Relacja wprowadzająca | Życie Zakonne\nHome DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymSynod Biskupów o życiu konsekrowanym (1994 r.)Relacja wprowadzająca Relacja wprowadzająca\nGeorge Basil kard. Hume OSB\n«Relatio ante disceptationem». Życie konsekrowane i jego misja w Kościele i w świecie\n3 października 1994 r. – Rzym, I Kongregacja Synodu\nBogatemu młodzieńcowi, który pytał, co ma czynić, aby zyskać życie wieczne, Jezus zaproponował wybór drogi bardzo radykalnej. Czytamy w Ewangelii św. Marka: «Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł mu: ;Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną!’» (Mk 10, 21).\nIleż razy w dziejach Kościoła pełne miłości spojrzenie Jezusa spoczęło na ludziach przezeń wybranych, zwłaszcza młodych! W przeciwieństwie jednak do młodzieńca opisanego przez ewangelistów wielu z nich poszło za Jezusem, akceptując radykalizm rad ewangelicznych. Na przestrzeni dziejów Kościoła tworzyli wspólnoty, zakony, zgromadzenia, instytuty. Stali się solą i światłem dla całego Ludu Bożego, a dla rodzaju ludzkiego znakiem Bożej miłości. Wielu czcimy dziś jako świętych, widząc w nich wzór do naśladowania w życiu doczesnym i orędowników w wieczności. Patrząc na tę rzeszę osób konsekrowanych, które poprzedziły nas w czasie i które dziś towarzyszą nam w pielgrzymce, możemy zawołać wraz z Maryją: «Wielbi dusza moja Pana, bo wielkie rzeczy uczynił Wszechmocnym Uczynił wielkie rzeczy dla tych, którzy odpowiedzieli Mu wielkodusznym «tak». Uczynił je dla swego świętego ludu.\nUznałem za stosowne rozpocząć moje wystąpienie wprowadzające od przypomnienia postawy Jezusa i Jego Matki Maryi, wzoru wszystkich uczniów. My także, zgromadzeni tutaj, aby rozważać sprawy życia konsekrowanego i jego misji w Kościele i święcie, musimy umieć spojrzeć z miłością jak Jezus i wyrażać wdzięczność jak Maryja. Tylko w ten sposób zdołamy zrozumieć głęboki sens życia konsekrowanego, znajdziemy drogi i sposoby pobudzania jego rozwoju w obecnej sytuacji Kościoła i świata.\nZgromadzenie synodalne w życiu Kościoła\nZwyczajne zgromadzenie ogólne Synodu Biskupów stało się trwałym i ważnym elementem życia Kościoła po Soborze Watykańskim II jako akt wyrażający kolegialną odpowiedzialność biskupów za sprawy całego Kościoła powszechnego, jako sposobność do refleksji i ożywienia pasterskiej posługi w trosce o komunię i żywotność całego Ludu Bożego. Temat obecnego zgromadzenia nawiązuje do dwóch poprzednich: do zgromadzenia z 1987 r., które poświęcone było powołaniu i misji świeckich, oraz z 1990 r., które obradowało nad formacją kapłanów w dzisiejszym świecie.\nOd chwili gdy Ojciec Święty sformułował temat zgromadzenia: De vita consacrata deque eius munere in Ecclesia et in mundo, to jest od 30 grudnia 1991 r., w całym Kościele przystąpiono z zapałem i gorliwością do prac przygotowawczych. Lineamenta, opublikowane 24 listopada 1992 r., stały się bodźcem do refleksji dla Konferencji Episkopatów, a zwłaszcza dla osób konsekrowanych oraz dla ich organizacji krajowych i międzynarodowych. Pojawiły się liczne opracowania tematu, organizowano spotkania i kongresy. Rezultaty tej rozległej konsultacji i wielostronnej refleksji zostały syntetycznie ujęte w Instrumentum laboris, które stanowi punkt odniesienia dla naszego zgromadzenia, a w pewnym sensie także program obrad, wypowiedzi i dyskusji. Przedstawia rozległą panoramę współczesnego życia konsekrowanego, rozpatruje je w kontekście tajemnicy Chrystusa i Kościoła i w dynamice kościelnej komunii, ukazuje jego służebną rolę wobec misji Kościoła w świecie.\nNiniejsza Relatio ante disceptationem ma pomóc Ojcom Synodalnym oraz audytorom w skupieniu refleksji i wypowiedzi wokół głównego tematu, a zwłaszcza wokół tych zagadnień, które winny stać się przedmiotem głębszych rozważań ze względu na cele samego zgromadzenia synodalnego. Odwołujemy się w niej nieustannie do Instrumentum laboris, aby ułatwić konfrontację z tym tekstem oraz refleksję nad poszczególnymi tematami. Relatio jest podzielona na trzy części. Pierwsza określa odpowiedzialność biskupów wobec życia konsekrowanego oraz cele obecnego Synodu. Druga ukazuje niektóre aspekty rzeczywistości życia konsekrowanego w jego jedności i różnorodności. Trzecia omawia szerzej niektóre problemy stojące dziś przed życiem konsekrowanym.\nRola kolegium apostolskiego wobec życia konsekrowanego\nUrząd apostolski a charyzmaty\nMamy obradować na temat życia konsekrowanego jako Synod Biskupów, a więc przede wszystkim jako pasterze zjednoczeni z Papieżem. Rzeczywistość życia konsekrowanego jest naszą sprawą i wchodzi w zakres naszej biskupiej odpowiedzialności. Jesteśmy przecież pasterzami powierzonych nam Kościołów i wszystkich ich członków.\nKościół jest mistycznym Ciałem Chrystusa, co wskazuje na jedność, a zarazem różnorodność jego członków. Jest komunią opartą na sakramentach, posługach i charyzmatach (por. Instrumentum laboris, 67). Posługa i charyzmat biskupi odgrywają wśród nich rolę fundamentalną i pierwszoplanową, ponieważ urzeczywistniają i wyrażają funkcję Chrystusa-Głowy (por. Lumen gentium, 21). Instrumentum laboris ujmuje syntetycznie tę doktrynę w nn. 67 i 75:\n«W tej instytucjonalnej strukturze sakramentalnej apostolski charyzmat urzędu świętych ministrów, zwłaszcza w stopniu najwyższego pontyfikatu i episkopatu, odgrywa rolę wiodącą i specyficzną wobec wszystkich innych charyzmatów. Dlatego władza kościelna, sprawując urząd uświęcania, nauczania i rządzenia, rozpoznaje charyzmaty i określa zasady ich wykorzystania, aby zachować jedność całej wspólnoty. Ta posługa, pełniona w postawie wierności Duchowi, musi być sprawowana na szczeblu powszechnym i lokalnym, z poszanowaniem odrębności każdego charyzmatu i funkcji oraz z troską o ich rozwój» (IL 67 e).\n«W powierzonym sobie Kościele biskup jest widzialnym źródłem i fundamentem jedności w wierze, miłości i apostolstwie ze względu na wyjątkowość daru Ducha, jaki otrzymał. Istota posługi biskupa polega na tym, że doskonali on Lud Boży i przewodzi mu. Ożywiony pasterską miłością, biskup winien być nauczycielem, promotorem i przykładem chrześcijańskiej doskonałości dla świeckich, dla swoich współpracowników — kapłanów i dla osób konsekrowanych przez profesję rad ewangelicznych, zgodnie z ich własnym powołaniem. Aby mógł wypełniać to zadanie, zostaje mu udzielona władza rządzenia zwyczajna, własna i bezpośrednia, którą sprawuje on wprost nad wszystkimi wiernymi wszelkich kategorii w swoim Kościele, szanując należną autonomię instytutów życia konsekrowanego» (IL 75 b).\nTa rola Episkopatu wobec życia konsekrowanego wynika także z eklezjalnego charakteru tego ostatniego. Nie istnieje bowiem życie konsekrowane poza życiem i misją Kościoła. Zostaje ono wzbudzone przez Ducha dla dobra mistycznego Ciała Chrystusa oraz uznane i ustanowione przez legalnych pasterzy jako stan poświęcony Bogu, żyje więc tylko wówczas, gdy jest gałęzią zjednoczoną z pniem, to znaczy gdy uczestniczy w misji powierzonej Kościołowi (por. IL 41 d).\nZadania biskupów wobec życia konsekrowanego\nŻycie konsekrowane jest zatem sprawą, która nas bezpośrednio dotyczy. Na czym jednak polega rola biskupów wobec życia konsekrowanego? Czasowniki użyte w Instrumentum laboris mogą nam wskazać właściwą odpowiedź. Episkopat działający w komunii z papieżem oraz każdy biskup na terenie własnej diecezji powinien uznać, docenić, rozeznać, chronić, promować i koordynować życie konsekrowane.\na) Pierwszy obowiązek biskupa wobec życia konsekrowanego polega na «uznaniu i docenieniu» go.\n«Biskup musi uznać i docenić życie konsekrowane ze względu na to, czym ono jest w Kościele, oraz na wszelkie posługi, jakie oddaje ono w dziedzinie duszpasterstwa. Dzięki temu Kościół partykularny będzie wzrastał — zgodnie ze swą naturą — jako prawdziwa organiczna wspólnota» (IL 75 a).\nNależy cenić życie konsekrowane za to, czym jest, a nie tylko za to, czego dokonuje; za to, czym jest w zamyśle Bożym, a nie tylko za jego ludzkie dzieła; trzeba je cenić ze względu na jego niepowtarzalność i różnorodność, jego blaski i cienie. Życie konsekrowane ma samoistną wartość dla Kościoła i wpływa na jego życie i misję nie tylko poprzez konkretny wkład wnoszony w jego dzieła.\nb) Biskup musi też chronić życie konsekrowane przed zagrożeniami wewnętrznymi i zewnętrznymi, przed odchyleniami i nadużyciami, przed marginalizacją i samoizolacją. Dlatego «zadaniem hierarchii kościelnej jest (…) również mądre kierowanie przez stosowne ustawy praktyką rad ewangelicznych» (Lumen gentium, 45).\nc) Biskup winien także promować życie konsekrowane, czyli stwarzać warunki dla rozwoju różnych jego form, «troszcząc się o zapewnienie instytutom możliwości wzrostu i rozkwitu, zgodnie z duchem założycieli» (Mutuae relationes, 8; Lumen gentium, 45).\nUważam, że obecny Synod powinien głębiej zastanowić się nad znaczeniem życia kontemplacyjnego i rolą, jaką ono odgrywa w Kościele i dla Kościoła. Musimy się zastanowić także nad życiem monastycznym, a zwłaszcza nad jego specyfiką. Ta prastara forma życia konsekrowanego, która przyciąga dziś ludzi młodych, istnieje zarówno w Kościele prawosławnym, jak katolickim.\nd) Biskup powinien także godzić różne charyzmaty i formy działania, dążąc do ich komunii i do wspólnego dobra, zwłaszcza w sferze koordynacji pracy duszpasterskiej, z uwzględnieniem specyficznych celów i ducha poszczególnych instytutów (por. IL 61; 73; 77-78).\ne) Aby wypełniać to zadanie, biskup winien rozeznawać poszczególne charyzmaty pod kątem ich swoistych cech i wierności, nie tylko w momencie ich uznania przez Kościół, ale także w późniejszych fazach ich ewolucji na szczeblu diecezjalnym, podobnie jak czyni to Stolica Apostolska na szczeblu Kościoła powszechnego.\nRola biskupa wobec życia konsekrowanego nie ogranicza się zatem do planowania pracy duszpasterskiej. Biskup jest także pasterzem i stróżem osób konsekrowanych i daru życia konsekrowanego, choć spełnia to zadanie na różne sposoby wobec instytutów na prawie papieskim, diecezjalnym albo posiadających immunitet (IL 81-83). De re nostra agitur! Dar życia konsekrowanego, ofiarowany Kościołowi, został zatem powierzony naszej trosce i pasterskiej miłości. Po szesnastu latach od publikacji Mutuae relationes, jakie są nasze doświadczenia w tej dziedzinie? Co należy ściślej określić i ulepszyć?\nŁaska Synodu i jego cele\nObecne zgromadzenie synodalne stwarza dogodną sposobność do oceny przeszłości, a bardziej jeszcze do przygotowania przyszłości. Wypełniamy tu zadania należące do naszej posługi jedności i promocji życia konsekrowanego. Głównymi uczestnikami zgromadzenia są «przede wszystkim biskupi w jedności z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, jako pasterze wiodący do doskonałej wierności wobec charyzmatu każdego instytutu, wsłuchani w głos Ducha, znający pragnienia i postulaty wyrażane przez Kościół w stosunku do instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszeń życia apostolskiego, spełniający szczególne zadanie pasterskiego rozeznania i kierownictwa. Obok nich obecni są także przedstawiciele przełożonych generalnych» (IL 1 b). Znaczna jest także liczba osób konsekrowanych, uczestniczących w zgromadzeniu w charakterze audytorów i audytorek. Ich udział będzie miał decydujący wpływ na obrady Synodu, był też bardzo ważny w fazie prac przygotowawczych.\nWszystkie osoby konsekrowane śledzą obrady tego zgromadzenia biskupów z głębokim zainteresowaniem, wiążąc z nim wielkie nadzieje i zanosząc pokorne modlitwy. Wiedzą, że Synod jest kolegialnym dziełem biskupów zgromadzonych wokół Ojca Świętego. Radują się z tego, że biskupi — ich pasterze — podejmują refleksję nad życiem konsekrowanym i wysiłek rozeznania, aby znaleźć drogi jego ożywienia. Pragną współpracować w tym dziele, dążąc do jeszcze bardziej radykalnej odnowy i głębszej komunii.