Jakie są korzyści posiadania zwierząt w domu? - Psie problemy\nCzworonożny członek rodziny to prawdziwa radość zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Kiedy zapada decyzja o przygarnięciu zwierzęcia, każdy z domowników powinien być świadomy, że wiążę się to z wieloma obowiązkami. Jeśli wszyscy zgodzą się wziąć tę dodatkową, wielką odpowiedzialność za nowego przyjaciela, wkrótce będą mogli cieszyć się jego obecnością w swoim domu.\nZwierzę i jego pozytywny wpływ na samopoczucie człowieka.\nPosiadanie psa, kota, czy innego zwierzęcia może korzystnie oddziaływać na zdrowie i samopoczucie właścicieli. Szczególnie osobom starszym, które często czują się samotne, zwierzę swoją obecnością daje poczucie bezpieczeństwa i towarzyszy w codziennych zajęciach.\nWśród terapeutów i lekarzy panuje także opinia, że dobra relacja z pupilem, pomaga obniżyć i ustabilizować ciśnienie krwi. Wpływa też korzystnie na pracę serca. Dzieje się tak, ponieważ podczas zabawy i pieszczot z ukochanym zwierzęciem, organizm wydziela hormony szczęścia – endorfiny. Dzięki temu, zmniejsza się stres, stany depresyjne oraz lękowe. To naukowe dowody na to, że radość z przyjaźni ze zwierzęciem, może pozytywnie oddziaływać na zdrowie psychiczne i fizyczne.\nPrzygarnij zwierzę, a Twój dom nigdy nie będzie pusty.\nKiedy posiadasz w domu zwierzę, nigdy nie jesteś sam. Jeśli masz dzieci, zauważysz, że w pewnym wieku częściej będą spędzać czas poza domem. Szczególnie wtedy może wydawać Ci się, że dom jest pusty. Takie odczucia mogą spowodować smutek i żal, jednak gdy jest przy Tobie Twój pupil, raczej Ci to nie zagrozi.\nUkochany pies czy kot zawsze Cię przywita, gdy wrócisz z pracy. W jego oczach dostrzeżesz, jak bardzo za Tobą tęsknił i jak jest szczęśliwy, że już jesteś. Z Twoim czworonogiem żaden spacer nie będzie samotny – nieważne, o której, Twój pies o każdej porze dnia i nocy jest gotowy na przechadzkę ze swoim opiekunem.\nBezwarunkowa miłość, jaką darzy Cię Twoje zwierzę, nie pozwoli Ci nigdy czuć się samotnym. Twój dom zawsze będzie wypełniać radość i poczucie, że przyjaciel jest blisko.\nZwierzę, czyli pierwsza lekcja odpowiedzialności.\nWiększość ludzi swoje pierwsze zwierzaki posiadała już w dzieciństwie. Dla niektórych był to świetnie spędzony czas, a dla innych pewnego rodzaju rozczarowanie, że nie jest jak w kolorowej reklamie. Przygarnięcie zwierzęcia to bardzo ważna decyzja, która wiąże nawet na kilkanaście lat. Nigdy nie podejmuj jej pod presją zachcianki dziecka, ani nie decyduj za resztę domowników, przynosząc zwierzę jako niespodziankę.\nZanim zdecydujesz, warto zgłębić temat, chociażby na ciekawych blogach dedykowanych czworonogom (np. https://petner.com.pl/). Dowiesz się, jak przygotować wyprawkę, jaką karmę warto kupić oraz poznasz ciekawostki dotyczące codziennego życia zwierząt domowych.\nZadbaj, by Twoje dziecko miało świadomość, że zwierzę to nie tylko zabawa i radość, ale także spacery, sprzątanie, karmienie, czy wizyty u lekarza. To ogromna odpowiedzialność, ale jeszcze większe szczęście i przyjaźń na długie lata.\nJak wdrożyć home office w moje firmie? Zainteresowany? Kilknij i zobacz co dla Ciebie przygotowaliśmy.


