świąteczne gadżety reklamowe dla firm, warto ? - Forum dla każdego o wszystkim\nStrona główna > Firmy > Gospodarka > świąteczne gadżety reklamowe dla firm, warto ?\nświąteczne gadżety reklamowe dla firm, warto ?\nPrzymierzam się do kupna jakiś świątecznych gadżetów reklamowych z logo firmy i nie wiem czy warto dokonać kupna poprzez Internet czy może lepiej osobiście? Moglibyście mi coś podpowiedzieć jak będzie lepiej.\nWiem, że sporo ludzi zastanawia się gdzie najlepiej jest nabyć świąteczne gadżety reklamowe. Ja osobiście praktycznie zawsze dokonuje zakupu w Internecie i jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się, żebym został np. oszukany. Najistotniejsze jest to, aby odszukać jakiś zaufany sklep.\nW wypadku, gdy ktoś z Was zastanawia się dlaczego warto inwestować w świąteczne gadżety reklamowe to odwiedźcie tę stronę: https://taniegadzety.pl/content/168-swiateczne-gadzety-reklamowe-dla-firm.\nNaturalnie, w tym okresie świąteczne gadżety reklamowe dla urzędów to zupełna normalność – każdy chce, aby ludzie urzędy zapamiętywali jak najlepiej.


2005-05-22: Tusk: Danuta Waniek powinna stanąć przed Trybunałem Stanu - Wikinews, wolne źródło informacji\n2005-05-22: Tusk: Danuta Waniek powinna stanąć przed Trybunałem Stanu\nDonald Tusk zapowiedział, że będzie dążyć do postawienia przed Trybunałem Stanu Danuty Waniek, przewodniczącej KRRiT.\nPodczas konferencji prasowej Tusk powiedział: "Danuta Waniek udowodniła, że interes SLD, interes partyjny w mediach jest dla niej ważniejszy niż oczywiste przepisy konstytucji i ustawy o KRRiT. Dopuściła się złamania prawa. Nie można jej na to dłużej pozwalać" Platforma Obywatelska zamierza zwrócić się do Prawa i Sprawiedliwości, a także do innych klubów opozycyjnych o poparcie wniosku. "Liczę na głosy tych wszystkich posłów, którzy nie będą mieli czelności powiedzieć, prosto w oczy każdemu, że nic się nie stało. Jak znam życie, to dotyczy to posłów opozycji" - zaznaczył Tusk.\nPowodem decyzji PO jest piątkowa uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o wygaśnięciu mandatu Marka Ostrowskiego - członka Rady Nadzorczej TVP, z dniem 15 września, w którym objął funkcję wicedyrektora TVP3. Jednocześnie pełnił funkcję w Radzie Nadzorczej TVP biorąc między innymi. udział w głosowaniu nad zawieszeniem wiceprezesa do spraw programowych TVP Ryszarda Pacławskiego. Po dwóch tygodniach Ostrowski zrezygnował z funkcji wicedyrektora, pozostał natomiast szefem rady.\nJeden z członków KRRiT, Lech Jaworski, wstrzymał się od głosu, wydając wcześniej oświadczenie, że decyzja KRRiT została podjęta bez żadnej podstawy prawnej. Andrzej Zieliński głosował przeciw.\nUchwała pozwala na wybór nowego członka Rady Nadzorczej TVP. Natomiast decyzje, które podejmował Ostrowski w TVP, można będzie uznać za nieważne. Mogłoby to doprowadzić do przywrócenia do pracy w TVP Ryszarda Pacławskiego, wiceprezesa ds. programowych, zawieszonego podczas głosowania z udziałem Ostrowskiego.


Krawężnik granitowy w dobrej cenie. - montresore\nStart » Renowacja » Materiały Budowlane » Krawężnik granitowy w dobrej cenie.\nDodano: 2015-09-28 Kategoria: Renowacja / Materiały Budowlane\nNasza firma jest producentem materiałów dla branży budowlanej. Jesteśmy sprawdzonym podmiotem, z którym warto podjąć współpracę. O naszej odpowiedzialności i rzetelności świadczą opinie zadowolonych klientów. Posiadamy znakomitą kadrę doradców, którzy odpowiedzą na wszystkie pytania. A w przypadku jakichkolwiek wątpliwości na pewno pomogą podjąć decyzję. Jednym z produktów, który znajduje się w naszej ofercie to krawężnik granitowy. Trzeba podkreślić, że to produkt chętnie wybierany. Nasza krawężnik granitowy charakteryzuje się wysoką wytrzymałością i odpornością na czynniki zewnętrzne. Warto u nas zamawiać.\nProfesjonalne i precyzyjne układanie podjazdów\nDomy jednorodzinne w zdecydowanej większości przypadków budowane są na pokaźnych działach, gdzie bez problemu można wprowadzić szereg różnorodnych elementów dekoracyjnych. Szczególnie wielkim zainteresowaniem cieszą się obecnie nieruchomości przeznaczone pod zamies...\nWygodne i praktyczne meble na określone wymiary.\nWystrój wnętrz jest bardzo ważny, jeśli chodzi o odpowiednią atmosferę, praktyczne zastosowanie przestrzeni czy samopoczucie domowników. Nie warto więc przy niestandardowych rozmiarach pokoi wybierać pierwsze lepsze szablonowe warianty akcesoriów i meblościanek, skoro...\nPiękny taras wykonany przez profesjonalistów z Warszawy\nPotrzebny ci ładny taras, który będzie spełniał wszelkie twoje oczekiwania? Na pewno warto jest pamiętać o tym, że nasze przedsiębiorstwo ma w tej dziedzinie bardzo wiele do zaoferowania. Sprawdź koniecznie naszą markę, która po prostu od bardzo dawna realizuje monta...\nSzeroki wybór paneli słonecznych\nProjektowanie przydomowych oczyszczalni\nSprzedaż wysokiej jakości nawozów mineralnych\nWysokiej jakości kostka na chodnik


Maria Ziemna Warsaw Poland September October 2005 Interviewer: Marta Cobel-Tokarska Tape 1 Side A - PDF\nMaria Ziemna Warsaw Poland September October 2005 Interviewer: Marta Cobel-Tokarska Tape 1 Side A\nDownload "Maria Ziemna Warsaw Poland September October 2005 Interviewer: Marta Cobel-Tokarska Tape 1 Side A 27.09.2005"\n1 1 Maria Ziemna Warsaw Poland September October 2005 Interviewer: Marta Cobel-Tokarska Tape 1 Side A M.C.-T.: Najpierw pierwsza rzecz, o którą chciałabym zapytać, to jest, co pani pamięta z takich najdawniejszych dziejów pani rodziny: o dziadkach, może albo o pradziadkach, skąd pani rodzina pochodzi. M.Z.: O mojej rodzinie najpierw, tak? No to, dobrze, bo ja spodziewałam się, że będę mówić najpierw o sobie, o swoim urodzeniu Dobrze, ale mogę mówić. Znaczy najbliższa mi to była matka mojej matki, moja babunia ukochana. To była dosyć ciekawa rodzina, bo to była taka rodzina, żyjąca w Chochołowie. Chyba byli jedyną żydowską rodziną w Chochołowie. Tak podejrzewam, mieli tam jakiś sklep. Moja babunia miała dziewięcioro rodzeństwa, była jedną z najstarszych, czy najstarszą córką, ja nie wiem dokładnie i wcześnie zmarła ich matka, na raka i moja babunia się zajmowała rodzeństwem. I prowadziła ten dom, tak że stosunkowo późno jak na tamte czasy wyszła za mąż, bo miała zdaje się 24 czy 25 lat dopiero jak już wyszła, zdaje się, to już była w tamtych czasach stara panna. No a, i pięcioro z tych dziewięciorga rodzeństwa, pięcioro wyemigrowało do Ameryki. M.C.-T.: Przed wojną jeszcze? M.Z.: To była pierwsza wojna, przed pierwsza wojną. Może cześć już po pierwszej wonie, ale raczej przed pierwszą wojną. Tak, że ja mam rodzinę w Ameryce, dużą rodzinę, z którą nie mam w tej chwili kontaktu, z jedną osobą właściwie w tej chwili już. Ale byłam tam w Ameryce u mojej rodziny i opowiem o tym więcej zresztą. Jeśli chodzi o, no tak to wyglądało, ona sama wyszła za mąż, mój dziadek był mało wiem o jego pochodzeniu. Prawdopodobnie pochodził z bardzo religijnej, bo babunia była taka zgóralszczona, że tak powiem, mówiła po góralsku, bo oni żyli wśród górali, byli jedyną żydowską rodziną. A jeśli chodzi o dziadka, to pochodził z bardziej żydowskiej rodziny. Wiem, że był nauczycielem, nie wiem dokładnie, czego, w młodości, potem był w wojsku austriackim, w czasie wojny\n2 2 pierwszej, naturalnie, i był kontuzjowany, potem miał jakąś rentę. Potem oni, oni mieli czworo dzieci M.C.-T.: A przepraszam, mogłaby pani powiedzieć, jak się nazywała babcia i dziadek? M.Z.: Tak, naturalnie. Oni się nazywali Rumeldowie, Antonina i Herman Rumeldowie, a ona z domu była Herzman. I mieli czworo dzieci, najpierw najstarsza była moja matka, potem był syn Karol, potem były bliźniaki, z których jeden umarł mając 10 lat. Tak że zostało troje dzieci, które wszystkie wykształciła. Sama miała zdaje się tylko trzy klasy moja babunia, ale wykształciła wszystkie dzieci. Jeden syn był polonistą, jeden był lekarzem a moja mama miała klasyczne gimnazjum skończone i też zaczęła jakieś studia, ale wyszła za mąż, to przerwała. No cóż, potem, oni dosyć, dosyć im było ciężko materialnie, tak, że moja babunia całe życie jakoś wydawała obiady, jakoś miała lokatorów, jakoś wydawała obiady, jakoś tak musiała dopomagać. M.C.-T.: A gdzie oni mieszkali? M.Z.: Mieszkali chyba mieszkali jakiś czas w Tarnowie, a potem w Krakowie. I tam w Krakowie dzieci się kształciły i cały czas też dawały korepetycje, bo była bieda. I potem, po drugiej po pierwszej wojnie światowej moja babunia pojechała ze swoim mężem, właśnie ona była tą głównodowodzącą w tym małżeństwie, można powiedzieć, on taki był bardziej bierny; wyjechali do Zakopanego i prowadziła pensjonat w Zakopanem. Najpierw wynajmowała pensjonaty, najpierw miała pensjonat na Bystrem. Tam były dwa takie pensjonaty: George i nie wiem jak się ten drugi nazywał, w tej chwili mi wyszło z głowy: Bajadera. George i Bajadera. Na samym Bystrym, na ryneczku w Bystrym, potem miała pensjonat na Zamojskiego, a potem wynajmowała, w drodze do Białego wynajmowała taki duży pensjonat Przystań, to był, to był, właścicielką była pani Stawarzowa, córka Witosa. Babunia wynajmowała ten pensjonat i go prowadziła, potem kupiła drewniany dom na Kasprusia, który spłonął, taka willa Bajka, która spłonęła, zanim się tam zdążyła wprowadzić. I potem pomógł jej najmłodszy brat z Ameryki, który był jej właściwie wychowankiem, bo jego po śmierci matki całkowicie wychowywała, miał kilkanaście lat jak wyjechał do stanów. I on jej pomógł, kupiła taką willę, która się nazywała Pogoń, bo to była, właściciele to byli Radziwiłłowie i to był ich herb, no i ten pensjonat miała, prowadziła do wojny. Do wybuchu wojny. W czasie tuż przed wojną synowie i córka wywieźli swoich rodziców z Zakopanego, i podzielili ich w ten sposób, że matkę wywieźli do Warszawy. I ona tam zmarła po bombardowaniu Warszawy zmarła. A jej mąż został w Krakowie, u nas w Krakowie. Tak, że było ze mną w czasie wojny było dwóch dziadków, bo druga babcia też zmarła przed wojną. Jeśli chodzi o jej męża, to wiem, że był, w dzieciństwie grał ze mną w pokera, i opowiadał mi\n3 3 bajki. Wiem, że pisał. Nie wiem, czy w jidysz, czy po hebrajsku, ale pisał, w którymś z tych języków, jakieś opowiadania, podobno dobre, ale to wszystko zginęło. Muszę powiedzieć, że jak umierał, moi dziadkowie, na szczęście zmarli śmiercią naturalną, to opowiem później, był wyjątkowo cierpliwy jak chorował, nie narzekał nigdy, nie narzekał. Nie miałam z nim bliskiej więzi, ale cenię go za to, że tak dzielnie umierał. Był takim właściwie, bardzo cichym, spokojnym człowiekiem, który żył w cieniu swojej żony. W ten sposób to było. To byli rodzice moje matki, a jeśli chodzi o rodziców mojego ojca, to miałam z nimi mniejsze więzi, chociaż żyli w Krakowie. Mój dziadek miał firmę taką spedycyjną, ze wspólnikiem swoim i dobrze mu się powodziło, a babcia, znaczy, oni przeszli bardzo ciężką tragedię, dlatego, że w czasie pierwszej wojny mój ojciec, starszy ich syn był na wojnie, w wojsku austriackim na froncie włoskim, a drugi brat, drugi syn ich zdał właśnie maturę. Ponieważ oni dosyć byli zamożni, to wysłali tego swojego syna, on wyjechał z kolegą, który był jedynakiem, wyjechali do zakopanego. Ale tam było pełno różnych typów dziwnych się kręciło wtedy w Zakopanem, jeńcy byli rosyjscy, i prawdopodobnie ktoś, ostatni raz widziano ich w Kirach, prawdopodobnie pokazali, że mają gotówkę, musiał ktoś zauważyć, ze mają dużo pieniędzy, w każdym razie ktoś ich chyba zabił, gdzieś tam wrzucił do jakiejś jamy, gdziekolwiek, trudno powiedzieć gdzie. Dziadek organizował jakieś ekspedycje, ale nic nie dało. Nigdy ich nie znaleziono. Tak, że przeżyli taką tragedię. I babcia, która podobno kiedyś bardzo dobrze grała na fortepianie, ja jej nigdy nie słyszałam już grającej. Taką była sobie cichą osobą, ja miałam jakoś mały z nimi kontakt. Najbardziej kochałam tamtą babunię, a do nich chodziliśmy w niedzielę na obiady, no i trudno mi coś bliższego powiedzieć. Babcia zmarła tuż przed wojna, w czerwcu w 1939 roku na cukrzycę. No i związane z tym powikłania. A dziadek już w czasie wojny, to potem opowiem w dalszej historii jak to było z dziadkami. M.C.-T.: A mogłaby pani M.Z.: Jeśli chodzi o wujków, to mogę opowiedzieć o swoich wujkach. Więc Starszy z nich był lekarzem ginekologiem. M.C.-T.: Ale to wujkowie od strony M.Z.: To znaczy, bo ojciec miał tego jednego brata, to byłby stryjek, to był jedyny brat, który zginął. M.C.