\nSynod jest czasem łaski dla całego Ludu Bożego, zwłaszcza dla życia konsekrowanego, w szczególny zaś sposób dla nas tu obecnych, odpowiedzialnych za jego pomyślny przebieg. Kończąc pierwszą część mego wystąpienia pragnę przypomnieć, jakie według mnie powinny być cele i zamierzenia samego Synodu:\na) Winien on przede wszystkim przyczynić się do tego, by cały Kościół, a zwłaszcza jego pasterze zrozumieli, docenili i przyjęli życie konsekrowane w takim kształcie, jakiego pragnął Ojciec i jaki wzbudził Duch, nadając mu wielorakie formy, aby lepiej ukazać najbardziej znamienne cechy życia i misji Chrystusa (por. IL 1 a; 43). Należy sprawić, by ten dar Boga ofiarowany Kościołowi został rozpoznany i należycie doceniony oraz przyjęty z wdzięcznością. Pozwoli to budować coraz głębszą komunię eklezjalną i będzie sprzyjać misji bardziej dynamicznej i owocnej, zdolnej odpowiedzieć u progu trzeciego tysiąclecia na naglącą potrzebę zbawienia.\nb) Obecny Synod winien także umocnić autentyczny charakter teologalny, eklezjalny, apostolski i misyjny życia konsekrowanego przez powrót do źródeł łaski, z których ono wypływa, w konfrontacji z wyzwaniami i oczekiwaniami współczesnego świata. Wymaga to rozeznania wezwań Ducha, jakie kieruje On do Kościoła i do życia konsekrowanego, oraz znalezienia właściwych sposobów wypełniania naszych specyficznych zadań wobec niego. Tylko wówczas życie konsekrowane będzie mogło stawać się coraz bardziej «zaczynem ewangelicznym i ewangelizującym kultury trzeciego tysiąclecia oraz porządek społeczny narodów» (IL 2; por. 95 d).\nc) Promocja autentycznego życia konsekrowanego ułatwi jego wzrost jakościowy i ilościowy. Kościół wszędzie potrzebuje powołań i wspólnot życia konsekrowanego, ponieważ «stanowi ono nieodłączną część jego natury» (IL 67 d).\n«Obrady Synodu (…) stają się doniosłym momentem rozeznania i bodźcem dla życia konsekrowanego i jego przyszłości. Przyszłości, która otwiera się na obecność Boga historii i Ducha Świętego, wiodącego Kościół ku pełni ewangelicznej prawdy i życia» (IL 111 c).\nWielokształtny dar życia konsekrowanego\nPojęcie życia konsekrowanego\n«Synod postawił sobie za cel refleksję nad życiem konsekrowanym w świetle zamysłu Bożego (…), ogarniającą wielkie bogactwo jego historycznych przejawów i dziedzictwa jego świętych» (IL 2 a). Rozumienie sensu samego terminu «życie konsekrowane», a zwłaszcza rzeczywistości, którą oznacza, nie jest bynajmniej oczywiste. Często jest to pojęcie niejasne i pozbawione głębszej treści. W ostatnich latach refleksja nad życiem konsekrowanym stała się łatwiejsza dzięki jego głębszemu włączeniu w życie Kościoła, dzięki kontaktom między zgromadzeniami i konfrontacji między jego różnymi formami, a także dzięki specjalistycznym studiom teologicznym.\nRóżnorodność życia konsekrowanego\nŻycie konsekrowane jawi się przede wszystkim jako zjawisko zróżnicowane i rozległe. Obecność osób konsekrowanych w Kościele, choć liczebnie nieznaczna, ma duże znaczenie jakościowe. W kategoriach statystycznych stanowią one tylko 0,12% członków Kościoła katolickiego (por. IL 8 b).\na) Różnorodność jest wyraźnie widoczna zwłaszcza na tle historycznym:\n«Żywa jest w Kościele pamięć o dziejach życia pustelniczego, mniszego, zakonnego i apostolskiego, jakie zrodziło się najpierw na Wschodzie wraz z poświęceniem się Bogu dziewic chrześcijańskich, a później z powstaniem anachoretyzmu i cenobityzmu (…). W ciągu kolejnych stuleci dzięki twórczemu działaniu Ducha, który odpowiada na potrzeby czasu, powstały także inne formy, takie jak kanonicy regularni, różnego rodzaju instytuty zakonne kontemplacyjne i apostolskie (zakony żebracze, klerycy regularni, zgromadzenia zakonne kleryckie i laickie, instytuty misyjne). W bliższych nam czasach Kościół uznał też życie konsekrowane prowadzone w świecie, rozwijane przez instytuty świeckie. Podobne do nich są stowarzyszenia życia apostolskiego, odznaczające się szczególnym celem apostolskim i misyjnym» (IL 11 c).\nNowe formy życia konsekrowanego nie zastąpiły form dawniejszych, które w większości nadal wzbogacają kościelne wspólnoty, a czasem odradzają się z nowym wigorem (por. IL 13). Nowe formy powstają również dzisiaj.\nb) Także spojrzenie na sytuację aktualną pozwala dostrzec ogromną różnorodność. «Istnieje dziś ok. 1423 żeńskich instytutów zakonnych na prawie papieskim i 1550 na prawie diecezjalnym. Wśród męskich instytutów zakonnych jest ok. 250 na prawie papieskim i 242 na prawie diecezjalnym. Istnieje ok. 165 instytutów świeckich na prawie papieskim lub diecezjalnym, męskich i żeńskich. Liczba stowarzyszeń życia apostolskiego na prawie papieskim wynosi 39. Trzeba do tego dodać wzrastającą liczbę konsekrowanych dziewic, wdów i wdowców, pustelników i pustelniczek oraz innych grup, które zabiegają o kanoniczną aprobatę.\nSynod Biskupów, ze względu na swą naturę, której cechą jest powszechność, nie może stracić z oczu tej bardzo rozległej i złożonej rzeczywistości» (IL 5 e).\nRóżnorakie instytuty i formy nie powielają biernie jednego wzorca. «Każdy instytut i forma życia konsekrowanego wyróżnia się swoistą naturą, misją i charyzmatem» (IL 6 f).\nc) Istnieją też różnice wynikające ze stanu życia. Większość instytutów składa się z konsekrowanych wiernych świeckich, «choć słowo to nie oznacza natury właściwej tym, którzy żyją w świecie» (IL 69 a; por. 8). Konsekrowani wierni duchowni (por. IL 70) stanowią mniejszość. Życie konsekrowane ma w 82,2% charakter świecki, a tylko 17,8% osób konsekrowanych to kapłani i diakoni.\nd) Wielobarwny wizerunek życia konsekrowanego musi uwzględniać podział na mężczyzn i kobiety. Te ostatnie są w większości, stanowią bowiem 72,5% wszystkich osób konsekrowanych (por. IL 8; 12). Wnoszą one właściwą sobie wrażliwość, wartości i sposoby działania (por. IL 20; 88; 101).\ne) Wielość form życia konsekrowanego sprawia, że wiążą się z nimi różne sprawy i problemy. Instrumentum laboris, omawiając zagadnienia związane z niektórymi formami życia konsekrowanego, porządkuje je według następującego podziału: instytuty życia kontemplacyjnego, bracia w instytutach zakonnych laickich i kleryckich, instytuty świeckie, dziewice i wdowy konsekrowane, pustelnicy i pustelniczki, stowarzyszenia życia apostolskiego, nowe wspólnoty (nn. 30-38). Osobne problemy dotyczą innych jeszcze kategorii osób, takich jak kapłani zakonni lub członkowie instytutów świeckich.\nf) Istnieją także różnice wynikające z kontekstu kulturowego, religijnego, społecznego i organizacyjnego, w którym żyją i działają osoby konsekrowane (por. IL 27-29). Niektóre zjawiska, wyzwania i problemy są zatem związane raczej z kontekstem kulturowym i eklezjalnym niż z pierwotnym charyzmatem poszczególnych instytutów. Różnice te ujawniły się w ostatnich latach w Ameryce Łacińskiej i Północnej, w Afryce i Azji, w zachodniej i wschodniej Europie. Te wielkie regionalne tendencje zasługują na szczególną uwagę, także ze względu na ich potencjalne skutki.\ng) Na koniec, życie konsekrowane uczestniczy w posoborowej odnowie całego Kościoła i w gwałtownych przemianach zachodzących we współczesnym świecie (por. IL 14-26). Nie można zatem zrozumieć pewnych procesów i sytuacji w oderwaniu od tego globalnego kontekstu.\nSynod musi zdawać sobie sprawę z tej różnorodności, ale także z tego bogactwa, jakie Duch ofiarował swemu Kościołowi. Nie można się zajmować sprawami dotyczącymi niewielu osób i miejsc, ale konkret i szczegół mogą ujawnić sytuacje i tendencje o doniosłym znaczeniu w danym kontekście kulturowym. Chociaż «liczne są odpowiedzi, które wyrażają pragnienie znalezienia odrębnego sposobu traktowania każdej z form życia konsekrowanego i rozwiązań odpowiadających ich problemom, także lokalnym» (IL 6 e), zgromadzenie synodalne powinno podjąć «szeroki dialog o wszystkich kwestiach o charakterze powszechnym i duszpasterskim (II 6 f).\nTeologia życia konsekrowanego i jego sposób rozumienia samego siebie zmieniały się w ciągu dziejów pod wpływem ogólnej wizji eklezjologicznej oraz różnych doświadczeń i dominujących charyzmatów (por. IL 44). Sobór Watykański II umożliwił powstanie nowych kierunków myślenia, dając początek odnowionej teologii życia konsekrowanego (por. IL 39-40; 47) i stymulując jego odnowę (IL 14-15). Choć jego oddziaływanie nie było jednokierunkowe i jednorodne, «wszyscy oczekują, że Synod zachęci do dalszego podążania drogą otwartą przez Vaticanum II» (IL 15 a).\nPojęciem teologicznym dziś najszerzej stosowanym i uważanym za najbardziej adekwatne dla określenia różnorodności, bogactwa i wewnętrznej jedności życia konsekrowanego jest pojęcie charyzmatu. Termin ten można stosować w sensie ogólnym: «charyzmat życia konsekrowanego» na oznaczenie wszystkich jego form, a także w sensie szczegółowym, na oznaczenie syntezy jednoczącej różne aspekty danego instytutu.\nCharyzmat życia konsekrowanego jako całości\nTermin «charyzmat», stosowany w szerokim i ogólnym sensie, oznacza wszystkie formy życia konsekrowanego, które jako całość składają się na pewien stan lub porządek życia, odrębny od stanu życia świeckich i świętych ministrów (por. IL 67). Może on być przydatny dla oznaczenia pewnych wspólnych cech życia konsekrowanego. W ostatnich latach Magisterium bardzo wyraźnie określiło podstawowe elementy składające się na życie konsekrowane, a także znaczenie i zewnętrzne przejawy jego charakteru profetycznego, którego nie można sprowadzać wyłącznie do sfery społeczno-ekonomicznej i politycznej. Warto tu może przypomnieć niektóre wspólne elementy życia konsekrowanego, na których opiera się jego rozumienie i odnowa: pochodzenie od Ducha Świętego, pójście za Chrystusem, eklezjalność, konsekracja.\nŻycie konsekrowane jako dar Ducha Świętego\nDuch jest początkiem wszystkich darów hierarchicznych i charyzmatycznych (por. IL 41). Charyzmaty życia konsekrowanego są wzbudzane i odnawiane przez Ducha, który troszczy się o Kościół zgodnie z potrzebami danej epoki (por. IL 11; 37; 41; 45-46; 50; 86). «Odnowa całego Ludu Bożego dokonywana przez Ducha przejawia się w ożywianiu form życia już istniejących i wzbudzaniu nowych, odpowiadających potrzebom Kościoła w kolejnych epokach historycznych» (IL 37 a). Ta żywotna zależność między życiem konsekrowanym a Duchem zwraca uwagę na konieczność zachowywania przez osoby konsekrowane bezpośredniej więzi z Duchem oraz na kluczowe znaczenie duchowości — to znaczy otwartości i podatności na Jego oddziaływanie (por. IL 86).\nŻycie konsekrowane jako pójście za Chrystusem\nChrystus stanowi centrum życia konsekrowanego. Pójście za Chrystusem to podstawowe kryterium jego tożsamości (por. IL 40; 43; 48; 68; 111). W porównaniu z innymi formami naśladowania Chrystusa, właściwymi dla każdej formy życia chrześcijańskiego, w życiu konsekrowanym wyraża się ono przez praktykę rad ewangelicznych (por. IL 48; 51). Różnorodność form życia konsekrowanego, a więc także charyzmatów, «zależy od relacji z tajemnicą i misją Chrystusa, którą każdy instytut przeżywa i głosi, zgodnie z naturą właściwą każdej rodzinie, nadającą określony kształt jej duchowości i apostolatowi» (IL 11 d). Rozwijając myśl wyrażoną już przez Piusa XII w encyklice Mystici corporis, Sobór dostrzegł w życiu konsekrowanym obraz różnych aspektów życia Chrystusa (por. Lumen gentium, 46). «Pójście za Chrystusem, przez które uczniowie starają się Go naśladować i w szczególny sposób wprowadzać w życie niektóre Jego słowa, pod działaniem Ducha zaczęło być stopniowo postrzegane jako Ewangelia ukazywana w określonym miejscu i czasie, jako sam Chrystus w majestacie, uobecniony w Kościele przez charyzmaty świętych» (IL 43 d; por. 44).\nEklezjalna natura życia konsekrowanego\nKolejnym kluczowym elementem życia konsekrowanego jest jego natura eklezjalna: «Nie można właściwie pojąć tajemnicy, komunii i misji Kościoła, nie rozumiejąc życia konsekrowanego, podobnie zresztą jak nie można zrozumieć ani przeżywać tego ostatniego, jeśli nie jest ono zakorzenione w tajemnicy, komunii i misji Kościoła» (IL 2 b; por. 39; 41; 46; 67; 111).\nNatura eklezjalna życia konsekrowanego nie wyraża się przede wszystkim przez jego działalność w Kościele, ale jest jego cechą nieodłączną. Powołując się na Lumen gentium 43-44, Instrumentum laboris stwierdza: konsekracja przez profesję rad ewangelicznych, jako stała forma życia, wiąże się w sposób istotny z tajemnicą Kościoła, która inaczej nie mogłaby się w pełni ujawnić ani urzeczywistnić; stanowi zatem nieodłączną część natury Kościoła, chociaż różne formy instytucjonalne zmieniają się z upływem czasu lub nawet zanikają» (IL 67 d).