Numer 3(31) - Festiwal\nGAZETA GMINY BUKOWSKO\nŚwięto Chłopa w Bukowsku ....................3\nTrzeci Moto Piknik...................................5\nRozgrywki Piłki Nożnej...........................6\nJubileusz OSP w Nowotańcu ...................7\nPracownia Twórczych Rąk........................9\nWieści z Regionu ............................... 9, 15\nKolorowy plac zabaw w Wolicy..............10\nArtyści dla Woli Sękowej.......................10\nJak pomóc alkoholikowi..........................13\nTułaczy los – Na koniec świata........ 14, 15\nSzkolny Zespół Redakcyjny\n– Nowotaniec . ..................................16\nMega Moto Rady ...................................16\nGmina w obiektywie...............................17\nPielgrzymka czy wycieczka....................18\nMennonici w Woli Piotrowej..................19\nOsiem lat HPI w Gminie Bukowsko.20, 21\nKapliczki i krzyże ..................................21\npo raz trzydziesty pierwszy spotykamy\nsię na stronach naszego gminnego Kwartalnika. W imieniu własnym oraz zespołu redakcyjnego dziękuję wszystkim,\nktórzy akceptują naszą pracę, kupując\nkolejny numer gazety. Staramy się dokumentować życie gminy w jego najróżniejszych aspektach, dlatego po raz kolejny apelujemy do Was o współpracę. Wystarczy nam informacja przesłana e-mailem, sms-em, czy tradycyjnym listem,\nżebyśmy mieli szansę zebrać i opisać jak najwięcej ciekawych\nzdarzeń. Dziś chcemy zacząć od czegoś niecodziennego:\nMost w prezencie\nWójt naszej gminy może trafić do\nksięgi rekordów Guinnesa. Powód\njest niecodzienny, bowiem zamierza\npewnej parze ofiarować w prezencie ślubnym most. W celu realizacji\npomysłu jeździł aż do Elbląga i wygląda na to, że słowa dotrzyma. Znamy przypadek, że „sprzedano” most Kierbedzia\nw Warszawie, ale żeby most w prezencie ślubnym?\nSezon halowy czeka\nKończą się powoli rozgrywki piłki nożnej na wszystkich\nszczeblach, począwszy od ligi terenowej trampkarzy, aż do\nczwartej ligi seniorów. To widoczny znak, że wielkimi krokami zbliża się jesień (podobno bardzo ciepła), a po niej zima.\nTo również sygnał do rewizyty z piłką siatkową u naszych\nsłowackich przyjaciół oraz przygotowania do kolejnego sezonu Gminnej Piłki Halowej w Bukowsku.\nInwestycje z barierami\nOtrzymaliśmy sygnały o pojawiających się wraz z nowymi inwestycjami utrudnieniach dla niepełnosprawnych. Przykładem, który sprawdziliśmy są przydrożne chodniki, z których zjazdy są bardzo niebezpieczne dla wózków inwalidzkich.\nWiele innych utrudnień napotykają osoby niepełnosprawne,\ndlatego apelujemy o wykonanie niezbędnych udogodnień.\nZboiska z lotu ptaka\nBrakowało mi jednej ciekawej informacji na podsumowanie\nwstępniaka i takiej się doczekałem. Odpowiednie służby (jeszcze nieoficjalnie) doniosły, że Gmina Bukowsko otrzyma dofinansowanie w kwocie ok. 160 tysięcy złotych ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej z przeznaczeniem na wykonanie\nelewacji na obiektach Zespołu Szkół w Pobiednie. Mamy nadzieję, że inwestycja będzie wykonana jeszcze w bieżącym roku\nŚwięto Chłopa w Bukowsku\ndy w marcu kobiety traktowane z szacunkiem,\nuwagą i troską obchodziły swoje święto, a panowie przy damach nie poruszali nudnych tematów,\nnie narzekali na własne zdrowie, nie użalali się nad\nswoim zmęczeniem, tylko im usługiwali, powstała\ninicjatywa zorganizowania w naszej gminie imprezy\ndla chłopów. Wszystkim bardzo spodobała się ta idea\nświętowania. W związku z tym pierwszego lipca br.\nz inicjatywy sołtysa Jerzego Rakoczego odbyło się w\nBukowsku „Święto Chłopa”. Impreza rozpoczęła się\npo południu, a poprzedziły ją występy konkursowe\nludowych artystów podczas Bukowskich Prezentacji\nFolkloru Młodych. Piękna, wakacyjna pogoda przyciągnęła tłumy gości z Gminy Bukowsko i nie tylko.\nmogli wykazać się zręcznością, sprytem, wprawnym\nokiem i innymi umiejętnościami, wbijając gwoździe\nnieco zbyt dużym młotem, rzucając beretem do celu,\njak również siłą w rżnięciu piłą „moja twoja”, żonglerce piłką nożną oraz przeciąganiu samochodu strażackiego ,,pod górkę”. Wszystkie konkursy cieszyły się\nwielkim zainteresowaniem panów, a ich dokonania\nwzbudzały prawdziwy entuzjazm wśród kibicującej\npubliczności. Wszyscy zwycięzcy oraz uczestnicy\nkonkursów byli nagradzani symbolicznym kuflem\nzimnego piwa. Po zakończeniu konkurencji sportowych, rozpoczął się festyn taneczny. Zespół „Perform”\nporwał do tańca rozgrzaną już publiczność, szczególnie męska jej część nie mogła się oprzeć urokowi pań.\nSpecjalnie na tę okazję reaktywowany Zespół Pieśni Wszyscy bawili się i tańczyli w rytm znanych szlagiei Tańca ,,Bukowianie” umilił czas po występie mło- rów i popularnych piosenek, zaś zagorzali kibice piłki\ndych artystów. Na deskach nowej, drewnianej estrady swoje umiejętności wokalne prezentowały panie:\nEwa Marczak, Wanda Zabiega, Krystyna i Regina\nHnat oraz pan Andrzej Mikołajek. Historię zespołu\nprzedstawił pan Kazimierz Rakoczy i Feliks Pleśniarski, zaś jak dawniej zatańczyły panie: Zofia Czapla,\nJolanta Klepczyk, Katarzyna i Małgorzata Bednarz\noraz panowie: Waldemar Rakoczy, Zenon Zabiega,\nWojciech Słyszyk i Grzegorz Pieśniarski (główny orędownik reaktywacji zespołu). Pomiędzy występami\nzespołu ,,Bukowianie”, konferansjer Krzysztof Trebunia –Tutka poprowadził przygotowane przez Radę\nSołecką konkursy i zawody dla ,,chłopów”. Panowie\nnożnej mogli oglądać ostatni mecz Mistrzostw Świata\nw tzw. strefie kibica na ,,telebimie” przygotowanym\nw garażu strażackiej remizy. Setki osób bawiło się w\nniedzielę na festynie w miłej plenerowej atmosferze.\nWarto zaznaczyć, że impreza dofinansowana została częściowo przez Podkarpacki Bank Spółdzielczy\nw Sanoku, natomiast głównym współorganizatorem\nbyło Biuro Promocji Gminy Bukowsko. Gratulujemy\ni życzymy kolejnych trafionych pomysłów!\nzdjęcia Adam Przyboś\nradycyjna muzyka, kolorowe stroje ludowe\noraz roztańczone i rozśpiewane zespoły z różnych\nzakątków Polski - tak wyglądał XVII Ogólnopolski\nFestiwal „Bukowskie Prezentacje Folkloru Młodych”.\nW pierwszą niedzielę lipca\nna bukowskiej scenie plenerowej na placu obok Domu\nLudowego wystąpiły grupy\nmłodych artystów ludowych z 4 województw naszego\nkraju. Około godziny 1400 z muzyką i śpiewem wyruszył kolorowy korowód i odbyło się uroczyste otwarcie\nfestiwalu. Na nowej, drewnianej estradzie swoje talenty zaprezentowali różni, młodzi artyści. Wśród nich\nbyły trzy kapele ludowe, sześć zespołów śpiewaczych,\nsześciu solistów śpiewaków i dwóch solistów instrumentalistów. Cały festiwal z dużą swadą i góralskim\ntemperamentem prowadził p. Krzysztof Trebunia-Tutka z Zakopanego. Piękna pogoda tego dnia tłumnie\nzgromadziła widzów, którzy podziwiali występy zespołów. Profesjonalne jury pod przewodnictwem pana\nJerzego Dyni, uwzględniając założenia regulaminowe, postanowiło przyznać następujące nagrody i wyróżnienia. W kategorii kapel ludowych najwyżej oceniono występ kapeli „Jutrzenka” z Zakopanego, która\notrzymała pierwszą nagrodę, drugą – „ Młoda Olsza”\nz Trzciany, zaś trzecią kapela „Sądeczoki” z Nowego\nSącza. W kategorii zespołów śpiewaczych zwyciężyli\n„ Młodzi Lubatowianie”, drugą nagrodę otrzymał Zespół Śpiewaczy z Boguszyc, natomiast trzecią Duet\nŚpiewaczy z Zakopanego. W tej kategorii jury przyznało trzy wyróżnienia, a otrzymali je: „Mali Lubatowianie” z Lubatowej, „Małe Wolanecki” z Dębskiej\nWoli oraz Grupa Śpiewacza „Sądeczoki”. Najlepszą,\nspośród sześciu występujących solistów śpiewaków,\nokazała się Monika Bednarek z Boguszyc, tuż za nią\nbyła Weronika Śnioch, a trzecią nagrodę otrzymał\nAndrzej Majerczyk. W tej kategorii komisja również\npostanowiła przyznać wyróżnienia. Otrzymały je Natalia Kumor, Klaudia Aleksandrzak i Anna Kogut. W\nostatniej kategorii solistów instrumentalistów swoją\ngrą Jury zachwycił Kamil Bukowski z Zakopanego,\njako drugi nagrodę odebrał Jan Trebunia-Tutka. Miłym akcentem była śliczna pomarańczowa maskotka,\nwręczona czteroletniej Emilce Turek z Lubatowej,\njako najmłodszej uczestniczce konkursu. Pan wójt\nwręczając nagrody gratulował wszystkim uczestnikom oraz życzył kolejnych sukcesów i powodzenia w\nrozwijaniu talentów. Organizatorami przedsięwzięcia\nbyli: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Bukowskiej oraz\nBiuro Promocji Gminy. Tak duża impreza nie odbyłaby się bez pomocy finansowej z zewnątrz. W tym roku\ngłówne koszty pokryte zostały z dotacji Urzędu Marszałkowskiego w Rzeszowie. Tak dla przypomnienia\ndodam, że tylko 15 edycję festiwalu sfinansowała\nGmina Bukowsko, pozostałe zorganizowane zostały\nbez udziału finansowego gminy, co świadczy o dużej\noperatywności organizatorów. Ambicją bukowskich\ndziałaczy jest „otwarcie” 20 edycji Festiwalu, do zobaczenia zatem na XVIII „Bukowskich Prezentacjach\nTrzeci Moto Piknik\nDnia 28 lipca br. odbyła się trzecia już edycja cyklicznej imprezy „Moto piknik na wyspie” w Nadolanach.\nJest to zlot motocyklowy organizowany przez klub\nTemplariusze Bieszczady zrzeszający młodych pasjonatów dwóch kółek z okolic Sanoka, a szczególnie z\nNadolan. Przygotowania do imprezy rozpoczęły się\njuż zimą, a zakończyły w lipcu, naprawdę wspaniałą\nzabawą. Jak co roku, organizatorzy zadbali o najwyższy poziom organizacyjny oraz rozrywkowy. Były\nwięc liczne konkurencje motocyklowe m.in.: wolna\njazda, przeciąganie liny, pokazy aerograficzne, siłowanie się na rękę (również dla kobiet). Atrakcjom\ntowarzyszyły bogato zaopatrzone bufety. Przybyłych\ngości bawiły zespoły muzyczne „THE REASON” z\nLeska, „GUITAR FORCE” z Rzeszowa, „STEEL\nVELVET” ze Strzyżowa oraz „JACEK I PLACEK” z\nKrakowa, grające na żywo, co jest już rzadkością, do\nbardzo późnych godzin wieczornych. Każdy z uczestników miał możliwość obejrzenia wszystkich motocykli w parku maszyn. Była to również szansa na poszerzenie swojej wiedzy na temat jednośladów, wymiany\npoglądów, podejrzenia rozwiązań technicznych oraz\npoznania nowych ludzi. O rosnącej popularności imprezy świadczą goście przybyli z różnych stron Polski\nm.in. z Warszawy, Poznania, Rzeszowa, Niska, Dębicy, Ropczyc i Jasła, reprezentujący kluby motocyklowe „ORZEŁ BIAŁY” z Poznania, ”ORZEŁ BIAŁY”\nz Ropczyc, „ŻELAZNY ORZEŁ” ze Skierniewic,\n„RIGHT RIDERS” z Warszawy, „WATAHA” z Tarnowa, „BYKI” z Dynowa, „THE WILD GEESE” z\nRzeszowa, „SUPORT 81” z Rzeszowa i „PIRATES\nOF ROADS” z Sanoka oraz motocykliści z wielu okolicznych miast i miasteczek, zarówno z powiatu, jak\ni województwa podkarpackiego. Organizatorzy szacują, że w roku bieżącym przez parking piknikowy\nprzejechało blisko 900 motocykli, to znaczy, że frekwencja z roku na rok jest coraz lepsza i naprawdę\nzaczyna budzić szacunek. Organizatorzy nie ukrywają również, że wielki wkład w tak duże logistyczne\nprzedsięwzięcie miała lokalna młodzież oraz sponsorzy, którzy, jak co roku nie zawiedli. Właśnie dzięki wsparciu finansowemu bardzo wielu ludzi, piknik\nmógł być zorganizowany w sposób profesjonalny i z\ndużą dbałością o szczegóły, które składają się na ogólny, bardzo pozytywny obraz zadania w opiniach gości\ni obserwatorów z różnych stron Polski. Podziękujmy\nwięc osobom prywatnym, które wsparły imprezę finansowo, są to: Piotr Błażejowski, Marian Wierzbicki, Mateusz Tupaj, Józef Duduś, Bartłomiej Duduś,\nRobert Bielak, Marcin Gorzkowski, Mateusz Gorzkowski, Ilona Czapla, Janusz Czapla. Znaczący wkład\nwniosły również firmy i przedsiębiorstwa, do których\nzaliczamy: „Granit”, „Afyon” Rzeszów, „PPHU SEZAM” Nowosielce, „Centrum Motocyklowe” N. Zagórz, „Sigma” Nadolany, Hurtownia „Trial” Sanok,\nZakład Mięsny U. Dolne, „Pol-bud” Sanok, „Motobecane” Krosno, sklep „Monika” Nadolany. Tradycyjnie\nBiuro Promocji Gminy Bukowsko, bezpłatnie udostępniło zadaszoną estradę do przeprowadzenia piknikowych koncertów muzycznych. Miejmy nadzieję, że\nz roku na rok „Moto piknik” będzie powiększał grono\nodbiorców oraz pasjonatów motocykli, zyskiwał nowych mecenasów i współorganizatorów oraz doskonalił i poszerzał swoją ofertę. Tego sobie i Państwu\nżyczę w imieniu klubu Templariusze Bieszczady.\nzdjęcia Grzegorz Biel\nW okresie wakacyjnym zorganizowany\nzostał Turniej Piłki Nożnej o Puchar Wójta\nGminy Bukowsko. W rozgrywkach wzięło\nudział jedenaście zespołów, które zostały\npodzielone na cztery grupy. Dwie pierwsze drużyny z grupy awansowały dalej.