Analiza styku antysemityzmu, Kościoła i państwa wciąż potrzebna. Debata nad dziedzictwem ks. Musiała – Laboratorium WIĘZI\nAdam Michnik i abp. Grzegorz Ryś podczas debaty o dziedzictwie o. Stanisława Musiała w Domu Arcybiskupów Warszawskich 5 grudnia 2017 r. Fot. Więź\nAnaliza styku antysemityzmu, Kościoła i państwa wciąż potrzebna. Debata nad dziedzictwem ks. Musiała\nFunkcjonuje nieraz takie myślenie, że Kościół jest zawsze prowadzony przez Ducha Świętego i nigdy się nie myli. Bardzo trudno wtedy przyznać się do pomyłki – mówił arcybiskup łódzki Grzegorz Ryś podczas dyskusji, która odbyła się dziś w Warszawie.\nDebata poświęcona pamięci księdza Stanisława Musiała i jego publicystycznemu dziedzictwu pod tytułem „Czy czarne jest czarne?… czyli, czy przesłanie ks. Musiała jest dziś aktualne” odbyła się w Domu Arcybiskupów Warszawskich.\nRozmawiali metropolita łódzki abp Grzegorz Ryś, współprzewodniczący Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów prof. Stanisław Krajewski, redaktor naczelny „Gazety Wyborczej” Adam Michnik, publicysta katolicki i autor książek o Janie Pawle II Janusz Poniewierski. Spotkanie prowadziła Magdalena Czyż.\nPoniewierski wspominał kontekst powstania artykułu „Czarne jest czarne” księdza Musiała. Jak mówił, październik 1997 to czas formowania koalicji AWS i Unii Wolności. Premierem został Jerzy Buzek, Bronisław Geremek – ministrem spraw zagranicznych. W tym czasie ks. Henryk Jankowski powiedział publicznie: „Nie można tolerować mniejszości żydowskiej w rządzie”. Jego wypowiedź podchwyciły media. Gdański ksiądz otrzymał roczny zakaz głoszenia kazań od abp. Tadeusza Gocłowskiego. – Tekst miał być krótkim, półstronnicowym komentarzem do tych wydarzeń. Ks. Musiał przyniósł do „Tygodnika Powszechnego” dziesięć stron maszynopisu zapisanych w ciągu jednego dnia. Artykuł przedrukowała „Gazeta Wyborcza”. Od razu wywołał burzę komentarzy, w przeważającej większości pozytywnych – wspominał Poniewierski.\nProf. Krajewski mówił, że poznany przez niego w latach 80. ks. Musiał przeszedł ewolucję w swoim podejściu do spraw żydowskich. Początkowo nie rozumiał żydowskiej wrażliwości. Zmienił się dopiero, gdy został wyznaczony przez kard. Franciszka Macharskiego do prowadzenia mediacji w sprawie oświęcimskiego Karmelu w połowie lat 80. Zakonnice założyły wówczas klasztor na terenie dawnego KL Auschwitz, w budynku obozowego teatru, co wywołało protesty środowisk żydowskich. Ostatecznie wspólnota sióstr przeniosła się w inne miejsce. – Przemiana księdza Musiała napawa otuchą – powiedział Krajewski. – Są na szczęście ludzie, którzy kroczą podobną drogą. Od nas zależy, co zrobimy dziś z profetyzmem jezuity – dodał.\nAbp Ryś wyznał, że nie poznał osobiście ks. Musiała. Odniósł się do sprawy konfliktu o obecność klasztoru karmelitanek na terenie obozu. – Jedyną osobą, która rozstrzygnęła spór o Karmel, był Jan Paweł II – zauważył arcybiskup łódzki. – Pamiętam wzruszenie, gdy czytałem list papieża do karmelitanek – wspominał. Dodał, że poruszony był argumentem Jana Pawła II, iż zawsze trzeba się liczyć z wrażliwością bliźnich, którym chcemy pomóc. – Oczywiście znam tekst „Czarne jest czarne”. Ksiądz Musiał jest także współautorem książki na temat mordu rytualnego z 2003 roku. Moim zdaniem to publikacja ważniejsza niż tekst z „Tygodnika Powszechnego” – mówił.\n– Gdy słucham arcybiskupa, napawa mnie nadzieja, że ksiądz Musiał nie na darmo nastawiał karku – zaczął redaktor naczelny „Gazety Wyborczej”. – Moja relacja z księdzem Stanisławem była od początku bardzo serdeczna – wspominał. – Musiał doskonale w swoim tekście pokazuje wszystkie techniki eklezjalne, żeby tak mówić, aby nic nie powiedzieć. Antysemityzm nie był wówczas głównym problemem. Ortodoksyjny ks. Musiał w swoim radykalnym tekście wskazał drogę Kościołowi. O antysemityzmie nie mówił jako modernista, ale ktoś głęboko zatroskany o to, żeby Kościół mówił językiem Ewangelii. Ks. Stanisław miał odwagę zmierzyć się z całą tradycją Kościoła rzymskokatolickiego, ukazać, ile nienawiści było w wystąpieniach księży. Ta nienawiść torowała drogę nazizmowi. Jak zauważył Musiał, chrześcijanie dołożyli rękę do dyskryminacji i wyłączenia Żydów poza społeczeństwo – mówił Michnik. – Z księdzem Stanisławem spotkaliśmy się w twierdzeniu, że od tego jaki będzie katolicyzm, zależeć będzie przyszłość Polski – powiedział.\n– Teraz w społeczeństwie nastąpiła polaryzacja. Myślę, że jest więcej ludzi, którzy myślą i działają w duchu ks. Musiała. Bardzo widoczne są też jednak postawy przeciwne. Radio Maryja kiedyś było marginesem, teraz zdaje się znajdować w centrum polskiego Kościoła. Tym bardziej przykład ks. Stanisława jest nam potrzebny – mówił Stanisław Krajewski. – Wśród Żydów są obawy dotyczące społecznego przyzwolenia na postawy antysemickie – dodał.\nPodczas wypowiedzi z sali Stanisław Obirek wspominał, że był świadkiem powstawania tekstu „Czarne jest czarne” jako jeden z ówczesnych zakonnych współbraci ks. Musiała. – Stanisław był tytanem, ale człowiekiem pełnym wątpliwości, który obrywał z różnych stron. Jego dziedzictwo z nami pozostanie – mówił.\n– Radykalizm ks. Musiała pozwalał ujednolicać i ukazywać sprawy niejednoznaczne. Podobną ewolucję do jego przeszedł o. Kolbe – zauważył Adam Michnik.\nProf. Jan Grosfeld nawiązał do pytania o zmianę w kościelnym podejściu do antysemityzmu. – Dzień Judaizmu jest celebrowany przez niewiele parafii. Dlaczego tak się dzieje? Głos episkopatu nie ma przełożenia na decyzje proboszczów i myślenie wiernych – powiedział. – Niezwykłe, że ksiądz Musiał doskonale wiedział, iż kluczowe dla ortodoksji jest relacja chrześcijan do Żydów – dodał.\nGłos zabrał abp Ryś. – Ksiądz Musiał był ortodoksyjny, powtórzył nauczanie zawarte w „Nostra aetate”. Problemem jest przełożenie tego przesłania na myślenie wiernych – zauważył. – Funkcjonuje takie myślenie, że Kościół jest zawsze prowadzony przez Ducha Świętego i nigdy się nie myli. Bardzo trudno jest wtedy przyznać się do pomyłki – mówił arcybiskup łódzki. – Gdybyśmy tylko mówili o ludziach, którzy coś tam wykrzykują, zrobilibyśmy krzywdę osobom, które wykonują pozytywne działanie, żeby zmienić myślenie. Myślę, że nagroda i wpływ księdza Musiała są ważniejsze niż pomnik księdza Jankowskiego – dodał.\nPoniewierski zauważył, że w marcu minie 80 lat od urodzin ks. Musiała. Wspominał reakcje władz zakonnych na tekst „Czarne jest czarne”. Jezuiccy przełożeni zarzucili mu wówczas emocjonalność, ale nie mieli zarzutów co do wartości merytorycznej.\n– Myślę, że dziś dla wielu katolików coraz więcej spraw wewnątrzkościelnych jest bolesnych. Wysłuchuję wiele takich historii – mówił Poniewierski.\nGłos zabrał Zbigniew Nosowski. – Tezy księdza Musiała to był strzał w ósemkę, a nie w dziesiątkę. W „Czarne jest czarne” zabrakło pokazania tego, co jest źródłem antysemityzmu w stylu ks. Jankowskiego. Jego antysemityzm był przecież inny niż nazistowski – gdański proboszcz przedkładał bronienie narodu ponad przykazanie miłości, ważniejsza u niego były wskazania rodzinne niż słowa „Ojca, który jest w niebie” – zauważył redaktor naczelny „Więzi”.\n– Warto dziś przypomnieć encyklikę Piusa XI o nazizmie. Analiza styku antysemityzmu, Kościoła i państwa jest wciąż potrzebna – mówił Adam Michnik.\nSkoro jest tak dobrze, to czemu nie jest dobrze? – takie pytanie zadał ksiądz Wojciech Lemański. – Doświadczyłem tego samego co ksiądz Musiał: w dialogu polsko-żydowskim Kościół polski nie pomagał, a przeszkadzał – zauważył. – Ludzie czekają na przewodnika, który powie im: to jest bezpieczna i sprawiedliwa droga. W Kościele mamy wiele skarbów, które czekają na odkrycie dla wiernych. Nauczanie o dialogu przypominamy przy konferencjach, a nie przy normalnych uroczystościach. Mamy Sprawiedliwych wśród Narodów Świata i nie mamy żadnego wyniesionego na ołtarze za ratowanie Żydów – mówił.\nAbp Ryś nawiązał do swojego zdziwienia tekstem Zofii Kossak-Szczuckiej, która napisała, że „wrogowi trzeba pomóc”. Władysław Bartoszewski tłumaczył mu potem, że ona tak stwierdziła, bo „inaczej nikt by tego nie przeczytał”.\nMichnik zauważył, że ONR w swoich źródłach nie był klerykalny. Obóz narodowy zrozumiał jednak, że naród jest katolicki, zatem trzeba to wykorzystać. – Uformował się wówczas mit Polaka endo-katolika. W Polsce, inaczej niż w Europie, tradycje faszystowskie nie były antykatolickie – zauważył. – Jeden z biskupów mówił mi: „Adam, gdyby episkopat krytykował antysemityzm z taką siłą jak walczy z gender, dziś żylibyśmy w innym kraju” – powiedział.\n– Są ludzie, którzy traktują Żydów instrumentalnie. Być może niedługo w Toruniu ukaże się książka „Synagoga, prawica, monolog” – żartował na koniec Stanisław Krajewski.\nAdam MichnikantysemityzmGrzegorz RyśJanusz PoniewierskiPolska Rada Chrześcijan i ŻydówStanisław KrajewskiStanisław MusiałTygodnik PowszechnyZbigniew Nosowski\nIvka 7 grudnia 2017 - 19:33 - Odpowiedz\nKobiet już w Polsce nie ma, że nie można zaprosić żadnej do rozmowy? Gdyby nie w ostatnich zdaniach użyte słowo gender, możnaby zapomnieć, że obraz świata jednak zależy od płci.\nJestem także zdziwiona, wielokrotnym określeniem ks. Musiała mianem „ortodoksyjnego”, gdy był on raczej „rewolucyjny” w prezentowniu przez kościół, którego był częścią, stanowiska wobec społeczności żydowskiej.\nOdbyła się więc debata poświęcona sprawie ważnej – nacjonalizmowi współczesnego kościoła polskiego, dla której przesłanie ks. Musiała mogłoby być pretekstem, zaczynkiem. Zebrało się dużo znamienitych gości, a jednak, trudno nie odnieść wrażenia, że była to dyskusja marginalna potrójnie. Nie zaistniała w świadomości szerszego kręgu wiernych czy władz kościelnych. Nie dotknęła współczesnego jądra rasizmu kościoła polskiego. A tekst będący relacją z debaty, ziele pustką wypracowania szkolnego.\nPiotr Ciompa 9 grudnia 2017 - 08:51 - Odpowiedz\nJa zapamiętałem wypowiedzi ks.Musiała jako obrażanie nie tylko antysemitów, ale tych, co nie podzielali jego zdania. „Kto nie ze mną, ten wchodzi w dwuznaczny kompromis etyczny” – to była jego linia. Nie wyznacza się tak emocjonalnej osoby do prowadzenia dialogu, bo to jest anty skuteczne. Dlatego za najbardziej trafną (i odważną bo nie idącą z głównym prądem spotkania) odbieram wypowiedź red.Nosowskiego, że ks.Musiał trafiał w ósemkę, nie w dziesiątkę.


Obchody Narodowego Święta Niepodległości w Łowiczu [ZDJĘCIA] | Dziennik Łódzki\nObchody Narodowego Święta Niepodległości w Łowiczu [ZDJĘCIA]\nRafał Klepczarek 11 listopada 2020, 12:54\nObchody Narodowego Święta Niepodległości w Łowiczu Rafał Klepczarek\nMimo zaostrzającej się sytuacji epidemiologicznej w naszym kraju w Łowiczu nie zapomniano o 102. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę.\nObchody Narodowego Święta Niepodległości w Łowiczu.\nBurmistrz Krzysztof Kaliński wraz Jackiem Wiśniewskim, przewodniczącym Rady Miejskiej w Łowiczu złożyli kwiaty pod pomnikami marszałka Józefa Piłsudskiego, papieża Jana Pawła II oraz Synów Ziemi Łowickiej.\nRocznicowy zmotoryzowany marsz z okazji Narodowego Święta Niepodległości zorganizował także Klub "Gazety Polskiej" wespół z oddziałem NSZZ "Solidarność" w Łowiczu.\nJego uczestnicy zebrali się w asyście policji na Starym Rynku w Łowiczu. Po złożeniu kwiatów pod pomnikiem poświęconym Synom Ziemi Łowickiej kawalkada kilkunastu aut przejechała powoli ulicami miasta zatrzymując się przy wybranych pomnikach powstańców listopadowych i styczniowych oraz pod obeliskiem postawionym z okazji 25-lecia NSZZ "Solidarność".\nNa łowickiej Starówce pojawiło się też około 30 aut z okolic Łodzi i Warszawy. Część z nich była związana ze Klubem Mustang Polska. Na płycie rynku zgromadziło się około 40 osób, którymi zainteresowała się policja.\nWyruszyli oni prawdopodobnie do Warszawy na niepodległościowy zmotoryzowany marsz.\nNSZZ Solidarność Łowicz\nklub gazety polskiej łowicz\nNOWE Brak prądu w łódzkim. Sprawdź gdzie 27.09 będą planowane wyłączenia prądu, a gdzie awarie\nPogoda w Gorcach 27.09. Turbacz, Czoło Turbacza - warunki pogodowe dzisiaj\nBieszczady: pogoda 27.09. Prognoza na dzisiaj: Halicz, Tarnica, Smerek