\nTajemnica Kościoła jest tajemnicą świętości i uświęcenia. Kościół pełni misję uświęcania świata. Dar, jakim jest profesja rad ewangelicznych, ma służyć świętości tego, kto dar ten przyjmuje, jak również świętości całego Kościoła: ma zatem uczestniczyć w misji uświęcania, pełnionej przez cały Kościół. Czytamy o tym w Lumen gentium: «Choć więc stan, który opiera się na profesji rad ewangelicznych, nie dotyczy hierarchicznej struktury Kościoła, należy jednak nienaruszalnie do jego życia i świętości» (n. 44). Możemy powiedzieć, że stan rad ewangelicznych sytuuje się i jest zrozumiały przede wszystkim w porządku wewnętrznego życia Kościoła, jego najgłębszej tajemnicy, która polega na komunii z Bogiem, na naśladowaniu Chrystusa pod działaniem Ducha Świętego, a zarazem na odpowiedzi na powołanie do świętości, którą Kościół ma dawać swojemu Panu na mocy doskonałego prawa miłości. Stąd wypływa nieustanne wezwanie do świętości (por. IL 45; 66-67; 96; 110).\nŻycie konsekrowane jako szczególna forma konsekracji\nIstnieją różne formy konsekracji (por. Lumen gentium, 44-45; Perfectae caritatis, 4). Pierwszą i podstawową konsekracją jest chrzest (por. IL 41; 50), zaś jego przedłużeniem są nowe lub szczególne konsekracje, dokonane albo przez sakrament (kapłaństwo, małżeństwo i bierzmowanie), albo przez specjalny obrzęd kościelny, taki jak profesja rad ewangelicznych. W każdej konsekracji, a więc także w konsekracji do życia konsekrowanego, można wyróżnić cztery elementy lub wymiary, wzajemnie się uzupełniające:\n– konsekracja boska, związana z Bożym powołaniem i interwencją, potwierdzoną przez obrzęd kościelny;\n– konsekracja osobista: jest to odpowiedź powołanego, który rozpoznaje dar i go przyjmuje;\n– konsekracja obiektywna: jest to stan życia wynikający z przyjęcia daru;\n– konsekracja funkcjonalna: jest to munus, czyli miejsce, funkcja lub misja życia konsekrowanego w Kościele.\nInstrumentum laboris tak o tym pisze: «Gdy Bóg powołuje, konsekruje i posyła, kształtuje nową osobowość i czyni ją zdolną do realizacji zadania, które chce jej powierzyć. Dar rad ewangelicznych polega w istocie na udziale w szczególnej czystości, ubóstwie i posłuszeństwie Chrystusa, to znaczy na szczególnym upodobnieniu do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego przez przyswojenie sobie Jego sposobu życia i działania» (IL 51 a; por. 50). Każda konsekracja jest upodobnieniem do Chrystusa. Konsekracja do życia konsekrowanego jest upodobnieniem do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego (por. IL 9; 49). Wyraża się ona i urzeczywistnia w praktyce rad ewangelicznych, podjętej na mocy ślubów lub innych świętych więzów (por. IL 51-55), które nakładają radykalne zobowiązania (por. IL 21; 55; 96).\nSzczególny charyzmat każdego instytutu\nAby ukazać różnorodność form życia konsekrowanego i odmienność każdego instytutu, stosuje się termin «charyzmat» w sensie ściśle określonym: oznacza on wówczas określony sposób bycia, określoną misję i duchowość, porządek życia w braterskiej wspólnocie oraz strukturę instytutu, służącą misji Kościoła.\nInstrumentum laboris szeroko posługuje się tą kategorią, wymieniając jej składniki (por. 6; 11; 81), głębiej omawiając jej różne wymiary (por. 41-46), rozpatrując ją w kontekście Kościoła lokalnego (por. 73-77), inkulturacji (por. 94, 102), komunii różnych charyzmatów (por. 40). Uznaje, że pojęcie to stanowi klucz do interpretacji całości życia konsekrowanego (por. 11; 46) i że okazało się niezwykle przydatne w procesie odnowy (por. 23; 34). Dlatego każdy instytut powinien coraz głębiej poznawać istotę swojego charyzmatu (por. 46). Od Synodu oczekuje się nowej refleksji nad życiem konsekrowanym, uwzględniającej jego specyfikę i różnorodność charyzmatyczną» (4 c).\n– zawiera w sobie odniesienie do sprawczego i ożywczego działania Ducha oraz do doświadczenia Chrystusa, uwypuklając jedną z Jego tajemnic lub posług;\n– mówi o szczególnej więzi z Kościołem: eklezjalna natura charyzmatu stanowi fundament komunii i konkretnej posługi (por. IL 2; 14; 46; 56; 68; 72-74; 76-77; 110) i domaga się jego wzrostu w harmonii z Ciałem Mistycznym (por. IL 45; 110-111);\n– oznacza połączenie i syntezę różnych elementów, które wzajemnie na siebie oddziałują: konsekracji, duchowości, misji, życia braterskiego, struktury;\n– domaga się zachowania ciągłości z charyzmatem założyciela: «Jak mówi znany tekst Mutuae relationes, nawiązujący do Evangelica testificatio: ‘Charyzmat założyciela jawi się jako doświadczenie Ducha przekazane uczniom, aby i oni mogli je przeżyć, zachować, pogłębiać i nieustannie rozwijać w harmonii z Ciałem Chrystusa, które ciągle wzrasta’» (IL 45). Tak więc w postawie wierności wobec charyzmatu założyciela trzeba «dokonać syntezy różnych elementów, konsekracji i misji, poprzez wierną realizację prawodawstwa każdego instytutu» (IL 86 e; por. 23; 47; 60-63; 77; 85-86; 97).\nTożsamość życia konsekrowanego w komunii Kościoła\nŻycie konsekrowane z całym swoim wielokształtnym bogactwem może zostać właściwie zrozumiane i przeżyte tylko w kontekście komunii Kościoła. Eklezjologia komunii bardzo dopomogła w analizie wielu zagadnień związanych z tematami dwóch ostatnich zwyczajnych zgromadzeń ogólnych Synodu. Obecnie winna się przyczynić do pogłębionej refleksji nad życiem konsekrowanym w Kościele (por. IL 2).\nŻycie konsekrowane nie tylko powinno harmonijnie współistnieć z całą organiczną komunią Kościoła, ustanawiając więzi szczerej wspólnoty i współpracy z biskupami i innymi instytutami, duchowieństwem świeckim i laikatem (por. IL 73), ale winno być także tej komunii znakiem i siłą napędową. «W Kościele-komunii, będącym obrazem Trójcy, życie konsekrowane jawi się jako widzialne, prorocze wezwanie do komunii, którą cały Kościół winien żyć już teraz, zarazem dążąc do niej jako do ostatecznego celu» (IL 57 a).\nNie brak tu trudności i ograniczeń, ale coraz powszechniejsza jest też świadomość i płynąca z niej wola pełnienia tego zadania, związanego z powołaniem do życia konsekrowanego.\n«Wśród osób konsekrowanych narasta świadomość, że muszą być w Kościele partykularnym budowniczymi komunii, czego wyrazem powinno być zarówno samo znaczenie ich konsekracji w Kościele, jak i świadectwo powszechności ewangelicznego orędzia, przekraczającej wszelkiego rodzaju podziały rasowe, kulturowe, plemienne itp., a także solidarność i gotowość służenia wszystkim, zwłaszcza najuboższym, poprzez którą osoby konsekrowane stają się jak gdyby łącznikiem między Kościołem a środowiskami żyjącymi na marginesie społeczeństwa i często nie objętymi przez zwyczajne duszpasterstwo» (IL 73 e).\nWyzwania wobec życia konsekrowanego\nCelem Synodu jest podjęcie refleksji nad życiem konsekrowanym w świetle zamysłu Bożego, a zarazem rozeznanie wyzwań i oczekiwań współczesnego świata, ze względu na które życie konsekrowane zostało przez Ducha Świętego obdarzone bogactwem łaski i duchowości oraz zdolnością owocnego działania» (IL 2 a).\nWyzwanie stanowi sytuację bardzo doniosłą i zmuszającą do odważnej reakcji — w naszym przypadku reakcji zgodnej z Ewangelią i kierowanej przez Ducha. Tekst Instrumentum laboris wspomina o wielu różnych wyzwaniach. W pierwszej części wymienia wyzwania wobec życia zakonnego, których źródłem jest współczesny świat (por. IL 16-21). Niektóre są związane z określonymi regionami geograficznymi (por. IL 27-29), inne z konkretnymi formami życia konsekrowanego (por. IL 30-38). Czwarta część zwraca uwagę na takie wyzwania, jak odnowa duchowa i apostolska (por. IL 86), powołanie i formacja, (por. IL 89), inkulturacja (por. IL 93), nowa ewangelizacja w różnych okolicznościach (por. IL 95-96).\nNiektóre wyzwania dotyczą bezpośrednio naszej posługi biskupiej wobec życia konsekrowanego. Są także wyzwania skierowane do życia konsekrowanego jako takiego, ale wymagające rozeznania i ukierunkowania przez Synod. Wszystkie są w oczywisty sposób powiązane. Zatrzymam się przy kilku z nich, aby zwrócić na nie uwagę obecnych oraz ukierunkować refleksję, wypowiedzi i dyskusję w czasie obrad Synodu.\nWyzwania wobec naszej posługi biskupiej\nW pierwszej części przypomnieliśmy podstawowe elementy naszej odpowiedzialności wobec życia konsekrowanego. Teraz chciałbym wymienić dwa wyzwania, wyrażając je w formie pytań:\na) Jak należy rozumieć i jak wyjaśniać całemu Ludowi Bożemu sens, miejsce i misję życia konsekrowanego i jego różnorodnych charyzmatów?\nb) Jak znaleźć właściwe drogi i metody działania, by nie tylko rozwijać autentyczne więzi eklezjalne między biskupami i osobami konsekrowanymi, ale także spełnić nasze pasterskie powinności wobec życia konsekrowanego, szanując jego słuszną autonomię i różnorodność charyzmatów?\nNie są to kwestie błahe ani czysto teoretyczne. Wymieńmy dla przykładu kilka z nich, dzieląc je na problemy «pozytywne» i «negatywne».\n– Jak wspólnie z instytutami życia konsekrowanego rozeznawać drogi rozwoju i formy działania, które najlepiej odpowiadają na wyzwania naszych czasów i są zgodne z różnymi charyzmatami?\n– Jak godzić nowe formy apostolstwa z istnieniem dzieł tradycyjnych, nadal potrzebnych (por. IL 97-98)?\n– Jak rozeznawać i wspierać różne inicjatywy, nie tylko na szczeblu diecezjalnym, ale także krajowym, które mają być odpowiedzią na wyzwania powstające na nowych «areopagach misyjnych» (por. Redemptoris missio, 37-38)?\n– Jak umacniać wrodzony profetyzm życia konsekrowanego w łonie Kościołów partykularnych i w sferze kultury, unikając skrajności i przesady (por. IL 8; 15; 57; 64; 71; 73; 77)?\n– Jak i kiedy angażować osoby konsekrowane w pracę ciał doradczych i ustawodawczych?\n– Jak dopomagać kapłanom, członkom instytutów świeckich, a zwłaszcza zgromadzeń zakonnych w łączeniu ich posługi, zgodnej z własnym charyzmatem, z całością duszpasterstwa (por. IL 70; 77)?\n– Jak rozwiązać kwestię udziału braci zakonnych w zarządzaniu instytutami kleryckimi lub mieszanymi (por. IL 32)? Czy nie należy zrewidować pewnych zbyt sztywnych pojęć, biorąc pod uwagę charyzmaty?\n– Jak rozeznawać nowe formy życia konsekrowanego, stosując właściwe kryteria oceny i promocji?\nProblemy «negatywne»: jak postępować\n– wobec przejawów niechęci do udziału w Eucharystii, motywowanej faktem, że przewodniczą jej mężczyźni?\n– kiedy wspólnoty nie mają już przełożonego — ani legalnego, ani efektywnego?\n– kiedy rozwiązuje się wspólnoty, a ich członkowie rozpraszają się, aby mieszkać osobno i prowadzić działalność na własną rękę?\n– kiedy osoby konsekrowane głoszą publicznie poglądy odbiegające od stanowiska biskupów i Papieża?\n– kiedy uczelnie, wydawnictwa, ośrodki charytatywne i duszpasterskie znajdują się w opozycji wobec Magisterium?\nHoryzont jest rozległy, Synod zaś stanowi wyjątkową sposobność do rozeznania praktyki duszpasterskiej, która najlepiej odpowiada potrzebom Kościoła i stworzy jak najlepsze warunki dla rozwoju życia konsekrowanego.\nAutonomia i zależność życia konsekrowanego\nMówiąc o władzy biskupów oraz o ich pasterskiej trosce o życie konsekrowane, Instrumentum laboris używa bardzo ważkich sformułowań, np.: «z szacunkiem dla odrębności każdego charyzmatu i funkcji oraz z troską o ich rozwój» (IL 67 e); «szanując należną autonomię instytutów życia konsekrowanego» (IL 75 b). Episkopat musi bowiem uznawać specyfikę różnych charyzmatów oraz uprawnioną autonomię życia i zarządzania, przysługującą różnym formom życia konsekrowanego. Warto przypomnieć, co mówi na ten temat Instrumentum laboris w n. 81:\n«Na tle charyzmatycznej i instytucjonalnej rzeczywistości Kościoła, którego konstytutywną częścią jest życie konsekrowane, poszczególne instytuty korzystają ze specjalnego daru Ducha Świętego. Kościół uznaje ich słuszną autonomię życia, a zwłaszcza zarządzania, dzięki której mogą one stosować się do własnej dyscypliny oraz zachować nienaruszone własne dziedzictwo charyzmatyczne, to znaczy swoją naturę, cel, ducha i charakter. Zadaniem biskupów lokalnych jest zachowywanie i ochrona tej autonomii, umacnianej także przez władzę rządzenia instytutami, którą ich kapituły i moderatorzy otrzymują od Boga za pośrednictwem posługi Kościoła. Władza kapituł i przełożonych pochodzi od Ducha i sprawowana jest w komunii z hierarchią kościelną, która powołała i uznała instytut.