ALABASTROWA RĄCZKA Do pewnej wio\nDo pewnej wioski przyszli dwaj żołnierze, którzy ukończyli służbę w wojsku i szukali pracy. Jeden z nich miał jeszcze dość sił i zdrowia, ale drugi, nieborak, był już starym inwalidą, chłopi tylko z litości przyjęli go do siebie.\nNastała zima, kobiety schodziły się razem wieczorami i przędły. Rade były, kiedy oni obaj zaglądali do nich, bo ten stary umiał piękne baśnie i awanturnicze opowieści, a ten drugi powtarzał żarciki i różne łotrowskie kawały, których nauczył się w wojsku. Kobiety zanosiły się od śmiechu.\nByła między nimi pewna dziewczyna, już niemłoda, spodobała się wesołemu wojakowi. Co prawda miała tylko małą chatkę, nic więcej, ale wojak pomyślał: "jest gospodarna i zręczna, ja zarobię, ona dorobi i zaoszczędzi, będziemy mieli dach nad głową i jakoś sobie poradzimy".\nPobrali się. On służył, ona chodziła na wyrobek, żyli zgodnie i szczęśliwie. Ucieszyli się, kiedy przybyła im córeczka, Zuzanka. Z każdym rokiem rozkwitała coraz ładniej. A takie to było miłe dziecko, ze coraz to do innej chaty zapraszano ją na obiad.\nKiedy podrosła, pomagała w pracy, komu tylko mogła. Wszyscy ją lubili. Ale Zuzanka najbardziej pokochała Marcina, starego kolegę ojca, i on też za nią świata nie widział. Dla niej to przede wszystkim zbierał dzieci na leśnej polanie i opowiadał im długie, piękne baśnie czarodziejskie.\nZuzanka najchętniej biegała i śpiewała po lesie, po łąkach i polach. Niedaleko wioski stał opuszczony, stary zamek, mury miał porośnięte mchem. Zuzanka lubiła siadywać między tymi murami. Plotła tam wianki i śpiewała.\nW głębi, obok ruin kaplicy zamkowej, znajdowały się groby tych, którzy mieszkali tu przed wiekami. Nikt już o nich nie pamiętał, jaszczurki wygrzewały się w słońcu na omszałych, kamiennych płytach i słowiki kląskały w gęstwinie. Tylko Zuzanka dbała o te groby. Jej dziecinne rączki układały na nich wianuszki, potem dziewczynka odmawiała „Ojcze nasz" za dusze tych, co spali tutaj snem wiecznym.\nTak minął jej piętnasty rok.\nNastał czerwiec, przyszła wigilia świętego Jana, kiedy to młodzież pali po górach ogniska.\nZuzanka pobiegła pierwsza na wzgórze zamkowe i przygotowała gałęzie. Z dołu dolatywały do niej piosenki, okrzyki i śmiech młodych, którzy schodzili się na Sobótki.\nKiedy się zeszli, wzięli się wszyscy za ręce i śpiewali, potem skakali przez ognisko. Wtem Zuzanka potknęła się o coś. Schyliła się i podniosła jakiś biały przedmiot. Obejrzała go przy ognisku. Była to mała rączka wyrzeźbiona w alabastrze.\n— Rzuć ją i podepcz — wołali inni — to pewno jakieś czary.\n— Nie, nie depcz tego — upomniał ją stary żołnierz, który przykuśtykał na wzgórze za młodymi. — Tu jest dziurka do przewlekania, noś tę rączkę na szyi na tasiemeczce, przyniesie ci szczęście.\nOgnisko dogasało, młodzi zbierali się iść z powrotem do wsi. Ale Zuzance nie chciało się jeszcze wracać do dusznej izby i namawiała koleżanki:\n— Noc taka ciepła, księżyc świeci, chodźmy na zamek!\n— Co ci strzeliło do głowy — obruszyły się — to ty nie wiesz, że w noc świętojańską czarownice kręcą się wszędzie i knują?\nZuzanka nie dała się jednak zastraszyć. Niby to poszła z innymi, ale po drodze zawróciła nie zauważona. Usiadła między murami zamkowymi na darni i patrzyła w niebo tak pełne gwiazd, że aż jej się oczy mrużyły.\nWtem usłyszała w dali piękne granie. Zasłuchała się oczarowana, a tu muzyka się zbliża, ukazują się światła we wrotach zamkowych. Wychodzi odświętnie ubrana kapela, za nią pani i pan w kosztownych szatach i złotych koronach. Dalej idą dworzanie parami, śliczne panny i młodzieńcy, wszyscy paradnie odziani. Po bokach słudzy z płonącymi pochodniami.\nObeszli zamek dookoła i zbliżyli się do Zuzanki. Śliczna p^ni skinęła na nią paluszkiem. Zuzanka nie zawahała się ani chwili, | podbiegła do niej, a pani wzięła ją za rękę i prowadziła dalej.\nWtem w murze otworzyła się brama, kamienne schody wiodły za nią w dół. Wszyscy tam weszli, blask pochodni chwiał się i sunął po sklepieniach podziemnego przejścia.\nZa tym przejściem Zuzanka zobaczyła wspaniały ogród, nad którym słońce świeciło jak we dnie. Pośrodku ogrodu stał biały, alabastrowy zamek, błyszczał na nim złoty dach. Dookoła kwitły przeróżne krzewy i rabaty kwiatowe, gałęzie drzew uginały się od owoców, a między nimi lekki wietrzyk roznosił zachwycające wonie, które Zuzanka wdychała pełną piersią.\nOtworzyły się złote drzwi alabastrowego zamku i cały orszak wszedł tamtędy do wnętrza, tylko pani z Zuzanką została w ogrodzie. Zaprowadziła ją do mirtowego krzewu, urwała z niego długą gałązkę. Zrobiła z niej wianuszek, włożyła go Zuzance na głowę i powiedziała:\n— Dostałam od ciebie wiele wianuszków, teraz weź ten ode mnie na pamiątkę. Jutro przyjdź z ojcem na zamek, niech ojciec kopie tu, gdzie teraz stoimy. Nie mówcie nikomu o tym, co znajdziecie.\n— Tylko mamie i staremu Marcinowi, dobrze? — poprosiła Zuzanka.\n— Dobrze — powiedziała — ale nikomu więcej, pamiętaj! I nie zostawajcie dłużej w tej wsi, przenieście się gdzie indziej.\nPani wzięła znowu Zuzankę za rękę i odprowadziła ją podziemnym przejściem do starej bramy, a tam skinęła jej białą rączką na pożegnanie i odeszła do zamku. Biała dłoń pani wydała się dziewczynce zupełnie podobna do tej alabastrowej rączki, którą nosiła na szyi. Kiedy Zuzanka wróciła do domu, schowała mirtowy wianuszek pod poduszkę i zaraz usnęła. Rano opowiedziała rodzicom o swojej przygodzie.\n— To był chyba sen — zastanawiał się ojciec.\n— Może — szepnęła Zuzanka.\nWtem przypomniała sobie mirtowy wianuszek i zawołała:\n— Zaraz się przekonam, czy to wszystko widziałam naprawdę, czy mi się tylko śniło!\nPodbiegła do łóżka, sięgnęła pod poduszkę — a tam leżał wianuszek, ale nie mirtowy, tylko szczerozłoty. Zdumieni rodzice obejrzeli go i popatrzyli po sobie. Ojciec wstał z ławy i chwycił łopatę. Oświadczył stanowczo:\n— Prowadź mnie na to miejsce, Zuzanko, idziemy na zamek.\n— Poczekajcie trochę — radziła matka. — Pełno ludzi pracuje w polu o tej porze. Będą ciekawi, po co idziecie na zamek, a pani przecież kazała, żeby nikt o niczym nie wiedział. Poczekajcie do południa, aż ludzie wrócą do wsi na obiad.\nOd głównej bramy zamkowej Zuzanka poprowadziła ojca w bok, tam gdzie szła z książęcą drużyną. Znaleźli pomiędzy krzewami niski murek i w nim furtkę, która w nocy stała się wejściem do podziemia. Przeszli tamtędy i zobaczyli okrągły podwórzec zarośnięty gąszczem krzaków i zielska.\n— Tu stał mirtowy krzak, obok tego drzewa, tylko w nocy drzewo nie było takie wysokie i grube — powiedziała Zuzanka. — Zapamiętałam dobrze to miejsce. O, patrz, tato, tu nawet jest podobny mały krzaczek, może to prawnuczek tamtego?\nOjciec zaczął kopać. Zaledwie zdjął warstwę ziemi, łopata stuknęła o wieko skrzynki okutej żelazem. Była taka ciężka, że nie mógł ruszyć jej z miejsca. Ale gdy tylko Zuzanka dotknęła jej alabastrową rączką, skrzynka dała się podnieść z łatwością. Zasypali dół i obłożyli go kamieniami, żeby nie było znać, a skrzynkę ponieśli razem do domu boczną drogą o zmierzchu, tak że nikt ich nie widział.\nSkrzynka była pełna złota. Stali się bogatymi ludźmi. Ojciec naradził się z żoną i poszedł po starego inwalidę. Pokazał mu skrzynkę i opowiedział, skąd ją mają.\n— Słuchaj, Marcinie — dodał na zakończenie — nam kazano opuścić tę wioskę, więc musimy się stąd wyprowadzić. Ale oboje z żoną bardzo byśmy się cieszyli, gdybyś ty zamieszkał w naszej chatce i rozporządzał się w niej, jakby była twoja. Zostawię ci też trochę gotówki, nie odmówisz mi chyba. Przykro mi tylko, że nie możemy obdarować biedaków ze wsi, którzy nam pomagali na początku, ale pani zabroniła mówić ludziom o naszym skarbie.\n— Dobrze mówiła, bo i tak pełno będzie gadania, jak się wyprowadzicie.\nI rzeczywiście ludzkie języki miały co mleć już od następnego ranka. Wczorajszy żołnierz przybłęda, we wsi wzięty za parobka, dzisiaj kupuje na jarmarku wóz i parę koni, osadza kamrata w żoninej chałupie, a sam z rodziną przenosi się do miasta, do wynajętego mieszkania. Skąd wziął na to pieniądze? Jedni winszowali, inni zazdrościli — jak to na świecie bywa.\nObok mieszkał bogaty gospodarz, taki zawistny, że byłby innym skąpił światła słonecznego, gdyby mógł. Żonę miał podobną do siebie. Ta nie wytrzymała i pobiegła na zwiady. Wypytywała przymilnie:\n— Powiedzcie no, sąsiadko, co to się u was dzieje. Winszuję wam, winszuję! Pewno odziedziczyliście majątek po jakim krewniaku ?\n— Co mamy, to przez alabastrową rączkę, którą córka znalazła, to ta rączka przyniosła nam szczęście — odpowiedziała matka Zuzanki. — Więcej wam nie powiem, bo mi nie wolno. Tamta badała jeszcze i nagabywała, ale nadaremnie.\n— Postarałbyś się jakoś o tę alabastrową rączkę — radziła swemu mężowi. — Zuzanka głupia jeszcze i niedoświadczona, mógłbyś rączkę od niej wycyganić. Albo zaczaiłbyś się gdzie na dziewczynę i zabrałbyś siłą, zanim by się opatrzyła i poznała, kto wziął. Zazdrośnikowi nie trzeba było dwa razy tego powtarzać.\nTymczasem Zuzanka i jej rodzice spakowali na wóz swój niewielki dobytek. Zuzanka powiedziała:\n— Tato, matuś kochana, pójdę jeszcze na zamek choć na chwilkę, żeby się z nim pożegnać.\n— Idź, córuś, ale wracaj prędko — zgodzili się.\nSąsiad śledził Zuzankę i zobaczył, że idzie na zamek sama jedna. Skradał się ukradkiem za nią. Wtem patrzy, a tu z bramy zamkowej wyskoczył jakiś koń, galopując minął dziewczynkę i pędzi ku niemu. Chłopu się wydało, ze to jego własny, więc zawołał zdziwiony:\n— Toż to moja Łysa! Co za czart wypuścił ją ze stajni i przygnał aż tu, na zamek?\nDopadł konia i chwycił go za grzywę — wtem koń odbił się kopytami od ziemi i porwał chłopa pod obłoki... Co się z nim stało, nie wiadomo. Do wsi nie wrócił już nigdy.\nZuzanka z rodzicami zamieszkała w mieście. Uczyła się teraz różnych rzeczy: pięknego czytania i pisania, haftu, a nawet gry na harfie. Po trzech latach wyrosła z niej prześliczna, mądra panna, wielu młodzieńców o nią się starało. Ona wybrała sobie pewnego szlachcica, który najwięcej się jej podobał, i wyznaczono dzień ślubu.\nW pięknej, białej sukni z welonem, w złotym wianku mirtowym — no i oczywiście z alabastrową rączką na szyi, bo to była jej najmilsza pamiątka — jechała Zuzanka do kościoła na ślub, a z nią rodzice i pan młody, dalej drużbowie i druhny.\nWtem podszedł do karety jakiś stary kaleka, zdjął czapkę, pokłonił się i poprosił o jałmużnę. Zuzanka zawołała na furmana, żeby zatrzymał konie, popatrzyła na żebraka i krzyknęła:\nW jednej chwili wyskoczyła z karety, chwyciła starego za ręce i pytała:\n— Co to, nie poznajecie mnie? Przecież ja jestem Zuzanka! Przysiądźcie się do nas i opowiedzcie, co się z wami działo. Mój Boże, że też nie wiedziałam wcześniej, jak to was bieda przycisnęła!\nŁzy stanęły jej w oczach. Stary popatrzył na nią rozczulony.\n— E, ja tak tylko udałem żebraka, zęby popatrzyć na ciebie z bliska. Do waszej karety nie wsiądę, jam przecie mizerak, a ty teraz jaśnie pani. Nie chcę ci zrobić wstydu przed panem młodym i jego rodziną. Ale niech ci Pan Bóg szczęści za to, żeś została taka dobra, jak dawniej.\nWtem rodzice Zuzanki także poznali Marcina. Wyskoczyli na drogę i przyłączyli się do próśb Zuzanki, aż wciągnęli starego do siebie. Widząc to pan młody pomyślał: "Serce moje nie pomyliło się, kiedy odgadło, że nie ma na świecie lepszej dziewczyny niż moja Zuzanka ani zacniej szych ludzi niż jej rodzice. Jakie to szczęście, że będę miał taką żonę".\nMarcin jechał więc z nimi. Po drodze żalił się ojcu Zuzanki, że choć nędzy nie zaznał i na wsi ludzie byli dobrzy dla niego, jednak wciąż było mu tęskno za towarzyszem z wojska i jego rodziną.\n— Teraz jakem was zobaczył i pogadałem z wami, będę choć miał co wspominać przez jakiś czas — zakończył uśmiechając się smętnie.\n— Nie martw się, kolego — pocieszał go ojciec Zuzanki. — Już się teraz nie rozłączymy. Kupiłem całe wzgórze zamkowe z ruinami. Młodzi chcą sobie wybudować wygodny dom niedaleko starego zamku, więc będziesz miał Zuzankę blisko. A zimą, kiedy śnieg i mróz dokuczą ci w chatce, zabierzemy cię z sobą do miasta.\nTak się stało. Zacnym wieśniakom, którzy mu niegdyś pomagali, ojciec Zuzanki zwrócił wszystko dziesięciokrotnie. A kto tylko znalazł się w potrzebie, ten wiedział, że mu pomoże młoda pani z zamkowego wzgórza. Alabastrowa rączka i złoty wianek były zawsze najdroższym jej skarbem.