USA modernizują broń atomową w RFN. ″Nikt nie będzie wiedział″ | Niemcy – bieżąca polityka niemiecka. Wiadomości DW po polsku | DW | 29.03.2020\nUSA modernizują broń atomową w RFN. "Nikt nie będzie wiedział"\n10 lat temu Bundestag wezwał USA do wycofania z terytorium RFN broni atomowej. Broń nie tylko pozostała, a nawet ma zostać zmodernizowana.\nDemonstracja przeciwko składowaniu broni atomowej w Büchel (2018)\n– Czuję się jak potencjalny cel – mówi Elke Koller z drżeniem w głosie. Ta niemiecka emerytka mieszka w pobliżu bazy lotniczej Büchel w Nadrenii-Palatynacie, w południowo-zachodnich Niemczech. Niemal codziennie słyszy odgłos silników samolotów wojskowych. Jednak ten hałas nie przeszkadza jej tak bardzo, jak świadomość, że na terenie pobliskiej bazy składowane są bomby atomowe; ostatnie, jakie pozostały na terytorium RFN. Ich liczbę eksperci szacują na 15 do 20. Dokładne dane objęte są tajemnicą.\n– Na początku wierzyłam, że po zakończeniu zimnej wojny bomby pozostaną może dwa, trzy lata – wspomina 77-letnia działaczka ruchu pokojowego. – Myślałam, że zapomnieli je zabrać – dodaje. Bomby atomowe jednak do dziś pozostają w Büchel. Składowane są w podziemnych bunkrach, strzeżonych przez ciężko uzbrojonych amerykańskich żołnierzy. Nowe, masywne ogrodzenie otacza ten teren. Wkrótce atomowy arsenał z Büchel ma zostać unowocześniony, a bomby wymienione na nowszy model.\nPod nuklearnym parasolem\nW czasie zimnej wojny USA rozlokowały w Europie Zachodniej broń nuklearną, by odstraszyć Związek Radziecki. Większość tej broni Waszyngton wycofał po 1991 roku; pozostało szacunkowo około 150 bomb atomowych. Rozmieszczone są we Włoszech, w Turcji, w Belgii, Holandii i w Niemczech.\nTo, że bomby znajdują się w miejscowości liczącej 1200 mieszkańców wie w Niemczech mało kto. Także Elke Koller, która sprowadziła się do Büchel w 1980 roku nic o tym nie wiedziała. – To był dla mnie totalny szok – wspomina. Dowiedziała się o tym dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych z prasy. Niemiecki rząd nie potwierdził dotąd oficjalnie tych rewelacji.\nBüchel nie zostało jednak wybrane przypadkowo. Tutaj stacjonuje 33 Pułk Lotnictwa Taktycznego Luftwaffe. Gdyby doszło do ataku atomowego na Niemcy lub inne państwa NATO, niemieckie samoloty mogą zostać wyposażone w amerykańskie bomby. W natowskim żargonie nazywa się to nuklearną partycypacją; Niemcy nie dysponują bowiem bronią atomową. W tym modelu istnieje jasny podział zadań. Niemieccy piloci mogą przetransportować bomby nad cel; kody aktywacyjne znają tylko amerykańscy wojskowi.\nBaza lotnicza w Büchel. Tu składowana jest broń nuklearna\nOdstraszanie starymi samolotami\nBomby atomowe są jasnym sygnałem odstraszania dla każdego potencjalnego przeciwnika – czytamy w strategii nuklearnej rządu USA. Czy jednak bomby z Büchel rzeczywiście mają moc odstraszania?\nNiemieckie samoloty typu Tornado, które miałyby zostać wyposażone w te bomby, to konstrukcja z lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Pod względem technicznym są przestarzałe i podatne na awarie. Eksperci powątpiewają, czy byłyby w stanie stawić czoła nowoczesnej obronie przeciwlotniczej Rosji. Niemiecki rząd nie podjął jak dotąd długo oczekiwanej decyzji, czym zastąpić wysłużone Tornado.\nPod względem militarnym, składowana w Niemczech broń atomowa "z pewnością nie jest tak zwanym game changer" – uważa Tobias Lindner, ekspert ds. obronności klubu poselskiego Zielonych w Bundestagu. Lindner uważa ją za "drogi, niebezpieczny i anachroniczny, symboliczny element po to, by mieć coś do powiedzenia w ramach NATO".\nPodobnie widzi to Hans Kristensen, renomowany ekspert ds. wojskowości. – Niemiecki rząd wierzy, że w ten sposób ma możliwość wpływania na decyzje USA w zakresie zastosowania broni atomowej. W mojej ocenie to całkowita iluzja – mówi duński naukowiec.\nPolitycy w Berlinie zaprzeczają. – W chwili, gdy się z tego wycofamy, nikt już nie będzie nas pytać, jak ma wyglądać nuklearna strategia NATO – twierdzi poseł do Bundestagu Fritz Felgentreu (SPD).\nNiemieckie samoloty typu Tornado uważane są za przestarzałe\n10 lat temu, w marcu 2010 roku, Bundestag wezwał niemiecki rząd, by spowodował wycofanie broni atomowej z Niemiec. Jednak żaden z trzech rządów pod przywództwem Angeli Merkel nie zdobył się na ten krok. Od kiedy Rosja, gwałcąc prawo międzynarodowe, anektowała w 2014 r. ukraiński półwysep Krym i rozlokowała zdolne do przenoszenia głowic nuklearnych rakiety średniego zasięgu w Obwodzie Kaliningradzkim, wycofanie amerykańskich bomb atomowych z Niemiec stało się mało prawdopodobne. – Demonstrujemy w ten sposób, że stoimy u boku Amerykanów – mówi pilot Tornado, który przez długi czas służył w bazie w Büchel.\nRozlokowane w bazie bomby typu B61-3 i B61-4 mają już po 30 lat. Zastąpione mają zostać przez nowoczesny model B61-12 wyposażony w mechanizm sterujący. Program modernizacji ma kosztować 10 mld euro.\n– Krytycy obawiają się, że nowe, bardziej precyzyjne bomby zwiększają ryzyko konfliktu nuklearnego. – Osobiście bardzo się boję, że konflikt Wschód-Zachód może wybuchnąć na nowo – mówi Elke Koller, która w 2019 r. za swoje zaangażowanie otrzymała Akwizgrańską Nagrodę Pokojową.\nKiedy nowe bomby atomowe dotrą do Büchel, jeszcze nie wiadomo. Eksperci spodziewają się, że będzie to najwcześniej w roku 2022. W każdym razie, wymiana nastąpi w najwyższej tajemnicy – przypuszcza pilot Luftwaffe, który zna bazę w Büchel jak własną kieszeń. I dodaje: – Lotnisko zostanie zamknięte, przyleci amerykański samolot i nikt nie będzie wiedział, czy przywiózł Coca-Colę, czy zabrał bomby.\nŚwiata bez broni atomowej nie będzie - ostrzega sztokholmski Instytut SIPRI. Wręcz przeciwnie – wkrótce wygasają dwa ważne traktaty rozbrojeniowe między Rosją i USA, co może być nowym początkiem wyścigu zbrojeń. (17.06.2019)\nSłowa kluczowe USA, broń atomowa, NATO, nuklearna partycypacja, Büchel\nDer Spiegel: Europie potrzebna jest własna broń atomowa 10.04.2022\nCo stanie się z Europejczykami, jeśli Ameryka wycofa się z NATO i zdejmie znad Europy swój parasol atomowy? UE potrzebuje własnej broni atomowej, aby skutecznie odstraszać Rosję – uważa „Der Spiegel”.


Nawet najbardziej utytłane dachowce zawsze pozostają szlachetne. Nie muszą niczego udawać. Są kotami… i to wystarczy, czyli … wszystkie moje Koty | Kaprys Pani Minionego Czasu\nNawet najbardziej utytłane dachowce zawsze pozostają szlachetne. Nie muszą niczego udawać. Są kotami… i to wystarczy, czyli … wszystkie moje Koty\n17 lutego 2019 // No Comments\nNiedziela, 17 lutego – Dzień Kota\nO Dniu Kota pisałam w zeszłym roku (TUTAJ) , ale mogę pisać jeszcze więcej i nie tylko z okazji Ich Święta.\nKoty to ogromna radość i szczęście. Ale – jak to w życiu bywa – stają się także przyczyną ogromnego smutku i żalu.\nDzisiaj opowiem Wam o wszystkich moich kotach…\nPierwszym kotem, którym miałam przywilej opiekowania się, była Kinia. Kinię przywiozła moja starsza córka na wakacje po pierwszym roku studiów. Wakacje się skończyły a Kinia została w domu.\nKinia była pięknym przedstawicielem rasy polskiej – burego dachowca. Prawdziwego pręgowanego burasa. Bardzo lubiła przebywać na kolanach (najbardziej upodobała sobie moje). A kiedy okno było otwarte, to na parapecie. Zaokiennym. I bardzo interesowało ją też to, co za tym parapetem się dzieje. Na wysokości trzeciego piętra. Pewnego dnia spadła ale na trawę i to chyba ją uratowało. Ale nie nauczyło ostrożności. Jakiś czas potem wyczaiła znowu otwarte okno – z drugiej strony mieszkania. A tam już trawy nie było, tylko betonowy chodnik.\nDostała od losu tylko jedno zapasowe życie – lekarz musiał ją uśpić.\nPo pewnym czasie w domu pojawił się maleńki rudy pers. To był urodzinowy prezent dla młodszej córki od chłopaka który chciał być – jej chłopakiem. Chłopakiem nie został ale kot pozostał. Kochana mała zasmarkana ruda szmatka. Dlatego dostał imię – Katarek. Dziś ma paręnaście lat, ale nadal zdarza mu się wyglądać jak rudy mop do podłogi.\nPonieważ bardzo lubi przebywać na dworze, zbiera na futro różne paprochy a nawet patyki. Katar chętnie poddaje się pieszczotom ale nie znosi być czesanym. Jest zupełnie pozbawiony agresji, a atakowany – nie ucieka. Lubi też gości i nie ma nic przeciwko zmianom otoczenia. Bardzo lubi jazdę samochodem. Łagodny i spokojny, świetnie przystosowuje się też do nowych warunków. Nie cierpi samotności. Dawniej, kiedy jeszcze był sam, potrafił siedzieć zimą na kamieniu przed ogrodzeniem sąsiadów i patrzeć na znajdujące się tam koty.\nDlatego (aby tak boleśnie nie odczuwał samotności) dostał w prezencie maleńką Julkę.\nJulka nie od razu była Julką. W dokumentach które przy adopcji otrzymaliśmy ze schroniska dla zwierząt, był wpisany chłopczyk Julian. Król Julian. Niestety, został zdetronizowany, kiedy po pewnym czasie okazał się dziewczynką. Juleczce pozostały za to królewskie maniery. Naprawdę była wytworną kotką mimo swojego niskiego pochodzenia. A zamiast błękitnej krwi, miała błękitne futerko.\nDokładnie – szaro pręgowane, błękitne futerko. Będąc malutką, wszędzie towarzyszyła Katarowi. Później, kiedy była już starsza, sama eksplorowała pobliskie tereny.\nNiejednokrotnie wracała do domu dopiero następnego ranka, wygłodniała i zmęczona.\nAle tak się nie stało pewnego sierpniowego dnia… Nie wróciła…\nNie pomogły rozpytywania sąsiadów, rozwieszane ogłoszenia. Już nigdy jej nie zobaczyliśmy…\nHistoria Zuzi sięga czasów, kiedy Julki już z nami nie było. Pewnego mroźnego wieczoru (a był to początek zimy), usłyszałam na podwórku ciche ale rozdzierające miauczenie kota. W ciemnościach zauważyłam sylwetkę czarnego zwierzątka. Kot był nieufny, ale widać było, że bardzo zmarznięty i głodny. Przyniosłam suchą karmę i zostawiając na ziemi groszki, skierowałam się w kierunku domu. I tak pomalutku zwabiłam kota (kotkę) do środka. Przetrzymałam ją trzy dni, a gdy mrozy ustały, wypuściłam. Zwłaszcza, że prawie cały czas siedziała w oknie i (jak mi się wydawało – z utęsknieniem) patrzyła na zewnątrz.\nJakież było moje zdumienie, gdy po jakimś czasie zwierzątko wróciło i już nigdy nas nie opuściło. Szybko zaczęła reagować na nowe dla niej imię – Zuzia. (Zuzia, lalka nieduża i na dodatek cała ze szmatek…).\nA była naprawdę nieduża. Przez pierwsze dni jadła bardzo dużo, tak, że po pewnym czasie nabrała kształtu małej, czarnej kuli.\nDzisiaj wyszczuplała i przebywa tylko i wyłącznie na terenie podwórka a najlepszym jej przyjacielem jest Katar. Lubi go tak bardzo, że często przychodzi do niego i śpią sobie razem, wtuleni jedno w drugie.\nGdy nastało lato, znowu odczułam potrzebę uratowania następnej sieroty ze schroniska. I w ten oto sposób pojawiła się u nas… Mania.\nMania jest bardzo podobna do Julki, ale bardziej bura niż szara. I nie jest pręgowana. Jest strasznym obżartuchem, ale nie tyje bo wszystko spala w terenie.\nMania, a jeszcze bardziej Zuzia to dwie doskonałe łowczynie, które mimo pełnej miski nie zatraciły pierwotnego instynktu łowcy. Czy to mysz w trawie, czy lecący nisko ptak – nie mają szans. Upolowane zdobycze przynoszą dumnie do domu i aż żal na to patrzeć. Czasami można im zwierzątko odebrać i uratować, ale bywa to rzadko. Trudno – prawa natury.\nW czasie, kiedy na podwórku królowały Zuzia, Mania i Katar, zaczęła do nas zaglądać jedna z kotek-bliźniaczek, urodzonych po sąsiedzku. Dopóki żyła ich matka, były z nią razem. Po jej śmierci widać było, że mimo iż siostry – nie przepadają za sobą. Przechodziła więc przez płot i siadała na ziemi w pozycji wyczekującej. Widząc ją godzinami w tej oczywistej pozie, przynosiłam jej jedzenie. Tak było codziennie i codziennie kotka przysiadała bliżej. W bardzo inteligentny sposób oswajała koty ze swoją obecnością na ich terenie. Po pewnym czasie przyszła do domu. I wcale już nie miała zamiaru wracać do siebie. Gdy już na dobre się zadomowiła, doszło do tego, że ona sama nie pozwalała swojej siostrze przychodzić tak jak kiedyś robiła to ona. Po prostu ją bardzo ostro przeganiała. I tak jest do dzisiaj.\nGdy poinformowałam sąsiadów o wyborze Misi (bo tak ją nazwałam), widziałam, że im to wcale nie przeszkadzało a wręcz byli zadowoleni.\nMisia jest bardzo inteligentną kotką o szylkretowym umaszczeniu. Raczej nie poluje, za to pilnuje swoją siostrę, by nie przechodziła na drugą stronę ogrodzenia.\nA później pojawiła się Omena. W jaki sposób się to stało i całą resztę jej krótkiego życia opisywałam (TUTAJ).\nA to są koty mojej młodszej córki: Lilu i Mango – koty bengalskie. Przebywają całe życie w domu. Wydawałoby się, że bezpiecznie. Ale nie dla choroby. Manga już niestety nie ma…\nPisałam o nim (TUTAJ) . Pozostała Lilu, zestresowana jego chorobą i nieufna.\nBył także Behemot, kot (kocur niekastrowany), który mimo że nie był naszym kotem to z nami pomieszkiwał. Był nawet przez nas leczony z bardzo ciężkich chorób dziąseł, zatrucia i zranionej łapki. Pewnego razu odszedł i tak jak Julka już nie wrócił. Behemota możecie zobaczyć przy okazji Dnia Czarnego Kota (TUTAJ) .\nBył również odwiedzający nas Spodek (bo oczy miał tak duże i zdziwione jak dwa spodki), który pewnego razu przestał przychodzić.\nI był bardzo chory Rudas (bo rudy), który często nas odwiedzał i przyszedł do nas w stanie agonalnym więc zmuszeni byliśmy go uśpić…\nA teraz przychodzi Czyściciel (bo czyści miski z jedzenia)…\nTak… Tyle tych kocich historii, a jeszcze nie wszystkie! Nie opowiedziałam Wam nic o kotach mojej starszej córki – rudym dachowcu Vigo i mainkunie Idalii.\nAle o nich opowiem przy innej okazji…\nŹródło: https://pl.wikipedia.org; tytułowy cytat „Nawet najbardziej utytłane dachowce…” – autor: Nikoletta Parchimowicz,\nThis entry was posted in Bez kategorii, fotografia, muzyka, święta nietypowe, zwierzęta and tagged Behemot, Czyściciel, Dzień Kota, Idalka, Julka, Katar, Kinia, Lilu, Mango, Mania, Misia, Omena, Rudas, Spodek, Vigo, Zuzia.\n← Prawie 80 lat powabu i sex appealu, czyli … NYLONY!\nWszystkie krowy na świecie, jak wiecie, obyczaje miewają jednakie, ale żyła w amerykańskim świecie, taka krowa, której dano być ptakiem, czyli … pierwsza krowa, która leciała samolotem →