\nAutonomia jest wrodzonym prawem instytutu, jako że stanowi element wewnętrznej struktury samego Kościoła. Źródłem charyzmatu założycielskiego jest bowiem działanie Ducha Świętego. Kościół, nadając charyzmatowi pełną formę eklezjalną, zapewnia mu przetrwanie w pierwotnym kształcie, na fundamencie tych samych konstytucji, prawnie zatwierdzonych, aby wszystko współdziałało dla wspólnego dobra i aby dar Ducha pozostał żywy i nienaruszony.\nAutonomia życia, a zwłaszcza zarządzania, służąca zachowaniu charyzmatu, nie dotyczy tylko wewnętrznego życia instytutu, ale także dzieł apostolskich, inaczej bowiem instytut nie mógłby realizować właściwego sobie celu i ducha. Jest ona ‘uprawniona’, ponieważ określa ją i chroni prawo wspólne i własne. W tym sensie autonomia danego instytutu, prawidłowo rozumiana, stanowi przystosowanie zasady pomocniczości do życia Kościoła, ponieważ wyraża koordynację między prawem wspólnym i prawem własnym w Kościele» (IL 81 a, b, c).\nJednakże autonomia nie sprzeciwia się roli pasterzy, lecz winna z nią harmonijnie współistnieć. Łączy się z właściwie pojętą zależnością od wspólnoty Kościoła.\n«Autonomia nie oznacza niezależności instytutów od władzy hierarchicznej; trzeba zachować zależność jako przejaw pasterskiej troski biskupów, którą otaczają oni instytuty, aby zachowały swą konsekrację, świadectwo i misję w Kościele.\nAutonomia i zależność to dwa wymiary, w których poruszają się wszyscy członkowie i instytucje Kościoła, ale w sposób szczególny instytuty życia konsekrowanego. Wymiary te nie są wobec siebie przeciwstawne, ale powinna między nimi istnieć równowaga, chroniona przez prawa Kościoła i przeżywana w miłości, która stanowi duszę komunii kościelnej» (IL 81 d, e).\n«Istnieją różne rodzaje autonomii i zależności, związane z naturą charyzmatu założycielskiego danego instytutu i stopniem jego rozwoju w życiu Kościoła, a także zależne od tego, czy jest on oparty na prawie diecezjalnym, czy papieskim» (IL 82 a; por. 83).\nBierze stąd początek współpraca między osobami konsekrowanymi a pasterzami, która jest wyrazem i środkiem komunii, wypływa z wzajemnej miłości zakorzenionej w Chrystusie i urzeczywistnia się przez wzajemny szacunek, szczery dialog i poszukiwanie woli Bożej. Dwie podstawowe zasady, które powinny kierować tą relacją, to uznanie i szacunek z jednej strony dla specyficznej misji biskupa jako pasterza Kościoła partykularnego oraz kapłanów jako jego współpracowników, a z drugiej — dla charyzmatycznej tożsamości każdej formy życia konsekrowanego, która wzbogaca sam Kościół partykularny.\nWyzwania dla duchowości\nPierwsze wielkie wyzwanie wobec życia konsekrowanego dotyczy duchowości, bo to ona jest sercem życia konsekrowanego, stanowi jego najważniejszy wkład w życie Kościoła i źródło jego apostolskiego dynamizmu. Duchowość oznacza osobową relację z Chrystusem poprzez naśladowanie Go, pierwszeństwo dane Bogu przez konsekrację, otwarcie na działanie Ducha Świętego. Duchowość wyraża się przez kontemplację, modlitwę, słuchanie słowa Bożego, zjednoczenie z Bogiem, połączenie różnych elementów życia osobistego i wspólnotowego, wierne i radosne przestrzeganie złożonych ślubów.\nDuchowość jest nieodzowna dla życia konsekrowanego, które jest w niej zakorzenione i nie może bez niej istnieć. Nie jest możliwa odnowa bez rozbudzenia autentycznej duchowości. Nieodwołalny wybór określonej drogi życiowej, który wydaje się tak trudny dla ludzi żyjących w niestałych i konsumistycznych społeczeństwach, autentyczna wierność ślubom i radykalnym wymogom Ewangelii — wszystko to jest możliwe tylko w klimacie silnej i zdrowej duchowości. Człowiek, który wiąże się ostatecznie z Bogiem w życiu konsekrowanym, nie zawierza ani swemu niestałemu «ja», ani ludzkiej instytucji, ani systemowi społecznemu opartemu na prawach socjologicznych, ale pokłada ufność w Bogu wiernym i spolegliwym. Taka wierność jest wymownym znakiem w niestałym świecie. Twórcza i ofiarna realizacja własnej misji jest możliwa tylko dzięki harmonijnej integracji działalności apostolskiej z konsekracją, rozumianą jako radykalny i nieodwołalny wybór Boga.\nDuchowość w życiu osób konsekrowanych jest potrzebna także innym, którzy w naszym pluralistycznym świecie szukają mistrzów duchowości. To poszukiwanie można dostrzec nie tylko w kulturach związanych z tradycyjnymi religiami, jak na przykład w Azji, ale także na Zachodzie, gdzie duchowość jest nowym «areopagiem» misji (por. Redemptoris missio, 38). Szerzenie się religii Wschodu, a także sekt, jest tego przejawem. Trzeba, aby osoby konsekrowane były świadkami duchowości, aby umiały mówić o sprawach Bożych, czerpiąc z. własnego doświadczenia, i aby stawały się przewodnikami po drogach życia wewnętrznego; trzeba, aby domy zakonne były nie tylko strategicznymi ośrodkami promieniowania misyjnego, ale także praktycznymi szkołami duchowości.\nTę glebę trzeba troskliwie uprawiać i zasiewać z myślą o dalekiej nieraz przyszłości. Czy nie należałoby tworzyć jak najwięcej szkół duchowości, które nie nauczałyby tylko doktryny, ale dawały pierwszeństwo osobistej inicjacji i doświadczeniu? Duchowość instytutu mogłaby silniej promieniować nie tylko na jego członków, ale i na Kościół, który zawsze wzbogacał się i odnawiał dzięki duchowości świętych i rodzin zakonnych. Wspólnoty kontemplacyjne i mnisze, choć nie tylko one, każda w zgodzie z własnym charyzmatem, mogłyby tu odgrywać szczególną rolę.\nWyzwania dla życia braterskiego\nDrugie wielkie wyzwanie dla życia konsekrowanego dotyczy życia braterskiego, co ma znaczenie dla wszystkich instytutów, oraz życia braterskiego we wspólnocie, co ma znaczenie dla instytutów zakonnych życia wspólnego. Wsparcie wspólnoty staje się dziś niezbędne ze względu na wymogi samego życia konsekrowanego oraz jego misji w społeczeństwach coraz bardziej zmiennych, złożonych, podzielonych. Współczesne interpretacje i realizacje życia braterskiego stają się coraz bardziej rozbudowane (por. IL 24; 56-58), obejmują wszystkie wymiary egzystencji osoby konsekrowanej: ludzki, chrześcijański, zakonny i apostolski, zgodnie z charyzmatem. Jego podstawowe wymogi przypomina Instrumentum laboris: życie konsekrowane powinno «być miejscem, w którym dzięki modlitwie osobistej lub wspólnotowej, zgodnie z duchowością instytutu, każdy jego członek może pogłębiać swoje doświadczenie Boga i przekazywać je innym; miejscem, gdzie dojrzewa i urzeczywistnia się miłość wzajemna, gdzie wolność i solidarność nie są wzajemnie sprzeczne, ale wzajemnie z siebie wynikają dzięki głębokiemu zakorzenieniu w tajemnicy paschalnej; winno być świadectwem, głoszeniem, służbą, darem dla innych — czy to przez apostolat milczenia, modlitwy i pokuty, czy też przez apostolat zewnętrznych dzieł — wnosząc wkład, zgodnie z charyzmatem instytutu, w misję Kościoła» (IL 58 b).\nIstnieje wzajemna zależność między życiem braterskim a wiernością ślubom, choć te ostatnie są przede wszystkim osobistym zobowiązaniem wobec Boga (por. IL 52-54). Posługa władzy pozostaje kluczowym czynnikiem budującym komunię i współodpowiedzialność wszystkich członków (por. IL 59).\nW niektórych przypadkach przyczyną trudności w życiu braterskim jest rozbieżność poglądów teologicznych, a czasem stanowisk ideologicznych. Czy osoby konsekrowane nie powinny szukać wspólnego punktu odniesienia w aktualnym i żywym nauczaniu pasterzy, którzy prowadzą Kościół w obecnym czasie łaski Bożej? Sprzyjałoby to większej spójności wspólnot. Osoby konsekrowane mają zresztą obowiązek podporządkowania się Magisterium ze względu na ślub posłuszeństwa oraz na eklezjalną naturę ich stanu życia. Nierespektowanie tej zasady jest szkodliwe dla samego życia wspólnotowego.\nJak stwierdził Jan Paweł II podczas ostatniego zgromadzenia plenarnego Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, «cała owocność życia zakonnego zależy od jakości życia braterskiego we wspólnocie» (20 listopada 1992 r„ AAS 85 , p. 905). Przyszłość różnych form życia konsekrowanego zależy od jakości życia braterskiego, zgodnej z charyzmatem każdego instytutu.\nMiejsce kobiety konsekrowanej to wyzwanie (por. IL 20), które zasługuje na szczególną uwagę naszego zgromadzenia. «Kobiety stanowią trzy czwarte osób konsekrowanych. Ich wkład w życie Kościoła i społeczeństwa (…) jest jednym ze zjawisk o największym znaczeniu dla Kościoła i jego misji (…). Wiemy z historii, że kobiety wnoszą wkład nie tylko w świętość Kościoła, ale także w ewangelizację i misję, w katechezę i w studia teologiczne, w działalność na polu oświaty, ochrony zdrowia i posługi najuboższym. Kobiety sprawują ważne funkcje, kierują szkołami, uniwersytetami, szpitalami i innymi instytucjami» (IL 88 a, c). Życie konsekrowane stało się w istocie środowiskiem promocji konsekrowanej kobiety, a zarazem służy sprawie promocji innych kobiet w społeczeństwie i Kościele.\nW ostatnich dziesięcioleciach, zwłaszcza w społeczeństwach zachodnich, rozwinęły się ruchy promocji i emancypacji kobiet, które są znakami czasu. Magisterium uznało je za zjawisko pozytywne, odwołując się do Objawienia, a zwłaszcza do przykładu i do nauczania Jezusa (por. Mulieris dignitatem). W ostatnich miesiącach Jan Paweł II rozwijał ten temat w ramach swoich katechez.\nKonsekrowane kobiety czują się powołane, by osobiście przyczyniać się do promocji świata kobiet, dając przykład własnym życiem, czerpiąc inspirację z Ewangelii Chrystusa, którego wybrały jako swego Oblubieńca, oddając siebie z miłości w sposób niepodzielny (por. Mulieris dignitatem, 20). Encyklika misyjna wyraża uznanie i poparcie zwłaszcza dla wkładu zakonnic w promocję kobiety (por. Redemptoris missio, 37; 70; 86).\nPewne szczególne sytuacje wymagają trzeźwego rozpatrzenia, ale zarazem zachowania właściwej równowagi. Kryzys powołań, dotykający wiele instytutów Pierwszego Świata, niektóre decyzje, postawy i żądania — wszystko to należy oceniać w świetle Ewangelii, a nie nauk humanistycznych i tendencji kulturowych. Takim kryterium kierował się ostatni dokument Magisterium w sprawie święceń kobiet. Ta autorytatywna wypowiedź nie stawia jednak żadnych granic promocji kobiety i zakonnicy w Kościele, także w tym co dotyczy jej udziału w procesie konsultacji i wypracowania decyzji, a bardziej jeszcze ewangelizacji (por. Christifideles laici, 51; przemówienie Jana Pawła II z 13 lipca 1994 r.).\nWyzwania dla misji\nMisja zawsze była wyzwaniem, które dało bodziec do powstania i odnowy wielu form życia konsekrowanego w Kościele. Misja stanowi istotny element każdego charyzmatu — zarówno instytutów aktywnego życia apostolskiego, jak i życia kontemplacyjnego (por. IL 23; 58; 60). Jedność i integracja różnych aspektów charyzmatu, zwłaszcza zaś misji, konsekracji i życia braterskiego, to postulaty szczególnie silnie odczuwane, ale nie zawsze łatwe w realizacji (por. IL 47; 60-63; 85-87). Źródłem i wzorem takiej jedności życia jest zawsze Chrystus (por. IL 62).\nNowa ewangelizacja powinna być dzisiaj polem misyjnym dla całego Kościoła, a więc także dla życia konsekrowanego (por. IL 2; 95). Osoby konsekrowane ze względu na swoje szczególne powołanie powinny ukazywać jedność między ewangelizowaniem samych siebie a świadectwem, między odnową wewnętrzną i apostolską, między byciem i działaniem, podkreślając, że źródłem energii jest zawsze pierwszy z tych dwóch elementów (por. IL 95-96).\nDziałalność misyjna prowadzona zgodnie z własnym charyzmatem powinna brać pod uwagę potrzeby lokalnego Kościoła (por. IL 97) oraz nowe areopagi misyjne (por. Redemptoris missio, 37-38). Osoby konsekrowane zawsze otaczały szczególną troską środowiska najbardziej potrzebujące pomocy: niechrześcijan, ludzi z marginesu, chorych, młodzież, ubogich. Ale na uwagę zasługują też nowe areopagi: środki społecznego przekazu (por. IL 19, 107), współczesna kultura (por. IL 17, 107), postęp cywilizacyjny człowieka i obrona sprawiedliwości (por. IL 104; 109), nowi ubodzy (por. IL 23; 29; 95; 104), obrona życia (por. IL 105), poszukiwanie sacrum i Boga (por. II 103; 110).