Mój przodek w dziwnym fartuszku. Skąd wzięli się masoni i kim są?\nProf. Tadeusz Cegielski (fot. Sławomir Kamiński)\nMonika Powalisz 13.09.2014 00:01\nMasoneria zwana także sztuką królewską, począwszy od XVIII wieku, kiedy powstała, nieustannie rozpala umysły wielu ludzi. Chyba żaden ruch w historii nowożytnej Europy nie wzbudził tylu kontrowersji i sensacji. Czy słusznie? Jaka jest tajemnica masonerii i czy w ogóle jest? Dzięki wystawie w warszawskim Muzeum Narodowym możemy zobaczyć aż 500 eksponatów - masoników, które świadczą o tym, jak wielki był wkład masonów w historię naszej kultury. To pierwsza tak duża wystawa poświęcona działalności pro publico bono polskich wolnomularzy.\nWolnomularzem nie można tak po prostu zostać. Trzeba być zaproszonym. Kto pana zaprosił?\n- To taka piękna i trochę romantyczna historia. Sięga końcówki lat 70., kiedy zaprzyjaźniłem się z grupą osób tworzących Komitet Obrony Robotników. Żyłem wtedy w bloku, z żoną i synem, a pod nami mieszkali Witek i Helena Łuczywowie. W ramach tego sąsiedztwa wyświadczaliśmy sobie "drobne przysługi", czyli na przykład przechowywanie "bibuły", a czasem ludzi. Miałem okazję gościć przez moment Lecha Wałęsę, jeszcze w latach 70. Przy takich okazjach zapoznałem się z całą grupą osób, której niekwestionowanym liderem był Janek, czyli Jan Józef Lipski. Przy okazji jakiejś dyskusji na łamach drugoobiegowego pisma "Spotkania" strasznie się mądrzyłem na temat masonerii. Dyskusja dotyczyła tolerancji jako konceptu. Łatwiej mi było podeprzeć się jakimś konkretnym przykładem historycznym i zacząłem opowiadać o idei tolerancji w wolnomularstwie. To była moja pasja, sięgająca jeszcze czasów późnego dzieciństwa. Skutek tej dyskusji był taki, że parę miesięcy później Janek zapytał mnie: a co ty na to, gdybym zaprosił cię do loży? Odpowiedziałem, że czułbym się zaszczycony, ale to raczej niemożliwe, bo przecież trudno zapraszać do czegoś, co nie istnieje. Tu, w PRL-u, w komunizmie? Loże wolnomularskie działają legalnie. Dzikie loże to już nie masoneria. Spróbuj, to się przekonasz, odpowiedział Janek.\n- W kwietniu '87 roku Janek powiedział, że mnie gdzieś zawiozą - muszą zawiązać mi oczy, żebym się nie domyślił dokąd. Oczywiście cały czas się zastanawiałem: gdzie to może być? Wytypowałem ulicę Lekarską. No i faktycznie znaleźliśmy się na Lekarskiej, w domu Tadeusza Gliwica, wtedy nestora polskiego wolnomularstwa. Był wówczas mówcą w loży-matce "Kopernik". Loża działała w pełnej konspiracji. Dziś z akt IPN-u wiemy, że SB namierzyła tę działalność, ale nigdy nie udało się przeniknąć w jej szeregi żadnemu konfidentowi. Oczywiście wszystkie spotkania loży były organizowane tak, by być gotowym na wtargnięcie służb. To się wtedy nieładnie nazywało "wkroczem". Taki "wkrocz" do loży miał, w istocie, miejsce. Było to jednak dużo wcześniej - zanim zostałem inicjowany. W pokoju mieliśmy zawsze przygotowaną herbatę i ciasteczka - tak by maskować prawdziwy charakter zebrania. Natomiast Trzy Wielkie Światła wolnomularstwa, które winny znaleźć się w każdej loży: czyli Biblia, Cyrkiel i Węgielnica, były tak przygotowane, aby w każdej chwili można było się ich pozbyć: cyrkiel i węgielnica wykonane z papieru, zaś Biblia była kieszonkowa. Kiedy nastąpił "wkrocz", Tadeusz Gliwic połknął oba przedmioty symboliczne, a Biblię schował do kieszeni. Spotkanie loży zostało odnotowane jako spotkanie "gęgaczy" - tak się wtedy określało warszawskie środowisko opozycyjne. To było bardzo dobrze zakonspirowane