Postaw na balony z nadrukiem – IDE info\nNa ulicy spotkamy mnóstwo osób rozdających rozmaitego typu ulotki promocyjne, długopisy i inne tego typu artykuły, w związku z czym klienci przyzwyczajeni do podobnych działań po prostu nie zwracają już uwagi na podobne niuanse.\nNadruki na balonach przyciągają wzrok klienta\nW związku z tym definitywnie musimy zainteresować się innymi, znacznie bardziej kreatywnymi metodami uzyskania uwagi klienta i jego koncentracji na naszych propozycjach. Reklama pneumatyczna będzie mogła się sprawdzić naprawdę rewelacyjnie, gwarantując nam skuteczny sposób na wyróżnienie się z tłumu innych ludzi pragnących promować swoje produkty klientom. Inwestując w rozwiązania takie jak balony pneumatyczne zyskać będziemy mogli za ich sprawa naprawdę solidne narzędzie promocji, które pozwoli nam skupić w wielkiej mierze uwagę klienta na tym, co też możemy mu mieć do zaprezentowania. Wspaniale prezentujące się nadruki na balonach będą wyglądać rewelacyjnie jeśli zlecimy ich wykonanie doświadczonej w materii podobnych usług w firmie dysponującej dużym doświadczeniem. W tej chwili świetnie prezentujące się balony z nadrukiem będą nas mogły zachwycić wszystkim tym, co składa się na poziom ich wykonania i definitywnie będzie dobrym krokiem korzystanie z tego typu propozycji. W tej chwili balony reklamowe sprawdzą się naprawdę świetnie jako rzetelny sposób na reklamę oraz klienta, dzięki czemu ich popularność stale i konsekwentnie rośnie. Decydując się na wykorzystanie tego typu rozwiązań uzyskać będziemy mogli wspaniale prezentujące się, barwne i niedrogie w zakupie lub produkcji balony, z wykorzystaniem których przy naprawdę minimalnym z naszej strony wysiłku skupić będziemy mogli uwagę klienta w pełni.\nZ pomocą doświadczonych fachowców od promocji wykorzystujących świetnie przygotowane balony, definitywnie będziemy mogli wyróżnić się z tłumu i dotrzeć z naszymi propozycjami oraz wizerunkiem naszego firmowego logo do bardzo wielu osób zainteresowanych współpracą z nami. Wart jest przyjrzeć się tego typu rozwiązaniom bliżej i korzystać z podobnych możliwości.


Korzystaj z własnej biblioteki podatkowej\nPodatki to podobna jedna z dwóch pewnych rzeczy na tym świecie, warto się więc z nimi dobrze zapoznać. Wydawnictwo Wolters Kluwer ma w swojej ofercie największą na rynku bazę publikacji omawiających szerokie spektrum zagadnień prawa podatkowego. Lex Biblioteka Podatkowa to ok. 180 książek z dziedziny podatków w wygodnej, cyfrowej postaci.\nProdukt przeznaczony jest dla osób, które w związku z wykonywaną profesją potrzebują pogłębionej analizy prawa podatkowego, znajomości stanowiska sądów administracyjnych i organów podatkowych i szybkich rozwiązań praktycznych problemów - dla doradców podatkowych, biegłych rewidentów, księgowych, czy pracowników organów skarbowych.\nLex Biblioteka Podatkowa oferuje w jednym miejscu około 180 komentarzy, leksykonów, praktycznych poradników i monografii w wersjach elektronicznych. Są to najważniejsze publikacje podatkowe, w tym liczne bestsellery renomowanych autorów. Książki składające się na system są poindeksowane tematycznie, łatwe w przeszukiwaniu, z możliwością kopiowania i drukowania. Ich autorzy to wybitni specjaliści w swoich dziedzinach: profesorowie, sędziowie i praktycy.\nProgram LEX Biblioteka Podatkowa zawiera ponadto elektroniczne wydanie najbardziej znanego czasopisma poświęconego tematyce podatkowej - miesięcznika Przegląd Podatkowy (numery od 2010 r.). Użytkownicy systemu mogą znaleźć w nim również informacje o nadchodzących szkoleniach, konferencjach oraz seminariach.\nBaza LEX Biblioteka Podatkowa na bieżąco uzupełniana jest o nowości wydawnicze, a zatem jej zasoby powiększają się wraz z pojawianiem się na rynku każdej nowej publikacji branżowej (około 25 nowych tytułów rocznie).\nProgram Lex Biblioteka Podatkowa można zamówić w księgarni internetowej Profinfo >>


10th 01 - Sklep Dango\nStrona główna » PRZEDSPRZEDAŻ » 10th 01\nTytuł oryg.: 10th\nScenariusz: Yuko Inari\nIlustracje: Yuko Inari\nGatunek: Dramat, psychologiczny, romans, szkolne życie\nMiłość nigdy nie jest prostą sprawą, zwłaszcza kiedy dwoje przyjaciół z dzieciństwa stara się zdobyć serce tej samej osoby... Ale co, gdyby ta historia była jeszcze bardziej skomplikowana? Chorowity Takeuchi nigdy nie lubił chodzenia do szkoły, ale wszystko zmieniło się w dniu, w którym niespodziewanie zagadał do niego popularny Matsuki. Czyżby był to początek nowej przyjaźni? A może czegoś więcej? I co się stanie, kiedy Umezawa, koleżanka Takeuchiego z dzieciństwa, również zbliży się do Matsukiego?\nPrzed Wami nastrojowa manga o szkolnej miłości, jakiej jeszcze nie czytaliście!\nSpadające kwiaty, płynące gwiazdy\nPierwsza miłość Kupidyna 01


Jak często jeść? | Kafeteria.pl\nIle jeść aby schudnąćDietyIle jeśćJak się zdrowo odżywiaćZdrowe odżywianieZdrowe odżywianie się\nNacięcie podczas porodu: konieczność, rutynowa czynność czy szkodliwy zabieg? Masz problem z ciśnieniem? Spróbuj diety DASH Sposób na niejadka Strzeż się zarazków na siłowni! Pierwsza pomoc przy zachłyśnięciu Dla kogo pigułki? Informatycy najlepsi w łóżku Kawa, która nie zakwasza organizmu? Uważaj, ta dieta szkodzi ci tak bardzo, jak nałogowe palenie tytoniu! Na czym polega homeopatia? Jak nawilżyć przesuszoną skórę?


Strona:PL Kraszewski - Starościna Bełzka.djvu/306 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Kraszewski - Starościna Bełzka.djvu/306\nwaler będzie, nie wiem, bo u obudwóch bywa, ale że się mało eksplikuje, więc poznać nie można.“\nW istocie, stolica już była nauczyła młodego Potockiego postępowania „politycznego,“ jak je wówczas zwano; grzecznością dwuznaczną zbywał wszystkich i mniéj więcéj ze wszystkimi potrzebnymi żył dobrze. Wszyscy też dla niego okazywali się serdecznie, nawet ci, na których przychylność rachować nie mógł, Młodziejowski kanclerz naprzykład i Poniński, który go darł niemiłosiernie, a wedle słów jednego z korrespondentów: „co w dzień wziął, to w nocy przegrywał.“\nO tym czasie Wyczółkowski taką o interesie i położeniu chorążego koronnego daje wiadomość w notatce pod tytułem: „Opisanie pewne,“ którą tu zamieszczamy w całości:\n„W interesie jw. chorążego wielkiego koronnego z Komorowskimi same tylko bałamuctwa proponuje im. ksiądz kanclerz koronny, i pretenduje, aby nigdy nie było zakończenia, nie chce pozwolić na to, aby summa siedmkroć sto tysięcy złotych polskich Komorowskiemu nie pierwéj, aż sprawy obiedwie tak w świeckim, jako i w duchownych sądach, względem zupełnego uwolnienia od wszystkich zarzutów i poprzysiężonych obowiązków zupełnie zostaną zakończone, była wypłacona. Daje to oczywiście poznać, że pragnie widzieć zawsze w takiéj, jaka teraz jest sytuacyi wspomnianego jw. chorążego wielkiego koronnego, ni żonkosia, ni kawalera, a najszczególniéj podobno dla ks. Poniatowskiego, ex-podkomorzego koronnego, aby się determinował z córką jego żenić. Już mu się raz udało, że imp. Szymanowskiego,\nTę stronę ostatnio edytowano 28 lis 2019, 22:50.