Tanie loty do Turku od 39 PLN• Loty z Gdańska.\nTanie latanie Loty do Turku\nLoty do Turku (Finlandia) w promocyjnej cenie\nLoty do Turku z Gdańska\nŚredniowieczne miasto w Finlandii, które dzisiaj zachęca do odwiedzin zarówno swoją unikalną architekturą, ale również niezwykłymi malowniczymi krajobrazami roztaczającymi się wokół niego. Turku odwiedzają rocznie setki tysięcy turystów, którzy spragnieni są zapoznania się z historią oraz kulturą Finlandii, więc na pewno spędzimy tam miło swój czas. Samo miasto jest również ważnym ośrodkiem przemysłowym, a także mieści się tam jeden z fińskich ważniejszych portów. W Turku odbywają się też ważne imprezy kulturalne, w tym liczne festiwale, jak na przykład najstarszy festiwal rockowy Ruisrock, ale posłuchamy tam również nowoczesnej muzyki elektronicznej i jazzowej. Oprócz tego latem pod koniec czerwca ma tam miejsce średniowieczny bazar, podczas którego można poczuć się, jakby czas cofnął się o kilkaset lat.\nTurku położone jest w południowo-zachodniej części Finlandii nad rzeką Aurajoki, która uchodzi tam do Morza Archipelagowego będącego częścią Bałtyku. Obecnie miasto to jest stolicą regionu Varsinais-Suomi i liczy sobie przeszło 175 tysięcy mieszkańców, a cała aglomeracja to przeszło 260 tysięcy osób. Samo Turku, którego nazwa pochodzi od starosłowiańskiego słowa oznaczającego targ, jest miastem, gdzie nowoczesność styka się z przeszłością. Nie można jednak powiedzieć, że tamtejsze tradycyjne zabudowania są zdominowane przez wieżowce. Jest wprost przeciwnie, tamtejsze budynki doskonale ze sobą harmonizują, podkreślając unikalną architekturę tego właśnie miejsca. Okolice Turku również zachęcają nas do spacerów oraz turystyki rowerowej, ponieważ rozciągają się tam malownicze łąki, a także można skorzystać z rejsów po rzece Aurajoki.\nKlimat w tej części Finlandii odznacza się ciepłymi latami oraz często mroźnymi zimami. Najwyższe temperatury można zaobserwować od czerwca do sierpnia, kiedy to słupek rtęci wskazuje na około 20 stopni Celsjusza, jednak często zdarzają się tam również upalnie dni, gdy można doświadczyć 30-stopniowych upałów. Wiosny i jesienie są dość zimne z temperaturami rzędu od -2 do 5 stopni Celsjusza. Zimy z kolei zmuszają do założenia na siebie ciepłych płaszczy i kurtek, gdyż termometry wskazują wtedy minusowe wartości. Jeżeli zatem zależy nam na zwiedzeniu Turku, to najlepszym momentem będzie pełnia lata.\nTurku jest najstarszym miastem Finlandii, początkowo było ono również stolicą kraju. Jego dynamiczny rozwój przypada na XVI wiek, jednak już wcześniej na terenach tych zaczęto wznosić kościoły i grody warowne. Miasto należało również do Hanzy, co przełożyło się na jego popularność i bogactwo. Założono tam także w XVII wieku uniwersytet Abo Akademi, który do dzisiaj przyciąga studentów z całej Finlandii. Będąc w Turku, warto zobaczyć XIII-wieczny zamek Turunlinna u ujścia rzeki Aurajoki. Samo miasto prezentuje klasycystyczną architekturę, ponieważ większość jego drewnianych budynków spłonęła w pożarze w połowie XIX wieku. Zwiedźmy również tamtejszą katedrę oraz bazylikę, które obie pochodzą z XIII wieku. W mieście możemy odwiedzić też doskonale wyposażone muzea, które lepiej przybliżą nam samą historię miasta.


Brak pradu banino\nBardzo często kiedy idzie się na zakupy do dalekiego sposobu centrów handlowych, utrzymuje się przede każdym o tym, co wymaga się zakupić. Zawsze potrafi się też zdarzyć, że jak teraz będzie się w ośrodku, plany pokrzyżuje nagły brak dopływu prądu. W punkcie zaś, kiedy cały sklep pogrąży się nagle w ciemności, nie może w nim zawieść awaryjnego zasilania. Tymże bardziej, że właśnie naprawdę wcale nie uda się przewidzieć, kiedy może uzyskać do takiej form. Niejednokrotnie oświetlenie może zabraknąć zupełnie niespodziewanie, i potem istotne jest, by ludzie, jacy znajdują się w domu, mogli jak łatwo wydostać się na zewnątrz.\nJest wówczas główne, jeśli przyjmie się pod opiekę to, że w różnych środowiskach i galeriach handlowych bycie właściwie każdego obiektu jest skłonne z dostępu do bieżącego źródła zasilania. Takie przedmioty są czynne niekiedy do późnych godzin nocnych, a kiedy zabraknie prądu zaraz po zmroku, wtedy jego braku nie system będzie nie zauważyć. W smaku nagłe pogrążenie się w ciemnościach może u mężczyzn wywołać uczucie paniki i środku. Ważne jest wówczas to, aby w wszystkim obiekcie odnalazłyśmy się oprawy oświetlania awaryjnego, kiedy także indywidualne oświetlenie awaryjne.\nJednak o też zauważyć, że obecność takiego światła będzie nieunikniona w bardzo trudniejszych do rozwiązania sytuacjach. Mowa tutaj o dane wystąpienia pożaru na obszarze obiektu. By udało się jak już wyciągnąć z budynku, takie oświetlenie awaryjne musi żyć w szerocy miękkie i skore do uruchomienia w jakiejkolwiek chwili. Z porady na to, iż w nowych celach mogą znajdywać się materiały łatwopalne, niezwykle znaczące jest toż, aby takie oświetlenie prowadziło bezpośrednio do wyjść ewakuacyjnych jak najmniejszą możliwą drogą.\nDzięki temu wszelcy zgromadzeni w centrum handlowym, lub w następnym obiekcie, będą potrafili na moment opuścić zajmowane miejsca w taki forma, by nikomu nie stała się krzywda. Będzie wtedy wyjątkowo możliwe wtedy, gdy wraz z instalacją awaryjnego oświetlenia pojawią się piktogramy, które wskażą, w jakim celu należy iść ku lekarstwie na zewnątrz.


Dowolnik: "Przybysz" Shaun Tan\nProszę mi powiedzieć, jak ten facet to robi, no jak? Tan bierze pewną historię i opowiada ją tak, że oko bieleje. To nie jest jakaś oszałamiająco odkrywcza historia, pełna wiekopomnych, wstrząsająco błyskotliwych myśli. Nie nie nie.\nTo jest opowieść, która zdarzała się wiele razy, zdarza się wciąż i będzie się zdarzać. Bo przecież wciąż są miejsca, gdzie jest źle, gdzie toczy się wojna, gdzie egzystencja doskwiera tak bardzo, że rzuca się wszystko i jedzie szukać lepszego miejsca na świecie. Tak właśnie zrobił bohater książki Tana, przybysz, emigrant. Pakuje walizkę, śle ostatnie spojrzenie rodzinie i wyrusza w siną dal.\nTam, dokąd przybywa, życie jest... inne. Trudne. Proste. Wiem, że te słowa się wzajemnie wykluczają, ale tak właśnie jest. Na początku jest trudno, przybysz kompletnie nie zna języka, nie ma pracy, nie wie, gdzie się obrócić, w którą stronę. Inne jest jedzenie, zwierzęta, alfabet, wyposażenie mieszkania... Trudno się w w tym wszystkim odnaleźć. Potem jest prościej. Życzliwi ludzie pomogą w zdobyciu pracy, wskażą pokój, gdzie można zamieszkać, zaproszą do siebie, pokażą, jak się przyrządza lokalne przysmaki. Opowiedzą też, jakie złe wiatry ich przygnały i także zmusiły do emigracji. To uniwersalna przypowieść o emigracji i poszukiwaniu własnej drogi.\nWspaniale się kończy ta historia. Zresztą cała opowieść jest wspaniała i przepięknie narysowana. Nie pada w niej ani jedno słowo, ale od emocji, uczuć, wspomnień aż buzuje. Jestem zachwycona wyobraźnią autora. Pasę oczy niezwykłością fauny i flory, architektury, alfabetu. Odlot. Daję najwyższą ocenę.\nZamiast ilustracji wstawiam filmik. Obejrzyjcie. Zachwycający.\n"Przybysz" Shaun Tan, tłumaczenie Wojciech Góralczyk, Kultura Gniewu, Warszawa 2015.\nEtykiety: 6/6, australijska, komiks, książka obrazkowa, powieść graficzna, Przeczytane w 2016, Shaun Tan\nktrya 27 listopada 2016 11:43\nJeden z najpiękniejszych komiksów, jakie miałam w ręce.\nAgnes 27 listopada 2016 17:23\ntanayah 27 listopada 2016 14:22\nBardzo chciałam przejrzeć (bo tam chyba nie ma nawet komiksowych chmurek, tylko same obrazy?) ten komiks, a to, co piszesz, tylko mnie zachęciło. Agnieszko, czy masz "Przybysza" na własność? Chętnie bym pożyczyła, jeśli można.\nTak, to mój własny, chętnie pożyczę.\ntanayah 27 listopada 2016 20:49\nUnknown 28 listopada 2016 06:09\nCzuję się zaintrygowana. Jeżeli trafi się okazja to przeczytam.\nAgnes 29 listopada 2016 00:50\nQbuś pożera książki 28 listopada 2016 17:32\nPodoba mi się idea komiksu bez słów. Nawet w Marvelu była akcja "nuff said" i tam wypadła ciekawie - co dopiero w bardziej ambitnych dziełach.\nAgnes 29 listopada 2016 00:51\nKomiks międzynarodowy. Trudny do narysowania, ale za to można go wszędzie pokazać.\nBazyl 9 grudnia 2016 10:08\nJakiś Tan trafił w ostatnim zakupie do naszej biblioteki. Bodajże "Opowieści ...", o których tu czytałem :) Przejrzałem, ale przyznaję, mam obawy czy nie będzie zbyt "artystyczny" i "odjechany" :) Podobnie miałem z "Tatą" Tellegena, który utknął na półce zaczęty, a nieprzeczytany. Myślę, że panowie wolą jednak historie wprost, bez konieczności szukania drugiego dna :)\nAgnes 9 grudnia 2016 10:29\nAle spróbuj tych opowieści, bo ja pokazałam swoim i obrazki chwyciły, nawet czytać nie musiałam, tylko obrazki opowiadałam. Było super.\nA zdaje mi się, że i Ty, i ja mamy bardzo obrazkowe dzieci ;)\nBazyl 12 grudnia 2016 13:30\nSpróbować zawsze można :) A z tą obrazkowością to bywa różnie. Czasem trzeba ciągnąć i pokazać, bo podczas głośnej lektury Młodszy koziołkuje gdzieś w pościeli albo biega za piłeczką po pokoju. Bo Starszy odpłynął w słowo pisane. Ale nie powiem, zdarza mu się jeszcze wyrazić uznanie dla ilustracji :P\nMonika Zawadzka 9 października 2019 22:42


PAN POSEŁ RACZY BREDZIĆ\nOpublikowano 29-06-2017 21:57\nZaczyna się sezon ogórkowy, a wraz z nim rozmaite ucieszne rzeczy, informacje ale i głupoty zaczęły publikować nie tylko brukowe gazety, lecz również świat polityki wydaje się do ogólnego nastroju przymierzać. Mocno "w temacie" błysnął poseł z naszego regionu Krzysztof Brejza (PO Inowrocław). Otóż tenże koniecznie chciał połączyć aferę wokół Amber Gold z pewną rozgłośnią. Parlamentarzysta zasugerował, że pierwsze reklamy Amber Gold ukazały się w... „Radiu Maryja”. Marcin P. nie mógł sobie przypomnieć podobnych reklam i nie ma się co dziwić, bo w tym szczególnym radiu reklamy się nie ukazują!\nRadio Maryja jest medium społecznym i zgodnie z ustawą nie może emitować żadnych reklam. – zauważył poseł Rzymkowski. Brejza natychmiast wszczął awanturę, ale szybko musiał wycofywać się ze swoich słów po informacjach przekazanych członkom komisji przez „Radio Maryja”.\nKolejnym „strzałem” w płot było pokazywanie przez posła PO reklamy jednej ze spółek Marcina P., która ukazała się w „Naszym Dzienniku”. I znów skończyło się kompromitacją, gdyż poseł Małgorzata Wassermann przypomniała Brejzie, że wielkie pieniądze z reklam Amber Gold zarabiali potentaci medialni tacy jak Agora, TVN, czy „Polska The Times”.\nCoś nie mamy szczęścia do posłów opozycji, bo to i Myrcha zwany Belzebubem (PO) i Wielgusowa (Nowoczesna)... Za co taka kara?....