towarzystwo, chociaż z punktu widzenia reguł wolnomularskich nie do końca prawidłowe, czyli jak mówimy w masonerii - regularne. Gdy w 1991 roku staraliśmy się o reaktywowanie Wielkiej Loży Narodowej Polski, tamten sposób działania spotkał się przecież ze zrozumieniem. Nawet najbardziej konserwatywni wolnomularze z Anglii byli zachwyceni, że przez 30 lat była tak dobrze zakonspirowana i nie zamieniła się w zwykły klub dyskusyjny. To wszystko dzięki Jankowi Lipskiemu, który bardzo pilnował, aby każde zebranie na Lekarskiej miało charakter wolnomularski. 27 grudnia 1991 roku podczas uroczystości wskrzeszenia Wielkiej Loży Narodowej Polski Jan Józef Lipski już nie żył. Aleksander Małachowski, który wygłaszał wtedy mowę, poświęcił ją pamięci Janka. To dzięki niemu ten, jak to się mówi, "ogień" albo "światła" wolnomularstwa nie zgasły przez tyle lat.\nAle pana zainteresowania wolnomularstwem narodziły się jeszcze w dzieciństwie. To raczej nietypowe jak na młodego chłopaka. Skąd to się wzięło?\n- Jest taka instytucja, która się nazywa "album rodzinny". Szczęśliwie album zachował się w rodzinie ze strony mojej mamy, która pochodzi z bardzo krakowskiej i bardzo mieszczańskiej rodziny. Moje drzewo genealogiczne pełne jest od tamtej strony sędziów grodzkich, adwokatów, lekarzy czy nawet w jednym wypadku - właściciela i dyrektora teatru. W tym albumie są bardzo ciekawe fotografie sięgające lat 60. XIX wieku. Wśród nich znajdowała się jedna, która teraz pięknie oprawiona wisi nad moim łóżkiem. Przedstawiała jegomościa może trzydziestoparoletniego, dziwacznie ubranego - z tyłu znajdował się podpis Baltimore 1883 rok. No więc zapytałem mamy, kto to jest. Odpowiedziała mi, że to jakiś mój cioteczny praprapradziadek, ale mało o nim wiadomo, bo wcześnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam został wolnomularzem, a zdjęcie przesłał po to głównie, żeby konserwatywna i bardzo katolicka rodzina krakowska dostała ataku serca. I tak też się stało. Ale jedno trzeba przyznać: rodzina zdjęcia nie zniszczyła. To zresztą piękna fotografia o dużej wartości historycznej. Mój przodek jest ubrany zgodnie z zasadami rytu szkockiego dawnego i uznanego, a różne znaki i emblematy wskazują na wysoki stopień wtajemniczenia.\nCo to jest właściwie ten ryt szkocki?\n- Całe wolnomularstwo dzieli się, po pierwsze, na gastronomiczne i niegastronomiczne. Czyli takie, które kultywuje dobrą kuchnię, i takie, które nie kultywuje. To drugie to właśnie wolnomularstwo amerykańskie. Amerykanie kiepsko jadają, a i w lożach marnie żywią. Natomiast europejska masoneria słynie z wykwintnych lóż bankietowych (menu tych lożowych biesiad jeszcze nie tak dawno publikowała prasa francuska jako przykłady wykwintnego jadłospisu - przyp. red.). Po drugie, istnieje podział na wolnomularstwo tzw. symboliczne, czyli błękitne, o trzech stopniach wtajemniczenia, które narodziły się w XVIII wieku, oraz na wolnomularstwo tzw. czerwone, czyli wyższych stopni wtajemniczenia. Zgodnie z tradycją cechową, rzemieślniczą mamy trzy stopnie: ucznia, czeladnika i mistrza. A w rycie szkockim są kolejne: Mistrz Tajny, Mistrz Doskonały, Nadzorca Budowli, Mistrz Wybrany z Dziewięciu - i tak dalej, i dalej, aż do 33. stopnia. W Polsce z kolei na początku XIX wieku upowszechnił się ryt francuski siedmiostopniowy, który wieńczył stopień Kawalera Różanego Krzyża. Ignacy Potocki i jego brat Stanisław Kosta otrzymali ów najwyższy we francuskim systemie stopień. Na wystawie możemy podziwiać portret Stanisława Kostki Potockiego właśnie w stroju tego kawalera. W Stanach Zjednoczonych w 1801 roku powstał inny ryt - rozbudowany i zarazem skomplikowany, osadzony w tradycji biblijnej, starotestamentowej, który nazwany został Rytem Szkockim Dawnym Uznanym, w skrócie RSDU. Tworzy on stopnie od czwartego do 33. Warto podkreślić, że wbrew nazwie nie ma ze Szkocją nic wspólnego, a jego początki prócz amerykańskich sięgają Francji i Niemiec połowy XVIII wieku.