\nRozgrywki grupowe przebrnęły drużyny:\ngrupa A – Nadolany i Wolica; grupa B –\nDudyńce i Karlików; grupa C – Bukowsko\ni Nowotaniec; grupa D – Nagórzany i Pobiedno. Mecze ćwierćfinałowe odbyły się\nsystemem pucharowym według wcześniej\nustalonego klucza. W półfinale spotkały Dudyńce - I miejsce\nsię więc drużyny Nowotańca z Karlikowem i Dudyniec z Bukowskiem. Dnia 17-go sierpnia Nagrody w postaci pucharu oraz piłek wręczył zwyna stadionie „Orlika” w Bukowsku odbył się mecz fi- cięskim drużynom Wójt Gminy Bukowsko w asyście\nnałowy, w którym drużyna z Dudyniec pokonała dru- Przewodniczącego Rady Gminy oraz mojej skromnej\nżynę z Nowotańca, zdobywając tym samym I miejsce osoby.\ni okazały puchar. Trzecie miejsce zdobyli piłkarze z\nzdjęcie Jan Muszański\nBukowska, wygrywając walkowerem z Karlikowem.\nROZGRYWKI PIŁKI NOŻNEJ RUNDY JESIENNEJ 2012/2013\nIV Liga Podkarpacka Seniorów\n30.09. – godz. 16.00 OKS Mokrzyszów – „Cosmos” Nowotaniec\n07.10. – godz. 16.00 „Cosmos” Nowotaniec – „Wisłok” Strzyżów\n14.10. – godz. 15.00 „Kolbuszowianka” – „Cosmos” Nowotaniec\n21.10. – godz. 14.00 „Cosmos” Nowotaniec – KS „Piast” Tuczempy\n28.10. – godz. 14.00 „Cosmos” Nowotaniec – „Żurawianka” Żurawica\n04.11. – godz. 11.30 „Strumyk” Malawa – „Cosmos” Nowotaniec\nKlasa „A” Grupa I Seniorów\n30.09. – godz. - PAUZA – LKS „Bukowianka” Bukowsko\n07.10. – godz. 15.00 LKS „Bukowianka” Bukowsko – Jasienica Rosielna\n14.10. – godz. 14.00 LKS „Wisłok” Sieniawa – „Bukowianka” Bukowsko\n21.10. – godz. 14.00 LKS „Bukowianka” Bukowsko – „Orzeł” Bażanówka\n28.10. – godz. 14.00 LKS „Orion” Pielnia – „Bukowianka” Bukowsko\n04.11. – godz. 12.00 LKS „Szarotka” Nowosielce – „Bukowianka” Bukowsko\n11.11. – godz. 12.00 LKS „Bukowianka” Bukowsko – „Iwoniczanka” Izdebki\nKlasa „B” Grupa I Seniorów\n30.09. – godz. 15.30 LKS Czaszyn– Pobiedno-Nowotaniec II\n07.10. – godz. 15.30 Pobiedno-Nowotaniec II – Płowce – Stroże Małe\n14.10. – godz. 14.00 „Victoria” Pakoszówka – Pobiedno-Nowotaniec II\n21.10. – godz. 14.00 Pobiedno-Nowotaniec II – „Remix” Niebieszczany\n28.10. – godz. 14.00 Golcowa – Pobiedno-Nowotaniec II\nKlasa „A” Grupa I Junior, Trampkarz\n29.09. – godz. 12.00 i 14.00 „Bieszczady” Ustrzyki Dolne – „Cosmos” Nowotaniec\n06.10. – godz. 12.00 i 14.00 „Cosmos” Nowotaniec – LKS „Sanbud” Długie\nTerenowa trampkarzy Grupa I\n29.09. – godz. 16.00 LKS Bukowsko – „Victoria” Niebocko\n06.10. – godz. 16.00 „Błękitni” Jasienica R. – LKS Bukowsko\nKlasa młodzików Grupa I\n28.09. – godz. 16.00 „Grabowianka” Grabówka – Cosmos Nowotaniec\n05.10. – godz. 16.00 „Cosmos” Nowotaniec – Szarotka Nowosielce\nJubileusz OSP w Nowotańcu\niedy dowiedziałem się, że uroczystości strażackie w\nNowotańcu zaplanowano na dzień 22 lipca br. pomyślałem, że to jakiś żart. Później, gdy informacja się\npotwierdziła, doszedłem do wniosku, że to zwykły zbieg\nokoliczności. Wyjaśnić jednak należy jaki jest związek\ndaty 22 lipca z Nowotańcem. Już w początkowej fazie tworzenia się różnych partii socjalistycznych, znaczna część\nmieszkańców Nowotańca aktywnie włączyła się do pracy partyjnej. W okresie powojennym Polska Zjednoczona\nPartia Robotnicza uznała dzień 22 lipca (manifest PKWN)\nza „Święto Odrodzenia Polski”. Przez pół wieku dzień ten\nobchodzono w Polsce bardzo uroczyście, a Nowotaniec\nuznawany był zawsze za miejscowość sprzyjającą poglądom lewicowym. Właśnie 22 lipca 1966 roku ówcześni\ndziałacze zorganizowali uroczystości pn. „Tysiąc Lat Państwa Polskiego – Sześćset Lat Nowotańca”, odsłaniając z\ntej okazji obelisk obok Domu Ludowego. Tegoroczne święto, zgodnie z obecnym znakiem czasu rozpoczęła Msza\nŚwięta w intencji strażaków odprawiona w kościele parafialnym w Nowotańcu. Orkiestra dęta z OSP Besko, kilkanaście pocztów sztandarowych, reprezentacje zaprzyjaźnionych jednostek i ważni goście z terenu gminy, powiatu\ni województwa z wiceprezesem Zarządu Głównego OSP,\ndruhem Januszem Koniecznym znacznie podnosiły rangę\ntej lokalnej imprezy. Były okolicznościowe przemówienia,\nżyczenia dalszej owocnej służby oraz odznaczenia dla zasłużonych strażaków. „Odznaczenia za wysługę lat” otrzymali druhowie: Granatowski Eugeniusz s. Władysława,\nMroczka Bronisław s Michała, Kozimor Jerzy s. Stanisława, Dziedzic Adam s. Juliana, Długosz Tadeusz s. Bronisława, Kondyjowski Franciszek s. Eugeniusza, Wójtowicz\nAdam s. Władysława, Granatowski Kazimierz s. Eugeniusza. Złoty medal „Za zasługi dla pożarnictwa” otrzymali:\nGranatowski Eugeniusz s. Władysława, Kozimor Jerzy s.\nStanisława. Srebrny medal „Za zasługi dla pożarnictwa”\notrzymali: Dziedzic Adam s. Juliana, Granatowski Kazimierz s. Eugeniusza, Kondyjowski Franciszek s. Eugeniusza, Wójtowicz Adam s. Władysława, Rogalski Jan s.\nTadeusza, Długosz Tadeusz s. Bronisława. Brązowy medal\n„Za zasługi dla pożarnictwa” otrzymał Majka Henryk s.\nTadeusza. Zarząd Powiatowy ZOSP w Sanoku przyznał\nodznaki „Strażak Wzorowy”, które otrzymali: Czaban Ra-\nfał s. Zbigniewa, Dziedzic Lesław s. Adama, Kot Zbigniew\ns. Józefa, Silarski Mateusz s. Krzysztofa. Po wręczeniu odznaczeń, podziękowaniach i życzeniach z koncertem wystąpiła Orkiestra Dęta z Beska pod batutą Jerzego Florka,\na towarzyszyła jej dziewczęca grupa taneczna wzbudzająca niekłamany zachwyt druhów strażaków i widowni,\nszczególnie męskiej. Kolejnym sympatycznym punktem\nspotkania był wspólny obiad dla wszystkich strażaków i\nich gości, a podsumowaniem dnia, plenerowy festyn taneczny w parkowej części Domu Ludowego w Nowotańcu.\nZ prawdziwą przyjemnością patrzyło się na okres przygotowań do imprezy, kiedy to młodzi strażacy dowodzeni\nprzez nowego Prezesa, Tomasza Długosza, solidarnie pracowali przy montażu i naprawie estrady plenerowej, porządkowaniu terenu, transporcie sprzętu oraz wszystkich\nniezbędnych pracach. Może tylko zbyt pochopnie ogłosili\njubileusz 140 - lecia miejscowej jednostki i teraz muszą ten\nfakt potwierdzic jakimś dokumentem pisanym. W zgodnej\nopinii obserwatorów poczynań młodych strażaków z Nowotańca przeważa opinia, że nie jest ważne „lecie”, choćby najbardziej nobilitujące, lecz zwykła codzienna służba,\nktóra nie przynosi im wstydu lecz szacunek współmieszkańców. Dedykuję więc młodym druhom, strażackie motto: „Bogu na chwałę, ludziom na pożytek”.\nHistorię straży zamieścimy w następnym numerze.\nzdjęcia Zenon Burnat\nPs. Wszystkich zainteresowanych historią straży w Polsce odsyłam do lektury:\n1. Krajowy Związek Ochotniczych Straży Pożarnych w Galicyi i Lodomeryi.\nLwów. Filier i Spółki. 1900 rok.\n2. Józef Ryszard Szaflik „Dzieje ochotniczych straży pożarnych”.\nLSW Warszawa 1985 rok.\nhleb, znany od jedenastu tysięcy lat stanowi jeden z\npodstawowych składników codziennej diety człowieka. Dawniej chleb darzono ogromnym szacunkiem i nawet\nnajdrobniejszych okruchów nie wyrzucano. W kulturze\nludowej był najświętszym pożywieniem, toteż nie wolno było go spożywać niemytą ręką, ani z nakrytą głową.\nW obecnych czasach wszystko się zmieniło i chleb stracił\nnależne mu miejsce. Może tylko najstarsi ludzie pamiętają\nbrak chleba podczas tzw. przednówków, czy okresy głodu\nspowodowane wojną lub spaleniem dobytku przez bandy\nUPA. Obecnie nikomu chleba nie brakuje, chociaż zdarzają\nsię rodziny żyjące na granicy biedy. Przypomnienie rangi\nchleba w wymiarze materialnym i symbolicznym postawili sobie za cel organizatorzy imprezy pn. „Święto Chleba\nw Gminie Bukowsko”. Tradycje gminne w tym zakresie są\nniemałe, ponieważ już w okresie ostatniego trzydziestolecia\norganizowano kilka razy imprezy dożynkowe o charakterze wojewódzkim, powiatowym i do niedawna o wymiarze\ngminnym. Tak czy inaczej 26 sierpnia 2012 r. w Bukowsku\nzorganizowano uroczystość, która była podziękowaniem za\nzbiory i hołdem składanym rolnikom za ich trud. Impreza\nrozpoczęła się przemarszem uroczystego korowodu, składającego się z delegacji poszczególnych wsi, do kościoła\nparafialnego w Bukowsku. Tam odbyła się okolicznościowa\nMsza Święta celebrowana przez księdza proboszcza Stanisława Kudłę i księdza wikariusza Wojciecha Baciora. Mszę\nuświetnił śpiewami chór męski z Bukowska, a grą Orkiestra\nDęta Bieszczadzkiego Domu Kultury w Lesku. Po mszy\nkorowód prowadzony przez orkiestrę udał się na plac obok\nZajazdu pod Bukowicą. Orkiestra odegrała „Rotę” – hymn\nchłopski, a na estradzie pieśniami dożynkowymi powitała wszystkich kapela „Bukowianie”. Bukowska delegacja\nzłożona z członków zespołu ludowego weszła na estradę z\nwieńcem dożynkowym. Sołtys Jerzy Rakoczy na ręce wójta\nPiotra Błażejowskiego, przekazał symboliczny bochen chleba. Pozostałe delegacje, zgodnie z formułą święta, niosły\nbochenki chleba pieczone domowym sposobem w formach,\nblachach i watrach, pięknie przystrojone i ukwiecone. Po\nprzekazaniu chleba wójt złożył rolnikom serdeczne podziękowania i życzenia oraz podkreślił znaczenie ich pracy dla\nrozwoju gminy. Później nastąpił symboliczny moment dzielenia się chlebem, który został upieczony przez gospodynie\nz Bukowska (panie Betlej z Brogówki), a kapela odegrała\npieśń „Błogosławiony chleb”. Po części oficjalnej dożynkowy koncert kapeli „Bukowianie” poprzedził monolog sołtysa Kierdziołka, w którego wcielił się pan Feliks Pleśniarski.\nGościnnie wystąpił Zespół Obrzędowy z zaprzyjaźnionej\nsłowackiej Topolovki. Na koniec standardy światowej muzyki marszowej zaprezentowała orkiestra dęta z Leska,\nwywołując aplauz widowni. Podczas imprezy można było\nprawie bez ograniczeń oddać się degustacji potraw regionalnych, przygotowanych przez poszczególne wioski. W\nsumie prezentowało się osiem wsi: Bukowsko, Dudyńce,\nKarlików, Nagórzany, Tokarnia, Wola Piotrowa, Wola Sękowa i Wolica, a potrawy przygotowane przez gospodynie\nzaskoczyły nawet najwybredniejszych smakoszy. Nic dziwnego, jeżeli wśród gospodyń znalazły się takie mistrzynie\nkuchni, jak na przykład Maria Urban z Wolicy. Stoły uginały się od najróżniejszego jadła, były: kołacze, drobne ciasteczka, różne ciasta, ser z jajek, smalec z ziołami, masło\nz czosnkiem niedźwiedzim, pierogi pieczone i gotowane,\ngrzybki, dziczyzna, swojskie wędliny, praśne placki, smarzocha, pasty, sałatki, a przede wszystkim chleb orkiszowy,\norzechowy, wieloziarnisty, pszenno-żytni… itd. Po takim\njadle należało coś wypić i tutaj wystawcy nie zawiedli, gdyż\nprzygotowali swojskie „bimbry”, zwane również nalewkami (Nagórzany i Dudyńce), wina i np. sok z białego bzu. A\nponieważ wszystko było dla widzów za darmo, więc folgowali sobie bez umiaru. Z ofertą kulinarną, również częściowo bezpłatną, wystąpiły także miejscowe firmy gastronomiczne. Głównymi organizatorami „Święta Chleba” byli:\nSołtys Bukowska i Biuro Promocji Gminy wspierani przez\nradnych i Radę Sołecką Bukowska. Współorganizatorami i\nsponsorami byli: Lokalna Grupa Działania „Dorzecze Wisłoka”, Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Bukowskiej oraz pan\nLukas Kazmer, który wsparł szczególnie stoisko kulinarne\nKarlikowa. Imprezie towarzyszył park rozrywki z atrakcjami dla dzieci, a także wystawcy m.in. wikliniarz z Rudnika nad Sanem i garncarz z Medyni Głogowskiej, u którego\nmożna było samemu „wykręcić” garnek. Kulminacyjnym\npunktem „Święta Chleba” był plenerowy festyn taneczny.\nW celu zapewnienia imprezie odpowiedniej oprawy, zakupiono cztery namioty wystawowe z logo gminy, które wykorzystano do przygotowania stoisk i miejsc dla delegacji\nposzczególnych miejscowości. Całą imprezę, na zlecenie Biura Promocji, udokumentował fotograficznie i sfilmował pan Adam\nPrzyboś. Zdjęcia dostępne są na stronie\ninternetowej Gminy Bukowsko, natomiast\nfilm będzie dostępny po zakończeniu montażu. Piękna pogoda, szeroka reklama, trafiony pomysł, niepowtarzalna atmosfera,\nwielu gości i widzów sprawiło, że imprezę\nmożna zaliczyć do bardzo udanych.\nPracownia Twórczych Rąk\nJubileusze po sąsiedzku\nW roku ubiegłym świętowaliśmy ważny jubileusz\nBukowska, natomiast w sierpniu br. swoją 500 rocznicę obchodziła Komańcza, a we wrześniu 600 lecie\nistnienia świętował Zagórz. Zasygnalizować należy\nzbliżające się 650 lecie Nowotańca w 2016 roku.\nfot. Agata Baranowska\nStowarzyszenie Uniwersytet Ludowy Rzemiosła Artystycznego oraz Fundacja Heifer Project International\nsfinalizowały w lipcu 2012 r., cykl szkoleniowy wspierający przedsiębiorczość kobiet z terenów wiejskich\nwojewództwa podkarpackiego i lubelskiego.\nProjekt realizowany był ramach nieodpłatnych działań\npożytku publicznego i obejmował wsparciem 50 kobiet,\nzainteresowanych rękodziełem oraz rozwojem własnej\nprzedsiębiorczości związanej ze sprzedażą i promocją wykonanych produktów rękodzielniczych. Od grudnia 2010\ndo lipca 2012 odbyło się w ośrodku ULRA, w Woli Sękowej 7 spotkań edukacyjnych z zakresu: rozwoju osobowego i społecznego; obsługi komputera i Internetu; technik\ntradycyjnego rękodzieła; certyfikacji i promocji produktu lokalnego oraz pozyskiwania funduszy pomocowych;\nprawa, marketingu i podstaw księgowości związanych z\nprowadzeniem własnej działalności gospodarczej. Uczestniczki wyjeżdżały również na targi i kiermasze, gdzie\nzdobywały doświadczenie handlowe i wystawiennicze.