Świat Tobatki...: Na słodko...\nDwa ciasta na urodzinową kawkę wg przepisów z mojego ulubionego bloga Moje wypieki.\nPierwsze to tarta z jabłkowym bukietem - wygląda obłędnie, smakuje bardzo dobrze, jednak nie powtórzę tej zabawy :) Zdecydowanie przerosło mnie zwijanie tych różyczek z jabłek! Uciekają, łamią się lub nie chcą zwinąć, rozwijają jak już człowiek myśli, że się udało... Ech... Ale warto było, sami zobaczcie:\nDrugie ciasto to sernik z rosą (u mnie rosa śladowa, bo nie usłyszałam pikania timera w piekarniku i odrobinę za długo się grzał) - uciekinier! Masa ciut za rzadka (no było w przepisie, że rzadka), wylana na zbyt ciepły spód, uciekała dołem spinanej formy... Był moment, że zaczęłam wierzyć, że cała wypłynie, ale na szczęście wyhamowała :) Sernik jest przez to ciut niższy, ale smak ma bosssski :D Zdecydowanie do powtórzenia!\nA żeby było śmieszniej, siostra zobaczywszy, co upiekłam, miała ubaw, bo też planowała w ten weekend upiec ten sernik i nawet chciała trochę do mnie przywieźć! Się nie wyrobiła, ale może jutro upiecze, to się wprosimy, bo to ciasto smakuje pysznie :D\nWeronika 7 lutego 2018 21:27\nMoze miałas nie taki gatunek jabluszek? Robilam te tarte we wrzesniu i mimo czasochlonnosci, nie mialam z nia problemow, platki ładnie sie skręcały.


0 1 ~Lola 2016-08-11 08:34\nSęk w tym, że Messi ma zespół aspergera. On ma prawdę mógł nie mieć pojęcia o co chodzi i jak to działa. Umysł takich osób działa w sposób bardzo wyspecjalizowany, jego specjalizacją jest gra w piłkę, nie księgowość, ktorej niestety, ale moze nigdy nie ogarnąć. Coś co ludzi z ZA nie interesuje jest najczesciej zupełnie nieosiągalną wiedzą lub umiejętnością. Dla niego taka suma to przeciez nic. Zapłacił ją z resztą. Niestety on moze zupełnie tego nie ogarniać. Wiem o czym mowię, bo pracuje na co dzień z takimi osobami.\n0 6 ~mmnk 2016-06-03 08:43\nSerio wierzycie w to jego "nie wiedziałem" ? Litości...\nUstalili z ojcem że najlepiej będzie jeśli taką przyjmą taktykę i tyle\n0 1 ~miro 2016-06-03 07:22\nna kupie kamieni od gajowej maryi dostał by ordera za innowacyjne omijanie fiskusa\n0 1 ~Zdiwiony 2016-06-03 06:37\nBolo jak gruba kasa przecież te 4.1 mln euro to dla Messiego nie cała jedna wypłata miesięczna to tak jak byś ty sobie kupił LCD płaski TV moim zdaniem nie ma co sobie dupa zawracać\n1 3 ~ded 2016-06-03 00:52\nmoże faktycznie piłkarze to debile...\n0 2 ~Aga 2016-06-03 07:15\nPiłkarze tak ale Messi nie\n2 1 ~Bolo 2016-06-03 00:46\nNawet drewniana noga od krzesła wie, że ślepe podpisywanie się pod dokumentami i grube pieniądze (w tym przypadku 4,1 mln euro) bez kiwnięcia mózgownicą może spowodować spore kłopoty. Kto ufa komukolwiek przy takich kwotach?\n3 9 ~Irek 2016-06-02 22:06\nMessi jak nie znasz się na podatkach to graj za darmo, kłopot Ci odpadnie.\n5 2 ~Olo 2016-06-02 21:43\nLudzie dajcie mu spokój ,większość z was zna się na finansach i podatkach ale piłkarzy z was nigdy nie będzie!!! U niego jest odwrotnie.\n3 8 ~WiaraCzyniCuda 2016-06-02 20:32\nJak reklamuje trujace chips dla dzieci, to tez nie wie ile mu placa.


Poczta planuje zwolnienia grupowe - zniknie nawet 2 tys. etatów | Restrukturyzacja | pulshr.pl\n•25 mar 2021 23:12\nPoczta Polska planuje przeprowadzić zwolnienia grupowe na poziomie nie wyższym niż 2 tys. etatów (Fot. mat. pras. Poczta Polska)\nKonieczność wprowadzania zmian organizacyjnych i restrukturyzacji kosztów, w tym tych związanych z poziomem zatrudnienia, nie była dla organizacji związkowych zaskoczeniem - napisano w oświadczeniu.\nZarząd spółki od początku kadencji w sposób otwarty komunikuje swoje plany w tym zakresie - głosi oświadczenie.\nZwolnienia obejmą maksymalnie ok. 2,5 proc. zatrudnionych, a nie jak sugerowały niektóre media nawet 3 krotnie więcej.\nDodano, że zwolnienia grupowe będą dotyczyły w pierwszej kolejności centrali spółki oraz osób zatrudnionych w szeroko rozumianej administracji. Natomiast ograniczenia w obszarze eksploatacji będą ściśle powiązane z sytuacją rynkową. Brak działań naprawczych może zagrażać stabilności finansowej spółki, w której budżecie blisko 70 proc. stanowią koszty pracy. Dla porównania wśród operatorów pocztowych działających w innych krajach UE poziom ten oscyluje najczęściej w przedziale 50-55 proc.\nDo artykułu: Poczta planuje zwolnienia grupowe - zniknie nawet 2 tys. etatów\nWalczcie o swoje 2021-03-28 11:18:49\nCzy dostana takaze odprawy po 120 000 zl jak górnicy?\nGielo 2021-03-27 11:22:40\nI bardzo dobrze, powinni w ogole zlikwidować ta śmieciową firmę. Nigdy nie korzystam z jej usług bo są po prostu najgorsi na rynku\nLogistyk 2021-03-26 13:59:07\nPowinno się cały zarząd wsadzić do więzienia. Nic przez tyle lat nie robili.Takie możliwości taki potencjał, a tu groźba upadku.\nMichał 2021-03-26 10:45:47\nCiekawy 2021-03-26 10:20:12\nMnie by interesowało, ile z tych osób zwolnionych z etatu zostanie przeniesionych na umowę śmieciową.


Autor: Joanna Korzeniewska • Opublikowane: 2019-01-28 • Aktualizacja: 2021-07-17\nPadłam ofiarą stalkingu, jestem obrażana, wyzywana, zastraszana przez własną matkę (w internecie, na forach i innych stronach). Wyłączyłam w końcu telefon, bo to już trwa tydzień. Jestem wykończona nerwowo. Co mam zrobić?\nRozumiem, że padła Pani ofiarą bardzo przykrej i trudnej dla Pani sytuacji. Dodatkowo utrudnia ją fakt, że przebywa Pani za granicą. Możliwe jest, że doszło do popełnienia przestępstwa na Pani szkodę. W grę może wchodzić kilka rodzajów przestępstw.\nRzeczywiście mogłoby to wyczerpywać przestępstwa z art. 190 Kodeksu karnego opisanego jako uporczywe nękanie czy też potocznie stalking. W artykule tym zawarto zapis, iż kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub jej osoby najbliższej wzbudza w niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Taka sama kara grozi osobie, podszywa się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody osobistej lub majątkowej. Należy przy tym zauważyć, że ściganie odbywa się na wniosek pokrzywdzonego, jednak nie należy tego mylić z oskarżeniem prywatnym. Należy zwrócić się do organów ścigania i oświadczyć, że składa się wniosek o ściganie, a wówczas już po wszczęciu postępowania zajmą się nimi kompetentne organy. Wówczas oni zajmą się m.in. zbieraniem dowodów i wykazaniem, czy doszło do popełnienia przestępstwa.\nCzy dręczenie za pomocą wpisów w internecie to przestępstwo?\nNależy przyznać, że organy ścigania wciąż mają trochę problemów ze stosowaniem tych przepisów i nieraz nie chcą zakwalifikować czynu jako przestępstwo, tylko umarzają np. ze względu na brak znamion czynu zabronionego. Nie oznacza to, że w Pani przypadku nie popełniono przestępstwa, jednakże warto również brać to pod uwagę i o tym pamiętać. Nie twierdzę, że są to działania nieistotne, że nie mogą wpływać na Pani życie, ale policja czy prokuratura mogą to interpretować na korzyść podejrzanego/oskarżonego, co byłoby dla Pani niekorzystne. W Pana interesie jednak oczywiście leży twierdzić, że ma to duży wpływ na Pani życie i czuje się Pani osaczona oraz że to poważnie wpływa na Pani życie, czuje się Pani zastraszona.\nMożna tu przywołać orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt V KK 314/15, gdzie Sąd uznał, że o wysokiej społecznej szkodliwości tego przestępstwa można mówić, gdy osoba podejrzana nękała osobę przez długi okres czasu, np. na portalach społecznościowych intensywnie naruszała prywatność, groziła popełnieniem na jej szkodę przestępstw, znieważała wulgarnymi słowami, kwestionowała kwalifikacje moralne i zawodowe.\nJak się bronić przed stalkingiem w internecie?\nJeśli to trwa tydzień, to prokuratura czy też sąd może uznać, że to za krótko, by mówić o uporczywości i że jeszcze to nie wypełnia znamion czynu zabronionego. Nie znam treści tych wpisów i nie wiem, czy np. nie może to wypełnić również znamion gróźb karalnych (wspominała Pani o zastraszaniu). Zgodnie z art. 190 kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub jej osoby najbliższej, jeśli groźba wzbudza uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2.\nRozumiem, że prowadzenie postępowania karnego nie byłoby wcale łatwe i przyjemne. Można więc zacząć np. od wysłania oficjalnego pisma z wezwaniem do zaprzestania naruszeń Pani praw i dóbr osobistych, gdyż grozi za to odpowiedzialność karna. Jest zawsze szansa, że to pomoże, wzbudzi obawę przed ewentualnymi konsekwencjami. W przeciwnym wypadku by to powstrzymać konieczne mogłoby stać się założenie sprawy karnej. Można to zrobić w następujący sposób – mogłaby Pani znaleźć prawnika w Polsce, on reprezentowałby Panią w tym postępowaniu, jednakże i tak konieczne byłoby przesłuchanie Pani.\nEwentualnie jest też inna droga. Zgodnie z art. 586 § 1 Kodeksu postępowania karnego można wnosić o przesłuchanie Pani w charakterze świadka przez właściwy dla Pani urząd konsularny. Niewątpliwie przedłużyłoby to postępowanie, ale też byłoby to dla Pani ułatwienie.


Kartka z kalendarza: Niezwykły pojedynek na Saharze, Citroen kontra Renault – Francuskie.pl – Dziennik Motoryzacyjny\nKartka z kalendarza: Niezwykły pojedynek na Saharze, Citroen kontra Renault\nDziewięćdziesiąt cztery lata temu samochody zrobiły już taki postęp, że pomysł pokonania Sahary był czymś zupełnie realnym. Francuski generał Estienne, najbardziej znany z tego, że stworzył we Francji broń pancerną, nazywany “Ojcem czołgów”, szukał rozwiązania, które mogłoby zastąpić konie w trudnych pustynnych warunkach. Dlatego zorganizowano niezwykły pojedynek. 25 stycznia 1924 roku trzy Citroeny, wyposażone w gąsienice zaczęły niezwykłą rywalizację z trzema sześciokołowcami Renault.\nGenerał poprosił Louisa Renault o skonstruowanie pojazdu specjalnie dla pustyni. Ten nie zastanawiał się długo i stworzył specjalny model z 6 kołami, który miał tylny dwuosiowy napęd, wysoki prześwit. Cztery koła napędowe z tyłu dawały bardzo dobrą przyczepność, a niskociśnieniowie opony świetnie dawały sobie radę zarówno w piasku jak i na skałach.\nChociaż Citroen miał bardziej złożony napęd a konstrukcja gąsienic była złożona, samochód świetnie sobie radził w saharyjskich warunkach. Był jednak nieco cięższy i wolniejszy. Ale warto podkreślić, że obie firmy odniosły sukces. Mimo późniejszego o 24h startu i problemów po drodze ze znalezieniem drogi, załoga Renault dojechała na metę zaledwie 5 godzin po Citroenie. 6-kołowce Renault sprawdziły się doskonale i przez jakiś czas służyły w tamtejszych warunkach, zapewniając transport przez pustynię.\n10 konny silnik Renault również okazał się odporny na pustynne warunki a prosta obsługa ułatwiała funkcjonowanie w tutejszym klimacie. Pojedynek obu firm przyczynił się do rozwoju technologii związanych z samochodami a doświadczenia zdobyte na Saharze wykorzystano później w wielu innych projektach.\nCo ciekawe, wyprawa posłużyła zarówno Citroenowi jak i Renault do zakrojonej na szeroką skalę promocji swoich samochodów.\nCitroën Berlingo z tytułem MPV of the Year 2019 w konkursie What Car?\nCitroën DS3 RX dostępny dla V-Rally 4 na Playstation, Xbox One, Nintendo Switch i PC\nPeugeot rozpoczyna wprowadzanie na rynek nowego modelu 508 SW


