Konie achałtekińskie i... inne sprawy!: grudnia 2009\nEtykiety: Indianka, pionierstwo, przyjaźń, Radek, Re-Volta, sąsiedzi, wieś Linki do tego posta\nAutor: Jacek Kobus o 23:27 7 komentarze\nEtykiety: cywilizacja, policja, prawo, publicystyka Linki do tego posta\nJutro będę się z tego śmiał. Ale teraz wcale mi do śmiechu nie jest. Jakaś ciemna, wieczorna czy nocna zmora mnie dopadła, na piersi siadła i oddychać nie daje. Ze strachu. Przed czym..? Nie wiem…\nNie chciałem złamać szabasu (który jeszcze jeden dzień potrwa; choć mam nadzieję, że się przynajmniej lokalny sklep otworzy, w zwykłe niedziele zawsze handlujący) i otwarcie gorszyć maluczkich, więc ani wczoraj, ani dzisiaj nie uruchomiłem betoniarki. Ciągle mamy tylko 17 z 47 słupków potrzebnych, aby ogrodzić zimowy padok. Tymczasem tylko dzisiaj miały miejsce cztery ucieczki zbiorowe (Osman Guli w ślad za Maleństwem) i dwie indywidualne (samo Maleństwo, dla którego nasze ogrodzenia zdają się nie istnieć). Zimowy padok poprawi to niewiele, ale poprawi – przynajmniej dalej będą miały do ozimin i do wsi (uciekały dziś, wbrew temu co wczoraj pisałem, we wszystkich możliwych kierunkach bez różnicy, na oziminę najchętniej). A od poniedziałku ma już padać śnieg. Zresztą, piasku starczy mi na jakieś 6 – 7 słupków, nie więcej, potem trzeba będzie od sołtysa przyczepę pożyczyć i cały dzień w pocie czoła piasek na nią z dołu łopatą wrzucać. W szabas jest to i tak niewykonalne, więc tracę co najwyżej następne 23 – 24 słupki (które, w ostateczności, wkopie się po prostu bez betonowania), bo te 6, czy 7 w poniedziałek, nawet przy padającym śniegu i -1 stopnia, raczej powinno mi się udać wmurować.\nDrewna już bardzo mało nam zostało i przynajmniej o tyle przyjdzie mi z konieczności szabas złamać (czyż jednak szabas nie jest dla człowieka, a nie człowiek dla szabasu..?), że zapas brzozy i resztki wierzby, który jeszcze leżą, trzeba będzie jutro porąbać. Warto, żeby choć trochę przeschły, nim do naszej kozy trafią, a będą nam potrzebne góra za tydzień – o ile znowu nie zrobi się bardzo zimno i nie trzeba będzie cały dzień palić! Nie chciałbym zaś, żeby ten zapowiadany na poniedziałek śnieg znowu to wszystko zmoczył, skoro ledwo co obeschło na dzisiejszym wietrze…\nZ netem bardzo słabo łączy, a jak już połączy, to się okazuje, że jak było na rachunku 14,95 pln, tak dalej nie chce być ani grosza więcej – znaczy się, że przelewy od obu redakcji najpewniej nie wyszły przed świętami i dość jest prawdopodobne, że wyjdą dopiero po Nowym Roku, co przeżycie najbliższego tygodnia czyni pewnym wyzwaniem. Cóż: na chleb powinno starczyć…\nTakoż i koza dzisiaj kaprysi, a choć temperatura jest wcale dodatnia, to wicher który w ciągu dnia niemal unosił naszą chatkę (pozbawioną wszak fundamentów…) i teraz dopiero cichnąć zaczyna, stanowczo domaga się (jak zając na talerzu buraczków, a kasza gryczana gulaszu…) jako niezbędnego pendant także i buchającej ciepłem kozy.\nW dodatku skończyła się już wódka, wino, piwo i świąteczny pasztet autorstwa Lepszej Połowy mnie (jak dotąd najlepszy w całym naszym pożyciu! Naprawdę pycha! Inna sprawa, że chyba nigdy wcześniej nie byliśmy tak głodni…). Pozostało odpieczętować, z niemałym za sprawą starego laku pokrywającego korek trudem, holenderską jałowcówkę, jedną z ostatnich pamiątek po podróżach, jakie w zasobniejszych (nie lepszych przecież!) czasach podejmowaliśmy dla przyjemności.\nI chyba o ten pasztet, wódkę, wino i piwo chodziło, bo jak kończę ten tekst po trzecim kieliszku rozgrzewającej, bardzo już starej jałowcówki (kupiliśmy ośmioletnią… trzy lata temu czy cztery..? Nie pamiętam…), to mi się ten pierwotny, ciemny lęk z niejakiego dystansu już ukazuje… Spróbuję zatem zająć się porządkowaniem skrzynki pocztowej i wysyłaniem świątecznych życzyń, na co nie miałem czasu wcześniej: wczorajszy dzień, wbrew oczekiwaniom, okazał się wcale ładny i nie tylko z wszystkimi końmi popracowaliśmy, ale też i pojechaliśmy na naszych emerytach na miłą, spokojną przejażdżkę w świetle zachodzącego słońca. Spotkaliśmy po drodze Jakuba, który obiecał przyjść dzisiaj – zarzekając się, że wcale się nie zniechęcił wypadkiem. Nie przyszedł. Lepsza Połowa wątpi, czy w ogóle szedł do nas, jakeśmy go spotkali – ale sądzę, że pewnie wypadła mu jakaś rodzinna wizyta, jak to w drugi dzień Świąt. Bo i nam byłoby o wiele milej, gdyby nas dzisiaj ktoś był odwiedził – ten wicher na pewien czas rozpędził chmury i nawet słoneczko się na godzinę – dwie pokazało, zdjęcia można było robić. Ale tylko jakieś rozbawione, męsko – damskie towarzystwo w samochodzie na warszawskich, bielańskich konkretnie numerach, zatrzymało się przy naszym płocie na papierosa – i, jak zwykłe kmiotki, uciekło, kiedy do nich z Maleństwem w ręku podchodziłem, żeby dali się jej obwąchać (bo Maleństwo było dzisiaj lonżowane i spacerowało, żeby poznawać świat; w żaden sposób to nie wpłynęło na jej skłonność do wycieczek za ogrodzenie, mimo stałego dostępu do wody i siana w środku i nadmiaru wręcz miejsca na 4 hektarach do rozprostowania nóg..!). Maleństwo, podobnie jak reszta naszego gwiazdorskiego teamu, poczuło się bardzo rozczarowane takim brakiem dobrego wychowania i należnych jej urodzie hołdów!\nZa chwilę idziemy wydawać towarzystwu kolację. Szabas szabasem, ale przynajmniej pojeździłem dziś na Wielkim Strasznym Zwierzu (ekspresowo, bo podniecona wiatrem parła naprzód jak wyścigówka mimo poważnego wieku i szpata!) i gruntownie posprzątałem pod wiatą i w jej najbliższych okolicach. Taczka pożyczona od sołtysa skrzypi tak, że trąb archanielskich nie byłoby przy niej słychać – jest przy tym cięższa, ale za to mniej pojemna od naszej; urobiłem się zatem dość gruntownie, choć wydawać by się mogło, że nic zgoła nie zrobiłem. Od obiadu grałem zatem, spoglądając od czasu do czasu do tego leniwie się otwierającego neta, w mój ulubiony Freeciv – ale już widzę, że choć Polska w mojej grze rozciąga się od Atlantyku po Ural, nie wyrżnę całej konkurencji przed upływem roku 2000, dalsza gra nie ma zatem sensu. Stąd i lęki, bo z czego niby jeszcze..? I nieprawda, że jęczę i szerzę defetyzm! Wniosek Lepszej Połowy, aby wykorzystać jagody jałowca, którego mamy na naszej ziemi do oporu, do produkcji własnej jałowcówki popieram rękami i nogami! Czy tą są jęki i defetyzm..? Zdrówko!\nAutor: Jacek Kobus o 19:55 0 komentarze\nEtykiety: alkohol, finanse, Freeciv, koza, kulinaria, Lepsza Połowa, lęk, Margire, padoki, zima Linki do tego posta\nAutor: Jacek Kobus o 11:57 0 komentarze\nEtykiety: Dalia wlkp, pionierstwo, pogoda, przygody, pustynia, stado, ucieczka, zima Linki do tego posta\nEtykiety: Blog Roku, Lepsza Połowa, metafizyka, rodzina Linki do tego posta\nNie pisałem długo zniesmaczony własną ślamazarnością. Nie idzie. Nie idzie i już! Z 47 słupków potrzebnych, żeby ogrodzić zimowy padok przed nadejściem mrozu w minioną sobotę popołudniu, zdołałem zabetonować tylko 17. Teraz wszystko to leży pod śniegiem i trzeba poczekać do roztopu – od poniedziałku podobno ma się już ocieplać i po Świętach nadejdzie odwilż. Tak powiedział Pan w telewizji. A może Pani. Nie pamiętam. W każdym razie tak ma być i już! Do cholery, mamy przecież globalne ocieplenie czy nie mamy? Topnieją lodowce w Alpach i śniegi w Arktyce czy nie topnieją? To niby skąd pomysł, że w samym środku Polski śnieg dłużej niż dwa tygodnie poleży..? Drewniany Pajac Al Gore straszy w Kopenhadze, że lód w Arktyce już w 7 lat stopnieje, to niby dlaczego mój własny, boskowolański śnieg nie miałby zaraz po Świętach stopnieć, a..? W każdym razie, byłoby to z jego strony nader uprzejme…\nSedno problemu uświadomiła mi z właściwą sobie celnością i brutalnością Lepsza Połowa mnie już w rzeczoną sobotę, jak tylko mróz chwycił, a ja po wbetonowaniu 17-tego słupka już po ciemku stwierdziłem, że nie trzyma linii z 16-tym, a tamten z 15-tym i jednak lepiej dać sobie na razie spokój. Otóż akurat te 17 słupków całkiem spokojnie można było wbetonować wieki temu pod palącym, wrześniowym słońcem (wrzesień był piękny tego roku…), czy choćby w całkiem ciepłym listopadzie. Dlaczego? Bo betonować zaczęliśmy, oczywiście, od najbliższej okolicy wiaty dla koni, żeby dłużej niż dobę dziur w ziemi, sznurków wytyczających linie proste (których, jak widać, i tak się nie trzymałem…) i stalowych rurek przy koniach nie zostawiać. A przecież wiata nie stoi w żadnym dole, którego wyrównanie turem przez druha mego serdecznego Radka niezbędnym było, żeby zimowy padok zacząć ogradzać. Wiata stoi sobie na równym, gliniastym zresztą terenie (stąd betonowanie tych słupków było w pewnym stopniu czynnością nadmiarową i zbędną, raczej służącą inwestycji na przyszłość: dłużej będą stały zabetonowne niż gdyby je tylko wkopać, ale nie ma to większego znaczenia dla solidności ogrodzenia tu i teraz). Coś mi tu bajką o koniku polnym i mrówkach zapachniało…\nLepsza Połowa mnie wczoraj zresztą dopowiedział „be“ do tego „a“ z rzeczonej soboty, jak wrcacaliśmy z wycinki krzaków na opał ciągnąc za samochodem do połowy tylko wypełnioną przyczepę (dlaczego do połowy, o tym za chwilę) stwierdzając, żeśmy mogli tych krzaków w sierpniu naciąć tyle, żeby na całą zimę starczyło, a nie teraz, pod padającym śniegiem, szybko topniejący zapas mokrym i trudnym do zapalenia drewnem uzupełniać. To już był cios w samo serce. Akurat co do sierpnia, to nie poczuwam się do winy – bo tylko na holywoodzkich filmach różne straszydła operują piłą spalinową jedną ręką. Ale fakt faktem, że mogłem tego drewna naciąć o wiele więcej we wrześniu, czy w listopadzie (pominięcie października jest celowe i zamierzone: w październiku nie mieliśmy kasy nawet na paliwo do piły, piła była zresztą zepsuta, sprzedaliśmy obrączki, żeby zbudować komin dla kozy akurat jak 14-tego po raz pierwszy zaatakowała nas Zima). Co mnie przed tym powstrzymało? No cóż, uległem sugestii: miejsce na drewno pod dostawioną do północnej ściany naszej chatki przez mojego Ojca wiatą było co najmniej dwukrotnie wypełnione do ostatka. Było wypełnione przed tym nieszczęsnym 14 października i było wypełnione na koniec listopada. Tyle, że tego miejsca jest co kot napłakał (o kotach za chwilę też będzie)! W dodatku druh mój serdeczny Radek jeszcze nam je zmniejszył, zwalając obok worki z nawozem, którego nie wysypał na część naszego większego padoku, gdyż trawa, której nie skosił, odrosła w miejscu tej, którą skosił, ale nie zebrał jeszcze w lipcu, wydała mu się za duża, żeby po niej jeździć ciągnikiem.\nMieliśmy piękny plan ładować to po worku na taczkę (o taczce za chwilę) i rozsypywać ręcznie, ale jakoś się nam nie chciało, tj. przepraszm – nie udało tego planu zrealizowć. Tymczasem trzeba było nie zwracać uwagi na tę wiatę – i tak żeśmy jej istnienia sami z siebie nie planowali, była to inicjatywa Ojca, wynikająca z defetyzmu moich Rodziców względem naszej zdolności do wybudowania tu czegokolwiek stałego szybko i ich przekonania, że będziemy zimować w naszej chatce jeszcze wiele lat. Wiata głównie służy za warsztat. Część przydała się nam do magazynowania owsa. Na drewno zostaje, w najlepszym razie góra 1/3, czyli jakieś 2,5 x 2 x 2 m. Odejmując przestrzeń zajętą przez worki z nawozem, zostaje nam jakieś 4 do 5 m3, co jak już teraz wiemy, starcza dla naszej kozy na miesiąc, może na trochę dłużej. A raczej – starczałoby na miesiąc, gdybym w sierpniu, robiąc porządek po zakotwiczeniu tu naszej chatki, pozostały drewniany śmieć pociął na kawałki dające się spalić w naszej kozie – kozy jednak wtedy jeszcze nie było, a ja, mając zakodowane w podświadomości solidne, kaflowe piece mojego dzieciństwa, pociąłem (i tak paląc zresztą silnik w podarowanej przez Ojca pile elekrycznej…) na dechy, które nijak się do kozy nie mieszczą. W dodatku, ponieważ w jedynej w Warce hurtowni, w której takie płyty były, zabrakło dwóch kawałków przezroczystej eurofali, którą Ojciec dach wiaty pokrył, śmieć ten stał przez dwa miesiące pod gołym niebem moknąc i z lekka przegnił. Trzeba by to było teraz do gruntu przebrać i pociąć jeszcze raz – ale wcale to nie jest przyjemne pod śniegiem. Swoją drogą, chwała Bogu, że tych płyt zabrakło, bo wejście na dach z nich zrobiony, jeśli tylko jest on choć odrobinę mokry, jest praktycznie niemożliwe – a przecież trzeba się jakoś dostać do komina, który jak raz z tej strony naszej chatki postawiliśmy! Dobrze zatem, że w końcu zakryłem ten fragment wiaty deskami i papą – tylko powinienem był to zrobić co najmniej miesiąc wcześniej.\nTaaak… Lepsza Połowa mnie dostrzega wyraźne pokrewieństwo duchowe pomiędzy mną a druhem moim serdecznym Radkiem który, nota bene, najbliższej naszym padokom kukurydzy do dziś dnia nie zebrał – i już, skoro pod śniegiem leży, raczej nie zbierze. Co się zatem dziwić, że przy tak wielkiej Lepszej Połowy mnie spostrzegawczości, nasze stosunki przeszły ostatnio przez serię krótkich spięć, nie bez strat dla obu stron? Jedyna nadzieja na ocieplenie, to szybkie roztopy i ogólny global warming! A tymczasem białe łajno sypie za oknem w najlepsze – od czego krajobraz robi się bajkowy, ale nam wcale nie robi się cieplej. Może chociaż Drewniany Pajac Al Gore, jak by go tu zaprosić, miałby radochę, że tak zimno i biało, skoro tak te lodowce kocha..?\nDruh mój serdeczny Radek, mam nadzieję nie świadom jest faktu, że tu o nim piszę – a nawet, że stał się już bohaterem ogólnopolskiej (bądź co bądź) prasy, bo tekst zamieszczony paręnaście postów niżej („Na wsi bida…“) poszedł był w poprzednim numerze „Najwyższego Czasu!“. Nie wiem, co prawda, w jakiej formie, bo tego tygodnika ani w Warce, ani w Białobrzegach nie sposób kupić, widziałem tylko spis treści w necie.\nSpostrzegawczość Lepszej Połowy mnie pozwoliła jej dostrzec, że kółko naszej taczki dziwnie się spłaszcza pod ciężarem wiezionego nią płynnego betonu. Po niedzielnym porannym obrządku pod wiatą dla koni wymontowałem zatem to kółko z naszej kupionej w Praktikerze, składanej 80-litrowej taczki. Faktycznie, kapeć! Chciałem napompować sprężarką druha mego serdecznego Radka, ale go nie zastałem akurat – a w poniedziałek rano, gdy z właściwą dla tego dnia tygodnia desperacką energią (por. „Poniedziałkowa deprecha“) rzuciłem się w wir remontów, po prostu druh mój serdeczny Radek jeszcze spał i nie odebrał telefonu. Pojechałem zatem na najbliższą stację benzynową, gdzie przy próbie napompowania (najpierw nieźle się razem z obługą namęczyliśmy, próbując dostać się do wentyla, bo dętka się pod oponą przesunęła), dętka i opona eksplodowały z wielkim hukiem. Od tej pory poszukuję dętki i opony, albo i całego kółka do taczki – w nietypowym, jak się okazało, rozmiarze, 350 – 6. Typówka to 400 – 8, a najbardziej ekstrawagancki rozmiar jaki się trafił nawet na bardzo dobrze zaopatrzonym targowisku w Białobrzegach, to było 400 – 6. W dodatku średnica śruby tworzącej oś kółka, to u mnie 13 mm, więc typowe kółko z otworkiem na śrubę 12 mm nie da się do naszej taczki założyć (chyba, żeby i śrubę wymienić i coś pokombinować z nakrętkami, żeby się nie bełtała..?). Jestem taki mądry, bo zwiedziłem WSZYSTKIE sklepy hardware’owe w okolicy oraz wszystkie stoiska z hardwarem na obu okolicznych targowiskach, tj. w Warce i w Białobrzegach. Nawet udało mi się nawiązać kontakt mailowy z Praktikerem w Radomiu, ale chyba nie mają takiego kółka w zapasie. Cóż: jutro jadę do Warszawy.\nOprócz kółka do taczki trzeba też kupić bakterie do oczyszczalni ścieków, odebrać od mego przyjaciela Grzesia korespondencję przychodzącą na mój warszawski adres zameldowania, czyli do niego do domu, którą pracowicie od września bodaj gromadził (czego może ode mnie chcieć Urząd Celny..? Już mnie przecież z kasy oskubali, zapłaciłem choć odgrażałem się, że odsiedzę – bo doszedłem do konstruktywnego wniosku, że zanim odsiedzę, komornik wejdzie mi na konto, a przez krótką chwilę nawet miałem na nim jakieś drobne pieniądze. Moje odwołanie odrzucili, skargi do NSA, nie mając środków na prawnika, nie składałem…), a także podpisać nową umowę na telefon i, jeśli czas pozwoli, spotkać się z panem Sylwestrem, któremu bardzo podoba się stawropolski Ak-Jusup. Wychodzi, że będę musiał pojechać samochodem.\nWidząc śnieg, który zaczął u nas padać w poniedziałek, miałem ambitny plan uzupełnić co prędzej topniejący szybko zapas drewna. Niestety, w poniedziałek niewiele zdziałałem – łańcuch się stępił i rozciągnął, a najbliższy fachowiec w Warce zamknął podwoje już o 13.00! Również wczoraj nie napełniłem przyczepy po brzegi, zacząłem za późno – rano musieliśmy pojechać na targ do Warki, bo już nie było co jeść, a potem zadzwonił kurier wiozący nam kupiony okazyjnie na Allegro końwektor. Musiałem po niego pojechać do Białobrzegów, więc przy okazji zwiedziłem i tamtejsze sklepy i targ (ale tylko lizawkę dla koni przywiozłem). Końwektor działa i utrzymuje w chatce znośną temperaturę – ale siedzenie przed końputerem kiedy nie pali się w naszej kozie nie jest zbyt przyjemne. Będę więc kończył i o Wielkiej Ucieczce naszych koni w nocy z wtorku na środę opowiem innym razem. Acha! We wtorek przez cały dzień woziłem siano – 90 kostek tym razem. Dziś przywiozę też trochę słomy.\nA białe łajno wciąż pada za oknem. Tyle już napadało, że nie udało mi się rano znaleźć miski kota zewnętrznego Murkisa. Koty musiały zatem jeść śniadanie po kolei – najpierw Murkis (w końcu jest kotem zewnętrznym), a potem Sylwestra. Która sadowiąc się na naszym kuchennym stole przy oknie dowiodła dobitnie, że końwektor naprawdę działa i tam właśnie jest w tej chwili najcieplej…\nAutor: Jacek Kobus o 08:35 0 komentarze\nEtykiety: chatka, gospodarstwo, Lepsza Połowa, padoki, Radek, zapasy, zima Linki do tego posta\nAutor: Jacek Kobus o 10:12 0 komentarze\nEtykiety: cywilizacja, publicystyka, targowisko, teoria, wieś Linki do tego posta\nEtykiety: Kozienice, Lepsza Połowa, Margire, Osman Guli, padoki, teoria, ucieczka, wieś, zdrowie Linki do tego posta\nMógłbym napisać, że największym osiągnięciem ostatnich kilku dni było ponowne zapięcie puślisk do kulbaki, które wypiąłem w niedzielę na nieszczęsną jazdę Jakuba, ze skutkiem opisanym w poprzednim poście. Z braku automatu, w kulbace jest to trochę bardziej skomplikowane niż w siodle. Jednak, mimo wszystko, takie podsumowanie czterech minionych dni byłoby trochę niesprawiedliwe.\nPrzyszły zimowy padok jest już wyrównany, wytyczony, a większość dołków pod słupki, wykopana. Rano mam pojechać po przyczepkę, betoniarkę, młot i słupki. Najpewniej nie uda się nam skończyć jutro, ale w sobotę, jeśli pogoda nie będzie drastycznie zła, jest to możliwe. Potem, oczywiście, trzeba jeszcze będzie pospawać poprzeczki, więc o zakończeniu całej pracy wcześniej niż w przyszłym tygodniu mowy nie ma, ale jest to już przynajmniej wyobrażalne.\nRównie wysoko można by cenić fakt, że udało mi się wreszcie (nie bez przeszkód) zawieźć Lepszą Połowę mnie do pani doktor i zrealizować receptę na leki niwelujące skutki jej alergii na kocią sierść. Co jest nie bez znaczenia w sytuacji, gdy oprócz naszej domowej Sylwestry na co dzień alergizuje ją także przydomowy Murkis J.\nTak samo nieoceniony jest fakt, że zdobyłem pierwszy dowód na istnienie czytelników tego bloga: jeszcze raz bardzo dziękuję pani Hannie za propozycję pomocy. Jeśliby miałoby być bardzo źle z naszymi końmi, nie będę się wstydził poprosić. Na razie poratowali nas rodzice Lepszej Połowy mnie, dzięki czemu najpewniej przetrwamy święta.\nPomniejszych sukcesów było trochę, ale jestem zbyt zmęczony, żeby się nad nimi rozwodzić dłużej. Wszystko to zresztą nie ma znaczenia. Jak wiele innych marności tego świata. Zwłaszcza wobec (też zresztą ulotnego jak puch) uroku takich chwil jak ta, uwieczniona na zdjęciach…\nW kolejności (od prawej, leżą): Margire, zwana także Małą lub Maleństwem, Osman Guli częściej zwana Bubą, Bubcią, Bubusiem, Bubuszem, ostatnio: Bubulencją oraz Melesugun powszechnie znana jako Ziółko albo Królewna (Śpiąca: regularnie przesypia pory posiłków, a że MUSI dostać owies jako druga, zaraz po Szefowej, to wszyscy na nią czekają…). W tle stoi Dalia wlkp, czasami, ale to bardzo rzadko, zwana jeszcze Kwiatuszkiem, szefowa całej ekipy… Na żadnym ze zdjęć nie ma Glusia, ale nasz weteran – emeryt po prostu cały czas chodził za strzelającą fotki Lepszą Połową mnie – więc nie zmieścił się w kadrze.\nAutor: Jacek Kobus o 19:16 2 komentarze\nEtykiety: czytelnicy, Dalia wlkp, finanse, Gluś, Jakub, Lepsza Połowa, Margire, Melesugun, Osman Guli, padoki, pomoc, stado, zmęczenie Linki do tego posta\nAutor: Jacek Kobus o 13:01 3 komentarze\nEtykiety: "SOS dla Stad", Dalia wlkp, finanse, gospodarstwo, Jakub, koza, poszukiwanie pracy, ucieczka, wiata Linki do tego posta