\nKlejnoty Mistrzów loży (fot. Piotr Ligier)\nCzy ktoś jest w ciągu życia w stanie osiągnąć tak wysoki stopień wtajemniczenia?\n- Jest z tym pewien problem. Kiedy bywałem na konwentach RSDU w różnych krajach, nie tylko w Stanach Zjednoczonych, zauważyłem, że ja i moi współbracia z Polski obniżamy średnią wieku o jakieś trzydzieści lat! My byliśmy po 50, oni po 80. No, ale to było dawno. Teraz polscy adepci RSDU mocno wydorośleli.\nWiem, że w ideę wolnomularstwa jest wpisana zasada nieustannego doskonalenia się, ale to brzmi trochę surrealistycznie.\n- Trochę tak. W Stanach Zjednoczonych jest najwięcej wolnomularzy - około 3,5 miliona - i dominuje tam właśnie ryt szkocki. Żeby osiągnąć najwyższe stopnie, które wiążą się z pewnymi zadaniami i wejść do Rady Najwyższej, która liczy tylko 33 członków, trzeba naprawdę być bardzo ambitnym i żyć długo i zdrowo. Nie zapominajmy jednak, że w Stanach Zjednoczonych wiele osób przykłada wielką wagę do takiej właśnie kariery. W praktyce okazuje się jednak, że w ostatnim stopniu są niemal sami generałowie, sekretarze stanu czy wiceprezydenci.\nWróćmy do przodka i pana fascynacji masonerią.\n- Mój przodek doszedł do dziewiątego stopnia RSDU. Co się stało z nim później, tego nie wiem. Ta historia bardzo mnie jednak pochłonęła; była intrygująca, pobudzała wyobraźnię. Nie byłem na tyle dobrym katolikiem, żeby zrozumieć, że to automatycznie się wyklucza. Rzekomo, bo tak nie jest, chociaż tak myśli wielu ludzi w Polsce. Wolnomularstwo było na pewno tajemnicze i pobudzało moją wyobraźnię. Ale nie przez tajemnicę jako taką, bo jak mawiał Ludwik Has, największą tajemnicą masonerii jest to, że nie ma żadnej tajemnicy. Ale ciężko na to wpaść, bo wszyscy myślą, że są jakieś. Obszar tajemnicy to w moim odczuciu raczej mnogość interpretacji, wątków, które po prostu wymagają zbadania, rzetelnej pracy naukowej. Możemy zajmować się stroną antropologiczno-kulturową wolnomularstwa: rytuałem, obrzędem, symbolem, zwyczajem. A możemy zająć się aspektem społecznym, ekonomicznym czy politycznym. Jest co robić!\nFartuszek masoński z XX wieku (fot. Krzysztof Wilczyński)\nAle chyba trudno było panu, szczególnie jako dziecku, zdobywać tę wiedzę?\n- To nie było łatwe! Co prawda w kościołach nie rozrzucano ulotek, bo było to zabronione ze względów cenzuralnych, zaś aparat bezpieczeństwa odmówił współpracy z Kościołem w dziedzinie zwalczania masonerii. Było za to nieco oficjalnych źródeł. Na przykład Wielka Encyklopedia Powszechna PWN. Były tam hasła: masoneria patrz: wolnomularstwo; i dalej: wolnomularstwo patrz: masoneria (śmiech), ale coś przecież można było wyczytać. Pamiętajmy, że mówimy o latach 60. XX wieku. Ukazały się już pierwsze artykuły Ludwika Hasa, można też było pójść do dobrej biblioteki, na przykład uniwersyteckiej i znaleźć tam, całkiem legalnie, różne publikacje przedwojenne. Na przykład książeczkę z lat 30. XX wieku "Wolnomularstwo w świetle encyklopedyj". To był wybór haseł wyjętych z wielkich encyklopedii europejskich na przykład z Britannicy czy Larousse'a. Ja to wszystko połknąłem. Dotarłem nawet do sensacyjnego artykułu w "Przekroju". (Kto dziś pamięta, że "Przekrój" zaczął się ukazywać w 1939 roku?) Tygodnik ten opublikował artykuł "Czy pani nosi fartuszek?" - o kobietach masonkach. Oczywiście wiarygodność tego materiału jest równa zeru, ale odzwierciedlała ówczesne zainteresowanie tematem. Zacząłem studiować historię - miałem dostęp do książek i wiedziałem już, gdzie szukać.