\nPo zakończeniu cyklu szkoleniowego, przekazały wiedzę\ni umiejętności ok. 10-osobowym grupom we własnych\nśrodowiskach lokalnych. Przekazanie daru jest bowiem\njedną z kluczowych idei Fundacji Heifer Project International, która finansowała projekt. Na uroczystym zakończeniu w Domu Ludowym w Woli Sękowej pojawili się\nsponsorzy z USA oraz przedstawiciele Fundacji HPI. Wydarzeniem dnia okazał się pokaz lnianych strojów Marii\nKondrat. Perfekcyjne wykonanie i oryginalne, inspirowane naturą projekty wzbudzały wiele emocji. Kolekcja była\ndobrym przykładem wykorzystania zmysłu estetycznego\ni talentu rąk. W pokazie strojów, jako modelki, uczestniczyły Panie biorące udział w projekcie.\npotrzebuje osób gotowych podjąć się pełnienia funkcji rodziny zastępczej. Koszty utrzymania dziecka\nw rodzinie zastępczej pokrywane są ze środków budżetu państwa. Bezpłatne szkolenia dla kandydatów\nna rodziców zastępczych zostaną przeprowadzone\nna terenie miasta Sanoka, w okresie od września do\ngrudnia 2012 r.\nOd 25 września do 2 października w Sanoku trwa\nFestiwal im. Adama Didura. Szczegóły festiwalu\nna afiszach oraz stronach internetowych Sanockiego Domu Kultury. Przypominam, że Didur (solista\nMetropolitan Opera) urodził się w Woli Sękowej 24\ngrudnia 1874 roku.\nfot. Karol Prajsner\nPierwszoklasiści w Zespole Szkół Rolniczych w\nNowosielcach rozpoczęli naukę na nowym kierunku – technik weterynarii. Dyrekcja szkoły cieszy się\nz naboru, a lekarze weterynarii mówią, że istnieje\nduże zapotrzebowanie na wykształconych techników (ekspertów) w tej dziedzinie.\nSiódmego sierpnia br. uroczyście otwarto bazę Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycznego w Sanoku. Koszt budowy bazy wyniósł ponad 6 milionów złotych, z czego ponad 5 milionów stanowiło\ndofinansowanie unijne. Inwestycja została zrealizowana w ramach programu operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.\nRekordowa ilość turystów odwiedziła w tym sezonie\ngród Grzegorza. Rekordy popularności bije sanocki\nSkansen i Rynek Galicyjski oraz Muzeum Historyczne z nowo otwartym skrzydłem, w którym znajdziemy setki prac Zdzisława Beksińskiego.\nBieszczady mogą się pochwalić nowym szlakiem turystycznym biegnącym tak zwaną trzecią obwodnicą\nbieszczadzką, czyli dolinami Sanu, Solinki i Osławy.\nKolorowy plac zabaw w Wolicy\nOd szeregu lat na zebraniach w Wolicy poruszany był\nproblem braku miejsca zabaw dla dzieci. W końcu po\ndługich staraniach, głównie sołtysa p. Tadeusza Gliściaka, marzenia się spełniły. W toku postępowania przetargowego wyłoniono firmę, która wykonała plac zabaw.\nKoszty poniesione na jego budowę w całości pokryte zostały ze środków budżetu gminy. Można uznać, że jest to\npewną rekompensatą dla Wolicy w związku z pracami\nprzy budowie farm wiatrowych. Plac zabaw wykonany\nzostał na działce GS Bukowsko oraz OSP z Wolicy, w\nbezpiecznym i przyjaznym dla dzieci miejscu. W niedzielę 5 sierpnia b.r. po Mszy Świętej, ksiądz Marek Ka-\npłon poświecił i pobłogosławił miejsce przyszłych zabaw.\nOkoło godziny 1400 przybyli zaproszeni goście: pan wójt\nPiotr Błażejowski, panowie Jan Muszański, Henryk Pałuk i najmłodsi mieszkańcy Wolicy wraz z rodzinami.\nPo krótkich przemówieniach, nowy plac zabaw oficjalnie\nuznano za otwarty. Dzieci ruszyły do testowania wytrzymałości zjeżdżalni, drabinek i bujaków, zaś te, które już\nsię zmęczyły odpoczywały w pociągu nucąc „…zawieź\nnas do Warszawy”. Miłym zaskoczeniem były przygotowane przez strażaków konkursy z nagrodami dla dzieci.\nSprawdzianem ich sprawności było przeciąganie liny,\nwyścigi w workach oraz konkursy: plastyczny i wokalny.\nKolejnym, sympatycznym akcentem były przygotowane\nprzez mamy zapiekanki, kiełbaski, popcorn, ciasto oraz\nlody, owoce i inne smakołyki, których dzięki sponsorom\nbyło ile dusza zapragnie. Zawsze niezawodni i stojący\nmurem przy swoim sołtysie strażacy, zapewnili widzom\nkolejną atrakcję, jaką był pokaz sprawności w gaszeniu zaimprowizowanego pożaru. Dzieci mogły z bliska obejrzeć\nstrażacki sprzęt, a nawet zwiedzić wnętrze strażackiego\nwozu. Kto wie, może dzięki temu w przyszłości wyrosną\nnam nowe zastępy druhów OSP. Dzień chylił się już ku\nwieczorowi, a beztroskim dziecięcym zabawom zdawało\nsię nie być końca. Wszyscy dorośli podkreślali, że stworzenie miejsca zabaw dla najmłodszych, to przysłowiowy\n„strzał w dziesiątkę”. Atrakcji mamy teraz wiele, musi-\nArtyści dla Woli Sękowej\nMiędzynarodowa Akcja Artystyczna to tradycyjne,\nsiódme już spotkanie artystów z Polski, Ukrainy i Słowacji związane działaniami plenerowymi na terenie\nWoli Sękowej. Ośrodek Uniwersytetu Ludowego stał\nsię, dzięki wcześniejszym projektom, miejscem wymiany doświadczeń i\nprzyjacielskich kontaktów między środowiskami artystycznymi krajów\nościennych. Spotkania te\nprzyczyniają się do rozwoju Plenerowej Galerii.\nUatrakcyjniają teren wioski poprzez wpisywanie\nw jej pejzaż form przestrzennych, zazwyczaj\nwykonanych w drewnie.\nDzięki działaniom artystów Wola Sękowa staje\nsię miejscem, do którego zagląda coraz więcej\nspotkanie skoncentrowane było na formach użyt10\nmy jednak pamiętać, aby używać ich z głową i zachowywać\nzasady bezpieczeństwa. W imieniu mieszkańców Wolicy\nserdeczne podziękowania składamy sponsorom: Przedsiębiorstwu Transportowemu „KONTRA”S.C., panu Leszkowi\nCypcarzowi (firma „Granit”), pani Wincentynie Cypcarz,\npanu Andrzejowi Zawiślanowi (firma „DROGMAX”), panu\nRobertowi Rakoczemu (firma „RR-BUD”), panu Tadeuszowi\nGliściakowi, GS „SCh” w Bukowsku, Piekarni „Sanrej” Sp.z\no.o., pani Jadwidze i Andrzejowi Dadaś (firma „Juhas”), panu\nDanielowi Woźniczakowi oraz Bankowi PBS w Sanoku.\nNatomiast sołtys Wolicy pan Tadeusz Gliściak jeszcze raz\nFundusz Sołecki – 2012\nW roku obecnym, po raz pierwszy w historii\nGminy Bukowsko, sołtysi otrzymali atrybut władzy w postaci dodatkowych pieniędzy, zabezpieczonych w budżecie gminnym na realizację zadań wiejskich (Ustawa z 20 lutego 2009 roku o\nfunduszu sołeckim). Ustawa wskazała wysokość\nzabezpieczonych środków, natomiast mieszkańcy\nokreślili zakres prac do wykonania w 2012 roku.\nBukowsko – 31 505,00 zł: remont dróg, czyszczenie rowów przy drogach gminnych, remont\nprzystanków autobusowych. Na dzień 17 września wykorzystano 22 180,11 zł.\nPobiedno – 24 416,40 zł: remont dróg, czyszczenie rowów przy drogach gminnych, wykonanie\npodłogi w Sali Domu Ludowego. Na dzień 17\nwrześnia wykorzystano 20 986,80 zł.\nNowotaniec – 19 659,10 zł: wykonanie instalacji\ncentralnego ogrzewania w Domu Ludowym. Limit wykorzystano w całości.\ndziękuje pani skarbnik Urszuli Rakoczy oraz wójtowi Piotrowi Błażejowskiemu. Niech uśmiech szczęśliwych dzieci\nbędzie dla wszystkich najlepszą nagrodą.\nzdjęcia Jan Muszański\nAkcji: Zuzanna Below\n– Warszawa, Bogdan\nRadosław Kapcia –\nZagórz, Peter Lorinc\n– Koszyce /Słowacja/,\nJakub Maciąg – Kraków, Janina Myronowa –Lwów / Ukraina/,\n– Mielec, Ivan Novotny – Niżny Klatow /\nPetrowski – Lwów /\nPrzybylska – Elbląg,\nAleksandra Rózga –\nWola Sękowa, Tomasz Sajek – Biszcza, Piotr Woroniec\n– Wola Sękowa. Scena Plenerowa: Sasza Czikmakow\n– koncert gitarowy. Mecenat i wsparcie finansowe: Powiat Sanocki, Wojciech Pindur /Szwecja/ - absolwent\nUniwersytetu Ludowego Rzemiosła Artystycznego.\nzdjęcia Damian Wojtowicz\nWola Sękowa – 13 799,20 zł: remont Domu Ludowego – wymiana okien i drzwi. Limit wykorzystano w całości.\nNagórzany – 16 445,60 zł: wykonanie nawierzchni asfaltowej na tzw. „Miklaszki”. Realizacja w\nmiesiącu wrześniu/październiku br.\nTokarnia – 13 862,20 zł: zakup wykaszarki do\ntrawy, plac zabaw dla dzieci, zagospodarowanie\nplacu przed Remizą OSP, remont boiska sportowego i zakup bramek. Na dzień 17 września wykorzystano ok. 8 000 złotych.\nNadolany – 27 944,90 zł: wykonanie klimatyzacji w Domu Strażaka. Kwotę wykorzystano w\nDudyńce – 12 602 zł: rozbudowa Remizy Strażackiej. Aktualnie powstaje dokumentacja techniczna obiektu.\nKarlików – 10 333,60 zł: urządzenie placu zabaw dla dzieci – zakup wyposażenia. Limit wykorzystano w całości.\nWola Piotrowa – 16 603,10 zł: wykonanie 4 tablic\nna przystankach autobusowych, zakup materiału\nna barierkę mostu, naprawa dróg i przepustów,\nzakup sprzętu oraz skrzynki p.poż. Na dzień 17\nwrześnia wykorzystano 5 352,18 zł.\nZboiska – 13 799,20 zł: remont drogi pn.: „Stara\ndroga Zboiska – Pobiedno”. Inwestycja zrealizowana. Limit wykorzystano w całości.\nWolica – 15 878,50 zł: ułożenie kostki brukowej\nwokół Remizy OSP, zakup żwiru na drogę gminną pn. „obok Kościoła”. Na dzień 17 września\nwykorzystano 14 998,98 zł.\n12 sierpnia 2012 r. na stadionie LKS\n„Cosmos” w Nowotańcu odbyły się\nGminne Zawody Sportowo-Pożarnicze, w których wzięło udział 14\ndrużyn, reprezentujących dziewięć\njednostek OSP. Według założeń regulaminowych, celem organizacji\nzawodów było mobilizowanie członków OSP do intensywnego szkolenia\npożarniczego, ocena stanu wyszkolenia, popularyzacja wśród społeczeństwa zagadnień ochrony przeciwpożarowej oraz przygotowanie do\nstartu w zawodach wyższego szczebla w przyszłym roku. W zawodach\nsportowo – pożarniczych, najliczniej\nreprezentowana była grupa A, w\nktórej rywalizowało 9 drużyn męskich. Po rozegraniu 2 konkurencji:\nsztafety pożarniczej 7 x 50 m z przeszkodami oraz ćwiczeń bojowych,\nna czołowych miejscach uplasowały\nsię kolejno drużyny: OSP Nadolany\n(łączny czas 104,5 sek), OSP Pobiedno (116,5 sek) i OSP Wola Sękowa\n(123 sek). Kolejne miejsca zajęły\ndrużyny OSP z Bukowska, Nagórzan, Zboisk, Wolicy, Nowotańca\ni Tokarni. W pozostałych grupach\nstartowały od 1 do 2 drużyn, stąd\npodium dla nich było zawsze gwarantowane. Tak więc w grupie kobiet „C” startowały dwie drużyny.\nPierwsze miejsce zajęły reprezentantki Nadolan, a drugie Nagórzan.\nW grupie Młodzieżowych Drużyn\nPożarniczych chłopców, pierwsze\nmiejsce przypadło samodzielnie\nstartującej drużynie OSP Nagórzany. W grupie MDP dziewcząt rywalizowały drużyny OSP z Woli\nSękowej i Nagórzan, a złote medale\nzdobyły reprezentantki Woli Sękowej. Zawodom przyświecał jeszcze\njeden cel związany z obchodami\nDnia Wojska Polskiego, stąd podczas imprezy miało również miejsce\nkonkursowe strzelanie z broni pneumatycznej, przeprowadzone przez\nLOK w Sanoku. Strzelanie cieszyło\nsię dużym zainteresowaniem, tak ze\nstrony młodzieży, jak i dorosłych.\nWarto więc wymienić nazwiska z\n„podium”: Marcin Rysz (44 pkt. na\n50 możliwych), Bartłomiej Grochoła\n(44 pkt. ale mniej „10”) i Waldemar\nKozimor (43 pkt.). Po zakończeniu\nzawodów wszystkie pododdziały\noraz widzowie udali się do Nadolan, gdzie obok remizy miał miejsce\ndalszy ciąg programu. Tu również\nwojskowy charakter imprezie nada-\nło strzelanie farbą tzw. „Paintball”,\nprzeprowadzone przez ZS „Strzelec” Komendę Obwodu Podkarpacie\nw Sanoku. W czasie, kiedy komisja\npodliczała wyniki i sporządzała protokół, na estradzie wystąpił Zespół\nWokalno – Taneczny „Tyrawianie” z\nTyrawy Wołoskiej. Do tej chwili los\nbył łaskawy dla organizatorów, bowiem w realizacji kolejnych punktów programu przeszkadzał deszcz.\nMimo to w przerwie, kiedy deszcz\nustał, komisji reprezentowanej przez\nfunkcjonariuszy KPSP w Sanoku –\nprzewodniczącego st.kpt. Grzegorza\nOleniacza i członków kpt. Floriana Semenowicza, mł. kpt. Tomasza\nMroczkowskiego, asp. sztab. Janusza Jaworskiego i mł. asp. Kamila\nMaciejowskiego, udało się ogłosić\nwyniki zawodów i wręczyć medale,\ndyplomy i nagrody rzeczowe. Dalszą część wieczoru miał wypełnić\nplenerowy festyn taneczny z zespołem „SĄ GORSI”, jednak po około\ngodzinnej przerwie, ponownie zaczął padać deszcz, dlatego zespół\ni znaczne grono miłośników tańca\nmusiało przenieść się do sali. Trudno było to przewidzieć, dlatego organizatorom należą się słowa uznania i podziękowania za trud włożony\nw dobre przygotowanie i sprawne\nprzeprowadzenie zawodów, zagospodarowanie placu oraz za smaczną\nstrażacką grochówkę „z wkładką”,\nserwowaną zawodnikom i gościom.\nOSP Nadolany po raz kolejny potwierdziła, że jest dobrze zorganizowaną i zdyscyplinowaną jednostką,\nnie tylko w warunkach bojowych,\nczego dowodzą wygrane zawody.