Wibrator Big Boss G5 - Fun Factory\nUnikalny, jedyny w swoim rodzaju, z piękną czarną pętlą uwodzi potęgą i rozmiarami. Jego imponująca sylwetka oczaruje wszystkie miłośniczki przyjemności rozmiarów XL. Ten gigant szybko przejmuje prowadzenie. Posiadaczki wibratora BIG BOSS docenią jego\nintensywne lecz ciche wibracje i zróżnicowaną stymulację.\nBardzo mocny silnik działa w najbardziej wymagających strefach. Wibrację poczujesz od środka trzonu zabawki, aż do szaleńczo rozwibrowanego szczytu - wejście do pochwy, punkt G pieszczone będą doskonale, jak nigdy dotąd. Łechtaczka roztańczy się na dobre,\na każde drgnienie będzie wielkim krokiem do wspaniałego pełnego orgazmu.\nZostały one docenione za design, innowacyjność, funkcjonalność, najwyższą jakość i dbałość o ekologię. Wibratory przykuwają uwagę żywymi kolorami i fantazyjnymi kształtami, ale klucz do sukcesu leży w ich konstrukcji. Wykonane są z bezpiecznego silikonu\nmedycznego z wykorzystaniem opatentowanej technologii FlexiFUN, dzięki której zabawka dopasowuje się do ciała i jego ruchów. Bardzo elastyczny materiał pozwala na wykorzystanie w wielu różnych pozycjach, dopieszczając miejsca erogenne, takie jak punkt G, A\n- ładowanie magnetyczną ładowarką systemu CLICK "N" CHARGE,\nŁadowanie CLICK "N" CHARGE: ŁADOWARKA USB W KOMPLECIE\nWszystkie zabawki linii G5 zasilane są poprzez wbudowany akumulator litowo-jonowy. Ładowanie odbywa się poręczną ładowarką, po przyłożeniu magnetycznej "wtyczki". Ta sama ładowarka pasuje do wszystkich obecnych i przyszłych zabawek z systemem\nładowania CLICK"N"CHARGE. Podczas ładowania podświetla się zarówno ładowarka, jak i panel sterujący - im więcej światełek miga podczas ładowania, tym lepiej naładowana jest bateria.\n23,5 cm - O 4,3 – 4,6 cm


Rabat -24% Na Jestem Tatą! Co Naprawdę Muszą Wiedzieć Ojcowie Ebook\nEbook Jestem tatą! Co naprawdę muszą wiedzieć ojcowie\nAutor: Stefan Maiwald, Wrzesień 2020\nDołącz do 4756 osób\nISBN 9788380083431. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Jestem tatą! Co naprawdę muszą wiedzieć ojcowie Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


LESZNO / okolice Leszna - pałac z XIX w. – Leszno – 130015976 | Gumtree\nLESZNO / okolice Leszna - pałac z XIX w.\nZespół rezydencjonalny położony w pobliżu drogi krajowej A 12 - 3 km od Leszna , składa się z pałacu położonego w centralnej części parku krajobrazowego z II połowy XIX wieku o powierzchni 2,80 ha stajni wraz z wybiegiem dla koni , domek parterowy mieszkalny , budynek parterowym mieszkalno-gospodarczym oraz portiernią. NIERUCHOMOŚĆ IDEALNA DO PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ : dom opieki , sanatorium , spa , hotelarsko -gastronomiczną . Pałac pochodzi według jednych źródeł z końca XIX wieku według innych z 1910r . Budowa wykazuje cechy eklektycznej architektury niemieckiej łącząc w sobie neoklasycyzm i neobarok . W detalach ciesielskich występuje ornament neorenesansowy . Rezydencja jest murowana z cegły i otynkowana , kryta dachem mansardowym pokrytym dachówką ceramiczną , na podłogach piękny parkiet , piękne drewniane schody , łazienki płytki , okna drewniane , przeprowadzony kapitalny remont w 1996r. Pałac jest dwukondygnacyjny , strych z czterokondygnacyjną wieżą od strony południowej przed którą znajduje się arkadowy podjazd z tarasem ,całość podpiwniczona. W części ogrodowej znajduje się weranda z bogato ukształtowanymi neobarokowymi schodami ogrodowymi . Na parterze pałacu są trzy sale, dwa gabinety , duży hall , zaplecze kuchenne , dwa WC. Na piętrze 5 pokoi z łazienkami i dwa dwupokojowe apartamenty z łazienkami . Na II piętrze jest jeden pokój z łązienką i pięć pokoi bez łązienek , dwie łazienki dostępne są na korytarzu na tym samym poziomie. Na II piętrze jest też bardzo duży apartament około 100 m2 w którym jest duży pokój połączony z kuchnią sypialnia pokój łazienka i przedpokój. W części podpiwniczonej jest pokój bilardowy z barem , dwie jadalnie , łazienki , pokój , kuchnia z windą , kotłownia . Na poddaszu są pomieszczenia gospodarcze. Nieruchomość zabudowana jeszcze domkiem parterowym o pow. około 90 m2 w którym są 3 pokoje kuchnia łazienka i przedpokój , stajnią z dużym wybiegiem dla koni , budynkiem parterowym mieszkalno - gospodarczym o pow. około 60 m2 oraz portiernią , staw . Całość ogrodzona od frontu cegła z kutym żelazem , jest założony monitoring podłączony do ochrony. Cena do negocjacji . POLECAMY I ZAPRASZAMY NA PREZENTACJĘ tel. 601 855 565 E. Pietrzak tel. 886 664 844 **** Niniejsze ogłoszenie ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. **** Gwarancja bezpiecznej transakcji pod opieką licencjonowanego pośrednika. Nieruchomości LOKUM Leszno ul. Chrobrego 13 // www.lokum-leszno.com //\nBolesława Chrobrego 13, Leszno, Polska\nWyjątkowa nieruchomość w samym centrum Leszna!\nNieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalno-użytkowym w zabudowie zwartej (pierzejowej), o całkowitej powierzchni 180 m2. Budynek zbudowany z cegły około 1904 r., obecnie po całkowitej renowacji (elewacja, częściowe ocieplenie, wymiana dachu, wszystkich instalacji i stolarki); trzykondygnacyjny, niepodpiwniczony, położony na działce o powierzchni 225 m2.\nNa parterze znajd ...\nEKSKLUZYWNY DOM, dochodowa restauracja, SUPER CENA\nPolecamy na sprzedaż reprezentacyjny, dochodowy lokal gastronomiczny wraz z domem mieszkalnym oraz dużą działką położony w okolicy Leszna.Lokalizacja przy ruchliwej drodze krajowej z bezpośrednim wjazdem na działkę o\npowierzchni około 4500 m2, ogrodzoną solidnym i stylowym płotem wykonanym z\nkutych elementów.Przed lokalem duży parking dla klientów na około 100 miejsc parkingowych wyłożony\nw ca ...\nPIĘKNY DWOREK- POSIADŁOŚĆ Z 8 POKOJAMI POD LASEM\nPolecam zabudowę mieszkaniową o charakterze rezydencjalnym oraz budynek garażowo - gospodarczy na działce o numerze geodezyjnym 388/20 położonej\nw Smyczynie, Gmina Lipno; Województwo wielkopolskie.Budynek jest budynkiem parterowym z poddaszem użytkowym, budowany z ceramiki. Dach wielospadowy kryty dachówką- zakładkową-ceramiczną kolor miedziana angoba. Ściany zewnętrzne budynku w kolorz ...\nDom Leszno 116m2 (nr: 604)\nDom szeregowy przy Solskiego w Lesznie4 pokoje, 116 m2 z działką 153 m2 - REZERWACJANa sprzedaż dom w zabudowie szeregowej, segment środkowy w pożądanej lokalizacji Leszna - ulicy Solskiego - blisko przedszkole, szkoła, szpital, sklepy, las...Dom został wybudowany w 1984 r. i jest zadbany i utrzymany w b.dobrym stanie. Okna PCV jak nowe, na podłogach parkiet, w korytarzu boazeria którą można unowo ...\nŚrem - piękny dom w zabudowie szeregowej z dwoma garażami i dużą działką!!!\nPrzedstawiamy do sprzedaży atrakcyjny dom jednorodzinny w zabudowie szeregowej, o powierzchni użytkowej 118,7m2 i kubaturze 541,8m2, położony w Śremie, na Osiedlu Helenki B (zabudowa jednorodzinna). Dom znajduje się w cichej i spokojnej okolicy (ostatni na wewnętrznej ulicy). Jest to skrajny szereg, znajdujący się na pięknej działce o powierzchni użytkowej 717m2 (największa działka w całej okolicy ...\nKoRzYsTnA cEnA !!! ładne mieszkanie, Leszno / Ogrody 245 000 zł\nLeszno --- osiedle Ogrodypow. 63,70m2 AtRaKcYjNe !!! CENA : 255.000 PLN DO NEGOCJACJI !!! Transakcja: sprzedaż Powierzchnia m2: 63,70Ogrzewanie: miejskie Powiat: LesznoMiejscowość: LesznoUlica: Os. Ogrody wygodne, 3-pokojowe !!! Do sprzedaży atrakcyjne wykończone oraz wyposażone mieszkanie 3-pokojowe usytuowane na II piętrze w bloku z cegły.Duża kuchnia, jasny słoneczny duży pokój z balkonem ...\nDom, bliźniak -131 m²-Duża działka-500 m² WILKOWICE\nDo sprzedaży piętrowy dom w zabudowie bliźniaczej położony na przedmieściach Leszna – Wilkowice osiedle Słoneczne. Nieruchomość składa się z dwóch segmentów posadowionych na działce o wielkości 1041 m2. Dla każdego segmentu przynależy działka o powierzchni około 500 m2. Ogromna zaletą jest lokalizacja na cichym i spokojnym osiedlu domków jednorodzinnych. Frontowa część budynku znajduje się przy śl ...


