowagi.\nCzytanie wielkiej literatury włoskiej, życie we Włoszech od początku uważałem za wielkie dobrodziejstwo. Było to wielkie odkrycie i wzbogacenie ludzkie, chrześcijańskie i także akademickie. Z intelektualisty stopniowo przerodziłem się w człowieka posiadającego żyłkę mądrościową, dającą zdolność do łączenia rzeczy, które zdają się wykluczać, a jednocześnie potrafiącą ostać się wobec paradoksalności i biegunowości życia. Coraz bardziej stawałem się fenomenologiem tajemnic chrześcijaństwa, życia i przemian czasów, hermeneutą między światami, który szanuje hermetyczność i indywidualność każdego z nich, lecz potrafi też dokonywać między nimi przekładów. Stąd pochodzi moja wena dialektyczna, dialogiczna, a także humorystyczna.\nA nie brakowało Ojcu kontekstu duszpasterskiego?\nNigdy nie sprzeciwiam się temu, co mam uczynić. Już teraz przygotowuję się do pójścia na emeryturę. Myślę o powrocie, a raczej o podjęciu na nowo mojej pracy duszpasterskiej. Teraz mam swoje zadanie tu, w Rzymie. Zdarzało mi się pomagać w kilku parafiach rzymskich (gdy byłem młodszy i nie miałem jeszcze tylu doktorantów). Lubię robić to, co trzeba.\nA jak się zmieniło Sant Anselmo?\nNade wszystko jest to miejsce aideologiczne, bez wewnętrznych starć, bez ideologicznych frontów, bez dogmatyzmów. Ma tu miejsce współżycie swobodne, światłe, całkiem przyjemne — mimo rozmaitych, rzecz jasna, konfliktów, które są w każdej instytucji. Brak tu rozjątrzeń i fiksacji, co tworzy atmosferę humanistyczną, inspirującą i pozostawiającą każdemu wolność do rozwoju. Nie ma tu też żadnego akademickiego super-ego. Każdy wnosi swój wkład wedle własnych możliwości i zdolności. To było dla mnie zawsze zachęcające. Nie przestaję kochać tej biegunowości między ojczyzną benedyktyńską a ekskursem jezuickim. Pozwoliło mi to nie zestarzeć się zbyt szybko i zachować jakąś świeżość, także w aspekcie intelektualnym.


Pozycjonowanie stron www Kraków Zabawy edukacyjne Cześci samochodowe Żniwa a polska tradycja | informacyjnie.com\nŻniwa a polska tradycja\nKorzystając z okazji, że żniwa już za pasem pomyślałam, że dobrze byłoby poświęcić kilka słów na temat obrzędów oraz zwyczajów, które wiążą się właśnie z okresem żniw oraz z ich zakończeniem. Większość nich ulega zapomnieniu, przekształca się, nabiera nowej formy oraz znaczenia, w większości traktowana jest raczej jako zabawa, jednak mimo to w jakiś sposób stanowi formę kultywowania tradycji, która jest niezwykle istotna dla ludzi mieszkających na wsi.\nChoć żniwa zawsze stanowiły czas niezwykłego wysiłku oraz ciężkiej pracy od rana do wieczora, to zawsze towarzyszyła im przyjemna, wesoła atmosfera. Ludzie szli na żniwa z uśmiechem na ustach, spiewając pieśni oraz licząc na obfite plony. W tradycji polskiej wsi przyjęło się, że początek żniw wyznaczał zawsze głos przepiórki. Zanim rozpoczęto żniwa, należało sprawdzić stan słomy oraz ziarna – jeśli ziarno z łatwością przełamywało się na pół, był to znak, że można przystępować do pracy.\nPraca w polu zwiazana była także z różnego rodzaju rytuałami religijnymi – jednym z nich było rozpoczęcie żniw w miejscu, gdzie w formie krzyża zasiano poświęcone ziarno. Towarzyszyła temu modlitwa oraz piesni religijne.\nPoczątek żniw nosił nazwę zażynki i miał miejsce najczęściej w sobotę z tego względu, iż jest to dzień Matki Boskiej, patronki żniwiarzy. Pracowano bez względu na warunki pogodowe, jedynym utrudnieniem, które zmuszało żniwiarzy do zaprzestania pracy był deszcz.\nPoczątkowo w czasie żniw używano tylko sierpu, ponieważ kosa uznawana była za atrybut śmierci, jednak z czasem zaczęto odchodzić od tego zwyczaju i kosa również znalazła się w powszechnym użyciu.\nNa zakończenie żniw zawsze pozostawiano na polu niezżęty fragment zboża, który nosił różne nazwy w zależności od regionu – mogła to być koza, przepiórka, broda czy wereja. Kłosy ścięte z tego fragmentu wykorzystywane były podczas święta Matki Boskiej Zielnej.\nKolejnym etapem było zawiezienie zboża i odpowiednie zabezpieczenie go w stodołach, co również nie obywalo się bez różnego rodzaju zabiegów magicznych, jak np. zatykanie gałązki brzozy z ołtarza stawianego na Boże Ciało, która miała chronić przed piorunami.\nZ powyższego wpisu wynika, że okres żniw był dla mieszkańców wsi czasem szczególnym – z jednej strony radosnym, z drugiej przepełniony szeregiem zabiegów mających na celu zapewnienie pomyślności w pracy. Muszę przyznać, że brzmi to niezwykle barwnie i fascynująco, szczególnie dla kogoś, kto nie ma możliwości obcowania z tego typu tradycją na co dzień.