Zdobyć szczyt - Pomoc bezinteresowna - Ukredytowani.pl - forum kredytowe i bankowe - opinie klientów.\nPrzez Gość Eliza, 20 Luty w Pomoc bezinteresowna\nKażdym kto ma dzieci wie jak wiele się dla nich poświęca.\nWiele się odmawia,traci na ich potrzeby i wymagania.\nOne zdają sobie z tego sprawę dopiero jak dorastają,ale nie wszystkim jest to dane.\nSą dzieci które z jednej strony widzą i wiedzą dużo więcej niż my,co daje im pozornie większe możliwości, jednak w rzeczywistości normalne życie jest dla nich za bardzo skomplikowane i bez naszego wsparcia nie są w stanie sprostać mniejszym lub większym życiowym wyzwaniom.\nJestem samotną matką z 4 dzieci. Nigdy nie narzekałam,radziłam i radzę sobie dosyć dobrze. Dla polepszenia bytu wyjechałam za granicę i z czasem dzieci do mnie dojechały. Młodsze dzieci dosyć szybko dostosowały się do nowego środowiska i otoczenia.\nZe starszym synem już w Polsce zaczęły się problemy, więc został skierowany do poradni na badania. W tamtym okresie zdiagnozowali go tylko częściowo, może dlatego że nie mieli takiej wiedzy jak jest dzisiaj albo po prostu nie chciało im się kopać głębiej. W większości jak szukałam pomocy byłam zbywana, więc uznałam że dam sobie czas.\nPo przyjeżdzie i rozpoczęciu przez niego szkoły z miesiąca na miesiąc było gorzej.\nZostaliśmy skierowani do instytucji, które miały nam pomóc, ponieważ prawo szkolne jest bardzo restrykcyjne i groził mu ośrodek wychowawczy.\nBez pomocy i skazana na siebie zaczęłam szukać odpowiedzi co wiązało się z większym poświęceniem niż myślałam.\nZe względu na dzieci jestem na zasiłku, bo nie mogę iść do normalnej pracy.\nWbrew temu co się mówi o zagranicznym socjalu i pomocy niestety w tym kraju tacy ludzie jak ja są skazani na siebie. Przy opłatach 1,300 zasiłku mam 700 i mam sobie radzić a jak jest jakiś problem zawsze do Polski mogę wrócić.\nPrzez ponad 3 lata, jeżdziłam z synem na przeróżne badania w Polsce i za granicą. Na dzień dzisiejszy ma końcowe testy robione, których wynika że ma Zespół Aspergera, dyspraksję rozwojową,ADD...czyli skomplikowaną grupę zaburzeń psycho - fizycznych, co uniemożliwia mu w prosty dla nas sposób dążyć do wyznaczonych celów.\nNa dzień dzisiejszy ma 18 lat ale nie ukończył szkoły,nie pracuje.\nDo pracy fizycznie nie może isc, ponieważ pewna część zaburzeń mu to uniemożliwia.\nPrzez opieszałość i obojętność systemu straciliśmy 3 lata co na dzień dzisiejszy stawia go w sytuacji paradoksalnej - albo praca albo szkoła gdzie również przez obowiązujące przepisy wisi w systemie i nikt nie wie co z nim zrobić.\nMy znależliśmy furtkę. Może rozpocząć kurs korespondencyjny, który po zdobyciu dyplomu umożliwia mu rozpoczęcie normalnej nauki w wymarzonym ICT czyli informatyka.\nNiestety zdiagnozowanie go pochłonęło jak na moje możliwości sporego nakładu finansowego,co na ten moment blokuje go w dalszej drodze.\nKwota jaką potrzebuje to 1,500 euro. Najgorsze jest to, że ucieka nam czas który i tak bezsensownie straciliśmy, dlatego zdecydowałam się poprosić o pomoc i mam nadzieję że mi się uda.\nJeżeli znalazła by się osoba lub osoby, które będą w stanie pomóc mu zdobyć szczyt odzyska wiarę w ludzi i zobaczy że nie ma rzeczy niemożliwych.\nWitaj Elizo, zgłoś syna do Google lub Microsoftu. Oni potrzebują ludzi z zespołem Aspergera - to najlepsi informatycy nigdy nie rezygnuja przed znalezieniem rozwiązania. Pewnie sfinansują Twojemu synowi stypendium lub staż w IT. Nie ma sensu szukać pieniędzy w Polsce, tutaj dzieci niepełnosprawne na wózkach nie maja czego do garnka włożyć. Jesteś na bogatym Zachodzie wiec wierzę że Ci się uda.\nTutaj w Polsce:\nAle poszukaj w Google holenderskim czy gdzie tam jesteś.\nZgadzam się z poprzednikiem. Rozwiązania trzeba szukać od razu na górze. Jeśli to nie pomoże, możemy zacząć poziom niżej. Trzymam za Was kciuki!


REGULAMIN. udzielania zamówień publicznych przez DPS w Bornem Sulinowie o wartości szacunkowej niższej niż określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp - PDF\nDownload "REGULAMIN. udzielania zamówień publicznych przez DPS w Bornem Sulinowie o wartości szacunkowej niższej niż określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp"\n1 Załącznik do Zarządzenia Dyrektora DPS nr z dnia REGULAMIN udzielania zamówień publicznych przez DPS w Bornem Sulinowie o wartości szacunkowej niższej niż określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp Regulamin sporządzono na podstawie: - ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych - ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (zwanej dalej ustawą Pzp) - ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (zwanej dalej KC) 1 Przepisy ogólne dotyczące procedur udzielenia zamówienia publicznego, których wartość szacunkowa nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp 1. Zamówienia, których wartość szacunkowa netto nie przekracza równowartości w złotych określonej w art. 4 pkt. 8 ustawy Pzp, mogą być dokonywane na podstawie procedur określonych w niniejszym Regulaminie, z pominięciem poszczególnych trybów wymienionych w ustawie Prawo zamówień publicznych. 2. Ilekroć w regulaminie jest mowa o: Zamawiającym należy przez to rozumieć Dom Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie kierowniku zamawiającego - należy przez to rozumieć Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie, najkorzystniejszej ofercie - należy przez to rozumieć ofertę, która przedstawia najkorzystniejszy bilans ceny i innych kryteriów odnoszących się do przedmiotu zamówienia publicznego albo ofertę z najniższą ceną. pracownik merytorycznie odpowiedzialny należy przez to rozumieć Kierownika Administracyjno- Gospodarczego Domu Pomocy Społecznej lub inną osobę wyznaczoną przez kierownika zamawiającego do przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia. zamówieniach publicznych należy przez to rozumieć umowy odpłatne zawierane między zamawiającym a wykonawcą, których przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane. Regulaminie należy przez to rozumieć niniejszy regulamin 3. Do umów zawieranych w sprawach o zamówienia do kwoty określonej w art.. 4 pkt 8 ustawy Pzp stosuje się przepisy określone w niniejszym Regulaminie, Kodeksie Cywilnym oraz wybrane z ustawy Pzp. 4. Ramowe procedury udzielania zamówień publicznych regulowane są w układzie: a. zamówienia, których wartość szacunkowa nie przekracza kwoty zł netto dla dostaw i usług oraz zł netto dla robót budowlanych, wg procedury opisanej w 3, 1\n2 b. zamówienia o wartości szacunkowej powyżej określonych w pkt. a, których wartość szacunkowa nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp, wg procedury opisanej w 4 c. zamówienia, w których ze względu na swój charakter nie stosuje się procedur opisanych w pkt. 3 lit a, b, patrz 5 5. Decyzją dyrektora lub pracownika merytorycznie odpowiedzialnego, dla wybranego zamówienia może być zastosowana procedura wyższa tj. dla zamówień z 3 i 5 może być zastosowana procedura z 4. Dla wszystkich zamówień zawsze może być wybrana procedura określona w ustawie Pzp. 6. Obowiązkiem pracownika merytorycznie odpowiedzialnego za realizację danego zamówienia jest dbałość o bezstronne, obiektywne, staranne przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, z zachowaniem zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania oraz uzyskania najlepszego efektu z danych nakładów. 7. Po sporządzeniu projektu planu budżetu Domu Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie sporządzany jest plan zamówień publicznych, obejmujący wszystkie wydatki określone w planie budżetu ze wskazaniem procedury ich realizacji. 8. Plan zamówień publicznych jest na bieżąco aktualizowany z chwilą dokonania zmian w budżecie Domu Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie 9. Sporządza się rejestr udzielonych zamówień publicznych o wartości poniżej kwot określonych w art. 4 pkt. 8 ustawy Pzp, obejmujący co najmniej datę, nazwę i adres wykonawcy, przedmiot zamówienia, nr dokumentu/faktury, kwotę netto i brutto zamówienia. 2 Szacowanie wartości zamówienia 1. Podstawą ustalenia wartości zamówienia jest całkowite szacunkowe wynagrodzenie wykonawcy, bez podatku od towarów i usług, ustalone przez zamawiającego z należytą starannością. 2. Ustalenie wartości zamówień obejmujących : a. Roboty budowlane określa się za pomocą kosztorysu inwestorskiego (jeśli został sporządzony), własnych wyliczeń zamawiającego w tym będących wynikiem dialogu technicznego z wybranym wykonawcą, b. Usługi i dostawy zgodnie z art. 34 ustawy Pzp. 3. Ustalenie wartości zamówienia dokonuje się nie wcześniej niż 3 miesiące przed wszczęciem postępowania dla zamówień obejmujących dostawy i usługi lub 6 miesięcy dla robót budowlanych 2\n3 3 Udzielenie zamówienia, którego wartość szacunkowa nie przekracza kwoty zł netto dla dostaw i usług lub zł netto dla robót budowlanych. 1. Jeśli wydatek był wpisany w plan budżetu lub plan zamówień publicznych, pracownik merytoryczny odpowiedzialny za realizację danego zamówienia samodzielnie dokonuje wydatkowania środków finansowych. 2. Jeśli wydatek nie był zaplanowany w planie budżetu DPS wówczas pracownik merytoryczny odpowiedzialny za realizację danego zamówienia musi wystąpić o zgodę do kierownika zamawiającego na wydatkowanie środków zgodnie załącznikiem nr 1 do niniejszego regulaminu 3. pracownik merytoryczny odpowiedzialny jest zobowiązany do uzyskania faktury lub rachunku potwierdzającego wydatkowanie środków oraz do dokonania opisu powyższej faktury lub rachunku ze wskazaniem, iż zamówienie odbyło się z zastosowaniem 3 niniejszego regulaminu 4 Procedura udzielenia zamówienia, którego wartość szacunkowa przekracza kwotę określoną w 3, a nie przekracza kwoty określonej w art. 4 pkt. 8 ustawy Pzp. 1. Pracownik merytoryczny odpowiedzialny za realizację zamówienia o wartości szacunkowej powyżej zł netto, a którego wartość szacunkowa nie przekracza równowartości w złotych kwoty euro netto występuje każdorazowo do kierownika zamawiającego z wnioskiem o wyrażenie zgody na wydatkowanie środków finansowych. Wzór wniosku zawiera załącznik nr 2 do niniejszego Regulaminu. 2. Kierownik zamawiającego niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1 wyraża lub nie wyraża zgody na realizację danego zamówienia. 3. Po wyrażeniu zgody przez kierownika zamawiającego na realizację danego zamówienia pracownik merytorycznie odpowiedzialny za realizację danego zamówienia przystępuje do jego realizacji. 4. Niewyrażenie zgody przez kierownika zamawiającego na realizację danego zamówienia powoduje zaniechanie realizacji zamówienia. 5. W celu wyboru wykonawcy (ofert) należy przeprowadzić pisemne rozpoznanie cenowe zgodnie z art. 70 KC i poniższa procedurą poprzez zaproszenie do składania ofert takiej liczby wykonawców świadczących dostawy, usługi lub roboty budowlane będące przedmiotem zamówienia, która zapewni konkurencję oraz wybór najkorzystniejszej oferty. Zaproszenie do składania ofert winno być skierowane, do co najmniej dwóch wykonawców. Możliwe jest także przeprowadzenie rozpoznania cenowego poprzez dopuszczenie do udziału większej ilości wykonawców. W tym celu można zamieścić ogłoszenie na stronie internetowej DPS. Wzór zaproszenia do składania ofert stanowi załącznik nr 3 do Regulaminu. Wzór Formularza Ofertowego stanowi załącznik nr 4 do niniejszego Regulaminu. 6. Udzielenie zamówienia wykonawcy, który zaoferował najkorzystniejszą ofertę poprzez zawarcie umowy pisemnej określającej warunki realizacji zamówienia. 7. Cała dokumentacja z postępowania o zamówienie przechowywana jest u pracownika merytorycznego, który odpowiedzialny jest za realizację zamówienia. 3\n4 Szczegółowa procedura udzielenia zamówienia w trybie rozpoznania ofertowego. 1) Przygotowanie opisu przedmiotu zamówienia, ogłoszenia (załącznik nr 3), warunków (umowy), formularza ofertowego (załącznik nr 5) oraz uzyskania zgody kierownika zamawiającego na przeprowadzenie postępowania, 2) Przesłanie do wybranych co najmniej dwóch wykonawców lub/i umieszczenie na stronie internetowej DPS zaproszenia do złożenia ofert, 3) Oferty muszą być złożone w formie pisemnej, przy czym dopuszcza się złożenie oferty w postaci elektronicznej (jeśli został wskazany w ogłoszeniu adres ). Oferty muszą być złożone najpóźniej do daty wskazanej w ogłoszeniu decyduje data złożenia oferty w sekretariacie DPS lub data dostarczenia a. Wykonawca może złożyć tylko jedna ofertę. 4) Otwarcie ofert jest jawne. Podczas otwarcia podawane są nazwy wykonawców i ich adresy oraz zaproponowane ceny. 5) Badanie ofert odbywa się w części niejawnej. 6) Odrzuca się oferty: a. Złożone po terminie, b. Złożone w nieodpowiedniej formie, c. Oferty niezawierające wszystkich danych lub dokumentów lub są one niekompletne, nieczytelne, zaś złożenie wyjaśnień mogłoby prowadzić do uznania oferty na nową ofertę. 7) Złożenie jednej oferty ważnej wystarcza do przeprowadzenia przetargu. 8) Wykonawca jest związany ofertą przez 30 dni od dnia złożenia oferty. 9) Postępowanie zostaje unieważnione jeśli: a. nie złożono żadnej ważnej oferty. b. Cena najtańszej oferty przekracza kwotę jaką zamawiający jest w stanie przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, c. W dowolnym momencie jeśli wystąpiła okoliczność uniemożliwiająca wykonanie zamówienia, którą Zamawiający nie był w stanie wcześniej przewidzieć. 10) Postępowanie zostaje zakończone protokołem zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 5 do niniejszego Regulaminu. 5 Zamówienia dla których nie obowiązuje przeprowadzenie procedur opisanych w 3, 4 Dla zamówień określonych poniżej udzielenie zamówienia niezależnie od jego wartości można zawsze przeprowadzić bez zastosowania procedur określonych w 3 i 4. Dotyczy to w szczególności zamówień: 1) Związanych z usuwaniem skutków awarii, a nie ma wystarczająco dużo czasu lub możliwości do przeprowadzenia procedur opisanych w 3 i 4, co powinno zostać wskazane na opisie faktury lub rachunku. 2) ze względu na szczególny charakter zamówienia i rodzaju dostaw, usług lub robót budowlanych uzasadnione jest zlecenie realizacji zamówienia konkretnemu wykonawcy, (włącznie z zamówieniami uzupełniającymi lub dodatkowymi wynikającymi z ustawy Prawo 4\n5 Zamówień Publicznych o wartości mniejszej niż Euro), w tym związanych z wykonywaniem bieżących konserwacji i przeglądów sprzętu, instalacji oraz budynków DPS. 3) związanych z zakupem materiałów budowlanych, elektrycznych, hydraulicznych itp. przeznaczone na bieżące potrzeby napraw i remontów w DPS, których nie można wcześniej przewidzieć (wydatki z paragrafu 4210) Pracownik merytoryczny odpowiedzialny jest zobowiązany do uzyskania faktury lub rachunku potwierdzającego wydatkowanie środków oraz do dokonania opisu powyższej faktury lub rachunku ze wskazaniem, iż zamówienie odbyło się z zastosowaniem 5 niniejszego regulaminu 6 Postanowienia końcowe Ustala się wzór pieczątki do opisu faktur i rachunków zgodny z niniejszym Regulaminem. Udzielono, zgodnie z Regulaminu udzielania zamówień publicznych przez DPS w Bornem Sulinowie o wartości szacunkowej niższej niż określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp 5\n6 Załącznik nr 1 do Regulaminu Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie WNIOSEK Zwracam się z wnioskiem o wyrażenie zgody na udzielenie zamówienia zgodnie z 3 regulaminu udzielania zamówień publicznych dla DPS w Bornem Sulinowie, o wartości szacunkowej niższej niż określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp: n/w asortymentu: Lp Nazwa Ilość Koszt szacunkowy netto Koszt szacunkowy brutto Uwagi Łączny koszt szacunkowy 6\n7 Załącznik nr 2 do Regulaminu Znak sprawy. Borne Sulinowo, dnia.. Dyrektor Domu Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie WNIOSEK Zwracam się z wnioskiem o wyrażenie zgody na realizację zamówienia publicznego zgodnie w trybie rozpoznania cenowego z 4 Regulaminu udzielania zamówień publicznych przez DPS w Bornem Sulinowie o wartości szacunkowej niższej niż określonej w art. 4 pkt 8 ustawy Pzp. 1. Zgłaszam zamiar realizacji zamówienia publicznego pn:... robota budowlana/dostawa/usługa* 2. Wymagany/pożądany* termin realizacji zamówienia: Pozycja w planie zamówień publicznych: Określenie wartości szacunkowej zamówienia: nieznana, w przybliżeniu zł. netto (VAT %), określona na podstawie. znana:.. zł. netto (VAT %), określona na podstawie co daje równowartość EURO netto (przelicznik: 1 =.zł.). 5. Do niniejszego zgłoszenia załączam następujące dokumenty : szczegółowy opis przedmiotu zamówienia, warunki, jakie Wykonawca powinien spełnić przystępując do udziału w postępowaniu, istotne elementy, jakie należy wprowadzić do treści umowy lub wzór umowy,. (podpis, pieczątka pracownika merytorycznie odpowiedzialnego) Zatwierdzenie wyboru trybu udzielenia zamówienia Wyrażam zgodę na udzielenia zamówienia i zatwierdzam tryb udzielenia zamówienia:.. Nie wyrażam zgody na udzielenia zamówienia Borne Sulinowo, dnia. * - niepotrzebne skreślić (Kierownik Zamawiającego) 7\n8 Znak sprawy:. Załącznik nr 3 do Regulaminu OGŁOSZENIE O ROZPOZNANIU CENOWYM dotyczącym zamówienia publicznego o wartości szacunkowej poniżej kwoty określonej w z art. 4 pkt 8 ustawy Prawo zamówień publicznych. ZAMAWIAJĄCY: Dom Pomocy Społecznej w Bornem Sulinowie ul. Szpitalna 5, Borne Sulinowo, tel/ fax: (094) , NIP: Dokumentacja dostępna w siedzibie Zamawiającego oraz na stronie PRZEDMIOT ZAMÓWIENIA: WSPÓLNY SŁOWNIK ZAMÓWIEŃ (CPV) :. SPOSÓB PRZYGOTOWANIA OFERTY: KRYTERIUM OCENY OFERT: WYMAGANIA WOBEC WYKONAWCY: W postępowaniu mogą brać udział wykonawcy nie wykluczeni na podstawie art. 24 ust. 1 i 2, spełniający warunki określone w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia r. Prawo zamówień publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007r. Nr 223, poz. 1655) oraz : a) posiadają uprawnienia do wykonywania określonej działalności lub czynności, jeżeli ustawy nakładają obowiązek posiadania takich uprawnień; b) posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz dysponują potencjałem technicznym i osobami zdolnymi do wykonania zamówienia c) znajdują się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia; d) nie podlegają wykluczeniu z postępowania o udzielenie zamówienia na podstawie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy. Inne wymagania:. TERMIN REALIZACJI ZAMÓWIENIA:. WARUNKI PŁATNOŚCI MIEJSCE I TERMIN ZŁOŻENIA OFERTY: Ofertę należy złożyć w terminie do dnia..r., do godz.. w zaklejonej kopercie z dopiskiem:. w siedzibie Zamawiającego w Bornem Sulinowie , ul. Szpitalna 5, w sekretariacie lub em na adres: OSOBA UPRAWNIONA DO KONTAKTÓW Z WYKONAWCAMI: INFORMACJE DOTYCZĄCE ZAWIERANIA UMÓW: INFORMACJE DODATKOWE: 8\n9 Załącznik nr 4 do regulaminu Znak sprawy.., data... (miejscowość) DOM POMOCY SPOŁECZNEJ ul. Szpitalna Borne Sulinowo FORMULARZ OFERTOWY... (pełna nazwa wykonawcy)... (adres siedziby wykonawcy) REGON... NIP... nr telefonu:... fax... Nr KRS/CEIDG Opis przedmiotu zamówienia.. 2. Oferujemy wykonanie przedmiotu zamówienia: a) za wynagrodzeniem netto... słownie b) za wynagrodzeniem brutto z podatkiem VAT... słownie Termin realizacji przedmiotu zamówienia: od dnia podpisania umowy do dnia..r., wg potrzeb zamawiającego. 4. Oświadczamy, że oferowana cena obejmuje wszystkie nakłady niezbędne do wykonania realizacji zamówienia. 5. Oświadczamy, że zapoznaliśmy się z informacją zawartą w rozpoznaniu cenowym i nie wnosimy do niej zastrzeżeń oraz zdobyliśmy informacje niezbędne do przygotowania oferty 9\n10 DOKUMENTACJA Z WYKONANYCH CZYNNOŚCI ROZPOZNANIE CENOWE Załącznik nr 5 do Regulaminu W celu zamówienia publicznego pn.: które jest dostawą/usługą/robotą budowlaną (*), przeprowadzono rozpoznanie cenowe. Wartość szacunkowa zamówienia ustalona w dniu...., na podstawie kursu euro -... zł (rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie średniego kursu złotego w stosunku do euro stanowiącego podstawę przeliczania wartości zamówień publicznych). 1. Imię i nazwisko osoby, która ustaliła wartość zamówienia:... Wartość szacunkowa netto zamówienia w zł., euro W celu wyboru Wykonawcy w dniu r. przeprowadzono procedurę zamówienia publicznego w trybie rozpoznania cenowego, zgodnie z 4 Regulaminu. 3. Przedstawiono poniższe oferty. Lp. Nazwa Wykonawcy Adres Wykonawcy Cena oferty Uwagi Odrzucono oferty wykonawców: 5. Wybrano ofertę najkorzystniejszą, tj. ofertę nr..., 6. Informacja o wyborze oferty / unieważnieniu(*) postępowania dn r.... (podpis, pieczątka pracownika merytorycznie odpowiedzialnego) Zatwierdzam wybór:.. (data i podpis kierownika zamawiającego) Niepotrzebne skreślić. 10\nREGULAMIN. udzielania zamówień publicznych\nZałącznik do Zarządzenia Dyrektora DPS nr 2.2017 z dnia 31.01.2017 REGULAMIN udzielania zamówień publicznych Regulamin sporządzono na podstawie: - ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych


Bizancjum -identyfikacja .\n21 Październik 2019, 15:11:41\nAutor Wątek: Bizancjum -identyfikacja . (Przeczytany 16641 razy)\n« dnia: 26 Luty 2009, 01:06:02 »\nJakby ktos mial jakies pomysly\nChociaz wladce i datowanie.\nJak bede katalogowal to cos musze dac w opisie przy tej monecie.\nCos slabiutko w tym dziale\nOdp: Bizancjum -identyfikacja .\n« Odpowiedź #1 dnia: 02 Marzec 2009, 23:13:08 »\nMoneta ze zdjęcia to:\nJustyn II 565 - 578. Półfollis (20 nummii) z 8 roku panowania (572-573), mennica Tessalonika. DOC nr 74. Sear nr 366. Bardzo pospolity pieniążek.\n« Odpowiedź #2 dnia: 03 Marzec 2009, 11:31:37 »\nTeraz bede sie pocil nad "miseczkami"\n« Odpowiedź #3 dnia: 03 Marzec 2009, 19:36:11 »\nŻyczę powodzenia z miseczkami. To bardzo ciekawy temat. Sam zacząłem swoją przygodę z Bizancjum od miseczek. Niestety jest to temat dość trudny, ze względu na brak na naszym rynku literatury tematu i ograniczoną podaż miseczek. Najłatwej kupić XII wieczne miseczki Komnenów i ich późniejsze łacińskie i bułgarskie naśladownictwa. Praktycznie nie spotyka się u nas miseczek wybitych po 1220 roku. W każdym razie życzę powodzenia.\n« Odpowiedź #4 dnia: 03 Marzec 2009, 23:52:53 »\nWypocilem sie troche !! Caly dzien\nMam 8 miseczek i wynik 8:0 dla miseczek.\nPorazka , nie dam rady ! Nic nie moge znalesc .\nNie spodziewalem sie ze tak malo bedzie info. o Bizancjum.\nJeszcze zrobie jedno podejscie , chociaz nie wierze w powodzenie .\nJak sie wypoce prawie na smierc i dalej nic z tego to zamieszcze zdjecia najbardziej czytelnych\n« Odpowiedź #5 dnia: 04 Marzec 2009, 18:34:41 »\nJak już Pan zrezygnuje z samodzielnej pracy to proszę o dobre zdjęcia. Spróbuję pomóc w miarę wolnego czasu. Niestety przy miseczkach najważniejsza jest dobra literatura lub znajomi, którzy pomogą Z internetem jest dość trudno, bo nigdzie nie ma kompletu danych.\nZ najtańszej literatury polecam bułgarską:\nKonstantin Doczew - Moniety i pariczno obraszczenie w Trnowo XII - XIV w.\nIwan Jordanow - Moniety i monietno obraszczenie w srednowiekowna Błgarija 1081 - 1261.\nPrawdziwą biblią w tej dziedzinie jest (niestety bardzo droga pozycja):\nByzantine Coins in the Dumbarton Oaks Collection and the Whittemore Collection tom IV 1081- 1261 oraz tom V - 1258 - 1453.\nBardzo dokładny opis miseczek, aż do najdrobniejszych odmian kropkowych zawiera:\nPetzlaff vol. 1 - Die Billon-Skyphaten der Komnenen und Angeloi 1092 - 1204.\nPetzlaff vol 2 - Die Billon-Skyphaten wahrend der "Lateinischen Besetzung" von Byzanz 1204 - 1261\nNiestety dwie ostatnie pozycje mają bardzo kiepskie zdjęcią, chociaż opisy są wystarczająco czytelne.\nDobrym źródłem, chociaż już tylko tematycznym są też:\nBendal and Donald - The Billon Trachea of Michael VIII Palaeologos 1258 - 1282.\nBendal and Donald - The Later Palaeologan Coinage. Zawiera opisy monet z lat 1282 - 1453.\nSimon Bendall - A Private Collection of Palaeologan Coins. Zawiera zdjęcia i opisy prywatnej kolekcji monet z okresu Paleologów.\nD. Sear - Byzantine Coins and Their Values. Zawiera pełny przegląd mennictwa bizantyjskiego. Niestety z racji swoich małych rozmiarów nie zawiera zdjęć większości opisywanych monet. Trzeba się w tym wypadku posługiwać danymi źródłowymi, które są podane przy opisie każdej monety.\nPozdrawiam i zachęcam do zaopatrzenia się chociaż w podstawową literaturę.\n« Odpowiedź #6 dnia: 04 Marzec 2009, 20:24:30 »\nPewnie bez pomocy sie nie obejdzie.\nSwoja droga to juz z numizmatyki wszystkiego "ruszylem".\nNo moze sredniowiecznego mennictwa mudzahedinow afganskich jeszcze nie.\nMusze sie w koncu okreslic.\nJutro pstrykne fotki przy swietle dziennym.\n« Odpowiedź #7 dnia: 05 Marzec 2009, 18:35:44 »\nCos mi zdjecia nie za dobrze wyszly.\n« Odpowiedź #8 dnia: 05 Marzec 2009, 20:25:50 »\nMoneta nr 1 na pierwszy rzut oka wygląda jak trachy Izaaka II o poniższym opisie:\nIzaak II Angelos 1185 – 1195. Bilonowe aspron trachy. Mennica: Konstantynopol.\nAv. Po bokach w górnym polu napis: MR - THU . Matka Boska z nimbem, tuniką i maphorion siedząca na tronie z oparciem na wprost. Na piersiach trzyma bezbrodą głowę Chrystusa w nimbie.\nRv. Po obu stronach napis w dwóch kolumnach: ISAAKIOS - DESPOTES Pełna postać imperatora ze stemmą, divitision, kolią, ozdobnym loros uproszczonego typu i sagion stojący wprost. W prawej ręce trzyma berło krzyżowe, w lewej aneksikakię. Z prawej w górnym polu manus dei błogosławiąca cesarza. \nPo zapoznaniu się z katalogiem Petzlaff „Lateinischen Besetzung” moneta nr 1 wygląda raczej na bułgarskie naśladownictwo Izaaka II. Jeżeli dobrze widzę na zdjęciu to trzonek berła krzyżowego, które cesarz trzyma w prawej ręce jest przed jego prawym ramieniem. Wszystkie oficjalne monety Izaaka II wg Petzlaffa przedstawiają natomiast cesarza trzymającego berło krzyżowe za ramieniem. Jest to więc moneta opisana w katalogu Petzlaffa (wydanie z 2006 r.) pod numerem 1.2e, a w katalogu DOC tom IV tabl. XXVI nr 2. Moneta została wybita około 1200 – 1202 r.\nMoneta nr 2 to:\nAleksy III Angelus 1195 - 1203. Bilonowe aspron trachy,\nAv. Napis: KERO - ETHEI Popiersie bezbrodego Chrystusa w krzyżu nimbowym, tunice i kolobion na wprost, w lewej ręce trzyma zwój, w każdym ramieniu krzyża nimbowego kropka lub kropki.\nRv. Pełna postać cesarza z lewej i Św. Konstantyna w nimbie z prawej, trzymających pomiędzy sobą kulę z krzyżem. Obaj ze stemmą, divitision, kolią i ozdobnym loros uproszczonego typu, obaj trzymają berło zwieńczone labarum.\nWedług katalogu DOC jest to typ DOC IV nr 3e tabl. XXIII. Według katalogu Petzlaffa Die Billon – Skyphaten der Komnenen und Angeloi to typ 8.2b.\nJeżeli byłoby to bułgarskie naśladownictwo (co jest możliwe), to stylistycznie nie odbiega ono od monet oficjalnych. Odróżnić można by je było tylko poprzez badanie składu metalu.\nBułgarskie naśladownictwa rożniły się od oryginałów zwykle lżejszą wagą (naśladownictwa Izaaka mają zwykle 2,8 -2,9 grama), składem stopu (naśladownictwa zawierają poniżej 1,5% srebra, a monety oficjalne 2 – 3,5%, a w przypadku Manuela I nawet 4,5 – 6% srebra), naśladownictwa zawierają też 2% cyny, której brak w monetach oryginalnych. W wielu przypadkach bez badania stopu ich odróżnienie od oryginałów jest jednak niemożliwe, gdyż mają identyczny rysunek jak monety z mennic oficjalnych.\nP.S. Napisy są oczywiście pisane alfabetem greckim. Tu podałem je pisane łacińską trzcionką.\n« Odpowiedź #9 dnia: 05 Marzec 2009, 23:05:41 »\nCos pieknego !! Jestem w lekkim szoku.! Dziekuje bardzo !\nZazdroszcze wiedzy . przyznam ze zdopingowal mnie Pan do jej nabywania tak jak i inni koledzy w temacie Rzymu.\nChyba tylko na tym sie skupie.\nCo do monetek to potwierdzam ze trzonek berla w pierwszej monetce jest na pewno przed ramieniem.\nMam jeszcze inna miseczke ktora jak dla mnie wyglada identycznie.\nAwers jest lekko nie dobity w gornej czesci . Rewers jest w pelni czytelny i na nim trzonek berla jest na 100% za ramieniem.\nZrobie zdjecie i zamieszcze .\nMam pytanie odnosnie bulgarskich nasladownictw.\nO ile sie orientuje to nasladownictwa byly bite w tym samym okresie co oryginaly w mennicach oficjalnych. Ewentualnie kilka lat pozniej.\nJak sa traktowane bulgarskie nasladownictwa we wspolczesnej nimizmatyce bizantyjskiej.?\nChyba nie na rowni z monetami z oficjalnych mennic?\nCzy raczej jako niepozadany "smiec , domieszka" w kolekcji ?\n« Ostatnia zmiana: 06 Marzec 2009, 00:06:13 wysłana przez darioushz »\n« Odpowiedź #10 dnia: 06 Marzec 2009, 00:09:10 »\nZ tym w pelni czytelnym rewersem to jednak sie pomylilem .\nZdjecia przy sztucznym swietle , ale moze bedzie cos widac .\n« Odpowiedź #11 dnia: 06 Marzec 2009, 16:40:41 »\nMoże najpierw zajmę się Pańską monetą. Proszę zwrócić uwagę na stronę z cesarzem, na jego ozdobę pasa. Jeżeli dobrze widzę to z lewej strony są trzy kropki w pionie, w środku jedna kropka i z prawej jedna lub dwie kropki w pionie. Jeśli jest tak rzeczywiście, to moneta jest bułgarskim naśladownictwem Izaaka II. Ta odmiana z kropkami na pasie cesarza, jeżeli pochodziłaby z mennicy oficjalnej, powinna mieć 4 kropki ułożone w kwadrat i jedną kropkę pośrodku. Bułgarzy stosowali tu różne wariacje, które nie występują na monetach oficjalnych.\nDla osób zainteresowanych polecam zakup katalogów Pezlaffa. Nie są one drogie, a można samemu do woli określać różne odmiany i to zarówno monet z mennic oficjalnych jak i naśladowczych. Kontakt do autora:\nStefan Joppich, Buchenwinkel 1, D-31789 Hameln, Germany, email: sjoppich@t-online.de\nJeśli chodzi o kwestie kolekcjonowania bułgarskich monet naśladowczych. Wydaje mi się, że jest z tym tak samo jak z każdym tematem kolekcjonerskim. Można zbierać tylko monety oficjalne, można też naśladowcze. Ja osobiście mam w kolekcji zarówno jedne jak i drugie. Żadnej oryginalnej monety nie nazwałbym śmieciem. Za niektóre naśladownictwa np. bite przez krzyżowców w łacińskim Konstantynopolu płaciłem powyżej 100 zł/sztuka. Wiele z nich mi brakuje i chętnie uzupełniam o nie swoją kolekcję.\nPozdrawiam i jeszcze raz zachęcam zainteresowanych tematem do zaopatrzenia się w podstawową literaturę. Bez tego nie ma kolekcjonerstwa. Na zachodzie stosuje się zasadę, że 10 - 15% środków przeznaczonych na kolekcjonowanie trzeba przeznaczać na zakup literatury. Polecam tę zasadę.\n« Odpowiedź #12 dnia: 06 Marzec 2009, 17:59:00 »\nWiadomo ze nawet monety PRL-u nie sa smieciem , dlatego umiescilem slowo smiec , domieszka w cudzyslowiu.\nNarazie mnie to nie dotyczy ,bo mam za malo monet , chodzilo mi raczej czy kolekcja z bulgarskimi nasladownictwami nie bedzie wygladala tak jakby np.: w kolekcje sreberek II RP powtykal aluminium PRL .\nWiadomo ze literatura to podstawa . Postaram sie cos skompletowac , tylko jezeli katalog Pezlaffa jest po niemiecku to nic z tego.\nPo angielsku bylo by super , niemieckiego nie znam ani slowa