\nRealizując misyjny wymiar własnego charyzmatu, należy go wzbogacać o nowe elementy, zaczerpnięte z misyjnych doświadczeń całego Kościoła, takie jak: centralna rola świadectwa, przepowiadania oraz tworzenia żywych wspólnot chrześcijańskich (por. Redemptoris missio, 42-51), konieczność inkulturacji, dialogu, ekumenizmu, działalności na rzecz postępu człowieka (por. tamże, 52-60), zaangażowanie świeckich (por. tamże, 71-74; 77-82). Wzrastanie w harmonii z Kościołem to ważny postulat życia konsekrowanego (por. IL 45).\nMisja ad gentes nie powinna zresztą być sprawą wyłącznie instytutów misyjnych, ale wszystkich instytutów życia konsekrowanego (por. IL 98-99), zwłaszcza na obecnym etapie wzrostu Kościołów lokalnych. «Trzeba, by Kościół uczył wielkich wartości ewangelicznych, które rozpowszechnia, a nikt nie daje im skuteczniejszego świadectwa niż ci, którzy składają śluby życia konsekrowanego w czystości, ubóstwie i posłuszeństwie, w całkowitym oddaniu Bogu i w pełnej gotowości służenia człowiekowi i społeczeństwu na wzór Chrystusa» (Redemptoris missio, 69). Osoby konsekrowane muszą usłyszeć wołanie tych, którzy nie znają Chrystusa, a którzy stanowią wzrastającą większość rodzaju ludzkiego (por. tamże, 1, 3, 30). «Działalność misyjna stanowi jeszcze dziś największe wyzwanie dla Kościoła» (tamże, 40). Problemy lokalne nie powinny przesłaniać potrzeb uniwersalnych (tamże, 33-34), zwłaszcza tym, w których powołanie wpisany jest postulat uniwersalności (por. IL 82).\nInkulturacja dotyka wszystkich aspektów życia konsekrowanego i wszystkich kontekstów, w których jest ono osadzone.\n«Inkulturacja dotyczy zatem całego życia konsekrowanego: charyzmatu właściwego dla danego powołania, stylu życia, metod formacji i form apostolatu, modlitwy i liturgii, zasad życia duchowego, organizacji wspólnoty i zarządzania nią.\nNie chodzi tu tylko o zwykłe przystosowanie obyczajów, ale o głębokie przekształcenie mentalności i sposobu życia. Domaga się go nie tylko rzeczywistość młodych Kościołów, ale także przemiany dokonujące się w cywilizacjach zachodnich. Wydaje się bowiem, że struktury życia konsekrowanego ukształtowane w średniowiecznych społeczeństwach agrarnych lub w warunkach rewolucji przemysłowej ostatnich stuleci nie zawsze wyrażają w pełni dążenia kobiet i mężczyzn naszych czasów» (IL 93 c, d).\nTaka inkulturacja stawia bardzo wysokie wymagania. Wzorowana na procesie wcielenia, a bardziej jeszcze na misterium paschalnym, oznacza ona przyswojenie sobie wartości kulturowych, ale nade wszystko wartości ewangelicznych (por. IL 94). Normą i miarą nie jest tu kultura ani tendencje społeczne, ale Chrystus i Jego Ewangelia (por. IL 107). Inkulturacja wymaga zatem nowej, głębokiej ewangelizacji (por. IL 93). Jest kulturowym wyrazem autentycznego doświadczenia chrześcijańskiego, przeżywanego osobiście i we wspólnocie. «Tylko wytrwała kontemplacja tajemnicy Boga, wolność serca uzyskana nawet za cenę radykalnego oderwania się od świata, zażyłość ze słowem Bożym i wielka miłość do ludzi mogą pozwolić na rozeznanie tego, co istotne» (IL 94 c). «Inkulturacja (…) musi zachować nietknięte fundamenty życia konsekrowanego, integralne wyznanie wiary chrześcijańskiej, więź z Chrystusem w modlitwie i kontemplacji, dążenie do doskonałej miłości, praktykę ewangelicznych rad czystości, ubóstwa i posłuszeństwa» (IL 94 a). Trzeba także zachować charyzmatyczną tożsamość danego instytutu, nadaną mu przez założyciela. Można powiedzieć, że inkulturacja to realizacja życia konsekrowanego ukształtowana przez kontekst, w jakim jest ono osadzone. Inkulturacja zakłada więź z kulturą, ale w jeszcze większym stopniu oznacza zerwanie z nią i stanowi dla niej alternatywę, ponieważ musi wyrażać nowość Ewangelii.\nW kontekście dokonujących się obecnie przemian szczególnego znaczenia nabiera styl życia osób konsekrowanych. Musi on wyrażać autentyczność konsekracji, być znakiem wyzwalającej mocy Ewangelii i alternatywą dla panujących w świecie mód. Powinien być uzależniony od sytuacji, w jakiej znajdują się osoby konsekrowane, i od narodu, pośród którego żyją. Jest on zatem wyrazem inkulturacji. Obejmuje nie tylko przejawy życia indywidualnego, które winny wyrażać naśladowanie Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, ale także życia wspólnotowego (por. IL 18; 53; 55; 103). Stajemy tu wobec problemu bogactwa wspólnoty i ubóstwa osobistego. W tym kontekście należy też powrócić do debaty na temat stroju jako znaku osoby konsekrowanej, który zarówno wewnątrz wspólnoty, jak i poza nią ma większe znaczenie niż się nieraz sądzi w niektórych środowiskach.\nRelacje z innymi powołaniami\nKolejne wyzwanie stanowią relacje życia konsekrowanego z innymi powołaniami. W przeszłości istniał tu najczęściej rozdział, który nie dopuszczał prawie żadnych kontaktów. Potem nastąpił okres «współobecności», prowadzący czasem do zamieszania. Wyzwanie można by ująć następująco: Jak uporządkować relacje i wzajemne oddziaływanie różnych powołań, chroniąc specyfikę każdego z nich?\nWystarczająco wiele powiedziano już o relacjach z biskupami. Warto może zwrócić uwagę na rolę wikariusza biskupiego ds. życia konsekrowanego, zastanowić się nad jego formacją, wymaganymi kwalifikacjami, jego więzią z biskupem.\nW dziedzinie relacji z duchowieństwem diecezjalnym, który czasem żyje w przekonaniu i poczuciu, że wyraża pełnię Kościoła diecezjalnego, pozostają w mocy trzy zasady: twórcza wzajemność, komplementarność i koordynacja (por. IL 79). Wymaga to zarówno od księży diecezjalnych, jak i od osób konsekrowanych poznania i docenienia nie tylko poszczególnych osób, ale także powołań i charyzmatów (por. IL 70).\nNa relacje ze świeckimi trzeba spojrzeć w nowych kategoriach. Wzrasta bowiem nieustannie ich zaangażowanie w działalność i posługi nie wymagające święceń kapłańskich, tak że przewyższają oni liczebnie i zastępują w tej dziedzinie osoby konsekrowane. Ta opatrznościowa ewolucja wpływa na relacje między jedną i drugą stroną, na obraz życia konsekrowanego i na powołania.\nWierni świeccy oczekują dziś od osób konsekrowanych przecie wszystkim przykładu świętości i towarzyszenia im w dążeniu do niej, zarówno w sensie ogólnym, jak i bezpośrednim, zależnie od duchowości danego charyzmatu: «Istnieje dziś pragnienie uczestnictwa w duchowości i w misji instytutów, któremu towarzyszy komplementarność powołań» (IL 80 i; por. 98). Tego rodzaju udział w duchowości i misji instytutów służy nie tylko dobru osób stowarzyszonych, ale całego Kościoła. Kto przejmie duchowość służby, którą przeniknięte są dzieła społeczne, oświatowe i charytatywne, stworzone przez osoby konsekrowane? Charyzmaty zostają dane Kościołowi, historia zaś poucza nas, że ich promieniowanie wykracza nieraz poza granice samych instytutów.\nPowołania i przyszłość życia konsekrowanego\n«Promocja powołań jest dziś ważnym wyzwaniem dla przyszłości życia konsekrowanego. Od niej zależy żywotność charyzmatów, ich obecność w Kościele i w świecie» (IL 89 a). Nie jest ona zadaniem samych tylko instytutów, ale całego Kościoła lokalnego: «biskupi, kapłani, diakoni i wierni świeccy winni odnosić się z uznaniem do życia konsekrowanego i troszczyć się o jego rozwój, widząc w nim dar dla wszystkich» (IL 89 d). «Wszędzie potrzebne jest rozeznawanie powołań i opieka nad nimi» (IL 89 f).\nMówiąc o powołaniach, nie można pominąć ich kryzysu nadal trwającego w krajach zachodnich oraz niedostatku powołań w niektórych krajach półkuli południowej. Analizy mówiące o niskim lub wysokim wskaźniku powołań często oparte są na uproszczeniach. Uwzględniając różnorodność sytuacji, pragnę zwrócić uwagę na cztery aspekty problemu:\n– Sytuacja kulturowa może być korzystna lub niekorzystna dla powołań. Trzeba zatem szerzyć we wspólnotach kościelnych chrześcijańską kulturę powołań: wszyscy powinni wsłuchiwać się w głos Boga, gotowi spełnić to, czego On zażąda.\n– Szczególne powołania mogą się zrodzić tylko z doświadczenia wiary. Należy zatem popierać inicjatywy, wspólnoty, stowarzyszenia i rodziny, które poszukują chrześcijańskiego doświadczenia wiary i rozwijają je. Osoby konsekrowane, podobnie jak duszpasterze, winny otaczać opieką wszystkie powołania. Ważną rolę odgrywa tu kierownictwo duchowe i sakrament pojednania.\n– Konieczne jest ściślejsze określenie tożsamości życia konsekrowanego, którą należy skuteczniej przekazywać i dawać o niej świadectwo bardziej widzialne. Jest to przede wszystkim zadaniem osób konsekrowanych jako promotorów powołań.\n– W sytuacji gdy wzrasta zaangażowanie i aktywność laikatu, życie konsekrowane nie może być rozpatrywane i prezentowane wyłącznie w aspekcie tego, co czyni, ale przede wszystkim tego, czym jest dla Kościoła i w Kościele. Jest mianowicie drogą ewangelicznego radykalizmu (por. IL 21; 55; 96), całkowitego daru z siebie (por. IL 69), wierniejszego naśladowania Jezusa (por. IL 48) — jest życiem, które warto wybrać. Jednym z celów życia konsekrowanego — może nawet najważniejszym — jest «wspomaganie rozwoju chrześcijańskiego powołania całego Ludu Bożego, kształtowanie odpowiedzi na powszechne wezwanie do świętości, formacja autentycznych apostołów Chrystusa w świecie. Dziedzictwo świętości i apostolatu różnych instytutów winno być wykorzystywane w tej szczególnej służbie wiernym i winno się przyczyniać we właściwy sobie sposób do nowej ewangelizacji» (IL 110 d).\nPrzyszłość życia konsekrowanego zależy od jakości i liczby powołań, ale także od ich wstępnej i stałej formacji. Wskazania na ten temat, opublikowane niedawno przez kongregację kierującą sprawami różnych form życia konsekrowanego, są jednoznaczne, cytuje je także nasz dokument roboczy (por. IL 58; 88; 90-92). Zwłaszcza solidna formacja teologiczna pozwoli uniknąć powierzchownych postaw i rewindykacji, a autentyczna formacja biblijna wzbogaci życie duchowe.\nPrzyszłość życia konsekrowanego\nPrzyszłość życia konsekrowanego ma decydujące znaczenie dla życia i misji całego Kościoła. Jego pomyślny rozwój zależy przede wszystkim od takich czynników, jak odnowione i radykalne naśladowanie Chrystusa, otwarcie na działanie Ducha Świętego, zakorzenienie w komunii Kościoła, misyjna gorliwość w podejmowaniu współczesnych wyzwań, wierność wobec wymogów życia konsekrowanego i charyzmatu instytutu. Także ta odnowa życia konsekrowanego jest darem Bożym ofiarowanym Kościołowi: darem, o który trzeba zawsze prosić, który trzeba wciąż na nowo przyjmować i wspólnie dbać o jego wzrost. Jako pasterze i członkowie wszystkich form życia konsekrowanego jesteśmy za to współodpowiedzialni, spełniając zadania odmienne, ale wzajemnie się uzupełniające. De re nostra agitur! Pracy nam nie brakuje ani podczas Synodu, ani po jego zakończeniu. Wykonajmy ją, patrząc na nią oczyma Chrystusa i przyjmując ją z wdzięcznością jak Maryja.\nL’Osservatore Romano, wydanie polskie, 1995, nr 1 (169) s. 15-25