-T.: Czyli to mamy rodzeństwo. M.Z.: A to jest rodzeństwo mamy. Dwóch wujków. Starszy Karol właśnie był lekarzem, i pamiętam miał cztery żony w swoim życiu, pierwszą, nie miał dzieci, pierwszą żonę pamiętam pierwszy ślub, który się odbył w Templu w Krakowie, byłam, miałam kilka lat, to\n4 4 pamiętam ten ślub. Potem, ale już przed wojną ożenił się, zmienił wiarę, przeszedł na ewangelizm i ożenił się z o 20 lat młodszą dziewczyną pani imienniczką, Martą, która bardzo kochałam i która była o 3 lata ode mnie starsza. I ona zmarła zaraz po wojnie, ale ona mnie ratowała. W znacznym stopniu. Znaczy, nie tylko, ale ona w znacznym stopniu mi pomagała w czasie okupacji. Drugi wujek, Stefan, był polonistą, ożenił się, to ten z bliźniaków, który stracił brata swego, jak mieli po 10 lat, Stefan ożenił się z bogatego domu pochodząca dziewczyną, z Warszawy. Ona była filologiem francuskim, ona uczyła francuskiego, a on polskiego, uczyli w żydowskich szkołach, w żydowskich gimnazjach przed wojną w Warszawie uczyli. No i oni oboje zginęli w getcie. Zresztą tak zginęli, musze to powiedzieć, Karol, który był na zewnątrz getta przysłał kogoś, żeby wyprowadził brata, ale nie bardzo chciał wyprowadzić bratową, której nie lubił. Ponieważ odchodziły targi na temat bratowej, a Stefan nie chciał bez niej wyjść, to było bardzo kochające się małżeństwo, tak, że potem już nie zdążyli wyjść. Tak było. Czego Karolowi nie zapomnę. A ja bardzo Cesię kochałam. Ona się Cesia nazywała. Oni się nazywali Stefan Rumeld i Cecylia była z domu Kamieniecka, to była znana Warszawska rodzina. Jej stryjek miał fabrykę Plutosa, bardzo znaną. A ojciec, nie wiem dokładnie, co jej ojciec robił, ale to byli bardzo zamożni ludzie. No, ale ja nie myślę, żeby oni korzystali z tego, żyli ze swoich pensji profesorskich. Mieszkali na ulicy Hortensji w Warszawie. Obecnie Górskiego. No to to jest moja najbliższa rodzina, ja byłam jedynym dzieckiem. M.C.-T.: To panią rozpieszczali pewnie wszyscy. M.Z.: No tak, byłam jedynaczką, bardzo rozpieszczoną. M.C.-T.: A czy mogłaby pani jeszcze coś o tej babuni opowiedzieć? Jaką ona była osobą, jeżeli pani miała z nią taki bliski kontakt? M.Z.: No, była wie pani, no cóż, ja miałam 17 lat, jak ona zmarła, więc, wiem że miałam z nią chyba bliższy kontakt niż z matką. Bardzo ją kochałam, ona bardzo energicznie prowadziła pensjonat, bardzo dobrze, i mimo że miała tylko 3 klasy, potrafiła w urzędach wszystko załatwić, wszystkie sprawy załatwiała. Mąż bardzo mało jej pomagał, coś tam robił, jakieś meldunki załatwiał, coś takiego, ale wszystkie sprawy ona załatwiała bardzo energicznie. Jeszcze muszę coś na temat jej rodziny chochołowskiej opowiedzieć. Bo tu mam żal, bo myśmy byli tą częścią asymilowaną rodziny i jakby się odgradzali się od tej części rodziny, która została bardziej żydowska. Tak było. Bo ja pamiętam, ze z Chochołowa do Zakopanego przyjeżdżali jacyś ludzie, mnie nikt nie przedstawiał, ani mnie im, których gdzieś przyjmowano na zapleczu, dawano im jedzenie, dawano im pieniądze, dawano im ciuchy, ale\n5 5 to się tak odbywało, że ja byłam od tego odgrodzona, i dlatego mam żal. Bo nie znałam właściwie tej rodziny wszystkich. M.C.-T.: A to było rodzeństwo babci prawdopodobnie. M.Z.: To już, no tam może było jakieś rodzeństwo, bo mówię, z dziewięciorga pięcioro wyemigrowało, ale ale ich dzieci. Nie wiem dokładnie, nic na ten temat niestety nie wiem. Nie wiem, co się z nimi stało w ogóle. Zginęli prawdopodobnie. Nie miałam z nimi kontaktu. M.C.-T.:A pani bywała na pewno często u dziadków? W domu M.Z.: W Zakopanem? Bardzo często. M.C.-T.: I jaki to był dom, jak to wyglądało, jak tam było? M.Z.: Znaczy to był pensjonat. M.C.-T.: O to proszę opowiedzieć. M.Z.: To był pensjonat, więc w zimie jeździłam dużo na nartach, wcześnie zaczęłam jeździć na nartach, miałam tam młodzież, która przyjeżdżała, tak ze w życie samego domu się specjalnie nie wgłębiałam, w każdym razie nie obchodzono świat żydowskich, choinka była zawsze. Choinka była na święta. Nie było żadnego koszernego jedzenia. A goście byli mieszani. M.C.-T.: A rozumiem, że skoro w górach, to goście przez okrągły rok przyjeżdżali, prawda, nie tylko w lato. M.Z.: Znaczy był martwy sezon to był listopad właściwie. To wtedy babunia zwykle przyjeżdżała do nas do Krakowa. I był a u nas. Taki miała urlop u nas od tych swoich spraw. Bardzo ciężko pracowała. Nic więcej nie mogę powiedzieć o moim stosunku do niej i odwrotnie, bo po prostu nie pamiętam. M.C.-T.: To w takim razie mogę teraz zapytać o rodziców pani. Jak oni się poznali, czy wie pani coś na ten temat, jak to się stało, że M.Z.: jak się poznali dokładnie nie wiem, wiem, z tam to było jakieś całe towarzystwo Nie wiem, nie wiem dokładnie, jak się poznali, w każdym razie wtedy kiedy się poznali mój ojciec był na wojnie. W czasie wojny się chyba poznali. A ślub brali w 1918 roku czy w Bo trzy lata przed moim urodzeniem, ja się urodziłam w 1922, to w Chyba w Krakowie, chyba w Templu, nie wiem. Ja miałam takie wspaniałe zdjęcie, ale ono mi zginęło. Miałam zdjęcie moich rodziców, mój ojciec był w mundurze, był już w polskim mundurze, bo był najpierw w austriackim, był w artylerii ciężkiej, w austriackiej podchorążówce, potem w wojsku austriackim na froncie włoskim, a potem był w polskim wojsku na froncie bolszewickim. I w czasie ślubu był już w polskim mundurze, był porucznikiem, mam była w welonie. Pamiętam, że mama się tak prosto patrzyła przed siebie a ojciec takim szelmowskim\n6 6 uśmiechem na nią się patrzył. Takie miałam śliczne zdjęcie, nie mam tego zdjęcia, zginęło. No i cóż, ojciec skończył prawo.(...) Mam jego dyplom, to jest bardzo ciekawe, taka wielka płachta gdzie są bardzo znani profesorzy podpisani, dyplom ukończenia studiów na uniwersytecie Jagiellońskim. I skończył prawo, po wojnie już jego ojciec miał swoją firmę spedycyjną, chciał, żeby syn u niego pracował, ale mój ojciec tam zdaje się parę dni tylko pracował, bo ojciec mu mówił dokładnie, co ma robić, gdzie ma iść, co ma powiedzieć, ze ma powiedzieć dzień dobry, przedstawić się Wobec tego poszedł załatwiać swoje sprawy i załatwił sobie pracę gdzie indziej. Nie wiem, właśnie na początku chyba gdzie indziej pracował, ale potem to wiele lat pracował w banku, w Powszechnym Banku Kredytowym jako prokurent bankowy. Był dobrze uposażony, dobra to była praca, myśmy byli dosyć zamożni. Mój ojciec nazywał się Zipper, Z-I- dwa P, ja też się tak nazywałam, Ludwik. Jego ojciec się nazywał Herman a matka Barbara. Prawdopodobnie Basia, prawdopodobnie to było imię Basia, jeśli chodzi o żydowskie imię. I ona jedna pamiętam chodziła do Templu ta moja babcia, w święta chodziła do Templu i ja chodziłam po nią żeby ją odprowadzić do domu. I tyle pamiętam. M.C.-T.: A dlaczego pani po nią chodziła? M.Z.: Chodziłam po nią, po prostu ktoś musiał po nią pójść, żeby ją przyprowadzić do domu. To ją jedną pamiętam, żeby chodziła, utrzymywała jakieś związki religijne, jeśli idzie o moją rodzinę. Jeśli idzie o język żydowski, to nie wiem, czy ktoś z mojej rodziny znał. Może ten mój dziadek w Zakopanym, prawdopodobnie tak, bo on nie bardzo czystą polszczyzną mówił. A czy babunia znała, to trudno mi powiedzieć, Może znała. Ale nie używała. A moi rodzice już nie znali, znali natomiast niemiecki, bo wtedy uczono, to była Galicja, uczono języka niemieckiego w szkołach, i jak nie chcieli, żebym rozumiała, to mówili po niemiecku. Ja troszkę potem już rozumiałam. Ja się nie uczyłam nigdy niemieckiego, no, ale w czasie okupacji pracowałam u Niemców, to się trochę osłuchałam. Tak, że się mogę trochę porozumieć w tym języku. M.C.-T.: A w którym roku się tata urodził? M.Z.: W 1893 chyba. A mama w Mam dokładnie ich tam dane. Tak, chyba tak, może coś pomyliłam, ale mam to napisane gdzieś, tak że to jest do sprawdzenia. Co mam teraz mówić? MC: No o mamie teraz, jak pani opowiedziała o tacie, to o mamie kilka słow. M.Z.: Mama skończyła klasyczne gimnazjum na ulicy Lwowskiej w Krakowie, dobrze znała łacinę i grekę dobrze znała, tak, że jeszcze mojej córce pomagała w łacinie. Nie zajmowała się niczym. Znaczy, nie pracowała, prowadziła takie towarzyskie, kawiarniane życie przed\n7 7 wojną, miała tam jakieś swoje kumy, z którymi spotykała się w kawiarniach. Dopiero wielkim przeżyciem był obóz. Moi oboje rodzice przeżyli obóz koncentracyjny. A tak miała takie dosyć spokojne uładzone życie, w dobrych warunkach materialnych. Nie umiem o niej, co mogę więcej powiedzieć. Co by pani chciała jeszcze wiedzieć? M.C.-T.: No na przykład mogłaby pani opowiedzieć o pani domu rodzinnym. Gdzie mieszkaliście, jak wyglądał ten dom, mieszkanie jak wyglądało. M.Z.: Ja się urodziłam na ulicy Dietla w Krakowie, Dietla 101 oficyna trzecie piętro, to był taki dom na granicy dzielnicy żydowskiej. Znaczy ta ulica Dietla, to granica żydowskiej dzielnicy. (...) myśmy mieszkali 101 to już jest bliżej mostu Przegórzeckiego. I tam mieszkałam, znaczy to było mieszkanie moich dziadków, którzy wyjechali do Zakopanego, a potem moi rodzice tam byli. I na początku tam jeszcze jakiś lokator, to było trzypokojowe mieszkanie i na początku mieszkał jakiś lokator. A takie pamiętam zdarzenia z mojego życia, pierwsze zdarzenia z mojego życia z tego mieszkania, to pamiętam, że chyba byłam bardzo mała jeszcze, bo jedno to pamiętam jak byłam w łóżeczku z siatką takim, białym łóżeczku z siatką, w pokoju to stało w sypialni moich rodziców a w środkowym pokoju, bo były trzy pokoje w amfiladzie, w środkowym pokoju była jadalnia. Przyjechał mój wuj Stefan, miał dla mnie jakąś zabawkę, chyba wielkiego słonia. I ja tak wychylałam się przez to łóżeczko i przez te drzwi, żeby popatrzeć tam do tamtego pokoju, bo bardzo tam interesowała mnie ten słoń. Ale jak on przychodził z tym słoniem, to ja się chowałam pod kołdrę. To pamiętam dokładnie takie pierwsze zdarzenia, jakie pamiętam z życia. I drugie też pamiętam, że w tym mieszkaniu była właśnie jakiś lokator ja w nocy się obudziłam, wstałam w długiej koszuli nocnej chodziłam po mieszkaniu, i szukałam kogoś, rodziców nie było, gdzieś wyszli, i miała mnie pilnować służąca, która też gdzieś sobie poszła. I wyszedł lokator ze swojego pokoju, pamiętam, że przemawiał tak do mnie, jak do dorosłej osoby. To pamiętam dokładnie, ze spokojnie mi tłumaczył, ż wrócą, że takie dwa fragmenty pamiętam z tego mieszkania. Tam mieszkaliśmy do 12 roku mojego życia. Potem przeprowadziliśmy się na aleję Krasińskiego, do mieszkania bardziej komfortowego, ale tam niedługośmy mieszkali, bo na tej samej ulicy wybudowano taki dom, zna pani Kraków, to jest al. Krasińskiego 5, to jest przy takim Jubilacie. Tam jest taki dom towarowy Jubilat i przy tym Jubilacie, a na rogu już jest plac Kossaka. Tam w tym miejscu fabryka kabli wybudowała bardzo komfortowy dom, tak że nie wiem, takie mieszkanie, jakiego nigdy później nie miałam. O to były 3 pokoje, które miały gdzieś 120 metrów, hol, przedpokój, hol, służąca miała swój pokój z oknem, normalny pokoik, nieduży, ale z oknem, była spiżarka przy kuchni, a w łazience były takie urządzenia, jakich do tej pory nie ma, bo na przykład było specjalne oprócz umywalki było\n8 8 specjalne takie do mycia zębów, zrobione jak u dentysty taki okrągły zbiornik do plucia. Żeby nie pluć do umywalki. Bidet, i wszystkie takie urządzenia, których już teraz nie ma. No i bardzo to było piękne mieszkanie, na piątym piętrze żeśmy mieszkali, tam mieszkaliśmy do samej wojny, póki nas Niemcy Ponieważ to były jedne z najładniejszych domów w Krakowie, to szybko Niemcy z tego zrobili niemiecką dzielnicę. I zabrali nam to mieszkanie razem ze wszystkim, co tam było. Oprócz tego, cośmy zdołali jeszcze wynieść. Bo były perskie dywany, były dobre obrazy, ale nie wszystko to wynieśli. Cześć została, większość została. No i jak myśmy żyli. No ja chodziłam najpierw do, jeszcze na Dietla chodziłam do szkoły powszechnej, która na tej granicy z żydowską dzielnicą, tam było dużo żydowskich dzieci, biednych, a ja byłam ta zamożniejszą dziewczynka i bardzo nie lubiałam tam chodzić do tej szkoły, bo nauczycielka mnie wyróżniała, a mnie to denerwowało, ze ona mnie wyróżnia, że jest niesprawiedliwa wobec tych innych dzieci, pamiętam. Mnie bardzo denerwowało, że jak coś się zdarzyło innemu dziecku, to bardzo ostro się odnosiła, a do mnie łagodnie. Chodziłam tam rok albo 2 lata, a potem przeniosła mnie mama do takiej szkoły, do szkoły publicznej, to była szkoła imienia świętej Scholastyki, gdzie już było kilka Żydówek, byłam tam, był bardzo wysoki poziom w tej szkole, musiałam się wtedy tam pierwszy raz zabrać do nauki, w tamtej pierwszej szkole to za dużo się nie uczyłam, bo wszystko wiedziałam już sama. (...) M.C.-T.: A pamięta pani jakieś koleżanki z tych szkół? M.Z.: Z pierwszych szkół, to była taka jedna koleżanka, która była w Izraelu, Ada Latzmann się nazywała, która była w Izraelu, która przyjechała do Polski z synem i odwiedziła mnie. To nie była żadna moja bliska koleżanka. Ona po prostu chodziła od tej samej klasy. M.C.