\nzdjęcia Bogdan Drozd\nnterwencja jest wtargnięciem w\ntrwający proces choroby alkoholowej. Ponieważ zaprzeczanie chorobie\njest częścią samej choroby, większość\nalkoholików nie może samodzielnie\nprzerwać tego procesu. Dlatego osoby\nzainteresowane okazaniem pomocy,\npowinny koniecznie podjąć kroki, które\nprzygotują interwencję. Nad odpowiednim zastosowaniem tych kroków, powinien zawsze czuwać profesjonalista,\nktóry będzie współpracował z rodziną\nalkoholika i poinstruuje ją, jak dokonać\ninterwencji. Dlatego w naszych warunkach należy szukać pomocy w Poradni\nLeczenia Uzależnień w Sanoku ul. Lipińskiego 10, pok. 19 tel. 13 4656394.\nZanim alkoholik będzie mógł wyzdrowieć, musi najpierw uwierzyć, że jest\nchory. Ból to sposób, w jaki natura\nprzekonuje nas o tym. Jednakże alkoholik unika bólu poprzez przystosowanie się do objawów choroby: krótkie\nutraty świadomości, dzięki którym nieprzyjemne doświadczenia zostają wymazane z pamięci, system zakłamania\ni zaprzeczeń, który nie dopuszcza do\nświadomości prawdy o własnej sytuacji\noraz ciągłe spożywanie alkoholu, będące ucieczką od bolesnej rzeczywistości.\nInterwencja ma doprowadzić do stanu,\nw którym ból – związany z piciem będzie większy niż ból niepicia, a alkoholik zrozumie, że źródłem bólu jest picie.\nAby to osiągnąć, należy przestać chronić alkoholika przed konsekwencjami\njego własnego zachowania, tak żeby\nnie mógł nie zauważyć realności tej\nsytuacji. Musimy być gotowi wydobyć\nproblem alkoholowy na światło dzienne\noraz szczerze uznać, że problem dotyczy nas, alkoholika oraz pozostałych\nczłonków rodziny. Należy o nim otwarcie rozmawiać tak, aby alkoholik mógł\ngo sobie z bólem uświadomić. Może\nsię to okazać jedynym sposobem na\nuratowanie życia jemu i całej rodzinie.\nCelem interwencji nie jest zmuszenie\nalkoholika do zaprzestania picia, ale\nrozpoczęcie leczenia. Pod naciskiem,\nwiększość alkoholików zgodzi się na\nprzerwanie picia na jakiś czas choćby\npo to, aby sobie i innym udowodnić,\nże nie są alkoholikami i umieją pić jak\ninni, po czym świadomie wracają do\nnałogu. Celem interwencji jest również\nwzbudzenie w alkoholiku motywacji\ndo szukania pomocy. W zależności od\nstopnia uzależnienia, leczenie może\npolegać na poradnictwie prywatnym,\nuczestnictwie w AA albo odwykowym\nleczeniu otwartym lub zamkniętym.\nPierwszym krokiem przy dokonywaniu\njakichkolwiek zmian jest rozpoznanie,\nco rzeczywiście wymaga zmiany. Profesjonalista powinien pomóc ustalić,\nczy pierwotnym źródłem problemów\njest picie, czy też dysfunkcyjność naszej rodziny wynika z czegoś innego.\nProfesjonalista pomoże nam ułożyć\ntaki plan interwencji, który będzie adekwatny zarówno do potrzeb jak i do\nmożliwości rodziny. Zanim skupimy\nsię na zdrowieniu alkoholika, musimy\nskoncentrować się najpierw na swoim\nwłasnym. Musimy pracować nad pewnością siebie i wiarą w swoje możliwości oraz nad zdolnością radzenia sobie\nz własnym życiem. Nie próbujmy kontrolować ani picia, ani rzekomych przyczyn picia, ani związanych z piciem\nzachowań. Tych spraw nie możemy\nzmienić, więc pozwólmy im się toczyć\nwłasnym trybem. Jednak nie możemy\nułatwiać picia i stwarzać alkoholikowi\nkomfortu picia, ani go ochraniać, kryć\nczy wybawiać. On sam musi ponosić\nkonsekwencje picia. Potrzebna tu będzie nauka metod interwencji u profesjonalisty, który wskaże różne techniki\noraz ich przydatność w naszej sytuacji.\nRozważając zyski i straty płynące z\ninterwencji, musimy podjąć niezbędne kroki zabezpieczające rodzinę pod\nwzględem fizycznym, emocjonalnym,\nfinansowym i prawnym. Mając do czynienia z alkoholizmem, zawsze trzeba\nbrać pod uwagę ryzyko przemocy, toteż\nnależy wykazać przezorność i zastosować środki ostrożności. Musimy też\nzbadać, co nam osobiście przeszkadza\nw dokonaniu interwencji lub budzi opory przed nią, zanim ją rozpoczniemy,\nbo możemy nie być w stanie jej dokończyć. Podejmujemy stanowczą decyzję\no interwencji i przystępujemy do niej\nz całym zaangażowaniem, aby umożliwić powrót do zdrowia osobie, którą\nkochamy! Po takich przygotowaniach,\nbędąc w posiadaniu planu interwencji,\nmożemy już zaprosić alkoholika do\nuczestnictwa w nim. Informujemy go,\nże korzystamy z porad profesjonalisty i\nproponujemy mu, żeby się do nas przyłączył. Jeśli się zgodzi, pozostałe elementy interwencji mogą nie być konieczne.\nPodczas przygotowania interwencji\nmusimy być jak najbardziej szczerzy i\notwarci, przypominając alkoholikowi\no swojej współpracy z profesjonalistą i\nponawiając zaproszenie, aby do nas dołączył. Z powodu upośledzeń neurologicznych, zaprzeczania i krótkich utrat\nświadomości większość alkoholików\nnie uzmysławia sobie, jaki wpływ na ich\nżycie ma nadużywanie alkoholu. Do-\nświadczają bólu, ale nie kojarzą go z piciem. Informacje od rodziny regularnie\ndostarczają alkoholikowi wiedzy o jego\nzachowaniach związanych z piciem,\ndzięki czemu osoba chora może wreszcie dostrzec związek pomiędzy bólem\na piciem. Dlatego nie róbmy niczego,\nco mogłoby zmniejszyć ból związany\nz konsekwencjami picia. Wykażmy, że\njest on bezpośrednio powiązany z alkoholem. Nie sprzątajmy pustych butelek\npo alkoholu, nieczystości czy innych\n„kompromitujących dowodów”, aby alkoholik uświadomił sobie ich obecność.\nKryzys niesie za sobą ból, który jest dla\nnas szansą i sposobem komunikowania\nalkoholikowi, że potrzebuje pomocy.\nSkorzystajmy z niego i wzbudźmy w\nalkoholiku motywację do poddania się\nleczeniu. Oto kilka wskazówek, które\nmogą pomóc skutecznie wykorzystać\nnadarzającą się okazję. 1. Zastanówmy\nsię, w jakich sytuacjach kryzysowych\nmoże znaleźć się alkoholik na skutek\nswojego picia i jak można je wykorzystać dla jego dobra. 2. Przygotujmy się\nna takie sytuacje, dowiadując się, do\njakich ośrodków leczenia odwykowego\nmożna się udać i jakie są możliwości\nbezpłatnego lub odpłatnego leczenia\nalkoholizmu. Bądźmy w kontakcie z lekarzem, który pomoże w razie potrzeby\ni spytajmy, na jaką pomoc policji możemy liczyć w określonych sytuacjach. Na\nwszelki wypadek zapewnijmy sobie pomoc przyjaciela, terapeuty czy kogoś z\nAA. 3. Gdy nadejdzie kryzys, uczyńmy\ngo jak najbardziej dotkliwym dla alkoholika, ale jak najmniej dotkliwym dla\npozostałych członków rodziny. Nie ma\npotrzeby, aby sytuacja, która jest trudna\ni bolesna dla alkoholika, była taka dla\ninnych. 4. Podkreślajmy mocno, co w\ntakiej sytuacji można zrobić, mówiąc\nalkoholikowi jednoznacznie o potrzebie\ni możliwości leczenia. 5. Użyjmy nacisku, gdyż na tym etapie alkoholik może\njuż być gotowy do współdziałania albo\n„targowania się”, żeby tylko uniknąć\nbólu spowodowanego kryzysem. Jeżeli alkoholik nie podejmie współpracy,\nmusimy odmówić jakiejkolwiek pomocy i czekać na kolejną szansę. Musimy\nteż pamiętać, że alkoholizm jest chorobą nieuleczalną i nawet po kuracji odwykowej, cały czas istnieje zagrożenie\npowrotu do nałogu, nawet po spożyciu\nniewielkiej ilości alkoholu. Dlatego\nsukces odniesiemy dopiero przy całkowitej abstynencji, przestrzeganej do\nTułaczy los – Na koniec świata\nWspomnienia Władysławy Mendruń z domu Kozimor\nPo uzyskaniu zgody, ludzie opuszczali obozy i wyjeżdżali do różnych\nkrajów, aby zacząć nowy etap życia.\nZnowu trzeba było uczyć się języka i\nprzystosowywać do nowych warunków. Tak powstała emigracja wojskowa. Teraz pojawił się problem\nłączenia rodzin rozproszonych po\nróżnych obozach. Właśnie w tym\nokresie otrzymałam z Polskiej Delegatury w Wellingtonie wizę wjazdową do Nowej Zelandii, która była\nważna od początku 1948 roku. Rok\n1947 w Palestynie był bardzo niespokojny, bowiem zanosiło się na\nwojnę arabsko-żydowską, dlatego\nAnglicy z tego terenu usuwali\nwszystkich ludzi, których mieli pod\nopieką. W czerwcu 1947 r. po zakończeniu roku szkolnego, Szkoła\nMłodszych Ochotniczek otrzymała\nrozporządzenie do przygotowania\nsię na wyjazd do Anglii, więc zaczęło się pakowanie i załatwianie różnych spraw przed likwidacją placówki. Ja miałam wizę do Nowej\nZelandii, więc nie bardzo wiedziano\nco ze mną zrobić, toteż wcześniej\nwysłano mnie do Egiptu, do obozu\nOchotniczek w El Kantara. W Egipcie powiedziano mi, że powinnam\npojechać do Anglii i tam zapisać się\ndo Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, bo ta organizacja załatwia takie sprawy, a i statki\nz Anglii często płyną do Nowej Zelandii. Miesiąc spędziłam w Egipcie\nw obozie El Kantara, który również\nprzygotowywał się do likwidacji i\nwyjazdu do Anglii. Pod koniec\nsierpnia w egipskim porcie Port\nSaid, załadowaliśmy się na statek\n„Mataroa” i przez Morze Śródziemne popłynęliśmy do angielskiego\nportu Southampton. Był to okres\nkiedy do Anglii przyjeżdżali Polacy\nz obozów uchodźczych w różnych\npaństwach. Przyjechało też polskie\nwojsko – Drugi Korpus z Włoch. Tu\nznowu odbywało się sortowanie ludzi i rozsyłanie na stałe osiedlenie.\nNaszą grupę z Egiptu umieszczono\nw obozie Ontario, w hrabstwie Surrey na południe od Londynu. Tu byli\nludzie z różnych grup, w różnym\nwieku i w miarę załatwiania swoich\nspraw, opuszczali obóz. Jedni podejmowali pracę w Anglii, inni wyjeżdżali do innych krajów: Brazylii,\nArgentyny, Kanady, USA. Niektórzy decydowali się na wyjazd do\nPolski. Stopniowo, gdy liczba ludzi\nmalała, obozy zamykano, a pozostałych przenoszono do innych obozów.\nJak już wspomniałam wcześniej, ojciec zostawił nas trzy córki w kołchozie Czoktas i poszedł szukać polskiego wojska, które tworzyło się w\ntym czasie pod wodzą gen. Władysława Andersa. W rezultacie dostał\nsię do wojska i wyjechał za granicę.\nSpotkałam go raz na Środkowym\nWschodzie w obozie Jenin. Jako żołnierz Drugiego Polskiego Korpusu\nodbył kampanię włoską i po wojnie\nprzyjechał do Anglii. Jako starszy,\n„Mataroa” w rejsie do Southampton\nsamotny człowiek, nieznający języka angielskiego, miał trudności w\nprzystosowaniu się do życia w tym\nkraju, więc zdecydował się na wyjazd do Polski, w swoje rodzinne\nstrony, gdzie żyli jeszcze jego najbliżsi, tzn. brat Edward i dwie siostry: Józefa (Gorzkowska) i Maria\n(Janklowska) oraz ich rodziny. Kiedy przyjechałam do Anglii, ojca już\ntam nie było. W obozie Ontario\nprzebywałam do czasu jego likwidacji, co nastąpiło w lutym 1948 r., kiedy przeniesiono nas do obozu Foxley\nw hrabstwie Herefordshire w Walii.\nTu starsze dziewczęta opuszczały\nobóz i szły do pracy lub starały się\ndostać na studia w angielskich uniwersytetach. Najmłodsze poszły do\nangielskich szkół. Ja należałam do\ngrupy, która miała emigrować do innych krajów i czekała na załatwienie\nodpowiednich dokumentów i transport. W Foxley spotkałam swoją\nchrzestną Honoratę Gac i jej rodzinę\ni spędziłam z nimi jedno niedzielne\npopołudnie. Oni czekali na transport\ndo Kanady. Gdy wspominałam, że\njadę do Nowej Zelandii, wszyscy się\ndziwili, bo to nieznany kraj, liczący\ntylko półtora miliona ludzi i jeszcze\ngdzieś na końcu świata. A termin\nwyjazdu był coraz bliżej. Zostałam\nzdemobilizowana i jako odprawę dostałam 13 funtów angielskich i 50\nkuponów na ubranie, więc trzeba\nbyło dobrze myśleć, co za to kupić, a\nwszystko było potrzebne. W maju\n1948 r. otrzymałam zawiadomienie,\nże jestem upoważniona na wyjazd\ndo Nowej Zelandii, na statku „Rangitata”, który odpływa z londyńskiego portu Tilbury w dniu 18 czerwca\n1948 r. i około tydzień przed tą datą\nmam się zgłosić w obozie Rougham\nkoło Bury St. Edmunds. Był to specjalny obóz, gdzie zbierano kandydatów na wyjazd, sprawdzano dokumenty, a w razie potrzeby\nsporządzano dodatkowe i w określonym terminie całą grupę wysyłano\ndo transportu. Polska grupa osób jadących do Nowej Zelandii składała\nsię z dziesięciu osób. Oprócz mnie Władysławy Kozimor - było jeszcze\ndziewięciu mężczyzn, a mianowicie:\nGrzegorz Koladko, Mikołaj Polaczuk, Zbigniew Podwin, Mieczysław Bełczącki, Zbigniew Piotrkowski,\nWładysław Ostrowski, Antoni Dudek, Jan Szałkowski. Z Rougham do\nLondynu wyjechaliśmy dzień wcześniej, więc mieliśmy trochę czasu na\nzwiedzanie miasta. Zwiedziliśmy\nGalerię Figur Woskowych i Ogród\nZoologiczny. Przenocowaliśmy w\nlondyńskim hostelu i rano 18 czerwca udaliśmy do portu Tilbury, gdzie\nczekał już nasz statek. Po wejściu\npasażerów na pokład, statek w wyznaczonym czasie wyruszył w daleką drogę. Na statku było wielu Anglików obojga płci, udających się do\nangielskiego dominium, do pracy na\ndwuletni kontrakt. Podróż z Anglii\ndo Nowej Zelandii trwała od 18\nczerwca do 28 lipca. Była jednak\nprzyjemna, bowiem umilana zabawami tanecznymi, balem kostiumowym i innymi rozrywkami. Pogoda\ntakże sprzyjała, morze było spokojne, więc ludzie nie chorowali. Według planu w Panamie mieliśmy\nwyjść na ląd, na kilka godzin, ale\npoprzedniego dnia były tam jakieś\nrozruchy, ktoś został zabity, więc na\nląd nas nie wypuszczono, ale przyjechała orkiestra i urządziła nam koncert, a druga grupa przywiozła nam\nświeże owoce, a szczególnie duże\nkiście bananów, co sprawiło nam\nwiele radości. W nowozelandzkim\nporcie Wellington przywitali nas\nczłonkowie naszych rodzin. Mnie\nprzywitała siostra Kamila, która już\nw Wellington pracowała i mieszkała\nw bursie polskich dziewcząt przy\n112 Queens Driver, Lyall Bay. Bursę\nprowadziły siostry Urszulanki, które też były na zesłaniu w Rosji. Naszą grupę z portu, wojskowymi samochodami, odwieziono do obozu\npolskich dzieci w Pahiatua. Tu na\ndrugi dzień miało miejsce spotkanie\nz władzami obozu wraz z delegatem\nPolskiego Rządu na uchodźstwie\nSzczęsnym Zaleskim, który powiedział mi, że do delegatury przyszedł\nlist od mojego ojca, który chce, abyśmy wróciły do Polski, ale z uwagi\nna nasz wiek (Kamila 18 i ja 22 lata),\nmożemy same zdecydować, czy\nwrócić do Polski, czy pozostać w\nNowej Zelandii. Po rozważeniu tej\npropozycji, postanowiłyśmy tu pozostać, dlatego że miałyśmy tu pracę\ni zapewnione jako takie warunki do\nżycia, a najmłodsza Elżbieta szkołę.