Stany Zjednoczone coraz bardziej przypominają dwa obce sobie społeczeństwa. Czy Donald Trump przełamie podziały? - TVP Tygodnik – Magazyn widzów i czytelników\nLudzie, którzy walczą z ksenofobią i atakują Trumpa za brutalną rozprawę z nielegalną imigracją, sami mieszkają w miejscach, gdzie odsetek mniejszości rzadko przekracza 5 procent. Dotyczy to i państwa Clintonów, i Obamów, a na Zachodnim Wybrzeżu choćby szefa Facebooka. Mark Zuckenberg nie chce wprawdzie muru na granicy z Meksykiem, ale sam tworzy dookoła swej rezydencji, jak mówią niektórzy, „Linię Maginota”.\nFochy naiwnego ojkofoba. Peryferia kontra metropolie. Wojna cywilizacji wciąż trwa\nTo widać najlepiej w czasie wyborów. Miasta są heroiczne, odważne i prawe. Zaś gbur ze wsi, nie wiadomo, czy więcej braków ma w edukacji, czy w uzębieniu.\nSzczęśliwe narody nie wybierają sobie Trumpa\nna prezydenta, tylko zdesperowane\nJesienią 2016 roku, w czasie prezydenckiej kampanii wyborczej, Hillary Clinton określiła połowę wyborców Donalda Trumpa jako „deplorables”, czyli ludzi żałosnych, godnych potępienia, którzy są: „rasistami, seksistami, homofobami, ksenofobami i islamofobami”. Jej elektorat miał reprezentować oczywiście Amerykę przyszłości: nowoczesną i tolerancyjną.\nVictor Davis Hanson, znany amerykański historyk swą świeżo wydaną i już bestselerową książkę „The Case for Trump”, gdzie wyjaśnia fenomen obecnego prezydenta USA, dedykuje właśnie owym „deplorables”. Obserwacje Hansona mają tę wyjątkową zaletę, że funkcjonuje on równocześnie w dwóch światach. Jako pracownik Instytutu Hoovera przy Uniwersytecie Stanforda ma naturalny kontakt z elitą USA. Od urodzenia mieszka jednak na niewielkiej kalifornijskiej farmie, leżącej w otoczeniu, które Hillary Clinton nazwałaby zapewne „godnym potępienia”.\nOfiary kolonialnego wyzysku\nKiedy w 1971 roku, po ukończonych studiach, Victor Davis Hanson wrócił do rodzinnej miejscowości Selma w Kalifornii, koledzy z klasy mówili mu, że zmarnował cztery lata życia. Większość z nich po szkole średniej poszła od razu do pracy: na farmie czy w drobnych firmach przetwórstwa żywności. Hanson, który potem zrobił doktorat w Stanfordzie i napisał wiele książek, mówi dziś o tym bez sarkazmu. Były to czasy, gdy na prowincji nawet z jednej pensji za pracę fizyczną można było utrzymać rodzinę.\nProblemy zaczęły się w latach osiemdziesiątych. Na rynku pojawiły się tanie subsydiowane rodzynki i brzoskwinie z Grecji, duże koncerny zaczęły scalać ziemię, w efekcie wielu drobnych farmerów stanęło na granicy bankructwa. Równocześnie przybywało tanich, często nielegalnych imigrantów z Meksyku, którzy wypychali miejscową ludność z rynku pracy.\nNa kalifornijskiej prowincji większość ludzi zagłosowała na Trumpa. Na zdjęciu: zwolennicy prezydenta śpiewają amerykański hymn w czasie spotkania z Donaldem Trumpem w San Diego. Fot. David McNew/Getty Images\nTa ludność, czyli szkolni koledzy Hansona, też zresztą w większości była potomkami meksykańskich imigrantów. O ile jednak jeszcze do lat 70. XX wieku rząd USA prowadził konsekwentnie politykę asymilacji, o tyle potem, zwłaszcza w Kalifornii, dominować zaczął model „tożsamościowy”, afirmujący różnice etniczne i kulturowe.\nAsymilacji nie sprzyja stanowa pomoc socjalna dla imigrantów, od której się uzależniają oraz tzw. terapeutyczna edukacja, różne „studia kulturowe”, także po hiszpańsku, gdzie imigrantów przedstawia się jako historyczne ofiary kolonialnego wyzysku białych.\nDochodzi więc do tego, że po przekroczeniu granicy imigranci zaczynają kultywować w sobie sentymentalizm do Meksyku i skrzywione, bo oparte na resentymencie poczucie własnej wartości.\nWe wcześniejszej książce „Mexifornia” Hanson opisuje, jak w ciągu kilku dekad zmieniły się jego rodzinne strony w okolicach miasta Fresno. Na podupadłych farmach, także w dostawionych przyczepach, pokoje wynajmuje drugie już pokolenie nielegalnych imigrantów, które nie zna dobrze ani angielskiego, ani hiszpańskiego. Obsługują ich meksykańskie gangi trudniące się handlem narkotykami i nierządem.\nNa sielskiej niegdyś kalifornijskiej prowincji regularnie słychać odgłosy strzelaniny, a pobocza zawalone są śmieciami. Ukradzione z farmy rzeczy, można w weekend odkupić na pobliskim targu, „sprzedaje je chłopak, który z moim synem chodził do klasy” – pisze Hanson. Kiedyś w okolicy nikt nie zamykał drzwi na klucz, teraz domu Hansona strzeże sześć psów obronnych oraz wysoki na 6 stóp mur.\nW tych stronach większość ludzi zagłosowała na Trumpa. 300 kilometrów na zachód, wzdłuż wybrzeża Pacyfiku zdecydowanie wygrała Hillary Clinton.\nParyż wrze. Bunt przeciwko elitom\nPrezydent twierdzi, że to Marine Le Pen ponosi odpowiedzialność za przemoc, bo zwołała ludzi w okolice Pól Elizejskich. Sęk w tym, że „żółte kamizelki” z jej partią nie mają wiele wspólnego.\nPas ziemi od San Diego po San Francisco stanowi pulsujące serce zglobalizowanego świata. Tu są: Dolina Krzemowa, słynne uniwersytety jak Caltech, Stanford czy Berkeley oraz Hollywood. Średni dochód rolnika z okolic Fresno to 12 tys. dolarów rocznie, mediana zarobków w firmie Facebook wynosi 240 tys. dolarów.\nParadoks polega na tym, że jeśli kiedyś ludziom zamożnym, a zwłaszcza właścicielom korporacji, bliżej było do wolnorynkowych haseł Partii Republikańskiej, to teraz niemal cała Dolina Krzemowa, podobnie jak zamożny świat finansjery ze wschodniego wybrzeża głosuje na Demokratów.\nW krótkim czasie prosocjalne hasła i troskę o równość społeczną w Partii Demokratycznej zastąpiły coraz bardziej progresywne idee, afirmujące różnorodność w każdej postaci: etnicznej, seksualnej, płciowej i religijnej, przy okazji piętnując tzw. przywilej białych (ang. white privilege). Jeszcze w 2008 roku, gdy Obama ubiegał się o prezydenturę, mówił, że jako chrześcijanin uważa małżeństwo za uświęcony związek kobiety i mężczyzny. Potem zmienił zdanie, a Hillary Clinton zaczynała już swoją kampanię w 2015 roku pokazem filmu z parą gejów planujących małżeństwo. Za czasów Billa Clintona aborcja miała być „dostępna, bezpieczna i rzadka”, teraz mówi się o jej dopuszczalności do ostatniego dnia ciąży, a nawet i potem.\nAmeryka zaczęła przypominać dwa żyjące obok siebie społeczeństwa: tych, którzy skorzystali, a przynajmniej nie stracili na globalizacji i resztę. Na zdjęciu: Statua Wolności w Nowym Jorku. Fot. Reuters/Brendan McDermid\nWalka z „białym przywilejem” doprowadziła do tego, że opłacalne stało się podkreślanie odrębności etnicznej, nawet jeśli nie ma ku temu podstaw. Przykładem choćby senator Elizabeth Warren, która przez lata kłamała na temat swego indiańskiego pochodzenia. „Trudno mi zliczyć studentów, przyjaciół i współpracowników, którzy już w dorosłym życiu dla kariery zaczęli kreować swoją etniczną tożsamość, zmieniając nazwisko czy choćby ubiór” – mówi Hanson.\nPostępowcy z obu wybrzeży\nDziennikarz Ronald Brownstein nazwał nowy trzon Partii Demokratycznej „wschodzącą koalicją”. Ludzi o postępowych poglądach miało być w USA coraz więcej. Demokratów mieli też wspierać nowi miliarderzy w rodzaju Marka Zuckerberga czy Jeffa Bezossa oraz ludzie najbiedniejsi, w tym imigranci, żyjący z zasiłków. W skali kraju dawało to ponad 50 procent głosów.\nO ile Republikanie byli jeszcze w stanie wygrywać większością na poziomie stanowym i wśród mniejszych społeczności, o tyle w pięciu na sześć ostatnich wyborów prezydenckich górą byli Demokraci. Bush i Trump zwyciężali głosami elektorów.\nRepublikanie nie potrafili sprostać wyzwaniom czasu. Z jednej strony od ich konserwatywnej agendy odwracali się mieszkańcy wielkich aglomeracji. Z drugiej dla dotkniętej kryzysem prowincji jedyną receptą miały być wolnorynkowe dogmaty.\nTani import, rosnący deficyt handlowy, a nawet upadek całych gałęzi przemysłu na rzecz Chin, choć na krótką metę bolesne, miały w teorii przynosić obniżenie kosztów, wzrost konkurencyjności gospodarki i poprawę warunków życia. W praktyce powiększało się rozwarstwienie społeczne.\nW 2015 roku gospodarstwa domowe klasy średniej dysponowały tylko 43 procent krajowego dochodu – spadek o blisko 20 procent w ciągu 30 lat.\nObszary, które podupadły gospodarczo, zaczęły zmagać się z problemami społecznymi, rosły: liczba rozwodów, samobójstw, spożycie narkotyków i alkoholu.\nAmeryka zaczęła przypominać dwa żyjące obok siebie społeczeństwa: tych, którzy skorzystali, a przynajmniej nie stracili, na globalizacji i resztę. Wśród mieszkańców aglomeracji na obu wybrzeżach szczególna rola przypadła nowej klasie wyższej, którą Charles A. Murray w książce „Coming apart” charakteryzował tak: „Ci ludzie pogłębiają podziały, bo dominując w kulturze, biznesie i rządzie, nie znają życia zwykłych ludzi, wyrokują natomiast o tym, co dobre dla innych, opierając się na swoich wysoce nietypowych standardach”.\nHanson pisze natomiast o Palo Alto, w samym środku Doliny Krzemowej, gdzie mieści się też jego uniwersytet. Ludzie ubierają się tam inaczej, co innego jedzą i co innego myślą niż kalifornijska prowincja. Przyznanie się na campusie w Stanfordzie do głosowania na Trumpa prawie zawsze spotyka się ze zdziwieniem, nierzadko z ostracyzmem.\nBlisko 60 procent wyborców Hillary Clinton nie odczuwa szacunku dla zwolenników Trumpa. Być może Barack Obama nie miał złych intencji, jednak jego opis ludzi z miasteczek Pensylwanii dotkniętych kryzysem jest typowy dla postrzegania prowincji przez elity: „Nic dziwnego, że gorzknieją, że tkwią przy swoich pistoletach i religii albo antypatii do ludzi innych od siebie, do imigrantów, do handlu, to sposób na wyjaśnienie własnych frustracji”.\nObcy z interioru\nO tym, jak uproszczony to obraz przekonują Salena Zito i Brad Todd w ciekawej reporterskiej książce „The Great Revolt”. To portrety dziesiątek osób z kilku stanów regionu Midwest oraz z Pensylwanii, których głosy oddane na Trumpa mogły przesądzić o wyniku wyborów. Są wśród nich wcześniejsi wyborcy Obamy, inni którzy poszli głosować pierwszy raz od lat, i tacy, dla których głos na Trumpa nie jest tożsamy z poparciem Partii Republikańskiej.\nOwszem, w wielu wypowiedziach czuje się rozgoryczenie po utracie dobrych miejsc pracy, które powędrowały do Chin albo z powodu złych skutków umowy o wolnym handlu z Kanadą i Meksykiem. Mocniej jednak przebija ton kulturowego wyobcowania wobec mieszkańców, a zwłaszcza elit obu wybrzeży USA, ich arogancji i paternalizmu w stosunku do mieszkańców interioru.\nNiemal cała Dolina Krzemowa, podobnie jak zamożny świat finansjery ze wschodniego wybrzeża głosuje na Demokratów. Na zdjęciu: Ówczesny prezydent USA Barack Obama w kwietniu 2011 roku odwiedził główną siedzibę Facebooka w Palo Alto. Spotkał się m.in. ze współtwórcą firmy Markiem Zuckerbergiem. Fot. Reuters/Jim Young\nUlubione powiedzenie Obamy, gdy karcił „nieliberalne” zachowanie swoich rodaków „my (Amerykanie) nie jesteśmy tacy”, miało zawstydzać tych, którzy nie dorośli do jego wizji „zróżnicowanego” społeczeństwa. I choć wielu mieszkańców Środkowego Zachodu od lat zgodnie żyje w społecznościach mieszanych etnicznie, dzięki narracji narzuconej przez wielkie media i popkulturę, wciąż słyszą o swoim rasizmie i ksenofobii.\nCiężka praca, płacenie podatków, niedzielna msza i udzielanie się w lokalnej społeczności już nie wystarczały, by być dobrym Amerykaninem. Zniechęceni do Obamy jego wcześniejsi wyborcy mówią, że od pewnego momentu przestali rozumieć język prezydenta.\nObama jakby pogodził się ze schyłkową rolą Stanów Zjednoczonych, które miały być krajem jednym z wielu. Mniej mówił o wielkości Ameryki, więcej o jej wadach, historycznych grzechach i konieczności przepraszania. A stawianie na piedestale różnorodności kosztem jedności podważało dotychczasowe rozumienie patriotyzmu.\nTo dlatego głosujący na Trumpa powtarzają, że chodziło im o „bycie częścią czegoś ważnego, czegoś większego niż ja sam”.\nTrump, oprócz przywracania miejsc pracy, mówił o wielkości i wyjątkowości Ameryki, o lotach w kosmos. Victor Davis Hanson podchwycił, że Trump jako jedyny z kandydatów, a teraz jako prezydent, w naturalny sposób używa zaimka „nasz” (ang. our): nasi rolnicy, nasi weterani, nasi górnicy. Powtarzał on również, że za problemy, w których znalazła się Ameryka winę ponoszą nie zagraniczni rywale, a słabość, naiwność i egoizm amerykańskiego establishmentu.\nMury na granicy i wokół rezydencji\nNapięcie między populistycznym ruchem uosabianym przez Trumpa a światem amerykańskich elit widać było choćby na pogrzebie senatora McCaina. Zgromadzeni goście, w tym byli prezydenci Bush i Obama, wykorzystali okazję, by skrytykować Trumpa za agresję, niechęć do obcych i dzielenie Amerykanów.\nKto płaci za konwoje imigrantów forsujących granice USA? I czy to jest – jak zwykle – Soros?\nOstatnia „karawana uchodźców” przyprowadziła do Meksyku 10 tysięcy ludzi. Akcję, tuż przed wyborami do Kongresu USA, przeprowadzono sprawnie i szybko, a jej koszt mógł przekroczyć 20 milionów dolarów.\nTylko że jeżeli dla jednych sama obecność Trumpa w tym towarzystwie świadczyła o upadku amerykańskiej prezydentury, to dla innych zachowanie elit obu partii potwierdzało przekonanie o ich wyobcowaniu i pogardzie dla zwykłych ludzi.\nTucker Carslon jest gwiazdą prawicowej stacji Fox News. Jego agresywny styl wzbudza kontrowersje, ale obserwacje, które poczynił na temat waszyngtońskich elit w książce „Ship of fools” są godne uwagi. Choćby dlatego, że mimo ostracyzmu, który go tam spotka, wywodzi się z tych samych kręgów i mieszka wśród nich.\nOpisuje on zamknięty świat zamożnych dzielnic i przedmieść, gdzie mimo głoszonych na zewnątrz progresywnych idei, styl życia zatrzymał się w latach 60.: rozwody są tam poniżej średniej, często tylko ojciec pracuje, a matka wychowuje dzieci, które chodzą do tych samych elitarnych szkół. Płynnie przenika się tam świat polityki, mediów, agencji rządowych i wielkiego biznesu.\nCarlson pisze, że ludzie, którzy walczą z ksenofobią i atakują Trumpa za brutalną rozprawę z nielegalną imigracją, sami mieszkają w miejscach i posyłają dzieci do szkół, gdzie odsetek mniejszości rzadko przekracza 5 procent. Dotyczy to i państwa Clintonów, i Obamów, a na Zachodnim Wybrzeżu choćby szefa Facebooka. Mark Zuckenberg, który nie chce wprawdzie muru na granicy z Meksykiem, sam tworzy dookoła swej rezydencji, jak mówią niektórzy, „Linię Maginota”. Dla większości tych ludzi jedyny kontakt z tanią imigracją to spotkanie z uśmiechniętym ogrodnikiem lub opiekunką do dzieci.\n50 tysięcy dolarów za minutę\nZdaniem Hansona elity nie tyle narzucają swój system wartości innym, ile „stawiają się często ponad ideologią i moralnością, którą narzucić chcą zwykłym ludziom”. Co sądzić bowiem o zachowaniu byłego demokratycznego wiceprezydenta Ala Gore'a czy gwiazdę filmową Leonardo di Caprio, którzy na szczyty klimatyczne latają prywatnymi odrzutowcami?\nWciąż aktywna Hillary Clinton, była kandydatka na urząd prezydenta i była sekretarz stanu promuje w Waszyngtonie swoją książkę dla dzieci. Fot. Reuters/Jonathan Ernst\nAlbo o elitach „prosocjalnej” Partii Demokratycznej – małżeństwo Clintonów opuszczało Biały Dom niemal bez grosza, by w krótkim czasie dzięki swojej fundacji dorobić się setek milionów dolarów. Jeszcze niedawno Hillary Clinton za minutę odczytu na Wall Street potrafiła inkasować 50 tysięcy dolarów. Jej gaże dramatycznie spadły po przegranych wyborach, dając asumpt do podejrzeń, że ważna była nie tyle głębia jej przemyśleń, ile sprawy, które można będzie załatwić w Waszyngtonie, gdy państwo Clintonowie powrócą do Białego Domu.\nAle o sukcesie Trumpa przesądziła nie tyle hipokryzja elit, ile podważenie ich autorytetu. Ludzie mieli dość de facto konsensusu obu wielkich partii zgadzających się, że skutki globalizacji: kurczenie się klasy średniej, rosnący deficyt w handlu z Chinami czy dezindustrializacja są dla USA nieodwracalne.\nJeśli wcześniejsze prognozy osób ze świecznika, słynnych ekonomistów takich jak Larry Summers czy Paul Krugman, że wzrost gospodarki powyżej trzech procent nie jest już możliwy albo że nastąpi krach na giełdzie, okazują się nieprawdą, to nic dziwnego, że każdy sukces Trumpa w gospodarce uważają oni za atak na swój autorytet.\nJeśli zwycięstwo Trumpa w wyborach „New York Times” porównywał do ataku na Pearl Harbour, a po dwóch latach nic porównywalnego się nie stało, to albo można przyznać się do błędu, albo dla podtrzymania nieomylności podkręcać histerię i wysuwać kolejne podejrzenia wobec prezydenta.\nWedług badań 90 procent przekazu głównych stacji telewizyjnych jest krytyczna wobec Trumpa. W tym sensie jego sięgającą 50 procent popularność i tak jest sukcesem.\nKonserwatywna publicystka Ann Coulter pisze, że nietypowa prezydentura Trumpa, który kontaktuje się ze społeczeństwem za pomocą twittera, stanowi rodzaj chemioterapii („wymiotujsz, wypadają ci włosy, ale żyjesz”) dla chorych amerykańskich mediów. Victor Davis Hanson używa tego samego określenia, ale jako koniecznego wstrząsu wobec całego establishmentu.\nNiecywilizowane talenty Trumpa\nJeden z ciekawszych rozdziałów jego książki prezentuje Trumpa jako outsidera i „tragicznego bohatera”. To ktoś, kto „nie pasuje i być może nie powinien pasować w cywilizacyjnym status quo, ale może być też jedyną osobą będącą w stanie uratować cywilizację przed nią samą. Osoba ta posiada niecywilizowane talenty niezbędne w kryzysie, które mogą jednak okazać się uciążliwe, a nawet niebezpieczne w czasie spokoju”.\nI dalej: „Nieprzewidywalny i nieokrzesany styl tragicznego bohatera odgrywa dwuznaczną rolę w amerykańskiej kulturze i polityce. Dopuszczając się ekscesów, ratuje innych, ale pogrąża siebie samego”. Słowem Trump jest jak ten bohater westernu, niekoniecznie kryształowy, którego nękana przez złoczyńców społeczność zaprasza, by zrobił porządek na miejscu. Gdy skończy, ludzie wolą już jednak, żeby sobie podszedł. „Szczęśliwe narody nie wybierają sobie Trumpa na prezydenta, tylko zdesperowane” – pisze Carlson.\nNa razie Trump ma spore szanse na reelekcję, głównie wskutek bardzo dobrych wyników w gospodarce. Udało mu się też zjednoczyć wokół siebie większość Republikanów, zrazu niechętnych nazbyt kolorowemu deweloperowi z Manhattanu, bohaterowi skandali i reality show. Szybko okazało się jednak, że tak przy wyborze sędziów do Sądu Najwyższego, jak i w sprawach obyczajowych oraz deregulując gospodarkę i tnąc podatki, prowadzi on konserwatywną politykę.\nW rezultacie niechętna Trumpowi pozostała tylko niewielka, choć wpływowa, grupa republikańskich elit: część świata mediów, eksperci think tanków oraz arystokracja partyjna kojarzona choćby z rodziną Bushów. Obok osobistych urazów, traktują oni Trumpa jak nieokrzesanego intruza, który nie uznaje istniejących hierarchii. Neokonserwatyści pamiętają mu też krytykę „niepotrzebnych” i „kosztownych” wojen na Bliskim Wschodzie.\nJednak zdaniem Hansona ani Bushowie, ani MacCain, ani Romeney, nie zdecydowaliby się przenieść ambasady USA do Jerozolimy czy wycofać z paryskich porozumień klimatycznych, choćby z obawy przed reakcją dominujących liberalnych mediów. Od lat bowiem to Demokraci byli stroną narzucającą tematy w debacie politycznej, a Republikanie musieli często robić krok wstecz, by nie zostać posądzonym o obskurantyzm. Teraz to się zmieniło. Media obsesyjnie podążają za Trumpem, który je lekceważy, komunikując się bezpośrednio ze społeczeństwem.\nPartia Demokratyczna przesuwa się coraz bardziej na lewo, a jej radykalne skrzydło nie ma oporów, by nazywać siebie socjalistami. Na zdjęciu: protesty w Nowym Jorku przeciwko polityce imigracyjnej Donalda Trumpa. Fot. Reuters/Brendan McDermid\nRepublikanie mają zaś dodatkowy powód, by w kolejnych wyborach stanąć murem za swoim prezydentem. Partia Demokratyczna przesuwa się bowiem coraz bardziej na lewo, a jej radykalne skrzydło nie ma oporów, by nazywać siebie socjalistami. Ich postulaty, jak na USA, mają niemal rewolucyjny charakter. Obok progresywnej, tożsamościowej agendy, chcą oni bezpłatnej edukacji, nałożenia podatku co najmniej 70 procent na najbogatszych, umorzenia długów studenckich oraz przejścia całkowicie na czystą energię. Ostatnio mówi się też o reparacjach dla Afroamerykanów za okres niewolnictwa oraz o zniesieniu Kolegium Elektorów.\nAby wprowadzić te zmiany, będą jednak musieli pokonać Trumpa w 2020 roku, w najważniejszych być może wyborach od dziesięcioleci. Ich stawką jest, jak mówią konserwatyści „dusza Ameryki”.\n– Piotr Bernardyn\nKorzystałem m.in z: „The Case For Trump”, Victor Davis Hanson 2019; „The Great Revolt: Inside the Populist Coalition Reshaping American Politics”, Salena Zito, Brad Todd, 2018; „Ship of Fools: How a Selfish Ruling Class Is Bringing America to the Brink of Revolution”, Tucker Carlson, 2018\nZdjęcie główne: Trump jako jedyny z kandydatów, a teraz jako prezydent, w naturalny sposób używa zaimka „nasz”: nasi rolnicy, nasi weterani, nasi górnicy. Na zdjęciu: wiec przedwyborczy w Grand Rapids w stanie Michigan. Fot. Reuters/Joshua Roberts


