Lekcje Biblijne Szkoły Sobotniej 4/2012 - lekcja 3 by Christ Media Sp. z o.o. - issuu\n„Człowiek dziełem Boga” Sobotnie studium biblijne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego\nLekcje Biblijne Szkoły Sobotniej – IV kwartał 2012 Lekcja 3 – Człowiek dziełem Boga: 13 października – 19 października\nLEKCJA 3: 13 października – 19 października*\nCZŁOWIEK DZIEŁEM BOGA POPOŁUDNIE SZABATOWE\nSTUDIUM BIEŻĄCEGO TYGODNIA: Rdz 1,26-27; Mk 12,13-17; Rdz 2,19-25; Dz 17,26; Rz 5,12-19 TEKST PAMIĘCIOWY: „Wiedzcie, że Pan jest Bogiem! On nas uczynił i do niego należymy (…)” (Ps 100,3) BT BWP BG LXX12\nWiedzcie, że Pan jest Bogiem. On sam nas stworzył, my Jego własnością (…). Ogłaszajcie, że tylko Pan jest Bogiem. To On nas stworzył, a my Jego własnością (…). Wiedzcież, żeć Pan jest Bogiem; on uczynił nas, a nie my samych siebie (…). γνωτε POZNAJCIE οτι ŻE κυριος PAN αυτος ON εστιν JEST ο θεος BOGIEM αυτος ON εποιησεν UCZYNIŁ ημας NAS και A ουχ NIE ημεις MY (…).\nMYŚL PRZEWODNIA: Bóg stworzył ludzkość na swój obraz, ale grzech wypaczył to podobieństwo. Boży plan zakłada odnowienie w nas Jego odbicia.\nziewiętnastowieczny myśliciel Arthur Schopenhauer, pogrążony w rozmyślaniach o istocie ludzkiej tożsamości, niechcący potrącił przechodnia na ulicy. Człowiek, z którym się zderzył, gniewnie zapytał: — Za kogo się pan uważa? — Za kogo się uważam? – odparł Schopenhauer. – Też chciałbym to wiedzieć. Kim jesteś? Kim jesteśmy jako rasa? Co tutaj robimy? Jak się tutaj dostaliśmy i dlaczego? Są to odwieczne pytania, nad którymi ludzie zastanawiają się do dnia dzisiejszego. Jednakże Pismo Święte odpowiada na każde z nich. Jest tak, ponieważ istnieje nierozerwalny związek pomiędzy naszą tożsamością a nauką o stworzeniu. Tam można znaleźć odpowiedź na wszystkie powyższe pytania. Żadna inna nauka biblijna nie jest 12\nTekst starotestamentowej greckiej Septuaginty (LXX) oparto o edycję Rahlsfa-Hanharta z 2006 r. ze szczególnym uwzględnieniem pozycji Origenis Hexaplorum z 1875 r. Fryderyka Fielda (przyp. tłum.).\ntak kluczowa dla naszego zrozumienia ludzkości, jak nauka o stworzeniu, ponieważ koncentruje się ona na naszym pochodzeniu, a nie tylko na naszym początku. Początek może jedynie odnosić się do faktu zaistnienia, natomiast pochodzenie nadaje mu konkretny cel. Z tego względu biblijna nauka o stworzeniu ludzkości pozostaje w całkowitej sprzeczności z ewolucjonizmem, który twierdzi, że nasza egzystencja tutaj nie żadnego celu (znaleźliśmy się w tym miejscu przez przypadek). Rzadko pojawiają się tak skrajne i nie dające się ze sobą pogodzić koncepcje naszego życia, a także naszej tożsamości jako istot ludzkich. * – Przestudiuj w bieżącym tygodniu wszystkie lekcje, aby przygotować się na szabat, 20 października.\nSTWORZENIE I POCHODZENIE CZŁOWIEKA\nstworzył Bóg człowieka na obraz swój. Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich (Rdz 1,27). Czego na temat naszego pochodzenia uczy ten werset i w jaki sposób różni się to, a nawet jest całkowicie sprzeczne z innymi koncepcjami pochodzenia człowieka, takimi jak teoria ewolucji? _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Niemożliwe jest, aby przeoczyć fakt, że za stworzeniem ludzkości jako świadomym aktem dokonanym przez Boga, musiał kryć się jakiś cel. W Piśmie Świętym nie ma miejsca na przypadek. Zostaliśmy stworzeni w określonym celu i od samego początku zostaliśmy obdarzeni szczególnym charakterem z wszczepioną istotą prawa. Wyrażenie „na obraz Boga” w sposób bardzo wyraźny i konkretny dotyka istoty sprawy, czyli celu, dla którego człowiek został powołany do istnienia. Jest to bardzo ważna kwestia, ponieważ niektórzy myśliciele twierdzą, że przychodzimy na świat bez żadnego konkretnego celu i sensu, i dlatego powinniśmy sami nadać swojemu istnieniu jakieś znaczenie i wyznaczyć mu określone cele. Gdyby, na przykład, teoria ewolucji okazała się prawdziwa, moglibyśmy uznać to twierdzenie za zasadne, ponieważ uczy ona, że nie przychodzimy na świat w żadnym konkretnym celu (jakże mogłoby być inaczej, skoro powstaliśmy przez przypadek?), ale musimy sami nadać sens naszemu życiu. W przeciwieństwie do tej koncepcji, Biblia mówi, że zostaliśmy powołani do istnienia, uczynieni na obraz Boga i stworzeni, aby przynieść Mu chwałę. Pochodzenie wiąże się z historią. Przeczytaj Jud 14; Rz 5,12-21; 1 Kor 15,20-22. W jaki sposób te wersety pomagają nam zrozumieć historyczność postaci Adama przedstawionej w 1. i 2. rozdziale Księgi Rodzaju? Dlaczego postrzeganie Adama jako postaci historycznej jest dla nas tak ważne?\n_____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ To zdumiewające, jak wielu badaczy Biblii odrzuca historyczność postaci Adama. Twierdzą, że jego historia to mit, a on sam stanowi jedynie symbol całej ludzkości, nie jest jednak rzeczywistym, realnym człowiekiem. Możemy podtrzymywać takie poglądy, jedynie przekręcając znaczenie tekstów biblijnych pochodzących zarówno ze Starego, jak i z Nowego Testamentu. Zastanów się nad tym, że zostałeś stworzony na obraz Boga. W jaki sposób ten fakt powinien wpłynąć na twoje poczucie własnej wartości, niezależnie od twoich upadków, wad i słabości?\nOBRAZ BOGA (część 1)\nak zauważyliśmy podczas wczorajszego studium, Adam i Ewa byli realnymi ludźmi – nie symbolami lub mitami, ale rzeczywistymi istotami z krwi i kości stworzonymi „na obraz Boga”. Oczywiście, być stworzonym na obraz Boga wiąże się z czymś dobrym, świętym, co nadaje nam samym nieodłączną wartość. Co jednak tak naprawdę to oznacza? Przeczytaj uważnie Rdz 1,16. Jaka deklaracja dotycząca intencji wiąże się ze stworzeniem człowieka na obraz Boga? Bóg mówi, że ludzkość ma zostać stworzona na Jego obraz, a po tych słowach natychmiast pojawia się określony rezultat. Co to jest i w jaki sposób pomaga nam w zrozumieniu pojęcia „na obraz Boga”? _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Werset z Rdz 1,26 zawiera Boże oświadczenie dotyczące Jego intencji. Bóg stwarza człowieka na swój obraz, a następnie nakazuje mu coś uczynić. Wydaje się, że stworzenie przez Boga jest konieczne dla pełnienia pewnej funkcji – w tym przypadku chodzi o panowanie nad resztą stworzenia Bożego. Dlatego wyrażenie „na obraz Boży” wskazuje na fizyczne, intelektualne, społeczne i duchowe wyposażenie konieczne do wypełnienia zadania, jakie Bóg powierzył ludzkości. Niezależnie od tego, co oznacza panowanie nad resztą stworzenia, z całą pewnością wiąże się ono z szacunkiem, opieką i dobrym zarządzaniem. Ludzkość miała prawdopodobnie dynamicznie współdziałać ze stworzeniem niższego rzędu w sposób odzwierciedlający Boże relacje z samymi ludźmi. Być stworzonym na obraz Boga oznacza również, że ludzie powinni reprezentować Boga w świecie. Tak więc, spoczywa na nas ogromna odpowiedzialność! Przeczytaj Mk 12,13-17. W jaki sposób te wersety pomagają nam zrozumieć, co to znaczy być stworzonym na obraz Boga?\n_____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Wydaje się, że praktyczna rada Jezusa brzmi: „Oddajcie wasze pieniądze cesarzowi, bo noszą one obraz cesarza, a więc należą do niego. Siebie samych zaś oddajcie Bogu, bo nosicie Jego obraz i należycie do Niego”13. Jak przekłada się to na praktykę? Zapewne chodzi o to, abyśmy poprzez naszą miłość, poświęcenie i lojalność wobec Niego, a także sposób, w jaki traktujemy innych, pokazywali, że nosimy obraz Boga. Niezależnie od tego, co jeszcze oznacza stworzenie na obraz Boga, objawia się ono poprzez nasze uczynki.\nMillard J. Erickson, Christian Theology, 1998, s. 515.\nOBRAZ BOŻY (część 2)\niezależnie od tego, co jeszcze oznacza być „stworzonym na obraz Boga”, na pewno to wyrażenie pokazuje nam, że zostaliśmy uczynieni, aby żyć w więzi. Jakie są to więzi i relacje i w jaki sposób my, stworzeni w taki właśnie sposób, mamy w nich uczestniczyć? Przeczytaj Rdz 2,19-20. Co te wersety mówią nam o związkach ludzkości ze światem? _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Zwróć uwagę na autonomie i wolność, jaka otrzymał tutaj Adam. Miał nadać imiona uczynionym przez Boga stworzeniom. Bóg nie uczynił tego sam, ale pozostawił to zadanie Adamowi. Tekst biblijny sugeruje, że Pan zamierzał zaakceptować nazwy nadane przez Adama. Przeczytaj Rdz 2,20-25. W jaki sposób te wersety świadczą o tym, że ludzie zostali stworzeni do życia w więzi? _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Na przestrzeni wieków napisano wiele komentarzy dotyczących znaczenia tych wersetów. Fascynująca jest, między innymi, bliskość i intymność, która miała istnieć między Adamem i Ewą. Adam został stworzony z ziemi, a Ewa z Adama (jest to coś, co wyróżnia ją spośród wszystkich innych stworzonych istot ziemskich). Stworzenie na obraz Boga z pewnością pociąga za sobą zdolność do bliskich i pełnych miłości relacji (co odzwierciedla więzi panujące pomiędzy osobami Trójcy Świętej). Przestudiuj teraz Rdz 1,27 w połączeniu z Rdz 3,20 i Dz 17,26. W jaki sposób jedność pierwszej pary ludzkiej rozciąga się, aby objąć cały rodzaj\nludzki? Co jedność ludzkości ma nam do powiedzenia w kwestiach etycznych, takich jak sprawiedliwość, rasizm itp.?\nedną z wielu przeszkód, dla tych, którzy próbują włączyć ewolucję do biblijnego opisu stworzenia jest kwestia upadku. W Piśmie Świętym czytamy, że kiedy świat i ludzkość zostały stworzone, były idealne, co zaprzecza teorii ewolucji na najbardziej podstawowym poziomie. Cierpienie i śmierć mogły pojawić się na świecie tylko w wyniku występku, a to przekonanie jest całkowicie sprzeczne z modelem ewolucyjnym, który zakłada, że cierpienie i śmierć są po prostu środkami stworzenia. Wyobraź sobie, jak świadczyłoby to o charakterze Boga, gdybyśmy zostali stworzeni w taki sposób, o jakim naucza ewolucja. Oznaczałoby to, że On wykorzystał przemoc, egoizm i dominację silnych nad słabymi, aby stworzyć nieskazitelną moralnie i niesamolubna istotę, która następnie popadłaby w stan przemocy, egoizmu i dominacji silniejszych nad słabszymi – stan, z którego musiałaby zostać odkupiona, gdyż w przeciwnym razie spotkałaby ją ostateczna kara. Pomyśl także o tym, w jaki sposób ewolucja przedstawia plan zbawienia. Pan wciela w pochodząca od małpy istotę, która została stworzona w wyniku okrutnego, bolesnego i morderczego cyklu naturalnej selekcji, a robi to, aby pokonać śmierć, „ostatniego wroga” (1 Kor 15,26)? Jednak jak śmierć może być wrogiem, skoro była jednym z narzędzi, które Bóg wykorzystał podczas stwarzania ludzi? Pan musiałby poświęcić mnóstwo martwych homo erectus, homo heidelbergensis i homo neanderthalensis, aby w końcu stworzyć istotę na swój własny obraz (homo sapiens). Tak więc Jezus przychodzi na świat, aby wyratować ludzi od tego samego procesu, który Bóg wykorzystał najpierw, stwarzając świat? Cała ta koncepcja jest niemądra i niebiblijna. Przeczytaj Rz 5, 12-19 i Kol 3,10. Jak te wersety pomagają nam zrozumieć, co grzech uczynił ludzkości? W jaki sposób koncepcja wielkiego boju wpasowuje się w cały ten obraz? Zob. 1 Jana 3,8. _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Grzech dotknął wszystkich aspektów życia człowieka, a nawet samej Ziemi jako planety. Ellen White mówił o „potrójnym” przekleństwie, które spadło na świat: pierwsze wynikało z upadku Adama, drugie – z zabójstwa, jakiego Kain dopuścił się na Ablu, trzecie – ze szkód spowodowanych przez potop. Teolodzy mówią także o „całkowiteS t r o n a | 12 |\ngo zepsucia”, co oznacza, że każdy aspekt człowieczeństwa, życia i osobowości ludzkiej został uszkodzony przez grzech. Trudno jest tego nie dostrzec, kiedy rozglądamy się po otaczającym nas świecie albo nawet, gdy spoglądamy na samych siebie. Niektórzy uważają, że przemoc, cierpienie i śmierć stanowiły część procesu, w wyniku którego Bóg stworzył ludzkość. Inni z kolei wierzą, że poprzez te trzy elementy szatan stara się zniszczyć stworzoną przez Boga ludzkość. Zastanów się nad tym, w jak różny sposób te dwie koncepcje przedstawiają charakter Stwórcy.\nkutki grzechu okazały się tak głębokie i powszechne, że nasze trudne położenie jest nieodwracalne. Biblia mówi jednak o możliwości odnowienia i przywrócenia w nas właściwego obrazu Boga, przynajmniej do pewnego stopnia.