\nW Polsce oprócz ojca nikogo nie\nznałyśmy, a ojciec sam mieszkał u\nsiostry, bo nic własnego nie miał, zaś\nlos mamy pozostał dla nas smutną\ntajemnicą. Elżbieta była jeszcze w\nobozie i tu spotkałyśmy się po sześciu latach rozłąki. Po dwutygodniowym pobycie w obozie wyjechałam\ndo Wellington, gdzie zamieszkałam\nw bursie polskich dziewcząt, wśród\nktórych była już Kamila. Po dwóch\ndniach, z pomocą siostry zakonnej\nBrennan, znalazłam zatrudnienie i\nod 17 sierpnia 1948 r. wykonywałam\npracę biurową w urzędzie celnym w\ndziale statystycznym. W tym dziale\npracowało nas 16 kobiet, w tym dwie\nPolki: Stanisława Domańska i Urszula Gawronek, więc czułyśmy się\nbezpieczniej wśród obcych, mogąc\nsobie wzajemnie pomagać, bo nasza\nznajomość języka angielskiego była\nsłaba, ale z cyframi zupełnie dobrze\ndawałyśmy sobie radę. Do pomocy\nmiałyśmy odpowiednie maszyny a z\nczasem nasza znajomość języka była\ncoraz lepsza. Pracowałam tam siedem lat. W 1949 r. z obozu Pahiatua\nwysłano siostrę Elżbietę do nowozelandzkiej szkoły katolickiej w Lower Hutt, gdzie\nmieszkała w internacie. Było to niedaleko\nod Wellington, więc mogłyśmy ją często\nodwiedzać. Pod koniec 1949 r. nadarzyła\nsię okazja, by wynająć prywatne mieszkanie w centrum miasta, więc obie z Kamilą\nopuściłyśmy bursę, a Elżbieta skończyła\nrok szkolny i razem z koleżanką Heleną\nKasprzyk i jej bratem Bronisławem, zamieszkaliśmy pod adresem 9 Garrett Street. Był to stary, mały domek, ale usytuowany w dobrym miejscu. Do pracy\nmogliśmy chodzić pieszo, a Elżbieta zaczęła naukę w szkole krawieckiej „Hollywood” i też miała blisko. W tym czasie\nmąż mojej koleżanki Celiny, Mikołaj Polaczuk, zapytał mnie, czy mógłby podać\nmój adres swojemu dobremu koledze Józefowi Mendruniowi, który jest w Anglii i\npracuje w Londynie, a chciałby przyjechać\ndo Nowej Zelandii, a do uzyskania odpowiednich dokumentów potrzebny mu\nczyjś adres. Po namyśle zgodziłam się i w\nten sposób zaczęła się nasza korespondencja. W grudniu 1951 roku mój korespondent przyjechał do Nowej Zelandii i zamieszkał u Polaczuków. Wkrótce po\nprzyjeździe, przez kilka miesięcy pracował w rzeźni, a później przeniósł się do\nportu, gdzie pracował z innymi Polakami.\nPraca była tam ciężka i trwała od godz. 8\nrano do 21. Z czasem warunki pracy ulegały poprawie, wprowadzano ułatwienia,\nwięc Józef pracował tam do emerytury. Z\nuwagi na to, że mieszkaliśmy w pobliżu,\nzaczęliśmy się spotykać i dzielić wspomnieniami z naszych „podróży po świecie”. Rodzina Mendruniów nie była na\nzsyłce w Sowieckiej Rosji, ale Józef będąc\nw wieku poborowym, w październiku\n1940 r. został powołany do ruskiego wojska i służbę odbywał w okolicach Taszkientu. Po tzw. amnestii Polaków zwolniono. Józef idąc ulicą spotkał żołnierza\npolskiego, który poinformował go, gdzie\nnależy się zgłosić, aby dostać się do polskiego wojska, co z radością uczynił. Razem z polską armią wyjechał z Rosji do\nIraku, a następnie do Włoch na front,\ngdzie walczył m.in. pod Monte Cassino.\nPo wojnie z Włoch z wojskiem wyjechał\ndo Anglii, gdzie został zdemobilizowany i\njako cywil rozpoczął pracę w Londynie.\nudostępnionych przez Halinę\ni Jana Garbaczów z Nowotańca\nOpracował: Henryk Pałuk\nZałatwisz sprawę w ZUS\nNie wychodząc z domu możesz załatwić wiele spraw w\nZakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Każdy, kto zarejestruje się na profilu internetowym może zapoznać się z\nusługami, jakie oferuje ZUS.\nUsługa jest bezpłatna i jak się\npodkreśla, bardzo bezpieczna.\nZakończyła się przebudowa\nzielonego rynku w Sanoku.\nKupujący i sprzedający mogą\njuż handlować w nowych warunkach. Prace przy jego budowie, które rozpoczęły się w\nzeszłym roku, zakończono na\nprzełomie czerwca i lipca br.\nPark Wodny w Sanoku!\nSanoccy radni podjęli decyzję o zabezpieczeniu blisko\n2 milionów złotych na przeprowadzenie konkursu architektoniczno – urbanistycznego na wykonanie koncepcji\ni opracowanie dokumentacji\nprojektowo – kosztorysowej\nParku Wodnego. Opinia publiczna jak zwykle jest bardzo podzielona w ocenie tego\nCzy Ciarko PBS Bank\nObrona tytułu Mistrza Polski\ni zdobycie na własność pucharu Polski oraz godne zaprezentowanie się w Pucharze\nKontynentalnym to cele, jakie\nna ten sezon stawiają sobie\nhokeiści z Sanoka, życzymy\nLedowe tablice na granicy\nNowoczesne, ledowe tablice\nświetlne zostały zainstalowane na przejściach granicznych\nw Krościenku i Medyce. Teraz dzięki nim będzie można\nregulować ruch graniczny w\nzależności od sytuacji i jego\nnatężenia, uzyskując jego lepszą płynność.\nWiele młodych dziewczyn, podążając za ideałami piękna, kreowanymi\nprzez najsławniejsze domy mody,\nstosuje drastyczne diety. Z czasem\nchęć zwykłego „zrzucenia kilku\nzbędnych kilogramów” przeradza\nsię w problemy o podłożu psychicznym. Innym czynnikiem popychającym nas w szpony choroby jest brak\nsamoakceptacji, chęć zadowolenia\ninnych i sprostania oczekiwaniom\notaczających nas ludzi. Musimy\nbardzo uważać, aby nie przekroczyć tej cienkiej granicy, która dzieli troskę o zdrowie i dbanie o siebie\nod nieustannej manii chudnięcia.\nJedną z najpoważniejszych chorób\no podłożu niewłaściwego odżywiania jest anoreksja. Opanowane\nprzez chorobę, nawet bardzo szczupłe osoby nie potrafią przestać się\ngłodzić, bowiem jej podstawowym\nobjawem jest niechęć do jedzenia, a\nskutki to wyniszczenie organizmu,\nutrata masy mięśniowej, a także\nwypadanie włosów. Anoreksję da\nsię wyleczyć, 70% dziewczyn wychodzi z niej cało. W czasie terapii\nbardzo ważne jest wsparcie rodziny\ni zaakceptowanie samego siebie.\nKolejną poważną chorobą jest bulimia. Prowadzi do przejadania się,\na następnie wymiotowania. Powoduje uszkodzenia nerek, przełyku\ni próchnicę zębów. Nie wolno jej\nlekceważyć i powinna być leczona przez specjalistów. Aby w pełni\nuświadomić Wam, jak ważne jest\nto, o czym piszę, odwołam się do\nbohaterki książki Brigitte Kolloch\ni Elisabeth Zöller. Będzie to Izabela z „Dziennika bulimiczki”. Jej\nchoroba zaczęła się niewinnie. Nastolatka chciała tylko trochę schud-\nspodobać się chłopakowi…. Po\npewnym czasie straciła kontrolę\nnad własnym ciałem i umysłem.\nJej przyzwyczajenia wyszły na jaw,\nzostała zmuszona podjąć leczenie.\nDo końca nie wierzyła, że jest chora, a może nie chciała uwierzyć…\nTa książka może każdego wiele\nnauczyć. Pokazuje, jak łatwo jest\npodążać za stereotypami, krytykować, wyśmiewać innych, nie zauważać ich problemów. Na pewno\nna świecie jest więcej takich dziewczyn jak Izabela. Takich, które nie\npotrafią zaakceptować swych wad i\nzrozumieć, że są piękne. Jej udało\nsię wyzdrowieć. Dzięki miesiącom\nterapii odniosła sukces. Ale nie\nkażdy może mieć tyle szczęścia, co\nona… Właściwie trudno się dziwić\ntym milionom odchudzających się\ndziewczyn. Dookoła lansowane są\nszczupłe aktorki, modelki, piosenkarki…. Wszyscy są lub chcą być\nszczupli. Media ciągle propagują\ntaki właśnie wizerunek szczęśliwego człowieka. Nacisk na ludzi jest\nnieprawdopodobny. Dlatego pamiętajmy, że jesteśmy różni i nie muAnorektyczka simy nikogo naśladować. Bądźmy\nsobą. Walczmy o swoje zdrowie i\nnąć. Aby dorównać pięknej siostrze, życie.\naby zaspokoić aspiracje mamy, aby\nMega Moto Rady\nCzy należy bać się automatów?\nW tytule artykułu nie chodzi raczej\no rodzaj broni, bowiem to rzecz\nmało związana z motoryzacją, lecz\no automatyczną skrzynię biegów.\nBardzo niewielka część moich\nklientów porusza się samochodami\nwyposażonymi w taką skrzynię, ale\nwiększość jeżdżąca „automatami”\njest naprawdę zadowolona. Dlaczego? Wiele osób uważa, że auta\nwyposażone w ASB spalają więcej,\nniż pojazdy ze skrzynią manualną.\nTak było wiele lat temu, lecz dzisiaj\ndziałaniem „automatów” sterują\nkomputery i dzięki temu ekonomia\njazdy jest porównywalna z autami\nwyposażonymi w manualną skrzynię biegów. Mitem jest też duża awaryjność skrzyń automatycznych, ale\nmoim zdaniem jest to związane z\nmałą popularnością ich w naszym\nkraju (w Polsce 10% aut to automaty, a w Stanach Zjednoczonych jest\nich 90%). Z tego powodu warsztatów naprawiających automatyczne\nskrzynie jest mało, a ich usługi nie\nsą tanie. Jedną z najważniejszych\nrzeczy dla posiadacza automatycznej skrzyni biegów w samochodzie\njest wymiana oleju. Niestety jest to\ntemat, który bardzo często nie jest\nnawet poruszany wśród posiadaczy\nautomatów. Wymiana oleju, oczy-\nwiście zgodna z zaleceniami producenta, ma ogromy wpływ na działanie i żywotność skrzyni. Zdarza się,\nże do awarii ASB przyczynia się\nelektronika, która jest standardowym jej wyposażeniem. Ale przecież nasze samochody naszpikowane są elektroniką i śmiem twierdzić,\nże więcej awarii podzespołów elektronicznych występuje w silnikach,\nniż w skrzyniach biegów. Reasumując, stwierdzam, że jazda autem\nz „automatem”, to większy komfort\ni duża wygoda, zwłaszcza w ruchu\nmiejskim oraz płynna jazda w długiej trasie. Dlatego, nie bójmy się\nŻyczę Szerokiej Drogi!!!\nWolica i Bukowsko\nWykonano oświetlenie uliczne lampami\nfirmę „Martifer”. 11\nW okresie wakacji powstał w Nadolanach nowy plac w Wolicy oraz 12 w\nzabaw. Inwestycja jest częścią działań gminnych w ra- Bukowsku.\nmach tzw. PROW – u. Środki finansowe pochodziły z Gminy Bukowsko w\nUrzędu Marszałkowskiego w Rzeszowie.\nzadaniu to pokrycie\nkosztów ich montażu.\nZe środków Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w\nkolejny odcinek umocnień brzegowych na zakręcie\nrzeki Pielnica w Nadolanach (Równie). Prace wykonała lokalna firma budowlana.\nBukowsko - Urządzanie dróg powstałych w wyniku\nscalenia gruntów. Droga tzw. „Klimkowa” o długości\n750 metrów w kierunku Tokarni z przejściem przez\nwodę – dotacja 130 tysięcy złotych zabezpiecza całość\nWola Sękowa – Trwa długo oczekiwany remont budynku ujęcia wody dla Nagórzan, Nowotańca, Woli\nSękowej i części Nadolan. Inwestycja wykonana w\nlatach 70-tych dwudziestego wieku wymaga niezbędnych remontów.\nZa dotację z Ministerstwa Edukacji Narodowej w kwocie 19.500 złotych wykonano ogrodzenie przy Zespole\nSzkół w Bukowsku. Elementy tego ogrodzenia zakupiono w roku 2011.\nNadolany - Droga gminna na tzw. „Horb” o długości\nPobiedno – droga o długości 250 metrów, za „Szelką”\n(z możliwością wydłużenia). Kwota ogółem na obydwie\ndrogi (Nadolany, Pobiedno) wynosi 80 tysięcy złotych\nz udziałem 20 procent środków Gminy Bukowsko.\nPielgrzymka czy wycieczka\nKilku moich znajomych twierdzi, że\npielgrzymką można nazwać tylko\npiesze wędrówki do miejsc odpustowych, zaś wszelkie inne formy,\nw których korzysta się ze środków\nkomunikacji, to już nie pielgrzymka, ale wycieczka, mimo że cel\npodróży jest ten sam. Ja sądzę inaczej, ale ciekawy jestem jakie jest\nwasze zdanie drodzy czytelnicy?\nW dniach 4-5 sierpnia Zarząd GS\nBukowsko zorganizował wycieczko-pielgrzymkę. Wycieczką było\nzwiedzanie jednego z najstarszych\nw Polsce, bo jeszcze z XIV wieku, zamku w Kurozwękach, a pielgrzymką nawiedzenie sanktuarium\nw Licheniu. Moją relację kieruję do\ntych, którzy jeszcze nigdy, mówiąc\njęzykiem współczesnym, nie brali\nudziału w tego rodzaju wypadach.\nTen kto był, przyzna mi rację, że\ndają one nie tylko wiedzę o Polsce,\nczy świecie, ale przede wszystkim ogromną satysfakcję. Kilka\ndni przed wyjazdem rozmawiałem\njeszcze ze znajomą o jej wycieczce\nna Ukrainę tzw. „ szlakiem Wołodyjowskiego”. Niezwykła radość i\nzadowolenie uwidaczniało się w jej\nopowieści, ale i dla mnie słuchanie\nbyło nietuzinkowym przeżyciem.