Czy niedługo jest dzień urodzin Twojej pociechy albo inne święto rodzinne? Animator dla dzieci będzie pierwszorzędnym pomysłem, gdy nie wiesz, w jaki sposób da się zaplanować pociechom czas tego dnia. Fachowa organizacja imprez dla dzieci jest jego specjalnością, więc możesz czuć się pewnie, że swojego malucha z odpowiednią osobą. Kiedy animator dziecięcy okaże się najlepszym pomysłem? W każdym miejscu, gdzie zaproszono mnóstwo dzieci i trzeba będzie zagwarantować im zabawę oraz bezpieczeństwo. Niezależnie od tego, czy szykuje się bal dla dzieci czy urodziny dziecka - animator zabaw dla https://frickleyathleticmuseum.co.uk/www.esplodem.it/penirium-lallungamento-efficace-del-pene crema per pene dzieci powinien się tam zjawić.\nWiedziałeś, że dobrym pomysłem może okazać się animator dla dzieci na wesele? Animator na wesele będzie ogromną asystą w tym istotnym dniu. Niektórzy nie decydują się zapraszać dzieci na wesele, dlatego że obawiają się o ich bezpieczeństwo a także nudę. Jednakże jeśli zatrudniona zostaje wykwalifikowana animatorka dla dzieci, nie ma problemu.\nCzęsto jest tak, że organizacja urodzin dla dziecka przysparza rodzicom wiele kłopotów. Mamy nadzieję na to, żeby imprezy urodzinowe dla dzieci pozostały w ich wspomnieniach przez długi okres, jednak niestety nie mamy pojęcia, jak tego dokonać. Ten problem zlikwiduje animator na urodziny. Zaoferuje interesujące i wesołe gry, które będą równocześnie wychowawcze a także przyjazne.\nUrodziny dla dzieci nie są jedyną chwilą, którą można umilić w taki sposób. Może to być jakakolwiek impreza, w której będą pociechy zatem zechcesz zająć im czas w niecodzienny sposób. Dlatego jeżeli chcesz umilić czas podczas jakiejś imprezy dla dzieci, musisz zaprosić animatora. Najlepiej, aby była to osoba, która z lekkością zawiązuje kontakt z pociechami.\nCzego szukać u osoby zajmującej się maluchami? Najistotniejsze cechy to cierpliwość, wyobraźnia a także wesołe usposobienie. Najlepiej przygotowany animator bawi się razem z pociechami. Wtedy możesz mieć spokój, że posiada do swojej pracy zmysł i serce. Wyłącznie taki animator zaoferuje interesujące rozrywki dla pociechy.\nCzy niedługo jest dzień urodzin Twojej\nNie tylko urodziny dla dzieci trzeba umilić w