\nPrzestudiuj uważnie następujące fragmenty: Rz 8,29; 2 Kor 3,18; Ef 4,2324. Jaka nadzieja została w nich przedstawiona? _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Biblia wyraźnie trzyma się nadziei na to, że obraz Boga w nas zostanie odnowiony. Temu odnowieniu obrazu Boga w ludzkości towarzyszy zmniejszenie skutków, jakie grzech wywołał w nas i w naszych relacjach. Nie wynika to jednak z jakichkolwiek ludzkich osiągnięć. Pismo Święte wskazuje na Chrystusa jako podstawę nadziei na odnowienie człowieka. Niezależnie od tego, jakie zmiany dokonają się w naszym życiu, nasza nadzieja na zbawienie musi zawsze opierać się na tym, co uczynił dla nas Chrystus, oferując nam zbawienie oparte na Jego, a nie naszej własnej sprawiedliwości. W jaki sposób 2 Kor 5,17 odnosi się do ponownego stworzenia człowieka na obraz Boga? Czy stanie się nowym stworzeniem stawia człowieka poza zasięgiem grzechu i jego wpływu na ludzkie doświadczenie? W jaki sposób twoje osobiste doświadczenie pomaga ci odpowiedzieć na to pytanie? _____________________________________________________________________ _____________________________________________________________________ Ogólnie mówiąc, dowody Pisma Świętego prowadzą nas do wniosku, że odnowa duchowa wymaga czujności w duchowej walce. Jest to walka pomiędzy ciałem i duchem (Ga 5,16-17). Osoby, które zostały odnowione na podobieństwo Boże, uświadamiają sobie, że ta walka jest w ludzkim doświadczeniu realna i rzeczywista i w mocy Pana podejmują wyzwanie (Ef 6,10-13). Wybierając odnowienie na obraz Boga, stajemy tym samym po Jego stronie w wielkim boju. Pisząc o tych, którzy doświad-\nczyli odnawiającej mocy Chrystusa, Ellen White zauważyła: „Mając takie doświadczenie, chrześcijanin nie może siedzieć z założonymi rękami, zadowolony z tego, co zostało dla niego dokonane. Ten, kto postanowił wkroczyć do duchowego królestwa, przekona się, że wszystkie siły i namiętności nieodrodzonej natury, wsparte siłami królestwa ciemności, będą występować przeciwko niemu. Każdego dnia będzie musiał odnawiać swoje poświęcenie i toczyć walkę ze złem. Stare nawyki i odziedziczone skłonności do zła będą się domagać panowania, a chrześcijanin będzie się ich musiał wystrzegać, dążąc do zwycięstwa w mocy Chrystusa”14.\nEllen G. White, Działalność apostołów, Warszawa 2007, wyd. IV, s. 263 (AA 476.3).\nDO DALSZEGO STUDIUM Przeczytaj: Przeczytaj rozdział Stworzenie, w: Ellen G. White, Patriarchowie i prorocy, Warszawa 2006, wyd. V, s. 28-34.\npoczątku człowiek stworzony został na obraz i podobieństwo Boże. Był w doskonałej harmonii z przyrodą i prawem; zasady sprawiedliwości miał wypisane w sercu. Ale grzech oddzielił człowieka od Boga i uczynił go niepodobnym do swego Stwórcy; serce stało się wrogie zasadom Bożego prawa. »Zamysł ciała jest wrogi Bogu, nie poddaje się bowiem zakonowi Bożemu, bo też nie może« (Rzym./Rz 8,7). A jednak »tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał« (Jan/J 3,16), aby człowiek mógł pojednać się z Bogiem. Przez zasługi Chrystusa może grzesznik odnowić wspólnotę ze swoim Stwórcą. Jego serce musi być odnowione łaską Bożą, musi otrzymać z nieba nowe życie. Ta przemiana jest właśnie nowonarodzeniem, bez którego — jak mówi Jezus — nikt »nie może ujrzeć królestwa Bożego«”15. „Prawdziwym celem wychowania powinno być odnowienie w duszy obrazu Boga. Na początku Bóg stworzył człowieka na swoje podobieństwo, obdarzył Go szlachetnymi przymiotami. Jego umysł był zrównoważony, a wszystkie siły jego istoty były w harmonii. Upadek człowieka i jego następstwa wypaczyły te dary. Grzech zeszpecił i nieomal zatarł obraz Boży w człowieku. Ażeby go odnowić, był obmyślony plan zbawienia, a człowiekowi zostało przyznane życie próby”16.\nPytania: 1. W jaki sposób teoria ewolucji wpasowuje się w ogólny scenariusz wielkiego boju? Jak szatana wykorzystuje tę koncepcję, aby podważyć wiarę w Biblię? 2. Przestudiuj wszystkie nowotestamentowe wersety, mówiące o Adamie. Czy jasno z nich wynika, że wszyscy autorzy Nowego Testamentu wierzyli, iż Adam był postacią realną? Dlaczego ta kwestia jest tak ważna dla naszego zrozu-\nEllen G. White, Wielki bój, Warszawa 2011, wyd. XV, s. 248 (GC 467.2). Ellen G. White, Patriarchowie i prorocy, Warszawa 2006, wyd. V, s. 449 (PP 595.2).\nmienia, kim jesteśmy, w jaki sposób znaleźliśmy się w obecnej sytuacji i jaka nadzieję mamy w Chrystusie? 3. Zastanów się nad ideą odnowienia obrazu Boga. W jaki sposób powinniśmy ją rozumieć, zwłaszcza jako istoty, które podlegają starzeniu się, chorobom i śmierci? 4. Dwie najbardziej fundamentalne koncepcje w fizyce – teoria kwantowa i ogólna teoria względności – są ze sobą całkowicie sprzeczne. Co powinno nam to uświadomić w kwestii ostrożności w przyjmowaniu czegoś za fakt tylko dlatego, że tak twierdzi nauka?\nUwagi dla nauczyciela17\nLEKCJA W SKRÓCIE Kluczowy tekst: Ps 100,318 Student powinien: Wiedzieć: Zestawić i porównać biblijny i ewolucyjny pogląd na pochodzenie człowieka, jego naturę i cel istnienia. Doświadczyć: Uświadomić sobie zaszczyt, jaki spotkał człowieka poprzez stworzenie na podobieństwo Boże i jakie wynikają z niego obowiązki wobec Stworzyciela. Wykonać: Przyjąć łaskę, którą oferuje Chrystus, aby prowadzić nowe życie w Nim i współpracować z Nim w zwalczaniu pokusy. Schemat nauczania: I. WIEM: Boski projekt A. Jaką koncepcję natury ludzkiej i celu istnienia człowieka pociąga za sobą wiara w teorię ewolucji? B. Jaka koncepcja natury ludzkiej i celu istnienia człowieka wiąże się z wiarą w boski projekt i stworzenie? II. DOŚWIADCZAM: Obraz Boga A. Jakie uczucia wywołuje przekonanie, że człowieka został stworzony na podobieństwo Boże? B. Jak musi czuć się Bóg, widząc, że Jego obraz w człowieku został w wyniku grzechu tak poważnie zniekształcony? C. Jakie obowiązki dotyczące służby i relacji z innymi nakłada na nas zrozumienie właściwego sensu boskiego dziedzictwa?\nOpracowano na podstawie Adult Sabbath School Bible Study Guide (Teachers Edition) 4/2012: Growing in Christ autorstwa Kwabena Donkor (sygnatura ABSG-TE-4Q-3-2012). Materiał wydania dla nauczycieli, w sekcji „Lekcja w skrócie” został napisany przez Cheryl Des Jarlais, niezależną pisarkę z Ringgold w stanie Georgia, USA; natomiast „Cykl nauki” został napisany przez Marię Ovando-Gibson, również niezależną pisarkę z Columbia ze stanu Maryland, USA (przyp. tłum.). 18 Pełny tekst biblijny znajdziesz w tekście pamięciowym (przyp. red.).\nIII. WYKONUJĘ: Nowe stworzenie A. Chociaż żaden człowiek nie może sam stworzyć się na nowo, tak jak nie mógł stworzyć się na samym początku, na czym polega nasza rola w Bożym planie odnowienia? B. W jaki sposób chrześcijanie, którzy są „nowym stworzeniem”, mogą zmierzyć się z pokusami i złymi skłonnościami odziedziczonymi po przodkach?\nPodsumowanie: Przekonanie, że ludzie zostali stworzeni na obraz Boga, pociąga za sobą uznanie nałożonych na nas przez Niego obowiązków. Chociaż upadek zniekształcił obraz Boga, Jego celem jest przywrócenie i odnowienie tego podobieństwa – Jego dzieci muszą przyjąć zasługi Chrystusa i współpracować z Nim w walce z pokusami.\nMOTYWACJA Kluczowe pojęcie dla duchowego wzrostu: „Na początku stworzył Bóg (...)” (Rdz 1,1,). Słowa te deklarują pochodzenie ludzkości. Pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju opisują również, w jaki sposób grzech pojawił się w historii ludzkości, a także pokazują nadzieję, na przywrócenie tego wszystkiego, co zostało utracone.. Dla nauczyciela: Lekcja tego tygodnia podkreśla zagadnienie stworzenia, pojawienie się grzechu w doświadczeniu człowieka oraz Boży plan odbudowy. Twoim celem w Kroku 1. jest zachęcenie członków klasy do zastanowienia się nad znaczeniem tej wiedzy w kontekście tego, co mówi nam ona o Bogu i o nas samych. Podziel się z klasą następującymi informacjami, a następnie wspólnie je przedyskutujcie. Dzisiaj wiemy, że genetyka wpływa nie tylko na nasz wygląd fizyczny, ale także na nasz temperament, nasze talenty i predyspozycje, a nawet na skłonność do pojawiania się pewnych dziedzicznych czynników chorobotwórczych, takich jak wysoki poziom cholesterolu. Dlatego też, mając świadomość naszego pochodzenia i odziedziczonych po przodkach skłonności, powinniśmy zdać sobie z nich sprawę i podjąć rygorystyczne środki w celu uniknięcia lub wyeliminowania tego, co negatywne.\nRozważ: Zastanów się nad jedną szczególna cechą, która dominuje w twojej rodzinie i którą naprawdę cenisz. Jakie znaczenie ma wiedza o tym, że wszystkie pokolenia, które istniały w przeszłości i te, istniejące w teraźniejszości, mają ten sam początek i tego samego Boga Stwórcę? Co pierwszy rozdział Księgi Rodzaju mówi nam o tym Bogu? Czego możemy nauczyć się o nas samych w odniesieniu do pierwszych stworzonych istot?\nBADANIE Komentarz biblijny Dla nauczyciela: Współcześnie odczuwamy głęboka potrzebę, aby rozmyślać o Bogu, obserwować Jego działanie i zastanawiać się nad konsekwencjami, jakie ta potrzeba pociąga za sobą w dziedzinie codziennej więzi z Nim i sposobu, w jaki powinniśmy postrzegać siebie jako nosiciele Jego obrazu. Czytanie historii stworzenia to dopiero początek. Musimy bardziej zagłębić się w teologiczne rozważania na temat grzechu, sądu i łaski. W jaki sposób te wszystkie kwestie łączą się z obietnicą odnowienia oraz ewangeliczną opowieścią? Zwróć szczególną uwagę na to, aby podczas studiowania pierwszej sekcji Komentarza biblijnego pt. Na początku Bóg… uważnie i powoli przeczytać wersety z Rdz 1,1 – 2,3. Zaproś członków klasy, aby czytali i słuchali tej opowieści, tak jakby robili to po raz pierwszy. Poproś, aby zapisywali nowe spostrzeżenia na temat Biga-Stwórcy, które nasuną im się podczas studium tego fragmentu. Zaproś ich, aby zastanowili się nad tym, jak mógł czuć się Bóg, kiedy doświadczył więzi z pierwszymi ludźmi.\nI. Na początku Bóg…\n(Przeczytajcie razem Rdz 1,1–2,3)\nie ma nic lepszego niż rozpoczęcie od samego początku, a Księga Rodzaju sięga właśnie do początków. Pierwszy werset Biblii, zawierający słowa „Na początku Bóg…”, stanowi jedno z najbardziej treściwych i głębokich zdań, ponieważ stawia nas twarzą w twarz z Bogiem-Stwórcą, który jest także Bogiem, dzięki któremu oddychamy i jesteśmy zbawieni. Dowiadujemy się, że Bój jest od początku i stoi za wszystkim, co istnieje. Pastor i biblista, James Montgomery Boice, komentuje pierwsze wersety Biblii w następujący sposób: „Pod względem gramatycznym w tych wersetach istnieje tylko jeden podmiot: sam Bóg. Wszystko inne to tylko dopełnienia. (…) Światło, powietrze, woda, suchy ląd, roślinność, słońce, księżyc, gwiazdy, ryby, ptaki, zwierzęta lądowe –\nwszystkie te elementy są dopełnieniami/przedmiotami w procesie twórczym, którego podmiotem jest Bóg. W tych wersetach czytamy, że Bóg „widział” (w.4.10.12.18.21.25), „oddzielił” (w.4.7), „nazwał” (w.5.8.10), „uczynił” (w. 7.16.25), „umieścił” (w.17), „stworzył” (w.21.27), a na koniec wyjaśnił mężczyźnie i kobiecie, co uczynił (w.28-30). Ponadto wcześniej Bóg „rzekł” (w. 3.6.9.14.20), w wyniku czego powstało wszystko inne” (Genesis, an Expositional Commentary, vol. 1, Genesis 1–11, Grand Rapids, Mich.: Baker Books, 1998, pp. 81, 82). I właśnie z tego pierwszego opisu Boga dowiadujemy się, jak wielką wartość przypisuje On swojemu stworzeniu, kiedy czytamy wypowiedziane przez Niego słowa: „i to było bardzo dobre”.\nRozważ: Początkowe rozdziały Księgi Rodzaju przedstawiające tydzień stworzenia malują portret naszego Boga-Stwórcy. Jak wygląda ten portret? Co mówi on nam o tym, kim jest Bóg?\nII. Stworzony na obraz Boga\n(Przeczytajcie razem Rdz 1,22.28; 2,3)\nierwsze rozdziały Księgi Rodzaju tak pięknie pokazują, że na początku stworzenie było otoczone boskim błogosławieństwem. Zwierzęta, ludzie i sabat zostały szczególnie pobłogosławione przez Stwórcę. Księga Rodzaju daje nam również wgląd w doświadczenia pierwszych istot ludzkich, stworzonych na obraz Boga i mających panować nad innymi stworzeniami na ziemi. Czy potrafisz sobie wyobrazić, jak mogło wyglądać świętowanie szabatu, zanim grzech pojawił w historii? Cóż za błogosławiony początek! Księga Rodzaju w barwny sposób opisuje także doświadczenie szatańskiego pokuszenia, pojawienie się grzechu i upadek rasy ludzkiej. To tutaj znajdujemy bez żadnych upiększeń zapis utraty obrazu Boga przez ludzkość, kiedy Adam i Ewa odeszli daleko od tego, co pierwotnie przeznaczył dla nich Bóg. Rozważ: W tym momencie powinniśmy się zatrzymać i zastanowić się nad działaniami Adama i Ewy, które doprowadziły do grzechu. Jakie to były działania? W jaki sposób rozważanie tego, co doprowadziło do upadku, może pomóc nam uświadomić sobie własną skłonność do nieposłuszeństwa Bogu-Stwórcy? Co\nmówi nam to na temat naszych relacji z Bogiem i tego, w jaki sposób moglibyśmy odzwierciedlać obraz Boga? Co wypowiedziane przez Boga przekleństwa dotyczące grzechu mówią nam o tym, jak bardzo grzech Go obraża? Co mówią nam na temat natury samego grzechu?\n(Przeczytajcie razem Rdz 13,1-15)\nzisiaj mamy tę przewagę, że możemy spojrzeć wstecz do historii stworzenia w odniesieniu do grzechu. Dowiadujemy się, że w doświadczeniu Adama i Ewy, i w ich spotkaniu ze złem i grzechem, pojawiła się w nich postawa, która wskazuje na to, że pragnęli oni poznać „dobro i zło”, a nie tylko „dobro”. Dowiedzieli się z własnego doświadczenia, że poznanie dobra i zła zaprzepaszcza błogosławieństwa, które Bóg przeznaczył dla człowieka podczas stworzenia. Pierwsi ludzie pragnęli być mądrzy, a skończyło się tym, że w strachu ukryli się przed Stwórcą. Dzisiaj wiemy, że teologiczna mądrość zaczyna się od bojaźni Pana i posłuszeństwa Jego Słowu. Nasi pierwsi rodzice zostali zwiedzeni pięknością i dobrym smakiem zakazanego owocu. Pismo Święte naucza, że powinniśmy być zadowoleni z tego, co otrzymujemy od Boga i co On nazywa dobrym. Rozważ: Czego wynikiem jest grzech i co jest w nim takiego, co skłania nas do „ukrywania się” przed Bogiem? Na czym polega różnica pomiędzy strachem wynikającym z chęci ukrycia się przed Bogiem a „bojaźnią Pana”, która prowadzi do mądrości? Co stanowi jedyne źródło mądrości i prawdziwego zrozumienia? W jaki sposób opis upadku, który zawiera Księga Rodzaju, może służyć jako ostrzeżenie przed fałszywą ideą, że znajomość zła lub grzechu jest konieczna, aby w pełni zrozumieć, co jest dobre?