Przejażdżka samochodem z żoną i rocznym dzieckiem. Kierowca po spożyciu i z zakazem jazdy | Tygodnik Bydgoski\nPOLICJA 997 21 cze 10:01 | kd\nZatrzymaniem w policyjnym areszcie zakończyła się policyjna interwencja wobec kierowcy matiza. Jadący nim mężczyzna nie dość, że był nietrzeźwy i miał sądowy zakaz kierowania pojazdami to jeszcze wiózł żonę i niespełna roczne dziecko.\nCzy trudno sobie wyobrazić sytuację na drodze, że kierowca jedzie nietrzeźwy, z sądowymi zakazami i wiezie tak swoją rodzinę? Otóż nie, bo takie zdarzenie miało miejsce ostatnio w Inowrocławiu.\nPolicjanci z inowrocławskiej „partrolówki” kilka dni temu (17/18.06) około godz. 1.00 w nocy zauważyli jadącego matiza. Policjanci widzieli, że samochodem jedzie również kobieta i małe dziecko. Kierowca nagle na widok radiowozu przyspieszył, a to tym bardziej zwróciło uwagę policjantów. Jechali za tym samochodem i zatrzymali go do kontroli w rejonie ul. Laubitza. Patrol wylegitymował kierowcę, a policjanci wyczuli od niego alkohol. Okazało się po badaniu, że mężczyzna miał ponad 2 promile alkoholu w organizmie. Jechał z żoną i 9-miesięcznym dzieckiem, które było w nosidełku.\nPonadto policjanci ustalili, że mężczyzna miał trzy sądowe zakazy, jeden z nich ważny nawet do listopada 2025 roku. Zbagatelizował to siadając za kierownicę. 49-letni kierowca został zatrzymany do wyjaśnienia i trafił do policyjnego aresztu. Po wytrzeźwieniu mężczyzna usłyszał zarzut kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, złamania sądowego zakazu i to wszystko w warunkach recydywy, bo to był jego kolejny raz, gdy w taki sposób złamał prawo.\nZebrane dowody skutkowały tym, że mężczyzna został doprowadzony przez policjantów do oskarżyciela. Do czasu rozprawy został objęty policyjnym dozorem. Kierowcy matiza grozi teraz kara nawet 7 i pół roku więzienia.


Lifeberry BOX, Czarna Porzeczka, 15 x 200 ml - Lifeberry\nilość Lifeberry BOX, Czarna Porzeczka, 15 x 200 ml\n1 opinia dla Lifeberry BOX, Czarna Porzeczka, 15 x 200 ml\nEdyta – 16 lutego 2021\nPrawdziwy smak porzeczki. Nie znalazłam w żadnym sklepie tak uczciwego soku porzeczkowego, którego jakość oddaje sam smak i konsystencja. Sok smakuje jak domowe przetwory i nie jest rozcieńczony. Kwaśny, bez cukru. Dla mnie bajka. Zamówiłam też inne smaki do wypróbowania, bo zapowiada się super. Polecam z całego serca.


Kacper Suchecki 21.11.2013 08:01\nW odróżnieniu od poprzedniego sezonu, w tym mistrzynie Polski nie opierają swojej gry na pojedynczych zawodniczkach. Z nowym trenerem Teunem Buijsem forma Atomu Trefla uzależniona jest od wszystkich siatkarek, a każda zmiana w trakcie meczu, przynosić ma korzyści.\nSiatkarki z Sopotu jednogłośnie przyznają, że obecnie sytuacja w zespole jest znakomita, a o wynikach decyduje cała drużyna. Wszystkie zawodniczki otrzymują swoją szansę, żadna nie czuje się pomijana, czy zbytnio "eksploatowana". Z rotacji w składzie, która nie powoduje spadku formy drużyny mówi przyjmująca Atomu Klaudia Kaczorowska, która o miejsce w składzie walczy z utytułowanymi zawodniczkami z zagranicy m.in. Belgijką Charlotte Leys, Amerykanką Kimberly Hill czy Serbką Briżitką Molnar.\n- W tamtym sezonie były takie sytuacje, że siedziałam na ławce, a potem wchodziłam na zmianę. W tym roku były takie mecze, w których grałam w pierwszym składzie. Mamy przed sobą jeszcze cały sezon i to bardzo dobrze rokuje. To jest plus dla drużyny, że możemy rotować składem, grać w różnych zestawieniach i dalej prezentujemy się dobrze. Wydaje mi się, że taka sytuacja nikomu nie ujmuje, szczególnie w takim zespole, jakim jest mistrz Polski. Każda z nas jest potrzebna. - mówi w rozmowie z portalem siatka.org Kaczorowska. - Bardzo dobrze się dogadujemy. Znalazłyśmy też wspólny język poza treningami. Wydaje mi się, że idealnie dobrałyśmy się charakterami. Nie mamy problemu z dogadaniem się z koleżankami. Traktujemy je tak, jakby pochodziły z Sopotu - dodaje Polka.\nWspólny język zawodniczki znalazły również z holenderskim szkoleniowcem.\n- Z każdym trenerem pracuje się inaczej, zarówno z polskim, jak i z zagranicznym. Każdy z nich ma swój warsztat, każdy ma swoją wizję. Trener też jest anglojęzyczny, treningi i odprawy są prowadzone właśnie w tym języku, więc bez problemu się dogadujemy - przyznaje siatkarka.\nJuż w sobotę 23 listopada o godz. 18 siatkarki Atomu Trefla zmierzą się w Ergo Arenie z Pałacem Bydgoszcz. Relacja z meczu dostępna będzie na stronie trojmiasto.sport.pl.\nCzy Atom poradzi sobie z Pałacem? Podyskutuj na Facebooku Trojmiasto.Sport.pl! »


Brodawki na twarzy - jak się ich pozbyć? Sposoby | TVN Zdrowie\nCzytasz: Brodawki na twarzy – nieestetyczny problem. Jak się ich pozbyć?\nFot. eyepark / Getty Images\nBrodawki na twarzy to problem estetyczny niejednego pacjenta, który udaje się do dermatologa. Popularnym preparatem na brodawki na twarzy jest maść z kwasem salicylowym. Oprócz niej istnieje wiele innych metod na brodawki na twarzy.\nW obecnych czasach problemy dermatologiczne dotykające skóry twarzy są powszechne i uporczywe. Niekiedy choroby, takie jak kurzajki czy brodawki, lokalizują się w nietypowych dla nich miejscach, także tych wystawionych bezpośrednio na kontakt z otoczeniem. Nie warto czekać na samoistne ustąpienie brodawek na twarzy, szybkie działanie pozwoli pozbyć się problemu w niedługim czasie. Do najskuteczniejszych metod usuwania brodawek na twarzy należą wymrażanie ciekłym azotem oraz leczenie laserowe.\nBrodawki na twarzy – przyczyny\nZa powstawanie brodawek na twarzy odpowiedzialny jest wirus brodawczaka ludzkiego (HPV), który wywołuje także wiele innych chorób, w zależności od typu. Wirus może się przemieszczać między ludźmi przez bezpośredni kontakt, a także w wyniku kontaktu z rzeczami osobistymi, których używała zarażona osoba, takimi jak ręcznik czy gąbka. Najbardziej narażone są osoby z obniżoną odpornością, dzieci do 12 roku życia, których układ immunologiczny nie jest w stanie poradzić sobie jeszcze z obroną przed wirusami, i osoby starsze lub z ranami na skórze.\nCzym właściwie są kurzajki? Przekonajcie się:\nBrodawki na twarzy – charakterystyka\nBrodawki na twarzy są niebolesne, są to grudki lub zmiany płaskie, odcinające się od otoczenia, ze zrogowaciałym naskórkiem. Nie wywołują stanu zapalnego oprócz miejsca, które zajmują. Brodawki mogą się rozsiewać na skórze tej samej osoby. Lokalizacja brodawek na twarzy jest najbardziej uciążliwa, ponieważ zmiany są widoczne gołym okiem.\nBrodawki występujące na twarzy to oprócz wirusowych brodawki płaskie i brodawki starcze. Brodawki płaskie występują u dzieci i młodzieży, są jasne, najczęściej lokalizują się w obrębie czoła i podbródka. Są lekko wyniosłe ponad skórę, mogą być gładkie lub chropowate. Brodawki starcze, czyli inaczej łojotokowe, są łagodnymi, naskórkowymi zmianami. Występują po 40 roku życia, stąd ich nazwa. Mają tendencję do rogowacenia. W ich wnętrzu znajdują się nagromadzony łój oraz komórki naskórka.\nNiezależnie od typu zmiany, brodawki na twarzy mogą być bardzo wstydliwym problemem, odbierającym poczucie pewności siebie, wywołującym strach przed wyjściem z domu i pokazaniem się ludziom, obawy o to, jak nas będzie odbierać otoczenie. Nieestetyczne brodawki na twarzy skutecznie obniżają nastrój oraz poczucie własnej wartości. Całe szczęście problem nie jest groźny i oprócz aspektów estetycznych nie wywołuje żadnego zagrożenia. Istnieją skuteczne metody na leczenie brodawek na twarzy, które doprowadzają do całkowitego zniknięcia zmian.\nBrodawki na twarzy – jak się ich pozbyć?\nWiększość brodawek na twarzy leczy się samoistnie, ale potrzeba na to kilku tygodni, a w niektórych przypadkach nawet kilku lat. By pozbyć się ich szybko i skutecznie, najlepiej udać się do dermatologa, który może zastosować metody inwazyjne lub wypisać receptę na skuteczne preparaty. To on wybierze najodpowiedniejszą metodę, dopasowaną indywidualnie. Ponieważ skóra na twarzy jest delikatna, nie zaleca się metod domowych, które wiążą się z ryzykiem powstawania blizn. Jeśli zmian jest dużo, także nie warto próbować leczyć ich samodzielnie. Należy udać się na wizytę do lekarza, by zobaczył zmiany i postawił właściwe rozpoznanie.\nBrodawki na twarzy – jak się ich pozbyć w szybszym tempie?\nPreparaty do stosowania miejscowego – maść na brodawki na twarzy z zawartością kwasu salicylowego lub innych kwasów, mających działanie złuszczające, krem zawierający pochodne witaminy A.\nKriochirurgia – czyli inaczej wymrażanie, leczenie ciekłym, zimnym azotem, zwykle wystarczy kilka wizyt u dermatologa.\nLaser – aktualnie najskuteczniejsza i najnowocześniejsza metoda leczenia brodawek na twarzy. Po zastosowaniu lasera następuje najmniej nawrotów, zabieg jest krótki i mało inwazyjny, nie powstają po nim nieestetyczne blizny.\nChirurgia – w rzadszych przypadkach, kiedy wyżej wymienione sposoby zawiodą, stosuje się łyżeczkowanie i wycinanie uporczywie utrzymujących się brodawek.\nDzięki odpowiednio dobranym metodom po brodawkach na twarzy nie zostaje ślad. Nie leczmy się więc na własną rękę, skorzystajmy z wiedzy profesjonalistów, którzy pomogą i wskażą najlepszą drogę do wyleczenia. Zdrapywanie lub samodzielne złuszczanie może doprowadzić do rozprzestrzenienia się wirusa, a także do powstawania nieestetycznych blizn.\n1)\tZalewska - Jankowska A. - Choroby skóry, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008\nData aktualizacji: 19.01.2019 Opublikowano: 18.01.2019 r.\nBrodawki na szyi – skąd się biorą, skuteczne preparaty TVN zdrowie