Far Cry 4 | PC UPlay Gra | Fanatical\n• ODKRYJ OTWARTY ŚWIAT WYPEŁNIONY MOŻLIWOŚCIĄ\nOdkryj najbardziej zróżnicowany świat Far Cry, jaki kiedykolwiek powstał. W terenie rozciągającym się od bujnych lasów po ośnieżone Himalaje cały świat jest żywy ... i śmiertelny.\n- Z lampartów, nosorożców, czarnych orłów i okrutnych borsuków, Kyrat jest domem dla obfitej przyrody. Gdy rozpoczynasz polowanie na zasoby, wiedz, że coś może cię polować ...\n- Zbadaj terytorium wroga od góry w całkowicie nowym wiatrakowcu, a następnie wracaj do ziemi w swoim kombinezonie. Wspinaj się na grzbiecie sześciotonowego słonia i uwolnij jego surową moc od wrogów.\n- Wybierz odpowiednią broń do pracy, bez względu na to, jak szalona lub nieprzewidywalna jest ta praca. Dzięki różnorodnemu arsenału będziesz przygotowany na wszystko.\n• CO-OP: PRZYJDŹ ZNAJOMEMU\nNie każda podróż powinna być sama. Far Cry 4 pozwala drugiemu graczowi wejść i wyjść w dowolnym momencie, ponownie wyobrażając sobie kooperatywne doświadczenie w prawdziwym duchu Far Cry dla następnego pokolenia. Teraz będziesz mógł odkrywać i poznawać żywy otwarty świat Kyratu razem ..


Wynajem samochodów Ekologicznych - MiRent\neco kalkulator\tmirent\t2019-10-07T12:21:51+02:00\nWynajem samochodów Ekologicznych\nPorównaj koszty jazdy różnych modeli\nNiska emisja CO2 – zdrowsze powietrze\nNiskie zużycie paliwa – rzadsze tankowanie\nEkonomia podróży – dbamy o Twój portfel\nOstatnio coraz częściej mówimy o ekologii. Największe koncerny motoryzacyjne wprowadzają nowe modele samochodów przyjaznych dla środowiska. W branży motoryzacyjnej w kontekście wcześniej wspomnianego pojęcia, wyróżnia się firma Mirent, która w swojej ofercie ma modele samochodów ekologicznych. Jest to jedna z czołowych wypożyczalni samochodów w naszym kraju, o czym świadczą tylko i wyłącznie pozytywne opinie klientów.\nPowstaje pytanie dlaczego warto wybrać eko samochód właśnie w Mirencie? Odpowiedzi na to pytanie jest kilka:\nprzyczyniasz się do ograniczenia emisji zanieczyszczonych elementów do atmosfery,\nzaoszczędzisz, gdyż znacznie ograniczysz potrzebę tankowania pojazdu,\nkoszty wynajmu pojazdu znacznie się obniżą.\nSzczególnie popularne są pojazdy z napędem LPG oraz samochody elektryczne. Oba rodzaje samochodów są dostępne w ofercie wypożyczalni. Poza tym samochody są wynajmowane w bardzo korzystnej cenie. Poza tym nie trzeba martwić się o jakiekolwiek formalności, procedura wynajmu jest jasna prosta i przejrzysta.


5 oznak, że stanowczo zasiedziałeś się w swojej pracy| Artykuł porady.Pracuj.pl\n5 oznak, że stanowczo zasiedziałeś się w swojej pracy\nDobrze jest pracować długo w jednym miejscu. Doskonale znasz specyfikę organizacji, przyjaźnisz się z kolegami z zespołu, a z Panem Kanapką, który odwiedza Twoje biuro, opowiadasz sobie dowcipy. Są jednak pewne oznaki, które świadczą o tym, że pracujesz w jednym miejscu za długo. Po prostu … zasiedziałeś się w swojej pracy. Czas na zmiany!\n1. Jesteś apatyczny i znudzony\n– Zanim zdecydowałem się na zmianę pracy, przez prawie rok zmagałem się z permanentnym zmęczeniem. Po powrocie z pracy, miałem ochotę tylko na bezmyślne oglądanie kolejnych seriali. Zacząłem się poważnie o siebie martwić. Zmiana zawodowa okazała się doskonałą receptą na moje dotychczasowe bolączki. W nowym miejscu pracy, wraz z nowymi obowiązkami, wymaganiami, nowymi ludźmi pojawiła się we mnie… nowa energia – opowiada Przemek, dziennikarz jednego z portali informacyjnych.\nJeśli Ty również zmagasz się z ciągłym zmęczeniem, jesteś ciągle zmęczony i zwyczajnie nie masz siły na cieszenie się z wyzwań zawodowych to może być to jeden z pierwszych sygnałów, że czas poszukać nowych bodźców i … nowego miejsca pracy.\n2. W pracy nie znajdujesz motywacji, ale nudę\nJak wynika z ankiety przeprowadzonej przez serwis Officebroker.com, do znudzenia swoją aktualną pracą przyznaje się 35% pracowników, a aż ¾ znudzonych żałuje swoich dotychczasowych wyborów zawodowych. Pisaliśmy już o tym, że droga od pracownika miesiąca do bumelanta jest krótka. Dlatego jeśli zamiast radości z nowych wyzwań, każdy nowy projekt przyjmujesz, ziewając i wzruszając ramionami… zastanów się czy chcesz w ten sposób spędzać kolejne tygodnie i miesiące swojej zawodowej kariery.\n3. Wpadłeś w spiralę negatywnego myślenia\n– Złe było wszystko. Godziny, w których pracowałam, dojazd do biura, no i oczywiście jego wystrój. Jedzenie w stołówce było niesmaczne, współpracownicy leniwi, interesowni i nieszczerzy. Szef się nade mną znęcał, a kolejne projekty nad którymi pracowałam nie pozwalały mi rozwinąć skrzydeł – wspomina Joanna, która niedawno zmieniła pracę. – W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że utknęłam w martwym punkcie i z takim nastawieniem na pewno nie uda mi się nic zmienić. W końcu negatywne emocje przyciągają kolejne negatywne emocje – dodaje.\nTo prawda. Jeśli nie masz siły i motywacji do wykazywania się w pracy, głównie narzekasz, a co więcej nie obchodzi Cię już jak jesteś postrzegany przez kolegów i koleżanki, w co ubierzesz się do pracy, czy zdążysz na czas na spotkanie – to bez wątpienia czas na zmianę.\n4. Twoja pensja przestaje Cię motywować do działania\nO ile do tej pory pensja była Twoim jedynym motywatorem do pracy, dzisiaj już nawet wynagrodzenie, które co miesiąc wpływa na Twoje konto, nie rekompensuje Ci czasu, energii i wysiłku jaki wkładasz codziennie w pracę. A pieniądze to wciąż jeden z największych i najlepszych motywatorów do pracy. Działają jak dobra kawa. Jak pokazują wyniki raportu Pracuj.pl „Podwyżka bez tabu”, aż 70% spośród pracujących Polaków deklaruje, że podwyżka przyznana przez szefa doskonale motywuje i dodaje dodatkowej energii do działania. 31% badanych przyznało także, że otrzymanie wyższego wynagrodzenia zachęca ich do realizacji kolejnych projektów. Jeśli Ciebie już to nie motywuje – może czas poszukać nowych wyzwań (i lepszych zarobków) w innym miejscu.\n5. Zazdrościsz innym ich pracy\nZazdrość to nic dobrego, chyba… że potraktujemy ją jako motywator do zmiany. Jeśli masz wrażenie, że Twoi wszyscy przyjaciele cały czas zdobywają kolejne zawodowe szczyty, a Ty nieustająco stoisz w miejscu, warto zastanowić się nad poszukaniem nowego pracodawcy, z którym wspinaczka pójdzie łatwiej.\nPamiętaj! Jedyną rzeczą bardziej przerażającą od zmiany pracy może być … pozostanie w tej, której nie lubisz.\nNiezależnie do tego, czy już podjąłeś decyzję o zmianie pracy, czy potrzebujesz jeszcze chwili do zastanowienia, zadbaj o to, by nowe szanse zawodowe nie przeszły obok Twojego nosa. Jak to zrobić? Na Pracuj.pl stworzyliśmy narzędzie, które analizując Twoje kwalifikacje i doświadczenie automatycznie dopasuje Cię do danej oferty pracy i poleci Twoją kandydaturę rekruterom. Jak z niego skorzystać? Wystarczy uzupełnić profil na Pracuj.pl i włączyć jego widoczność dla rekruterów. My zrobimy resztę – polecimy Cie odpowiednim pracodawcom!