Branża spożywcza i producenci grzybów inwestują w fotowoltaikę - Logistyka i opakowania\nAutor: farmer.pl 01 września 2021 08:42\nProducenci grzybów stawiają na fotowoltaikę / fot. shutterstock\nTylko w ostatnich kilku miesiącach o inwestycjach w instalacje produkujące prąd ze słońca poinformowały takie firmy jak polska sieć sklepów spożywczych Topaz (55 sklepów własnych i 65 franczyzowych) czy jeden z największych producentów pieczarek w Europie East Mushrooms. Obie realizacje przeprowadziła firma Alians OZE.\nProducenci grzybów stawiają na fotowoltaikę\n- Zdecydowaliśmy się na instalację fotowoltaiczną wykonaną przez Alians OZE, gdyż została ona polecona przez naszego dobrego partnera, który jest z niej zadowolony. Poza tym od roku znaliśmy się z opiekunem Alians OZE – mówi Łukasz Kiwała, dyrektor zarządzający w Spółdzielni Producentów Grzybów Jadalnych.\n- Instalacja wytwarza energię na nasze własne potrzeby. Liczymy na zminimalizowanie kosztów zużycia prądu. Na razie jest za wcześnie, aby to stwierdzić, potrzeba na to około pół roku. Jeśli pojawią się oszczędności, oczywiście rozważmy instalację kolejnych modułów PV – dodaje Łukasz Kiwała.


przemysłowe instalacje lpg gazowe to itgas.pl - Przyjazny katalog ulubiony dla wszystkich\nParowniki jak i różne potrzebne elementy wykonane są z najlepszych materiałów, zatem będą niesłychanie wytrzymałe. Parowniki zostały zaprojektowane w taki sposób, aby były niesłychanie łatwe w obsłudze. Wszystkie zainteresowane osoby takimi ofertami mogą się skontaktować ze specjalistami i o tym porozmawiać. Oni wszystko niesłychanie dokładnie wytłumaczą. Sprzedają tylko i wyłącznie oryginalne produkty, zatem każdy, kto się na to zdecyduje będzie niesłychanie usatysfakcjonowany. Przy instalacjach lpg najważniejsze jest wykorzystanie bezpiecznego sprzętu i ta firma to dla nas wszystkich przygotowała.