\n(Przeczytajcie razem Rdz 13,14-19)\nierwsze rozdziały Księgi Rodzaju mówią nam, że klątwa grzechu stworzyła stałą nieprzyjaźń pomiędzy ludzką rasą i złem. Ta wrogość przejawia się w bezpośrednich skutkach, które przyniosły ból przy porodzie, a także codzienny trud i znój dla tych, którzy pracują na roli. Biorą pod uwagę starość i śmierć, perspektywa życia człowieka i obraz Boga w istotach ludzkich zostały zniszczone przez nieustające konsekwencje grzechu. Jednakże wraz z wyrokiem przedstawiona została nadzieja i obietnica, że ostatecznie dobro zatriumfuje nad złem. Dlatego chociaż ludzka rasa będzie nadal trwała i brała udział w zmaganiach wielkiego boju, część jej doświadczenia stanowi także nadzieja i boska obietnica. Rozważ: W jaki sposób grzech wpłynął na ziemię i ludzkość? Co to znaczy, że ziemia została przeklęta? Co się stało z obrazem Boga w człowieku po upadku? Jaką nadzieję daje upadłej rasie ludzkiej Boża obietnica ratowania człowieka od upadku?\n(Przeczytajcie razem Rdz 13,21)\niłość Boga-Stwórcy i Jego troska o ludzkość przejawiła się w tym, że po upadku Adama i Ewy zapewnił im ubrania ze skór zwierzęcych. Jak boleśnie musiał odczuwać ich odejście z domu w ogrodzie Eden. Jakąż niezgłębioną miłość wyraził, zapewniając winnym boskie zabezpieczenie. Rozważ: Jakie zabezpieczenie Bóg zapewnił upadłym ludziom? Co mówi nam ono o tym, co utraciliśmy przez grzech? W jaki sposób zwierzęce skóry SA zapowiedzią Bożej obietnicy zbawienia? Jak ten symbol pokazuje Bożą miłość do ludzkości?\nZASTOSUJ Dla nauczyciela: Po głębokich rozważaniach pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju w Kroku 2. członkowie Twojej klasy będą mieli swoje pomysły, koncepcje i odczucia, które być może będą chcieli przedyskutować. Mając to na uwadze, pozwól im pracować nad poniższymi ćwiczeniami i pytaniami. Zapewnij im odpowiednią ilość czasu na głębszą dyskusję na teologiczne tematy Księgi Rodzaju i konsekwencje, jakie przyniosą one dla ich życia.\nĆwiczenie: Niech dwóch lub trzech uczniów w Twojej klasie sparafrazuje własnymi słowami historię stworzenia. Potem poproś trzy inne osoby o uczynienie tego samego z historią kuszenia, upadku i obietnicy z Rdz 3,15.\nPytania do przemyślenia: 1. Jakie podkreślone przeciwieństwa lub słowa kluczowe możemy znaleźć w pierwszych trzech rozdziałach Księgi Rodzaju? 2. Co to znaczy być stworzonym na podobieństwo Boga i odzwierciedlać Jego obraz?\nTWORZENIE Dla nauczyciela: Czytanie, rozmyślanie i rozważanie nad tym, kim jest Bóg, budzi wdzięczność i uznanie dla naszego Stwórcy. Historia stworzenia mówi o tym, w jaki sposób grzech pojawił się w historii ludzkości, zawiera jednak także obietnicę, że przez Jezusa Chrystusa obraz Boga w człowieku zmoże zostać przywrócony, a nasza więź ze Stwórcą odnowiona. Ta obietnica sama w sobie jest powodem do chwały i dziękczynienia i kieruje naszą uwagę do Boga łaski i miłości, który jest również naszym Stwórcą. Przeznacz odpowiednią ilość czasu na następujące ćwiczenie (ok. 15 minut na wykonywanie zadania i ok. 10 minut na dzielenie się wynikami pracy z resztą grupy uczniów).\nDo wykonania: Podziel uczniów swojej klasy na trzy grupy. Niech każda z nich napisze psalm lub wiersz, który oddaje chwałę Bogu-Stwórcy, a także uwielbia Go za Jego dar łaski i nadziei odtworzony w i przez Jezusa Chrystusa. Powróćcie do jednej grupy i niech każda mała grupa podzieli się z innymi swoim psalmem lub wierszem.\nLekcje Biblijne Szkoły Sobotniej 4/2012 - lekcja 3


Archiwa: Październik 2012 - Dom Inteligentny\nGotowe elementy z klinkieru: wyzwanie od architekta\nPomysły architektów nie zawsze łatwo zrealizować. Oto przykład budynku z Holandii, który wymagał nietypowego przygotowania klinkieru. Gotowe elementy budowlane z klinkieru mają różne formy. Od małych, takich jak kaptury na\n31 października 2012\tArchitekci\nSejf przydatny w każdym domu\nPaszporty, polisy, umowy, nośniki danych to tylko część ważnych przedmiotów, które zazwyczaj przechowywane są w szufladach czy segregatorach. Mało kto specjalnie je zabezpiecza, mimo, że posiadanie sejfu już od dawna\n30 października 2012\tBezpieczeństwo\nDiody LED do wystroju wnętrz\nDiody LED jako sposób na pozbycie się jesiennej chandry? Jakie kolory działają pobudzająco a jakie uspokajająco? Parę słów o diodach LED do wystroju wnętrz. Gdy przychodzi jesień, większość z nas\n30 października 2012\tSterowanie oświetleniem\nEnergooszczędna szkoła podstawowa\nRusza pierwsza w Polsce placówka edukacyjna w standardzie budownictwa pasywnego. Szkoła w Budzowie o niemal zerowym zużyciu energii wytycza standardy budownictwa publicznego, które będą obowiązywać w kraju od 2018r. Jednokondygnacyjny\n29 października 2012\tDom pasywny ekologiczny\nTargi, targi i…. po targach\nTak było podczas pierwszych w Polsce Targów Dom Inteligentny i Wystawy Kina Domowego. Pomimo ulewnego deszczu pierwszego dnia i obfitej śnieżycy ostatniego dnia, odwiedziło nas baaaardzo wiele osób. A galeria\n29 października 2012\tBez kategorii\nTargi Dom Inteligentny w obiektywie. Galeria zdjęć\nPierwsza polska edycja targów Dom Inteligentny dobiegła końca Jak wyglądał drugi dzień targów? Zaawansowane systemy automatyki domowej, świat kina domowego i nowoczesnych instalacji. Rozwiązania oszczędzania energii. Fascynujące samochody Porsche. A\n26 października 2012\tBez kategorii\n1 2 3 … 12 Następna strona


Czy suplementy i kompleksy witamin w skuteczny sposób wzmocnią naszą odporność? Sposoby na zachowanie odporności w czasie chłodniejszych pór roku. | UH OH Clothing\nW trakcie zimy nie zawsze mamy dostęp do świeżych owoców i warzyw, a musimy czerpać z pokarmu niezbędne substancje odżywcze jak również witaminy. Zima czy też jesień to okresy, w których najczęściej możemy zaobserwować spadki odporności wśród ludzi w każdym wieku. Zdrowe odżywianie, także w zimie, może zapobiegać przeziębieniom tudzież innym dolegliwościom zdrowotnym.\nZdrowe odżywianie jest kluczem do zachowania zgrabnej sylwetki, ale też dobrego stanu zdrowia.\nPo przeczytaniu tego wątku, kliknij na odmienny oryginalny serwis www (https://www.paczucha.pl/oferta/), który zawiera też ciekawe informacje – zobaczysz, że wciągnie Cię całkowicie.\nTo co czerpiemy z pokarmu wpływa na nasz organizm tudzież jego pracę, czasami także na nasze samopoczucie. W dzisiejszych czasach, gdy niemal każdy z nas poddawany jest stresowi, nasza odporność może w gwałtowny sposób spadać.\nKiedy mamy bardzo dużo obowiązków na głowie, mało czasu i często zapominamy o pożywnym śniadaniu a także innych zdrowych posiłkach w ciągu doby, bardzo łatwo jest nabawić się przeziębienia albo poczuć się bardzo zmęczonym. Za nasz stan zdrowia(zobacz sny analiza kraków) jak również samopoczucie odpowiedzialne są głównie witaminy a także minerały, których nie powinno nigdy zabraknąć w naszej diecie . Ich najcenniejszym źródłem są naturalne produkty, czasami jednak nie mamy dostępu przykładowo do świeżych warzyw bądź owoców i musimy radzić sobie inaczej.\nKiedy nadchodzi zima i nie ma warzyw i owoców sezonowych nasza dieta może bywa odrobinę uboższa w cenne składniki. W dzisiejszych czasach jednak, możemy skutecznie przechowywać produkty mrożąc je na rozmaite sposoby, ciesząc się ich pysznym smakiem przez cały rok. Najkorzystniejszą alternatywą dla świeżych owoców oraz warzyw podczas zimy lub jesieni są produkty mrożone, idealne będą te, które samodzielnie zamrozimy i pochodzą z naszego ogrodu. Wyjątkowo zdrowe będą także różnego rodzaju kiszonki oraz przetwory, które pomimo obróbki również dostarczą nam pewną część potrzebnych składników.\nJeśli jednak czujemy się słabi i zmęczeni, mimo prawidłowego odżywiania, może być to symptom niedoborów w naszym organizmie. Jesienią oraz zimą dobrze jest regularnie przyjmować suplementy diety tudzież kompleksy witamin, które pozwalają uniknąć niedoborów spowodowanych mniejszą dostępnością świeżych warzyw bądź owoców.\nCoraz nowsze sposoby na zatrzymanie świeżości pożywienia sprawiają, że możemy przez cały rok dbać o zróżnicowaną dietę, pełną witamin i minerałów. Kiedy jednak ich zabraknie, sięgnijmy po suplementy oraz kompleksy minerałów i witamin, które mogą nam pomóc zachować odporność.\nTagi: odżywcze, Składniki, substancje, witaminy, zima


Opublikowano: 26 czerwiec 2016 | Odsłony: 19037\nJezioro Ślesińskie niedaleko Konina to długi, piękny akwen, który łączy się również z innymi jeziorami tego regionu tworząc doskonałe warunki dla kajakarzy oraz fanów motorówek, skuterów wodnych i jachtów motorowych. Idealna okolica do uprawiania różnych sportów wodnych i dobrze przygotowana baza wakacyjnych atrakcji sprawiają, że jest to miejsce często odwiedzane przez turystów.\nSpodobało nam się :)\nNoclegi nad jeziorem Ślesińskim\nJezioro Ślesińskie (zobacz na mapie) to akwen rynnowy, polodowcowy, wchodzący w skład Kanału Ślesińskiego i 26 kilometrowego ciągu jezior Pojezierza Wielkopolskiego. W zespole jezior łączy się również z j. Mikorzyńsko - Wąsowskim, Licheńskim i Gosławickim. Powierzchnia Ślesińskiego to 1,52 km2 (148 hektarów), przy wymiarach ok 4,4 x 0,2-06 km i głębokości maksymalnej sięgającej 26 m. Szerokość jeziora jest zróżnicowana, od 0,2 do 0,6 km. A do tego druga klasa czystości wody.\nCiekawostka: Na całej długości ciągu jezior są niewielkie zmiany poziomu lustra wody, co jest związane z wykorzystywaniem wód do chłodzenia oddalonej o ok.20 km elektrowni. Ciepła woda dostaje się kanałem zrzutowym prowadzącym od jeziora Licheńskiego. Spowodowało to wzrost temperatury wody w jeziorach oraz ich zarastanie. Aby temu zapobiec sprowadzono tu w celu oczyszczenia jezior azjatyckie gatunki ryb słodkowodnych (m.in. tołpyga biała i tołpyga pstra oraz amur,), które stopniowo przywróciły równowagę biologiczną jeziora - nawet trafiliśmy na raka. Podwyższona w sezonie letnim temperatura wody w jeziorze (mniej więcej o 4 do 6oC), jest więc dodatkową atrakcją i wpływa na komfort kąpieli dla tych, którym „zimna woda przeszkadza w zamaczaniu się” ;)\nZ racji na długi ciąg jezior, z którymi łączy się Ślesińskie oraz przeważające tu wiatry zachodnie i północno-zachodnie, jest to region wprost stworzony dla żeglarstwa, motorówek i sportów wodnych (skutery, narty wodne itd). Cyklicznie są tu organizowane imprezy żeglarskie, zawody wakeboardowe i wyścigi łodzi motorowych. Tuż przy połączeniu jeziora Ślesińskiego z Mikorzyńskim znajduje się również dobrze urządzony port dla jednostek wodnych, w którym przeważają kabinowe łodzie motorowe. Niedaleko duża ogólnodostępna piaszczysta plaża, ciąg gastronomiczny, automaty do gier, cymbergaje i inne punkty obowiązkowe na urlopie:)\nDla kajakarzy: blisko 26 km po zespole jezior łącznie ze Ślesińskim, sporo miejsc, w których można wyjść na ląd i poplażować oraz piękne widoki. Kierując się na północ dociera się do Kanału Ślesińskiego, którym można dopłynąć do jeziora Czarnego, do Noteci, a dalej do jeziora Gopło. Na południu jezioro Ślecińskie graniczy z j.Mikorzyńskim - połączenie znajduje się pod wysokim wiaduktem, jest szerokie i bez problemu może tędy przepłynąć dowolna jednostka wodna.\nPo jeziorze kursuje również stateczek turystyczny, którym można się wybrać na wyprawę po akwenie bez „zamoczenia nogi”. Mieliśmy przyjemność oglądać taki z przystanku podczas naszej kajakowej wyprawy.\nJezioro Ślesińskie dla wędkarzy: ryby amur, leszcz, płoć, tołpyga, karaś, wzdręga, karp. Kilka lat temu złowiono tu również 23 kg suma. Pozwolenie na łowienie można kupić m.in. w Ślesinie oraz w miejscowych ośrodkach turystycznych.\nBrzegi jeziora szczególnie w pół-wsch jego części bywają wysokie, ale są dostępne dla wędkarzy, sporo miejscówek, kładki i jest gdzie wypożyczyć łodzie wędkarskie. Dowiedzieliśmy się, że podobno najlepiej łowić przy ośrodkach bo ryba dokarmiana ;)\nOd nas: Nad tym jeziorem szczególnie podobało nam się to, że poza miejscami doskonale przygotowanymi na przyjęcie turystów i tłocznymi plażami (w gminie Ślesin znajduje się ponad 70% obiektów turystycznych z bazy powiatu konińskiego!), są również takie, w których wciąż pachnie dziczą i można tu sobie znaleźć wolną miejscówkę nad wodą, powdychać ciszę i popatrzeć na jezioro. Atrakcje i dla lubiących turystyczne tłumy i dla tych, którzy chcą znaleźć chwilę tylko dla siebie.\nGPS: 52°23′16″N 18°19′42″E\nŚlesin, Tokary, Głębockie – nad jeziorem\nKonin – ok 20 km.\nByliśmy tu: Redakcja Czystejeziora.pl, Czerwiec 2016.