\nAle wracajmy do naszego, wspomnianego już wyjazdu. Czwartego\nsierpnia o godzinie 4-tej rano wyjechaliśmy z Bukowska. W Kurozwę-\nkach było co zwiedzać, bo zamek\njest pięknie wyremontowany przez\nobecnych właścicieli- państwa Popielów, którzy w latach 90-tych XX\nwieku kupili ruiny pałacu i część\nparku. Obecnie właściciele mieszkają w oddzielnym dworku obok pałacu, a zamek udostępniony jest dla\nzwiedzających. W pałacu, oprócz\ndolnej części bardzo „zabytkowej”,\nktórą zwiedzaliśmy z przewodnikiem, znajduje się prywatne muzeum, a także liczne obiekty łącznie\nz hotelem i restauracją. W parku zaś\njest mini zoo, ale też wiele atrakcji,\nktóre trudno opisać ponieważ trzeba je po prostu zobaczyć. Nieopodal\njest ogrodzone jakby duże pastwisko, tzw. „preria”, gdzie żyje jedyne\nw Polsce stado bizonów amerykańskich. Specjalnym pojazdem wraz z\nprzewodnikiem podjechaliśmy bardzo blisko stada ogromnych zwierząt, które swoim wyglądem budzą\nrespekt, a trzeba pamiętać, że są to\nzwierzęta nieoswojone. Około południa autobus (klimatyzowany)\nprzedsiębiorstwa „Kontra” ruszył\ndalej do Lichenia, gdzie byliśmy kilka minut po 18-tej. Nie trzeba przypominać jak przyjemnie oglądać\ntaki kawał Polski z okien wygodnego autobusu. W Licheniu niektórzy\nbyli po raz pierwszy, inni może już\npiętnasty, ale i tak wszystkim zabrakło czasu. Tutaj, na prawie 100\nhektarach, oprócz największej w\nPolsce bazyliki, znajdują się jeszcze\ntrzy kościoły, liczne kaplice, wzgórze Golgoty i źródełko z cudowną\nwodą, do której zawsze jest kolejka.\nAby wymienić tylko miejsca, w których warto być, czy się pomodlić,\ntrzeba trochę czasu, a gdzie rzeczywistość? Otóż telewizja i prasa\nniemal codziennie bombardują nas\nwiadomościami dotyczącymi ilości\nwypadków, zabitych i innych nieszczęść dziejących się wokół nas.\nCzy naprawdę w Polsce i na świecie są same nieszczęścia i źli ludzie?\nCzy nie dzieje się nic dobrego, że\no tym telewizja i prasa milczą? A\njeżeli już jest coś podane, czy zauważyliście jak mało prawdy w tych\ndoniesieniach? Przykład z ostatnich\ndni; wg różnych stacji telewizyjnych i prasowych w pielgrzymkach\nna Jasną Górę w uroczystość Wniebowzięcia udział wzięło 25 tys., 80\ntys., 90 tys., 200 tys. Czyżby dziennikarze nie umieli liczyć? I tu jest\npytanie: gdzie prawda, a ile fałszu\nw tych wiadomościach? A w samym\nLicheniu w księdze łask i cudów jest\nzapisanych od 1949 roku (wcześniejsze spalili Niemcy) ponad trzy tysiące zgłoszeń, różnych cudownych\nuzdrowień. Podobnie jest zresztą\nw innych sanktuariach w Polsce,\nale najczęściej wiedzą o tym tylko\nci, którzy doznali łaski wysłucha-\nnia swoich modlitw. W Licheniu poszliśmy do bazyliki kilka\nminut po piątej rano w niedzielę.\nZapewniam, że był to wzruszający widok, te liczne grupy pielgrzymów zdążających do sanktuarium ze wszystkich stron,\nwszystkimi drogami. Niesamowita pobożność pątników, którzy dochodząc do progu padają\nna kolana i na kolanach przebywają ogromną odległość do ołtarza, czy w końcu widok umęczonych drogą ludzi, leżących\nkrzyżem na posadzce przed cudownym obrazem jest naprawdę\nniesamowity. Ta wiara w modlitwę, wiara, że zostaną wysłuchani, że czynią to nie z obowiązku,\nnie na pokaz, ale z wewnętrznej\npotrzeby, składając Bogu prośby,\na może podziękowania. Owszem\nzdarzają się turyści, może nawet\nateiści, którzy tylko zwiedzają\nz aparatami fotograficznymi w\nręce, ale tych obecnie jest naprawdę niewielu, zupełnie inaczej niż po wybudowaniu bazyliki, kiedy turystów widziało\nsię więcej niż pątników. Drugie\nspostrzeżenie, zresztą nie tylko moje, to wiek pielgrzymów.\nObecnie przeważająca część to\nludzie młodzi. Sądzę, że tak jest\nw kilkuset sanktuariach w Polsce, mimo iż tego w mediach nigdy nie zauważono. A wracając\ndo tematu naszej pielgrzymki\npowiem, że w drodze do Lichenia w autobusie słychać było\nśpiew i wspólną modlitwę, ale\nniezbyt głośną, jakby nieśmiałą.\nA z powrotem śpiew wypełniał\nautokar od Lichenia do samego Bukowska, mimo że to było\nponad dziewięć godzin jazdy, a\ndo domu przyjechaliśmy około\n1-szej w nocy. Były pieśni religijne, był różaniec śpiewany, ale\nteż piosenki świeckie, zwłaszcza\ndawne wojskowe. To była wspaniała podróż, wierzę, że następne\nbędą dawały nie mniej radości i\nzadowolenia uczestnikom, czego\nsobie i Wam drodzy czytelnicy\nżyczę. Do zobaczenia następnym razem.\nMennonici w Woli Piotrowej\nWe wtorek 7 sierpnia 2012 roku po południu przed Dom Modlitwy Ewangelicznej Wspólnoty Zielonoświątkowej w Woli Piotrowej podjechał turystyczny autokar, z którego wysiedli członkowie amerykańskiego chóru\nmennonitów „Hope singers”. O godz.1900, rozpoczął się koncert pieśni religijnych. Wszystkie utwory wykonywane były w układzie chórowym czterogłosowym oraz a capella, czyli bez towarzyszenia instrumentów. Można było wsłuchiwać się w przepiękne głosy tworzące wspaniałą harmonię\ni niepowtarzalne brzmienie. Tematyka pieśni wskazywała na Boga, Zbawiciela Jezusa Chrystusa, a wszystkie pieśni niosły przesłanie ewangelii.\nNajcenniejsze było to, że chórzyści zza oceanu nauczyli się tekstu pieśni w\njęzyku polskim, aby w naszym języku lepiej dotrzeć do słuchaczy. Jedną z\nnajwspanialszych pieśni była „Cudowna Boża łaska” (ang. Amazing grace)\nnapisana przez Johna Newtona. (John Newton miał ciężką młodość. Służył u\nhandlarzy niewolników, skąd uratowany, w wieku 23 lat sam został handlarzem. W roku 1748 przeżył sztorm, w którym omal nie zginął. Wydarzenie to\nstało się początkiem religijnego nawrócenia i został anglikańskim duchownym). Właśnie wtedy napisał pieśń pt. Cudowna Boża Łaska: „Cudowna\nBoża Łaska ta zbawiła z grzechów mnie. Zgubiony, nędzny byłem ja, lecz\nteraz cieszę się. Ta łaska wlała Boży strach w kamienne serce me, i wtedy\nzobaczyłem w łzach, żem na przepaści dnie. Lecz łaska podźwignęła mnie\ni naprzód wiedzie wciąż, przez ciemne i burzliwe dnie tam, gdzie ojcowski\ndom. O, Boże, dzięki, dzięki Ci za cudną łaskę Twą, do nóg Twych padam\nw kornej czci, niebiosa chwałą brzmią!”. Członkowie chóru „Hope singers”\npochodzą ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Polski. Podczas koncertu w\nWoli Piotrowej wykonali pieśni: Cantate Domino – Giuseppe Pitoni; Glory\nto Gog In the Highest – J.S.Bach; Barka – Cesareo Gabarian; spirituals oraz\nWola Piotrowa była jednym z wielu punktów dużej trasy koncertowej, która\nobejmowała również koncerty w Bochni, Krakowie, Puławach, Mińsku Mazowieckim, Janikowie, Toruniu, Gdańsku, Olsztynie i Warszawie.\nzdjęcie Agnieszka Wigłasz\nKrzyż, który towarzyszył Janowi Pawłowi II podczas Wielkopiątkowej Drogi Krzyżowej w 2005 r. peregrynuje po parafiach\narchidiecezji przemyskiej. W pierwszych dniach lipca tego\nroku, Krzyż nawiedził wszystkie parafie Gminy Bukowsko.\nUroczystości nawiedzenia Krzyża towarzyszyły modlitwy i\nczuwania. Parafie naszej gminy gościły Krzyż Papieski i relikwie Jana Pawła II w następujących dniach: Parafia Dudyńce\n10 lipca, Parafia Bukowsko 14 lipca i Parafia Nowotaniec 15\nlipca 2012 r. Peregrynację poprzedziły rekolekcje prowadzone\nw poszczególnych parafiach. Rekolekcjoniści w swoich naukach nawiązywali do życia, nauki i cierpienia błogosławionego Jana Pawła II. Zwieńczeniem rekolekcji było uroczyste\nprzywitanie i przyjęcie relikwii i Krzyża Jana Pawła II. Samochód – kaplicę prowadziły wozy strażackie jadące na sygnale.\nTemu wydarzeniu towarzyszyło uczucie osobistego spotkania\nz Janem Pawłem II. Mszom świętym rozpoczynającym peregrynację przewodniczyli biskupi: abp. Józef Michalik oraz bp.\nMarian Rojek, który od kilku tygodni jest już ordynariuszem\nDiecezji Zamojsko Lubaczowskiej. Podniosłość tych wydarzeń uświetniły przywitania przez proboszczów i delegacje\nparafialne, udział wszystkich księży proboszczów i pozostałych księży z dekanatu oraz księży rodaków. Piękne świadectwo wiary dali licznie zebrani ministranci. Dodatkowej rangi\ntym uroczystościom dodała obecność szkolnych i strażackich\npocztów sztandarowych. Tłumy ludzi zgromadzonych na peregrynacji można porównać do pasterki lub rezurekcji. Po\nMszy Świętej wiele osób gromadziło się na adorację Krzyża,\njak również przez cały drugi dzień nawiedzenia. Wydarzenie, które spotkało nasze wspólnoty, rodziny i każdego z nas\nosobiście, na pewno pozostanie w pamięci i sercach. Poprzez\nto doświadczenie przy Papieskim Krzyżu umiemy stwierdzić\njak Pan Bóg działa, że Słowo trafia do tego, kto czuje się najsłabszy i potrafi oddać swoje słabości – mając ziarenko wiary\n– też z Jego łaski. Wiele osób doświadczyło duchowej przemiany, innego spojrzenia na cierpienie i krzyż w życiu, wiele\nrodzin umocniło się w jedności. Wiele osób, które doświadczają na co dzień bólu, choroby, cierpienia i innych trudności\nodkryło sens cierpienia. Rozpoznali pewnego rodzaju paradoks, że Bóg przez Krzyż okazuje człowiekowi swoją miłość.\nBłogosławiony Jan Paweł II powiedział „Kto niesie krzyż\nrazem z Jezusem, daje wymowne świadectwo, także wobec\ntych, którzy czują się niezdolni do wiary i nadziei”.\nKsiądz Marek Kapłon\nzdjęcie Adam Przyboś\nOsiem lat HPI w\nFundacja Heifer Project International jest\namerykańską organizacją pozarządową, która powstała ponad 60 lat temu z inicjatywy\namerykańskiego farmera Dana Westa. Dan\nWest bezpośrednio po zakończeniu II wojny\nświatowej, zaproponował, aby USA udzieliło pomocy mieszkańcom krajów dotkniętych\ngłodem, ubóstwem i skutkami wojny w formie przekazywania im zwierząt gospodarskich zamiast, stosowanej wcześnie formy,\nprzekazywania gotowych produktów żywnościowych. Pomysłem jego było również, aby\nkażda obdarowana rodzina przekazywała\npierwszego, żeńskiego potomka od otrzymanej sztuki kolejnej rodzinie, która wymagała\ntakiego wsparcia. W ten sposób została zdefiniowana podstawowa zasada Fundacji HPI,\nktórą nazwano „Zasadą Przekazania Daru”.\nBezpośrednio po zakończeniu II wojny\nFundacji HPI dotarła\ndo tysięcy rodzin na\ncałym świecie w tym\nrównież do Polskich\nrolników. W 1947\nroku do naszego\nkraju trafiła pierwsza partia cielnych\njałowic w ramach\nPomoc ta trwała nieprzerwanie do roku\n1956, kiedy to do\nPolski trafiła ostatnia partia zwierząt, a\nówczesna władza przestała akceptować albo\nwręcz zakazała przyjmowania darów płynących zza Atlantyku. Przez wiele lat, pozostając z daleka od naszych granic, Fundacja HPI\nugruntowała swoją pozycję, jako organizacja\npomagająca ludziom znajdującym się w bardzo trudnej sytuacji ekonomicznej. Fundacja\nw tym okresie wypracowała ostatecznie swój\nkształt i misję, która sprowadza się do walki\nz głodem i ubóstwem oraz ochroną środowiska naturalnego. W chwili obecnej Fundacja\nHPI pomaga ubogim rodzinom w ponad 50\nkrajach, na wszystkich kontynentach, przekazując im zwierzęta gospodarskie, nasiona roślin, sadzonki drzew oraz zapewniając\nszkolenia z zakresu rozwoju rolnictwa przyjaznego środowisku, dobrostanu zwierząt\noraz dbałości o środowisko naturalne. Wznowienie współpracy Polski z Fundacją HPI\nnastąpiło ponownie w roku 1992, tuż po roz-\npoczęciu procesu przemian polityczno - ekonomicznych, kiedy to Fundacja zdecydowała się na otwarcie\nbiura na Europę Środkową i Wschodnią w Polsce.\nSwój powrót do Polski Fundacja HPI zainicjowała na trenie województwa podkarpackiego, kierując\nswój pierwszy projekt „Wielokierunkowy chów bydła simentalskiego w Południowo Wschodniej Polsce\ndo ponad 2000 rodzin, które w pierwszym okresie\ntransformacji ekonomicznej w Polsce, znalazły się w\ntrudnej sytuacji materialnej. W ramach tego projektu,\nw latach 1992 - 1999, pomocą objętych zostało ponad 200 rodzin mieszkających w Gminie Bukowsko,\na w ramach drugiej fazy tego projektu w latach 2004\n- 2008, ponad 300 rodzin. W ramach tego projektu\nnajwięcej zwierząt trafiło do takich wsi, jak Nadolny, Tokarnia i Bukowsko. Mało osób już pamięta, że\nliderami tego projektu, zwłaszcza w końcowej fazie\njego realizacji, był między innymi Pan Tadeusz Silarski z Nagórzan oraz Pan\nRobert Pieszczoch z Nadolan, obecny Przewodniczący Rady Powiatu Sanockiego, który w latach 2000\n2002 był również liderem\nprojektu hodowli królików\ndla dzieci i młodzieży w\nGminie Bukowsko. Kolejne projekty realizowane\nprzez HPI, jak przywrócenie hodowli owiec w północno - wschodniej części\nPodkarpacia, a zwłaszcza\nich wielkość, zasięg, efekty\nskłoniły władze Fundacji\nPasieka Jana Orybkiewicza do rozważenia możliwości\nz Nagórzan otwarcia biura regionalnego HPI na Podkarpaciu.