Przewodnik przetrwania - Maroko. Naganiacze, policja, zakupy i drogi - Petrykivka\nPrzewodnik przetrwania – Maroko. Naganiacze,\npolicja, zakupy i drogi\nTo pewne jak w banku, że w podróż do Maroka potrzebny jest przewodnik przetrwania! Bo ile sprytu trzeba wykazać, ile zrozumienia dla lokalnych zasad i pewności siebie podczas wędrówek przez galimatias ulic, wiedzą Ci, którzy już tam byli i na własnej skórze doświadczyli!\nDla przykładu, my bawiliśmy się w Szybkich i wściekłych, uciekając wynajętym samochodem przed lokalsami na skuterach, którzy nachalnie chcieli wskazać drogę czy parking i stukali w maskę auta, krzycząc follow me, follow me. Łatwo też było o zabawę w Jamesa Bonda, gdy młodociani miejscowi śledzili nas ciemną nocą aż do miejsca noclegu, a my chcieliśmy ich przechytrzyć. Ale spokojnie, w tym wszystkim rozchodzi się nie o bezpieczeństwo, ale o pieniądze. Tak więc bez paniki – jeśli Was śledzą, to żeby zaproponować pomoc w dotarciu do celu (w zamian za napiwek), jeśli gonią Wasz samochód, to po to, by również za napiwek też wskazać drogę niczym Gwiazda Polarna marynarzom, którzy i tak więdzą, dokąd płyną, a jeśli zaczepiają na suku (czyli bazarze), to żeby coś sprzedać, najlepiej po mocno wygórowanej cenie.\nW trakcie naszej podróży, po pierwszym etapie frustracji, wypracowaliśmy system radzenia sobie z nachalnymi Marokańczykami i zweryfikowaliśmy, w których częściach państwa ludzie są bardziej przystępni wobec naszych, jednak europejskich oczekiwań i wyobrażeń… Szczerze wierzymy, że łatwiej będzie i Wam przemierzać ten kraj, jeśli zawczasu poznacie zachowania, z jakimi można tam się zetknąć i przyswoicie kilka sposobów, jak im sprostać\nWARUNKI NA DROGACH: ludzie-zombi\nO ile drogi są naprawdę przyzwoite, bez dziur i wybojów (nawet, a może szczególnie te kierujące na Saharę – serio, miodzio), to już lokalne zwyczaje sprawiają, że masz ciągle oczy szeroko otwarte. Suniesz nocą po gładkim asfalcie drogi szybkiego ruchu i nagle widzisz na jezdni lub, w najlepszym razie, na jej poboczu człowieka. Myślisz sobie: przecież tu nic nie ma. I jedziesz dalej, bo w Maroku wszak co chwila ogarnia Cię zdziwienie. A potem znów mijasz od czasu do czasu kolejne postaci, wyłaniające się niczym zombie. Idą tak w nocy wzdłuż dużej drogi albo stoją na pustkowiu pod znakiem drogowym z telefonem, często też jadą rowerem. Nie mają jednak potrzeby lub nie doznali łaski posiadania odblasków, więc widzisz ich w ostatniej chwili: kiepsko oświetlony skuter, rower, wcale nie oświetlony osioł. Naprawdę trzeba wytężać wzrok i uważać, nawet w miejscach, w których sądzisz, że nie ma nikogo i niczego. Aha, i czasem dzikie psy potrafią przeciąć Ci jezdnię.\nA ci ludzie, którzy na odludziach stoją czasem pod znakiem czy słupem, najpewniej oczekują na kogoś. Zauważyliśmy, że funkcjonuje jakiś system podwożenia, czekania na podwózkę, którego do dziś nie udało nam się rozgryźć.\nA jak jest w dużych miastach? Współczujemy, jeśli nie mieliście rozgrzewki poruszania się samochodem po ulicach chociażby na południu Europy, dajmy na to na Sycylii. Lepiej nabrać wprawy! Legenda głosi, że ktoś kiedyś w Marrakeszu skorzystał z przejścia dla pieszych. Zebry, jak i większość znaków poziomych są namalowane tylko dla pozoru, a całym ruchem rządzi bliżej nieokreślona lokalna siła, dzięki której mimo wszystko nie dochodzi do kolizji.\nWARUNKI NA DROGACH: kontrola policji\nW Maroku zaskakuje wiele rzeczy, ale tym, czego można być pewnym każdego dnia, jest kontrola miejscowej drogówki. Zazwyczaj odbywa się ona na wjazdach i wyjazdach miast, przy strategicznych obiektach (np. zaporze wodnej), na trasie za wzniesieniami. Ale równie dobrze w środku nocy na środku pustyni. Mimo początkowej uciążliwości, z czasem podnosi to nawet poczucie bezpieczeństwa. Policja ma jeszcze jedną zaletę – przeważnie są to jedyni lokalsi, którzy udzielą Ci porady w kwestiach topograficznych i nie wezmą za to ani dirhama. Wow! W ogóle policja wygląda tu na prestiżowy zawód, bo policjanci są młodzi, zadbani i elokwentni. Aczkolwiek odradzamy robienie im zdjęć bądź nagrywanie, kończy się to rewizją materiału i prośbą o skasowanie utrwalonego wizerunku.\nMy w ciągu dwóch tygodni codziennie natrafialiśmy na 3-8 kontroli. Mówi się, że w Maroku każdy, ale to każdy dostaje mandat! Dlatego podczas trzech zatrzymań, gdy wiedzieliśmy, że coś przeskrobaliśmy, byliśmy pewni, że ich nie unikniemy. Ale mamy to – z Maroka wyjechaliśmy bez ani jednego mandatu!\n1 sytuacja: policjanci stali za wzniesieniem, my przekroczyliśmy prędkość o 6 km/h, kara: ok. 100 zł, wymiana zdań, szukamy kasy, mówiąc, że to ostatnia gotówka, która miała być na dzisiejszy nocleg. Zabierają prawo jazdy, wracają, oddają je i mówią, żebyśmy jechali, kasy już nie chcą.\n2 sytuacja: słoneczko świeci w oczy, prosta droga, panowie policjanci zatrzymują nas, mówią, że przekroczyliśmy prędkość o 23 km/h, a my: sorry, sorry, we thought there was a sign with 90 km/h, oni: no, it was 60 km/h… Popatrzyli chwilę na nasze miny kota ze Shreka i rzucili: Ok, have a nice trip to Warzazat.\n3 sytuacja: jedziemy nad ocean, nie możemy się doczekać, licząc, że tam znajdziemy spokój od krainy 1001 nagabywaczy, nagle trzeba bardzo uważać na drodze, bo zgraja około 70 dzieciaków wraca ze szkoły na rowerach, przed nami tir. Ok, najrozsądniej będzie wyprzedzić to wszystko, niestety policja jest innego zdania i nas zatrzymuje. Mówi, że jechaliśmy za szybko i czy mogą prawo jazdy, włączam się do rozmowy (może dla kobiety będą łaskawsi), twierdząc, że nie zauważyliśmy znaku, bo bardzo uważaliśmy na dzieci, które wracały ze szkoły jezdnią, a przed nami był tir, który zasłonił znak. Uśmiechają się i puszczają dalej.\nW Maroku jeździ się wolno, wszyscy się raczej wloką, a znaki nawet na znakomitych trasach nie pozwalają jechać tak jak, załóżmy, w Polsce. Łatwo na takiej pustej drodze szybkiego ruchu przekroczyć prędkość… My mamy świadomość, że zdarzało nam się ją przekroczyć, udało nam się też wyjechać z Maroka bez mandatu, ale doświadczenie wielu znajomych pokazuje, że nawet za te 5 km/h więcej łatwo jest dostać mandacik. Możemy podpowiedzieć, że kierowcy, tak samo jak w Polsce, często ostrzegają się o kontroli, migając 2 razy światłami – sprawdzone, potwierdzamy 😉\nPARKOWANIE: nerwówka na własną odpowiedzialność\nInnym gatunkiem „służb mundurowych” są odblaskowi parkingowi, czyli niezrobotyzowane parkomaty. Parkingowy potrafi pojawić się znikąd, nawet w miasteczku w środku nocy. Kiedy już myślisz, że nie uświadczysz z nim kontaktu, nagle wyłania się znikąd i pędzi, zakładając żółtą kamizelkę. Zazwyczaj parkowanie kosztuje 10 MAD/dobę, z tymże zasada ta nie działa w medynach, jest trzy-, czterokrotnie drożej.\nJeszcze mniej przyjemnym doświadczeniem jest zawarcie znajomości z pomagaczem parkowania. Jest to „dobry Samarytanin”, wyrastający z tłumu (oczywiście podbiega do Ciebie, o ile jesteś „biały”). Zna on receptę na wszystkie Twoje bolączki. Relacja bardzo trudna do jednostronnego zakończenia, nie da się od niego uwolnić. Po zakończonej misji nie odejdzie bez napiwku. Bez względu na jego wysokość, zostanie on skomentowany jako tak niski, że aż obraźliwy. Trzeba przyznać, że to jedyny naganiacz, który czasem ma Ci coś do zaoferowania, zważywszy, że pozostali proponują masaż stóp, tatuaż z henny, podrabiane zegarki, haszysz, chusteczki higieniczne, taksówkę, zdjęcie w kretyńskim stroju i inne, których Wam oszczędzimy…\nNIE DAJ SIĘ WCIĄGNĄĆ: jak komunikować się z nagabywaczami?\nPierwszy dzień w dużych i turystycznych miastach bywa szokująco-stresujący, dlatego chcemy poradzić, jak możliwie szybko zacząć czerpać przyjemność z pobytu i znieść napastliwych lokalsów. Należy zaznaczyć, że te niedogodności wynikają z różnicy kulturowej i niekoniecznie musimy oceniać Marokańczyków jako robiących coś złego. Drugi koniec kija to to, że ignoranccy Europejczycy często potwornie przepłacają, nie interesując się, ile coś lokalnie jest rzeczywiście warte, co etykietuje nas wszystkich, sprowadzając do roli chodzących portmonetek.\nNiestety wrodzona ogłada i zwyczaj odpowiadania na przywitanie to zakładanie sobie pętli na szyję 😉 Uprzejma pogawędka o tym jak mija nasz dzień, skąd pochodzimy i czy też lubimy Lewandowskiego, są jak ruchome piaski, gdzie każdy kolejny ruch, wciąga Cię tylko głębiej. Każdorazowe tłumaczenie się, dlaczego czegoś się nie chce prawdopodobnie pochłonęłoby nam połowę dnia. Najważniejsze to dać po sobie poznać, że jest się pewnym, dokąd się zmierza i tego, czego się chce, lub częściej – tego, czego się nie chce. Pisząc krótko: nasz złoty środek pomiędzy zrobieniem tego, czego się chce a nie byciem wywyższającym się gburem z Europy to odwzajemnienie pozdrowienia, stanowcze podziękowanie za propozycję, najlepiej wzmocnione stanowczym ruchem ręki i odejście bez reagowania na kolejne zaczepki. Najważniejsza jest prewencja – jeśli nie wyglądasz na zdezorientowanego lub błądzącego, dostaniesz o połowę mniej ofert. Nie daj się nabrać na zapewnienia, że coś jest świadczone za darmo, np. kiedy kobieta złapie Cię za rękę i zacznie tatuować henną, zapewniając cały czas, że to bezpłatnie, i że to prezent. Po ostatniej kresce napadnie na Ciebie, że to jej praca i przecież zrobiła Ci tatuaż i musisz jej zapłacić niemałą kwotę, przekonując o swojej słuszności wszystkich dookoła. Gdy taka tatuażystka dobierze się do Ciebie bez Twojego przyzwolenia, bądź asertywna i wyrwij swoją rękę.\nJAK SIĘ TARGOWAĆ: rasizm cenowy wobec „białych”\nA co jeśli faktycznie chcesz coś kupić? Tutaj najistotniejsza jest wprawa i wyczucie sytuacji, ale jest kilka żelaznych zasad, o których warto pamiętać.\n1. Im bardziej turystyczne miejsce, tym cena będzie wyższa.\n2. Jeśli coś Ci się bardzo podoba, nie dawaj po sobie poznać – automatycznie cena pójdzie w górę.\n3. Nigdy nie akceptuj pierwszej oferty – nie dość, że przepłacisz, to możesz obrazić sprzedawcę, który ma we krwi targowanie się. Cena, którą da się wynegocjować, stanowi około 30% ceny wyjściowej. Kiedy usłyszysz 100 dirhamów za średniej wielkości tadżin, powinieneś okazać, że cena jest nieadekwatna, możesz się nawet roześmiać i zaproponować 15 dirhamów, mówiąc, że tyle jesteś gotów za niego zapłacić. Jak spotkacie się na 30-40 dh, to znaczy, że zrobiłeś całkiem dobry biznes.