30. rocznica wizyty Jana Pawła II w Łodzi - Papież poczuł się dzieckiem | Archidiecezja Łódzka\n30. rocznica wizyty Jana Pawła II w Łodzi – Papież poczuł się dzieckiem\n15:00 | 07.06.2017 | Wyświetleń: 796\nKiedy z góry dochodzi pierwszy warkot silnika, lotnisko zamiera w idealnej ciszy. Już jest! Biały helikopter z Papieżem! Na oczach wszystkich maszyna spokojnie, a nawet majestatycznie ląduje nieopodal ołtarza. Za chwilę jednak ukazuje się na niebie następny śmigłowiec, a potem trzeci i czwarty! Jest ich na lądowisku 6 albo 7. W którym z nich znajduje się Papież? Wszystkie wyglądają niemal identycznie. Tylko niektórzy, lepiej zorientowani w szczegółach polskiej pielgrzymki Jana Pawła II wiedzą, że papieski helikopter ma numer 620. Istotnie, przed tym helikopterem rozkładany jest po chwili chodnik w kolorze czerwonym; znak, że Papież jest już w Łodzi.\nPo chwilowym uniesieniu tłumów nastaje ponownie cisza. Oczy najbliżej stojących utkwione są w drzwiach białego śmigłowca. Wychodzi najpierw pilot, później kilka osób z ochrony osobistej Papieża i wreszcie w drzwiach staje OJCIEC ŚWIĘTY JAN PAWEŁ II!\nBurza oklasków, które niesione są jakby z sektora na sektor i po chwili obejmują wszystkich zgromadzonych.\nDostojnego Gościa wita najpierw bardzo serdecznie biskup Władysław Ziółek, ordynariusz łódzki, później podchodzą przedstawiciele władz miasta: prezydent Jarosław Pietrzyk i przewodniczący Miejskiej Rady Narodowej profesor Mieczysław Serwiński. Ustawia się następnie kolejka osób zdążających do powitania Ojca Świętego. Idą w niej najpierw miejscowi księża biskupi: biskup Józef Rozwadowski, biskup Jan Kulik i biskup Bohdan Bejze.\nTeraz zgodnie z ustalonym protokołem podchodzą dzieci pierwszokomunijne i bez słowa, ale radosne, wręczają Ojcu Świętemu kwiaty.\nPodchodzą i całują rękę Papieża księża znajdujący się w pobliżu. Widzimy też nadchodzących kardynałów-gości. Są to kardynał Agostino Casarolli, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; kardynał Franciszek Macharski, metropolita krakowski; kardynał Henryk Gulbinowicz, metropolita wrocławski.\nW tym momencie orkiestra wykonuje hymn papieski. Wcześniej mówiło się, że będzie to drugie w Polsce wykonanie hymnu papieskiego (po powitaniu w Warszawie). Ojciec Święty natomiast wraz z Biskupem Ordynariuszem zajmuje miejsce w papamobilu i udaje się między sektory. Tam Go wszyscy oczekują z wielką nie- cierpliwością. Tuż za nieodłączną czajką i samochodem z ochroną podąża papamobil, na jego stopniach stoi czterech funkcjonariuszy z watykańskiej ochrony osobistej. Choć jest to służba strzegąca bezpieczeństwa Ojca Świętego, to jednak jej znaczna liczba i wszechobecność budzi niepokój oraz natrętne pytanie: dlaczego tak musi być?\nOgromny aplauz nieustannie rośnie. Skandowane okrzyki wydobywają się z kilku sektorów jednocześnie. Nie można zrozumieć słów, ale radość jest wielka. Jest coraz głośniej. On przecież jest z nami!\nTo wielkie, bardzo kolorowe zgromadzenie ludzi drgnęło w tym momencie i poczęło żyć jakąś nową i bardzo wymowną aktywnością. Klaszczące dłonie, migoczące chorągiewkami i okrzyki, które często przechodzą w serdeczne śpiewy.\nZ chwilą lądowania helikopterów, w zakrystii zbudowanej pod podium ołtarzowym, do mszy świętej ubierają się koncelebransi, biskupi i kapłani, którzy potem już prywatnie udają się na miejsce w pobliżu ołtarza. Kiedy po kilku minutach Ojciec Święty wejdzie do swojej zakrystii, po objeździe sektorów, komentator liturgiczny ks. kanonik Bogdan Dziwosz podaje nazwiska wszystkich koncelebransów. Jest to przedstawianie ich zgromadzonym uczestnikom Eucharystii, dlatego wierni witają każdego z nich gromkimi oklaskami. Oto kardynałowie, biskupi i kapłani koncelebrujący z Papieżem mszę świętą na łódzkim lotnisku: kardynał Agostino Casaroli, watykański sekretarz stanu; kardynał Franciszek Macharski, kardy- nał Henryk Gulbinowicz, kardynał Ugo Poletti, wikariusz Rzymu, biskup Władysław Ziółek, biskup Bohdan Bejze, biskup Zygmunt Kamiński, biskup Jan Kulik, biskup Edward Materski, biskup Jan Mazur, biskup Edward Piszcz, biskup Józef Rozwadowski, biskup Jan Śrutwa, ks. prałat Janusz Bolonek 15, ks. prałat Stefan Ciesielski, ks. prałat Stanisław Dziwisz, ks. kanonik Andrzej Dąbrowski, ks. Bolesław Dziurdzia, ks. prałat Stanisław Grad, ks. prałat Emery Ka- bongo, ks. prałat Józef Kowalczyk 16, ks. prałat Adam Lepa, ks. Stefan Miecznikowski TJ, ks. prałat Tadeusz Rakoczy, ks. Bartłomiej Rurarz.\nPapamobil zatrzymuje się przed wejściem do zakrystii papieskiej. Ojciec Święty wita kapłanów, którzy tu stoją. Bardzo serdecznie wita ks. prałata Janusza Bolonka, całując go po ojcowsku w czoło, wita ks. Alojzego Orszulika SAC, dyrektora Biura Prasowego Episkopatu Polski i kilku jeszcze kapłanów diecezji łódzkiej, którzy znaleźli się w tym miejscu z racji pełnionych funkcji, m.in. ks. Zdzisława Wujaka, opiekującego się zakrystią, ks. Andrzeja Świątczaka, sprawującego opiekę nad koncelebransami i nad sektorem gości oficjalnych, oraz ks. Stanisława Łągwę, odpowiadającego na Lublinku za kościelną pomoc sanitarną.\nZ obowiązku kronikarskiego należy odnotować pewien incydent, który przeżyliśmy jako bardzo niemiły zgrzyt, a który rozegrał się już po przybyciu Ojca Świętego. Oto mimo wcześniejszych rozmów, zapewnień i gwarancji, kiedy ubrani do mszy świętej udajemy się w kierunku ołtarza papieskiego, dowiadujemy się, że został zatrzymany przez funkcjonariusza BOR-u dr Jerzy Kropiwnicki, łódzki działacz solidarnościowy, który był jedną z sześciu osób mających wypowiedzieć wezwania modlitwy powszechnej. Cała szóstka miała być właśnie doprowadzona przez ceremoniarza na wyznaczone miejsce w pobliżu ołtarza. Widocznie obawiano się, że dostęp pana Kropiwnickiego do mikrofonu w obecności Papieża może być wykorzystany do wygłoszenia politycznej tyrady. Tylko takie tłumaczenie jest do przyjęcia, jeżeli wykluczyć zwyczajną ludzką złośliwość.\nOstra interwencja ks. kanclerza Andrzeja Dąbrowskiego, udającego się w tym momencie w ornacie do ołtarza, sprawiła, że zaprzestano przykrych czynności wobec Jerzego Kropiwnickiego, który wrócił na wyznaczone wcześniej miejsce.\nRozpoczyna się msza święta. Papież poprzedzany asystą liturgiczną, w towarzystwie przybyłych kardynałów oraz Biskupa Ordynariusza udaje się do ołtarza kongresowego. Podczas przejścia znakiem krzyża dokonuje poświęcenia przygotowanych wcześniej przedmiotów.\nChór śpiewa podniosłe Tu es Petrus, a potem Gaude Mater Polonia. Na widok Papieża aplauz zgromadzonych rzesz dochodzi do zenitu. Ojciec Święty przechodzi całą szerokość podium i serdecznym gestem ręki odpowiada na owacje. Gdy potem dochodzi do ołtarza, cały lud śpiewa Hymn II Krajowego Kongresu Eucharystycznego .\nPo liturgicznym pozdrowieniu wyśpiewanym przez Celebransa, słowa powitania wygłasza Pasterz Kościoła łódzkiego biskup Władysław Ziółek.07\nŁódź – to krótka nazwa, która oznacza obfitą treść. Była Łódź ziemią obiecaną dla tułaczy i poszukujących chleba. Znaczyły ją tysiące kominów fabrycznych i jak dawniej, tak również obecnie słychać w niej, jak w żadnym innym mieście w Polsce, miarowe odgłosy ma- szyn i warsztatów, wśród których krosno stało się symbolem wielkiego trudu człowieka, a zwłaszcza pracującej kobiety.\nAle od kilku dziesięcioleci Łódź, to także wielkie centrum myśli i wszelkiego rodzaju szkół.\nDziś wita Waszą Świątobliwość cała, wielorako zróżnicowana Łódź, cały diecezjalny Kościół łódzki.\nA ponieważ są w Łodzi serca gorące, witamy Cię z miłością i radujemy się wielce, że jesteś z nami.\nNiech mi wolno będzie wyrazić Waszej Świątobliwości naszą głęboką wdzięczność za umieszczenie na swoim pielgrzymim szlaku naszego włókniarskiego i akademickiego miasta, które od dziś będzie miało dumną odwagę uważać się za Łódź Piotrową, wszak Następca Świętego Piotra przewodniczy łódzkiej stacji Kongresu, sprawuje Najświętszą Eucharystię, błogosławi zgromadzonym rzeszom, nakarmi Chlebem Życia małe dzieci, spotka się z przedstawicielami wspólnoty diecezjalnej w katedrze i w zakładzie pracy. I będzie nauczał tych, którzy w tym mieście gromadzą się tak licznie, jak i wszystkich, którzy w tych historycznych dniach uwielbiają na polskiej ziemi Tego, który do końca ich umiłował (J 13, 1).\nDzisiejsza Twoja obecność w naszym mieście pozwala nam jeszcze wspomnieć z głęboką wdzięcznością Twój szczodry dar, którym ubogaciłeś Kościół łódzki: przed kilku laty otrzymaliśmy od Ciebie mozaikowy obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, który przedtem zdobił polską kaplicę w grotach Bazyliki św. Piotra na Watykanie.\nPrzekazując nam ten czcigodny Wizerunek, wyraziłeś, Ojcze Święty, słowa: „…gorąco pragnę, aby ten święty Znak umacniał i poszerzał tę głęboką więź, jaka łączy Diecezję Łódzką ze Stolicą Apostolską”. Pod wpływem tych zobowiązujących słów przynieśliśmy podarowany nam Obraz Madonny na miejsce Eucharystycznej celebry. Jest tu obecny.\nPragniemy dziś, Ojcze Święty, żywić te uczucia i wyrazić te postawy, które przejawiał wobec Księcia Apostołów Korneliusz z Dziejów Apostolskich. Gdy Święty Piotr przybył do domu Korneliusza, usłyszał takie słowa: „dobrze zrobiłeś, żeś przyszedł. Teraz my wszyscy stoimy przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co Pan tobie polecił” (Dz 10, 33).\nPiotrze naszych czasów! Dobrze, że tu jesteś! Spójrz! Wszyscy, których tu widzisz, stoimy przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co Pan Tobie poleci.\nPrzemówienie Biskupa Ordynariusza nagrodzone zostaje przez zgromadzonych długotrwałymi oklaskami. Wszak mówił do Papieża w imieniu Kościoła łódzkiego, a więc także i w ich imieniu.\nPotem wszyscy wsłuchują się w głębokie treści zawarte w liturgii słowa .\nPierwszy tekst czyta chłopiec, który tego dnia przyjmie po raz pierwszy Komunię świętą. Drugie czytanie przeczyta kleryk. Uroczyste Alleluja wykonuje pięknie Schola Kongresowa.\nW sektorze mieszczącym liczną grupę głuchoniemych, ich dusz- pasterz niezmordowanie tłumaczy na język migowy każde wypowiedziane słowo. Ta troska, aby nie uronić nawet słowa jest wzruszająca.\nCzekamy na homilię Papieża, bardzo ciekawi jej treści. Wprawdzie wszystko będzie ważne, co znajdzie się w wygłoszonej homilii papieskiej, to jednak najważniejsze będzie to, w czym dotknie Oj- ciec Święty problemów i sytuacji Kościoła łódzkiego. Wiemy, że Jan Paweł II ma charyzmat ujmowania najistotniejszych spraw, którymi żyją na co dzień jego słuchacze. Wiemy też, że to, co powie tego dnia, będzie jego przesłaniem dla Kościoła łódzkiego. Wszak przybył tu, aby nas umocnić w wierze.\nBezpośrednim przygotowaniem uczestników celebry do poprawnego przyjęcia papieskiej homilii, były w przemówieniu Biskupa Ordynariusza słowa Korneliusza, wypowiedziane przed dwoma tysiącami lat do św. Piotra: „stoimy przed Bogiem, aby wysłuchać wszystkiego, co Pan tobie polecił” (Dz 10, 33).\nOto słowa, które Pan polecił wygłosić w Łodzi słudze sług swoich Janowi Pawłowi II.\nKto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki (J 6, 51, 58). Dziś dane mi jest stanąć w pośrodku Kościoła, który znajduje się w wielkim mieście Łodzi. W imię Eucharystii, która jest Chlebem żywo- ta, pozdrawiam ten Kościół, Miasto i Diecezję. Pozdrawiam Was wszystkich, drodzy Bracia i Siostry, którzy przy tylu warsztatach pracy przemysłowej zarabiacie na chleb powszedni. Pozdrawiam również pracowników naukowych i dydaktycznych wszystkich wyż- szych uczelni, szkół wraz z całą rzeszą młodzieży akademickiej i szkolnej. Was, wszystkich Synów i Córki Kościoła, którzy przyjmujecie Chrystusa jako Chleb życia wiecznego.