\nNa wolnomularstwo spojrzałem inaczej niż przez pryzmat marksistowskich definicji Ludwika Hasa, dopiero gdy spotkałem się z Adamem Mauersbergerem, wieloletnim dyrektorem Muzeum Literatury. W latach 70. pan Adam był moim sąsiadem, mieszkał w tym samym domu co moi rodzice i ja. Wiódł życie prawdziwie cygańskie: w swojej kawalerce gościł artystów, pisarzy, aktorów. Pewnego dnia, a było to 1 stycznia, w dniu moich urodzin, wracałem około południa do domu i po drodze spotkałem pana Adama, który niósł siatkę z piwem Żywiec (dostępnym wówczas tylko w sklepach Pewexu). Piwo było dobrze wychłodzone na mrozie, a pan Adam mnie zagadnął, czy bym do niego nie wstąpił na chwilę. Tak, zamiast do domu, gdzie czekali na mnie rodzice, trafiłem do mieszkania mojego uroczego sąsiada. Jego mieszkanie było wypełnione książkami leżącymi w stosach na podłodze. Miejsce centralne zajmował obraz Kantora z parasolem. Pan Adam zapytał mnie, czym się zajmuję: odpowiedziałem, że studiuję historię i interesuję się wolnomularstwem. I wtedy postawił mi zadanie: opisał pewną osobę i oświadczył: to jest portret idealnego wolnomularza; proszę powiedzieć, kto to taki? Zupełnie mi to nie pasowało do portretu wolnomularza, jaki miałem dotychczas w głowie. Za to bardzo pasowało do konkretnej osoby, która - jak się później przekonałem - nigdy nie była wolnomularzem! Chodziło oczywiście o profesora Aleksandra Gieysztora. Ta potencjalna przynależność do "sztuki królewskiej", nigdy nie udokumentowana, bardzo pomagała profesorowi w życiu. Gieysztor nigdy tych informacji nie dementował. I podczas tego spotkania mój sąsiad odmalował przede mną wizję wolnomularstwa jako siły wcale nie "obiektywnie postępowej", jak głosili marksiści, tylko konserwatywnej, koncyliacyjnej, antyrewolucyjnej. Zwrócił mi uwagę, że większość przeciwników rewolucji francuskiej to byli właśnie wolnomularze. A wielkie hasła rewolucji francuskiej: Liberté, Égalité, Fraternité wcale nie były, tak jak chcieli marksiści, hasłami francuskiej masonerii. Według wizji Mauersbergera masoni byli siłą, która łagodzi konflikty społeczne. I wtedy, dzięki niemu, znalazłem klucz do historii masonerii. Dlaczego masoneria narodziła się właśnie w Anglii? W kraju pokancerowanym, podzielonym przez wielki konflikt religijny i skutki wojny domowej? Czytając teksty źródłowe, zrozumiałem, że idea wolnomularska miała łączyć ludzi, którzy jeszcze niedawno byli wrogami: wciągnąć do lóż m.in. katolików, którzy wtedy byli praktycznie wyjęci spod prawa. Połączyć katolicką mniejszość z protestancką większością.\nMasońska taca na chleb (fot. Piotr Ligier)\nDlaczego w takim razie Kościół katolicki przez wieki zwalczał masonerię? Przecież podczas inicjacji trzeba przysięgać na Pismo Święte?