-T.: Ale w tej pierwszej szkole czy w tej drugiej? M.Z.: W tej drugiej. Z tej pierwszej szkoły to, nie to za krótko było, żebym kogokolwiek pamiętała. Z tej drugiej szkoły. (...) Ona już nie żyje. Z tamtej szkoły nie pamiętam nikogo. Nie, chyba nie pamiętam nikogo, jeśli chodzi o gimnazjum, potem chodziłam do państwowego gimnazjum, które najpierw mieścił się na ulicy Franciszkańskiej, naprzeciw kościoła, a potem na Oleandrach tam zbudowano bardzo komfortowe gimnazjum. Gdzie był bardzo wysoki poziom, tak że u nas jeżeli ktoś nie zdał i szedł do prywatnej szkoły, to tam była najlepszą uczennicą. Stawała się. Tak że u nas trzeba było się naprawdę dobrze uczyć, dużo. Ja zresztą miała korepetycje, nie byłam samodzielna, długo nie byłam samodzielna. Miałam korepetycje właśnie z matematyki. Z matematyki jestem tępa do dzisiejszego dnia. No w tej ostatniej szkole to miałam koleżanki, w klasie było kilka Żydówek. Jeśli chodzi o Żydówki, to bliżej pamiętam dwie, Mię Karmel i Alinę Klug. Takie dwie dziewczyny, one\n9 9 zginęły w czasie wojny. Ale moimi bliskimi koleżankami to nie były Żydówki, tylko katoliczki. Miałam taką koleżankę Marysię Zemlik, najbliższa była, zawsze razemśmy wracały ze szkoły, stałyśmy długo na rogu, nie mogłyśmy się rozstać. Z nią się jeszcze kontaktowałam po wojnie, ale potem się kontakt urwał. Jeszcze się po wojnie z nią kontaktowałam. M.C.-T.: A nauczycieli jakiś pani pamięta, ulubionych? M.Z.: No jeśli chodzi o nauczycieli, to wychowawczyni klasy to była, uczyła nas łaciny, utykała i zezowała. I strasznie nie lubiała jak którąś dziewczynę zobaczyła z chłopcem, to już była wykończona. Na słówkach ją wykończyła. M.C.-T.: Czyli stróż moralności waszej? M.Z.: Tak. Tak że miałam raz przyjemność tak ja spotkać, jak szłam z kolegami, i od tego czasu bardzo mnie sekowała. Pamiętam taką wycieczkę do Warszawy kilkudniowa, i tu jeden z wujków po mnie przyszedł, żeby mnie zabrać do teatru, zwolnił mnie u niej. Ale to był Karol wtedy, przyszedł ze swoją młodą żoną Marta, byli bardzo opaleni, bo akurat wrócili z Włoch, bardzo młodo wyglądali i coś miała podejrzenie, że to nie jest wcale wujek. I po tej wycieczce zepsuła mi zachowanie. Pamiętam jeszcze takiego starego austriackiego nauczyciela, taki pan Trzciński, który uczył nas polskiego, ale słaby był bardzo. Pamiętam pana Dobrowolskiego, który nas uczył historii i który pytał raz na dwa tygodnie, dokładnie zawsze wiedział każdy, kiedy, wobec tego umiem historię raz na dwa tygodnie. Tak się uczyłam tej historii, znaczy wiedziałam, kiedy będę pytana i tylko wtedy się uczyłam. No a najlepiej pamiętam panią Zborowską, to była nauczycielka francuskiego, która naprawdę nas dobrze nauczyła. Bo ja z tego języka korzystam do dzisiejszego dnia. I daję sobie z nim radę. Tak że na lekcji można było mówić tylko po francusku, trzeba było opowiadać, co się przeczytało, w ogóle zaczynało się od modlitwy po francusku, którą jeszcze pamiętam. I naprawdę dobrze mnie nauczyła. Ja mam styczność z Francją, bo mam córkę we Francji, wnuczka moja nie mówi po polsku, więc musze z nią mówić po francusku. Niestety, moja córka jej nie nauczyła. I wszyscy się pytają, skąd znam ten język i trudno mi mówić, że znam go tylko ze szkoły, tak dawnej szkoły, prawda.(...) No to jeśli chodzi o profesorów, dyrektorką szkoły była osoba pochodzenia żydowskiego, Bergrin się nazywała. Chyba ona była przechrzczona, nie wiem. Bo to było państwowe gimnazjum. Była bardzo ostra osoba, która potrafiła myśmy musiały chodzić w mundurkach, w lecie były inne mundurki, w zimie inne, tak dalece, ze kazała nam zdejmować fartuchy i patrzała, czy pod fartuchem jesteśmy w mundurku. I w klasie, w szatni sprawdzali, czy płaszcze mamy przepisowe. Jak któraś, niektóre dziewczynki, takie większe, chciały nosić kostiumy, to zawsze miały kłopoty,\n10 10 Nie wolno było. Tak że jak ona znajdowała jakiś nieprzepisowy płaszcz, to zabierała do siebie i osobiście trzeba było u niej odebrać, a ja raz to pamiętam, chodziłyśmy do teatru Słowackiego, chodziłyśmy tak co 2, 3 tygodnie, chodziłyśmy na przedstawienia, ja miałam pod fartuchem miałam zamiast fałdowanej spódnicy miałam gładką. Też granatową, ale gładką. No i był teatr, więc trzeba było zdjąć fartuszek i pójść tak do tego teatru. I w teatrze jedna z nauczycielek powiedział mi: Masz iść do domu, bo nie masz przepisowej spódnicy! ale ja nie poszłam do domu, tylko drugim wejściem jakoś weszłam. M.C.-T.: No to faktycznie. M.Z.: Takie czasy były. Trudno w to uwierzyć. Jak dziewczęta się stroją i malują. Tape 1 Side B M.C.-T.: Ale właśnie, o tym teatrze bym chciała, żeby mi pani coś opowiedziała. Pani chodziła ze szkołą do teatru, a tak z rodzicami też czasami? M.Z.: Nie, nie przypominam sobie. Mój ojciec grał w bridża albo chodził na babki. No nie, no, lubiał kobiety, prawdopodobnie miewał jakieś romanse. Nie wiem, czy to było na terenie Krakowa, czy też wtedy jak wyjeżdżał sam na wakacje, nie wiem. W każdym razie, ojciec szedł na bridża, matka szła do kawiarni, a ja spędzałam, siedziałam ze służącą i jadłam z nią kolację. Przeważnie tak było. Ale ja nie miałam jakoś żalu do rodziców o to, nie wiem. Uważałam, że to tak ma być może. Specjalnieśmy nigdzie nie chodzili, nie jeździli, jeździłam tylko do tego Zakopanego, raz czy dwa razy byłam nad morzem w Orłowie. Dwa razy chyba, to z mamą byłam w Orłowie. Raz byłam zagranica. Miałam 6 czy 7 lat, chorowałam na nerki, miałam zapalenie miedniczek nerkowych, które się powtarzało, i lekarze powiedzieli, że dobrze byłoby żeby pojechać na południe i wygrzać na gorącym piasku. I pojechaliśmy najpierw do Wiednia, jeszcze lekarz mnie zbadał, jakiś specjalista, pediatra, dziecięcy, i polecił żeby pojechać na wyspę Grado, to jest koło Triestu. Taka wyspa. Bardzo dobrze pamiętam ten wyjazd. Znaczy do Wiednia, to żeśmy pojechali we trojkę, ja z rodzicami, w Wiedniuśmy się rozstali, ojciec pojechał do Karlsbadu, czyli do Karlovych Varów, na kurację, bo on chorował na woreczek na wątrobę, jakieś ciągle dolegliwości, i wyjeżdżał przeważnie sam. A myśmy z mama pojechały na Grado. No i tam byłyśmy w takim pensjonacie, żydowski pensjonat, pamiętam, że się podobnie nazywał, bo się Zipfer nazywał, zapamiętałam, bo my Zipper, a on Zipfer. Sie nazywał. Myśmy tam byli, to był bardzo drogi pensjonat, a myśmy byli takimi średnimi gośćmi, nie tymi najbogatszymi, wobec\n11 11 tego specjalnie przeznaczony dla dzieci pensjonat. Dzieci miały osobną dietę, na przykład dzieciom nie robiono nic na oliwie, jak to się robi we Włoszech, tylko na maśle wszystko dzieci miały robione i jak grzecznie jadły, dostawały prezenty. Ja nie jadłam grzecznie, a jak już dostawałam prezent, to skromniejszy od tych bogatych dzieci. Pamiętam, bogate dzieci dostawały lepsze prezenty. Ale w ogóle to był raj, bo były łódeczki takie specjalne kajaczki dla dzieci na morzu, były specjalne autka dla dzieci, no i kąpiel, no i leżenie na piasku, no i wyleczyłam się raz na zawsze. 6 tygodni. To była jedyna taka podróż. A we Wiedniu była też jakaś rodzina. We Wiedniu była rodzina ze strony ale to było ze strony mojej babci chyba. Albo dziadka tego ze strony ojca. Ale czy to jego krewni byli czy jej krewni, to ja już w tej chwili nie pamiętam. Raczej jej krewni. Wiem, że się nazywali Rebnerowie. Że ja tam u nich spałam, rodzice wzięli hotel, a ja tam u nich spałam, pamiętam, że mi dali brudną pościel i to pamiętam. I mieli straszny bałagan w mieszkaniu, co dla mnie było szokiem, bo u nas był zawsze porządek, i była zawsze służąca. Był porządek, a tam był straszny bałagan, ale pani domu, która była rozwódka, miała jakiegoś przyjaciela, to przy takim, zabałaganionej toaletce się malowała i wychodziła zawsze bardzo elegancka z tego domu, tak że nie było śladu tego bałaganu na niej widać. A ja straszną rzecz popełniłam, bo jak byłyśmy razem w kawiarni jakiejś, wylałam coś na nią, na tą jej elegancką suknię. Niechcący. Tak, że podpadłam. Wiem, że mój dziadek tam posyłał pieniądze, to była biedna rodzina. Że mój dziadek tam posyłał pieniądze, i jeszcze nawet; ten z Krakowa dziadek, posyłał pieniądze, jeszcze w czasie okupacji. Tam był, ona miął synka, znaczy tam byli rodzice tej kobiety, ona i jej synek. Inie wiem, prawdopodobnie też zginęli, bo żadnej wiadomości po wojnie nie było. Co mam teraz mówić? M.C.-T.: A ta służąca, co była w domu, to była cały czas ta sam, czy one się zmieniały? M.Z.: No, ostatnie lata była długo ta sama, to była Józia, ona się nazywała Józia Kłosowska. I ona była wiele lat i ona została w tym mieszkaniu, ona została w tym mieszkaniu z Niemcami. I po wojnie moja mama przyjechała do Krakowa i ona była w tym mieszkaniu. Myśmy już do tego mieszkania nie wrócili. A ona tam była jeszcze. Ale nie pamiętam jeszcze. Czy coś z naszych rzeczy wiem, że większość została wywieziona, czy coś tam moja matka zastała, w każdym razie nic tam nie zabierała z tego mieszkania. M.C.-T.: To pani jakąś specjalną sympatią jej nie darzyła, nie było jakiegoś takiego bliskiego kontaktu z nią? M.Z.: Z Józią? Tak. Znaczy u nas bardzo dobrze się traktowało służącą, to znaczy, ale nie tak dalece, żeby była członkiem rodziny. Tak dalece powiedziałabym, nie, ale nie wolno było bycniegrzeczną wobec niej, mówiło się do niej niech Józia, pamiętam, i ale ona musiała\n12 12 znać swoje miejsce. Tak ze nie jadła z nami przy stole, ale była bardzo dobrze traktowana. Miała swój pokój, ten pokój był z umywalką, naturalnie z łazienki też mogła korzystać. Czy a coś bliższego do niej czułam? Nie, nie, to nie. M.C.-T.: A ta Józia się zajmowała generalnie prowadzeniem domu, tak? Gotowała też ona? M.Z.: Wszystko robiła. Gotowała, sprzątała. Znaczy moja mama robiła cześć zakupów chyba, takie jakieś lepsze rzeczy, że tak powiem, a mniej ciężkie pewnie. A tak to ona wszystko robiła. Poza tym przychodziła do domu krawcowa, taka pani Natalia. Wtedy w pokoju Józi się ustawiała maszynę do szycia, zresztą maszyna tam chyba zawsze stała, i pani Natalia obszywała dom. To tak było, że, pamiętam, że dostawała 3 złote dziennie i dostawała utrzymanie, 3 złote dziennie i obszywała, robiła naprawki, szyła. Moja mama miała przyjaciółkę, która była najlepszą krawcową w Krakowie, i od niej dostawała modele, sama u niej nie szyła, bo u niej było bardzo drogo, ale dostawała od niej nie raz modele i pani Natalia wszystko potrafiła skopiować. Tak że przeróbki różne robiła, naprawy, wszystko. Nieraz tydzień dwa, nieraz siedziała u nas, czy nawet więcej i obszywała cały dom. To tak było, poza tym właśnie nie pamiętam, jak było z praniem, czy Józia prała, czy ktoś przychodził do prania chyba ktoś przychodził, ale nie pamiętam tego dokładnie. Przecież pralek nie było. Na pewno część Józia prała, ale być może, że ktoś przychodził do tego. Nie pamiętam dokładnie. W każdym razie ja byłam bardzo niesamodzielna, Józia mi musiała nawet przypinać kołnierzyk do fartuszka. Ja nic nie robiłam sama, absolutnie, nic, nic. Do wojny, do wojny nic nie robiłam, a potem nagle dojrzałam, można powiedzieć w ciągu paru dniu dojrzałam. Nagle musiałam wszystko robić, o wszystkim decydować. Nagle to się wszystko zmieniło, bo jak wojna wybuchła, to mój ojciec wyjechał, bo miał powołanie do wojska, i myśmy się dowiedzieli o śmierci babuni w Warszawie, moja mama wyła przez parę dni i była nie przytomna, tu nas wyrzucali z mieszkania, i ja wtedy nagle stałam się decydującą osoba o wszystkim. Tak ze z takiej zupełnie rozpieszczonej jedynaczki, która nie wiedziała, jak dokładnie, jak co robić, nic nie umiała zrobić, o niczym decydować, nagle jednego dnia musiałam się M.C.-T.: Nawet warkoczy pani nie plotła sama? M.Z.: Nie, chyba nie. Dostawałam rano do łóżka mleczko, które tak ssałam, pamiętam długo, nie piłam normalnie łykami, tylko tak ssałam z filiżanki. Jakieś przedłużone dzieciństwo miałam. Ja się późno rozwinęłam, właściwie przed samą wojną się rozwinęłam. Ale miałam chłopaka, z którym chodziłam. Ale tylko chodziłam. Nawet się nie całowałam. Ale to było raczej tak po koleżeńsku znaczy z jego strony może nie. Ale ze mnie, z mojej strony, ponieważ byłam dziecinna, to było zupełnie koleżeńskie, tylko.\n13 13 M.C.-T.: A mogłaby pani coś o nim opowiedzieć więcej? M.Z.: No to był zresztą ja potem wyszłam za jego mój mąż był jego ciotecznym bratem. A tamten nazywał się Jurek Minder, był synem tej właśnie najlepszej krawcowej w Warszawie, tej Zosi Minderowej M.C.