Platforma dla gracza – MaxGaming\n22 lutego 2018admin0 Komentarzy\nMówi się, że życie to ciągłe dokonywanie wyborów i najważniejsze, by były one właściwe. Zatem czym ma kierować się gracz, by wybrać odpowiedni sprzęt, który pozwoli na zabawę jakiej oczekuje?\nJednoznacznej odpowiedzi na to pytanie nie ma. Konsole i komputer oferują graczom różny model zabawy, inaczej przedstawiają się też wydatki związane z użytkowaniem sprzętu.\nRynek nie stoi w miejscu, gry z roku na rok są coraz bardziej zaawansowane technologicznie i tu rodzi się pytanie, na czym grać i co jest bardziej opłacalne?\nPecet choć jest wielofunkcyjny i bardzo multimedialny, to i tak w zdecydowanej większości wykorzystywany do zabawy i grania.\nKomputer jest w stanie nadążyć za postępem technologicznym, ale generuje nieustanne koszty, bo aby pobawić się w ulubione gry, bez obaw, że coś „przytnie”, coś nie uruchomi, trzeba liczyć się z wydatkami na nowe podzespoły.\nKonsola pod tym względem jest wygodniejsza. Wystarczy wrzucić płytkę do napędu i bez obaw o cokolwiek grać do woli, ale z jakością bywa już różnie. Ta sama gra, pomimo że droższa, często wygląda gorzej, niż na pececie, ponieważ konsole nie są modyfikowalne i raz kupione, w założeniu producentów powinny wystarczać na pięć i więcej lat zabawy.\nWybierając komputer, można cieszyć się wspaniałą grafiką, czy płynnością działania, ale kosztem wydatków na nową kartę graficzną, procesor itp, natomiast w przypadku konsoli, płacić więcej za gry, bez obawy o sprzęt. Wybór jest tu rzeczą indywidualną, najważniejsze, żeby się dobrze bawić.


Warunki Na Drogach - Wiadomości\n# Warunki Na Drogach\nPrawdopodobnie nadmierna prędkość była przyczyną zderzenia dwóch samochodów osobowych w powiecie nyskim. Dwie osoby trafiły do szpitala.\nAutor: kam_ila Kliknięć: 1364 Komentarzy: 0\nKierowcy w dniu dzisiejszym muszą być bardzo cierpliwi. Od rana w województwie opolskim doszło do wielu kolizji i wypadków. Najwięcej utrudnień spowodował wypadek na obwodnicy i kolizja na Wrocławskiej.\nAutor: kam_ila Kliknięć: 2250 Komentarzy: 6\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 1158 Komentarzy: 4\nJak co roku, w trakcie świąt nad bezpieczeństwem podróżujących czuwali opolscy policjanci. Przez 4 dni przeprowadzili ponad 3 400 badań na zawartość alkoholu. Z tej liczby zostało zatrzymanych 32 nietrzeźwych kierowców. Wstępny bilans tegorocznych świąt na drogach Opolszczyzny to 5 wypadków, w których 6 osób zostało rannych. W tym okresie nie odnotowaliśmy żadnego wypadku śmiertelnego.\nAutor: Dżacheć Kliknięć: 809 Komentarzy: 1\nInspekcja Transportu Drogowego wybiera fotoradary, które staną przy polskich drogach. O to zamówienie zabiega producent nowoczesnego urządzenia, któremu nie ucieknie żaden kierowca łamiący przepisy.\nAutor: News4media Kliknięć: 3354 Komentarzy: 3\nWarunki pogodowe i śliska nawierzchnia były przyczyną dwóch wypadków w powiecie strzeleckim w piątek.\nAutor: Aga_Ko Kliknięć: 5432 Komentarzy: 0


środa, 15.5.2019 12:15\t, komentarze: 2 , odsłony: 2118\nW miniony weekend dyżurny dzierżoniowskiej policji otrzymał zgłoszenie, iż na jednej z ulic, jeździ na rowerze młody mężczyzna, sprawdzając kolejne zaparkowane samochody, czy są otwarte. Na miejsce natychmiast został wysłany patrol, gdzie zauważył osobę odpowiadającą rysopisowi. Policjanci podjęli decyzję o wylegitymowaniu, jednak rowerzysta na widok radiowozu zaczął się oddalać. Funkcjonariusze po krótkim pościgu zatrzymali mężczyznę, którego zachowanie od samego początku wzbudzało podejrzenia. W wyniku sprawdzenia zawartości odzieży ujawniono: tablet, dwa telefony komórkowe i ładowarkę. 19-latek posiadający te przedmioty przyznał, że dokonał ich kradzieży z otwartego pojazdu.\nW wyniku dalszych czynności ustalono pokrzywdzonego, który złożył stosowne zawiadomienie o przestępstwie, szacując straty na kwotę 620 złotych. Zapadła decyzja o zatrzymaniu mężczyzny, który twierdził, że rower, na którym się poruszał, należy do jego siostry. Dalsze działania wykazały, iż jednoślad wartości 600 złotych też został skradziony z klatki schodowej.\nśroda, 15.05.2019 15:04 autor:\nśroda, 15.05.2019 18:11 autor: Muzyk


Ciąża w okresie wypowiedzenia a zasiłek macierzyński > Prawo pracy\neGospodarka.pl › Porady\t› Prawo\t› Prawo pracy\t› Ciąża w okresie wypowiedzenia a zasiłek macierzyński\n2015-02-25 09:33 autor: k_ryznar\n8 147 odsłon\nCiąża w okresie wypowiedzenia a zasiłek macierzyński\nzaszłam w ciążę w okresie wypowiedzenia (umowa na czas nieokreślony). Pracodawca cofnął wypowiedzenie. Mam pytanie: kiedy w takim wypadku wygasa umowa o pracę i czy należy mi się zasiłek i urlop macierzyński?\nTematy: umowa na czas nieokreślony, ciąża w okresie wypowiedzenia, okres wypowiedzenia, cofnięcie wypowiedzenia, zasiłek macierzyński, prawo do zasiłku macierzyńskiego, urlop macierzyński\n2015-02-25 09:59 autor odpowiedzi: Adam Sroga - Radca prawny\nUmowa nie wygasa. Skoro jest to umowa na czas nieokreślony, to umowa nie rozwiązuje się z dniem porodu. Zatem może Pani skorzystać z urlopu macierzyńskiego. Podobnie - z dodatkowego macierzyńskiego, rodzicielskiego i wychowawczego.\n2015-02-25 10:04 autor odpowiedzi: Adam Sroga - Radca prawny\nPrzysługuje Pani zasiłek macierzyński i urlop macierzyński - jeśli to umowa na czas nieokreślony. Zajście w ciążę podczas okresu wypowiedzenia rodzi po stronie pracodawcy obowiązek cofnięcia wypowiedzenia. Nie może też oczywiście ponownie wypowiedzieć lub rozwiązać umowy w trakcie ciąży, urlopu macierzyńskiego, dodatkowego macierzyńskiego, rodzicielskiego i wychowawczego. Jeśli to umowa na czas określony, to kwestia przedłużenia umowy uzależniona jest od tego, w którym miesiącu ciąży umowa ulegałaby rozwiązaniu ze względu na upływ czasu, na który została zawarta.\nluuuzik29 skomentował/a odpowiedź 2015-09-06 11:07\nwitam. mam podobne pytanie. mam umowę na czas niekreślony, dostałam wypowiedzenie 3 miesięczne do końca grudnia. Gdybym w grudniu dowiedziała się, że jestem w 4 tyg ciąży czy w tym przypadku po cofnięciu przez pracodawcę wypowiedzenia będzie przysługiwał mi zasiłek i urlop macierzyński? czy ma na to wpływ, który to jest tydzień ciąży?\n2015-02-25 10:04 autor odpowiedzi: Monika Rucka-Peryt\nNadal jest Pani pracownikiem z zachowaniem praw do macierzyńskiego i innych świadczeń.\nluuuzik29 skomentował/a odpowiedź 2015-09-06 11:08\n2021-04-11 16:49 autor odpowiedzi: Anna854\nA co w przypadku takiej samej sytuacji ale umowy na czas określony ?\nWypowiedzenie wręczone przez pracodawcę w styczniu z 3miesiecznyn okresem wypowiedzenia, zaszlam w ciążę w kwietniu czyli jeszcze podczas okresu wypowiedzenia ( umowa na czas okreslony byla podpisana do wrzesnia a więc na dzień rozwiązania umowy przypada 5miesiac ciazy ) czy umowa zostanie przedłużona do dnia porodu i czy można ubiegać się też o zasilek macierzyński? W jakim terminie trzeba złożyć taki wniosek ?\nDodano 2018-01-09 14:24 przez Anna43212\nDzień dobry, złożyłam wypowiedzenie w sierpień. Okres wypowiedzenia kończył się z dniem 31 X 2017. We wrześniu dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Lekarz od razu skierował mnie na zwolnienie lekarskie, na które poszłam. Wypowiedzenia nie cofałam bo nie wiedziałam, że istnieje takie prawo. Umowa o p...\nDodano 2014-04-09 18:41 przez katarzyna_z\nCiąża w okresie wypowiedzenia i powrót do pracy po macierzyńskim. Jakie otrzymam wypowiedzenie?\nzaszłam w ciążę w okresie wypowiedzenia umowy przez pracodawcę z powodu likwidacji mojego stanowiska pracy (były to zwolnienia grupowe). Po przedstawieniu zaświadczenia zostałam przywrócona do pracy. Przebywałam na L4 przez całą ciążę.\nTeraz kończy mi się okres urlopu macierzyńskiego. Spodzie...\nDodano 2015-10-23 11:58 przez Izabela151\nProszę o informację, co w sytuacji gdy okaże się, że będąc w ciąży będę na 3- miesięcznym okresie wypowiedzenia ze strony firmy? Czy wypowiedzenie wtedy zostanie cofnięte i będę mogła iść na L4 i przez 9 miesięcy otrzymywać wynagrodzenie? Czy po porodzie przysługiwać mi będzie płatny roczny macierzy...\nDodano 2015-06-15 14:08 przez aga51923\nWitam,pracuję w firmie, która jest franczyzą i od września ma ją przejąć centrala. Jestem w 29. tygodniu ciąży i mam umowę na czas nieokreślony. W czwartek będzie rozmowa kwalifikacyjna z centralą.Proszę mi doradzić, czy mam teraz przyjąć wypowiedzenie umowy z firmy, w której teraz jestem zatrudnion...\nDodano 2014-10-16 16:02 przez chmurkaa\nCzy należy się zasiłek macierzyński?\nWitam serdecznie,jestem zatrudniona na umowę o pracę do dnia 30.11.14, natomiast ciążę rozpoczęłam 29.08.14. Czy umowa przedłuża się do dnia porodu i przysługuje mi zasiłek macierzyński dodatkowy oraz rodzicielski przez 52 tygodnie? Myślę, że mogłabym pracować do marca/kwietnia. Czy jeśli będę praco...\nCzy możliwe będzie moje przywrócenie do pracy?\nCzy mogę zmniejszyć wymiar czasu pracy do 9/10 etatu po urlopie macierzyńskim, wypoczynkowym?\nWypowiedzenie i prawa pracownika


Głośniki samochodowe, komputerowe | Sklep online - Wrocław NIKOLNET\nBiały (White) (3)\nBrązowy (Brown) (2)\nBrązowy (Brown) Drzewny (Wood) (2)\nCiemnobrązowy (Dark Bronze) Drzewny (Wood) (2)\nCzarno-czerwony (Black-red) (3)\nCzarno-niebieski (Black-blue) (1)\nCzarno-pomarańczowy (Black-orange) (1)\nCzarno-szary (Black-grey) (3)\nCzarny (Black) (37)\nCzerń fortepianowa (Piano black) (2)\nDrzewny (Wood) (2)\nGrafitowy (Graphite) (1)\nSzaro-czarny (Grey-black) (3)\nMoc głośników podstawowych (RMS, łącznie) <\n5.0 W (7)\n6.0 W (5)\n8.0 W (1)\n10.0 W (4)\n20.0 W (2)\n42.0 W (1)\n50.0 W (1)\n53.0 W (1)\n100.0 W (2)\n110.0 W (1)\n120.0 W (2)\n160.0 W (2)\nGłośniki bluetooth JBL FLIP Essential Czarny (kolor czarny)\nGłośniki komputerowe nedis CSPR20020BK (2.0 kolor czarny)\nZestaw głośników komputerowe nedis GSPR10021BK (2.1 kolor czarny)\nGłośniki komputerowe nedis GSPR20020BK (2.0 kolor czarny)\nGłośnik bluetooth JBL JR POP Turkusowy (kolor turkusowy)\nGłośnik bluetooth JBL JR POP Czerwony (kolor czerwony)\nGłośnik bluetooth JBL JR POP Różowy (kolor różowy)\nGłośnik bluetooth JBL JR POP Fioletowy (kolor fioletowy)\nGłośniki – sklep online\nZanim zdecydujesz się na zakup głośników, powinieneś sprecyzować, do czego i w jaki sposób będą one przez Ciebie wykorzystywane. Istnieje wiele rodzajów tych urządzeń, w tym głośniki samochodowe, głośniki komputerowe, głośniki do kina domowego, a także uniwersalne głośniki mobilne.\nGłośniki – Wrocław i jego bogata oferta\nCo można znaleźć w naszym sklepie? Posiadamy m.in. bezprzewodowe głośniki domowe. Unikniesz niepotrzebnego bałaganu, ponieważ działają one dzięki połączeniu z siecią Wi-Fi i funkcją Bluetooth. Podobny mechanizm występuje w głośnikach przenośnych, które są jednak nieco mniejsze – niektóre modele zmieszczą się nawet do kieszeni bluzy czy spodni. Zasilane są na wymieniane lub ładowane baterie.\nJeżeli decydujesz się na głośniki komputerowe, masz do wyboru kilka wariantów. Konfiguracja 2.0 to dwa głośniki do Twojej dyspozycji, podczas gdy 2.1 to zestaw dwóch głośników, uzupełniony o subwoofer, który generuje wyraźny, mocny bas. Jeżeli jednak chcesz zapewnić sobie doskonałe wrażenia dźwiękowe w dużym pomieszczeniu, najlepiej sprawdzi się zestaw 5.1, czyli 5 głośników i subwoofer. Pozwala on na uzyskanie dźwięku przestrzennego.\nGłośniki – sklep ze sprzętem o zróżnicowanych parametrach\nW naszym sklepie znajdziesz m.in. głośniki samochodowe, komputerowe, mobilne czy do kina domowego. Do najważniejszych parametrów należy pasmo przenoszenia, czyli zakres częstotliwości generowany przez głośnik albo cały zestaw. Standard to 20 Hz dla dolnej i 20 kHz dla górnej granicy. O mocy informuje nas natomiast wskaźnik RMS, oznaczający moc skuteczną. Równie ważna jest sprawność głośników, określająca poziom efektywności w przekształcaniu energii elektrycznej na akustyczną. W większości modeli wynosi ona 0,5-2%.