W tym dziś: 398\nSchowki (łącznie): 12845\nKorzystających z nich: 1729\nTytuł oryginału: "The Ship of the Dead ".\n436,  strony : ilustracje ; 20 cm.\nMagnus Chase, niegdyś bezdomny nastolatek jest rezydentem hotelu Walhalla i jednym z wojowników Odyna. Jako syn Frejra, boga lata płodności i zdrowia, Magnus nie ma wrodzonych skłonności do walki. Ma za to silnych i wiernych przyjaciół, między innymi elfa Hearthstone`a, krasnoluda Blitzena i walkirię Samirę, z którymi dokonał wielkich czynów - pokonali razem Wilka Fenrira i odebrali olbrzymom młot Thora Mjollnir. Teraz przed Magnusem najtrudniejsza próba. Loki uwolnił się z więzów. Z pomocą zastępów olbrzymów i zombi przygotowuje Naflfar, Statek Umarłych, do wyprawy przeciwko bogom Asgardu, która rozpocznie ostateczną bitwę, Ragnarok. Tylko Magnus i jego przyjaciele mogą powstrzymać Lokiego, ale najpierw muszą przepłynąć oceany Midgardu, Jotunheimu i Niflheimu i dotrzeć do Naglfara, zanim będzie gotowy wyruszyć w rejs. Po drodze spotkają zagniewane bóstwa morskie, nieprzyjazne olbrzymy i złośliwego, ziejącego ogniem smoka. Ale największym wyzwaniem dla Magnusa okażą się jego własne demony. Czy ma w sobie to, czego potrzeba, by przechytrzyć podstępnego oszusta?\nOznaczenia odpowiedzialności: Rick Riordan ; przełożyły Agnieszka Fulińska i Marta Duda-Gryc.\nTyt. oryg.: "The sword of summer ".\nTyt. oryg.: "The Hammer of Thor ".\nTyt. oryg.: The Ship of the Dead\n9 z dziewięciu światów : opowiadania\nTytuł oryginału: 9 from the nine worlds\nJAK DOBRZE ZNASZ DZIEWIÄ?Ć ŚWIATÓW NORDYCKICH? Czy nie mylą ci się te wszystkie "heimy"?. Ich rozróżnienie ułatwi ten zbiór niesamowitych opowieści - każda rozgrywa się w innym świecie i jest opowiedziana przez inną postać z cyklu "Magnus Chase i Bogowie Asgardu". Nawet jeśli ci to nie rozjaśni w głowie, przynajmniej dowiesz się, jak Alex uratował Amira z opałów, w których główną rolę odegrały spodnie, jak Samira ukradła olbrzymowi harfę, a Mallory nauczyła smoka obrzucać innych obelgami - i przeżyjesz z bohaterami wiele fantastycznych przygód. Tylko uważaj na Thora, który truchta przez wszystkie dziewięć światów, ciągnąc za sobą smugę smrodu.\nHotel Walhalla : przewodnik po światach nordyckich : wprowadzenie w świat bogów, mitycznych stworzeń i fanatastycznych istot\nTyt. oryg.: Hotel Valhalla guide to the Norse worlds : your introduction to deities, mythical beings and fantastic creature\nGratulacje! Zostałeś wybrany na jednego z dzielnych wojowników Odyna i znalazłeś się w hotelu Walhalla. I co teraz? Ten niezbędny przewodnik po świecie bogów i bogiń, mitycznych istot i fantastycznych stworzeń dziewięciu nordyckich światów został przygotowany specjalnie dla ciebie, znakomity gościu. Zawiera najważniejsze informacje, wywiady, opowieści i osobiste uwagi, żebyś mógł uniknąć niezręcznych sytuacji i zacząć natychmiast i ze wszystkich sił trenować do RagnarĂ¶ku. Ratatosk już nigdy nie wyda ci się słodką wiewiórką i nigdy więcej nie pomylisz krasnoluda z elfem!Mam nadzieję, że Przewodnik po światach nordyckich hotelu Walhalla zapewni ci zarówno oświecenie, jak i rozrywkę podczas twojego wiecznego pobytu w naszej wspaniałej instytucji.\nOleńka : panienka z Białego Dworu\nWiek miłości, wiek nienawiści / Wioletta Sawicka : t.1\nDramatyczne dzieje polskiej rodziny ziemiańskiej. Wileńszczyzna, 1913 rok. Hrabia Aleksander Ostojański jest właścicielem ogromnego rodzinnego majątku ziemskiego, imponującego pałacu, gorzelni i stadniny, gdzie hoduje wspaniałe konie czystej krwi. Od pokoleń Ostojańscy żyją w poczuciu, że ich obowiązkiem jest umacnianie polskiego ducha na opanowanej przez zaborcę ziemi.