08 – Czerwiec – 2012 – Niezależna Gazeta Obywatelska\nArchiwum dla 08/06/2012\n08/06/2012 Niezależna Gazeta Obywatelska\nCiekawa jestem, czy koledzy dziennikarze czują się choć trochę odpowiedzialni, nie tylko za jakość polskiej debaty politycznej ale też za wykreowanych przez siebie polityków? Jest coraz gorzej. Powszechnie wiadomo, że kogo w mediach nie ma, ten nie istnieje. Czytaj więcej…\nDiecezjalny Dzień Wspólnoty Ruchu Światło – Życie\nJuż jutro, w sobotę 9 czerwca, przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Opolu (oo. Jezuici) odbędzie się Diecezjalny Dzień Wspólnoty Ruchu Światło-Życie i Domowego Kościoła. W spotkaniu weźmie udział biskup opolski Andrzej Czaja, który będzie przewodniczył Mszy św. i wygłosi Słowo Boże. Czytaj więcej…\nNGO Euro 2012: Lewandowski Greków zaskakuje.Tytoń bohaterem. Ostatecznie remis 1:1\n08/06/2012 Niezależna Gazeta Obywatelska 6\nPolska nigdy nie wygrała jeszcze w piłkę nożną u siebie z Grecją. Jak będzie tym razem?\n3: Już dwie akcje Polaków pod grecką bramką, dwa strzały w tym jeden z trudem obroniony! Czytaj więcej…\nO „polskich obozach śmierci” nieco inaczej\n08/06/2012 Niezależna Gazeta Obywatelska 2\nNa razie krytyczne głosy na temat wypowiedzi amerykańskiego prezydenta o „polskich obozach śmierci” przycichły. Już od kilku dni większość Polaków żyje nadchodzącymi igrzyskami piłkarskimi. Po ulicach Opola jeżdżą samochody oflagowane polskimi barwami narodowymi; Czytaj więcej…\nSokoły wróciły do „gniazd”\n08/06/2012 Niezależna Gazeta Obywatelska 1\nBędąc ostatnio w Lublinie dostałem ulotkę od znajomego, który stwierdził: „trzymaj, może Twój syn skorzysta gdy podrośnie”.\nW ręku trzymałem profesjonalnie wydany folder informujący o letnim obozie. Czytaj więcej…\nŻołnierze Wyklętej Armii: Alojzy Talik\nAlojzy Talik ps. „Orzeł” urodził się 30 marca 1925 roku. Był synem Teofila i Małgorzaty z domu Zaoczek. W 1939 roku ukończył 7-mą klasę szkoły powszechnej w Czechowicach. Czytaj więcej…


Koszty i wielkość nieruchomości - sprzedaż - K111\nHome›Budownictwo, Przemysł›Koszty i wielkość nieruchomości – sprzedaż\nCeny nieruchomości maja dla nas decydujące znaczenie, albowiem najczęściej dysponujemy określonym budżetem, którego nie możemy przekroczyć. Przez całe nasze życie oszczędzamy pieniądze, aby zdołać pozwolić sobie na zakup domu. Domy są drogie, dlatego również czas, jaki poświęcamy na zaoszczędzenie niezbędnej sumy z całą pewnością nie jest krótki.\nSporo osób pieniądze na nieruchomości odkłada przez całe swoje życie. Czasami niebezużyteczne jest zaciągnięcie kredytu mieszkaniowego, żeby transakcję zakupu nieruchomości móc sfinalizować. Jest to istotnym obciążeniem dla naszej profesjonalnej kieszeni, dla stworzonego przez nas domowego budżetu, niemniej jednak w wielu sytuacjach nie mamy innego wyjścia. A jakkolwiek bardzo zależy nam na tym, by ostatecznie nabyć swój własny dom, by stać się właścicielem takiej nieruchomości.\nCzekamy na to de facto bardzo długo. Nie każdy z nas może liczyć na finansowe wsparcie bliskich. W większości wypadków jesteśmy zdani sami na siebie i sami musimy zatroszczyć się o zdobycie niezbędnych na zakup funduszy. A suma, jakiej potrzebujemy jest w zasadzie znaczna. Od tego, jak duża jest nieruchomość zależy to, czy będzie praktyczna i stosownie dostosowana do tego, kto w niej zamieszka. Kupujący nieruchomości mają jakkolwiek swoje wymagania. Niewielka rodzina, składająca się z dwójki czy trójki osób nie pożąda obszernej i przestronnej willi o olbrzymiej przestrzeni mieszkaniowej.\nTakie nieruchomości byłyby dla takiej rodziny najzwyczajniej w świecie za wielkie przez co nie do końca konkretne – wobec tego wypróbuj firma zajmująca się skupem mieszkań. Jakkolwiek dom ma sprawiać wrażenie przytulnego obiektu, w jakim każdy domownik czuje się odpowiednio. Nie chodzi o to, żeby w domu się ganiać, żeby szukać się nawzajem, niemniej jednak o to, aby się tam dobrze czuć.\nWłaśnie dlatego też dostosowujmy wielkość nieruchomości do naszych oczekiwań. Nie zapominajmy też to, iż utrzymanie domu jest kosztowne. A im większy jest dom, tym większe są koszty związane z utrzymaniem takiej posesji. Niewątpliwie dom musi być praktyczny. Zastanówmy się, czego oczekujemy i jak wyobrażamy sobie nieruchomość, w której zamieszkamy. Olbrzymi dom w żadnym wypadku nie musi być tym odpowiednim dla nas.\nW jaki sposób uchować porządek w domu?