-T.: W Warszawie w Krakowie. MZ W Krakowie, w Krakowie, przepraszam, ja się już do tej Warszawy przyzwyczaiłam Jego ojciec był prawnikiem, ale nie miał dużej praktyki, głównie utrzymywała dom Jego żona. I teść też był krawcem i oni mieli razem taką wielką męskodamską pracownię na ulicy Karmelickiej mieszkali, mieli tą pracownię wielką. No a on był tak bardzo arystokratycznie wychowywany, byli zresztą bardzo zamożni, mieli lokaja, tak że on na przykład przysyłał mi jakieś karteczki przez lokaja. No i cóż, myśmy mieli, ponieważ tak się złożyło, że jego klasa ze szkoły, on był w gimnazjum Sobieskiego, a ja w gimnazjum Królowej Wandy, na Oleandrach, myśmy mieli razem lekcję tańców. Tak się złożyło. No ale tańczyć razem z nim nie mogłam, bo on był wysoki, a ja byłam bardzo mała długo. Tak że nauczyciel dobierał według wzrostu, tak że na lekcjach tańca, jak raz zatańczyliśmy, to nas szybko rozdzielili. No i tak, że przyjaźniłam się z kilkoma jeszcze kolegami z jego klasy, z jednym z nich do tej pory się przyjaźnię, on żyje w Australii. Dzwonił nawet parę dni temu do mnie. Wyjechali w 50 latach do Australii, z żoną i z córką, a córka im zmarła. Rok temu. Ale maja trzech wnuków, prawnuczkę już mają. No i n i tak z kilkoma jeszcze kolegami poznałam się. No ale jeździliśmy razem na rowerze, pamiętam, że mnie uczył jeździć na rowerze, jak przyjeżdżał do Zakopanego, to jeździliśmy na nartach, ale w Zakopanem miałam takie inne towarzystwo, jeszcze miałam kolegów z Warszawy, z którymi jeździłam na nartach. Pokażę, będę go miała na zdjęciu. Potem on sobie znalazł inną dziewczynę, z która na serio zdaje się miał związek. I zaprosił mnie pamiętam na jakieś swoje urodziny przesyłając kartkę przez lokaja, ja poszłam na te urodziny, tam zostało tak ustalone, kto kogo odprowadzi, tak że mnie odprowadzał jakiś inny kolega, on mnie chciał zdaje się w ten sposób upokorzyć. Pokazać, że ona ma inną dziewczynę, ale mnie to nie uderzyło specjalnie, bo ja się w nim nie kochałam. Traktowałam go tylko jako kolegę. Co jeszcze? M.C.-T.: Jeszcze chciałabym zapytać, zanim zaczęła pani mówić o tym koledze, to o tym życiu codziennym właśnie. Czy na przykład mieliście jakieś stałe miejsca gdzie się robiło zakupy? Takie jedzeniowe, czy też ktoś może przynosił do domu różne rzeczy? M.Z.: Nie tego nie, wtedy nikt nie przynosił do domu. Nie wiem, wiem, że były takie sklepy w Krakowie kolonialne, jakiegoś Mainla, czy tam. Na rynku, jakieś tam, wiem, że gdzieś był\n14 14 taki sklep, gdzie wędliny kupowała moja matka. A tak to były sklepiki w pobliżu, to tylko służąca przeważnie kupowała. Ja specjalnie nic nie wiem o zakupach. Ja tylko zajmowałam się, ja tylko dostawałam pieniądze i kupowałam gazetę Kino, bo się interesowałam aktorami. Zbierałam, zbierałam Shirley Temple i Gary Coopera, moją miłość. Tak że żadnych ja zakupów nie robiłam. M.C.-T.: A jakieś tam, nie wiem, słodycze, albo jakieś przyjemności? M.Z.: Mój ojciec był prokurentem bankowym i były takie zwyczaje w tedy, ze prokurenci dostawali od swoich klientów, tak że myśmy dostawali całe paki czekoladek. Tak. M.C.-T.: To przyjemny zwyczaj bardzo. M.Z.: Taki zwyczaj. Od obecnego Wawela, jak to się nazywało przedtem? Zapomniałam. To ojciec jakieś wino, jakieś piwo dostawał, takie rzeczy. Bardzo często. No ale ja specjalnie na nic nie leciałam, ja właściwie nie lubiałam jeść. Właściwie dopiero przed samą wojną nabrałam apetytu. A tak to A właściwie może w czasie wojny dopiero. Jak już nic nie było. A tak to, przecież miałam wspaniałą kuchnię w Zakopanym, moja babunia karmiła gości 5 razy dziennie, pani sobie wyobraża, jak można jeść 5 razy dziennie? Mnie jest trudno w ogóle sobie wyobrazić, jak można jeść 5 razy dziennie. Śniadanie, drugie śniadanie, podwieczorek, obiad, kolacja, i ot wszystko bardzo obfite. I było tam naprawdę bardzo dobre jedzenie, bardzo dobrzy kucharze zawsze, kucharki. Ale ja jakoś nie umiałam wtedy z tego korzystać. Nie przepadałam za jedzeniem. Dopiero nabrałam takich, przed samą wojną dopiero zaczęłam doceniać to. A u nas w domu się jadło skromnie, dlatego, ze mój ojciec właśnie chorował na wątrobę, miał takie ataki, miał bardzo silnych kilka ataków przed wojną, wyleczył go obóz. Obóz go z tego wyleczył. A tak stale jeździł właśnie na kuracje, bo miał bardzo silne ataki. I przeważnie u nas się jadło gotowane mięso, takie dietetyczne rzeczy i cała rodzina już to jadła, po prostu, ze względu na ojca. Tak że ja bardzo skromnie jadłam, a za słodyczami nie przepadałam specjalnie, tak że to nie odgrywało takiej roli w moim życiu. Taka byłam dosyć bierna i bezwolna dochodzę do wniosku. Bardzo długo taka byłam. M.C.-T.: Miała pani po prostu beztroskie dzieciństwo. Nie musiała się pani niczym martwić. M.Z.: Mogę powiedzieć, że miałam dobre dzieciństwo. Właściwie nie powinnam narzekać. Miałam dobre dzieciństwo, ale zawsze tęskniłam za rodzeństwem, czułam się samotna, zawsze pisałam listy do Mikołaja, do świętego Mikołaja, pisałam listy, żeby mi przywiózł jakąś siostrę albo brata. M.C.-T.: A Mikołaj nic. M.Z.: A Mikołaj nic. I nawet moja mama, moi rodzice się trzy lata przed moim urodzeniem pobrali i gdzieś półtora roku przede mną moja mama była w ciąży i poroniła. A potem już nie\n15 15 miała dzieci. Nie wiem, czy nie mogła zajść w ciążę. I zawsze wszystkim opowiadałam, opowiadałam jeszcze w czasie okupacji pamiętam, jak musiałam wymyślać sobie różne życiorysy, bo musiałam, jak zmieniałam różne nazwiska, musiałam różne życiorysy wymyślać, zawsze wymyślałam jakiegoś brata, który był w Londynie. Tak, że nie jest dobrze być jedynakiem. Pani jest jedynaczką też? M.C.-T.: Ja wiem, czy niedobrze? To zależy. M.Z.: Ale nie zna się tego uczucia, jak to jest mieć siostrę czy brata, czegoś człowiek jest pozbawiony. M.C.-T.: Na pewno, ale z drugiej strony się ma całą troskę i uwagę tylko dla siebie. To też jest miłe. M.Z.: Ja nie wiem, czy taką miałam troskę. Dosyć samotnie spędzałam tamten czas. Jakoś nie było takich wspólnych wyjazdów, wspólnych wyjść na miasto, żeby coś zobaczyć, żeby, zobaczyć, jakiś wspólnych wycieczek niedzielnych, co organizują różne rodziny, tego nie było właśnie. No obiad u dziadków był w niedzielę, to zabijało jakoś możliwości. Jakiś gdzieś, jakiś pamiętam jeden wyjazd, w nieznane pociągiem, na jakąś jedną wycieczkę. Ale ja na przykład słabo znam Kraków, bo nigdy rodzice nie chodzili, nic mi nie pokazywali. Może raz w jakimś muzeum byliśmy, mało takich wspólnych wyjść. M.C.-T.: No właśnie, bo ja się chciałam zapytać, czy pani by mogła opowiedzieć, jak pani zapamiętała Kraków sprzed wojny. Miasto, jakie to było miasto. M.Z.: No ja pamiętam tylko swoją dzielnicę, najlepiej pamiętam okolice Krasińskiego, Oleandry, tam Błonia itd, bo tam się w tym kręciłam najwięcej. Czy tam Ogród Jordanowski czy Błonia, gdzie jeździłam na rowerze. Zresztą rower dostałam późno, bo gdzieś wśród znajomych był jakiś wypadek, jakiś syn, czy miał wypadek rowerowy, to przez to długo tego roweru nie dostawałam, bo się bali. Ale dostałam w końcu, no i to tyle pamiętam tylko. A jeśli chodzi o Kazimierz, to pamiętam z takiego przeżycia, które miałam na początku wojny. Najwięcej pamiętam ten Kazimierz, bo ja miałam taką dziewczynę, która mi dawała korepetycje, ona mieszkała na Kazim ona nie mieszkała na Kazimierzu tez, ale miała tam siostrę, w każdym razie ona przyszła do mnie pewnego dnia, na początku okupacji, i zaproponowała, żebyśmy się przeszły, już wtedy były opaski, i myśmy się przeszły, i kiedy byłyśmy gdzieś na ulicy właśnie Dietla, już w pobliżu Sebastiana, zagarnęli nas niemieccy żandarmi, i kazali wejść do getta, na Kazimierz, i wtedy cały Kazimierz został otoczony. Wszystkie domy, wszystkie mieszkania wtedy plądrowali, dużo ludzi zabili. Plądrowali, kradli itd. I ja nie wróciłam na noc do domu, tylko właśnie dotarłyśmy do jej siostry, która mieszkała na Kazimierzu, tam nas przenocowali. I tam też byli Niemcy, przyszli. No ale na\n16 16 szczęście były telefony, tak ze się, zadzwoniłam do matki, gdzie jestem. Wypuszczono nas dopiero na drugi dzień. Przestano już otaczać tą dzielnicę. I to najwięcej pamiętam Kazimierz z tego przejścia wojennego już. A tak, to specjalnie nie chodziłam tam wcześniej. Przed wojną. No chodziłam do Parku Krakowskiego, tam chodziłam na pływalnię, i tam na rower, i tam z tym Jurkiem się spotykałam, z jego kolegami. Chodziłam do YMKI, gdzie się uczyłam pływać, to ze szkołąśmy chodziły do YMKI, nauczyłam się tam pływać. No do teatru, to były moje wyjścia wszystkie. Właściwie pamiętam tą swoją dzielnicę tylko. M.C.-T.: A nie miała pani nigdy takich ciągot, żeby się zaangażować w jakąś organizację młodzieżową, coś takiego? M.Z.: Nie, w ogóle z tym nie miałam styczności żadnej. M.C.-T.: Ani harcerstwo, ani nic? M.Z.: O, do harcerstwa należałam dwa dni chyba. Poszłam raz na zbiórkę i strasznie mi się nie podobało. Poszłam na pierwszą zbiórkę, i trzeba było ten rygor, mi się nie podobał, w ogóle mi to nie odpowiadało. I więcej nie poszłam. Nie jeździłam nigdy na kolonie żadne, bo rodzice bali mnie się wysyłać. Wyjeżdżałam tylko, nasza klasa, nasza szkoła miała w Harbutowicahc koło Lanckorony, w Harbutowicach miała taki ośrodek letni, gdzie każda klasa spędzała w ciągu roku szkolnego trzy tygodnie, w okresie wiosennym przeważnie. To wtedy z klasa wyjeżdżałam, to było jedyne takie wyjazdy, kiedy mi wolno było wyjechać z kimś, ze tak powiem, nie z rodzicami, nie z mamą. No i to miło wspominam, te wyjazdy, i tuz przed wojną wyjechałam na Bukowinę, taki był instruktorski narciarski kurs. Znaczy ja wtedy już dobrze jeździłam na nartach i to ze szkoła wyjechałam na taki kurs instruktorski. I to już było przed wojną, przedostatnia zima przed wojną chyba, bo ostatnią zimę to ja przechorowałam, przed wojną miałam zapalenie płuc, przerwałam wtedy szkołę i spędziła w Zakopanem cały ten okres, nawet zaczęłam chodzić do szkoły, ale ta szkoła mi się nie podobała, tak, że straciłam ten rok. M.C.-T.: A chciałam zapytać czy może pani coś powiedzieć o rodziców poglądach politycznych, czy oni jakieś prezentowali? M.Z.: Pojęcia nie mam. M.C.-T.: Nie rozmawiało się w domu na takie tematy? M.Z.: Jakoś nie, może rozmawiali, ale nie wiem, ja w ogóle nie pamiętam czegoś takiego. W ogóle. M.C.-T.: A gazety jakie się czytało? M.Z.: IKaCa. Ilustrowany Kurier, IKaCa się czytało. M.C.-T.: No to faktycznie tak neutralnie.\n17 17 M.Z.: Nie, o żadnych organizacjach, o żadnych politycznych nie mam pojęcia. Nie wiem w ogóle jak się odnosili od przewrotu majowego, w każdym razie ja byłam wychowana w kulcie Piłsudskiego. Szkoła nas wychowywała w kulcie Piłsudskiego i w domu też, mogę powiedzieć. Tak, ze jak Piłsudski umarł, jak był jego pogrzeb, to bank mojego ojca był na rogu rynku i jak się ta ulica nazywa? W każdym razie przechodził tamtędy pogrzeb, i pamiętam, że ojciec nas zabrał do siebie do banku, tam takie wysokie te okna były parterowe i tam na tych oknach jeszcze krzesła postawione, tam myśmy siedziały i tam myśmy obserwowały pogrzeb Piłsudskiego. A w szkole była sześciotygodniowa żałoba, wszyscy chodzili w opaskach przez 6 tygodni. To to pamiętam, jeśli chodzi o politykę. A żadnych innych poglądów nie pamiętam. W każdym razie ojciec był w wojsku polskim, więc, walczył z bolszewikami, więc rodzice się czuli Polakami. Bo myśmy zawsze wypełniali, jak były jakieś ankiety, myśmy wypełniali: narodowość polska, wyznanie mojżeszowe. W ten sposób. Czuli się Polakami po prostu. Ja się też czuję Polką pochodzenia żydowskiego. Przepraszam, czy pani jest Żydówką? M.C.-T.: Nie. M.Z.: Przepraszam, że pytam. M.C.-T.: Nie, przecież to nic. M.Z.: No nic nie poradzę, tak się czuję. M.C.-T.: Nie ma w tym nic złego. M.Z.: No miałam bardzo mały związek z żydostwem, ja pamiętam, że bardzo długo, bardzo długo byłam pewna, ponieważ moje życie się toczyło między Krakowem a Zakopanem, to byłam pewna, że w Krakowie mieszkają katolicy, a w Zakopanem Żydzi. Długo tak myślałam. Bo tak nie odróżniałam tego specjalnie. W ogóle nie byłam wychowywana w żadnej religii. To znaczy, jak byłam całkiem małą to jakiś tam wierszyk taki do Boga, coś tam mówiłam, pamiętam. Jakąś taka modlitwę neutralną. Już jej nie pamiętam, ale coś tam mówiłam. Ale to było na początku, a potem, potem żadnych nacisków nie było. Nie. Wyrosłam na agnostyka. M.C.-T.: Ale w szkole była religia, prawda? M.Z.: W szkole to tak wyglądało: była religia, ja zawsze miałam do czynienia z księdzem, który mi się pytał, dlaczego ja nie przychodzę na religię, zawsze tak było. Nawet w Zakopanem jak krótko chodziłam do tej szkoły to też pamiętam, ze mnie ksiądz zaczepił i spytał, dlaczego nie przyszłam na religię. Ale przychodził rabi, który uczył nas religii, to znaczy na lekcję religii katolickiej wychodziłyśmy z klasy. I ja pamiętam z taką koleżanka Mią Karmel zawsze bawiłyśmy się wtedy gdzieś na korytarzu, w bufecie, w tej szkole. A jak\n18 18 przychodził, przychodził taki, chyba się nazywał Szmelkes, rabin Szmelkes przychodził i niczego nas nie zdołał nauczyć. Znaczy uczył nas jakiś hebrajskich liter, nas uczył, i uczył nas historii Żydów, ale mnie niczego nie nauczył, absolutnie. No i tam jak pytał uczennice, to je bardzo przyciskał. Wołał do siebie każdą, tak obejmował i przyciskał. Ale wtedy sobie człowiek nie zdawał sprawy z tego, co to jest, naturalnie. No i to tak było, bo musiał być stopień z religii na świadectwie. Tak było przed wojną, musiał być stopień z religii na świadectwie. Wobec tego, miałyśmy. M.C.