\nOsiemnastoletnia Oleńka, najmłodsza spośród trojga dzieci hrabiego, jego ulubienica, została wychowana na gorącą patriotkę, ale także, inaczej niż jej rówieśnice, na samodzielną, pewną siebie kobietę, która wie, czego pragnie od życia. A pragnie Joachima, ubogiego nauczyciela z sąsiedztwa. W świecie, gdzie urodzenie stawia się nad uczucia, hrabiostwo Ostojańscy nie dopuszczą do mezaliansu córki. Zbliża się pierwsza wojna światowa. Pewnego poranka w ostojańskim pałacu dochodzi do tragicznych wydarzeń, które nieodwracalnie zmieniają przyszłość "panienki z Białego Dworu".\nTytuł oryginału: "Never go back ".\nWarszawa : Wydawnictwo Albartos, 2020.\nKobiety w służbach mundurowych\nDotarcie z zasypanej śniegiem Dakoty Południowej do Wirginii zajęło Reacherowi sporo czasu. Po drodze kilka razy coś go zatrzymało, parokrotnie otarł się o śmierć. Nie zadawałby sobie tyle trudu, gdyby nie obietnica, jaką złożył pewnej kobiecie w randze majora, pełniącej od niedawna funkcję komendanta 110-tej jednostki specjalnej żandarmerii wojskowej, którą sam dowodził kilkanaście lat temu. Choć nigdy nie widział jej na oczy, urzekł go jej głos w słuchawce telefonu. Przekraczając bramę wjazdową do jednostki, miał wrażenie, jakby wracał do domu - jedynego, jaki kiedykolwiek posiadał. Niestety, wbrew oczekiwaniom, nie było tam Susan Turner. Zamiast kobiety za biurkiem dowódcy siedział mężczyzna - niejaki podpułkownik Morgan, facet o wyglądzie urodzonego biurokraty. Co stało się z Susan? Tego Reacher się nie dowiedział. Morgan nie omieszkał natomiast przekazać mu trzech naprawdę złych wiadomości: że właśnie został przywrócony do czynnej służby w armii USA, że czeka go sprawa karna o zabójstwo sprzed szesnastu lat oraz że wniesiono przeciwko niemu pozew o ojcostwo. Czy zarzuty wobec Jacka miały jakiś związek z tajemniczym zniknięciem major Turner? Komuś zależało, by szybko pozbyć się Reachera? Bo jeśli tak, to nieświadomie popełnił najgorszy błąd w swoim życiu...\nOznaczenia odpowiedzialności: Lee Child ; z angielskiego przełożył Andrzej Szulc.\nZa zakrętem / Magdalena Wala :  ;\n416 stron ; 21 cm.\nAdrianie udaje się w końcu dotrzeć do ukrywanej przez męża prawdy. Postanawia go opuścić i dąży do rozwodu. W jej życiu ponownie pojawia się Maciek.\nAgnes, jej wiekowa przyjaciółka, opowiada Adrianie o wydarzeniach ostatniego roku wojny. Część jej rodziny, dawni przyjaciele i znajomi opuścili na zawsze Mysłowice i Polskę. Agnes latami czekała na męża.\nTymczasem Adriana w domu matki przegląda pudełko z dokumentami po dziadku. Niespodziewanie odkrywa takie, które rzucają nowe światło na powiązania jej rodziny. Również na Agnes. A może dziewczynę ze staruszką łączy coś więcej?\nOznaczenia odpowiedzialności: Magdalena Wala.\nSERIA/CYKL: Za zakrętem stanowią >>\nDwie kobiety, dwie różne epoki, te same dylematy i tak podobne koleje losów. Adriana jest nieszczęśliwa w małżeństwie. Pod wpływem historii zasłyszanej od sąsiadki, starej Ślązaczki Agnes, postanawia chociaż trochę zmienić swoje życie. W tym celu musi uzyskać przebaczenie mężczyzny, którego dawno temu skrzywdziła, pojednać się z rodziną oraz rozwikłać sekrety ze swojej przeszłości. Na zmiany w życiu Adriany duży wpływ ma opowieść Agnes. Poznajemy ją na początku września 1939 roku, gdy dziewczyna żyje w Mysłowicach - mieście przyłączonym do III Rzeszy. Czeka ją niełatwa walka o zachowanie tożsamości oraz wierności własnym ideałom. Adriana w opowieści staruszki znajduje podobieństwa do swojego życia i własnych niełatwych wyborów. Czy te dwie kobiety, żyjące w tak różnych czasach, łączy coś więcej niż tylko sąsiedztwo i konieczność podejmowania trudnych życiowych decyzji?