\n- Tak, tak właśnie jest w nurcie masonerii, z którym jest związana Wielka Loża Anglii i moja obediencja - Wielka Loża Narodowa Polski. "Mainstream", który sam siebie określa jako masonerię regularną. Mamy też w wolnomularstwie nurt liberalny, którego symbolem jest Wielki Wschód Francji - potężna organizacja, która narodziła się w 1773 roku. Członkowie tej obediencji - jak nazywamy suwerenną strukturę wolnomularską - podczas rytuału inicjacyjnego odeszli w ogóle od formuły przysięgania na Biblię czy też inną Księgę Praw. Innymi słowy na księgę objawioną, która jest symbolem pewnych wartości uniwersalnych i niepodważalnych. Biblia, cyrkiel i węgielnica są w masonerii symbolem transcendencji, do której odnosi się etyka wolnomularska. Bez względu na to, co myślimy prywatnie, to etyka jako system reguł pozostaje transcendentna: istnieje niezależnie od człowieka, od jego potrzeb i interpretacji. Nie podlega tym samym negocjacji. System etyczny nie powinien być osłabiany ani traktowany instrumentalnie, jak to ma miejsce w kościołach chrześcijańskich.\nCzyli osoba, która jest niewierząca, może zostać wolnomularzem czy nie?\n- Jak najbardziej. Można być agnostykiem, można wątpić, można sobie wyobrażać jakiś obiektywny porządek, na przykład geometryczno-etyczny. Można być buddystą zen, a więc wyznawać religię, w której nie ma Boga osobowego. Ale trzeba zakładać istnienie Transcendencji - czymkolwiek by Ona nie była - ale jednak. Jeśli ktoś jest zdeklarowanym ateistą, może być masonem, ale w tym nurcie liberalnym, nie tym klasycznym, regularnym. Tam, w lożach liberalnych Księga Praw jest pusta, niezadrukowana - każdy może ją sobie interpretować, jej treść i sens, jak tylko chce. To bardzo piękny koncept. Fundamentem wolnomularstwa jest więc etyka. Jeśli ktoś twierdzi, że rewolucja francuska wzięła się z wolnomularstwa, to nie wie, o czym mówi. Loże zakładają braterstwo - ale na poziomie etycznym, a nie praktycznym. Czyli książę i jego kamerdyner podczas obrad loży mieli równe prawa, ale potem rozchodzili się do swych domów i wracali do swych ról. Kamerdyner nadal pożyczał księciu pieniądze na wysoki procent (śmiech) - tak jak to było ze Stanisławem Augustem i jego kamerdynerem, Franciszkiem Ryxem. Król był wielce zadłużony u swojego sługi, a obaj byli wolnomularzami.\nFartuszek mistrzowski (fot. Krzysztof Wilczyński)\nJak ten system etyczny przekłada się na praktyczne działanie?\n- Proszę tylko nie myśleć, że masoni to jakieś zbiorowisko aniołów. To są zwyczajni ludzie, pełni wad i przywar, których łączy imperatyw doskonalenia się. Sami sobie przyrzekają, że będą się starać żyć i postępować w sposób bardziej rozumny. Nie na darmo wystawa ma podtytuł: pro publico bono (z łac. dla dobra publicznego), bo zadaniem masonerii jest właśnie mądre angażowanie się w życie publiczne. Można powiedzieć, że masoneria stara się naprawić wszystko to, co zepsują politycy. Mówię o czasach współczesnych.\nAle czy masoni nie tworzyli polityki? Jeśli spojrzy się na nazwiska, to masonami byli ludzie bezpośrednio zaangażowani w tworzenie polityki.\n- Tak faktycznie było! Cały rząd Królestwa Polskiego, Księstwa Warszawskiego, włącznie z premierem Stanisławem Kostką-Potockim, to byli wolnomularze. Wtedy ten związek polityki, władzy i etyki był jednak integralny. Natomiast w naszym współczesnym życiu publicznym na pewno jest wiele do zrobienia, bo politycy koncentrują się głównie do podjudzaniu, jątrzeniu, skłócaniu i napuszczaniu jednych warstw społeczeństwa na drugie.\nPortret Stanisława Augusta Poniatowskiego z klepsydrą (Marcello Bacciarelli, 1793)\nDlaczego masoneria - organizacja o tak wygórowanych zasadach etycznych - była tak znienawidzona i zwalczana?