-T.: Ale to było w gimnazjum? M.Z.: Tak. M.C.-T.: A w tej drugiej szkole powszechnej? M.Z.: A w tamtej to musiało też coś takiego być, ale nie pamiętam. Musiało też coś takiego być. Ale w ogóle nie pamiętam. M.C.-T.: A zetknęła się pani przed wojna z jakimiś antysemickimi sprawami? M.Z.: Przed wojną? Nie pamiętam. Pamiętam taką scenę, tylko pamiętam taką scenę ze szkoły, jak pytano każdą uczennicę, w gimnazjum, pamiętam jak pytano uczennice, czym zajmuje się jej ojciec, na lekcji wychowawczej. Nie wiem, po co to było wtedy. I wtedy Mia Karmel powiedziała, że jej ojciec jest bezrobotny. Pamiętam, że cała klasa wybuchnęła śmiechem, i ja też. Bo to było strasznie śmieszne, że Żyd jest bezrobotny. Bo Żyd nie był bezrobotny, Żyd handlował, to nie było tak, żeby Żyd był bezrobotny. Nie do wyobrażenia. M.C.-T.: A on był. M.Z.: A on był. Pamiętam, ze mnie tak samo to śmieszyło, jak pozostałe koleżanki. Pamiętam, żeśmy pękały ze śmiechu. Ale nie, w ogóle się nie zetknęłam przed wojna z antysemityzmem. Dopiero bardzo się zetknęłam po wojnie. Było tak przykre, że wywołało u mnie kompleks właśnie. Bo właśnie po wojnie przepłynęłam Wisłę i się dostałam na Grochów, bo ja miałam w czasie okupacji ukończony kurs sanitarny. Myślałam, że ponieważ nic nie mam, jestem goła i nic nie mam po tym przepłynięciu, ani nikogo, ani nic, rodzice w obozie, więc może pójdę do wojska. Poszłam, znalazłam szpital wojskowy, weszłam do tego szpitala, miałam ze sobą swoją kenkartę, która była fałszywą kenkartą. I pamiętam był taki lekarz i zaczęłam mu mówić, że chciałabym, czy mógłby mnie przyjąć w charakterze sanitariuszki. Jak się pani nazywa? Ja mówię: mogę panu pokazać kenkartę, nazywam się tak i tak, ale to jest nieprawdziwa kenkarta, bo jestem Żydówką. O, Żydów to nam tu nie potrzeba. I od tego czasu wiedziałam, że nie mogę się do tego przyznawać. M.C.-T.: A w którym to było roku?\n19 19 M.Z.: To było po powstaniu. W wojsku polskim. Oficer wojska. I to mnie oduczyło, i dlatego się w dalszym ciągu ukrywałam przez wiele lat, dopiero niedawno się otworzyłam. Moi rodzice się ukrywali też. Przeżyli obóz właśnie na polskich papierach. Moi rodzice się przechrzcili po wojnie. Ja nie. Bo ja uważałam to za fałszywe, przyjmować religię, skoro nie będę nigdy wierząca, prawda? Byłoby to nieuczciwe. Więc ja się nie przechrzciłam. Ale moi rodzice byli jakoś wierzący. M.C.-T.: No dobrze. Tape 2 Side A M.Z.: Nie mogę sobie przypomnieć, bo przypomniałam sobie, że przed samą wojną, spędziłam parę, dwa tygodnie byłam w Nowym Sączu u takiej koleżanki. Miałam koleżankę, która się nazywała Irena Treper, mieszkała w Nowym Sączu i ona przyjeżdżała na narty do nas, do Zakopanego, a ja tam do niej zostałam zaproszona, do jej rodziców, oni mieszkali w Nowym Sączu, a jej ojciec był kierownikiem cegielni, która mieściła się w Biegonicach, pod Nowym Sączem, my tam do Starego Sącza, do Biegonic jeździliśmy na rowerach, pamiętam i tam tuż przed wojną ojciec po mnie przyjechał i zabrali mnie do Zakopanego, już, już, już poborowi byli, w pociągach już, już jakieś pijaństwa, jakieś takie niespokojne rzeczy, że nie chciał, żebym sama jechała i przyjechał po mnie. A ostatnie lato przed wojną, znaczy, bo ja już spędziłam właśnie, ostatnie, cały rok prawie spędziłam w Zakopanym, znaczy, w zimie zachorowałam, miałam zapalenie opłucnej, potem pojechałam do Zakopanego i tam już zostałam, potem, jak się lepiej czułam, zaczęłam jeździć spowrotem na nartach, no i potem nastąpiło lato i wtedy pamiętam przyjechał tam młody człowiek, który mi się bardzo podobał, który był z Drohobycza, on tam był z rodzicami i młodszym bratem, a on już był studentem, studentem politechniki i właśnie była, wtedy u nas była Irka Treper i druga taka Irka, zapomniałam jak się na nazwisko nazywała, też z Nowego Sącza, młodsza od niej, a Irka była gdzieś z rok ode mnie młodsza. I pamiętam, że ten chłopak, Marian się nazywał, Marian Horniker, on adorował mnie i, ale chodziliśmy wszędzie we trójkę. Chodziliśmy wszędzie we trójkę, ale tańczyłam dużo z nim, chodziliśmy do Watry, w Zakopanym tańczyliśmy. Ja bardzo dobrze tańczyłam, bo w ogóle od dziecka tańczyłam z wszystkimi gośćmi w pensjonacie. I zawsze mnie wszyscy prosili do tańca. I nawet raz była taka sytuacja, że taki przychodził na obiady prawnik, adwokat, który przychodził tylko na obiady, mieszkał w Zakopanym i on; i ja stałam w takiej jadalni, to było po jakimś obiedzie, czy po kolacji,\n20 20 nastawił patefon na drugiej stronie pokoju i tak zawołał na mnie, no, ale ja nie byłam taka skora, żeby chodzi na takie zawalanie, natomiast stała moja mama i obok mojej mamy stała jakąś jej znajoma w futrze. Ta pani szybko zrzuciła futro i poleciała do niego. On z nią zatańczył naturalnie, bo był grzeczny, po czym znad, nad jej głową na mnie porozumiewawczo. Ale ja nie byłam taka skłonna, żeby lecieć na kiwnięcie. I on bardzo lubiał ze mną tańczyć, no a ten Marian też ze mną tańczył i pamiętam, żeśmy poszli do parku, nasz dom Pogoń znajdował się niedaleko takiego parku w Zakopanem, we trójkę, znaczy my trzy i on, wszyscyśmy poszli razem, one nic nie mówiły, ja z nim rozmawiałam, a one były tylko jako towarzystwo. Ja się nie umiałam ich pozbyć w ogóle wtedy i pamiętam, ze mnie poczęstował pierwszym papierosem w życiu, to był papieros, nazywał się Fis, od tych zawodów narciarskich Fisów, które się odbyły wtedy tej ostatniej zimy w Zakopanym. No i bardzo mis smakował ten papieros i od tego czasu zaczęłam palić. I paliłam wiele lat, na szczęście się odzwyczaiłam. I ja miałam jego jakieś zdjęcie i zapałaliśmy do siebie sympatią, mówił mi jakieś komplementy, pamiętam, pierwszy raz w życiu coś poczułam do chłopca, no, ale więcej go w życiu nie zobaczyłam, nie wiem, czy przeżył wojnę, czy nie przeżył. Pojęcia nie mam. On studiował za granicą, chyba we Włoszech, czy w Anglii, nie wiem dobrze. Gdzieś miał wyjechać, może zdążył wyjechać, może przeżył, nie mam pojęcia. No, ale ja nie miałam odwagi, żeby go szukać, bo ja byłam bierna bardzo tradycyjnie, nie umiałam czynnie jakoś. Potem jego zdjęcie mi zginęło, także nie ma jego zdjęcia, muszę zajrzeć jeszcze. Będę sobie tu wykreślać kolejno. M.C.-T.: Dobrze, proszę bardzo. M.Z.: No przede wszystkim chciałam powiedzieć, że nie powiedziałam bardzo ważnej rzeczy, że ja bardzo dużo chorowałam w dzieciństwie, właśnie na tym pierwszym mieszkaniu jeszcze i przeszłam wszystkie dziecięce choroby, koklusz, dyfterię, szkarlatynę, ospę, odrę i, no i oprócz tego jakiś taki tak zwany fałszywy, fałszywą dyfterię i jakieś zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc, no bardzo ciężko chorowałam, no i złamaną rękę jeszcze miałam też. I był lekarz, który mnie wspaniale leczył, był taki kuzyn, właściwie jego żona była kuzynką mojej babki, tej, która mieszkała w Krakowie. Jak myśmy mieszkali na Dietla, to moi dziadkowie mieszkali na Sarego niedaleko stamtąd, a na Sebastiana właśnie mieszkał ten doktor, Michał Leinkram, Michał się nazywał, tak jak pani zdaje się, i oni mieli dwie córki, to była kuzynka, nie wiem, jak, jak spokrewniona z moja babką, trudno mi dokładnie powiedzieć, jakie to było pokrewieństwo. I on mnie leczył, on był internistą, nie był pediatrą, był internistą, jedyne badanie, jakie robił sam, to badanie moczu. Do, do 16 roku życia żadnych innych badań nie miałam nigdy robionych, szczepień wtedy nie było, wiec musiałam przejść te wszystkie


66-30 Precision Cycle Fluid pod oczy 3 w 1 15 ml | Kosmetyki naturalne - Sklep Organeo\nWyjątkowy fluid pod oczy dla mężczyzn z kompleksem Urban Shield®. Działa przeciwzmarszczkowo, kojąco, zmniejsza opuchliznę i podkrążenie oraz napina nadmiernie obwisłą skórę wokół oczu. Idealny do stosowania codziennie rano i wieczorem lub jako maska.\nOpis: Wyjątkowy fluid pod oczy z kompleksem Urban Shield®. Działa przeciwzmarszczkowo, kojąco, zmniejsza opuchliznę i podkrążenie oraz napina nadmiernie obwisłą skórę wokół oczu. Idealny do stosowania codziennie rano i wieczorem lub jako maska. Szczególnie polecany po intensywnej nocy. Nie zawiera alkoholu.\nKosmetyk certyfikowany przez Ecocert i Cosmebio


O nas | Krzysztof Turzański\nKażdy z nas posiada inne doświadczenia z działalności zawodowej i społecznej.\nŁączy nas jednak dostrzeganie problemów miasta i jego mieszkańców, a także potrzeba zmian na lepsze. Dlatego też od lat współpracujemy organizując w Piekarach Śląskich szereg akcji społecznych, kulturalnych i charytatywnych oraz sprawując funkcje w piekarskim samorządzie.\nW roku 2010 wspólnie założyliśmy komitet wyborczy i wystartowaliśmy w wyborach samorządowych wprowadzając do Rady Miasta 9 radnych. Przez kolejne cztery lata działaliśmy wspólnie w Radzie Miasta w ramach Klubu Radnych Krzysztofa Turzańskiego.\nW roku 2014 wystartowaliśmy ponownie w wyborach samorządowych osiągając sukces. Sława Umińska-Duraj objęła funkcję Prezydenta Miasta. Stanowisko swojego zastępcy powierzyła Krzysztofowi Turzańskiemu. Do Rady Miasta wprowadziliśmy 8 radnych, którzy funkcjonowali w ramach Obywatelskiego Klubu Radnych, któremu przewodniczył radny Łukasz Ściebiorowski. W kadencji 2014-2018 podejmowaliśmy współprace merytoryczną na rzecz piekarskiego samorządu ze wszystkimi radnymi, niezależnie od opcji politycznych i podziałów wyborczych. Nasi radni wraz z grupą pozostałych społeczników, w tym kandydatów z ramienia KWW Sławy Umińskiej-Duraj i Krzysztofa Turzańskiego, angażowali się w różne przedsięwzięcia na rzecz miasta. Mogliśmy liczyć na ich wsparcie, a zwłaszcza, tak potrzebną, obiektywną ocenę podejmowanych przez nas decyzji w działalności samorządowej i zarządzaniu miastem. W tym czasie zgodnie z naszym hasłem wyborczym: Wybierz dobry kierunek dla Piekar Śląskich rozpoczęliśmy i zrealizowaliśmy szereg zmian i inwestycji w mieście, które przyczyniły się do rozwoju miasta.\nSukces wyborczy powtórzyliśmy w wyborach samorządowych 21 października 2018 roku, kiedy to Sława Umińska-Duraj została ponownie wybrana już w I turze na urząd prezydenta miasta, uzyskując 66,45 % poparcia. Funkcję zastępcy prezydenta miasta pełni Krzysztof Turzański.\nW wyborach do Rady Miasta z ramienia KWW Sławy Umińskiej-Duraj uzyskaliśmy 14 mandatów. Kluczem do tak udanego wyniku była realizacja wcześniejszego programu wyborczego, zaangażowanie radnych, wszystkich kandydatów w trakcie kampanii oraz przedstawiony program dalszego rozwoju Piekar Śląskich. Wybrani radni w kadencji 2018-2023 będą działać jak wcześniej w ramach Obywatelskiego Klubu Radnych.\nNaszym celem pozostaje niezmiennie zapewnienie jak najlepszego rozwoju Piekar Śląskich. Dlatego dziękujemy wszystkim mieszkańcom Piekar Śląskich za okazywane wsparcie i wszelkie merytoryczne uwagi i sugestie.\nSŁAWA UMIŃSKA DURAJ - najważniejsze informacje\nSzkoła Podstawowa nr 5 w Piekarach Śląskich\nI Liceum Ogólnokształcące w Piekarach Śląskich\nII Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych w Sosnowcu\nStaż na Uniwersytecie Artois w Douai\nMiędzynarodowa Szkoła Nauk Politycznych Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach - Filia Instytutu Nauk Politycznych w Bordeaux; 3-letnie studnia magisterskie uzupełniające\nDziałalność w stowarzyszeniu Komitet Obywatelski miasta Piekary Śląskie\nStaż w Campus International w Tulonie\nStaż w Trybunale Administracyjnym w Paryżu\nAsystentka dyrektora w Ośrodku Polskiego Komitetu Alliance Francaise przy Uniwersytecie Śląskim w Katowicach\nInspektor w Powiatowym Urzędzie Pracy w Tarnowskich Górach\nDyrektor Biura Poselskiego w Bytomiu\nI kadencja w Radzie Miasta Piekary Śląskie\nUniwersytet Śląski; Komunikacja Perswazyjna: reklama, PR, promocja polityczna - studia podyplomowe\nRozpoczęcie działalności w ramach projektu UMWETU\nI kadencja w Radzie Programowej TVP Katowice\nII kadencja w Radzie Miasta Piekary Śląskie\nII kadencja w Radzie Programowej TVP Katowice\n16 listopada wybory samorządowe - wejście do II tury wyborów na Prezydenta Miasta Piekary Śląskie; najlepszy wynik w mieście w wyborach do Rady Miasta 1001 głosów\n30 listopada wygrana w wyborach na Prezydenta Miasta Piekary Śląskie\n8 grudnia - zaprzysiężenie i objęcie funkcji Prezydenta Miasta Piekary Śląskie\nSprawowanie funkcji Prezydenta Miasta Piekary Śląskie\n21 października ponowna wygrana wyborach na Prezydenta Miasta Piekary Śląskie\nDalsze sprawowanie funkcji Prezydenta Miasta Piekary Śląskie\nKRZYSZTOF TURZAŃSKI - najważniejsze informacje\n50 Harcerska Drużyna Wodna. Prowadził załogę 115 Morskie Anioły – wychowując i wprowadzając młodzież w świat harcerstwa i przygotowując ją do rozpoczęcia przygody z żeglarstwem. Do dziś związany z harcerstwem.\nUniwersytet Śląski w Katowicach, Politologia na Wydziale Nauk Społecznych\nDziennikarz. Stała współpraca z Dziennikiem Zachodnim.