\nKryzys w małżeństwie Adriany pogłębia się. Kobieta zapełnia emocjonalną pustkę spotkaniami z najlepszą przyjaciółką, którą traktuje jak zastępczą babcię. Coraz bardziej wciąga ją historia małżeństwa Agnes w czasach wojny. Mąż Agnes dostał powołanie do niemieckiej armii i został wysłany daleko na wschód. Gdy wojenna zawierucha zbiera swe ponure żniwo, Agnes staje przed życiowym dylematem. Co okaże się dla niej najwyższą wartością: wierność ideałom czy życie najbliższych? Spotkanie z dawnym kolegą uzmysławia Adrianie, że wszystko, w to co wierzyła jest fałszem. Uzyskując odpowiedzi na nurtujące ją od lat pytania, Adriana zaczyna rozliczać własną teraźniejszość.\nAdrianie udaje się w końcu dotrzeć do ukrywanej przez męża prawdy. Postanawia go opuścić i dąży do rozwodu. W jej życiu ponownie pojawia się Maciek. Agnes, jej wiekowa przyjaciółka, opowiada Adrianie o wydarzeniach ostatniego roku wojny. Część jej rodziny, dawni przyjaciele i znajomi opuścili na zawsze Mysłowice i Polskę. Agnes latami czekała na męża. Tymczasem Adriana w domu matki przegląda pudełko z dokumentami po dziadku. Niespodziewanie odkrywa takie, które rzucają nowe światło na powiązania jej rodziny. Również na Agnes. A może dziewczynę ze staruszką łączy coś więcej? Opis pochodzi od wydawcy\nNa kartę 024625 od dnia 2020-09-01\nWypożyczona, do dnia 2020-10-01\nLena ma 35 lat i jej życie właśnie legło w gruzach. Po latach udanego, jak jej się zdawało, małżeństwa Paweł postanowił odejść. Zdradzona Lena ma tylko jedno wyjście: nauczyć się żyć bez niego.\nGdy znalezienie pracy okazuje się prawdziwym wyzwaniem, a ukochana mamusia zdecydowanie zbyt mocno angażuje się w życie uczuciowe Leny, czas szukać ratunku. Z pomocą ruszają niezastąpione przyjaciółki. Zwariowana Anka, niezależna Karolina i poukładana Ewa znajdą rozwiązanie każdego problemu. Na początek - nowa miłość!\nCzy randka w ciemno na weselu to dobry pomysł? Jaką rolę w życiu Leny odegra tajemniczy Karol? I jak wiele trzeba zaryzykować, aby wreszcie osiągnąć pełnię szczęścia?\nOznaczenia odpowiedzialności: Ewelina Miśkiewicz.\nNa kartę 024624 od dnia 2020-09-01\n309,  strony ; 21 cm.\nMalwina jest ciągle w rozjazdach. Archeologia to jej pasja, ale również sposób na nie do końca uporządkowane życie. Kiedy niespodziewanie dostaje zaproszenie na ślub byłego chłopaka, wpada w panikę. Będzie musiała odwiedzić rodzinne miasteczko nad jeziorem i spotkać się ze swoją pierwszą wielką miłością. Wbrew temu, co podpowiada jej rozsądek, postanawia przyjąć zaproszenie. Ale nie zamierza jechać sama.\nPrzygotowania do wesela idą pełną parą.\nKto kogo kocha naprawdę? I czy ślub się w ogóle odbędzie?\nOznaczenia odpowiedzialności: Inka Jabłońska.\nBezlitosna siła / Agnieszka Lingas-Łoniewska : t. 4\n251,  strona ; 21 cm.\nMars to ostatni tom uwielbianej serii Bezlitosna siła, opowiadającej o mężczyznach uprawiających walki MMA - każdy z nich ma za sobą mroczną przeszłość, która go prześladuje. To także historie kobiet, które doświadczyły przemocy, a pomoc znajdują w fundacji FemiHelp, wspierającej ofiary agresji ze strony mężczyzn.\nOn woli nie ryzykować - nie teraz, kiedy przed nim poważne zadanie. Nic nie powinno go rozpraszać.\nSERIA/CYKL: Bezlitosna siła stanowią >>\nSeria "Bezlitosna siła" opowiada o mężczyznach uprawiających walki MMA - każdy z nich ma za sobą mroczną historię, która go prześladuje. A także o kobietach, które doświadczyły przemocy, a pomoc znajdują w fundacji FemiHelp, wspierającej ofiary agresji ze strony mężczyzn. Jedyną, wspólną nadzieją na to, by się wyswobodzić z sideł przeszłości, jest miłość silniejsza od wyroków losu. On - Konstanty "Kastor" Lombardzki, odnosi zwycięstwa zarówno w życiu zawodowym, jak i na ringu. Jest twardy i pozbawiony empatii. Pod tą maską kryje się jednak dramat z dawnych lat. Szczelina w twardym pancerzu pojawia się wtedy, gdy poznaje Anitę Sokół, skromną, lękliwą dziewczynę, która zatrudnia się do sprzątania jego biura. Okazuje się, że to nie jest jej jedyne zajęcie - pracuje także w klubie, by spłacić długi z przeszłości. Przekonują się, że w tym brutalnym świecie, gdzie każdego dnia walczą o przetrwanie, jest tylko jedna siła, która może pokonać zło. Czy sprawcza moc miłości ich ocali?