\n- Myślę, że to była jednak nienawiść wycinkowa. Przecież nie dotyczy ani XVIII wieku, kiedy trzech prymasów Polski było wolnomularzami. Nie dotyczy to też czasów Królestwa Polskiego czy Księstwa Warszawskiego, kiedy władcy i niemal cała elita polityczna to wolnomularze. Zamianę przynosi długi wiek XIX, szczególnie druga jego połowa. To jest smutny rozdział w historii Kościoła katolickiego, tuż po zjednoczeniu Włoch. Kuria rzymska uznała zjednoczenie kraju za największą katastrofę w dziejach ludzkości - bez cienia przesady, właśnie tak! Z kolei, po zjednoczeniu Niemiec Bismarck uznał Kościół katolicki za wroga numer jeden w zjednoczeniu państwa. W 1891 roku działacze katoliccy zwołali Wielki Kongres Antymasoński. I to wtedy antymasonizm został uznany za główny filar ideologiczny przeżywającego kryzys Kościoła katolickiego. Także w Polsce antymasonizm stał się obowiązującą polityką kościelną, tym bardziej że duchowieństwu nie wolno było odwoływać się do idei narodowych - jak we Francji czy w innych suwerennych krajach. Z drugiej jednak strony w dziejach wolnomularstwa polskiego mamy do czynienia z legendą romantyczną. Na jej gruncie rodziły się różne organizacje paramasońskie, takie jak wileńscy Filareci i Filomaci, tworzone przez bardzo młodych ludzi, którym się wydawało, że to masoneria jest tą wielką siłą, która zmiata kościoły i trony. A kto zmiecie tron rosyjski, pruski i austriacki? Tylko masoneria! Do niej też zaczynają się modlić. Ta historia powtarza się na dużo większą skalę na początku XX wieku: powstaje Polska Organizacja Wojskowa, Polska Partia Socjalistyczna - Frakcja Rewolucyjna, "Zarzewie", ruch skautowski, rodzą się ruchy polityczne i społeczne, które generują wiarę w czyn zbrojny. To przecież wizja romantyczna historii: tylko walka zbrojna może przynieść wyzwolenie ojczyźnie. Towarzyszy temu wiara, którą wyznał zresztą sam Piłsudski, że masoneria będzie siłą, która zerwie jarzmo niewoli. W wolnej już Polsce Piłsudski oddelegował najbliższych współpracowników: generała Walerego Sławka, Edwarda Rydza-Śmigłego czy Wieniawę Długoszowskiego do masonerii i roztoczył nad nią parasol ochronny. Większość z nich, choć nie wszyscy, została potem wyrzucona z lóż w 1929 roku przez ówczesnego Wielkiego Mistrza Stanisława Stempowskiego.\nNo właśnie! I nie miało to realnego przełożenia na politykę II Rzeczpospolitej?\n- Nie przeceniajmy ani tych więzi, ani wpływów. Okazuje się, że o wiele silniejsze od wolnomularskich mogą być związki z czasów szkolnych czy z okresu studiów - to są te prawdziwe więzi i niewidoczne powiązania. Przykładem braku wpływu masonerii na politykę jest rząd Kazimierza Bartla, wybitnego matematyka, wolnomularza, który formuje pierwszy rząd po przewrocie majowym 1926 roku. Mówiono wtedy, że skład tego rządu Piłsudski wynegocjował z Wielką Lożą Narodową Polski. Nie ma na to, oczywiście, żadnych dowodów; wszystkie dokumenty dotyczące masonerii zaginęły podczas II wojny. W składzie rządu profesora Bartla faktycznie na 11 ministrów 8 było wolnomularzami. I co z tego? I nic! Nie miało to żadnego wpływu na politykę rządu. Oczywiście, czasami te dwa porządki mieszają się. Jeśli przenikają się na poziomie ideowym, to bardzo dobrze! Prezydent Wilson, który był wolnomularzem i myślał jak wolnomularz, stworzył koncept Ligi Narodów. Ten stricte masoński koncept nie spełnił się w praktyce, chociaż idea była bardzo szlachetna: Japonia najechała Chiny, a Hitler połykał kolejne państwa Europy metodą karczocha. Potoczne wyobrażenie o masonerii jest przecież zupełnie inne. Myśli się o wolnomularzach jako o grupie wpływowych ludzi, który spiskują i wymyślają różne dziwne instytucje, takie jak parlament, powszechne wybory, świeckie szkolnictwo.