sklep w serwisie Delikatesy\nsklep z fotowoltaiką Jednym z najważniejszych punktów każdej instalacjiW ostatnich latach większa część społeczeństwa coraz bardziej zwraca się ku ekologicznym rozwiązaniom. Istnieje na rynku wiele możl Czytaj dalej...\nDodane: 09:38 15- 09- 2019\nfotowoltaika zestawy Dodatkowym argumentem przemawiającym za montażem solarówDążenie do oszczędności przyjmuje nieraz dziwaczne formy. Za taką można bowiem uznać cały zbiór urządzeń, które pozyskuj Czytaj dalej...\nDodane: 16:04 25- 08- 2019\npanele słoneczne sklep Solary umieszczone są zazwyczaj w najwyższymWykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych to jeden z najbardziej pożądanych kierunków w ekologii i nowoczesnych, innowacyjnych gospodarkach Czytaj dalej...\nDodane: 06:33 20- 08- 2019\nnaturalny olejek z czarnuszki Naturalne marokańskie kosmetyki arganoweSkóra to wizytówka każdego człowieka. Chcąc zachować jej piękny i zdrowy wygląd na długo, należy dbać o nią w szczególny sposób. N Czytaj dalej...\nrękawica kessa Moc naturalnych kosmetykówTematem, który zawsze jest na czasie i wciąż ewoluuje jest moda i uroda. Nic w tym zakresie nie jest stałe - trendy zmieniają się co chwilę, jednak wiedza na temat tego, co je Czytaj dalej...\nDodane: 04:12 31- 05- 2019\nolejek arganowy ecocert Eko kosmetyki naturalne Ekologiczne kosmetyki z Maroka w dużym stopniu zdominowały tutejszy rynek kosmetyków. Trudno się temu dziwić – wszak są to najwyższej jakości kosmetyki z upraw bardzo Czytaj dalej...\nDodane: 12:04 04- 04- 2019\nkosmetyczne olejki arganowe Co warto wiedzieć o kosmetykach z Maroka? Maroko to piękny kraj pełen malowniczych krajobrazów, gór, pustyń, niesamowitych formacji skalnych i jednych z najwyższych w Afr Czytaj dalej...\nDodane: 13:13 27- 03- 2019\nkosmetyczne olejki arganowe Kosmetyki z Maroko Maroko to piękny kraj pełen malowniczych krajobrazów, gór, pustyń, niesamowitych formacji skalnych i jednych z najwyższych w Afryce wydm. To także miejsce Czytaj dalej...\nDodane: 09:10 26- 03- 2019\nkremy dla nastolatków Kosmetyki naturalne od A do Z Kosmetyki stosowane w różnych kulturach różnią się od siebie diametralnie. Wszystko za sprawą zarówno czynników kulturowych, ale przede wszystkim po prostu występowan Czytaj dalej...\nDodane: 19:21 22- 03- 2019\npiloty do bram came Reklamy bram przesuwnych w InternecieJednym z miejsc zamieszczania reklam bram przesuwnych jest Internet. Podstawową zaletą umieszczania reklam bram przesuwnych w Internecie jest fakt, że mogą być one przeglądane przez bardzo wiele osób, a jed Czytaj dalej...\nDodane: 02:55 31- 07- 2018\nautomatyka do bram przesuwnych Zakłady produkcyjne z automatyką do bramWytwórnie automatyki bramowej prowadzone są w taki sposób, że pozwalają na produkcję najwyższej jakości automatyki, która może być wykorzystywana przez wiele lat. Poszcz Czytaj dalej...\nnapędy do bram dwuskrzydłowych Bezpieczny zakup automatyki do bramNajbardziej bezpieczny zakup automatyki bramowej może być realizowany przez jej producentów, którzy jednocześnie są największymi fachowcami w zakresie samej produkcji takiej autom Czytaj dalej...\nDodane: 03:17 27- 07- 2018\nmydło marokańskie Coraz częstsze używanie bio kosmetyków Wraz z promowaniem zdrowego trybu życia wzrasta zainteresowanie konsumentów organiczną żywnością, bio produktami, a także naturalnymi kosmetyka Czytaj dalej...\nDodane: 04:29 25- 07- 2018\nnapędy do bram garażowych beninca sklep Sprawna obsługa bram wjazdowychBramy wjazdowe są bardzo ważnymi elementami ogrodzenia, bez których trudno byłoby zabezpieczyć posesje przed przedostaniem się na ich teren osób niepożądanych. Oczywiście Czytaj dalej...\nDodane: 05:28 13- 07- 2018\nnapędy do bram dwuskrzydłowych sklep Hurtowe ceny bram wjazdowychWiele osób zainteresowanych jest kupnem bram wjazdowych posiadających niskie ceny. Tego rodzaju bramy dostępne są między innymi w hurtowniach. Dodatkowo w hurtowniach istnieje możl Czytaj dalej...\nDodane: 02:45 13- 07- 2018\nnapędy do bram skrzydłowych beninca Sprzedaż automatyki do bramSprzedaż automatyki do bram prowadzona jest zarówno w sposób stacjonarny, jak i internetowy. Tak prowadzona dystrybucja pilotów do bram oraz ich zamienników i innych elementów aut Czytaj dalej...\nDodane: 03:55 07- 06- 2018\nnapędy do bram dwuskrzydłowych faac Korzyści wynikające z posiadania bram automatycznychWciąż wiele osób zastanawia się nad tym, dlaczego warto montować bramy automatyczne. Zwracają one uwagę na to, że takie bramy często mogą ulegać różnych awar Czytaj dalej...\nDodane: 05:47 02- 06- 2018\nlampy do bram Odpowiednio zabezpieczone bramy automatyczneWszystkie bramy automatyczne są tak wyposażone, że mogą pomagać w zabezpieczaniu posesji mieszkalnych i firm przed włamaniami. Jednak istnieje także możliwość zakupu takich bram automatycznych, kt Czytaj dalej...\nDodane: 02:02 31- 05- 2018\nnapędy do bram beninca sklep Sklepy stacjonarne z pilotami do bramMiejsca stacjonarnej sprzedaży pilotów do bram bywają bardzo różne. Tego rodzaju akcesoria jakimi są piloty do bram można znajdować w sklepach z bramami, z domową automatyką oraz w większych skl Czytaj dalej...\nDodane: 06:37 30- 05- 2018\npiloty bft sklep Polecani serwisanci bram automatycznychNajlepsze firmy zajmujące się montażem bram automatycznych charakteryzują się tym, że posiadają strony internetowe, na których prezentowane są świadczone przez nie usługi. Poza tym ich pracownicy są w stanie Czytaj dalej...\nDodane: 03:26 30- 05- 2018\nnapędy do bram dwuskrzydłowych faac sklep Wygodne piloty do bram wjazdowychObsługa bram wjazdowych stanowi bardzo ważny element organizacji codziennego funkcjonowania na nie jednej posesji oraz na terenie dobrze prosperujących firm. Wobec tego w Czytaj dalej...\nDodane: 01:29 28- 05- 2018


Dobre wieści na temat ceny dysków SSD\nNajnowszy raport TrendForce bierze pod lupę całą masę aspektów układów pamięci NAND, a my możemy z niego wyciągnąć przede wszystkim dobre wieści na temat spadku cen dysków SSD.\nSpadki ceny dysków SSD trwać będą\nObecnie firmy pokroju Samsunga, YMTC, SK Hynix, Intela, czy Toshiby wiodą bój na rynku układów pamięci do dysków SSD, zapewniając jednocześnie srogą podaż i coraz nowsze technologie. To jednak przede wszystkim ciągle rosnąca podaż sprawia, że średnio ceny w I kwartale następnego roku za układy NAND Flash spadną o 10-15%.\nDo takiego spadku ma doprowadzić przewidywana przez wspomnianych autorów raportu nadmierna podaż o całe 6% w tym samym okresie. Dlatego oczekuje się, że ceny dysków SSD dla klientów spadną o 10–15% w porównaniu kwartalnym, ponieważ poziom zapasów producentów OEM pozostaje na stosunkowo wysokim poziomie


(1) Bohaterowie z Santa Rosa – Pani Teresa Sokołowska | Santa Rosa\n(1) Bohaterowie z Santa Rosa – Pani Teresa Sokołowska\nBohaterowie filmu Santa Rosa, to ludzie niezwykli. Życiorys każdego z nich mógłby posłużyć za scenariusz filmowy. Jedną z osób, które dane mi było poznać jest pani Teresa Sokołowska (Niedzielska). Chciałam napisać o Niej kilka słów, ale ponieważ na moją prośbę przysłała mi list ze swoim życiorysem, pozwolę sobie umieścić go w całości .\nUrodziłam sie 5 Stycznia 1931 roku. Województwo Wołyń Osada Ostrów nie daleko Beresteczka słynnego z kozackich mogił. Rodzina Niedzielskich składała sie z pięciu osób: Ojciec, Matka i troje dzieci.\nOjciec Narcyz Niedzielski (z Ojca Antoniego). Miejsce urodzenia GMINA BARDYCZOW ROK 1896\nMatka Jozefa Niedzielska z domu Karpińska (z ojca Józefa) rocznik 1904.\nBrat Eugeniusz Niedzielski rodzony w 1925 roku, siostra Henryka Niedzielska rodzona w 1927 i następnie ja – w 1931.\nOjciec otrzymał od Skarbu Państwa Rzeczypospolitej Polski działkę za służbę w wojsku.\nW roku 1931 Ojciec Narcyz zmarł, Mama powtórny raz wyszła za mąż za Jana Gumieniaka i z tego małżeństwa było dwóch synów: Mirek, który zmarł mając 4 lata i Zdzisław, który przetrwał Syberie ale umarł w Persji.\n10-eg Lutego 1940 roku rosyjscy żołnierze o godzinie piątej rano z karabinami wpadli do domu rozkazując w 1 godzinę spakować rzeczy. Wsadzili całą rodzinę na sanie i zawieźli nas do pociągu do Zdulbonowa. Tu zaczęła się nasza życiowa gehenna. Archangelska Oblasc nie była letniskowym miejscem ale zimowym grobowcem dla wielu ludzi. Nasza rodzina ocalała i znalazła długa drogę do Uzbekistanu, tam gdzie było tworzone polskie wojsko\nBrat i Ojczym dostali sie do wojska, siostra do junaczek a ja i brat Zdzisław do sierocińca, bo mama chora na tyfus nie mogła dać nam wyżywienia. Mama sama pozostała na Nieludzkiej Ziemi. Sierociniec był prowadzony przez polska opiekę. Wywieźli nas do Meschedu w Persji i tam właśnie brat umarł na czerwonkę a ja pozostałam sama, nie wiedząc czy ktokolwiek z mojej rodziny ocalał.\nMama wydostała sie z Rosji i przez Czerwony Krzyż znalazła mnie i siostrę, zostałyśmy połączone z Mamą w Teheranie.\nPo kilku miesiącach dostałyśmy sie na listę wyjazdu do Meksyku, a więc ciąg dalszy naszej wędrówki. Z Teheranu przewieźli nas do Karaczy i po kilku miesiącach wsadzili nas na mały statek. Dopłynęłyśmy do Bombayu. Tam władowali nas na ogromy wojskowy amerykański statek Hermitage. Ta droga na statku trwała 40 dni podczas Japońsko Amerykańskiej wojny. Było bardzo niebezpiecznie. Zatrzymywaliśmy sie w Australii, Melbourne, w Nowej Zelandii w Wellington, Bora-Bora i dopłynęliśmy do Los Angeles California USA – 24-eg Października 1943 rok. Dwutygodniowy postój w USA i dalej – pociągiem do Ciudad Juarez gdzie przeładowano nas na pociągi meksykańskie i przybyliśmy do Leon Guanajuato 2-eg listopada. Z Leon ciężarówki przywiozły nas do obozu COLONIA SANTA Rosa.\nTu nie było domu, nie było kuchni ani łazienki ani gorącej lub zimnej wody tylko jeden pokoik 2 lóżka, stół i krzesła ale to było nasze prywatne miejsce, gdzie mogłyśmy rozbierać sie bez obawy, że ktoś na nas patrzy.\nW Santa Rosa zaczęło sie normalne Życie. Szkoła , harcerstwo, Kościół, wycieczki, zwiedzanie interesujących, historycznych miejsc.. Santa Rosa stała się moją druga ojczyzną, tu zaczęłam dorastać. Tu dostałam pierwsza lalkę nauczyłam sie pływać w małym basenie, nauczyłam sie jeździć na rowerze, zaczęłam interesować się chłopcami. Poznałam i pokochałam meksykańskie zwyczaje i ich język śpiewny i wesoły. Lata spędzone w Santa Rosa były najpiękniejszym okresem moich młodych lat.\nNadszedł czas na rozwiązanie osiedla – był to rok 1946. Przeniosłyśmy się do Leon, wynajęłyśmy 2 pokoje, ja chodziłam do meksykańskiej szkoły w dzień a wieczorem pracowałam w sklepie. Ponieważ byłam studentką mogłam dostać sie na studia do USA. Siostry Felicianki z Coreaples PA. przyjęły 25 dziewcząt do szkoły z bursą . Dostałam się tam w lutym 1947 roku.\nPodczas wakacji szkolnych przyjechałam do Chicago i juz nie wróciłam do Coreaples. Zamieszkałam z koleżanką u rodziny amerykańskiej. Znalazłam pracę w fabryce na noc i zaczęłam pomagać mamie, która pozostała w Meksyku ponieważ nie miała zaproszenia. W międzyczasie siostra wyszła z mąż za inżyniera Rodolfa Vargas i osiedliła sie na stałe w Mexico City. Miała trzech synów, których Ty poznałaś.\nBrat został w Anglii, ożenił się z Angielka i miał dwójkę dzieci. Obecnie liczy sobie 88 lat i dalej mieszka w Londynie.\nJa na polskiej zabawie poznałam bardzo przystojnego chłopca z AK, który przeżył Oświęcim, Madhousen inne gehenny niemieckie. Przez Włochy z wojskiem polskim dostał sie do Anglii a 1951 wyemigrował do Chicago.\nTadesz Sokołowski i ja pobraliśmy sie 7-ego Lutego 1953 roku. Tadeusz poszedł na studia ukończył Architekturę . Po 7-mu latach urodził się Mareczek a dwa lata potem Robercik. Moim obowiązkiem było wychować dzieci w duchu polskim. Nie było w naszej okolicy polskiej sobotniej szkoły więc postanowiliśmy taka założyć. W każda sobotę dzieci uczęszczały do szkoły gdzie uczyły się historii, języka , pisowni i obyczajów polskich.\nNie było polskiej Mszy w naszym kościele to tą sprawa również się zajęłam. Obecnie mamy dwie Msze w języku polskim.\nMarek i Rober mówią i piszą poprawnie po polsku. Marek uczęszczał na letnie studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ożenił się z dziewczyną z Krakowa i mają Michałka i Andrzejka. Moje wnuki uczęszczają do polskiej szkoły i do polskiego harcerstwa gdzie Marek jest Harcmistrzem.\nRober mieszka w Kalifornii, ożenił się z dziewczyna z Tajlandii i maja dziewczynkę Elizę i chłopca Alexa. Robert pracuje dla Dysneya.\nTadeusz zmarł 16 lat temu na raka, Mama 7 lat temu a siostra 5 lat temu. Ja mieszkam sama i ciągle udzielam sie w organizacjach polonijnych i interesuje sie życiem społecznym a najbardziej cieszą mnie moje wnuki i wnuczka mojej siostry Mariana, która często mnie odwiedza(Mariana obecnie studiuje na uniwersytecie w Meksyku).\nPozdrawiam serdecznie Ciebie i Twojego Tatę,\nZe swojej strony mogę dodać tylko tyle, że Pani Tereska, która bez problemu przyznaje się do swojego wieku (skończyła 80 lat) , wygląda najwyżej na 50 a ma w sobie więcej energii niż czterech dwudziestolatków razem wziętych. Przyleciała do nas do Meksyku (sama!!) samolotem z USA . Mimo, że mieszkała w Polsce tylko jako dziecko (do 9 roku życia) – rozmawia po polsku bez akcentu. Mimo, że mieszkała w Meksyku niecałe 4 lata- biegle włada hiszpańskim. Przypuszczam, że po angielsku rozmawia jak rodowita Amerykanka. Mamy ze sobą częsty kontakt, bo Pani Tereska ma konto na facebooku z którego regularnie korzysta.