Jak powstaje samochód? Czy jedna osoba go projektuje? - DirectAuto24\nNowych pojazdów nie projektują jedynie graficy komputerowi. To praca projektantów, rzeźbiarzy, inżynierów a także działu finansów. Proces powstawania nowych samochodów jest fascynujący.\nWszystko zaczyna się mimo wszystko niezmiennie od białej kartki oraz ołówka. Ewentualnie tabletu, bowiem jesteśmy w XXI wieku. Zaletą rysowania na tablecie stał się fakt, że niezwykle szybko można opracować realnie wyglądający obrazek, który bardzo dobrze odzwierciedla proporcje oraz bryłę samochodu. Jednocześnie natychmiast możemy go podsunąć koledze z działu, który spojrzy na to wszystko na świeżo i ewentualnie dorzuci swoje uwagi lub propozycje.\nNiezmienne jest, że pierwszy, roboczy projekt rysowany jest przez designera. Po wielu rozmowach i zmianach zostaje stworzony finalny projekt. Od tej chwili do pracy przystępuje rzeźbiarz.\nPostęp technologiczny w sektorze jest ogromny, co ma wpływ także na etap tworzenia aut. Chociaż projektanci są w stanie wykorzystywać wirtualną rzeczywistość, model stworzony przy pomocy syntetycznej gliny jest nadal strategiczną częścią procesu projektowania. To wtedy pierwszy raz można ujrzeć oraz poczuć realne gabaryty samochodu, jego linie oraz formę. Możemy go dotknąć a także zrecenzować. W trakcie tworzenia modelu z gliny designerzy również nanoszą poprawki, bo zauważają niuanse, których nie oddają grafiki. Po zakończeniu etapu projektowania gliniany samochód jest prawie nie do odróżnienia od prawdziwego auta. Jest w pełni pomalowany lakierem a także zawiera wszystkie specyficzne detale np. przednią kratkę, reflektory a także lusterka zewnętrzne. Posiada nawet szyby w oknach.\nGdzie możemy nauczyć się projektowania pojazdów?\nSamochody szkicują w szkolnych zeszytach uczniowie w całej Polsce. Z wielu tych uczniów wyrastają potem światowej sławy motoryzacyjni projektanci. Ich auta jeżdżą dziś po naszych drogach ze znaczkami BMW, Audi bądź Alfy Romeo. Projektowanie pojazdów to dla większości osób praca marzeń. Projektowanie sportowych samochodów, różnego rodzaju eventy ze wziętymi projektantami oraz litry szampana i poklepywanie się nawzajem po plecach. Projektowanie pojazdów to niestety nie tylko blichtr i chwała a zwłaszcza rodzaj pracy porównywalny do lekarza, przynajmniej w kilku aspektach – wymaga regularnego samodoskonalenia się, poszukiwania nowych trendów oraz apetytu nowych wyzwań.\nTypowy kierunek na uczelniach wyższych projektowanie pojazdów w naszym kraju nie istnieje. Nie znaczy to, że od razu powinniśmy zarzucić marzenia. Musimy niemniej jednak na tą sytuację popatrzeć w szerszym stopniu. Niestety na większości uczelni zagranicznych studiowanie wymaga znajomości języka z konkretnego kraju. Na polskich szkołach wyższych znajduje się sporo zbliżonych kierunków, które mogą dobrze przysposobić do wyjazdu oraz studiów poza granicami kraju. Są to przede wszystkim: wzornictwo przemysłowe oraz architektura. Pamiętajmy, że auto to również produkt, tak samo jak lodówka, lub zegarek.\nNajbardziej popularną szkołą wyższą edukującą na kierunku projektowanie pojazdów stało się niemieckie Hochschile Pforzheim. Jest ona jedną z najbardziej cenionych uczelni na całym globie z obszaru projektowania samochodu, zajęcia są prowadzone z wykwalifikowanymi projektantami pojazdów, natomiast w kolejnych semestrach co najmniej projekt jest współtworzony razem z producentem motoryzacyjnym.\nNastępną uczelnią dająca wykształcenie w stronę projektowania pojazdów jest Coventry University znajdujące się w Wielkiej Brytanii. Początek nauczania w tej szkole wyższej to nauka fundamentów rysowania w perspektywie, lekcje photoshopa, podstawy programu 3D Alias a także poruszanie podstaw aspektów technicznych pojazdów.\nJedna z bardziej znanych włoskich uczelni trudniąca się projektowaniem w wielu jego ujęciach to IED Instituto Europeo di Design. Na uczelni watek projektowania pojazdów został poszerzony o inne zagadnienia np.: projektowanie rowerów lub jachtów. Ogromnym plusem tej szkoły wyższej jest lokalizacja, Turyn jest kolebką włoskiej motoryzacji.\nW Europie mamy więc dostatecznie duży wybór uczelni w obszarze projektowania pojazdów.\nW większości spraw uczelnie są bardzo pomocne to też prowadzą studentów krok po kroku. Jeżeli projektowanie pojazdów jest waszym marzeniem, to przeżyjecie również cały etap rekrutacyjny. Każdy kto zdecyduje się na taką dorosłość przejdzie swoją drogę. Niemniej jednak widok waszego końcowego modelu zrekompensuje stres oraz pot. Projektowanie pojazdów to zakres pełny uczuć, od poczucia satysfakcji do bolesnej porażki.


Biżuteria Calvin Klein - zobacz ofertę w naszym sklepie internetowym\nMarki Calvin Klein nie trzeba przedstawiać żadnemu miłośnikowi mody. Założona w 1968 roku przez Calvina Kleina i Barry’ego Schwartza firma przebojem wdarła się na szczyty przemysłu tekstylnego… i nie tylko. Marka potrafiła szokować w swoich kampaniach reklamowych (wspomnieć tu warto chociażby o kultowych już dziś reklamach bielizny), ale przede wszystkim – podbijała serca swoich fanów schludną estetyką i innowacyjnymi projektami.\nTen sam – nowoczesny, czasem minimalistyczny, czasem odważny – styl odnaleźć można w biżuterii Calvin Klein. Marka znakomicie odnajduje się w tworzeniu dodatków dla mężczyzn, nawet jeśli dotychczas niechętnie sięgali oni po biżuterię. Błędem byłoby jednak kojarzenie marki tylko z modą męską. Odnaleźć tu można także bardzo kobiece projekty oraz takie, które swobodnie sklasyfikować można jako „unisex” – pasujące zarówno do pań, jak i panów.\nBiżuteria Calvin Klein potrafi być idealnym uzupełnieniem stylizacji – tak eleganckiej, jak bardziej swobodnej. Nic więc dziwnego, że wiele osób wybiera ją na prezent. Mamy tu praktycznie pewność, że upominek spodoba się osobie obdarowanej. Calvin Klein trafia w gusta zarówno najbardziej wybrednych miłośników mody i biżuterii, jak i tych, którzy stawiają na nieco odważniejszą wersję klasyki. Sprawdź naszą ofertę biżuterii tej marki i przekonaj się, jak wiele ma Ci ona do zaoferowania.\nNaszyjnik CALVIN KLEIN – KJ8YMN040500\nKolczyki CALVIN KLEIN – KJ5QME000200\nNaszyjnik CALVIN KLEIN – KJ6DMP000100\nBransoleta CALVIN KLEIN – KJATMF00010 M\nBransoleta CALVIN KLEIN – KJ9LBB190100\nPierścionek CALVIN KLEIN – KJATMR00010 7\nPierścionek CALVIN KLEIN – KJ6GMR00010 7\nNaszyjnik CALVIN KLEIN – KJ9LMP280100\nNaszyjnik CALVIN KLEIN – KJ8YMN040100\nPierścionek CALVIN KLEIN – KJ6GJR10010 8\nBransoleta CALVIN KLEIN – KJ5FBF20010 S\nPierścionek CALVIN KLEIN – KJ9LBR1801 10\nPierścionek CALVIN KLEIN – KJ9LMR2801 11


Eugeniusz Żygulski Ośrodek Szkolenia Leopard Zlokalizowany w Świętoszowie Ośrodek Szkolenia Leopard wzbogacił się w ostatnich miesiącach o szereg nowych urządzeń treningowych. Tym samym, wiele lat po przejęciu samych czołgów od...\nZobacz więcej Ośrodek Szkolenia Leopard\nMateusz J. Multarzyński ARAVIS – francuski MRAP Swoją, niezbyt huczną, a wręcz niemal tajną, premierę Aravis miał podczas paryskiego salonu Eurosatory w 2008 roku. Ta najnowsza konstrukcja firmy Nexter należy do licznego grona pojazdów...\nZobacz więcej ARAVIS – francuski MRAP\nMichal Zdobinsky Czeski Pandur II 8x8 Kwiecień bieżącego roku przyniósł rozstrzygające decyzje w sprawie nowego kołowego transportera opancerzonego dla sił zbrojnych naszych południowych sąsiadów. Ostatecznie Armia Republiki Czeskiej...\nZobacz więcej Czeski Pandur II 8x8\nRadzieckie małokalibrowe armaty automatyczne wozów bojowych\nTomasz Szulc Radzieckie małokalibrowe armaty automatyczne wozów bojowych cz. II - Zagraniczne klony Radzieckie małokalibrowe armaty automatyczne cieszą się renomą niezawodnych, skutecznych i niezbyt drogich. Dlatego na przestrzeni...\nZobacz więcej Radzieckie małokalibrowe armaty automatyczne wozów bojowych\nWłoski czołg ciężki P 40\nMariusz Skotnicki Włoski czołg ciężki P 40 Historia włoskiej broni pancernej w latach drugiej wojny światowej obfituje w wydarzenia dramatyczne. Mimo dobrego wyszkolenia, a także poświęcenia i odwagi żołnierze oddziałów pancernych...\nZobacz więcej Włoski czołg ciężki P 40\nStuG IV – rarytas z Poznania\nEugeniusz Żygulski StuG IV – rarytas z Poznania Latem tego roku w Poznaniu miała miejsce uroczysta prezentacja wyremontowanego wozu Sturmgeschütz IV. To bodaj jedyne sprawne działo szturmowe tego typu będące w jakiejkolwiek publicznie...\nZobacz więcej StuG IV – rarytas z Poznania\nMateusz J. Multarzyński MaxxPro Dash w Polsce „Październik miesiącem MRAP-ów”, bo to właśnie w październiku podpisane zostały dwie umowy o współpracy przy ewentualnej produkcji pojazdów tej kategorii w Polsce. Najpierw – 12...\nZobacz więcej MaxxPro Dash w Polsce\nMateusz J. Multarzyński M-ATV w Afganistanie – w poszukiwaniu złotego środka Pierwsze egzemplarze samochodów Oshkosh M-ATV dotarły pod koniec września br. na pokładach samolotów C-17 Globemaster III do Afganistanu. Czy spełnią pokładane w tej...\nZobacz więcej M-ATV w Afganistanie – w poszukiwaniu złotego środka\nMenażeria z AMZ Kutno\nMateusz J. Multarzyński Menażeria z AMZ Kutno Firma AMZ Kutno istnieje już 10 lat (rocznica minęła w tym roku) i przez ten okres stała się uznanym na rynku krajowym oraz zagranicznym producentem pojazdów oraz ich specjalistycznych odmian i...\nZobacz więcej Menażeria z AMZ Kutno\nLeszek Erenfeicht M-134G – ten drugi Minigun dla wojsk aeromobilnych Sześciolufowe karabiny maszynowe kalibru 7,62 mm znane są na świecie od połowy lat 60. ubiegłego wieku, gdy firma General Electric postanowiła zdyskontować sukces 20...\nZobacz więcej M-134G\nPojazdy oraz ich wyposażenie na MSPO 2009\nMateusz J. Multarzyński Pojazdy oraz ich wyposażenie na MSPO 2009 Kryzysowa XVII edycja MSPO, która pechowo rozpoczęła się pożarem hali F, mimo wszystko zgromadziła znaczącą liczbę wystawców, w tym także kilku z branży...\nZobacz więcej Pojazdy oraz ich wyposażenie na MSPO 2009\nJarosław Brach Ciężki pojazd logistyczny z PS Szczęśniak Od wielu lat bielska firma PS Szczęśniak jest uznanym w kraju i za granicą producentem specjalistycznych zabudów samochodowych. Podstawę stanowią zabudowy pożarnicze...\nZobacz więcej Ciężki pojazd logistyczny z PS Szczęśniak\nStron 32 z 36


Wiadomości: Srebrna LE K: Runda grupowa zakończona, teraz finał\nStrona Główna > Aktualności > Srebrna LE K: Runda grupowa zakończona, teraz finał\nSrebrna LE K: Runda grupowa zakończona, teraz finał\n7 czerwca 2018 13:04\nZakończyły się rozgrywki grupowe srebrnej Ligi Europejskiej siatkarek. Już na kolejkę przed końcem było wiadomo, kto zagra w turnieju finałowym. W Szwecji oprócz gospodyń o awans do złotej LE walczyć będą reprezentacje Estonii, Albanii i Austrii. W ostatniej kolejce wszyscy finaliści wygrali swoje mecze oprócz Szwecji, która uległa po tie-breaku Szwajcarii.\nW grupie A siatkarki Estonii nie miały najmniejszych problemów z pokonaniem reprezentacji Kosowa. Podopieczne trenera Larika Ilaziego są zdecydowanie najsłabszym zespołem rozgrywek i zakończyły je z kompletem porażek na koncie, nie wygrywając w sześciu spotkaniach nawet seta. Niewykluczone więc, że w przyszłym sezonie może ich zabraknąć w Lidze Europejskiej, ponieważ na swoją szansę czekają również inne reprezentacje. W środowym meczu 12 punktów dla estońskiej ekipy zdobyła Kristel Moor, a gospodynie rozgromiły rywala w setach do 15, 8 i 17.\nDużo więcej emocji było w meczu Szwajcarii ze Szwecją, chociaż gospodynie nie miały już szans na awans do turnieju finałowego. Szwajcarki zaskoczyły rywala, dość spokojnie i pewnie wygrywając dwa pierwsze sety. Szwedki obudziły się w trzeciej partii, wygrały ją, podobnie jak kolejną, i doprowadziły do tie-breaka. Znów liderką przyjezdnych była Isabelle Haak, która na swoim koncie zapisała w całym meczu 33 punkty. W decydującej partii prowadzenie przechodziło z rąk do rąk, ostatecznie wygrały jednak Szwajcarki 15:12. Spory udział w wygranej miały Laura Kuenzler (21 pkt.) oraz Maja Storck (16 pkt.).\nEstonia – Kosowo 3:0\n(25:15, 25:8, 25:17)\nSzwajcaria – Szwecja 3:2\n(25:22, 25:15, 17:25, 21:25, 15:12)\nW grupie B przed ostatnimi meczami pewne gry w turnieju finałowym były już zespoły Albanii i Austrii. Albanki w Tiranie w dwóch pierwszych setach rozgromiły reprezentację Gruzji do 14 i 13, jednak w trzecim secie miały kłopoty. Ambitne Gruzinki dość długo prowadziły, jednak gospodynie je dogoniły i ostatecznie wygrały 26:24, a całe spotkanie 3:0. Pod nieobecność zmienionej w pierwszym secie Erbliry Bici liderką albańskiej drużyny została Arjola Prenga, która zdobyła 20 punktów.\nAustriaczki były faworytkami wyjazdowego meczu z reprezentacją Izraela i przez niemal całego pierwszego seta miały przewagę. Gospodynie dogoniły je jednak i w końcówce okazały się lepsze, wygrywając 26:24. Jak się okazało później, ten wygrany set zadecydował o trzecim miejscu siatkarek Izraela w grupie. W kolejnych trzech partiach reprezentacja Austrii była już wyraźnie lepsza i nie dała rywalkom większych szans, pewnie zwyciężając 3:1. Dobry mecz rozegrały Katharina Holzer (21 pkt.) oraz Srna Markovic (23 pkt.).\nAlbania – Gruzja 3:0\n(25:14, 25:13, 26:24)\nIzrael – Austria 1:3\n(26:24, 17:25, 22:25, 16:25)