\nMasoński woreczek do zbierania jałmużny (fot. Piotr Ligier)\n- A skąd to wszystko się wzięło? Masoni wymyślili (śmiech). Oczywiście związki polityki i masonerii najbardziej ekscytują. Najpierw trzeba jednak dobrze zrozumieć mechanizmy rządzące samym wolnomularstwem. Prawie zawsze jest tak, że jeśli ktoś zostaje ministrem czy premierem, to się usypia (zawiesza działalność w loży - przyp. red). Wyjątkiem był Jan Olszewski, który uśpił się dopiero po tym jak przestał być premierem. Pamiętam, jak jako świeżo zaprzysiężony premier przyszedł na zebranie loży i zapytał, czy podczas oficjalnej wizyty we Włoszech może się przyznać, że jest wolnomularzem przed prezydentem Fiata, który też był wolnomularzem. Uznaliśmy, że jeśli ten argument zadziała i sprawi, że uda się ochronić tysiące miejsc pracy w fabrykach w Tychach czy Bielsku-Białej, to wszystkie chwyty dozwolone. Takie przypadki też się zdarzają. Ja znam tylko jeden przykład odstępstwa od zasady apolityczności. Bo musimy sobie uzmysłowić, że wolnomularstwo musi być apolityczne - jeśli pragnie spełniać swoje podstawowe założenia: integracyjne i koncyliacyjne. I tak było od początku: wyciągamy rękę do mniejszości, do tych pogardzanych, uciemiężonych, zepchniętych. I szukamy tego co wspólne. Jest zresztą na wystawie ciekawy wątek poświęcony najstarszym statutom angielskim - jeśli się w nie wczytamy - okaże się, że masoneria, podobnie jak muzyka, ma łagodzić obyczaje. Te zapisy mówią o tym, że należy jeść nożem i widelcem, że nie należy się ani obżerać, ani upijać, przerywać innym podczas rozmowy, że w czasie lożowej biesiady nie można mówić o polityce, kobietach i religii. My rozumiemy politykę jako bieżącą partyjną rozgrywkę. Ale polityką jest też sprawa wolności czy suwerenności kraju; tu już rodzi się pytanie, czy taką apolityczność można zachować? Wszystko zależy od sytuacji. W 1995 roku nieoczekiwanie zadzwoniła do mnie Ambasada Polska w Waszyngtonie. Sekretarz ambasady pytał, czy przedstawiciele Wielkiej Loży Narodowej Polski nie mogliby wpłynąć na niektórych kongresmenów amerykańskich, którzy sprzeciwiają się wejściu Polski, Czech i Węgier do NATO. Dostałem z ambasady listę "opornych senatorów" i wraz z ówczesnym Wielkim Mistrzem, profesorem Januszem Maciejewskim, udałem się do Bronisława Geremka po radę - niech rozstrzygnie: mamy się mieszać czy nie. Geremek (który nigdy nie był wolnomularzem) dał nam wolną rękę. W tamtym okresie jeździliśmy na konwenty rytu szkockiego - i wiedzieliśmy, że na jednym ze spotkań będzie generał William Woodward , głównodowodzący sił NATO w Europie, który przeszedł właśnie w stan spoczynku. Spotkaliśmy się z nim w Paryżu podczas konwentu francuskiego rytu szkockiego. Wręczyliśmy mu listę, którą przestudiował. Był zachwycony, że będzie miał co robić na emeryturze. Umówiliśmy się, że generał rozpocznie rozmowy natychmiast, ale musimy ustalić tajny sposób porozumiewania się. Generał zapowiedział, że jeśli akcja zacznie przynosić rezultaty, to dostanę życzenia od prezydenta Stanów Zjednoczonych. I faktycznie, w połowie stycznia roku następnego dostałem list z Białego Domu. Oczywiście do dziś nie wiem, czy zaskakująco pozytywny wynik głosowania był w istocie efektem działalności generała. Ale uważam, że jako wolnomularz nie złamałem zasady apolityczności - owszem staraliśmy się wpłynąć na politykę, ale była to też sprawa wyboru cywilizacyjnego: stawką jest egzystencja naszego kraju w przyszłości. A teraz, w dobie kryzysu na Ukrainie, widzimy, jak było to ważne.