Mamy XXI wiek, a niektóre osoby z niepełnosprawnościami wciąż siedzą zamknięte w domach - plus.nowosci.com.pl\nNiedziele handlowe 2020. Znów handlowe będą wszystkie niedziele bo zakaz handlu zostanie zawieszony? Jest projekt ustawy: 15.03,2020\nRolnik kosił zboże po 22. Jest mandat, bo działkowiczka zadzwoniła na policję. "Chlebka pani nie jada?" [15.08.2020 r.]\nEmerytury - Andrzej Duda szykuje rewolucję. Emerytury zależne od stażu pracy? [15.08.2020 r.]\nPierwsza po przerwie premiera Kujawsko-Pomorskiego Teatru Muzycznego\nJak sprawuje się Park&Ride? Co o parkingu sądzą mieszkańcy?\nZmiany w MZK Toruń. Jaki wyniki konsultacji?


Jak ocenić wartość szkoleń, książek i nagrań rozwojowych? | ChangeMaker\nutworzone przez Artur Król | mar 1, 2015 | Praktyka | 10 Komentarze\nJak szybko i łatwo ocenić jakość szkolenia czy książki rozwojowej, które Cię interesują?\nW jednej z dyskusji, w których ostatnio brałem udział padł argument, że o ile np. w restauracji można stosunkowo szybko ocenić, czy jedzenie jest przynajmniej zjadliwe, o tyle w przypadku szkoleń, itp. brak takich dobrych kryteriów. Jasne, można liczyć potencjalne ROI (do czego bardzo zachęcam), ale jest to jednak dość złożony proces. Podobnie z czteropoziomową oceną skuteczności szkolenia – to świetne narzędzie PO szkoleniu, ale trudno ją zastosować na etapie jego wyboru.\nTymczasem jakoś wyboru trzeba dokonać. Nie jesteśmy w stanie być na każdym szkoleniu u każdego trenera, przeczytać każdej książki, obejrzeć każdego nagrania. Trzeba dokonać pewnej selekcji. Jasne, można twierdzić, że “zawsze można coś wyciągnąć, czasem jedno zdanie będzie cenne”. Tylko czysto praktycznie, nie będziesz żyć wiecznie, nie masz też nieskończonych finansów. Poświęcenie kilku godzin, dni czy nawet tygodni dla jednego wartościowego zdania jest po prostu potwornym marnowaniem swojego życia i nie ma najmniejszego sensu. Trzeba dokonać dobrego wyboru. Pytanie brzmi: JAK?\nZanim zaproponuję swoja odpowiedź, muszę się zająć jedną kwestią. Tak, sam jestem trenerem, autorem książek, twórcą materiałów rozwojowych. To z natury rzeczy może generować pewien konflikt interesów. Mogę podawać takie kryteria, wg. których moja oferta wypadałaby dobrze.\nNa tyle, na ile jest to możliwe, dążyłem zawsze i dążę do odwrotnej sytuacji – najpierw szczegółowo precyzuje jakie kryteria jakości spełniałaby dobra oferta, a następnie przygotowuję ofertę pod takie kryteria. Jakieś zniekształcenie jest jednak możliwe i warto o nim wprost powiedzieć. Z tego też powodu poniższe kryteria oceny jakości przedstawiam wyłącznie jako propozycję i początek dyskusji. Liczę, że w toku dłuższej i wieloosobowej wymiany będziemy mogli wspólnie z innymi przedstawicielami rynku stworzyć kryteria zarówno wartościowe, jak i obiektywne.\nCzysto praktycznie, stosowanie tych samych kryteriów dla szkoleń, książek i kursów (wideo oraz e-kursów) nie miałoby większego sensu, dlatego postanowiłem zaproponować oddzielne kryteria dla każdej z tych trzech kategorii. Ponieważ ideą jest szybka ocena wartości, narzuciłem sobie ograniczenie maksymalnie czterech kryteriów, które należy wziąć pod uwagę.\nW założeniu, na szkolenie idziesz po to, by coś zmienić w swoim życiu lub pracy – osiągnąć jakieś efekty, lepiej się czuć, mieć lepsze wyniki biznesowe, inaczej reagować w trudnych sytuacjach, itp. Z tej perspektywy warto zwrócić uwagę na:\n1. Rozmiar grupy – czysto praktycznie, szkolenie, z rozwojem umiejętności, można zrobić na 10, 15, może 20 osób. Choć w tym ostatnim przypadku byłbym już ostrożny. Przy 25-35 osobach może przejść wykład z jakimiś elementami warsztatowymi, choć skuteczność tutaj już drastycznie spada. Jeśli grupa ma ponad 35 osób i jest reklamowana jako szkolenie, jest to zwykłe nadużycie. Może to być wykład, konferencja, seminarium, może dać trochę informacji, ale nie licz na zmianę umiejętności czy postaw po jego zakończeniu.\nIdąc w drugą stronę, przy mniej niż 6 osobach w grupie mogą być problemy z dynamiką grupową i czerpaniem wartości dodanej od innych uczestników. Niekiedy nie ma to większego znaczenia, zwłaszcza przy szkoleniach jednodniowych albo mocno specjalistycznych, ale zwykle warto zadbać o szkolenie z przedziałem 6-15 osób.\n2. Format szkolenia – prawdziwe szkolenie opiera się na dynamicznej interakcji między trenerem i uczestnikami grupy, w której każdy daje i bierze coś dla siebie, a inni uczestnicy grupy mogą wzbogacić Twoją wiedzę i zrozumienie tematu na równi z trenerem. Opiera się na ciągłym aktywizowaniu grupy, dyskusjach, praktycznych ćwiczeniach wraz ze szczegółowym ich omówieniem. Części wykładowe powinny być stosunkowo krótkie (max 10-15 minut za jednym razem) i skupiać się na wprowadzeniu nowych informacji czy umiejętności, zamiast np. na opowieściach z życia trenera. M.in. dlatego potrzeba tych mniejszych grup, w większych po prostu nie ma możliwości utrzymania takiej dynamiki, zabraknie czasu na podzielenie się przez każdego swoim zdaniem, wątpliwościami, odkryciami, itp.\nDlatego ważne jest szukanie informacji o formacie szkolenia. Takie określenia jak “forma warsztatowa”, “aktywizacja grupy”, “narzędzia: dyskusje, ćwiczenia aktywizujące, mini-wykład” będą dobrą sugestią, podobnie jak wspomniany wyżej ograniczony rozmiar grupy. Zawsze można też zapytać sprzedawcę o to, jak wygląda format szkolenia.\n3. Sprecyzowany materiał i korzyści – czy wiadomo jest co ma być na szkoleniu i jakie efekty masz z niego uzyskać?\nTo bardzo istotne m.in. w kontekście Twoich praw konsumenckich. Jako klient masz prawo domagać się zrealizowania oferty szkoleniowej lub zwrotu pieniędzy. Np. jeśli szkolenie obiecuje Ci, że po jego przejściu Twój biznes wejdzie na dużo wyższy poziom, a tak się nie dzieje – masz prawo domagać się zadośćuczynienia. Pamiętaj o tym szczególnie wtedy, gdy szkolenie zdaje się oferować efekty zbyt dobre, by były prawdziwe – zrób kopię oferty i w razie czego złóż stosowne zażalenie.\nOczywiście, tak jak karnet na siłownie nie będzie za Ciebie ćwiczyć, tak wykupienie miejsca na szkoleniu nie wystarcza, niezbędne jest praktyczne wykorzystanie poznanych tam umiejętności. Jeśli jednak korzystasz z nich, a nie masz obiecanych efektów – zadbaj o swoje prawa.\nSprecyzowane korzyści są również istotne pod względem oceny opłacalności szkolenia. Czy takie wyniki są warte poświęcenia takiej kwoty pieniędzy i takiego czasu? Jaki będzie zwrot z tej inwestycji? Czy lepiej iść na szkolenie, czy np. pojechać na krótki urlop? To wszystko warto przemyśleć z perspektywy obiecywanych korzyści szkoleniowych.\n4. Źródło materiałów – czy szkolenie oferuje konkretne narzędzia, zweryfikowane badaniami lub przynajmniej oparte na solidnym prior probability (tzn. “w świetle innych dostępnych badań, wydaje się bardzo prawdopodobne, że to może działać zgodnie z deklaracjami”)? Czy może raczej opiera się na “widzimisie” trenera, na “ja byłem sprzedawcą, to wiem, jak się sprzedaje”, natchnieniach tajemniczego rosyjskiego guru, czy innych źródłach, które są po prostu wątpliwe?\nOczywiście, doświadczenie trenera w danej dziedzinie nie musi też być wadą – może pomóc przewidzieć z jakimi partiami materiału mogą być największe problemy, na co poświęcić więcej czasu, jak ludzie zdają się najczęściej błędnie interpretować i stosować pewne rozwiązania. To wszystko może uprościć i wspomóc proces rozwojowy. Pod warunkiem, wszelako, że będzie służyło do wspomożenia procesu nauki, nie procesu gromadzenia merytoryki na szkolenie.\nRozpatrzenie z perspektywy tych kryteriów powinno pozwolić łatwiej ocenić jakość szkoleń i wybrać najkorzystniejsze.\nOd książek (poradników) najczęściej oczekujemy konkretnych informacji, rozwiązań i procedur. Nie dadzą nam umiejętności, ale mogą nam dać drogę do wprowadzenia tych umiejętności w życie. Z tej perspektywy dobry poradnik:\n1. Jest konkretny – przejrzyj go, sprawdź przykładowy rozdział online (większość wydawnictw teraz to udostępnia). Czy jest tam dużo lania wody i opowieści o wszystkim i o niczym? Czy może raczej mamy konkrety, z ewentualnymi przykładami dla ilustracji i lepszego zrozumienia, ale zawsze z jasnym wyjaśnieniem jak dany przykład ma się do tematu?\nJeśli nie chcesz marnować czasu na puste opowieści, które mogą być nawet ciekawe, ale nic praktycznego nie wniosą, skup się na konkretach.\n2. Jest merytoryczny – tak jak wyżej, jest oparty o badania lub wysoką prior probability (dużym bonusem jest zawsze solidna bibliografia, czy to na końcu książki, czy w odnośnikach na końcu każdego rozdziału). Sygnałem alarmowym powinno być, jeśli trafisz na informacje, którą znasz z innego źródła, albo nawet wielu, wiesz, że jest to coś dość podstawowego, a jest ona tymczasem przedstawiana jako wielka nowość i przełom. Albo autor sam jest niezbyt kompetentny i ekscytuje się głupotkami… albo Ciebie tak traktuje. Obydwa układy są mało fajne.\n3. Jest dobrze napisany i zredagowany – powiedzmy sobie szczerze, styl pisania ma znaczenie, podobnie, jak dobra redakcja. Jeśli płacisz za książkę, masz prawo oczekiwać, że przeszła ona przez ręce redaktora, który pomógł ją dopracować, przyciąć, poprawił błędy i literówki. Jeśli autor to zaniedbał i na każdej stronie masz po kilka błędów – to jest to problem.\nRównież styl pisania jest istotny. Różnym osobom będzie się podobał różny, ale jeśli z jakiegoś powodu dany styl Cię odrzuca, zrezygnuj z książki – i tak jej nie raczej doczytasz.\n4. Jest praktyczny – daje Ci konkretne rzeczy do wprowadzenia w życie w trakcie lektury lub po niej. Bez tego trudno będzie o jakiś progres.\nMateriały wideo i e-kursy\nW jednej kategorii, bo często są traktowane podobnie, choć w praktyce e-kursy, zwłaszcza oparte o oddzielne platformy, z ćwiczeniami online, itp. mogą być dużo bardziej skuteczne.\n1. Są konkretne – j.w. skupiają się na rozwiązaniach, a nie na opowieściach i bajkach\n2. Są merytoryczne – j.w. badania, prior probability zamiast wymysłów własnych prowadzącego, oraz sygnał alarmowy jakim jest ekscytacja prowadzącego nad powszechnie znanymi banałami.\n3. Są praktyczne – j.w. Dodatkowym bonusem jest np. platforma e-learningowa z opieką instruktora, możliwością zadawania pytań, dyskusji i śledzenia postępów w nauce, być może nawet wsparta jakimiś rozwiązaniami z pogranicza gryfikacji.\n4. Są dedykowane – naprawdę dobre kursy wideo i e-learningowe są czymś więcej niż (często stosowane w branży) nagrania szkolenia. To materiały dedykowane, zrobione od początku do końca pod taki, a nie inny format. To naprawdę ważne – pokazuje, że autorzy byli gotowi włożyć w to dodatkową pracę, ale też, że prawdopodobnie myśleli o specyfice odbioru wideo. O kwestiach takich jak możliwość pauzowania i cofnięcia. Mieli również świadomość ryzyka, że dwa sąsiadujące ze sobą moduły będą oglądane nie jedne po drugim, ale np.w odstępie tygodnia. Te wszystkie kwestie znacząco wpływają na proces uczenia się i warto je docenić.\nOk, macie moją propozycję szybkich kryteriów oceny materiałów przez laików. A jak Wy to widzicie?