Xiaomi Mi 8 sprzedaje się w ekspresowym tempie | gsmManiaK.pl\n06.06.2018 , Aleksander Rapicki Newsy Smartfony Xiaomi\nXiaomi Mi 8/ Fot. Xiaomi\nDzieje się na rynku mobilnym. Chińczycy znów w natarciu. Nie tak dawno temu informowałem Was jak Nokia X6 została wyprzedana w 10 sekund. Teraz czas na podobny wyczyn, tylko tym razem w wydaniu Xiaomi z flagowym modelem Xiaomi Mi 8.\nKolejny klon iPhone X, ale udany klon\nW zeszłym tygodniu miała premiera Xiaomi Mi 8 – najnowszego smartfona ze stajni chińskiego producenta Xiaomi. Z wyglądu smartfon się niczym nie wyróżnia, ponieważ prezentuje się dokładnie tak samo jak prawie wszystkie flagowce zaprezentowane w tym roku, pomijając Samsung Galaxy S9, LG V35 ThinQ, HTC U12+ oraz modele Sony Xperia z rodziny XZ2.\nChińczycy ewidentnie inspirowali się najnowszym flagowcem giganta z Cupertino. Firma również opracowała swój własny odpowiednik Face ID 3D z TrueDepth, które ma być dużo bardziej bezpieczne od tego, które zobaczyliśmy między innymi w OnePlus 6. To co natomiast wyróżnia słuchawkę z tłumu to czytnik linii papilarnych znajdujący się w ekranie smartfona (w wersji Explorer Edition- zwykła wersja posiada zwykły czytnik biometryczny z tyłu urządzenia), hartowane szkło na pleckach, półprzezroczysty panel tylny (również w wersji Explorer) oraz podwójny GPS, który może działać w standardowym dla telefonów paśmie L1, a do tego wykorzystuje pasmo L5, które z kolei jest wykorzystywane w przemyśle lotniczym.\nPoza tym smartfon jest napędzany Snapdragonem 845. Zwykła wersja Mi 8 będzie posiadać 6 GB pamięci RAM oraz 64, 128 bądź 256 GB pamięci wewnętrznej. Mi 8 Explorer Edition z kolei będzie wyposażony w 8 GB pamięci operacyjnej oraz 128 GB pamięci na pliki dla użytkownika.\nPomimo, iż prezentacja smartfonu miała zaledwie w zeszłym tygodniu, producent pokusił się o szybkie wprowadzenie modelu do sprzedaży. Wczoraj wystartowała sprzedaż Mi 8, ale już teraz możemy założyć, że smartfon na pewno będzie hitem sprzedażowym chińskiego producenta. Pierwsza partia słuchawek wyprzedała się w 37 sekund. Tyle zajęło chińskiemu producentowi by magazyny zaczęły świecić pustką. Niewątpliwie spory wpływ na taki stan rzeczy miała cena urządzenia. Jak na telefon kosztujący 420 dolarów Xiaomi na prawdę wyposażyło smartfon bardzo, ale to bardzo solidnie.\nJeśli ktoś miałby co do tego wątpliwości, to wystarczy spojrzeć na konkurencję. Samsung Galaxy S9 kosztuje obecnie jakieś 2700-3500 złotych, w zależności od rodzaju dystrybucji. iPhone X to wydatek ponad 4000 złotych. Tymczasem Xiaomi Mi 8 w przeliczeniu na złotówki to wydatek około 1550 zł, co w oficjalnej dystrybucji powinno dać kwotę w okolicach 2200-2300 złotych. Bez wątpienia jest to okazja jakich mało.\nJuż wkrótce wystartuje sprzedaż kolejnej partii\nCi, którzy nie zdążyli zakupić smartfona wczoraj będą mieli szansę dokonać tego wkrótce. Już za 6 dni,12 czerwca, wystartuje sprzedaż drugiej partii Xiaomi Mi 8. Obecnie słuchawkę można zamówić wyłącznie z Chin. Cieszy jednak fakt, że Xiaomi w najbliższym czasie planuje rozpocząć sprzedaż smartfona między innym w Egipcie, Francji, Indiach, Włoszech, Rosji, Hiszpanii oraz Wietnamie. Miejmy nadzieję, że w ciągu najbliższych miesięcy ujrzymy smartfon również w Polsce.\n« poprzedni wpis T-Mobile świętuje 7. urodziny. Z tej okazji ma sporo fajnych prezentów\nnastępny wpis » iOS 12 – nowe funkcje, które Apple przemilaczało\nAleksander Rapicki\t| środa, 6 czerwca 2018\nPodobne: Xiaomi Mi 8 sprzedaż, Xiaomi Mi 8 zainteresowanie, Xiaomi Mi 8 wyprzedany, Xiaomi Mi 8 popularność, Xiaomi Mi 8 cena\nIphone dla plebsu. To pewne że się sprzeda.\nStrasznie byłem napalony na 8 jednak to podobieństwo do iphone to kubeł zimnej wody….a szkoda bo zapowiada się bardzo fajnie…. Jednak nie podoba mi się to wiejskie wcięcie jak miedza na wsi\nCzekam na EE bez tych wieśniackich plecków\nCzy te Mi 8 w wersji EE sprzedawane z Chin to wersja global?\nRaczej gdzie można kupić Mi8 EE w normalnej cenie? Wszędzie przedpremierówki za 1/3 więcej 😡


Forum motocyklowe Ścigacz.pl • Zobacz wątek - Narty czyli co, gdzie, jakie - wszelkie dobre rady\nNarty czyli co, gdzie, jakie - wszelkie dobre rady\nprzez gumis » 16/2/2010, 01:17\nmoze ktos sie pisze w srode na wypad do Istebnej?\nSV 650N...bo golasy som najfffajniejsze!\nhttps://www.youtube.com/channel/UCDq_gh ... aEDrqGNkDg\nprzez Konio » 16/2/2010, 12:57\na na ile? na 1 dzionka?\nprzez madcap » 16/2/2010, 21:30\nnie piszę się, zacumwałem w sobotę wieczór w Szklarskiej i odcumuję w niedzielę rano....\npozdrawiam jedno i dwukreskowców oddających się białemu szaleństwu\nprzez Landryss25 » 16/2/2010, 22:37\nWrzucam zdjęcia jak obiecałem.\nA tu jakieś moje wypociny z jazdy:\nprzez gumis » 17/2/2010, 01:36\nkapitalnie...0 ludzi, szeroki stok...poezja...\nkonio, no na 1 dzien. a jak dzis nie wypali to w piatek bede w Istebnej tak do 17, bo potem lece do roboty.\nprzez Landryss25 » 17/2/2010, 11:21\nI zero kolejek do wyciagow\nprzez Konio » 17/2/2010, 11:34\nzarabiste stoki land... kurde a sam mialem plan jechac gdzies na wlochy czy cos.... ahhh;/ Chyba nie dam rady Gumis bo mam kolejny egzam w plecy a w poniedzialek poprawka\nprzez madcap » 17/2/2010, 21:41\nk****** ale mam zakwasy.....\nprzez gumis » 17/2/2010, 23:27\ndobra, u mnie plany szybko sie zmieniaja wiec jak cos to kto chetny jutro, pkt. 9.00 na stoku w Istebnej\nprzez PaulaS » 25/2/2010, 08:18\nJa właśnie wróciłam z Białki Tatrzańskiej - stoki fajne - polecam dla początkujących, ale kolejki do wyciągów to masakra.....\nkolejny raz przekonałam się dlaczego jeźdze za granice...\nDołączył(a): 4/5/2008, 16:43\nprzez gumis » 26/2/2010, 00:36\nhmmm bedac na Slowacji tez musialem odstac swoje. jak masz pecha i trafisz akurat w ten dzien, gdzie 3/4 narciarzy wpadnie na ten sam pomysl to wszedzie trzeba gnic w kolejce :/\nprzez madcap » 26/2/2010, 00:40\nprzekonałem się, że w tygodniu - bez dni łikendowych całkiem nieźle jest w świeradowie\nprzez Landryss25 » 26/2/2010, 00:51\nGumis tam gdzie ja byłem na pewno nie ma kolejek. Jest to tak ogromny ośrodek że tłumy się rozbijają po całości. I na trasach luz.\nRe: Narty czyli co, gdzie, jakie - wszelkie dobre rady\nprzez Almofel » 4/2/2019, 14:01\nCześć, ja niedługo (o ile będzie śnieg) mam zamiar wybrać się do Szczyrku albo do Bielska. Ktoś był i poleca? Zastanawiam się nad Bielskiem bo podobno do Szczyrku duże korki i bym wrazie czego tam pojechał.\nDołączył(a): 4/2/2019, 13:58\nprzez Betenzza » 11/2/2019, 08:47\nJeśli chodzi o Szczyrk to stok mocno polecam, ale niestety straszne korki jeśli chcemy dojechać, zwłaszcza w weekendy. Bielsko znów ma bardzo słaby stok i duży smog. Sam popatrz pod tym adresem, jaka czarna chmura, radzę sprawdzic powietrze zanim tam pojedziesz.


Kapslownica do piwa – Zestawy mebli kuchennych\nKapslownice do piwa – Najwięcej ofert w jednym miejscu. Radość zakupów i 1 bezpieczeństwa dla każdej transakcji. Posiadamy kapslownice ręczne, młotkowe oraz kapslownice włoskie dwuramienne. Doskonale zabezpieczają domowe piwo.\nNieźle wyglądają i bardzo dobrze spełniają swoje zadanie, więc gorąco polecam, ale jeśli nie zdecydujesz się na ich zakup, to potraktuj kapslownicę jako.\nNiestety, niezdezynfekowane kapsle oznaczają najczęściej konieczność wylania całego piwa. Możemy wyróżnić trzy podstawowe rodzaje kapslownic – młotkowe, ręczne i stołowe. Nie widziałem jeszcze, żeby ktoś się chwalił używaniem tych pierwszych. Są tanie, ale nie sądzę, żeby ich stosowanie było komfortowe.\nJeśli nie planujesz zbyt często warzyć piwa , możesz nad . Służy do kapslowania butelek o standardowym rozmiarze kapsla 26mm. Stoję przed wyborem kapslownicy i szczerze mówiąc, nie uśmiecha mi się wydawać stówki na stołową, ale też nie chcę kupić badziewia.\nPewnie większośc z Was poleci mi Gretę, ale czy nadaje się do kapslowania butelek bezzwrotnych? KAPSLOWNICA DWURAMIENNA -GRETA. Z braku czasu i sklerozy poprzednia warka hoppy saisona nie wyszła taka jak chciałem.\nDziś postarałem się wyeliminować większość błędów poprzedniej warki. Kapsel nakładamy na butelkę a następnie odchylając ramiona kapslownicy do góry nakładamy ją na kapsel. Przeznaczona do kapslowania butelek kapslami o wymiarze fi 26mm. Następnie jej ramiona ściągamy w dół, aż do momentu, gdy poczujemy opór. Po zakapslowaniu butelki ramiona ( z wyczuciem ) . Niezwykle solidnie wykonana, profesjonalna kapslownica stołowa.\nPosiada regulowaną wysokość głowicy kapslującej dzięki czemu możemy zamykać butelki, butelki do piwa. Ilość produktów w Twoim koszyku: 0. Produkt dodany poprawnie do Twojego koszyka. Jest produkt w Twoim koszyku.\nRazem produkty: Dostawa: Do ustalenia. Kontynuuj zakupy Przejdź .\nDrożdże gorzelnicze, drożdże winiarskie i drożdże piwowarskie. Destylatory i akcesoria destylacyjne. Słowepotrzebujesz dobrej kapslownicy. Jaki dokładnie model sprawdzi się najlepiej w Twoim przypadku?\nW naszej ofercie znajdziesz zarówno profesjonalne kapslownice stołowe, popularne modele dwuramienne, jak i najprostsze kapslownice młotkowe. Poszczególne narzędzia różnią się ceną i sposobem użycia. Głowica: 26mm z magnesem podtrzymującym kapsel.\nButelki szklane sklep\nAuthor AntoniPosted on November 7, 2017\nPrevious Previous post: Kohersen garnki\nNext Next post: Projekty kuchni pod zabudowę