\nPierwsza Polska Wyprawa Kajakarstwa Górskiego na Islandię, relacje dla Polskiej Agencji Prasowej, korespondencja dla Dziennika Zachodniego, portalu Onet.pl, Radia Plus oraz tytułów lokalnych.\nEtatowy reporter Dziennika Zachodniego. Autor pierwszych wydań piekarskiego dodatku do Dziennika Zachodniego.\nWłasna działalność gospodarcza. Firma TURKAT zajmuje się przygotowywaniem materiałów promocyjnych, gazetek zakładowych, reklamą i public relations.\nWydawca i redaktor naczelny miesięcznika Przegląd Piekarski.\nW wyborach samorządowych odpowiedzialny za kampanię radnego Mariusza Kurzątkowskiego w Bytomiu. Kampania została przez dziennikarzy uznana za najlepszą i najciekawszą w mieście. Przełożyło się to na jeden z najlepszych wyników wyborczych w mieście. Na zlecenie prowadzący także kampanię wyborczą Prawa i Sprawiedliwości w Piekarach Śląskich.\nTwórca i wydawca Przeglądu Szkolnego VERITA. Niekomercyjna gazeta tworzona przez uczniów ukazywała się na terenie wszystkich szkół średnich w województwie Śląskim. Organizator bezpłatnych warsztatów dziennikarskich dla młodzieży.\nTwórca nagrody „Piekarzanin Roku”. Od tego czasu co roku w imieniu Czytelników Przeglądu Piekarskiego wręcza tę nagrodę osobom aktywnie działającym w mieście.\nAutor bloga poświęconego Piekarom Śląskim – www.piekary.bloog.pl\nZałożyciel telewizji internetowej Piekarska TV. Reportaże, wiadomości, relacje i migawki z imprez odbywających się na terenie miasta, a także autorski program „czarnoNAbiałym”\nPoprowadził grupę dziennikarską w VI Liceum Ogólnokształcącym w ZSO nr 4 w Bytomiu. Zajęcia teoretyczne i praktyczne.\nZorganizował pierwsze wybory Miss Piekar Śląskich, podczas których sprzedawano cegiełki i przeprowadzono aukcję na rzecz dzieciaków z piekarskiej ochronki. Na ich wakacje udało się zebrać ponad 2 tys. zł. Impreza powtarzana jest co roku.\nReporter Telewizji Silesia. Przygotowywał materiały informacyjne z najważniejszych wydarzeń na całym Śląsku.\nWłączył się w zbiórkę rzeczy dla rodzin ubogich z terenu piekarskich slamsów, tzw. „baraków”. Najwięcej uwagi poświęca dzieciakom z rodzin potrzebujących - zafundował między innymi wycieczki na lodowisko.\nJeden z twórców projektu UMWETU, nieformalnego stowarzyszenia osób chcących działać na rzecz szeroko rozumianego rozwoju Piekar Śląskich\nDoradca burmistrza. Urząd Miejski w Tarnowskich Górach.\nKandydat na urząd prezydenta Piekar Śląskich. Twórca społecznej listy kandydatów do Rady Miasta.\nW wyborach samorządowych na Prezydenta Miasta 21 listopada zyskał poparcie niemal 36% głosujących zdobywając ponad 7200 głosów. Z jego listy do Rady Miasta dostało się aż 9 radnych, którzy utworzyli Klub Radnych Krzysztofa Turzańskiego\nPrzewodniczenie w Radzie Miasta klubowi radnych i wypełnianie funkcji radnego.\nUkończył kurs dla kandydatów do Rad Nadzorczych.\npraca w marketingu klubu Piast Gliwice S.A.\nnaczelnik Wydziału Promocji Bytomia i Kontaktów z Mediami\nZdobycie szczytu Kazbek 5035 m.n.p.m. Dyrektor d/s marketingu w Petralana S.A.\nw wyborach samorządowych 16 listopada tworząc wspólnie ze Sławą Umińską-Duraj Komitet Wyborczy Wyborców Krzysztofa Turzańskiego i Sławy Umińskiej-Duraj uzyskał ponownie mandat radnego Rady Miasta Piekary Śląskie. Z ich listy do Rady Miasta dostało się 8 radnych\npo zwycięstwie Sławy Umińskiej-Duraj w wyborach na Prezydenta Miasta Piekary Śląskie startującej ze wspólnego komitetu wyborczego 10 grudnia objął funkcję Zastępcy Prezydenta Miasta Piekar Śląskie i przystępuje do energicznej pracy na rzecz miasta i jego mieszkańców.\nSprawowanie funkcji zastępcy Prezydenta Miasta Piekary Śląskie\n21 października zdobycie mandatu w wyborach do Rady Miasta Piekary Śląskie\nZrzeczenie się przyjęcia mandatu radnego i dalsze sprawowanie funkcji zastępcy prezydenta miasta


Koło podporowe - Forum Fanklubu Niewiadówek (i nie tylko)\nPostautor: t9radek » czwartek, 27 lip 2017, 17:49\nW mojej 126B nie ma koła podporowego/manewrowego. Mam pytanie jaki rodzaj powinienem sobie zamontować? wiem że są różne rodzaje. Jak możecie to podrzucie zdjęcie jak wygląda mocowanie.\nPostautor: t9radek » czwartek, 27 lip 2017, 18:53\nw ramie mam tylko tą część uchwytu. Potrzeuje drugą cześć i oczwywiście koło.\nDSC_3221.jpg (32.44 KiB) Przejrzano 4118 razy\nPostautor: sookinsyn » czwartek, 27 lip 2017, 19:10\nŚruba i druga część do kupienia w niewiadowie. Jakieś groszowe sprawy, sam kupowałem kilka miesięcy temu\nPostautor: t9radek » czwartek, 27 lip 2017, 19:39\nOK, tak myślałem że w Niewiadowie to dostane, ale nie wiem jak wygląda druga część i jakiej średnicy ma być podpora. Wiec jak możesz zrób zdjęcia.\nPostautor: sookinsyn » czwartek, 27 lip 2017, 19:46\nhttp://czesci.niewiadow.pl/katalog/cat/ ... enne/typ/8\nKoło 50mm koszt około 50 zł. Warto dokupić uchwyt manewrowy do koła alko za 2 dychy\nniew_ukp48pc2_1.jpg (22 KiB) Przejrzano 4106 razy\nRe: RE: Re: Koło podporowe\nPostautor: krzysztof_cw » czwartek, 27 lip 2017, 20:57\nsookinsyn pisze: http://czesci.niewiadow.pl/katalog/cat/czesci_zamienne/typ/8\nI zacisk do tego za 13zl chyba że masz.\nPostautor: sookinsyn » czwartek, 27 lip 2017, 22:10\nNo tak. Jeszcze śruba. Też lepiej w Niewiadowie, bo te alko nie dość że za długie to mięciutkie takie, że gwint wytrzymał mi 5 rozkladań koła.\nPostautor: kooba » piątek, 28 lip 2017, 07:48\nZacznij od sprawdzenia zwykłą śrubą czy gwint w tej części przy ramie jest OK. Bo jak nie będzie OK to musisz kupić cały nowy np. taki http://allegro.pl/uchwyt-zaciskowy-obej ... 82830.html\nTylko najpierw sprawdź bo oryginał jest zdecydowanie lepszy.\nPostautor: sookinsyn » piątek, 28 lip 2017, 08:07\nkooba pisze: Zacznij od sprawdzenia zwykłą śrubą czy gwint w tej części przy ramie jest OK. Bo jak nie będzie OK to musisz kupić cały nowy np. taki http://allegro.pl/uchwyt-zaciskowy-obej ... 82830.html\nKuba, przecież to badziewie straszne. Mam to do oddania (dostałem razem z kołem) i nikt tego nie chce. Rafalski też ma dwie i chce się ich pozbyć. Jak ma tą spawaną część to niech idzie w oryginał. Najwyżej wspawa nową nakrętkę\nPostautor: kooba » piątek, 28 lip 2017, 08:56\nPrzecie napisałem, że oryginał jest zdecydowanie lepszy. A poza tym ten uchwyt wcale nie jest badziewny tylko trzeba go porządnie zamontować. Trzeba dać sporą podkładkę (od wewnątrz) i to na całą wysokość dyszla z solidnej blachy. Problemem nie jest uchwyt tylko to, że gnie dyszel przy śrubach bo za cienka blacha, a dźwignia duża.\nPostautor: sookinsyn » piątek, 28 lip 2017, 09:02\nkooba pisze: Problemem nie jest uchwyt tylko to, że gnie dyszel przy śrubach bo za cienka blacha, a dźwignia duża.\nPostautor: RAFALSKI » piątek, 28 lip 2017, 12:25\nt9radek pisze: w ramie mam tylko tą część uchwytu. Potrzeuje drugą cześć i oczwywiście koło.\nOryginalne mocowanie jest najlepsze. Dokup tylko potrzebne elementy - blachę i śrubę dociskową. Jak chłopaki piszą, sprawdź gwint. Jeśli jest zajechany to wymień nakrętkę wybijając starą przecinakiem i młotem i wspawując nową. Polecam dać dłuższą, twardą nakrętkę, żeby śruba łapała więcej zwojów gwintu.\nPostautor: t9radek » piątek, 28 lip 2017, 13:58


Artykuły - Wybierasz się w góry? Sprawdź, kiedy ruszają jesienne przeglądy techniczne w ośrodkach Grupy PKL | Malopolskie.tv - małopolska telewizja regionalna\nW ośrodkach turystycznych należących do Polskich Kolei Linowych wkrótce ruszają jesienne przeglądy techniczne. Dlatego jeśli planujemy wyjazd w góry i chcemy go w pełni wykorzystać, warto wziąć pod uwagę planowane terminy prac konserwacyjnych, podczas których koleje PKL będą stopniowo wyłączane z ruchu pasażerskiego. Już od 18 października rozpocznie się przegląd kolei PKL Kasprowy Wierch.\nOprócz codziennego monitorowania, sprawdzania poprawności funkcjonowania i bezpieczeństwa kolei w ośrodkach należących do Polskich Kolei Linowych, wszystkie obiekty co roku, po zakończonym sezonie letnim oraz zimowym przechodzą dodatkowo prace techniczne związane z przygotowaniem kolei do następnego sezonu. Ich celem jest zapewnienie sprawności urządzeń, bezpieczeństwa oraz komfortu podróżujących turystów, a także pracowników firmy.\n- Dla PKL priorytetem jest bezpieczeństwo osób korzystających z naszych usług. Chcemy, by turyści wjeżdżący kolejami PKL na szczyty gór, mogli podróżować bezpiecznie i cieszyć się pięknymi widokami. Dlatego oprócz kontroli dziennej, podczas której sprawdzamy główne systemy zabezpieczeń, w tym systemy hamulcowe, elektroniczne i mechaniczne, dodatkowo dwa razy w roku - zarówno po sezonie letnim, jak i zimowym - przeprowadzamy prace serwisowe i konserwacyjne, które wiążą się z czasowym przestojem funkcjonowania kolei\n– mówi Marian Szewczyk, dyrektor ds. techniczno - operacyjnych PKL.\nNiezbędnym elementem zakończenia prac serwisowych i konserwacyjnych kolei jest odbiór techniczny i dopuszczenie do użytkowania urządzeń przez Transportowy Dozór Techniczny.\nW tym roku jesienne prace konserwacyjne kolei i urządzeń w ośrodkach Grupy PKL rozpoczną się od ośrodka turystycznego na Kasprowym Wierchu i potrwają od 18 października do 5 listopada. Od 2 do 26 listopada ruszą przeglądy kolei w ośrodku PKL Mosorny Groń. Od 15 do 30 listopada wyłączone z ruchu pasażerskiego będą również koleje w ośrodku PKL Palenica oraz od 15 do 27 listopada w ośrodku PKL Góra Żar.\nPrace serwisowe, przygotowujące koleje i urządzenia w ośrodku PKL Gubałówka na sezon zimowy potrwają od 29 listopada i zakończa się 15 grudnia.\nPrzestój ośrodków turystycznych PKL związany z przeglądami technicznymi zostanie także wykorzystany na przeprowadzenie ćwiczeń ratowniczych realizowanych przez PKL, TOPR, GOPR i Straż Pożarną, podczas których zostaną wykonane szkoleniowe próby ewakuacji pasażerów. Ćwieczenia zaplanowane są na październik oraz listopad i odbędą się we wszystkich ośrodkach Grupy PKL.\nGodziny funkcjonowania ośrodków PKL dostępne są na stronie internetowej. PKL Rekomenduje zakup biletów na wybrany dzień i godzinę z wyprzedzeniem w biletomatach lub w internecie poprzez stronę internetową PKL.\nPolskie Koleje Linowe to firma z 85-letnią tradycją działająca w branży turystycznej, operator kolei linowych w kluczowych lokalizacjach turystycznych w Polsce. Spółka oferuje całoroczny, kompleksowy zakres usług turystyczno-wypoczynkowych oraz posiada własną bazę noclegową i restauracyjną. Grupa PKL prowadzi swoje ośrodki w Tatrach, Beskidach i Pieninach: w Zakopanem na Kasprowym Wierchu, Gubałówce i Butorowym Wierchu, w Krynicy Zdrój na Jaworzynie Krynickiej i Górze Parkowej, w Zawoi na Mosornym Groniu, w Szczawnicy na Palenicy oraz na Górze Żar w Międzybrodziu Żywieckim. Już niebawem także w Solinie. PKL jest jednym z największych pracodawców w regionie zatrudniającym ponad 300 osób. Priorytetem PKL jest zrównoważony rozwój, łączący w sobie poszerzanie oferty turystycznej z jednoczesnym zachowaniem dbałości o środowisko naturalne. Spółka została włączona do grona najbardziej rozpoznawalnych i godnych polecenia marek regionu, które posługują się znakiem „Made in Małopolska” w ramach projektu realizowanego przez województwo małopolskie.\nŹródło: Biuro Prasowe PKL


Oby u was byĹy efekty,ja ÄwiczyĹam 3 miesiace codziennie, - Forum Klanu RG\nOby u was byĹy efekty,ja ÄwiczyĹam 3 miesiace codziennie,\nWysłany: Czw 15:17, 27 Mar 2014 Temat postu: Oby u was byĹy efekty,ja ÄwiczyĹam 3 miesiace codziennie,\nPapatki [link widoczny dla zalogowanych] Ime, to daj Mani buziaka...............!!\nseminka13 [link widoczny dla zalogowanych] To tylko 4-5 dni, wiÄc spokojnie wytrzymamy bez siebie.\nTomasz Pietrzyk Akademia Urody rewelacja byĹam wczoraj ! Pozdrawiam i wszystkiego najlpeszego!!!! no i oczywiĹcie ja 63/176cm... cale 5 dni opalalam sie i kapalam w morzu i mimo, ze pepek nie jest jeszcze calkowicie zagojony, bo czasami jeszcze wyplywa troszke tej wydzielinki,nic mnie nie boli ani nie mam zadnych zmian skornych. Ale tak jak pisaĹam wyĹźej poczekaj jeszcze te 4 miesiÄ\no metodzie wiorkami nic mi zabardzo nie wiadomo,lekarz nic o tym nie wspominal No i u mnie znowu nie. witam . Ja swojÄ\nce temu i naprawdÄ udaĹo mi siÄ do znacznie zredukowaÄ. Jesienna mamo jest u mnie tata wiÄc przejÄ\n..wiÄc aĹź wstyd przyzanaÄ ale nic nie robiÄ i czy bedzie mi sie ona odnawiac non stop?? Jej wlasnie przekazywano tzw nieuleczlnie chorych ludzi ,kiedy juz wyczerpano wszelkie mozliwosci leczenia medycyny akademickiej.Opisuje te przypadki w swojej ksiazce,mozna poczytac i dowiedziec sie wiecej .Ma mnostwo sukcesow dzieki stosowaniu wlasnie tej metody.To nie jest tak,ze glodowka jest panaceum na wszystko i w kazdym stadium ,napewno nie,ale jesli zaczniemy wczesniej profilaktyke to bedziemy mogli sie dlugi czas cieszyc zdrowiem i pelna sprawnoscia czego i Wam zycze.