\nOto On, Chrystus, ,jako arcykapłan dóbr przyszłych … przez swoją własną krew wszedł raz na zawsze do Miejsca Świętego, zdobywszy wieczne odkupienie (por. Hbr 9, 11–12). Eucharystia jest sakramentem naszego Odkupienia. Pozdrawiam Was w imię Eucharystii, z której buduje się Kościół jako Ciało Chrystusa; wspólnota odkupionych w Chrystusie.\nPozdrawiam Pasterza Waszego Kościoła wraz z Biskupami Pomocniczymi. Pozdrawiam Biskupa Seniora, Kapitułę Katedralną, duchowieństwo diecezjalne i zakonne, wszystkie żeńskie wspólnoty zakonne, Seminarium Duchowne, Seminarium Ojców Franciszka- nów Konwentualnych wraz z kardynałami i biskupami z całej Polski. Pozdrawiam także duchowieństwo i wiernych przybyłych z archidiecezji wrocławskiej, z diecezji kieleckiej, płockiej, sandomiersko-radomskiej i włocławskiej. W sposób szczególny pozdrawiam kapłanów, którzy są szafarzami Eucharystii pośród Was.\nA teraz moje najszczególniejsze pozdrowienia kieruję do łódzkich rodzin: z tego miasta i z całej diecezji. Nasze dzisiejsze spotkanie, związane z I Komunią świętą Waszych dzieci, jest wielkim świętem chrześcijańskich rodzin. Zawsze tak było w naszej polskiej tradycji, która od tysiąca lat ukształtowała się na tej ziemi jako tradycja chrześcijańska. Rodzina zawsze była i nadal pozostaje tym ludzkim środowiskiem, pierwszym i podstawowym, do którego Bóg przychodzi przez wielkie sakramenty naszej wiary, poczynając od chrztu świętego. Małżonkowie, którzy dają ludzkie życie swoim dzieciom tu na ziemi, zapraszają do ich serc, do całej swojej wspólnoty, Dawcę życia wiecznego.\nNa tej drodze pokoleń – na drodze każdej rodziny – do Domu Ojca, Pierwsza Komunia święta jest dniem szczególnym. Wyrażam serdeczną radość, że na szlaku Kongresu Eucharystycznego w Polsce mogę dzień taki przeżyć wraz z Wami, w Łodzi.\nTeraz zwracam się do Was, drogie Dzieci, Dziewczynki i Chłopcy, którzy dziś po raz pierwszy macie przyjąć do Waszych serc Pana Jezusa jako Pokarm wiecznego zbawienia.\nDzisiaj, gdy Wasze dziecięce usta rozchylą się, aby przyjąć białą postać chleba, kapłan wypowie słowa: „Ciało Chrystusa”, a każdy i każda z Was odpowie: „Amen”. Amen – to znaczy: wierzę, przyjmuję z wiarą.\nSprawując Eucharystię, sprawujemy wielką tajemnicę wiary. I oto Wy – mali chrześcijanie, dojrzeliście już do tego, aby w tej tajemnicy uczestniczyć w pełni. Komunia święta – to właśnie pełne uczestniczenie w Eucharystii, w Ofierze Chrystusa i Kościoła.\nPamiętacie, jak Pan Jezus powiedział do Apostołów podczas Ostatniej Wieczerzy; powiedział – naprzód nad chlebem: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane” (Łk 22, 19). A później, nad kielichem pełnym wina powiedział: „To jest Krew moja, która za was (i za wielu) będzie przelana” (por. tamże, w. 20).\nKiedy to mówił, miał przed oczyma swoją śmierć na Krzyżu. To właśnie na Krzyżu wypełniły się te słowa – raz jeden i na całą wieczność: ciało Chrystusa zostało wydane na ofiarę, a była to ofiara krwawa: Krew została przelana dla nas i dla naszego wiecznego zbawienia.\nTo stało się raz jeden jedyny na Kalwarii, w Wielki Piątek. W Wieczerniku jednakże to, co miało się dokonać w Wielki Piątek na Kalwarii, Pan Jezus ustanowił Sakramentem Kościoła, Najświętszym Sakramentem Kościoła pod postacią chleba i wina.\nGdy więc krwawa Ofiara na Krzyżu dokonała się raz i na zawsze, Sakrament tejże Ofiary pod postacią chleba i wina ma się spełniać w Kościele stale, z dnia na dzień i z pokolenia na pokolenie. Pan Jezus powiedział do Apostołów w Wieczerniku: „to czyńcie na moją pamiątkę!” (Łk 22, 19). To czyńcie – to znaczy: powtarzajcie i odnawiajcie Ofiarę mego Ciała i Krwi pod postaciami chleba i wina.\nDlaczego zaś chleb i wino? Ażeby Ciało i Krew Chrystusa mogły być naszym pokarmem. Chleb służy człowiekowi za pokarm, a wino jest napojem (zwłaszcza w krajach południowych – tam, gdzie Pan Jezus żył i ustanowił Sakrament swojej Ofiary).\nCo więc jest naszym pokarmem? Pod postacią chleba i wina – Ciało i Krew Chrystusa. Pod postacią chleba i wina – jest naszym pokarmem Jego Ofiara. Zbawcza ofiara, przez którą nas odkupił z grzechów. Zbawcza ofiara, która daje życie wieczne, objawione w zmartwychwstaniu Pana Jezusa.\nPotrzebuje też pokarmu i napoju ludzka dusza, aby mogła wy- trwać w wędrówce do Życia wiecznego. Człowiek potrzebuje Eucharystii, aby mógł żyć na wieki tym Życiem, które jest z Boga samego.\n„Oto chleb żywy, który zstąpił z nieba, jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”. Tak mówi Pan Jezus, a mówi te słowa po cudownym rozmnożeniu chleba, o czym przypomniała nam dzisiejsza Ewangelia: „Ja jestem chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął, a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie” (J 6, 35).\nOto dzisiaj Wy, drogie Dzieci, Chłopcy i Dziewczynki, po raz pierwszy przychodzicie do Pana Jezusa w Eucharystii. Jakaż to radość dla Waszych rodziców i rodzin, dla Waszych parafii, dla całego łódzkiego Kościoła. Jakaż to radość dla mnie, że mogę, pielgrzymując szlakiem Kongresu Eucharystycznego po ziemi polskiej, udzielić Wam I Komunii świętej w dniu dzisiejszym.\n„Mądrość zbudowała sobie dom … i stół zastawiła” (Prz 9, 1.2). Te słowa odczytał w dzisiejszej liturgii bardzo pięknie Wasz kolega i rówieśnik.\nOd dwóch tysięcy lat Mądrość Boża zastawia przed nami stół: dwoisty stół: stół Eucharystii i stół Słowa Bożego.\nTę prawdę o dwóch stołach, wyrażoną w pismach Ojców Kościoła, przypominał ostatni Sobór. Oddaje ona i uwydatnia ów związek organiczny, jaki istnieje pomiędzy Eucharystią, życiem sakramentalnym Kościoła – a słowem Bożym, w szczególności: katechezą i katechizacją.\nW pierwotnej tradycji Kościoła związek ów nabierał szczególnej intensywności w czasie przygotowania do chrztu dorosłych katechu- menów, a także ich bierzmowania. Dziś, gdy od czterech pokoleń ustaliła się tradycja chrztu wkrótce po narodzeniu dziecka w rodzinie chrześcijańskiej, związek ów nabiera szczególnej intensywności właśnie w czasie przygotowania do I Komunii świętej dzieci, gdy już są zdolne pojąć tę wielką tajemnicę wiary.\nKatecheza bowiem – zarówno bezpośrednio przygotowująca do I Komunii, jak i po niej następująca – ma na celu nie tylko pozna- nie Jezusa, ale przede wszystkim zmierza do umiłowania Go, i do jak najgłębszego zespolenia z Nim. Komunia święta jest tej miłości i tego zespolenia znakiem i żywym świadectwem. W Komunii Chrystus prowadzi nas do miłości Ojca w Duchu Świętym i daje nam udział w życiu Trójcy Świętej, tak iż stajemy się uczestnikami Boskiej natury, czyli dziećmi Bożymi (2 P 1, 4).\nKatecheza to także zbiorowy obowiązek całego Kościoła. Kościoła katechizowanego i katechizującego. We wspólnocie wiary i miłości jesteśmy równocześnie i katechetami, i katechizowanymi(por. Catechesi tradendae, 45). Toteż katecheza winna obejmować zarówno dzieci i młodzież, jak i duszpasterzy, nauczycieli religii, seminarzystów i osoby sposobiące się do życia zakonnego, zarówno rodziców przekazujących wiarę swym dzieciom, jak i ludzi apostołujących we własnym środowisku. Zarówno najmłodszych, jak i najstarszych – jednym słowem: wszystkich, bo wszyscy w Kościele Chrystusowym są wezwani do autoewangelizacji, naturalnie w jedności z nauczycielską posługą Pasterza. Wiarygodnie i skutecznie ewangelizują świat jedynie ci, którzy najpierw ewangelizują samych siebie poprzez ciągłe zgłębianie prawd wiary i życie w Miłości Boga i bliźniego (por. Evangelii nuntiandi, 15).\nMoże się Wam nasuwa takie pytanie: czy to znaczy, że i Papież także wciąż jest katechizowany, jak my, dzieci przed I Komunią. Oczywiście, jest nie tylko w Kościele rzec można, pierwszym katechetą, ale jak każdy dobry katecheta stara się wciąż być katechizowany. Wciąż się uczy. Uczy się niejako od Kościoła tego wszystkie- go, co ma Kościołowi przekazywać. Uczy się przede wszystkim na modlitwie, na słuchaniu Słowa Bożego, uczy się od Ducha Świętego, któremu pragnie być jak najwierniejszy, jak najposłuszniejszy, żeby mógł głosić Ewangelię, żeby mógł katechizować. Tak się też dobrze wyjaśnia to trudne słowo, aż się zląkłem, jak je przeczytałem, to słowo na pół greckie autoewangelizacja, autokatechizacja. Zląkłem się, że dzieci tego nie rozumieją. Więc wyjaśniam: to właśnie znaczy to słowo, z tym słowem tutaj przybywam i temu słowu tutaj także podlegam, bo Pan Jezus powiedział Piotrowi: „Paś baranki moje” (J 21, 17). Moje – jesteśmy wszyscy Jego!\nJesteśmy wszyscy odkupieni Jego krwią, jesteśmy wszyscy przez Niego prowadzeni do Ojca w Duchu Świętym. Wszyscy. Paś baranki, paś owieczki moje! Cieszę się, że mogę spełniać tę posługę, a spełniam ją zawsze z wewnętrznym drżeniem, ażebym spełnił dobrze. I dlatego też wszystkich proszę o to, aby wstawiali się za mną i wspierali mnie modlitwą, bym spełnił dobrze moją posługę Piotrową wszędzie, gdzie wypada mi ją spełniać w Kościele na całym świecie. Żebym ją też dobrze spełniał w mojej Ojczyźnie. I proszę o to w szczególny sposób was, dzieci pierwszokomunijne, bo wasza modlitwa bardzo dużo znaczy.\nW dziedzinie ewangelizacji, rozumianej jako powinność osobista i zbiorowa, mamy wspaniałych Przewodników.\nTu w Łodzi i w pobliskich Pabianicach wzrastał w robotniczej rodzinie – pośród głęboko wierzących rodziców i rodzeństwa – mały Rajmund Kolbe, późniejszy świadek wielkiej miłości, święty męczennik, Ojciec Maksymilian Maria. Pierwszy polski święty drugie- go tysiąclecia. Będąc jeszcze chłopcem, odkrył w sobie powołanie do życia w zakonie świętego Franciszka i, wierny Bożemu wezwaniu, jako kapłan i misjonarz rozwinął wieloraką działalność apostolską. Z niespożytą energią oddawał się dziełu ewangelizacji, używając do tego dostępnych sobie środków społecznego przekazu, aby mówić ludziom o Chrystusie i Jego Niepokalanej Matce w Italii, w Polsce i w Japonii. Czyż nie takich katechetów oczekuje od nas, chrześcijan, świat współczesny?\nRównież z Łodzią jest mocno związana działalność błogosławionej Urszuli Ledóchowskiej, założycielki Zgromadzenia Szarych Urszulanek. W tym właśnie ogromnym skupisku fabryk, w tym skupisku świata pracy, jakim było to miasto w dwudziestoleciu między- wojennym, katechizowały pierwsze siostry urszulanki, przybyłe do Łodzi na prośbę pierwszego biskupa tej diecezji księdza Wincentego Tymienieckiego. W skromnym domu przy ulicy Czerwonej 6 prowadziły, organizowały i koordynowały, rozwijaną w państwowych szkołach powszechnych w Łodzi i w niektórych okolicznych miasteczkach, pracę katechetyczną.\nMatka Urszula często odwiedzała Łódź, a będąc sama znakomitą wychowawczynią i katechetką, interesowała się żywo problemami związanymi z nauczaniem religii. Zabiegała też gorąco o rozwój dziecięcej Krucjaty Eucharystycznej. Kiedyś pisała do swoich szarych sióstr, że „Dzieło to najbardziej rozrasta się w Łodzi – stamtąd też najwięcej nadeszło listów. Listów od małych rycerzy »Krucjaty« do Papieża Piusa XI na jego złoty jubileusz kapłański. Dzieci łódzkie pisały wtedy, że kochają Ojca Świętego taką samą miłością, jak kochają własnych rodziców. Niektóre mówiły też, że już przystąpiły do I Komunii świętej, że adorują Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, że pragną być Jego apostołami i misjonarzami. Jedno z dzieci pisało tak: »Byłbym bardzo szczęśliwy, gdybym mógł zobaczyć Ojca Świętego! Jak dobrze by było, gdyby Ojciec Święty przyjechał do Polski«” (zob. Wybór pism błogosławionej Urszuli Ledóchowskiej, w: Polscy święci, t. 4, Warszawa 1984, s. 347–349).\nTak napisał jeden mały łodzianin do Piusa XI, a to było 60 lat temu. Może ten mały łodzianin, który tak wtedy napisał, jest tu, w tym zgromadzeniu jako już starszy pan. W każdym razie ja bardzo się raduję, iż mogę po 60 latach spełnić pragnienie owego chłopca, że mogę dzisiaj być, jako Papież, pośród łódzkich dzieci.