\nDzięki działaniom Pana Roberta Pieszczocha, w roku\n2003 Fundacja oficjalnie zdecydowała się na otwarcie\nswego biura regionalnego w województwie podkarpackim. Rok później, w czerwcu 2004 roku, dzięki\nzabiegom dyplomatycznym oraz olbrzymiemu zaangażowaniu w realizację projektów oraz budowy wizerunku gminy Pan Piotr Błażejowski Wójt Gminy\nBukowsko doprowadził do otwarcia takiego biura na\nterenie gminy Bukowsko. Decyzja o otwarciu biura\nregionalnego na terenie gminy Bukowsko okazała się\ndecyzją trafioną. W kolejnych latach biuro to przygotowało 18 projektów dla mieszkańców całego Podkarpacia, ale prawie w każdym z tych projektów mogli\ni mogą uczestniczyć mieszkańcy gminy Bukowsko...\nKapliczka dziękczynna w Woli Sękowej\nMówiono kiedyś, że nędza z\nbidą z Polski idą. Jeśli sięgniemy pamięcią do Woli Sękowej\nz XIX wieku, to w tym powiedzeniu jest wiele prawdy. Wieś\nbyła przeludniona, a z jednego\nmusiało się utrzymać nawet kilkanaście osób. Rzadko na stole\npojawiał się chleb, a na przednówku, ludzie często chodzili\ngłodni. Bieda zmuszała więc\nmieszkańców do emigracji zarobkowej za ocean. Niektórzy\nemigranci przysyłali rodzinom\ndolary, inni wracali po kilku latach i za zarobione pieniądze kupowali ziemię. Do takich, którzy wyjechali i szczęśliwie wrócili należeli bracia Antoni i Waśko Pituch\nwyznania grekokatolickiego. Bracia w podziękowaniu za szczęśliwy powrót z Ameryki ufundowali w\nroku 1890 na swojej parceli kapliczkę w formie krzyża żeliwnego umieszczonego na 2-metrowym postumencie kamiennym. Obaj na obczyźnie pracowali\nw kopalni (wtedy mówiło się, że robili w Mainie i\nnikt nie wiedział, co to znaczy), gdzie starszy z barci, Antoni nabawił się pylicy płuc i wkrótce zmarł.\nNastępnymi opiekunami kapliczki w okresie międzywojennym byli syn Antoniego Mikołaj i jego żona\nLudwika z domu Mindur. Mikołaj zmarł również w\nsile wieku, a wdowa wyszła za mąż za Bednarczyka\nz Pielni (wyznania rzymskokatolickiego). Podczas II\nwojny światowej opiekę nad krzyżem objęli Jan i Zofia Guła. Jan wyruszył na wojnę bronić ojczyzny, lecz\nnie dane mu było wrócić, zginął bowiem na terenie\nówczesnej Czechosłowacji. Obecnie opiekunem kapliczki jest córka Zofii - pani Helena Łuczyńska wraz\nz mężem Zdzisławem. Dla potwierdzenia wiarygodności swoich słów, pani Helena usunęła na postumencie kapliczki warstwę namalowań wapiennych, pod\nktórymi ukazały się częściowo zachowane imiona i\nnazwisko fundatorów wraz z czytelną datą. Jest niemal pewne, że krzyż pozostanie na dalsze pokolenia\njako niemy świadek doli pańszczyźnianego chłopa.\nJedyna nadzieja dla prostego ludu pozostawała wówczas również w Bogu. Żyjący na przełomie XIX i XX\nwieku znany pisarz Władysław Orkan w roku 1922\nnapisał: „Tradycja jest Twoją godnością, Twoją dumą,\nTwoim szlachectwem. Dbaj o zachowanie spuścizny Twoich Ojców”. Przechodząc obok tej kapliczki\nwspomnijmy ludzi z minionej epoki, ludzi, którzy tu\nkiedyś żyli, ciężko pracowali i odeszli do Pana. Niech\nich dzieło przetrwa kolejne dekady, a potomni zachowają ich we wdzięcznej pamięci.\nPo 40 latach pracy w Urzędzie Gminy w Bukowsku z dniem 1 września\nbr. przeszła na zasłużoną emeryturę\nnasza koleżanka Ewa Marczak. Także\nz dniem 1 września rozwiązany został\nGminny Zespół Ekonomiczno Administracyjny Szkół, którym do końca\nEwa i Marian Wierzbiccy z Nagórzan\nzajęli I miejsce w konkursie regionalnym „Bezpieczne Gospodarstwo\nRolne” organizowanym przez KRUS.\nPaństwo Wierzbiccy zostali tym samym reprezentantem województwa\npodkarpackiego w konkursie ogólnopolskim.\nPaństwo Beata i Jacek Futowie ze Zboisk, zajęli czwarte miejsce w Turnieju\nWybieramy Babę i Chłopa roku, który\nodbył się 19 sierpnia br. w Bażanówce.\nSukces w Rudawce\nPodczas krajowej wystawy 56 rolników z trzech województw zaprezentowało 70 sztuk bydła simentalskiego.\nMiędzynarodowa komisja przyznała\nłącznie 21 tytułów, z czego aż siedem\n„zgarnęli” rolnicy z Gminy Bukowsko. Najwyższe lokaty (Czempion)\nza swoje bydło otrzymali Genowefa\ni Stanisław Czaplowie z Nagórzan,\nMieczysława i Jan Tylka z Tokarni\noraz Witold Marzec z Pobiedna. Wiceczempiony to nagrody dla Justyny\ni Zdzisława Serwońskich z Nagórzan,\nZbigniewa Gaca, Jana Majki i Zdzisława Jakubowskiego (wszyscy z Nadolan).\n…Podkarpackiemu Bankowi Spółdzielczemu w Sanoku oraz Urzędowi\nGminy w Bukowsku za dofinansowanie zakupu krzewów ozdobnych, zasadzonych w centrum wsi Bukowsko.\nMało obfite opady śniegu w zimie oraz\nskromne opady deszczu spowodowały\nobniżenie poziomu wód gruntowych i\nniedobór wody pitnej, w skali nienotowanej od 45 lat. W Bukowsku woda\njest „dzielona”, a dla weselników dowożona beczkowozem przez miejscowych strażaków.\nSanok, dnia 8 września 1896r.\nPod adresem Władz szkół krajowych\nBukowsko, d. 3. września 1896.\nDawniej była w naszem mieście szkółka zwykła,\nbył nauczyciel i nauczycielka i uczono według planu nauki dla szkółek etatowych. Zauważono jednak, że nauka taka w miasteczku, gdzie jest Sąd,\nUrząd podatkowy, notaryat i liczny zastęp inteligencyi, w miasteczku rozwijającym się pod względem handlowym i przemysłowym, liczącym z wsią\nokoło 3000 dusz, jest nie wystarczająca i lokal szkolny jest za szczupły. – Władze więc wywarły na\nludność tutejszą ubogą nacisk, aby nową szkołę budować. Ludność tutejsza, w nadziei, że szkoła przez\nwystawienie budynku zostanie zorganizowaną i powiększoną, dawała ostatni grosz w ofierze. – Wymurowano więc szkołę dwu-piętrową za 12 tysięcy\nzłotych – Mimo tego jednak, że szkoła ta stoi już 3\nlata, nauka nie jest zorganizowaną; po śmierci byłego nauczyciela było tu już kilku nauczycieli, każdy jednak po kilkumiesięcznej bytności przenosił\nsię na inne miejsce, gdyż nie był stałym i nie miał\nkwalifikacyi. Nauka przez to naturalnie nadzwyczaj ucierpiała. – I teraz mianowany tutaj nauczyciel nie chce przyjąć posady, gdyż szkoła ta nie\nodpowiada jego celowi, na miejsce jego dano więc aż\ndwie nauczycielki prowizorycznie, z których jedna\njest bez kwalifikacji. Na to więc odbierano ludziom\nostatni grosz ciężko zapracowany, aby sale budynku\nświeciły pustkami, aby stan nauki stał na tak niskim\nszczeblu, aby na 300 obowiązanych do uczęszczania\ndo szkoły, istniała tylko jednoklasowa szkoła, mimo\ntego, że tak piękny, obszerny i kosztowny budynek\npostawiono, iż takowy mógłby stanowić gimnazjum,\na nie szkołę ludową. – Ośmielamy się więc zapytać\nna tej drodze odnośne Władze, co stoi na zawadzie\nzorganizowaniu tutejszej szkoły już nie powiemy\nna czteroklasową, ale co najmniej na trzyklasową,\nkiedy liczba dzieci obowiązanych do uczęszczania\ndo szkoły odpowiada ustawie i spodziewamy się, że\nwysoka Rada szkół krajowych raczy w tę sprawę\nwzglądnąć i jak najspieszniej słusznemu naszemu\nżądaniu zadosyć uczynić.\nwybrała Ewa Kseniak\nKowalski zawozi syna do przedszkola: To nie nasze\ndziecko - słyszy w pierwszym. Nie znamy tego\nchłopca - słyszy w drugim. W końcu syn mówi: Tato,\nzaliczamy jeszcze jedno i jedziemy do szkoły, bo się\nspóźnię na lekcje.\nSierżant do żołnierzy: Kto chce pojechać na wykopki?\nZgłosiło się dwóch. Dobra... Pozostali pójdą na\nKuzyn z miasta odwiedza zaniedbane gospodarstwo\nrolne Antka. Nic na tej ziemi nie rośnie? A no nic -\nwzdycha Antek. A jakby tak zasiać kukurydzę? Aaa...\njakby zasiać, to by urosła.\nNa lekcji matematyki nauczyciel rozwiązuje równanie\nz jedną niewiadomą.\nZapisuje całą tablicę a na koniec odwraca się do\ndzieci i mówi: Teraz już wiemy, że „x” równa się zero.\nTo straszne, załamuje ręce Zosia. Tyle liczenia na nic!\nW szkole nauczycielka pyta ucznia: Jak się nazywa\nmitologiczny bóg bogów?\nZeus, odpowiada uczeń. A współczesny pan i władca?\nZUS, odpowiada dziecko.\nKrzyżówka nr 31\nNa rozwiązania krzyżówki oczekujemy do 31 października 2012 r.\nZespół redakcyjny Kwartalnika :\nJan Muszański (redaktor naczelny), Maria Ambicka, Ewa\nKseniak, Henryk Pałuk, Barbara Podstawska, Renata\nPreisner-Rakoczy. Stale współpracują: Zdzisław Bednarczyk, Marian Czapla, Kazimierz Rakoczy, Beata Ziomek\n1A pilnuje stada\n1I np. kąpielowy, gimnastyczny, narciarski\n2G druga najdłuższa rzeka na świecie\n3A określenie składu ilościowego lub jakościowego\n3I jedna z atrakcji starożytnej Grecji\n4G dawny władca Rosji\n5A wielbiciel, adorator, kochanek\n5K używany w kasynach lub automatach telefonicznych\n6F lekkie, okrągłe, płaskie nakrycie głowy\n7A pomaga mamie uspokoić płaczące dziecko\n7I zdobycz, nagroda\n9A niewielka wada, defekt\n9I choroba pszczół spowodowana przez pajęczaka\n10F objęcie wyższego stanowiska\n11A służy do siekania (rąbania) mięsa lub jarzyn\n11K rozkaz, polecenie\n12G … de Janeiro\n13A osoba o jasnej skórze, włosach i czerwonych oczach\n13I warzywo liściaste\n14G angielska wersja polskiego Józefa\n15A gatunek gryki\n15I człowiek który kosi trawę, zboże\nA1 unosi się na wodzie w kąpieli\nA11 droga bita, szlak komunikacyjny\nC1 mleko matki w pierwszych dniach po wydaniu potomstwa\nC11 zlot czarownic\nD5 część pojazdu członowego spoczywająca na ciągniku\nE1 państwo ze stolicą w Kairze\nE11 gruba gałąź drzewa wyrastająca bezpośrednio z pnia\nF6 prostokątna naszywka na mundurze, będąca oznaką rangi\nG1 naklejany na kopercie lub liście\nG9 niechęć, odraza, wstręt\nI1 dęty instrument drewniany\nI9 składany w urzędach\nJ6 najstarszy okres ery mezozoicznej\nK1 pożarna, graniczna lub miejska\nK11 krótka, zwięzła formuła informująca o czymś\nL5 stan bardzo dobrego samopoczucia, niezwykłej radości\nŁ1 szybkość i rozmach w działaniu\nŁ 11 grzyb jadalny często mylony z trującym muchomorem\nM5 końcowa część palca\nN1 AC….- włoski klub sportowy\nN11 zabronienie komuś czegoś\nWydawca: Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Bukowskiej\nAdres Redakcji: 38 - 505 Bukowsko 290\ntel/fax (013) 464 74 024 w 37\nwww.bukowsko.pl, e-mail: [email protected]\nskład: www.gfx.sanok.pl - 604 409 716\nPocztówka z historii\nZdjęcie wykonano około 1911 roku w USA. Wiadomo, że za „panem młodym” stoi Karol Perkołup,\nur. 23.04.1892r. w Bukowsku nr. 256, syn Tomasza i Tekli Klimek. Po jego prawej stronie Weronika\nRadzwiecz?. W trzecim rzędzie, trzecia od lewej stoi Stefania Podwapińska. Właściciel zdjęcia: Ann\nPolosky, Minersville, Pensylvania, USA. Prosimy o pomoc w identyfikacji pozostałych osób ze zdjęcia.\nnigdy nie zabraknie miłości i zrozumienia. Piotr Błażejowski, Wójt Gminy Bukowsko\nZ Górki - SOSW Busko\nM/I Kwartalnik Muzyczny\nLiryka autobiografizująca jako odmiana rodzajowa


Lucasfilm Story Group zdradza sekrety „Ostatniego Jedi” i inne newsy z zeszłego tygodnia – Star Wars Extreme\n15 stycznia 2018 15 stycznia 2018 Redakcja Star Wars Extreme\nSolo: Ekipa filmu wraca na dokrętki, które mają potrwać do lutego. Dodatkowo, do sieci trafiło kilka zdjęć z planu z hiszpańskiej wyspy Fuerteventura.\nOstatni Jedi: Pojawiają się pierwsze newsy o wydaniu Blu-ray/DVD filmu. Amerykański steelbook ma mieć dwie godziny dodatkowego materiału. Reddit donosi również o wydaniu z 40-stronicowym albumem o kulisach powstawania filmu, który ma być do kupienia w sieci sklepów Target. O polskich wydaniach na razie nic nie wiadomo.\nRozwiązanie historii Luke’a Skywalkera jest bodaj najbardziej frapującą fanów kwestią, dlatego co chwilę dostajemy nowe komentarze i wyjaśnienia od twórców filmu. Tym razem głos zabrał Rian Johnson, komentując ostateczną potyczkę Luke’a: Ostatni akt Skywalkera dosłownie wysysa z niego wszystko. To wielka sprawa. Jego czyn wiąże się z tym, co Luke mówi na początku filmu: „Co może zrobić jeden facet z mieczem świetlnym?”. Odpowiedź brzmi: stworzyć legendę, która będzie szerzyła nadzieję. Johnson dodaje: Galaktyka potrzebuje legend. Widać to w spojrzeniu Rey, gdy w poprzednim filmie mówi „Luke Skywalker? Myślałem, że to mit”. Reżyser sugeruje, że Luke może pojawić się jako duch Mocy, co oczywiście zależy od twórców Epizodu IX, Abramsa i Chrisa Terrio.\nDlaczego Luke Skywalker w pojedynku z Kylo używał niebieskiego miecza świetlnego? Przecież chwilę wcześniej Ben Solo widział, jak broń należąca do jego dziadka zostaje zniszczona, prawda? Jak się okazuje… nie do końca. Ponownie oddajmy głos reżyserowi filmu: To widzowie widzą, co się dzieje. Prawda jest taka, że Kylo stracił przytomność w momencie oślepiającego błysku, a potem miecz zabrała Rey. Można więc stwierdzić, że Kylo nie wie na sto procent, co się stało z mieczem.\nW jednym z wywiadów Daisy Ridley została zapytana o potencjalny wątek miłosny między Rey a Poe Dameronem. Aktorka stwierdziła, że w filmie nie zawsze potrzebne są takie relacje, z czym zdecydowanie się zgadzam, przywołując na myśl sztuczny i niepotrzebny pocałunek Finna i Rose. Wypowiedź Daisy macie poniżej:\nTo tyle, jeśli chodzi o filmowe doniesienia. [Wixu]\nSeriale: Długo czekaliśmy na jakiekolwiek wieści w temacie Rebeliantów, ale chyba się doczekaliśmy. Nieoficjalnie wiadomo, że czwarty sezon zostanie wznowiony 24 lutego. Tak blisko, a tak daleko… Najprawdopodobniej pierwsze dwa odcinki będą miały tytuły kolejno Jedi Night i Dume. Niestety, wygląda na to, że tym razem będziemy mieć tylko jeden odcinek tygodniowo.\nZamiast zwykłego The Star Wars Show, w tym tygodniu mamy przyjemność obejrzeć prawie trzydziestominutowy wywiad z członkami Lucasfilm Story Group na temat wszelkiego rodzaju sekretów w The Last Jedi. [Lisa]\nKsiążki: W końcu coś się ruszyło w Polsce! Uroboros na swoim fanpage’u zapowiedział, że Oddział Inferno autorstwa Christie Golden pojawi się w Empikach 15 lutego. Do sprzedaży w reszcie księgarni trafi 2 tygodnie później. Za tłumaczenie odpowiada niezastąpiona Anna Hikiert-Bereza. [Jedi Przemo]\nDodatkowo, Egmont nieoczekiwanie zapowiedział, że w Polsce pojawi się powieść młodzieżowa Cobalt Squadron autorstwa Elizabeth Wein, która przybliża historię sióstr Tico i opowiada o wyczynach dwóch eskadr bombowców Ruchu Oporu. Premiera książki będzie mieć miejsce 14 marca, a jej sugerowana cena detaliczna to 25 zł. [Nadiru]\nKomiksy: W Stanach swoją premierę miał 11 zeszyt serii Darth Vader: Dark Lord of the Sith (5 mini-serii The Dying Light), 24 zeszyt Poe Dameron (5 mini-serii Legend Found) oraz 7 zeszyt Star Wars Adventures. [Dark Dragon]\nGry planszowe – Armada: Po zapowiedzi krążownika MC-75 przyszedł czas na kilka głębszych informacji o tym, co będzie można znaleźć w pudełku z legendarną „Chimerą”.\nGry planszowe – Legion: Premiera coraz bliżej i bliżej… Tym razem przyglądamy się zawartości dodatku z AT-ST, najcięższą jednostką Imperium, jaką prawdopodobnie zobaczymy w tej grze. [Nadiru]