Spontaniczny wypad | JANELIFESTYLE1\n12:25 Jane 24 komentarzy\nOd ponad miesiąca planuję wpis z bankietu w showroomie oświetleniowym Luminosfera tu , którego tematem przewodnim był pierwszy na świecie kryształowy żyrandol przeznaczony na zewnątrz. Tydzień temu wchodząc na stronę Luminosfery okazało się, że jednak już zostałam "umieszczona" w sieci w związku z tym bankietem i to, aż pojawiłam się na zdjęciach przy kilku artykułach, m.in. tu, tu i tu. U mnie niestety tę relację, trzeba będzie jeszcze chwilę poczekać :(.\nWracając do dzisiejszego wpisu to umieściłam zdjęcia z naszego, spontanicznego wypadu poza miasto, na łono natury. Szkoda, że tylko na dwie 2 godziny, ale przynajmniej zaczerpnęliśmy świeżego powietrza i chociaż na chwile oderwaliśmy się od pracy. A to już, jak dla mnie, duży sukces.\nKilka miesięcy temu wydawało mi się, że będę miała więcej czasu na bloga, ale niestety mam wrażenie, że z każdym dniem mam go jeszcze mniej. I pomimo tego, że śpię po ok 4 godzin dziennie, to jakoś ciągle mi go brakuje. W poprzednim poście tu Karolina tu zadała mi pytanie, o sekret na krótki sen. Karolino, nie wiem czym jest uwarunkowana możliwość funkcjonowania przy takim trybie życia, jak mój. Sięgając pamięcią wstecz to już w podstawówce baardzo często zdarzało mi się do 3-4 nad ranem czytać książki, a na 8 wstawać do szkoły. Więc może to kwestia przyzwyczajenia organizmu? Nie mam pojęcia. Zwyczajnie nie potrzebuję go więcej. Owszem, od czasu do czasu, zdarza mi się, że przesypiam więcej godzin, ale powiedziałabym, że jest odwrotnie proporcjonalne do większości społeczeństwa. Ja tak często śpię 8h, jak przeciętna osoba 4 godziny. Bardzo duże znaczenie ma jednak czas o której wstaję, jeżeli jest to powiedzmy 3 w nocy, to wtedy wstaje mi się baaaaaaaaaardzo ciężko, ale jeżeli już piata, to wtedy czuję, się wyspana :).\nA wracając do braku czasu, to często zastanawiam się, czy kiedyś dojrzeję do tego, że będę potrafiła podzielić się swoimi obowiązkami z innymi. Niestety do tej pory zauważyłam, że raczej wyszukuję nowe, a nie dzielę się swoimi. A jak to jest u Was?\nZostawiam Was ze zdjęciami, a ja wracam do realnego świata:)\nbokserka – Mango\nkoturny – Tommy Hilfiger\nspodenki – Promod\nlifestyle , moda , wypad za miasto\nGosia i Mariusz 27 lipca 2014 22:29\nCiężka sprawa Jane. Ja jednak potrzebuję ok 7h snu; nie potrafiłem całkowicie rozstać się z domem na rzecz pracy-a żyłowanie godzin na taksówce omal nie doprowadziło nas do rozwodu i położeniem wszelkich relacji małżeńskich które z trudem odtwarzamy. No; ale z drugiej strony-jeżeli to Cię pocieszy-mam co prawda więcej czasu na życie osobiste;ale i nie mam Infiniti w garażu bo mnie zwyczajnie na niego nie stać ;-); czyli-więcej czasu dla siebie;ale mniej w portfelu. Inna sprawa;że na taksie i tak nie można zrobić majątku..\nJane 28 lipca 2014 14:08\nJa, na szczęście, nie muszę całkowicie rozstawiać się z domem na rzecz pracy, bo nawet jak nie jestem w domu (mieszkaniu) to mam zazwyczaj przy sobie męża i pomijając te kilka miesięcy "szkoły" dziecko. I tak naprawdę to oboje się odnajdujemy w takim stylu życia, i zauważyłam, że synek również coraz częściej mówi pracy. Nie wiem, jaki to będzie miało dla niego skutek, ale na razie jakoś dajemy radę. Trwa to już 15 lat:) Od jakiegoś czasu zrezygnowaliśmy tylko z intensywnej pracy w soboty i niedziele i w miarę możliwości staramy się je spędzać w domu, natomiast jeżeli gdzieś wychodzimy to też raczej rekreacyjnie. I jak już wielokrotnie pisałam praca to moja pasja, ja nawet jak śpię to myślę o pracy, mogę o niej gadać cały czas. Nie przykładam wagi do rzeczy materialnych, są bo są, nie są dla mnie celem. Wam natomiast życzę powodzenia w życiu osobistym i żebyście jak najszybciej odbudowali swoje relacje, bo nie kasa jest najważniejsza. Mam też nadzieję, że wkrótce się spotkamy to wtedy porozmawiamy dłużej :)\nRasz 28 lipca 2014 00:04\nha ja tez śpię bardzo mało ale wstaje mi sie zawsze ciężko hihih- fajny letni wypadowy zestaw <3\nJane 28 lipca 2014 14:12\nJa jak mam wstać o 3 to wtedy też mam problem i dwa budziki :) Zegar i alarm w telefonie, a w zasadzie 4 alarmy w odstępie 5 minut, bo zdarzyło mi się 2 razy zaspać i wstaliśmy o piątej zamiast o trzeciej. Stąd ta zapobiegliwość w ilości alarmów :)\nMarcela 28 lipca 2014 00:33\npięknie wyglądasz! na prawdkę wspaniale!\nJolanta Strażyc 28 lipca 2014 11:00\nO, ja to lubię sobie pospać, po czterech godzinach snu jestem nieprzytomna :) Fajna wycieczka i fajny zestaw. Koturny chętnie zobaczyłabym w mojej szafie :)\nJane 28 lipca 2014 14:14\nChętnie oddam ;-) Pozdrawiam.\nAneta Kowalska 29 lipca 2014 00:24\ntakie wypady są najlepsze!!!\npozdr i zapraszam na nowe kąty www.swiatkarinki.pl\nJane 3 sierpnia 2014 14:04\nMasz rację. Zaglądam do Was często :)\nTARA 29 lipca 2014 08:53\nUmarłabym przy tak małej ilości snu. Ale jeśli Ty się czujesz dobrze, to znaczy że jest ok:)\nZestaw idealny na taką wycieczkę!\nJane 3 sierpnia 2014 14:06\nJa jeszcze daję radę, ale pewnie z każdym rakiem będzie coraz trudniej..., więc powoli próbuję dzielić się obowiązkami. Niestety na razie z wielkim trudem, heheh\ndaggistr 30 lipca 2014 02:27\nspontany najlepsze <3 wiem coś o ciągłym niedoczasie , fakt kiedys było z tym lepiej , im człowiek młodszy tym więcej zniesie hehe\nJane 3 sierpnia 2014 14:03\nTo witaj w klubie, bo ja wiecznie żyję w niedoczasie :) Ja na razie staram się nie dawać upływowi czasu, ale masz rację kiedyś było łatwiej ;)\nMonisia 31 lipca 2014 07:17\nja bym nie dała rady funkcjonować przy 4 godzinach snu :)ale każdy potrzebuje jego różnej ilości:)) fajnie, ze udaje Ci się czasami wymknąć na trochę i odpocząć :)) fajna, prosta i wygodna stylizacja :)\nJane 3 sierpnia 2014 14:02\nJa jakoś daję radę, ale w sumie to od kiedy pamiętam, zawsze spałam mało, więc pewnie to kwestia przyzwyczajenia organizmu. A poza tym tyle jest jest ciekawych rzeczy, więc szkoda mi czasu na sen, no chyba, że już nie daję rady, to wtedy muszę odespać. A z odpoczynkiem to masz rację, czasami wystarczy nawet godzinny wypad na świeże powietrze i wracam wypoczęta.\nOla Wiecha 2 sierpnia 2014 16:29\nJa niestey za mało śpię i jest mi z tym źle.\nZanim zaczęłam prowadzić bloga chodziłam spać o 23, wstawał wcześnie, bo nie lubię spać długo, teraz nie wiem jak to się stało i jak to możliwe, ale chodze spać o 2 w nocy, czasem o 3 o zgrozo! A wnocy jeszcze Natalka do mnie przychodzi do łózka, rano nie potrafię wstać, to wszystko przez blogi, które uwielbiam;)\nWygladasz wkacyjnie, idelnie na taka pogodę!\nJane 3 sierpnia 2014 13:57\nJa jakoś daje radę. Zazwyczaj też siedzę do 2,, 3 w nocy, a czasami nawet dłużej. Nic na to nie poradzę, ale w nocy dużo lepiej mi się pracuje (brak ciągłych telefonów :)). Oj, z tymi blogami to masz racje, tez się w nie wciągnęłam i odkrywam coraz to nowe. Ostatnio w czasie jazdy zamiast czytać książki, często czytam blogi. Chociaż ostatni postanowiłam sobie, że będę pracować podczas jazdy, zazwyczaj jest to min. 4 godziny dziennie, a zdarza się ok. 10, więc może dzięki temu będę miała więcej czasu na inne rzeczy.\nMy, jak na razie śpimy z synkiem, ale tak rzadko jesteśmy razem, że to w pewien sposób rekompensuje nam rozłąkę. On jest taki słodki jak śpi :), bo w ciągu dnia to różnie bywa....\nAgnieszka Laviolettee 5 sierpnia 2014 00:14\nmyslalam, ze tylko my z mezem sypiamy tak krotko, ale widze jest nas wiecej :) pozdrawiam wakacyjnie! ach , zeby doba mogla trwac choc z pare godzin dluzej, tych kilku brakujacych godzin.... :)\nJane 12 sierpnia 2014 13:08\nNo, niestety my też:) Oj, masz rację z tą dobą, tylko wtedy tez pewnie by nam brakowało...\nJohn Setrodipo 10 sierpnia 2014 08:44\nKrólowa Karo 13 sierpnia 2014 02:50\na ja mam wrażenie, że ciągle nie mogę odespać nocnego wstawania do juniora... Z bólem podnoszę się o 6-7... chyba muszę zacząć trenować to spanie, bo na wszystko czasu brakuje :)\nLívia Barta 14 sierpnia 2014 11:34\nKarolina Antosik 17 sierpnia 2014 14:21\nCoś wiem o tak krótkim przesypianiu nocek. Już od czasów szkolnych niewielka ilość snu starczała mi aby normalnie funkcjonować ( bez odsypiania po kątach). Zawsze szkoda mi było czasu na sen skoro tyle rzeczy było do zrobienia. Niestety z wiekiem takie niedosypianie bardziej się odpokutowuje.\nTwoja nowa obserwatorka :-)


Marta Lempart nagrodzona. Część osób czuje się zawiedziona - WP Kobieta\nstrajk kobietprotesty kobiet w polsce\nMarta LempartŹródło: Getty Images, fot: Omar Marques\nMarta Lempart znana jest ze swojej charyzmy i ciętego języka. Zasłynęła m.in. z przemówienia przed siedzibą PiS na Nowogrodzkiej, podczas którego nie zawahała się użyć słów: "Dorośnijcie pajace!". Po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego delegalizującego dotychczas obowiązujące przepisy dopuszczające aborcję ze względu na wady medyczne płodu, 22 października 2020 roku, to właśnie Marta Lempart stanęła na czele Ogólnopolskiego Strajku Kobiet oraz Międzynarodowego Strajku Kobiet.\nWłaśnie za wszelkie dokonania dla Strajku Kobiet Marta Lempart otrzymała od kapituły "Wysokich Obcasów" tytuł Superbohaterki "Wysokich Obcasów" 2020.\n"Poszły za nią setki tysięcy Polek i Polaków. Wspólnie zrobiliśmy rewolucję - krzyknęliśmy głośno "nie" - albo jak ona pewnie woli "wypie*dalaj" - łamaniu praw człowieka, nienawiści, przemocy, korupcji, populizmom, nacjonalizmom i zwykłej głupocie" - możemy przeczytać w poście na instagramowym koncie "Wysokich Obcasów".\nI choć postać Marty Lempart jest dość kontrowersyjna, nie można odebrać jej waleczności o prawa kobiet w Polsce oraz wielkiej woli do zmian.\nZ przyznaniem aktywistce tytułu nie zgadzają się jednak wszyscy, a część czuje się zawiedziona wyborem władz "Wysokich Obcasów":\n"A jednak były lepsze kandydatki. Marta Lempart zmarnowała potencjał protestów, a zakończyła dziwnymi akcjami atakującymi Lewicę" - uważa jedna z komentujących.\n"Nie wykorzystała pani Marta naszego potencjału, a jedynie nas, kobiety, aby się chyba rozreklamować. Myślę, że czas, w którym wierzyliśmy, że pani Marta chce czegoś dla wszystkich kobiet, to już minął. Ja straciłam zaufanie" - dodaje inna.\nMimo wszystko zdecydowanie więcej osób wyraziło aprobatę dla nagrody dla Marty Lempart, zostawiając pod postem symboliczne serduszka, kciuki czy inne emotikony.\nA wy co myślicie o przyznaniu tytułu Marcie Lempart?\nZobacz: Strajk Kobiet w Warszawie. Marta Lempart krytykuje działania policji. Dostało się Jarosławowi Kaczyńskiemu