Hotele przyjazne rodzinie Brisbane - Novotel\nStrona główna > Z Rodziną > Przewodniki na rodzinne wyjazdy > Brisbane\nKIERUNEK: BRISBANE !\nBrisbane jest dzisiaj jednym z najważniejszych i najatrakcyjniejszych miast Australii. Ze względu na swój wyjątkowo korzystny klimat stolica stanu Queensland stawia przede wszystkim na atrakcje na świeżym powietrzu, zarówno dla małych, jak i dużych.\nDue East Gumdale\nOferowane dania są w przystępnej cenie i dobrej jakości. Dla dzieci przewidziane jest odrębne menu: fish and chips, makarony, pieczona szynka, lody, cukierki... a potem plac zabaw.\nRodzice docenią możliwość zajęcia miejsca w środku lub w ogródku restauracyjnym. Do dziecięcego posiłku dołączone jest pudełko z kredkami oraz kolorowanki.\nThe Sciencentre for Toddlers\nDzieci mają okazję poznać fascynujący świat nauki poprzez interakcję i możliwość dotknięcia prezentowanych eksponatów! Największą popularnością cieszy się kącik iluzji optycznych, ale całe muzeum warte jest zwiedzenia.\nPrzyjedź na spotkanie (bliskie spotkanie!) ze zwierzętami pochodzącymi z kontynentu australijskiego, a także z innych zakątków świata. Nowe atrakcje ogrodu zoologicznego, które wypełnią zwiedzającym cały dzień, warte są wyprawy do Nambour.\nTo muzeum jest idealną propozycją dla rodzin pragnących poszerzać swoją wiedzę... Poznajcie historię Queensland dzięki zastosowanym innowacjom technologicznym i specjalnym propozycjom dla najmłodszych.\nW towarzystwie pełnych entuzjazmu wolontariuszy odkryjecie dawne statki, takie jak Diamantina – najbardziej lubiany przez dzieci. Tylko nie zapomnijcie aparatu fotograficznego, bo okazji do robienia zdjęć z pewnością nie zabraknie!\nKażdy zna słynną atrakcję z udziałem Steve'a Irwina, łowcy krokodyli, jednak ogród zoologiczny ma w swojej ofercie również wiele innych ciekawostek: spotkanie z nosorożcami, karmienie słoni... Niezapomniane chwile!\nWalkabout Creek the Gap\nPark krajobrazowy znajdujący się w odległości 12 km od centrum miasta stanowi doskonałą odskocznię, aby pooddychać świeżym powietrzem, przemierzając dziewiczy las subtropikalny. Dzieciom wielką radość sprawi spotkanie z sową, żabą, rakiem, wiewiórką czy jamrajem.


Znamy nazwisko nowego wójta gminy Zbuczyn w pow. siedleckim – Warszawa i Mazowsze – najnowsze wiadomości w RDC\nZnamy nazwisko nowego wójta gminy Zbuczyn w pow. siedleckim\n20 września 2021 (10:05)\nAktualizacja: 21 września 2021 (15:48)\nfot. Gmina Zbuczyn/Facebook\nGmina Zbuczyn w powiecie siedleckim ma nowego wójta. Krajowe Biuro Wyborcze w Siedlcach otrzymało protokół z wyborów. Nowym wójtem został Hubert Pasiak. Chcę współpracować ze wszystkim, którzy zechcą pomóc naszemu samorządowi – mówi.\n– Liczba wyborców, którym wydano karty do głosowania, wyniosła 4077. Andrzej Chromiński uzyskał 1711 głosów, a Hubert Pasiak 2304 głosy i to on wygrał te wybory – mówi dyrektor KBW Marcin Skolimowski.\nFrekwencja wyniosła ponad 52 proc.\n– Jestem przede wszystkim zadowolony ze sposobu, w jaki udało się przeprowadzić kampanię wyborczą; że mimo wszystko, wydaje mi się, była uczciwa. Szacunek wzajemny kontrkandydatów i to co deklaruję – ponad podziałami. Mam nadzieję ze wszystkimi współpracować, którzy zechcą pomóc naszemu samorządowi, aby pozyskiwać środki, realizować kolejne cele – mówi Hubert Pasiak.\nDyrektor Krajowego Biura Wyborczego w Siedlcach informuje, jak będzie wyglądać przekazanie samorządowej władzy. – Komisarz wyborczy zwołuje Komisję Rady Gminy, na której to pan wójt-elekt będzie składał ślubowanie – tłumaczy.\nHubert Pasiak zastąpi Tomasza Hapunowicza, który zrezygnował ze stanowiska wójta na rzecz fotela prezesa Mostostalu Siedlce.\nMieszkańcy gminy Zbuczyn koło Siedlec wybierają wójta\nŹródło: RDC\t| Autor: Olga Kwaśniewska/PA


Ceny w Pobè Sierpień 2020 ceny w restauracjach koszt żywności napojów transportu paliwa apartamentów hoteli artykułów spożywczch odzieży, waluta\nCeny w Pobè\nTanie auto w Pobè. Oferty wypożyczenia samochodu.\nPobè Ceny 2020\nKoszt zakwaterowania Pobè - Koronawirus (COVID-19) Ceny w restauracji Ceny jedzenia w supermarkecie Ceny transportu i paliwa Ceny wynajmu Opłaty miesięczne, rachunki Zarobki i finanse Ceny sportu i rozrywki Ceny odzieży i obuwia Koszty opieki nad dziećmi FAQ\nJakie są ceny w Pobè? Zastanawiasz się, ile kosztuje kolacja? Jaki jest koszt zakwaterowania? Ile pieniędzy potrzebuję na zakupy w supermarkecie w Pobè?\nRosemary Peterson nasz ekspert, który niedawno był w Pobè i przygotował ten artykuł o cenach w Pobè. Dowiedz się o średnich cenach w Pobè, w tym ceny żywności, restauracje, piwo, zakwaterowanie, transport i więcej. Pobè jest częścią Beninu. Jaka waluta jest akceptowana w Pobè? Ile pieniędzy mogę wwieźć do Beninu?\nJaka waluta jest używana w Pobè?\nCzy Pobè to drogie miasto?\nCzy jedzenie jest drogie w Pobè?\nJaki jest koszt posiłków (śniadanie/lunch/kolacja) w Pobè? Jaki jest średni koszt obiadu w Pobè?\nW Pobè typowy posiłek typu fast food kosztuje: 50 PLN (7,500 XOF) za McMeal w McDonalds lub BurgerKing (lub podobny zestaw), oraz 15 PLN (2,200 XOF) za cheeseburgera. Dla miłośników kawy: Kawa cappuccino 9.40 PLN (1,400 XOF) i espresso 6.60 PLN (980 XOF).\nPoniżej znajdują się informacje na temat cen żywności i napojów w supermarketach i sklepach spożywczych. Można również przeczytać o cenach w hotelach, kawiarniach i restauracjach w Pobè.\nCeny w Pobè, Benin 2020\nŚrednie ceny w restauracjach i pubach, koszty transportu, taxi, artykuły spożywcze, zarobki, jedzenie, hotele i wynajem w Pobè.\nPobè - Aktualne promocje i wyprzedaże wycieczek » Porównaj ceny hoteli w Pobè i znajdź najlepszą okazję! »\nIle kosztuje lot do Pobè?\nIle kosztuje hotel w Pobè?\nUśredniona cena noclegu w Pobè jest 1.09 razy wyższa niż średnia cena w Polsce\nŚrednia cena zakwaterowania w Pobè wynosi:\nCeny hosteli w Pobè wynoszą: 66 PLN 9,838 XOF 18 USD 15 EURO 1,303 RUB\nCena 1 -gwiazdkowego hotelu w Pobè wynosi: 102 PLN 15,201 XOF 27 USD 23 EURO 2,014 RUB\nCena 2 -gwiazdkowego hotelu w Pobè wynosi: 143 PLN 21,317 XOF 38 USD 32 EURO 2,824 RUB\nCena 3 -gwiazdkowego hotelu w Pobè wynosi: 184 PLN 27,404 XOF 49 USD 42 EURO 3,630 RUB\nCena 4 -gwiazdkowego hotelu w Pobè wynosi: 377 PLN 56,026 XOF 101 USD 85 EURO 7,422 RUB\nCena 5 -gwiazdkowego hotelu w Pobè wynosi: 148 PLN 21,984 XOF 40 USD 34 EURO 2,912 RUB\nCeny odzieży i obuwia w Pobè.\nCzy jedzenie jest drogie w Pobè? Ile kosztuje niedrogi posiłek w Pobè?\nCeny w restauracjach w Pobè.\nPosiłek dla 2 osób, restauracja klasy średniej 3 dania 121 PLN (50-236) 18,000 XOF (7,500-35,000) 32 USD (13-63) 27 EUR (11-53)\nCzy można jeść tanio w Pobè?\nIle należy zapłacić za sery, jajka, mleko lub pomarańcze w Pobè?\nCeny w supermarketach w Pobè.\nIle trzeba zapłacić za paliwo lub taksówkę w Pobè?\nCeny transportu i paliwa w Pobè.\nOpłaty miesięczne w Pobè.\nOpieka nad dziećmi ceny w Pobè.\nIle można zarobić w Pobè?\nZarobki, pensje i finanse w Pobè.\nCeny sportów, rekreacji i rozrywki w Pobè. Po ile kino w Pobè?\nCzy drogie jest życie w Pobè?\nCeny wynajmu za miesiąc w Pobè.\nPorównaj ceny hoteli w Pobè i znajdź najlepszą okazję! »\nFAQ Pobè ceny - najczęściej zadawane pytania\nCeny w restauracjach Ceny hoteli w Pobè\n• Jakie są ceny w sklepach w Pobè?\n• Jaka waluta obowiązuje w Pobè\n• Ile kosztuje posiłek w taniej restauracji w Pobè?\n• Podczas pobytu w Pobè w taniej restuaracji trzeba będzie zapłacić za posiłek około 20 PLN (3,000 XOF).\n• Jaki jest średni koszt posiłku w restauracji w Pobè?\n• Ile kosztuje posiłek w barze szybkiej obsługi w Pobè?\n• Na podstawowy zestaw w barze fast-food w Pobè trzeba wydać 50 PLN (7,500 XOF).\n• Jaka jest średnia cena za obiad w restauracji w Pobè?\n• Ile kosztuje kolacja w jednej z bardziej popularnych restauracji w Pobè?\n• Cena kolacji dla dwojga w jednej z popularniejszych restauracji w Pobè to zwykle około: 254 PLN (37,000 XOF)\n• Jaka cena jest dopuszczalna w porze kolacji w przeciętnej restauracji w Pobè?\n• Mam zamiar spędzić trochę czasu w Pobè. Szukam taniego hotelu w centrum miasta. Jakiej ceny należy się spodziewać?\n• Jeśli chcesz przenocować tanio w hotelu w Pobè, trzeba będzie zapłacić: 102 PLN (15,000 XOF). Jeśli wolisz spędzić noc w hostelu to zapłacisz około: 66 PLN (9,800 XOF).\n• Ile kosztuje pobyt na weekend w Pobè?\n• Trzy dni w 2-gwiazdkowym hotelu w Pobè kosztuje mniej więcej 430 PLN (63,000 XOF).\n• Ile kosztuje hotel w Pobè?\n• Hotel 2-gwiazdkowy kosztuje w okolicach: 143 PLN (21,000 XOF).\n• Jak można znaleźć najtańszy hotel w Pobè, Benin?\n• Ceny tanich 1-gwiazdkowych hoteli w Pobè rozpoczynają się od: 92 PLN (13,000 XOF). Wiele ładnych i tanich hoteli w Pobè znajdziesz tu: www.booking.com.


Przeglądaj: Główna » 2017 » Czerwiec » 12 » Drukowanie zdjec i tusze do nich\nDrukowanie automatyczne rzadko kiedy daje możliwość uzyskać bardzo dobrej jakości fotografie, fachowiec i jednocześnie alumn Uniwersytetu OpolskiegoMarek Bajno którego profesja to profesjonalny fotograf wypowiada się, że w celu ogarnięcia rewelacyjnych jak również zaplanowanych skutków, wymagane jest schylenie się do ręcznego sterowania. Obecnie bardzo priorytetowe jest ustawienie formatu, tylko to ma możliwość zdziałać bardzo dużo, manualna zmiana ostrości może nadzwyczajnie ulepszyć ostatni odbiór drukowanego zdjęcia.\nSpecjalista i także magister Wyższej Szkoły Menedżerskiej we Wrocławiu Arseniusz Pachulski dla którego główna profesja to profesjonalny fotograf wypowiada się, że możemy wyróżnić szalenie dużo zazwyczaj istotnych regulacji ręcznych : wyostrzanie pierwszego planu, korygowanie kontrastu, delikatne przycinanie drukowanej fotografii, ustawianie rozdzielczości i rozmiaru zdjęcia jak też ręczna kalibracja drukarki. Ważna jest także kwestia dobranego papieru i także jakości dobranych atramentów, zawsze spora część ludzi kompletnie o tym gubi wątek.\nTusze do sprzętu to następny nieraz znacznie znaczący na końcową jakość odłam tematu, znawca jak też abiturient Politechniki Gdańskiej Kosma Limanowski którego zawód to fotograf jest zdania, iż można rozróżnić w większości przypadków 3-szy sposoby na wymianę atramentu jednak przy tym winno się pamiętać w przeciwieństwie do jest na pewno najlepsza, bardzo ważne jest żeby niejednokrotnie wymieniać tylko tusze oryginalne. Tusze nieoryginalne to dość tani ale też jednocześnie bardzo ryzykowny sposób, nie mamy pewności czy aby na pewno taki toner zadziała, a nawet jeśli to wciąż tuszu może starczać na dużo mniej liczby kartek aniżeli to było założone, ogromna przewaga aktualnie nieustannie użytkuje opcję tuszów napełnianych, czyli po prostu pojemników zużytych które to zostały napełnione.\nAspekty elektroniki →


Cud nad Gdańskiem? Słońce wzeszło 3 razy - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\nCud nad Gdańskiem? Słońce wzeszło 3 razy / Inne\nNormalnie takie zjawisko tłumaczy się odbijaniem światła przez szkło lub refleks w obiektywie aparatu. Tu udało się je uchwycić na kilku kolejnych ujęciach, a sami autorzy zdjęcia zapewniają, że trzy słońca widoczne było też gołym okiem. Fotografię wykonali Barry i Noemi Diacon z kanadyjskiego McMaster University.\nIch naukowy autorytet sprawił, że mimo kontrowersji zdecydowano się opublikować fotografię w prestiżowym cyklu "Astronomiczne zdjęcie dnia" prowadzonym na podstronie agencji NASA.\nSceptycznie do tych rewelacji podchodzi prof. Andrzej Kus, z Centrum Astronomicznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. "To zadziwiające, ale raczej mało prawdopodobne" - mówi profesor poproszony przez nas o analizę fotografii. "Jeśli jest to refraksja, to bardzo niezwykła. Ale bardziej skłaniałbym się do wersji, że jednak jest to refleks, który powstał w aparacie" - mówi prof. Kus.\n>>> Zobacz dziwne słońca nad Bałtykiem\nBardzo dziwne i zdumiewające zjawisko!!! Szkoda, że nie mogłem tego zobaczyć na własne oczy...