Molestowanie w czasach PRL | Grzech w sutannie\n« Polski ksiądz ściągał materiały pedofilskie\nWatykan potwierdza: były biskup z Norwegii dopuścił się pedofilii »\nMolestowanie w czasach PRL\nMolestowanie seksualne przez duchownych nie jest odkryciem ostatnich lat\nDokumenty archiwalne dowodzą, że w czasach PRL Kościół katolicki zmagał się z takimi problemami, ale były one skrzętnie ukrywane. Nie nagłaśniała ich nawet zwalczająca Kościół bezpieka, chociaż to ona, podczas inwigilacji duchownych, natykała się na przypadki wykorzystywania seksualnego dzieci.\nNie ma właściwie dnia, by w mediach nie pojawiła się sprawa wykorzystywania nieletnich przez osoby duchowne. Słuchając, oglądając, czytając wstrząsające relacje ofiar i rodzin, można odnieść wrażenie, że w Kościele katolickim pojawił się poważny problem. Skandale seksualne w niektórych krajach doprowadziły do bankructw diecezji. Doszło do tego, że otwartym głosem o wykorzystywaniu nieletnich przemówił w tym tygodniu nawet sam papież Benedykt XVI. Tymczasem molestowanie dzieci nie jest wcale problemem nowym, również w Polsce. Kościół zmagał się z nim także w czasach PRL. Tyle że wtedy o wiele łatwiej było takie przypadki ukryć. Ich ślady jednak pozostały. Można je znaleźć w archiwach pozostałych po Służbie Bezpieczeństwa. Tylko tam, bo akta prokuratorskie i sądowe spraw, których dotyczą, już dawno zniszczono.\nPełnił funkcję zakrystianina w kościele oo. franciszkanów w dużym mieście w dawnym województwie poznańskim. „W dniu 13 czerwca 1966 roku otrzymano informacje od TW (tajnego współpracownika), z której wynikało, że brat Z. (…) dopuszcza się czynów nierządnych względem nieletnich dziewcząt” – napisał podpułkownik Molski w raporcie do Departamentu IV (zajmującego się inwigilacją związków wyznaniowych) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.\nPrzesłuchano dwie „poszkodowane dziewczynki w obecności ich matek”. Obie potwierdziły, że były molestowane. Ich matki złożyły formalny wniosek do Milicji Obywatelskiej o ściganie zakonnika. Podczas śledztw ustalono, że Z. przez rok wykorzystał co najmniej sześć nieletnich. „Czynów tych dopuszczał się na terenie kościoła, w pomieszczeniu obok zakrystii, dokąd zwabiał dziewczęta pod pozorem poczęstowania opłatkiem”.\nZachowany opis śledztwa wskazuje na to, że już w latach 60. w sprawach dotyczących molestowania stosowano podobne procedury jak obecnie. Dzieci zostały przesłuchane powtórnie w obecności psychologa, a ich zeznania nagrano. Biegły sądowy wydał opinię oceniającą wiarygodność relacji dziewczynek. Dopiero wtedy prokuratura postawiła bratu Z. zarzuty wykorzystywania nieletnich. Zastosowano wobec niego areszt tymczasowy „ze względu na znaczny stopień niebezpieczeństwa czynu”. Dokumentów na temat sądowego finału sprawy franciszkanina nie udało mi się znaleźć.\nBył wikarym w jednej parafii na Pomorzu prowadzonych przez Towarzystwo Chrystusowe. W lipcu 1969 roku decyzją prokuratora trafił do aresztu za „czyny nierządne” z 12-letnią uczennicą wiejskiej szkoły. Według ustaleń śledczych (w tym zeznań samej ofiary) była ona wykorzystywana przez duchownego przez długi czas (w latach 1962-1965). Sprawę monitorował Departament IV oraz poznańska bezpieka, gdyż główną siedzibą zgromadzenia chrystusowców był (i jest) Poznań.\nPodczas śledztwa wyszło na jaw, że O. był już wcześniej podejrzany o molestowanie pięciu uczennic podstawówki podczas pracy w poprzedniej parafii. Sprawę jednak wtedy szybko umorzono, bowiem rodziny dziewczynek po wszczęciu śledztwa wycofały swoje zeznania na temat kontaktów z księdzem. Okazało się, że zostały do tego wówczas nakłonione. Podczas przeszukania w domu jednej z molestowanych znaleziono obszerną korespondencję kapłana adresowaną do dziewczynki. Dotyczyła ona m.in. jego kontaktów intymnych z uczennicą. Fakty zawarte w korespondencji potwierdzili w przesłuchiwaniu świadkowie, w tym… kościelny. Matka innego dziecka przyznała, że ksiądz odwiedził ich i nakłaniał do odwołania zeznań dotyczących kontaktów seksualnych z dziewczynką.\nProwadzący śledztwo dotarli wkrótce do kolejnych ofiar chrystusowca. Jedna z dziewczynek opowiedziała o próbie gwałtu na terenie zakrystii, druga o wykorzystaniu jej podczas sprzątania parafialnego kościoła.\nIstotnym dowodem przeciwko księdzu S. były jego listy, które napisał w areszcie i próbował wysłać przez jednego ze współwięźniów. Kierowane były do rodziców jednej z jego ofiar oraz kościelnego. „Prosił adresatów o zmianę zeznań złożonych w śledztwie, aby w ten sposób go ratować” – napisano w sprawozdaniu kierowanym do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.\nPod koniec 1969 roku akt oskarżenia przeciwko duchownemu trafił do sądu powiatowego. Z zachowanych dokumentów wynika, że kierownictwo bezpieki rozważało „poinformowanie społeczeństwa” o bulwersującym postępowaniu chrystusowca. Prawdopodobnie z tego zrezygnowano – w prasie z tamtego okresu nie znalazłem śladu na temat sprawy księdza O., a w szczątkowo zachowanych dokumentach SB (poza stwierdzeniem, że kapłan został skazany) nie ma informacji o wysokości wyroku, który zapadł.\nPracował w jednej z parafii na terenie Poznania. W 1968 roku funkcjonariusze bezpieki ze źródeł „nieoficjalnych” (czyli prawdopodobnie od swoich agentów) dowiedzieli się, że ksiądz S. wykorzystuje seksualnie 14-latkę. Sprawę przekazano do jednej z dzielnicowych prokuratur.\nŚledztwo potwierdziło, że sygnały o zachowaniu duchownego są prawdziwe. Dowodziły tego zeznania pokrzywdzonej dziewczynki oraz świadków. Prokuratura postawiła księdzu S. zarzuty, ale nadal miał on kontakt z dziećmi i stanowił dla nich zagrożenie. Dwukrotnie odrzucono wniosek Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej o tymczasowe aresztowanie kapłana. Mimo iż – jak czytamy w jednym z zachowanych dokumentów – „zebrane materiały dowodowe w śledztwie nie budziły żadnych wątpliwości, a wysoka szkodliwość społeczna czynów uzasadniała izolację podejrzanego”. Dopiero interwencja kierownictwa poznańskiej SB w Prokuraturze Generalnej dała efekt: księdza S. zapobiegawczo aresztowano.\nProces duchownego odbywał się za zamkniętymi drzwiami (ani tej, ani innych podobnych spraw nie relacjonowano wtedy w mediach). Sąd skazał go na 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ksiądz złożył apelację, ale sąd drugiej instancji utrzymał wyrok w mocy.\nBrzydzili się nimi esbecy\nTo tylko trzy ponure historie spośród kilku, na jakie natknąłem się w dokumentach Służby Bezpieczeństwa. Wcale ich nie szukałem. Natrafiłem na akta dotyczące przestępstw popełnionych przez duchownych przypadkiem, zajmując się innymi tematami. Takich dowodów tragedii wykorzystywanych dzieci jest w archiwach SB o wiele więcej. Wspominał o ich istnieniu w tym tygodniu katolicki publicysta Tomasz Terlikowski, komentując list Benedykta XVI na temat skandalu pedofilskiego w Irlandii.\nJak wielkim tabu były w czasach PRL nadużycia seksualne duchownych, dowodzi nie tylko to, że dokumentom dotyczącym deprawowania nieletnich bezpieka nadawała klauzulę tajności, tak samo jak dowodom działań przeciwko opozycjonistom.\nPrzede wszystkim jednak zaskakuje fakt, że nie wykorzystywano takich przypadków do dyskredytowania Kościoła, który SB przecież traktowała jako wroga. Nie spotkałem się również z przypadkiem, by wiedzę o przestępczych seksualnych upodobaniach duchownych wykorzystywano do werbowania tajnych współpracowników. Moralność tajniaków zajmujących się bez skrupułów, zawodowo niszczeniem przeciwników władzy i łamaniem ludzkich sumień, jak widać, nie dopuszczała akceptacji dla deprawowania dzieci…\nWedług seksuologów osobę, która traktuje nieletnich jako obiekt swoich zainteresowań płciowych, nie wystarczy ukarać, wymaga ona terapii i stałej kontroli. Inaczej potencjalnie nadal stanowi zagrożenie dla dzieci. Wątpliwe, by leczeniu poddano duchownych, których postawiono przed sądem za nadużycia seksualne. Czy ich ofiarami padły kolejne dzieci? Próbowałem ustalić późniejsze losy zakonnika i księży przyłapanych przez bezpiekę.\nBrata Z. nie wykluczono z zakonu. Przeniesiono go do innej prowincji oo. franciszkanów. Zmarł w latach 80., do dziś jest wymieniany w księgach wspomnień o zmarłych zakonnikach. Ksiądz S. zrzucił sutannę. Przeniósł się do innego województwa. Został bibliotekarzem, jeszcze przed kilkoma laty, jako świecki, działał aktywnie w jednym z lokalnych duszpasterstw. Co stało się z księdzem O., dokładnie nie wiadomo. Od jednego z chrystusowców dowiedziałem się, że po zwolnieniu z więzienia wysłano go na misje za granicę. Podobno nie wrócił już do Polski.\n*Opisywane sprawy są w świetle prawa przedawnione, a wyroki zatarte. Z uwagi na dobro ofiar molestowania pominąłem w publikacji nazwiska, nazwy miejscowości i inne szczegóły mogące pozwolić na ich identyfikację.\nPapież potępił księży pedofilów\nBenedykt XVI 20 marca wystąpił z listem do katolików w Irlandii. Przyznał w nim, że z powodu skandalu pedofilii Kościół znalazł się w stanie kryzysu.\nStanowczo potępił księży wykorzystujących dzieci oraz biskupów, którzy nie reagowali na zgłaszane przypadki molestowania. Stwierdził ponadto, że obowiązujące w Kościele procedury, dotyczące sprawdzania kandydatów do kapłaństwa, są niewystarczające, a przy stosowaniu kar kościelnych wobec duchownych podejrzanych o pedofilię dochodzi do uchybień.\n*Po liście papieża, w związku ze skandalem seksualnym w irlandzkim Kościele, do dymisji podał się tamtejszy biskup John Magee. Był on osobistym, wieloletnim sekretarzem papieskim (pracował u Pawła VI, Jana Pawła i Jana Pawła II). Irlandzkie media zarzucały biskupowi udział w ukrywaniu wykorzystywania dzieci i zaniechanie powiadomienia o takich przypadkach organów ścigania.\n*Duński biskup katolicki polskiego pochodzenia, Czesław Kozon oświadczył w wywiadzie dla prasy, że nie widzi powodów do zgłaszania policji przypadków molestowania seksualnego przez duchownych. Stwierdził też, że informowanie o sprawach z przeszłości jest bezpodstawne. Przyznał zarazem, że w latach ubiegłych w Kościele duńskich dochodziło do czynów pedofilskich, których nigdy nie ujawniono. Obecnie powstała tam rada badająca sprawy dotyczące molestowania dzieci.\n*Niemiecka prasa poinformowała, że Joseph Ratzinger, zanim został papieżem, jako arcybiskup wiedział o przypadku wykorzystywania dzieci i zaniechał działań w tej sprawie. Chodzi o zdarzenia z 1980 roku, gdy do arcybiskupstwa w Monachium, którym kierował Ratzinger, przeniesiono z innej diecezji księdza podejrzanego o molestowanie dzieci. Powiadomiono przy tym o sprawie Ratzingera, lecz kuria nie zawiadomiła o tym fakcie organów ścigania. Obecnie niemieckie prokuratury prowadzą dochodzenia dotyczące 14 księży podejrzanych o pedofilię. Dotąd zgłosiło się ponad 250 ofiar molestowania.\n*W odpowiedzi na apel Benedykta XVI, by sprawcy wykorzystywania dzieci przyznawali się do winy, holenderski salezjanin przyznał się, że „dotykał” chłopców z internatu, w którym pracował. Przed kilkoma miesiącami lokalne media ujawniły, że w placówce kilku duchownych molestowało wychowanków.\nDo utworzonej przez episkopat w Holandii komisji konsultacyjnej „Pomoc i Prawo” trafiło dotąd ponad 1000 skarg na wykorzystywanie dzieci przez duchownych. Najstarsze skargi dotyczą lat 50. ubiegłego wieku. Episkopat zapowiedział rozpoczęcie wkrótce śledztw w sprawie pedofilii.\n*W szwajcarskim Kościele katolickim ujawniono ostatnio cztery przypadki podejrzeń o wykorzystywanie dzieci oraz pięć dotyczących molestowania seksualnego dorosłych. W każdej diecezji w Szwajcarii istnieje od kilku lat komórka, zajmująca się przyjmowaniem i sprawdzaniem zgłoszeń dotyczących seksualnych przestępstw duchownych.\n*Amerykańska prasa poinformowała, że arcybiskup Rembert G. Weakland powiadomił pisemnie w 1996 roku watykańską Kongregację Nauki Wiary o molestowaniu przez ksiądza ok. 200 chłopców ze szkoły dla głuchoniemych. Kongregacja, którą kierował kardynał Joseph Ratzinger, podjęła działania dyscyplinarne przeciwko duchownemu, ale zaprzestała ich, gdy ten napisał list do Ratzingera (miał się w nim tłumaczyć, że jest chory).\nThis entry was posted on 2010.05.04 at 13:31 and is filed under Polska - inne.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.


Tajemnice Nabokova | Panorama Opolska\nKsiążki z wyższej półki. Równo sześćdziesiąt lat temu powieść "Lolita" rozpętała prawdziwą burzę, a dzięki niej autor zyskał miano jednego z najważniejszych pisarzy minionego wieku.\n"Sunday Times” nazwał ją jedną z trzech najważniejszych książek 1955 roku. W odpowiedzi krytyk „Sunday Express” napisał, że jest to najbardziej sprośna i ordynarna literatura, jaką kiedykolwiek czytał, oraz że to czysta, niepohamowana pornografia. Właściwie odczytana pokazuje, że intencją Nabokova nie było zgorszenie czytelników. W swoim dziele zamaskował przerażenie amerykańskim antysemityzmem. Co pisarz ukrył w innych swoich książkach? W sześćdziesiątą rocznicę pierwszego wydania „Lolity” Wydawnictwo Muza przekazuje w ręce czytelników wyjątkową biografię Vladimira Nabokova.\nPrzez lata uchodził za pisarza całkowicie oderwanego od rzeczywistości. Geniusza pielęgnującego ideę „sztuki dla sztuki”, którego prawdziwą pasją były motyle. Mało kto pamięta, że Nabokov był świadkiem przerażających wydarzeń XX wieku: uciekł z Rosji po rewolucji, następnie z hitlerowskich Niemiec. Z Francji wydostał się wraz z żoną Żydówką tuż przed nazistowską okupacją.\nAndrea Pitzer z pasją podążyła tropami pozostawionymi przez Nabokova i odnalazła klucz do świata ukrytego w jego twórczości. Michael Maar, znawca twórczości Nabokova tak mówi o książce: „Najbardziej godna uwagi i najwnikliwsza książka o Nabokovie od wielu lat. Lektura obowiązkowa nawet dla tych, którzy za Nabokovem nie przepadają”.\n„Informacje zebrane przez Pitzer są zdumiewające”.\n„Całkowicie nowy sposób odczytania jednego z najbardziej godnych uwagi angielskojęzycznych czarodziejów literatury. Pitzer zrywa z fałszywym rozróżnieniem między literackim sztukmistrzem, którym - jak wiemy - jest Nabokov, a pisarzem zaangażowanym historycznie, którym - jak przypuszczaliśmy - nie jest. Przykład fascynującej pracy literackiego detektywa”.\nChristopher Goffard, autor „You Will See Fire i Snitch Jacket"\nAndrea Pitzer, dziennikarka, publikowała w m.in. w „USA Today” i „Poet Lore”. Jest absolwentką School of Foreign Science na Uniwersytecie w Georgetown. „Ukryta historia Vladimira Nabokova” to jej pierwsza książka.