\n4. Z negocjacji możesz bez obaw wycofać się w każdej chwili, mówiąc, że cena jest zbyt wysoka i odejść, chyba że zaakceptujesz ofertę i potwierdzisz, że się dogadaliście. Nie należy się przejmować, gdy sprzedający z miłego stanie się napastliwy i nieprzyjemny – to tylko strategia negocjacyjna i próba wywarcia presji, zmiękczenia Waszego stanowiska.\nNależymy do tych osób, które trudno posądzić o rasizm lub uleganie stereotypom. Uwielbiamy różnorodność, doceniamy czerpanie z różnych kultur, wzajemne inspirowanie się, budowanie relacji i poznawanie świata miejscowych przez jak najbliższy kontakt z nimi. Dlatego też irytują nas rasizm i uprzedzenia skierowane wobec przedstawicieli jakichkolwiek narodów, ras oraz grup społecznych. Wystarczająco dużo kłamstw i półprawd możemy usłyszeć i doświadczyć w naszym kraju. Tak wyczuleni, otwarci i tolerancyjni oczekujemy więc, że również wobec nas nikt nie będzie stosował średnio uczciwe zagrywki i nie będzie ulegał stereotypom. Niestety w Maroku pokutuje stereotyp bogatego, konsjumpcjonistycznego białego, który kupi za pierwszą lepszą cenę i można mu niemal wszystko wcisnąć. I o ile zawyżone wobec turystów-obcokrajowców ceny nas nie dziwią i nie irytują, w końcu na Krupówkach czy warszawskim Starym Mieście też jest drożej, to denerwuje nas fakt nagabywania czy nieuczciwości. Agresywne łapanie za rękę i realizacja usługi henny bez zgody, donoszenie na stół do zamówionego dania multum innych potraw, o które nie prosiłeś, ale musisz za nie zapłacić, bo to jednak wcale nie przystawki wliczone w cenę, prowadzenie Cię na parking, choć wiesz, gdzie jedziesz, bo masz GPS lub parkujesz w tym miejscu już trzeci dzień. Takie „uszczęśliwianie” na siłę, i to wcale nie bezinteresowne. Nas to w ogóle z mieszkańcami nie zjednało. Szkoda.\nCO ZA WYBRYK, KUP MAROKAŃSKI IMBRYK! Dla miłośników miętowej herbaty ❤\nPicie miętowej herbaty to w państwach Maghrebu i Bliskiego Wschodu codzienny rytuał. A jaki smaczny! Też zakochaliście się w aromacie i zapachu słodkiej, miętowej herbaty? W takim przypadku zakup specjalnego, tradycyjnego czajniczka będzie strzałem w dziesiątkę i świetną pamiatką. Po zebraniu informacji od właścicieli naszych noclegów o cenie takiego imbryka i rozeznaniu się na sukach w oferowanych rodzajach, zdecydowaliśmy się na wersję ze stali nierdzewnej. Kupiliśmy go na targu w Ajt Mallul za 80 dirhamów, oczywiście uprzednio schodząc z ceny. PS Wiecie, że po arabsku imbryk to ibriq? Jak więc zdobyć to cudo?\n1. Wytypuj odpowiednie miejsce – okolice starego miasta czy cetralnego placu to nie najlepszy pomysł! Jeśli od kilku minut nie widziałeś żadnego turysty i ludzie zaczynają się z zainteresowaniem przygladać Twojej obecności, prawdopodobnie trafiłeś w odpowiednio lokalsowe miejsce. Co do zasady, dwa tropy to: nieturystyczna dzielnica miasta lub miasteczko, w którym turyści pojawiają się jedynie w wyniku dziwnych zbiegów okoliczności.\n2) W Maroku suk (bazar) to niezłe miejsce na wszelkie zakupy. Na wstępie można „odrzucić” handlarzy najbliżej wejścia, szyldy w języku angielskim i stoiska, przy których próżno szukać klientów o miejscowym odcieniu skóry.\n3) Przed wyjazdem warto zrobić krótki research, jaka część kraju jest tańsza, które z odwiedzanych przez Ciebie miast wydaje sie tańsze, lub jaka dzielnica jest typowo turystyczna i ceny będą najwyższe. Dobrze wiedzieć również, jakich cen powinieneś się spodziewać. Przykładanie polskiej miary do cen na innym kontynencie wydaje się wyjątkowo bezsensowne, jeśli już sobie to uświadomimy. Klimat wpływający na rolnictwo, tradycje gospodarcze, koszty pracy, polityka rządu – wszystko to sprawia, że kurczak w Szwajcarii droższy o 400% nie jest złym zakupem, a bilet tramwajowy na Ukrainie tańszy od polskiego o tylko 300% będzie oznaczał, że ktoś nas naciągnął. Ale nie po bilety i kurczaki jedziemy do Maroka.\n4) Nie daj po sobie poznać, że coś Ci się bardzo podoba – automatycznie cena pójdzie w górę. Jeśli przyszliście po czajniczek ze stali nierdzewnej do herbaty, to my zaczęlibyśmy od ogladania i zapytania o cenę tajina. Będzie to pierwsza okazja do wyrażenia niezadowolenia lub rozbawienia (lokalna taktyka) z zaproponowanej ceny. Kiedy zestawisz swoją wiedzę (o ile odrobiłeś pracę domową), ile za to płacą miejscowi i/lub założysz, że w Maroku pierwsza cena to, wedle naszych doświadczeń, ok. trzykrotność realnej wartości, wiesz już, jaka zapłata powinna być dla Ciebie satysfakcjonująca.\n5) Przykład? Szacujesz, że coś jest warte 50 dirhamów. Sprzedawca mówi Ci 150 dirhamów? Nie bądź gorszy! Powiedz: 20! Sprzedawca zacznie się śmiać albo robić obrażone miny. Ale bez obaw, tak zyskujesz jego szacunek, prędzej obraziłby się gdybyś wziął za 150 i odszedł.\n6) Sprzedawca będzie zapewniał o best quality, best price. Wtedy Ty twierdź, że np. alejkę dalej mają ten sam produkt za połowę tego, i że to cena dla turysty, a Ty wiesz, ile to jest warte. Użyj kreatywności. Nie chodzi oczywiście o to, by pozbawić sprzedawców dochodów, absolutnie. Wielu Marokańczyków żyje z turystyki i sprzedaży produktów turystom. Raczej chodzi o to, by praktykować lokalny zwyczaj targowania się i pokazać miejscowym, że znasz lokalne realia, nie dasz się oskubać jak wielu Europejczyków.\n7) Bądź odporny na strategie sprzedawców. Czasami będą oni używać nawet agresywnej perswazji, ale nie bój się, dopóki nie przybiłeś ceny i nie ogłosiłeś, że bierzesz produkt, w każdej chwili możesz odejść i podziękować za rozmowę.\n8) Nie bądź zbyt surowy dla siebie. W końcu Marokańczycy to mistrzowie handlu i negocjacji z wieloletnim doświadczeniem. Większość z nich „rozwala” takich turystów jak my bez problemu. Będąc „białym” podróżnikiem i tak nie masz większych szans zapłacić tyle, co znajomi czy bliższa i dalsza rodzina sprzedawcy bywajacy na suku codziennie, ale świadomość, że kupujesz o połowę taniej niż reszta Europejczykow daje dużą satysfakcję. To jak, ile wytargowaliście najwięcej?\nPOPROŚ DŻINA O TADŻINA! Czyli ile powinien kosztować tadżin?\nTadżin to tradycyjne, gliniane naczynie w kształcie stożka, które Marokańczykom służy do przygotowania, a potem podawania wielu smacznych potraw. Za ile kupić tadżin i jaki wybrać, by cieszyć się smakiem prawdziwej tanjii albo kuskusu w domu?\nWszystkie chwyty i zasady, o których pisaliśmy wyżej, dozwolone! Cena, z której możesz być w pełni usatysfakcjonowany, to ta na poziomie 30-40 dirhamów za klasycznego tadżina. Czyli takiego bez ozdób, pokrytego szkliwem. Choć wielobarwne tadżiny we wzory z Maghrebu kuszą, to wiedzcie, że te sprawdzą się idealnie jako ozdoba w domu. Przeznaczenie w kuchni znajdą prędzej najzwyklejsze tadżiny, ponieważ niemalowane mogą być wsadzane do piekarnika i być podgrzewane wysoką temperaturą. Jeśli chcesz tadżina używać na kuchence, upewnij się, że ma na dole metalową blaszkę, zwaną dyfuzorem ciepła. Dzięki niej tadżin nie pęknie na ogniu, a zawartość będzie gotowała się równomiernie.\nWYJĄTEK OD REGUŁY: pan od kóz\nStrasznie się zawiedliśmy na ludziach w Maroku. Nie lubimy tego zawodu, a oni w zawodach na najmniej sympatyczne społeczeństwo, z jakim mieliśmy do czynienia, wygrali Często nawet ci, którym już zapłaciliśmy za wycieczkę, za nocleg, i ci, którym zaraz mieliśmy płacić – w restauracji, próbowali wycisnąć z naszych portfeli, ile się da. Tutaj skorupka za młodu nasiąka mottem Wyciskaj portfel turysty jak cytrynę! A może po prostu do perfekcji opanowali cross-selling, czyli że jak sprzedali Ci wycieczkę na Saharę na wielbłądach, to może powrót weźmiesz na quadach, bo wygodniejsze (i droższe), a jak jesteś w noclegu prowadzonym przez rezolutnego Marokańczyka, to jeszcze Ci będzie proponował wycieczkę do swojej berberyjskiej rodziny, zaś w restauracji dostaniesz większą rybkę (nie dlatego, że jesteś specjalnym gościem z zagranicy, ale dlatego, że ryba jest na wagę).\nAle panu pasterzowi kóz musimy wystawić złoty medal! Bo gdy zatrzymaliśmy auto, by zobaczyć to cudowne, lokalne zjawisko, czyli kozy na drzewach arganowych, to nic nie chciał. Ani za to, że znaleźliśmy się na pewnie jego terytorium, że głaskaliśmy jego kozy, że zrobiliśmy im tryliard zdjęć i z panem też. No dobra, może srebrny medal… bo przy okazji pozowania z naszymi nowymi koleżankami, które zabralismy na stopa, porządnie je obmacał, ze śmiechem, jakby znów miał dwadzieściaparę lat.\nAch. I z całym szacunkiem kolejna statua sprawiedliwości wędruje do Nezhy, właścicielki wspaniałego Riadu Cherihane w Marrakeszu, która dbała o miły customer experience, i która zamiast odsyłać nas z autem np. na parking znajomych królika, uświadomiła, jakie są normalne ceny za tę usługę, jakie są wygórowane i gdzie powinniśmy zaparkować. Codziennie też raczyła nas pysznym śniadaniem (było w cenie) i przepisem na arabskie ciasteczka. Cudowna kobieta, jedna z nielicznych, która nie oczekiwała od nas już nic więcej, skoro i tak wybraliśmy jej riad na nocleg.\nAle do Maroka to Wy jedźcie.\nPan cie obmacał ? A może głodnemu chleb na myśli.\nMaroko jeszcze przede mną , wskazówki wezmę sobie do serca\nByłam w Maroku i zakochałam się w tamtejszej kuchni. Naganiacze tak, byli ale jakoś umiałam sobie poradzić.\nNas wkurzali. Zawsze się udawało wybrnąć, najmniej upierdliwi byli Ci na bazarach (i oczywiście nie wszyscy!!!), ale już na parkingach czy samozwańczy miejscy „pomagacze” potrafili być bezczelni, klepiąc Cię w maskę samochodu, pukając w okno czy śledząc jak wracasz do hostelu, by pomóc Ci tam trafić.\nJeździliście wynajętym autem po Maroku? 😮 Szacuneczek, mnie ten ruch drogowy przeraził, zwłaszcza w miastach albo właśnie w nocy. Maroko zawsze pozostanie dla mnie zagadką – niby orientuję się w cenach, targuję się do upadłego i ostatecznie płacę niewiele, ale ile faktycznie dana rzecz powinna kosztować gdybym była lokalsem – cały czas mam wrażenie, że pewnie jeszcze mniej. 😀\nMaroko to stan umysłu 😀 😀 😀\nMieliśmy obawy zanim wynajęliśmy auto, ale bardzo się cieszymy, bo udało się zobaczyć dzięki temu wszystko, co chcieliśmy, i co zaplanowaliśmy. Znajomi, którzy przemieszczali się transportem publicznym zazdrościli nam, bo im nie udało się tak sprawnie przemieszczać i we wszystkie meijsca, które im się wymarzyły. Na pewno auto w Maroku to dobre rozwiązanie, ale warto mieć jakąś wprawę w „południowym” ruchu drogowym. Daje radę!\nW Północnej Afryce nie byłam od wielu lat, poprzednim razem z rodziną. Trochę chodzić mi po głowie Maroko, ale zobaczymy… Chętniej pojechalabym chyba znów do Algierii. Niemniej Twój post to istna kopalnia informacji! Świetnie.