\nMa czarną duszę, demony pod skórą i wściekłość w sercu. Jest przekleństwem każdej kobiety, do której się zbliży. Zamiast przynieść ci kwiaty, prędzej z ciebie zakpi. Zamiast czułości woli szybki, ostry seks. A gdy na ringu z Patryka Rottera zmienia się w Polluksa, staje się prawdziwą bestią. Przez niego Martyna nie może znaleźć sobie miejsca. I przez niego płacze, gdy on kolejny raz zachowuje się wobec niej jak zupełny psychol. Ale... jest też jej miłością, z którą Martyna nie umie sobie poradzić od trzech lat. On do tej pory w sercu miał miejsce tylko dla swoich diabłów. I po tym, co przeszedł w swoim trudnym życiu, nie ma pojęcia, czym jest miłość. Wie tylko, że cały czas myśli o tej dziewczynie. I że pragnie jej do szaleństwa.\nEmocje to jej specjalność. Najnowsza powieść Agnieszki Lingas-Ĺ?oniewskiej to emocjonalna jazda bez trzymanki!Są rany, które nigdy się nie zagoją.I są takie blizny, które uleczyć może tylko miłość...Konrad Klajzer zebrał od życia wystarczająco wiele ciosów. To, że wyszedł na ludzi, zawdzięcza wyłącznie przybranej siostrze Anicie i jej mężowi, słynnemu wśród zawodników MMA Kastorowi.Inez pod okiem dziewczyn z fundacji FemiHelp dźwiga się z traumatycznych przeżyć, które naznaczyły ją na zawsze. Blizny ma nie tylko na przedramionach, które skrywa pod długimi rękawami niezależnie od pogody. Znacznie poważniejsze rany nosi w sercu.Jego uratowały walki. Na ringu zmienia się w niezwyciężonego Saturna. Poza nim ma jedną słabość. Ją.Ona dopiero co odzyskała psychiczną równowagę.Ich związek, zdaniem przyjaciół, nie jest najlepszym pomysłem. A jednak rozumieją się bez słów. Bo oboje przeszli przez piekło, a mimo to przetrwali.Okaleczeni przez życie, mogą pomóc sobie nawzajem. Tylko czy będą potrafili uporać się z demonami przeszłości? W końcu są takie rany, które nigdy się nie zagoją."Saturn" to trzeci tom serii Bezlitosna siła, opowieści o mężczyznach uprawiających walki MMA - każdy z nich ma za sobą mroczną historię, która go prześladuje.Powyższy opis pochodzi od wydawcy.\nMars to ostatni tom uwielbianej serii Bezlitosna siła, opowiadającej o mężczyznach uprawiających walki MMA - każdy z nich ma za sobą mroczną przeszłość, która go prześladuje. To także historie kobiet, które doświadczyły przemocy, a pomoc znajdują w fundacji FemiHelp, wspierającej ofiary agresji ze strony mężczyzn. Jego życiem rządzą nienawiść i szaleństwo. Kiedy na ringu staje się niepokonanym Marsem, oddaje się im całkowicie. I tylko ona budzi w nim odmienne, bardziej tkliwe uczucia. Ale powiedzmy sobie szczerze: doktor Liwia Marczyk gra w zupełnie innej lidze. Są jak ogień i woda. I przyciągają się z siłą żywiołów. On woli nie ryzykować - nie teraz, kiedy przed nim poważne zadanie. Nic nie powinno go rozpraszać. Ona nie chce być naiwna. Już raz się sparzyła i do tej pory płaci za to wysoką cenę. Kiedy jednak w grę wchodzi prawdziwa miłość, Mars i Liwia będą musieli się zastanowić nad swoimi wyborami. Czy odważą się postawić wszystko na jedną kartę? Opis pochodzi od wydawcy\nNa kartę 015179 od dnia 2020-09-18\n262,  strona : ilustracje ; 21 cm.\nOznaczenia odpowiedzialności: Aleksandra Radomska.\nNa kartę 024636 od dnia 2020-08-25