Marszałek Sejmu z wizytą w Biłgoraju : bilgorajska.pl (pis, Biłgoraj, wybory prezydenckie, marszałek sejmu, BiĹgoraj, elżbieta witek, kampania wyborcza)\n> Start > Aktualności > Marszałek Sejmu z wizytą w Biłgoraju\n2020.06.17 16:17 | aktualizacja: 2020.06.17 17:02\nJuż za nieco ponad tydzień odbędą się wybory prezydenckie. Kampania wyborcza trwa w najlepsze. Do głosowania na obecną głowę państwa Andrzeja Dudę przekonywała marszałek Sejmu Elżbieta Witek, która przyjechała do Biłgoraja na zaproszenie lokalnych struktur Prawa i Sprawiedliwości. Spotkanie z mieszkańcami odbyło się w sali koncertowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Biłgoraju.\n- Już za tydzień pójdziemy do urn i to spotkanie poświęcone jest właśnie kampanii wyborczej, ale też aktualnym sprawom ojczyzny, nie tylko tej naszej małej ojczyzny. Jest ono wyrazem naszego poparcia dla Andrzeja Dudy. Wszyscy wiemy, jakie wartości ważne są dla naszego prezydenta, przede wszystkim tradycja, rodzina i te wartości kultywowane od dziada, pradziada, wartości katolickie, chrześcijańskie - rozpoczęła spotkanie posłanka Beata Strzałka.\n- 28 czerwca wybierzemy prezydenta na kolejną, 5-letnią kadencję i musimy pamiętać o jednej ważnej rzeczy, że to co się dzieje teraz na naszym terenie, te wszystkie inwestycje, nie są nam dane raz na zawsze. Patrząc na twarz wójtów, burmistrzów oni wiedzą, że te km dróg powiatowych, gminnych to największe inwestycje w ciągu ostatnich lat - zaznaczył obecny na spotkaniu wicemarszałek województwa Michał Mulawa. Powitał też marszałek Sejmu Elżbietę Witek i przypomniał, że to pierwszy raz, gdy szef niższej izby parlamentu odwiedza Ziemię Biłgorajską.\n- Chciałabym państwu uświadomić, że jesteśmy na finiszu bardzo długiej kampani wyborczej, bo tak naprawdę jesteśmy w ciągłej kampanii od 5 lat. Kończymy ten maraton wyborami prezydenckimi, które przejdą do historii, bo będą to bardzo nietypowe wybory - mówiła Elżbieta Witek i dodała, że przyjechała po to, by poprosić, aby przez kolejnych 11 dni aktywnie uczestniczyć w agitacji i przekonywać znajomych do wyboru obecnej głowy państwa. - To nie chodzi o przedłużenie elekcji prezydentowi Dudzie, to chodzi o Polskę, o naszą przyszłość i przyszłość naszych dzieci. W 2015 rokuu Andrzej Duda, wtedy mało znany kandydat, został prezydentem Polski. Jeżdżąc wtedy na spotkania składał obietnice, które później my w kampanii parlamentarnej również państwu składaliśmy. Kolejne wybory są zawsze okazją, by wyborcy zadali sobie pytanie, czy te obietnice zostały spełnione. Myślę, że moglibyśmy jedynie obniżyć wiek emerytalny i potem siedzieć z założonymi rękami i mówić, że zrobiliśmy dla Polaków coś wyjątkowego. Ale uznaliśmy, że to za mało, że musimy zrobić więcej.\nMarszałek Witek uznała, że zaufanie, którym Polacy obdarzyli obecną głowę Państwa nie zostało zawiedzione. - Czy wszystko nam się udało? Zdecydowana większość tak. Czy można coś było zrobić inaczej, lepiej? Być może tak, ale, gdy spróbujemy w sposób obiektywny przyjrzeć się temu co obiecywaliśmy, co mieliśmy w swoim programie wyborczym, a co zrealizowaliśmy, to tego jest zdecydowanie więcej - dodała Elżbieta Witek i wyjaśniała, że Andrzej Duda startuje po to, by nie zaprzepaszczono minionych pięciu lat, bo jak zaznaczyła, życie Polaków zmieniło się na lepsze.\nWybory prezydenckie zaplanowane są na 28 czerwca. Lokale wyborcze będą otwarte od godz. 7 do godz. 21. Na listach do głosowania znajdziemy nazwiska 11 kandydatów.\nMarszałek Sejmu z wizytą w Biłgoraju, 0 out of 5 based on 0 ratings\ntagi: pis, wybory prezydenckie, marszałek sejmu, elżbieta witek, kampania wyborcza\n1kolec1 To ta paniusia co z brudnym motłochem w jednym wagonie nie będzie podróżowała,ale nas zaszczyt spotkał.\ntomek dż. Bo PiS jest pracowity, pokorny i wystarczy nie kraść, a oprócz LGBT:\n40.000.000 na łapówki dla KNF za przejęcie banku "za złotówkę\n165.000.000 dotacji z budżetu państwa na prywatne muzeum Tadeusza Rydzyka i jego biznesy\n90.770.000.000 (prawie STO MILIARDÓW ZŁOTYCH) PUSTYCH I BEZ POKRYCIA wydrukował pan Glapiński w NBP\nna wykup obligacji rządowych (dane samego NBP na początek 06.2020)\n50.000 koperty Kaczyńskiego dla księdza to już drobne nie warte splunięcia.\ntadzu Jak trzeba mieć spraną głowę aby agitować. część zebranych przybyła jak muchy do padliny licząc że może ktoś dostrzeże i coś skapnie dla nich, jakie to podłe czy ktoś uważa że ludzie powiatu Biłgorajskiego to GŁUPCY!!!!\nGrzegorz z Chetyna do blondyn Możesz mnie cmoknąć, tam gdzie słońce nie dochodzi... :)\nblondyn do Grzegorz z Chetyna Grozisz mi??? Informuję, że na groźby jest odpowiedni paragraf...\nbizon Bardzo otwarta i konkretna osoba nie żadna paniusia i na pewno to jest wielki zaszczyt że odwiedziła biłgoraj nie codziennie gości się takie osoby.\nJKlemens Rewolucja pażdziernikowa, czy rewolucja francuska to nie były ostatnie zrywy okradanych obywateli. Drżyjcie ze strachu pachołki Wielkiego Kurdupla, już niedługo skończą się wasze rządy. Wtedy Polacy was dopadną. Morawiecki będzie pierwszy, za nim Kurdupel a potem Dudek. Na końcu ci co na nich głosowali. To oni dopuścili ich do rządów i do państwowej kasy. Złodzieje powinni mieć kajdanki, żeby niczego nie mogli zwędzić.\ntomek dż. 18.000 wydane przez Agatę Dudę na apaszki i 4.000 na wstążki to też nic, bo zgodnie z ustaleniami Najwyższej Izby Kontroli zawartymi w dokumencie „Analiza wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej w 2019 r.” w 69 jednostkach administracji publicznej aż 419 mln zł wydano na premie dla urzędników z PiS.\nChyba mówił o tym Mentzen, że o takim złodziejstwie się nie mówi w mediach, bo dla ludzi to są abstrakcyjne kwoty, których nigdy nie będą widzieć na oczy, te zera nie działają im na wyobraźnię ani na emocje. Natomiast ośmiorniczki za 2k PLN, czy zegarek na 30k to już co innego, mogą sobie porównać do swojego schabowego czy Casio. Działa to na ich emocje i mogą srogo zakrzyknąć "peło złodzieje i szumowiny!!" Jednak prawdą jest, że jak kraść to miliony.\nGrzegorz z Chetyna do blondyn Masz za dużo zębów?\nformaldehyd do tomek dż. Z taką księgowością nadawałbyś się do comiesięcznej edycji 'czarnej księgi' Gazety Wyborczej.Jakim cudem jeszcze żyjemy i oddychamy, nie wiem.\nblondyn do Grzegorz z Chetyna A jedno z tych zgniłych jajek to zapewne ty Grzegorzu z Chetyna?...\nbizon Dziękujemy Pani Marszałek bardzo bardzo owocne merytoryczne spotkanie dziękujemy za te piękne słowa o wartościach o rodzinie warto było przyjść i posłuchać.\nDrakkar Jest wspaniale\nGrzegorz z Chetyna Jak szkoda że nie wiedziałem. Przygotowany już miałem cały kosz zgniłych jajek. Ale może jeszcze się przydadzą... :)


Fossil BQ3598 DAYLE - zegarek.net\nBQ3598 Zegarek Fossil DAYLE - damski\nOpis zegarka Fossil BQ3598\nMarka tego zegarka pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. Fossil BQ3598 został przygotowany z myślą o wszystkich miłośnikach mody i najnowszych stylistycznych trendów. Model ten charakteryzuje się tradycyjnym i ponadczasowym wzornictwem. Jego klasyczna stylistyka odnajdzie się w trakcie specjalnych okazji, a także na nadgarstkach wymagających kolekcjonerów.\nModel ten zwraca na siebie uwagę srebrnym kolorem tarczy. Fossil BQ3598 pokazuje czas w sposób analogowy, czyli w jak najbardziej klasycznej, wskazówkowej formie.\nWodoszczelność zegarka dopuszcza mycie rąk lub zachlapanie lub zanurzenie go w wodzie. Jednak wchodząc do basenu lub pod prysznic lepiej będzie zostawić go w szafce. Srebrna koperta czasomierza stanowi doskonałe tło i pozwala skupić uwagę na tarczy. Koperta zegarka wykonana jest ze stali szlachetnej, dzięki czemu jest odporna na działanie czynników zewnętrznych.\nFossil BQ3598 wyposażony jest w zapięcie motylkowe. To komfortowe rozwiązanie, w którym za pomocą przycisku odblokowującego sprzączkę szybko zdejmiemy lub założymy Fossil BQ3598 na rękę. Stal szlachetna wykorzystana w produkcji bransolety zapewni Ci wygodę codziennego użytkowania. Materiał wygodnie się nosi i jest odporny na korozję spowodowaną zachlapaniami.\nFossil BQ3598 posiada funkcję wskazującą aktualny dzień miesiąca.\nOpinie o zegarku Fossil BQ3598 DAYLE\nFossil BQ3598 509.00zł


Biblia Jakuba Wujka - Ewangelia wg św. Jana - Rozdział: 2\n„Dlatego wyprostujcie opuszczone ręce i wyczerpane kolana,”\nBiblia Przekład Toruński: List do Hebrajczyków 12,12\nKsięga: Ewangelia wg św. Jana 2:8\nA dnia trzeciego były gody małżeńskie w Kanie Galilejskiej, a była tam matka Jezusowa.\nWezwan też był i Jezus, i uczniowie jego na gody.\nA gdy nie zstawało wina, rzekła matka Jezusowa do niego: Wina nie mają.\nI rzekł jej Jezus: Co mnie i tobie, niewiasto? Jeszcze nie przyszła godzina moja.\nRzekła matka jego sługom: Cokolwiek wam rzecze, czyńcie.\nI było tam sześć stągiew kamiennych, według oczyścienia Żydowskiego postanowionych, biorących w się każda dwie abo trzy wiadra.\nRzekł im Jezus: Napełnicie stągwie wodą. I napełnili je aż do wierzchu.\nI rzekł im Jezus: Czerpajcież teraz a donieście przełożonemu wesela. I donieśli.\nA gdy skosztował przełożony wesela wody, która się zstała winem, a nie wiedział, skąd by było, lecz słudzy wiedzieli, którzy wodę czerpali, wezwał oblubieńca przełożony wesela\ni rzekł mu: Wszelki człowiek pierwej kładzie wino dobre, a gdy się napiją, tedy podlejsze. A tyś dobre wino zachował aż do tego czasu.\nTen początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej i okazał chwałę swą, i uwierzyli weń uczniowie jego.\nPotym zstąpił do Kafarnaum, on i matka jego, i bracia jego, i uczniowie jego, a zmieszkali tam niewiele dni.\nA była blisko Pascha Żydowska i wstąpił Jezus do Jeruzalem,\ni znalazł w kościele przedawające woły i owce, i gołębie, i bankierze siedzące.\nA uczyniwszy jakoby bicz z powrózków, wyrzucił wszytkie z kościoła, owce też i woły, a bankierzów pieniądze rozsypał i stoły poprzewracał.\nA tym, co gołębie przedawali, rzekł: Wynieście to stąd, a nie czyńcie domu Ojca mego domem kupiectwa.\nI wspomnieli uczniowie jego, iż jest napisano: Zarzliwość domu twego zjadła mię.\nŻydowie tedy odpowiedzieli i rzekli mu: Cóż za znak okazujesz nam, iż to czynisz?\nOdpowiedział Jezus i rzekł im: Rozwalcie ten kościół, a we trzech dniach wystawię ji.\nLecz on mówił o kościele ciała swojego.\nGdy tedy zmartwychwstał, wspomnieli uczniowie jego, iż to mówił: i uwierzyli Pismu i mowie, którą wyrzekł Jezus.\nA gdy był w Jeruzalem w Paschę w dzień święty, wiele ich uwierzyło w imię jego, widząc jego cuda, które czynił.\nLecz sam Jezus nie zwierzał samego siebie im, dlatego iż on znał wszytkie,\na iż nie trzeba mu było, aby kto dał świadectwo o człowieku: abowiem wiedział, co było w człowieku.\nBóg powiedział że każdy kto wprowadzi w błąd niewidomego na drodze będzie "przeklęty" - V Mojż 27:18.