\nBłogosławiona Urszula ogromnie ceniła w życiu rodziny rolę matki i wychowawczyni dziecka przystępującego do I Komunii świętej. Oto jej słowa: „Jeżeli zrozumiemy nasze zadanie, zadanie matki, zadanie wychowawczyni, które każe czuwać nad duszami przez Boga powierzonych nam dzieci, każe im dać Boga, to przede wszystkim wyrabiamy w sobie silną, głęboką wiarę […]. Z miłości dla dzieci naszych pracujemy nad nabywaniem wiary głębokiej, żywej, która by opromieniała życie nasze i dzieci naszych, a z serca matki ta wiara przejdzie do duszy dziecka (Wybór pism, s. 299–300). Bardzo trafne słowa. Najlepiej wiedzą o tym właśnie matki, jak bardzo te słowa są prawdziwe.\nNie mogę też nie wspomnieć innej wybitnej chrześcijanki, jaką była sługa Boża Wanda Malczewska, zmarła w opinii świętości pod koniec zeszłego wieku, Jej grób znajduje się na terenie diecezji łódzkiej w kościele parafialnym w Parznie koło Bełchatowa. Są w toku starania o jej beatyfikację. Wanda urodziła się w Radomiu i tam spędziła dzieciństwo. Przystąpiła do I Komunii świętej w wieku ośmiu lat – jak na owe czasy – bardzo wcześnie. Powodem tak wczesnej Komunii było gorące pragnienie przyjęcia Pana Jezusa, a także dobre rozumienie tajemnic wiary. Przez całe życie odznaczała się głęboką czcią do Najświętszego Sakramentu. Równocześnie, w duchu ewangelicznej miłości, spieszyła z pomocą biednym dzieciom wiejskim, ludziom potrzebującym opieki i chorym. Wiele wysiłku i serca wkładała w szerzenie oświaty wśród chłopów, uczyła czytać i pisać oraz rozprowadzała wśród nich książki. Z własnej inicjatywy uczyła dzieci religii. W tej działalności społeczno-charytatywnej. Wanda, będąc osobą świecką, gorliwie współpracowała z duchowieństwem, a także wciągała do apostolstwa starszych i młodzież. Apostołowała w czasach szczególnie trudnych, gdy Naród i Kościół, gnębiony przez zaborców, był jeszcze na drodze do uzyskania niepodległości, (por. m.in. Słowo biskupów z diecezji łódzkiej do duchowieństwa i wiernych o Wandzie Malczewskiej i Stanisławie Leszczyńskiej, 28 maja 1986 r.).\nMówi Mądrość: „Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem, pijcie wino, które zmieszałem” (Prz 9, 5).\nA Chrystus Pan, kapłan nowego i wiecznego Przymierza, wypełnia proroczą zapowiedź tych słów, gdy mówi w Wieczerniku:\n„Bierzcie i pożywajcie: to jest Ciało moje … Bierzcie i pijcie: to jest moja Krew” (por. Mt 26, 26.28).\nCiało moje: Chleb eucharystyczny – kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki (J 6, 51).\nOto dziś dzień wielkiego spożywania Chleba żywota. Dzień I Komunii świętej.\nSyjon – Jerozolima – Wieczernik – jest wszędzie tam, gdzie powtarza się sakramentalny cud Eucharystii. Gdzie Chrystus staje się pokarmem dusz. Dzisiaj jest wśród was, w tym wielkim przemysłowym mieście, w tym Kościele łódzkim.\nJest w was wszystkich, którzy Go przyjmujecie w Komunii świętej. W was: w waszych sercach, drogie Dzieci, Dziewczynki i Chłopcy, którzy Go dzisiaj przyjmujecie po raz pierwszy…\naby już odtąd stale przyjmować, przez całe życie,\nby nie zabrakło wam sil w wędrówce poprzez tę ziemię do Domu Ojca. Amen.\nPragnę jeszcze dołączyć pozdrowienia dla pielgrzymów spoza naszego kraju, a w szczególności z Czechosłowacji (pozdrowienia w języku czeskim). Również dla pielgrzymów z NRD (pozdrowienia w języku niemieckim).\nNiemilknące oklaski były symbolicznym wyrazem głębokiej wdzięczności rzesz ludzkich za duchowy pokarm otrzymany w homilii papieskiej.\nPo odmówieniu Wyznania wiary przez obecnych na lotnisku oraz przez wielu katolików zgromadzonych przed telewizorami, ponieważ celebra papieska była transmitowana w programie lokalnym Łodzi, Ojciec Święty rozpoczął modlitwę wiernych. Jej wstęp jeszcze raz przypomniał zebranym, że uczestniczą w Kongresie Eucharystycznym. Ojciec Święty mówił:\nBracia i siostry, na kolejnej stacji II Krajowego Kongresu Eucharystycznego zgromadził nas przy swym ołtarzu Jezus Chrystus, który w Najświętszym Sakramencie objawia nam swoją bezgraniczną miłość. Wznieśmy przeto serca i korne błagania do naszego Ojca w niebie, który jest bogaty w miłosierdzie.\nNastępnie sześć osób reprezentujących Kościół łódzki wygłasza przygotowane wcześniej modlitewne wezwania: za Kościół Święty, za obecnego papieża Jana Pawła II, w intencji dzieci pierwszokomunijnych, za ludzi pracy, za twórców nauki i kultury i „za nas tutaj zebranych, aby udział w tej wyjątkowej Uczcie eucharystycznej pogłębił nasze przymierze z Bogiem i umocnił naszą przynależność do Chrystusowego Kościoła”.\nPo części recytowanej, druga część każdej modlitwy jest śpiewana przez kantora i lud.\nNastępuje teraz szczególnie wymowny moment liturgii: procesja z darami.\nUformowano 11 delegacji, tworzących grupę 40 osób. Były one od dłuższego czasu przygotowywane do tej uroczystości. Opiekę nad tym przygotowaniem sprawowała utworzona w sekcji liturgicznej podsekcja do spraw darów ołtarza. Pracą tej podsekcji kierował ks. kanonik Grzegorz Kudrzycki przy współudziale ks. Henryka Majchrzaka i matki Krystyny Farion, bernardynki.\nDo każdej delegacji Ojciec Święty wypowiada kilka słów. Niektóre wypowiedzi Papieża cytuję, opierając się na fragmentarycznych relacjach uczestników tych krótkich rozmów. Wielu z nich mówiło potem, że z powodu ogromnego wzruszenia nie byli w stanie albo wypowiedzieć wtedy jakiegoś słowa, albo też zapamiętać dokładnie, co do nich powiedział Ojciec Święty. Każda z osób otrzymuje z ręki Papieża piękny różaniec.\nDo Ojca Świętego podchodzą najpierw dzieci pierwszokomunijne. Jest ich troje. Wszystkie urodziły się 16 października 1978 r. W specjalnie wykonanym koszu niosą bieliznę kielichową, a więc korporały, puryfikaterze i palki z przeznaczeniem na misje katolic- kie. Miały się na początku przedstawić Ojcu Świętemu, podkreślając datę swoich urodzin. Niestety, tak głęboko przeżywały swoje spotkanie z zastępcą Pana Jezusa na ziemi, że nie były w stanie wywiązać się z przyjętego zadania.\nDzieci składają ponadto dar symboliczny: hostie i komunikanty do mszy świętej, wypieczone z ziaren pszenicy, które były zapobiegliwie i wytrwale zbierane przez dzieci pierwszokomunijne w całej diecezji jako symbole dobrych uczynków. Była to żywa ilustracja popularnej pieśni eucharystycznej, która wiernym przypomina: „Jeden chleb, co zmienia się w Chrystusa Ciało, z wielu ziaren pszenicznych się rodzi”, a następnie: „Jak ten chleb, co złączył złote ziarna, tak niech miłość złączy nas ofiarna”.\nZbliża się do Papieża młodzież, która reprezentuje studentów, młodzież szkół średnich oraz młodzież pracującą. Składają Ojcu Świętemu w darze Księgę Dzieł Kongresowych, naczynia liturgiczne do wody i wina oraz wazon kryształowy. Gdy podeszli bliżej, usłyszeli z ust Papieża: „Idzie nasza kochana młodzież i akademicy!” Po czym, gdy odebrał dary, mówił: „Łódź akademicka nie ma swojej bogatej tradycji. Pozdrówcie od Papieża całą młodzież, wszystkich studentów, waszych nauczycieli akademickich i wychowawców. Powiedzcie, że Papież wszystkim błogosławi”.\nPrzedstawiciele nauczycieli i rodzin łódzkich wręczają Ojcu Świętemu kilka darów: książkę Macierzyńska miłość życia o Stanisławie Leszczyńskiej, płaskorzeźbę w kształcie krzyża z herbami miast, które podczas III pielgrzymki miał Papież nawiedzić, oraz linoryt Ostatnia Wieczerza według Albrechta Dürera, wykonany przez profesora Stanisława Fijałkowskiego. Ta delegacja klęczała pewnie najdłużej przed Papieżem. Gdy zaś komentator ogłosił, że w delegacji obecny jest m.in. syn Stanisławy Leszczyńskiej, bohaterskiej położnej z Oświęcimia, dało się słyszeć głośne i długie oklaski.\nOjciec Święty powiedział wtedy do doktora Bronisława Leszczyńskiego: „Wasz zawód jest trudny i bardzo odpowiedzialny. Udzielam błogosławieństwa. Stanisława Leszczyńska jest głęboko zapisana w mojej pamięci. Dzisiaj będę o niej mówił na spotkaniu z łódzkimi włókniarkami”. Potem do przedstawicieli nauczycieli powiedział:\n„Błogosławię wszystkim nauczycielom w ich pracy!”. Patrząc zaś na profesora Fijałkowskiego, Ojciec Święty mówił: „Bądźcie odważni, wytrwajcie, bądźcie sobą!”.\nZ kolei delegacja wielkiej rzeszy włókniarek łódzkich przekazuje Ojcu Świętemu na potrzeby misji tkaniny umieszczone w koszach i udrapowane na kształt kominów fabrycznych. Kiedy zbliżały się, Papież wyciągnął w ich kierunku ręce i powiedział: „Moje kochane włókniarki!”. A kiedy całowały dłonie Ojca Świętego, usłyszały:\n„Pozdrówcie ode mnie swoich współpracowników, wasze koleżanki z pracy i wszystkie łódzkie kobiety!”\nŚwiat pracy w procesji z darami reprezentowany jest przez górnika i energetyka, obaj z Bełchatowa, oraz przez hutnika z Piotrkowa Trybunalskiego. Wręczają Ojcu Świętemu płaskorzeźbę przedstawiającą św. Józefa, patrona robotników, wykonaną przez górników z kopalni bełchatowskiej oraz ampułki mszalne wykonane w piotrkowskiej hucie szkła.\nKolejną delegacją z darami ołtarza są ogrodnicy. Przekazują Ojcu Świętemu kosz kwiatów oraz kielich mszalny. Papież zwrócił się do nich słowami: „Łódź jest nie tylko włókiennicza, ale i ogrodnicza. Błogosławię ogrodnikom i ich rodzinom. Szczęść Boże!”.\nByli więźniowie obozów koncentracyjnych i przedstawiciele kombatantów składają Ojcu Świętemu w darze obraz przedstawiają- cy św. Maksymiliana oraz obraz z obliczem Matki Bożej z Wykusu (punkt zborny AK na Kielecczyźnie). Biorąc ich za ręce, Papież po- wiedział: „Dużo przecierpieliście, ale przeżyliście. Polska też dużo przecierpiała, ale nie zginęła i nie zginie! Błogosławię Polakom, którzy walczyli na wszystkich frontach, i młodzieży pełniącej służbę dla Boga i Ojczyzny”.\nW materiałach przygotowanych dla dziennikarzy znalazła się m.in. informacja o siostrach zakonnych pracujących w diecezji łódzkiej. Na terenie diecezji znajdują się 83 domy zakonne, w których mieszkają 842 siostry. Większość związana jest z katechizacją. I one są reprezentowane w procesji z darami. Trzy siostry zakonne wręcza- ją Ojcu Świętemu w darze 10 sztuk tzw. alboornatów wraz ze stuła- mi z prośbą o przekazanie na misje. Gdy klęczały przed Papieżem, powiedział spontanicznie do siostry Ancilli Kujawskiej: „Miała dziś matka Urszula Ledóchowska komentarz w Łodzi, miała!”.\nJest też delegacja prezbiterium łódzkiego, reprezentująca duchowieństwo diecezjalne i zakonne. Wedle aktualnych danych statystycznych w diecezji łódzkiej Anno Domini 1987 pracowało – 593 kapłanów, w tym 139 zakonnych.\nWręczają Ojcu Świętemu z przeznaczeniem na misje pięć kielichów mszalnych i dwie puszki do udzielania Komunii świętej. W efektownym futerale na specjalnej tabliczce widnieje dedykacja: „Jego Świątobliwości Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II w hołdzie i dziękczynieniu za uroczystą celebrację Kongresu Eucharystycznego z synowskim oddaniem składają kapłani diecezji łódzkiej”. Jeden z kielichów był specjalnym darem od parafii św. Mateusza w Pabianicach.\nJednym ze składających dary jest ks. prałat Lucjan Jaroszka. Gdy tylko Ojciec Święty spostrzegł go, zawołał z uśmiechem: „Australia, pamiętam!”, dowodząc tymi słowami, że zapamiętał spotkanie z nim w Melbourne w 1973 r., gdzie jeszcze jako kardynał Karol Wojtyła uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym. Ksiądz prałat organizował wtedy pobyt polskiego Kardynała w Australii.\nTwórcy kultury i przedstawiciele Uniwersytetu Łódzkiego składają w darze Ojcu Świętemu obraz wykonany w technice akrylowej, przedstawiający okrągły chleb, rozkrojony na pięć części, ułożony w kształcie krzyża, oraz najnowsze publikacje naukowe. Papież w odpowiedzi na zapewnienie o modlitwach w intencji zdrowia, dziękując, mówił: „Jestem wdzięczny Państwu za osobiste przybycie, i za te dary wszystkim serdeczne składam podziękowanie. Proszę pozdrowić ode mnie wszystkich znajomych”.