Pierwsze kroki w Azji | Into the World - Witold Ortlieb\nPierwsze kroki w Azji\nutworzone przez Witek | 5 kw. 2018 | Azja, Indonezja | 2 Komentarze\nNa Bali, już na schodach wyjściowych z samolotu, wita mnie podmuch gorącego tropikalnego, wilgotnego powietrza. Biorę głęboki wdech wiedząc, że za chwilę po odebraniu plecaka będę się strasznie pocił, ale czy aby za takim klimatem się już lekko nie stęskniłem? Przebywając kilkanaście miesięcy między równoleżnikami Raka i Koziorożca zdążyłem się przyzwyczaić, że świat pachnie potem i szczerze mówiąc z chęcią znowu poczuję jego krople spływające po karku. Przynajmniej teraz tak myślę, maszerując bez obciążenia rozgrzaną betonową, lotniskową płytą i rozglądając się ciekawie dookoła. Witaj gorąca, długo wyczekiwana Azjo.\nGorąca i zgodnie z tym co słyszałem nadzwyczaj miła, uprzejma i serdeczna. Potwierdzeniem tej opinii jest już sama odprawa paszportowa, a potem celna. Wszystko odbywa się niezwykle przyjaźnie, z uśmiechem, częstymi ukłonami i rękami składanymi jak do modlitwy na powitanie oraz pożegnanie. W niektórych momentach aż mnie to trochę krępuje, ale staram się zachowywać równie serdecznie i przy którymś tam „dzień dobry” czy „do widzenia” sam również w głębokim ukłonie składam ręce, zdając pewnie swój pierwszy egzamin z zachowania się w nowej kulturze.\nPo wyjściu z klimatyzowanego lotniska, z plecakiem na barkach, ponowny podmuch powietrza, niczym z włączonej na najwyższy stopień grzania suszarki do włosów, skierowanej prosto w twarz oraz hałastra taksówkarzy, próbujących za wszelką cenę (wszelką oczywiście z mojej strony), podrzucić mnie do leżącego 5 km dalej centrum, każe na chwilę zrewidować nadzwyczaj dobre pierwsze wrażenie. Ale tylko na chwilę. Taksówkarze jak się grzecznie odpowiada, że „nie” nie są aż tak natrętni, jak zdarzało mi się przeżyć na innych lotniskach, a skwar wściekle gorącego powietrza troszeczkę slabie po przejściu do cienia na drugą stronę ulicy. Tu z kolei stojący w cieniu wysokiego muru motocykliści, młodzi chłopcy z szklącymi się (raczej nie od upału, a od chłodzących napojów z pewną dawką procentów) oczami, którzy nie posiadają, jak ich koledzy taksówkarze air conditione, wyczekują swojej szansy na podrzucenie kogoś do miasta na mopliku (tzw. mototaxi) za dużo niższą opłatą. Też odmawiam. Nie żeby mi było szkoda 5, potem już słyszę 4, a nawet 3 dolarów, tylko mam taką zasadę, że tam gdzie się da, chodzę pieszo. 5 km nawet z plecakiem powinno się dać. Powinno. Jestem tego pewien przez pierwsze 50, może trochę więcej kroków. Po następnych 50, gdy krople potu zamieniają się w strugę, a bluzka przylepia się do mokrego ciała moja pewność zmienia się w zwątpienie, by po paru następnych krokach przejść w zupełną rezygnację. Po pierwszej nauce w Indonezji – składania rąk jak do pacierza na znak powitania – przyszedł czas na następną lekcję. W tym kraju, przy tych temperaturach i tej wilgotności powietrza wszelkie dłuższe wędrówki, a już szczególnie z obciążeniem nie wchodzą w rachubę. Gestem dłoni przywołuję jednego z ciemnowłosych młodzieńców, stojących pod płotem i mimo jego szklistych oczów po uzgodnieniu ceny 2 dolary (tyle mam w tylnej kieszeni spodni na czarną godzinę, a ta właśnie nadeszła), gramolę się z plecakiem na tylne siedzenie wysłużonego dosyć mocno skutera. Pewnie będąc przy zdrowych zmysłach nie wsiadłbym na motorek, z podpitym kierowcą, ale po przejściu kilkuset metrów w warunkach, którym dorównuje ewentualnie tylko spacer przez piekło, zdrowe zmysły zanikają i jest mi wszystko jedno byleby tylko jak najszybciej dostać się do hostelu, pozbyć plecaka i stanąć pod zimnym prysznicem.\nMototaxi podwozi mnie pod Monument Bali, 200 metrów od hostelu Kayun, w którym już wcześniej zarezerwowałem sobie kojo. Dalej nie może jechać, bo droga jednokierunkowa i mimo, że jak już zdążyłem zauważyć, zasady ruchu nie bardzo tu obowiązują, to jednak wbić się w taką falę jednośladów, nadjeżdżających w naszym kierunku nie ma szans. Schodzę. Przejażdżka skuterem z lekko nabuzowanym kierowcą wcale nie była ekstremalnym wyzwaniem. Jechał genialnie, a ja wiele się w czasie tej krótkiej drogi nauczyłem. Znaczy wiele. Nie wiele, a w zasadzie jednego. Nie ma się czym przejmować. Jechać trzeba tak by samemu dojechać i dać dojechać innym. Wszyscy na wszystkich patrzą, wszyscy jadą i kolizji mimo ogromnego ścisku nie ma. Jazda nie wywarła zatem na mnie zbytniego wrażenia, za to teraz cierpnie mi skóra. Monument Bali to pomnik wystawiony ku czci i pamięci ofiar islamskiego ataku terrorystycznego z 2002 roku. Na płycie złotymi literami wypisane są nazwiska. Najwięcej Australijczyków. Jest niestety też parę nazwisk z Niemiec i co najgorsze jest też Polka. Danuta Beata Pawlak, która jak się dowiedziałem była dziennikarką i jeździła po krajach muzułmańskich, pisząc reportaże o tej kulturze. A że Indonezja w większej części jest muzułmańska (jest też chrześcijańska, buddyjska i hinduska) trafiła i tutaj. Ostatni reportaż o kulturze muzułmańskiej jak widać na tablicy napisało za nią życie, a właściwie śmierć. To straszne. Próbuję sobie wyobrazić co się działo 16 lat temu na placu, na którym stoję. Pierwsza bomba wybuchła w dyskotece, krótko po niej, gdy spanikowany tłum wybiegł na zewnątrz, eksplodowała druga na ulicy. Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Jeszcze chwilę przypatruję się wszystkiemu dookoła. Pewnie nic już nie jest takie jak było. Dyskoteki nie ma, za to jest restauracja, sklepy, bary i pełno rozbawionych, uśmiechniętych ludzi. Czas widać leczy rany i tylko pomnik jak blizna przypomina tamten tragiczny dzień. W końcu zabieram plecak, i wtopiwszy się w tłum pozastawiam tamten czas za sobą i ruszam do stojącego tuż za rogiem hostelu.\nChwila starcza by ciekawy nowych stron, bez ciężaru na plecach, z mokrymi jeszcze od lodowatej wody spod prysznica włosami i z kremem faktor 50 na twarzy, ponownie pojawić się na ulicy. Na pierwszy rzut oka Kuta, moje pierwsze miasto w Indonezji, a zarazem i w Azji, absolutnie nie zachwyca. Wyobrażałem sobie Indonezję znacznie atrakcyjniej. By nie popaść w zły nastrój szybko sobie tłumaczę, że zgodnie z zasadą inżyniera Mamonia – nie może mi się podobać coś co widzę pierwszy raz i trochę wyluzowuję. Mam jeszcze mnóstwo czasu. Przyjrzę się wszystkiemu wolniej i bliżej i mam nadzieję, że wszystko się zmieni i odnajdę to czego szukam. Kuta zresztą to nie cała Indonezja, ani też nie całe Bali, a nawet nie jego wizytówka. To tylko takie miejsce, do którego przyjeżdża się dwa razy i zawsze na krótko – jak się przylatuje i jak się odlatuje. Mnie akurat przyjdzie spędzić tu ciut więcej czasu (bo z niecierpliwością oczekuję odwiedzin) i już myślę jak sobie go zorganizować. Za sześć dni przylatuje Asia. Wspólnie było Peru, Ekwador i Kolumbia. Był Meksyk, Kuba i Gwatemala. Teraz będzie Indonezja i zobaczymy co jeszcze. Już się nie mogę doczekać, zwłaszcza, że to już prawie 4 miesiące od naszego rozstania i już się mocno stęskniłem. Pewnie te ostatnie sześć dni będą się ciągnęły, jak długo mielona w ustach guma do żucia, ale pewnie jakoś zlecą. Aśka przylatuje na pierwsze 3 tygodnie z Jolką, tą samą, która była z nami i w Peru, a potem w Meksyku i dziewczyny pewnie już przygotowują plan podboju Indonezji więc ja, nie musząc się przejmować planowaniem trasy, mam czas by się spokojnie zaaklimatyzować, zadomowić i przestroić na inną kulturę i nowe zwyczaje. Tak więc jako się rzekło w klapkach, przewiewnej bluzce i z mokrą głową ruszam na pierwsze poważne tete a tete z Indonezją.\nJest lepiej, ale jeszcze nie wszystko ogarniam. Ulice, stragany, naganiacze i wszechobecny chaos trochę przypominają miasta Ameryki Południowej. Ludzie też wydają się podobnie sympatyczni, podobnie zadowoleni i podobnie zaczepliwi, z tą różnicą że tam byłem wołany – hola greengo, a tu słyszę – hi boss. Oczywiście zaczepiają mnie tylko Ci, którzy liczą, że coś kupię, albo przynajmniej stanę i się poprzyglądam. Dlatego pewnie to wywyższające określenie – boss. Nie robi to jednak na mnie wrażenia i ani nie przystaję, ani nic nie kupuję. Odpowiadam tylko z najmilszym uśmiechem na jaki mnie stać – No, thank you very much i przeciskam się dalej, co nie zawsze się udaje. Czasem trzeba nawiązać dłuższą konwersację. Oni tu wszyscy znają kilkanaście słów po angielsku, mniej więcej tyle samo ile ja i każdy jeden, chcąc nawiązać bliższą handlową znajomość, momentalnie pyta – hej boss where are you from? What is your name? itp, a zaraz potem przechodzi w zachwalenie produktu. Lubię to uliczne życie i ten folklor. Coraz bardziej mi się podoba. Tylko jeszcze z jedzeniem mam problem. Nie umiem wyczaić co w tych budach nadaje się do jedzenia. Na razie nie spotykam niczego co bym chciał lub odważył się spróbować toteż mimo, że sporo drożej zostaję póki co na prowiancie z supermarketu, czyli bagietce, pomidorach, serze i dżemie. Muszę dłużej poprzyglądać się co i jak się tu jada zanim sam czegoś spróbuję, nie ryzykując jakimiś żołądkowymi sensacjami.