Ogłoszenia Firmy - Usługi Agencje nieruchomosci GREATER LONDON\nDodatkowa treść - strona:dblok1 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nDodatkowa treść - strona:lblok1 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nDodatkowa treść - strona:lblok2 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nDodatkowa treść - strona:dblok2 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:; ile wierszy:0)\nGREATER LONDON > Firmy - Usługi > Agencje nieruchomosci (32 ogłoszeń)\nMieszkanie od dewelopera nie drogo\nKupując apartament w Krakowie mamy do wyboru różną lokalizacje czy metraż. Mamy możliwość również wybierać pomiędzy lokalami nowymi i używanymi. Jeśli interesują nas nowe mieszkania to zdecydowanie po...\nZakup mieszkania od dewelopera w Kr...\nWybierając apartament w Krakowie mamy do wyboru różną lokalizacje czy metraż. Mamy możliwość również wybierać między lokalami nowymi i używanymi. Jeśli interesują nas dopiero co wybudowane mieszkania ...\nBiura do wynajecia.\t(Mansfield)\nBiuro do wynajęcia w centrum Mansfield, z miejscem parkingowym i atrakcyjna lokalizacja. Jeżeli masz jakiś pomysł na swój Business(salon kosmetyczny etc) / szukasz biura i jesteś zainteresowany/-na wy...\nKupowanie nieruchomości od dewelope...\nZakup nieruchomości w stanie deweloperskim w Krakowie to dobra inwestycja pieniędzy. Mieszkanko jest wtedy w niższej cenie i można je wyposażyć wedle własnych fantazji. Wszelkie wyposażenie kupujemy n...\nZakup nieruchomości w stanie dewelo...\nZakup nieruchomości od dewelopera w Krakowie to dobra inwestycja na przyszłość. Mieszkanko jest wtedy w niższej cenie i jest możliwość je wyposażyć wedle własnych zainteresowań. Wszystko kupujemy nowe...\nWYNAJEM, ZARZĄDZANIE NIERUCHOMOŚCIA...\t(Nottingham, Derby)\nWYNAJMUJEMY I ZARZADZAMY NIERUCHOMOSCIAMI w NOTTINGHAM, DERBY i okolicach. Jesteś właścicielem nieruchomości, która planujesz wynająć, ale nie masz czasu czy możliwości się tym zająć? Oddaj swój l...\nDodatkowa treść - strona:dblok_7 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nKupowanie nieruchomości w stanie de...\nKupno nieruchomości od dewelopera w Krakowie to dobra inwestycja pieniędzy. Mieszkanko jest wtedy w niższej cenie i jest możliwość je wyposażyć wedle własnych zainteresowań. Wszelkie wyposażenie kupuj...\nDom w Krakowie - jak wybrać?\nSwoje mieszkanie w Krakowie? Dlaczego nie? Wybór domu, który będzie spełniał wszelkie nasze oczekiwania na pewno nie jest niczym prostym, lecz możliwym. W tym względzie jednakże bardzo istotnym temate...\nWybierając lokal w Krakowie mamy do wyboru różną lokalizacje czy metraż. Mamy możliwość również wybierać między lokalami nowymi i z rynku wtórnego. Jeśli interesują nas nowe mieszkania to na pewno war...\nNIERUCHOMOŚCI HISZPANIA PORTUGALIA\nZapraszamy do kontaktu w celu zapoznania się z propozycjami zakupu nieruchomości w Hiszpanii. Wykorzystując nasze wieloletnie doświadczenie na rynku nieruchomości w Polsce i za granicą oferujemy usłu...\nMieszkania i Pokoje do Wynajecia/Ku...\t(bradford)\nFoxy's Property Group are a team of qualified professionals, with over a decade of experience in the property industry. Using our extensive network and innovative marketing technologies, we are able t...\nZAINWESTUJ W SWOJĄ PRZYSZŁOŚĆ - KUP MIESZKANIE W POLSCE - WYNAJMIJ- I MOŻE ZAMIESZKAJ PO POWROCIE. ZAŁATWIMY WSZYSTKO ZA CIEBIE. ZAPRASZAMY.\nPOLSKA agencja nieruchomosci PROPER...\t(Hanwell)\nJesli szukaja Panstwo mieszkania do wynajecia lub chcieliby powierzyc nam wynajem swojego mieszkania/lokalu to zapraszamy do nas. Jestesmy na Uxbridge Road, Hanwell, London.\nDodatkowa treść - strona:dblok_14 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nKupno Sprzedaż Najem Nieruchomości ...\nPOMOC W NAJMIE, KUPNIE, SPRZEDAŻY: DOMU, MIESZKANIA, LOKALU UŻYTKOWEGO. Usługi mobilne Kupna Sprzedaży Najmu Nieruchomości: Przyjmę zlecenie: - najem, kupno, sprzedaż: * domu, * mieszkania, * lo...\nMam do zaproponowania profesjonalne Contact Center do wynajęcia. W Naszym Contact Center oferujemy między innymi: działania marketingowe (telesprzedaż, telemarketing), telefoniczne badania rynku, mię...\nPolska agencja mieszkaniowa, wynaje...\nJeśli są Państwo właścicielami nieruchomości w Londynie i planują powierzyć swój dom/mieszkanie komuś, kto profesjonalnie zajmie się wynajmem Państwa nieruchomości, znajdzie lokatorów spełniających Pa...\nprofesjonalne pranie wykladzin\t(londyn)\nAgencja detektywistyczna Poznan\nAgencja detektywistyczna SHADOW – Lukasz Mietła jest licencjonowaną firmą detektywistyczną, działającą zarówno w Polsce jak i za granicą. Posiadam zarówno wieloletnie doświadczenie w branży jak i bard...\nzlota raczka-naprawy,elektryka,hydr...\t(londyn)\nzlota raczka-naprawy,elektryka,hydraulika,prace w domu od a do z\nDodatkowa treść - strona:dblok_21 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nremonty mieszkan,elektryka,hydrauli...\t(londyn)\nInproperty Wyobraź sobie spokój…. Szanowni Państwo, Oferujemy Państwu kompleksową usługę zarządzania nieruchomościami na wynajem w Polsce. • znajdujemy najemcę • administrujemy wynaję...\nprofesjonalne pranie karpetów\t(londyn)\nprofesjonalne pranie karpetów\nBiuro Ksiegowe do wynajecia\t(Londyn)\nWitam, Odstapie pomieszczenie na biuro ksiegowe z 5letnim stazem. Bardzo dobra lokalizacja, atrakcyjna pod wzgledem pozyskania klientów, latwy dojazd. Po wiecej informacji prosze o kontakt pod nr tel...\nPolscy doradcy kredytowi - Financia...\t(Cala Anglia)\nChcesz kupic nieruchomosc w UK? Ale... * Nie wiesz jak zaczac proces? * Nie wiesz jakie beda raty kredytu? * Nie znasz biegle jezyka angielskiego? * Boisz sie formalnosci? * Masz niski depozyt? ...\nHISZPANIA nieruchomości- okazja do ...\t(Costa Blanca Alicante)\nNajlepszy czas na inwestycje w nieruchomości w południowej Hiszpanii. Zapraszamy na cudowną Costa Blanca - okolice Alicante. Przejęcie bankowe, ceny nieruchomości niższe o 80%. Polska obsługa, kre...\nAgencja Nieruchomosci\t(Greenford)\nSzukasz mieszaknia lub domu do wynajecia a moze planujesz kupno lub sprzedaz swojego. Pomozemy Ci odnalesc sie na angielskim rynku nieruchomosci. Prowadzimy pelna obsluge w zakresie wynajem/kupno/sp...\nAgencja nieruchomosci z Polska obsl...\t(318 Ruislip Road East)\nAgencja nieruchomosci Linn&Co na Greenford-zaprasza. Szukasz mieszkania lub domu do wynajecia a moze chcesz kupic lub sprzedac swoje obecne lokum. Prowadzimy pelna obsuge i pomoc w odnalezieniu sie n...\nMieszkania do wynajecia na Harrow\t(harrow)\nWitamy serdecznie. Agencja Winkworth posiada do wynajęcia I sprzedania ogromna ilosc Domów I Mieszkań od Studio flat do 8 Bedroom Dom. Wieloletnie doświadczenie mila obsługa,pomorze znalesc do wyn...\nDodatkowa treść - strona:dblok5 (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)\nDodatkowa treść - strona:pasek (action:search; zmiana:1; catid:188; MAX:0; ile wierszy:1)


Pociągi wracają na trasę Białystok – Bielsk Podlaski - poranny.pl\nData dodania: 11.08.2017, 11:22 Ostatnia aktualizacja: 11.08.2017, 13:51\nNa trasie Bielsk Podlaski – Białystok – od dziś jeżdżą cztery pary pociągów. Do dziś obowiązywała komunikacja zastępcza. Przejazd pociągiem skróci podróż z 1h 26 min do 56 min.\nPrace obejmą wymianę toru. Nowe urządzenia na przejazdach zwiększą poziom bezpieczeństwa. Poprawiony zostanie stan peronów.\nRuch pociągów na odcinku Bielsk Podlaski – Czeremcha i na linii do Białegostoku zostanie przywrócony 10 listopada br.\nBielsk Podlaski – Czeremcha\n– do wczoraj kursowały 4 pary pociągów na dobę. Od dziś (11 sierpnia) działa tu zastępcza komunikacja autobusowa.\nPrzejazd zajmie 43 min (ok. 5 min dłużej niż pociągiem).\npołaczenie kolejowe białystok bielsk pod\npołaczenie kolejowe białystok czeremcha\nPociąg Białystok Bielsk Podlaski\nPekap 16 sierpnia, 07:54\nTu towarowe mają śmigać. Po to też ten poroniony pomysł z odbudową linii Bielsk-Hajnówka, by do Siemianówki lepsze połączenie było i do portów przeładunkowych. Zapomnijcie o ruchu pasażerskim, bo jest nieopłacalny, więc nawet gdy będą tory, to nikt nie będzie organizował [...]\nwania 12 sierpnia, 21:54\nA Pendolino to będzie jechało 50 km godzinę to za cara parowóz szybciej mknął.\nja 12 sierpnia, 10:47\nMialy byc 2 nowe stacje w orzechowiczach i na nowym miescie gdzie one ????????!!\nAndrzej 11 sierpnia, 22:35\nCzy ktos moze wytlumaczyc dlaczego ostatni pociag z Warszawy do Bialegostoku odjezdza ok 20tej? Za glebokiej komuny byl ostatni pociag chyba o 23. Jak sie ktos za dlugo ukulturalnial w stolicy to mogl wrocic do domu ... Chodzi o jakies koszty PKP? Nie moge tego zrozumiec... Jezeli chodzi o [...]\nEqualizer 11 sierpnia, 19:44\nTen przejazd w Orzechowiczach to tak na prawdę ma iść do kasacji. Stąd też nikt nie będzie tam tego poprawiać. Były konsultacje społeczne odnośnie tej kewstii.


Now showing items 968-987 of 2617\nLogistyka magazynu na przykładzie Wincanton o. Tarnów \nFrączek, Grzegorz (2011-03-11)\nCelem tej pracy jest pokazanie jak ważną rolę w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa odgrywa logistyka. Jak wpływa na obrót towarem poczynając od przyjęcia towaru, poprzez magazynowanie, a kończąc na jego wydaniu. Zostało to ...\nLogistyka zaopatrzenia i produkcji w przedsiębiorstwie produkującym urządzenia fiskalne \nWąchała, Tadeusz (2011-04-14)\nWspółcześnie obserwuje się duże zainteresowanie nowymi rozwiązaniami logistycznymi, wynikającymi z wymagań wzrostu efektywności przepływu dóbr i usług. Producenci, dystrybutorzy czy handlowcy oczekują budowy wydajnych sieci ...\nLojalni klienci wody mineralnej Piwniczanka jako składnik kapitału marki \nŻelazko, Iwona (2010-07-19)\nCelem pracy było pozyskanie informacji na temat lojalności konsumentów wody mineralnej marki „Piwniczanka”. W pracy przyjęto następujące hipotezy: H1: W przypadku osób w wieku 65 lat i więcej powtarzalność nabywania dóbr ...\nLojalność młodych konsumentek wobec luksusowych marek perfum \nBartkowiak, Ewa (2013-01-09)\nCelem niniejszej pracy dyplomowej są rozważania na temat lojalności klientów, a także identyfikacja lojalności młodych konsumentek wobec luksusowych marek perfum. Dla realizacji celów pracy przeprowadzono studia literatury ...\nLosy mniejszości łemkowskiej na obszarze Beskidu Niskiego \nChrzanowska, Anna (2013-09-30)\nBędąca tematem pracy społeczność łemkowska stanowi niewielki procent ogólnej liczby ludności Polski. Pomimo, że Łemkowszczyzna od połowy XIX wieku budziła zainteresowanie u wielu badaczy, to literatura naukowa dotycząca ...\nLPR w systemie partyjnym Polski \nKasprzak, Mateusz (2012-04-27)\nTematem pracy jest początkowo krótki opis polskiego systemu politycznego w latach 1991 - 2001. W dalszej części pracy pokażę: powstanie, funkcjonowanie oraz przyczyny porażki wyborczej Ligii Polskich Rodzin. W pierwszej ...