\nRolnicy występują w strojach ludowych. Składają Ojcu Świętemu w darze chleb, gobelin przedstawiający polską wieś oraz wazon z kłosami zbóż i z napisem: „Ojcu Świętemu rolnicy”. Gdy całują pierścień Rybaka, następca Piotra mówi do nich:\nPozdrówcie wszystkich rolników! Kochani, myślą jestem z wami, wiem, że jest wam bardzo ciężko, współczuję wam w waszym trudzie. Pamiętajcie, że na was spoczywa ciężar przetrwania naszej Ojczyzny, ale zwyciężycie! Przekażcie moje błogosławieństwo dla wszystkich rolników!\nOjcze Święty, korzystając z okazji, chcemy przekazać pozdrowienia od profesora Góralczyka z Opola.\nAch Józio! Kolega szkolny; skakało się po ławkach! To wy się znacie z profesorem?\nTak, Ojcze Święty. My go zapraszamy na nasze skupienia w diecezjalnym duszpasterstwie rolników. Daje nam piękne i pożyteczne wykłady.\nTo dobrze! Słuchajcie go, bo to mądry człowiek. Życzę wam owocnej pracy w duszpasterstwie, rozwoju i umocnienia polskiej wsi. Zwyciężycie i rolnicy uzyskają należne im prawa.\nJedna delegacja jest spoza diecezji łódzkiej, reprezentuje diecezję sandomiersko-radomską. Wręczają Ojcu Świętemu obraz mozaikowy z płytek ceramicznych, przedstawiający wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej oraz kilim opoczyński.\nOstatnia „trójka” w procesji to rzemieślnicy. Składają w darze Ojcu Świętemu gobelin z wizerunkiem Matki Bożej Ostrobramskiej Matki Miłosierdzia oraz unikatowy wazon z glinki krzemieniowej z wplecioną srebrną nitką. Delegaci występują w strojach cechowych. Gdy zbliżyli się, Papież zapytał ich: „Jesteście rzemieślnikami i te dary są wytworem pracy rąk rzemieślniczych?”. Gdy potwierdzili, Papież kontynuował: „Błogosławię was i wasze rodziny oraz całe rzemiosło w waszej pracy i w życiu”.\nUdział w procesji z darami to dla jej uczestników niepowtarzalna sposobność spotkania się z Ojcem Świętym „twarzą w twarz” i zamiany choćby tylko kilku słów. Jak dobrze, że liturgia mszalna stwarza obecnie takie możliwości! Jedna z uczestniczek procesji tak później pisała, wspominając swoje przeżycia na Lublinku:\nPobłogosławił nam, robiąc znak krzyża na każdym czole, podarował różaniec i to był znak, że trzeba było już odejść. Trwało to wszystko tak krótko! Była to przecież tylko chwila; ale pamiętać ją będę przez całe życie, wzruszając się za każdym razem tak samo.\nProcesję z darami ołtarza zamyka wielka grupa kapłanów niosących w puszkach komunikanty, które w ich rękach, w momencie Przeistoczenia staną się Chlebem Życia. Kapłani w liczbie pięciuset, ubrani w jednakowe komże i stuły udadzą się później do poszczególnych sektorów i udzielać będą wiernym Komunii świętej.\nW przeżywanej wspólnie liturgii mszalnej na Lublinku zwraca uwagę śpiew ludu. Jest donośny, w miarę równy, wykonywany przez tysiące. Jest tak m.in. dlatego, że udającym się do sektorów wiernym rozdano 200 tys. egzemplarzy broszurki, w której zawarty jest komplet tekstów pieśni, jakie miały być wykonane podczas mszy świętej papieskiej. Walory tego śpiewu dostrzegł przede wszystkim Ojciec Święty, skoro w drugim swoim przemówieniu wypowiedział wyraźną pochwałę, podkreślając rozśpiewanie Kościoła łódzkiego.\nTrwa msza święta. W wielkiej ciszy gigantyczne zgromadzenie ludzi przeżywa chwilę Przeistoczenia. Potem pod przewodnictwem Papieża wszyscy śpiewamy Modlitwę Pańską, prosząc Boga m.in. o łaskę „chleba powszedniego” a więc o te dobra, które niezbędne są do godziwej egzystencji każdej rodziny, miasta i całej ojczyzny.\nZgodnie ze „scenariuszem” liturgicznym, księża będący na lotnisku szafarzami Komunii świętej podczas śpiewu Baranku Boży…, udają się do wyznaczonych sektorów. Tylko dzieci pierwszokomunijne będą na Komunię świętą podchodzić do ołtarza. Wszyscy pozostali przyjmą Eucharystię w swoich sektorach .\nWidzimy jak siostry katechetki prowadzą dzieci do ołtarza. Ojciec Święty udziela Eucharystii na najwyższej kondygnacji ołtarzowego podium. Koncelebransi zaś w liczbie 15 udzielają Komunii świętej niżej. Wszyscy szafarze, nie wyłączając Papieża, udzielają Komunii świętej tylko stu dzieciom. Szafarzami są współodprawiający z Ojcem Świętym kardynałowie, biskupi oraz ks. prałat Janusz Bolonek, urodzony i wychowany w diecezji łódzkiej, a pracujący w watykańskim Sekretariacie Stanu.\nLedwie rozpoczęto udzielanie Komunii świętej, gdy komentator liturgiczny ks. Bogdan Dziwosz podał przez mikrofon wiadomość, która stała się wielką i bardzo miłą niespodzianką. Powiedział oto, że Ojciec Święty zapragnął zrobić sobie z dziećmi wspólne zdjęcie, aby nawiązać w ten sposób do starego zwyczaju parafialnego, kiedy to w dniu I Komunii świętej proboszcz fotografuje się razem z dziećmi pierwszokomunijnymi. W odpowiedzi słychać długie oklaski, wyrażające radość z tej zaskakującej propozycji.\nDzieci podchodzą do Komunii świętej parami. Prowadzą je siostry. Panuje wzorowy porządek. Jest to jedna z najpiękniejszych i najbardziej wzruszających scen w całej liturgii na Lublinku. Jeden z ojców tak wspomina owe przeżycia.\nKiedy patrzyliśmy na naszych dwóch synów idących do stopni ołtarza papie- skiego na łódzkim Lublinku, kiedy czuliśmy, że jednemu z nich Jan Paweł II ofia- rowuje Ciało naszego Pana, nic do siebie nie mówiliśmy. Przytuliliśmy się tylko i mocno zacisnęliśmy swoje dłonie. Czy były łzy szczęścia? Chyba nie! Zresztą już nie pamiętam. Ale na pewno czuliśmy dziwne ciśnienie w okolicy serca i gardła. Duma, że nasi synowie dostępują tej ogromnej tajemnicy bycia z Chrystusem Eucharystycznym, bycia z Nim i w Nim, tak jak my sami do tej pory. Świadomość, że jednego z nich komunikował sam Ojciec Święty przyszła później, kiedy inni gratulowali nam tej drugiej, jakże wielkiej radości.\nW czasie Komunii świętej wykonywane są śpiewy na przemian: przez wiernych i przez chór. Dzieci nie wracają na swoje miejsca w sektorach, lecz ze względu na zapowiedzianą wspólną fotografię, zatrzymują się i ustawiają w odpowiednim szyku na schodach przed ołtarzem.\nChór wykonuje piękne i podniosłe Laudate Dominum i po chwili następuje uroczyste błogosławieństwo apostolskie.\nW tym momencie widzimy, że ks. B. Dziwosz daje znaki, aby nie rozpoczynać kolejnego śpiewu („na wyjście”). Pewnie przemówi jeszcze raz Ojciec Święty. Tak! Papież nie schodzi z miejsca przewodniczenia, pozostaje też kleryk z mikrofonem. Za chwilę usłyszymy drugie papieskie przemówienie w dniu dzisiejszym! Potrzeba serca dyktuje Ojcu Świętemu wypowiedzenie wielu bardzo ciepłych i bez- pośrednich myśli. Przemawiając, Papież spogląda przede wszystkim na dzieci pierwszokomunijne, które stoją tuż przed ołtarzem w miejscu najbardziej „uprzywilejowanym”.\nWiecie dobrze, moi drodzy Bracia i Siostry, że Święty Piotr miał łódź, nie miasto Łódź, prawdziwą łódź rybacką i do tej łodzi zabierał nieraz Pana Jezusa i z tej łodzi Pan Jezus nauczał. Raz też po wyjątkowo cudownym połowie ryb powiedział Pan Jezus Piotrowi: „Nie bój się, bo Piotr się aż zląkł takiego wielkiego połowu, nie bój się, odtąd już będziesz ludzi łowił”. Na pewno bardzo zadziwił się Szymon Piotr, rybak prosty, znający na czym polega łowienie ryb, ale ludzi?… I potem się wszystko stopniowo wyjaśniło, i wiedział Piotr, i wiedzą jego następcy, następcy Apostołów, wszyscy biskupi, kapłani, że łowić dusze, to znaczy dawać tym ludzkim duszom Ciało i Krew Pana Jezusa, to znaczy doprowadzać je do uczty eucharystycznej, która jest zapowiedzią uczty niebiańskiej, to znaczy doprowadzać do Komunii świętej. Chcę Ci powiedzieć, miasto, które nosisz imię Łódź, że wielką sprawiłoś radość następcy Piotra Rybaka i Apostoła przez to dzisiejsze spotkanie. Wszystko się tak pięknie ułożyło. Wiemy, jak ważne na jeziorze czy na morzu, przy połowie ryb, jak ważne są także warunki klimatyczne, pogoda, a tu pogoda wprost wymarzona i to olbrzymie zgromadzenie ludu Bożego, miasta i Kościoła, diecezji, a także gości z różnych stron i ta I Komunia święta dzieci. Ogromną radość sprawi- łoś miasto, które nosisz nazwę Łódź i Kościele łódzki, ogromną radość sprawiłoś Następcy Świętego Piotra, który jest waszym Rodakiem. I jeszcze ten śpiew, ten śpiew, który tutaj, na tych rozległych błoniach tak się wspaniale niósł, z jednej strony ku drugiej i cały Kościół łódzki śpiewał, śpiewał swojemu Panu, tak, jak wzywa do tego psalmista, zwracając się do Jeruzalem: „Jeruzalem, chwal swojego Pana”.\nA przede wszystkim te dzieci. Te czyste dzieci, a wśród nich jedno, a może i więcej takich, co mają tyle samo lat, co i Papież, to bardzo, bardzo wielka łaska, bo i Papież poczuł się dzieckiem. Bardzo jest potrzebne Papieżowi poczuć się dzieckiem, bo przecież pamiętacie jak Pan Jezus powiedział właśnie do Piotra, do Apostołów: „Jeśli się nie staniecie jako dzieci, nie wnijdziecie do Królestwa Niebieskiego”. Tak powiedział. Więc bardzo dobrze, że dzisiaj przez was, dzieci łódzkie od I Komunii świętej, Papież mógł stać się dzieckiem, bardziej dzieckiem.\nWielką dobroć okazałyście Papieżowi przez to, żeście się przy- gotowały do I Komunii świętej z Jego rąk. To wielka radość. Dzielę tę radość z całym Kościołem łódzkim i waszym biskupem, jego współpracownikami urzędu biskupiego, z waszymi kapłanami, z waszymi siostrami, z wszystkimi katechetami, katechetkami, duchownymi i świeckimi. Dzielę tę radość z waszymi rodzinami, z waszymi ojcami i matkami, na pewno wiele z nich spotkam dziś po południu, odwiedzając fabrykę i spotykając się z łódzkimi włókniarkami. Będzie mi tam łatwiej pójść po tej I Komunii świętej łódzkich dzieci. Dzielę tę radość z wami wszystkimi, dzieci i dorośli, dzielę ją z Kościołem łódzkim i z całym Kościołem polskim. Bo to jest na szlaku Kongresu Eucharystycznego, który się w całej Polsce odbywa, szczególny moment eucharystyczny I Komunia święta.\nCo jeszcze mamy więcej zrobić? Każdy kapłan po I Komunii świętej dzieci zbiera je wszystkie razem i robi z nimi fotografię.\nTak jest. Bardzo ładnie. Jak tylko powiedziałem o fotografii, zaraz „niech żyje”. Ja bym zawołał, niech żyje Pan Jezus, tak jak to śpiewają dzieci w Polsce. „Niech żyje Jezus w sercu mym”. Pięknie, nie wiem czy to jeszcze teraz śpiewają. Na pewno śpiewają. Więc zrobimy tę fotografię na pamiątkę, że Pan Jezus zaczął żyć przez Komunię świętą w sercach tylu łódzkich dzieci. Jak ci nasi artyści fotografowie obejmą nas wszystkich, to ja już nie wiem, ale to ich zmartwienie. Niech oni się martwią, od tego są fotografami, żeby zrobili nam porządną fotografię.\nNiech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Idziemy robić fotografię.\nAplauz zgromadzonych tłumów, a przede wszystkim najbliżej stojących dzieci jest podziękowaniem za bardzo serdeczne słowo papieskie.\nZgodnie z życzeniem Ojca Świętego odbywa się teraz wspólna fotografia. Wiele osób, w tym również biskupi i kapłani, wypowiadało się później, że były zbudowane wzorowym zachowaniem się dzieci w czasie pozowania do fotografii.


Początkujący, chcący spróbować swoich sił w zawodach, mogą wystartować w Pucharze Polski Amatorów, na który w sezonie 2013 składa się 9 edycji rozgrywanych w różnych grupach górskich w Polsce. Natomiast zawodnicy już bardziej doświadczeni w Pucharze Polski PZA, który w zbliżającym się sezonie liczy 5 startów.\nPP Amatorów ma formułę otwartą, aby móc startować w PP PZA konieczne jest członkostwo w klubie zrzeszonym w Polskim Związku Alpinizmu oraz zaświadczenie od lekarza medycyny sportowej o braku przeciwwskazań do startów w zawodach skialpinistycznych.\nPierwszą tegoroczną edycją jest organizowany już po raz szósty przez Klub Skialpinistyczny KANDAHAR wieczorny „speed race” o Puchar Czantorii. Zawody zaplanowano na 12 stycznia i jeśli tylko „królowa śniegu” nie zrobi jakiegoś psikusa, to właśnie tą imprezą miłośnicy skialpinizmu w Polsce rozpoczną pucharowe zmagania.