\nPrzeciskając się między straganami dochodzę do morza i tu po raz kolejny jestem niemile zaskoczony. To nie białe, zacienione wysokimi palmami indonezyjskie plaże, opłukiwane seledynowymi wodami Indyjskiego Oceanu, jakie znam z folderów i filmów. To szeroka, brudna, zatłoczona plaża z szaro-burym piachem. Jedynie ujmujący zachód słońca, na który właśnie zdążyłem, nadają miejscu odrobinę uroku i szczyptę romantyzmu. Mam nadzieję, że tak jest tylko w Kucie. Wkładam ogromny wysiłek by choć trochę polubić nowo zdobyty przeze mnie kawałek świata i za cholerę nie wychodzi. Jestem głodny, jestem rozczarowany, jestem zły. Wracam do hostelu, usilnie się zastanawiając gdzie tkwi błąd. Przecież jestem na Bali, na wyspie, którą zachwyca się cały świat, a ja nie mogę dostrzec dlaczego się zachwyca. Może jutro uda mi się zmienić okulary i spojrzeć na świat przez inne szkła? Tylko gdzie takie znaleźć? Już wiem. Muszę oddalić się trochę od centrum, a może nawet na dwa trzy dni zupełnie stąd wyjechać.\nDwa trzy kilometry w górę od hostelu w którym mieszkam faktycznie jest ciut lepiej. Plaża, na którą tym razem wchodzę jest czystsza, morze w promieniach porannego słońca też wydaje się ładniejsze, a jak niechcąco trafiam na hinduskie obrzędy religijne, którym przyglądam i przysłuchuję się z bliska przez długi długi czas, powoli zaczyna zmieniać mi się nastrój i zaczynam odczuwać coś co przypomina stan zadowolenia. Ale to jeszcze niezupełnie to czego szukam.\nJuż wiem, że tego w Kucie, chyba najgorszym miejscu na Bali, nie znajdę. Kasia, którą poznaliśmy w Meksyku, a która na Bali spędziła sporo czasu i dobrze je poznała, opowiadała, że uciekając z Kuty najlepiej zatrzymać się w oddalonym od niej o 30 km na północ, Ubud. Do przyjazdu Asi jeszcze trochę zostało. Decyzja jest prosta. Wynajmuję skuter i uciekam. Uciekam do Ubud na północ, kierując się jak to zwykle ja, najpierw w przeciwną stronę, czyli na południe. Skoro już mam środek transportu i sporo czasu to przy okazji zwiedzę sobie popularne miejsca turystyczno-wczasowe na „kurzej łapce” – czyli na południowym półwyspie. Bali przypomina kształtem kurczaka, którego głowa skierowana jest w kierunku Jawy, łapki to owy południowy półwysep, a jajko to położona poniżej wyspa Nusa Penida. Południowa wycieczka po wypieszczonym cyplu, obfitującym w białe plaże, zielone parki i kapiące bogactwem hotele, mimo że również nie przypada mi do gustu, bo nie lubię takich ekstrawaganckich miejsc, to pozwala mieć nadzieję, ze Bali skrywa jeszcze nie jedną tajemnicę i że z dnia na dzień, z kilometra na kilometr będzie coraz lepiej, tylko trzeba będzie nieco poszukać. Zaczyna mi kiełkować plan, którym podzielę się z Asią i może coś z niego wyjdzie. Na razie zawracam i z tropikalnych plaż kieruję się do egzotycznego, leżącego z dala od morza, Ubud.\nTutaj wszystko zmienia się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Budynki, z których każdy to albo hinduska świątynia, albo przynajmniej architektonicznie przypominające takową, mieszkańcy ubrani w tradycyjne balijskie stroje (mężczyźni z kolorowymi opaskami wiązanymi w supeł na głowie – już wiem, że też taką chcę), restauracje z wonnymi potrawami indonezyjskiej kuchni i unoszący się w powietrzu zapach hinduskich kadzideł sprawiają, że miejsce wczorajszego rozczarowania powoli zajmuje, początkowo jeszcze tłumiona, ale już drugiego dnia nieokiełznana euforia. Drugiego dnia wpadam w szał zwiedzania. Zaglądam w każde ciekawe miejsce, a mam ich tu bez liku. Najpierw małpi gaj oczywiście ze świątynią. Małpy są w każdej świątyni, bo jest im tu nadzwyczaj dobrze. Hindusi wierząc, a my wiedząc, że człowiek wywodzi się od małpy, szanują je jak swoich przodków, czyli prawie, że święcie. Nie są one wprawdzie świętymi krowami z Indii, ale krzywda na pewno im się nie dzieje i pewnie dlatego jest ich tu tak wiele. Uwaga – bywa, że potrafią człowiekowi wejść na głowę w dosłownym tego słowa znaczeniu. Po leśnej świątyni z małpami czas na świętą jaskinię słonia – miejsce kultu religijnego. Żeby tutaj dotrzeć muszę się trochę napocić. Nie tylko z racji upalnego podrównikowego słońca, windującego rtęć gdzieś w pobliże 37 kreski, ale bardziej z powodu karkołomnej jazdy skuterem wąskimi, zatłoczonymi drogami. To też niezła frajda, którą z radością zaliczam do tak długo poszukiwanej przeze mnie egzotyki odległego świata. Dopiero teraz, walcząc o życie na drogach, na których panuje jedyna zasada nie zrób nikomu krzywdy i uważaj żeby tobie nie zrobiono, czuję że zmieniłem kontynent i wróciłem do kulturowego obszaru bliższego Ameryce Południowej niż Australii. Dodaję gazu, hamuję, wymijam, omijam i nie wiem jak, ale jakoś cały zdrowy i zadowolony dojeżdżam na parkingu przed jaskini (cave). Bilet niedrogi. Kobiety i mężczyźni w krótkich spodenkach muszą wypożyczyć albo kupić chusty osłaniające nogi. Ja jako, że nigdy nie chodzę w krótkich spodenkach (ostatni raz, gdy szedłem do komunii) nie mam problemu. Dostają tylko żółtą szarfę do przepasania się w pasie i mogą wchodzić. Ponad godzinę kręcę się między łaźniami ze świętą wodą, jaskiniami, ogrodami i miejscami kultu Buddy, by opuściwszy święte miejsce ruszyć ku bardziej ziemskim atrakcjom. Gdzieś w pobliżu są wodospady. Jest ich tu nawet kilka. Zaczynam poszukiwania od tego największego i najbardziej znanego Tegenungan. Największy znaczy się też najtłoczniejszy, co troszkę psuje jego niewątpliwą urodę. W drodze powrotnej odpoczywam od ludzi i całego turystycznego zgiełku przy paru mniejszych, nie tak czarujących, ale za to zupełnie pustych wodospadach. Dopiero tu mam szansę się na chwilę zatrzymać, zadumać i poczuć narastającą we mnie radość. W końcu zaczynam czuć, że jestem na Bali. Coraz bardziej cieszę się, że po z górą czterech latach wędrówki udało mi się tu dotrzeć.\nCieszę się. Spaceruję po pachnących kadzidłami ulicach Ubud. Jem wspaniałe indonezyjskie przysmaki, w większości wegetariańskie. I tak mijają trzy dni. Czwartego dnia rano wracam do Kuty.\nChce się pić\nDzisiaj wieczorem przylatują dziewczyny. Motorek oddam dopiero jutro, więc mogę jeszcze pojechać nim na lotnisko przywieźć Asię. Dla Joli pod lotniskiem też znajdziemy kierowcę z motorkiem (byle nie był pijany) i w ten sposób transport mamy zapewniony. Miejsce w hostelu też zarezerwowałem, niespodzianki kupiłem, także można powiedzieć przygotowany jestem dobrze.\nWieczorem serce dudni bardziej od rozgrzanego w skuterze silnika – jadę na lotnisko. Czekam z niecierpliwością kilkanaście minut wypatrując wychodzących z sali odpraw pasażerów. Są. Nasze spojrzenia spotkały się w tym samym czasie i równocześnie się uśmiechamy. Dziewczyny zadowolone wychodzą dziarskim krokiem jakby w ogóle nie były zmęczone kilkunastogodzinnym lotem. Gorące powitanie i nieukrywaną radość musimy dość szybko poskromić, bo jak się okazuje od razu czeka nas praca. Asia zostaje dłużej, ale Jolka przyleciała tylko na 3 -tygodniowy urlop i naturalnie chce go jak najefektowniej wykorzystać. Z pewnością nie będziemy tracić ani dnia na siedzenie w Kucie. Dziewczyny opracowały plan i już jutro zmieniamy wyspę. Skoro tak, no to będąc na lotnisku chodźmy od razu kupić bilety. Potem się szybko wyśpimy i polecimy tam, gdzie nas jeszcze nie było.\nGdzie lecimy? Sam jeszcze nie wiem, ale Jolka jako spiritus movens tego pomysłu obiecuje opowiedzieć o tym w następnym albo w następnych artykułach.\nAsia\tdnia 12 lipca, 2018 o godz. 7:34 pm\npierwszy posiłek na Bali – odważnie, bez kompleksów zamówiłam zupę tajską; niestety nie byłam w stanie jej zjeść – zapomnieli zapytać, a ja jeszcze nie wiedziałam, że trzeba uprzedzić, że co najwyżej “medium spicy” 🙂\nWitek\tdnia 15 lipca, 2018 o godz. 2:22 am\nNie ma tego złego….. zjadłem co zostało z wielką przyjemnością.