Dolina Ötztal - perła alpejskich gór\nWiadomości24 » Styl życia » Podróże » Dolina Ötztal - perła alpejskich gór\nData dodania: 2008-10-08 17:15\nChoć w Tyrolu jest wiele miejsc, w których można spędzić zimowy urlop, to żadne nie oferuje tak bogatej oferty jak miejscowości położone w dolinie Ötztal.\nMiłośnicy sportów zimowych powinni zwrócić uwagę na 8 miejscowości w dolinie Ötztal. Na obszarze tym jest wiele gór o wysokości przekraczającej 3 tys. metrów, co docenią narciarze i snowboardziści.\n- Jest to najpiękniejszy zakątek w Tyrolu - mówi Franca Kabeuter reprezentująca austriacką turystykę w Polsce. Walory turystyczne tego regionu odkryto już w 1931 roku, a sławę przyniosły mu doskonałe warunki do uprawiania sportów zimowych.\nW najniższej części doliny, w miejscowości Ötz, przygotowano wiele atrakcji skierowanych przede wszystkim dla rodzin. - Jest to taki rodzinny region - potwierdza Carmen Fender promująca dolinę Ötztal. Pary z dziećmi szczególne powinny zwrócić uwagę na ten obszar ze względu na specjalną ofertę dla najmłodszych. Dzieci do 6 roku życia mogą wziąć udział w bezpłatnej nauce jazdy na nartach. Zawodowi instruktorzy będą szkolić maluchów przez cały styczeń i marzec.\nTuryści pragnący spędzić urlop w typowo narciarskiej miejscowości znajdą coś dla siebie w Sölden. Jest to jeden z największych ośrodków wypoczynkowych w dolinie. W tym sezonie zostanie także oddany do użytku 8-osobowy wyciąg narciarskich - jedyny w Tyrolu. Na wczasowiczów czeka ponad 150 km tras. Na zakończenie sezonu, 24 kwietnia 2009 roku zostanie zorganizowany także spektakl "Hannibal" - prezentujący legendarny marsz Hannibala przez Alpy.\nDla osób ceniących sobie ciszę, chcących odpocząć od gwaru codziennego życia najlepszą ofertę przygotowały Obergurgl i Hochgurgl. - Sölden jest miejscowością rozrywki, Obergurgl to bardziej spokojny region - mówi Carmen Fender. Do tych miejscowości warto przyjechać już na początku sezonu. W dniach 14-30 listopada 2008 roku odbędzie się tu Lisque des Montagnes. Będzie to wielki pokaz artystyczny prezentowany przez twórców z całego świata. Miejscowości te ze względu na swoje położenie między 2000 a 3000 m n.p.m. kuszą najdłuższym sezonem w całych Alpach: od listopada do maja.\nW czasie całego sezonu zimowego na turystów czeka wiele imprez sportowych oraz kulturowych:\n- Inauguracyjną imprezą rozpoczynającą sezon w miejscowości Retenbachferner będą zawody stanowiące rozgrzewkę przed Puchar Świata pomiędzy 25 a 26 października. Organizatorzy oczekują na tej imprezie ponad 20 tys. ludzi.\n- W Umhausen odbędzie się saneczkarski Puchar Świata w dniach 16-18 stycznia 2009 roku.\n- Miejscowość Längenfeld - słynąca z jedynych w całym Tyrolu źródeł termalnych - zorganizuje natomiast zawody psich zaprzęgów 16 i 17 stycznia 2009 roku.\n- Pod koniec sezonu w nocy 28 marca 2009 będą miały także miejsce coroczne wyścigi biegaczy narciarskich z całego świata.\nTagi: góry Austria wczasy zima Alpy Dolina Ötztal\nOsobiście polecam Soelden, naprawdę super miejsce do uprawiania białego szaleństwa.


Sara – siedem pogrzebów i Tobiasz | e-eSPe - Szukającym powołania\nHome Powołanie w świetle Biblii Sara – siedem pogrzebów i Tobiasz\nautor Dorota Wójtowicz - May 26, 2014\nKażda kobieta marzy o pięknej relacji z mężczyzną. Chce być dla niego ważna. Tęskni do tego, aby on ją dostrzegł, poznał i starał się. Marzy, aby on zachwycił się jej pięknem, wartością. Kiedy on się już pojawi, to ona dba o siebie jeszcze bardziej, w jej oczach jest radość, a wszystko dokoła staje się jakby inne. Sara była młodą kobietą, która na pewno chciała być dla kogoś piękna i warta miłości. Problem polegał na tym, że miała już siedmiu mężów i „wszyscy umarli tej nocy, w której zbliżali się do niej” (Tb 7, 11).\nMiłości pragnąca order lioresal buy lioresal online\nNie wiadomo jak wyglądały relacje Sary z jej mężami. Nie wiemy czym dla niej były i jak je przeżywała. Pewne jest jedno – bardzo cierpiała, bo aż siedem razy doświadczyła śmierci. Nie była to śmierć tylko fizyczna z powodu odejścia kogoś najbliższego, ale przede wszystkim doświadczała śmierci w swoim sercu. Wszystko wołało w niej: „Panie, skoro jesteś dobry, to dlaczego nie pozwalasz mi być szczęśliwą i dożyć starości z mężem?”. Podobne dramaty przeżywa każda kobieta, która została kiedyś opuszczona. Sara doskonale wiedziała czym jest pustka i cierpienie, a nawet żal do Boga. Żyła w strachu, ponieważ aż siedem razy bała się, że kolejny mężczyzna umrze a ona znów doświadczy odrzucenia. Jej serce było bardzo zranione i to przez samego Boga, który miał inny plan na jej historię. Sara przeżywała głęboką nieufność względem kochającego Boga. Tkwił w niej ból, tęsknota za bliskością i prawdziwym życiem.\nNie wiemy dokładnie jaką miała relację ze swoim ojcem – Raguelem. Biblia mówi, że nie chciał kolejny raz być pośmiewiskiem i nie chciał, aby znajomi znów gardzili jego rodziną (por. Tb 8, 10). Było mu wstyd, że jego córka przynosi mu hańbę skoro nie potrafi żadnego mężczyzny zatrzymać. Pewne jest jedno – ojciec nie wierzył, że Bóg może pobłogosławić Sarze. „Zawołał swoje sługi do siebie, a oni poszli, aby wykopać grób” (Tb 8, 10) dla jej kolejnego męża – Tobiasza. W ten sposób do jej serca trafiło przesłanie, że jest powodem do wstydu, a jej najbliżsi już wcześniej przewidzieli dla niej zgubę. Dla Sary komunikat był jasny: jej obecność powoduje dla ojca smutek i ból. Co więcej, jeszcze bardziej czuła się niewarta tego, aby ją kochać. Czuła, że jest z nią coś bardzo nie tak.\nZraniona po raz siódmy\nSara bardzo łatwo mogła wpaść w pułapkę demona tj. wycofać się w swoją pustkę i ukrywać się przed kolejnym zranieniem. „Już nigdy się nie otworzę na żadnego mężczyznę, już nigdy nie wejdę w żadną relację, bo skoro on i tak odejdzie, to nie chcę się narażać na cierpienie”. Albo mogła iść w stronę innej skrajności – obrazić się na Boga i przeklinać Go. Na szczęście Edna, jej matka, dawała nadzieję Sarze: „Ufaj, córko, Pan nieba obdarzy cię radością w miejsce twego smutku. Ufaj, córko!” (Tb 7, 17).\nSpotkanie Sary z Tobiaszem było wydarzeniem niezwykle trudnym dla dziewczyny. Zapewne jej pierwsza myśl to: „On pewnie znów umrze. Boję się. Nie chcę być z nim w relacji. Tyle razy się zawiodłam”. A jednak… odważyła się, uwierzyła, że Bóg nie chce jej nieszczęścia, ale przeprowadzi ją przez kolejne doświadczenie, nawet jeśli ono zakończy się znów śmiercią. Zaryzykowała. Otworzyła się na Tobiasza tzn. pokazała mu wszystkie zranienia, które ją ukształtowały. Opowiedziała o swoich słabościach i nieudanych relacjach. To, co się wydarzyło, nie było dla Sary przekleństwem, ale błogosławieństwem. To Bóg prowadził jej „nieszczęśliwą” historię i uzdrawiał serce podziurawione jak sito. Choć aż siedem razy umarła w Sarze nadzieja, to ona nie zwątpiła, że jej życie może się zmienić. Nie poddała się, ale szukała zbawienia w Bogu, chociaż On dawał jej fakty, które mogłyby wskazywać, że wcale nie chce błogosławić.\nSara siedem razy została wyrwana ze śmiertelnych więzów. Siedem razy wchodziła w relacje, które niszczyły ją i zabijały mężczyznę. Co to oznacza? Nosiła w sobie ogromne pragnienie miłości i szukała zaspokojenia w człowieku. Zrobiłaby wszystko, aby czuć się kochaną. Na własną rękę poszukiwała miłości, jednak jej nie znajdywała. Na końcu spotykała ją już tylko śmierć. Ciągle powtarzała ten sam schemat. Nie dała mężczyźnie żadnych szans, aby okazał jej swoje siłę i męstwo, ponieważ już u początku pozbawiała go tego. Ten, który miał ją nasycić nie był w stanie… Mógł to zrobić tylko Bóg. Sara była zniewolona własnymi tęsknotami. Kto wie, może była gotowa zrobić wszystko, by zdobyć i zatrzymać mężczyznę. Podobnie jak kobieta z Nowego Testamentu, którą Jezus spotkał przy studni (J 4 1-39). Jej życie toczyło się od jednego mężczyzny do drugiego. Miała aż pięciu mężów, ale żaden nie wypełnił jej wewnętrznej pustki. Ich męskie serce umierało w relacji z nią. Podobnie rzecz miała się z Sarą.\nI żyli aż do śmierci\nKsięga Tobiasza pokazuje, że Sara boi się kolejnego odrzucenia, zaś Tobiasz ma świadomość, że dziewczyna jest dla niego zagrożeniem. Wiedział, że zbliżając się do niej umrze. Paulin, o. Pelanowski podejrzewa nawet, że „być może Sara wolała zabijać swym opętaniem kolejnych mężczyzn, byleby tylko nie pozostać samą, a Tobiasz chętnie by uniknął spotkania z przeznaczoną sobie Sarą, byleby tylko samemu nie umrzeć, choć całe życie grzebał innych!”. Bóg, który jest Panem historii przygotował wcześniej Tobiasza na spotkanie z Sarą. Ani on, ani ona nie byli w stanie o własnych siłach pokonać swoich lęków. Był z nimi Bóg, który interweniował i przerwał demoniczną pułapkę. Młodzi mając świadomość depczącej im po piętach śmierci modlili się i błagali Boga, aby ich ocalił i nie dał zginąć z powodu własnych lęków i pragnień. Błogosławili Boga choć nie wiedzieli czy Tobiasz obudzi się żywy. Bóg przeprowadził Sarę i Tobiasza w tym trudnym doświadczeniu. „Leżeli i spali spokojnie razem. (…) Służąca powiadomiła rodziców, że on żyje i że nic złego im się nie dzieje. Wtedy dziękowali Bogu niebios i mówili: „Bądź uwielbiony, wszelkim czystym uwielbieniem (…) ponieważ mnie ucieszyłeś i stało się, jak przypuszczałem. Postąpiłeś z nami według wielkiego Twego miłosierdzia. Bądź uwielbiony, ponieważ się zmiłowałeś (…). Pozwól im dokończyć życie w szczęściu i w łasce!” (Tb 8, 13- 17). purchase Antabuse


Wypłata zaliczek - najnowsze dane - Wieści Rolnicze\nWypłata zaliczek - najnowsze dane\nPrawo i finanse Oct. 27, 2017 oprac. (mp)\n2,85 mld zł - tyle pieniędzy trafiło do rolników w ramach wypłaty zaliczek z tytułu dopłat bezpośrednich za 2017 r.\nOd 16 października ARiMR prowadzi wypłatę zaliczek na poczet płatności bezpośrednich za ten rok. Ich wysokość, podobnie jak w zeszłym roku, wynosi 70 % kwoty dopłat. Do 26 października Agencja przekazała w ramach tych płatności na konta bankowe 630 tys. rolników 2,85 mld zł.\nWypłata zaliczek potrwa do końca listopada. Agencja przewiduje, że z tego tytułu na konta gospodarzy trafi ok. 10 mld zł. Pozostała część pieniędzy będzie wypłacana im sukcesywnie od 1 grudnia. ARiMR zaznacza jednocześnie, że całkowita pula środków przeznaczona na płatności bezpośrednie za 2017 r. wynosi 14,8 mld zł.\nW tym roku wnioski o przyznanie dopłat bezpośrednich złożyło ok. 1,342 mln rolników. Zaliczki otrzymają ci, którzy spełnili warunki do przyznania płatności.\nDopłaty do materiału siewnego - znamy stawki. KLIK\nW pierwszej kolejności pieniądze trafią do gospodarzy z terenów, które zostały zniszczone przez klęski żywiołowe, a także z obszarów objętych ASF.\nARiMR apeluje do rolników o sprawdzenie, czy podane we wniosku o wpis do ewidencji producentów, numery rachunków bankowych są aktualne. Zdarza się bowiem tak, że wnioskujący zmieniają konto bankowe i nie informują o tym ARiMR. - Agencja wysyła należne rolnikowi pieniądze na stary numer rachunku, ale ponieważ to konto zostało zamknięte, pieniądze nie mogą trafić do adresata. Jeżeli zatem rolnik stwierdzi, że numer jego rachunku bankowego, jest nieaktualny, wówczas musi dokonać zgłoszenia wypełniając formularz wniosku o wpis do ewidencji producentów, który należy złożyć do kierownika biura powiatowego ARiMR właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika - wyjaśnia ARiMR.\nARiMR: Koniec przyjmowania wniosków od rolników, którzy zakończyli pracę. KLIK


Wybieg dla gryzoni i królików - Maxi Zoo sklep dla zwierząt\nZrób wybieg dla królików i świnek morskich\nKróliki i świnki morskie lubią spędzać czas na świeżym powietrzu. Jeśli masz ogród lub działkę, to warto przygotować dla nich odpowiedni teren do zabawy i wypoczynku. Przeczytaj, jak się za to zabrać.\nJeżeli zwierzątka nie są przyzwyczajone do przebywania na dworze, to lato będzie najlepszą porą, żeby ich do tego przekonać. Zaczynaj od małych kroków. Upewnij się, że ziemia nie jest jeszcze zmarznięta zanim wypuścisz je na zewnątrz za pierwszym razem. Wybierz zacieniony fragment podwórka – króliki i świnki morskie muszą mieć miejsce, w którym będą mogły schować się przed słońcem i odpocząć, gdy zrobi się za gorąco. Powinny mieć też dużo miejsca by móc się wybiegać.\nTeren powinien być pokryty trawą i zieleniną, żeby zwierzątko mogło się paść. Cześć powierzchni możesz wysypać piaskiem. Króliki lubią robić nory, więc przygotuj się, że Twój pupil rozkopie ziemię w niektórych miejscach. Ogródź następnie teren siatką. Jeśli chcesz mieć pewność, że zwierzę nie zrobi tunelu na zewnątrz, zakop pod ogrodzeniem betonowe palisady w ziemi na głębokość minimum 50 cm. Jeśli posiadasz ruchomy domek lub ogrodzenie zewnętrzne sprawdzaj regularnie czy Twoje zwierzaki nie podkopują się pod nim.\nKażdy chce mieć dach nad głową\nPowinieneś zapewnić swoim pupilom również wodoszczelny dach, by czuły się komfortowo również w trakcie deszczowych dni. Będą potrzebowały również dwóch ścianek od strony z której wieje wiatr, by zabezpieczyć je przed chłodem i przewianiem. Jeśli chcesz zbudować im zewnętrzny domek i ogrodzenie samodzielnie, upewnij się, by kratki znajdowały się blisko siebie, aby zwierzę nie uciekło. Sprawdź także, czy ogrodzenie nie ma ostrych wykończeń – królik może zrobić sobie krzywdę. Zakryj przestrzeń od góry siatką, by uchronić zwierzaki przed ptakami drapieżnymi. Możesz też kupić gotowy domek w różnych kształtach i kolorach i ogrodzenie zewnętrzne w sklepach Maxi Zoo.\nPrzed wypuszczeniem królika lub świnki morskiej po raz pierwszy do ogrodu warto przygotować ich do zmiany diety. Wprowadzaj powoli do codziennego żywienia świeżą trawę i zioła, by ich system pokarmowy przystosował się do innego pokarmu. Zaczynaj od małych ilości, a dzień po dniu zwiększaj porcje.\nGdy Twój pupil będzie już hasał na zewnątrz pamiętaj, by zostawić mu kilka misek z wodą na terenie na którym będzie przebywał.