\nWystawa w Muzeum Narodowym świetnie dokumentuje właśnie ten prospołeczny charakter wolnomularstwa i jego dokonania. Założyciele Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół nauk byli masonami. Wielcy społecznicy tacy jak Janusz Korczak czy Jan Józef Lipski także...\n- To byli ludzie wybitni, myślący prospołecznie; tak zostali wychowani. Wolnomularstwo dało im przecież know-how jak działać w tym obszarze. Byłaby pani zdziwiona, jak wielu Polaków, którzy emigrowali z Polski w latach 80., zasiada dziś w rozmaitych lożach rozsianych po całym świecie. A dlaczego tak się dzieje? Bo loże mają funkcję integrującą - łączą ludzi myślących podobnie. Na Zachodzie dla tysięcy polskich emigrantów stanowią skuteczne narzędzie asymilacji z lokalnymi elitami. A w kraju? Po co ludziom masoneria? Wyobraźmy sobie taką sytuację: mieszkamy na tak zwanej prowincji. W miasteczku, które liczy kilkadziesiąt tysięcy dusz, zajmujemy stanowisko eksponowane społecznie - na przykład jesteśmy dyrektorem szkoły, miejscowego muzeum albo szefem lokalnej firmy. Mamy poglądy liberalne, świeckie, a wokół szerzy się to, co się szerzy. Gdzie mamy szukać i z kim wspólnego języka? Do masonerii nie można się zapisać, ale można zgłosić swoją gotowość. Dziś już nie trzeba czekać, aż ktoś nas zaprosi. To niewiele zmienia w sensie merytorycznym, bo procedury inicjacyjne pozostały takie same, jednak wybitnie skraca drogę do wolnomularstwa.\nHelena Radziwiłł, portret ze zbiorów Muzeum w Nieborowie i Arkadii\nA co to znaczy być dzisiaj wolnomularzem?\n- Trzeba spełniać i dziś tylko dwa warunki, które nie zmieniły się od trzystu lat: być człowiekiem wolnym i dobrych obyczajów.\n- Każda epoka musiała sobie na nowo interpretować owe zasady; pojęcie wolności zmieniało się, podobnie jak rozumienie dobrych obyczajów. Pamiętam taką dyskusję z początku lat 90.: czy należy przyjmować do loży byłych partyjnych, czy też nie? Jedni powiedzieli tak, inni nie. Ale większość uznała, że jeśli ktoś używał partii jako narzędzia, żeby na przykład móc prowadzić badania naukowe, czy kierować katedrą, instytutem lub wydziałem na uniwersytecie, a był przy tym uczciwym człowiekiem, to czemu nie? Na pewno ktoś, kto został agentem SB, nie jest człowiekiem dobrych obyczajów. Na pewno też nie jest człowiekiem wolnym. Wolną nie jest też osoba uzależniona od narkotyków czy alkoholu. Francuscy wolnomularze za osoby nie wolne postrzegają także pantoflarzy! Człowiekiem wolnym nie jest też notoryczny dłużnik, hazardzista, ktoś, kto nie jest panem samego siebie. Dlatego początkowo do lóż nie przyjmowano też kobiet.\nKobieta stawała się wolna, kiedy zostawała wdową.\n- Dlatego tak wiele wdów przynależało do lóż! Praktycznie już od połowy XVIII wieku przyjmowano do nich kobiety. Początkowo tworzyły one tzw. loże adopcyjne. Ale prawdziwie kobiece, lustrzane wolnomularstwo narodziło się dopiero w XIX wieku. Obecnie działają w Polsce dwie loże kobiece: "Prometea" i "Gaia Aeterna". Należą do rytu szkockiego, czyli tego, w którym praktykuje się aż 33 stopni wtajemniczenia. Nie są jednak suwerenne, bo podlegają Wielkiej Loży Feministycznej Francji. Z czasem jednak, gdy powstanie trzecia loża tego rytu, będzie mogła ukonstytuować się wielka loża kobieca polska. Działa też w naszym kraju masoneria rytu mieszanego, można rzec koedukacyjnego, pod nazwą "Prawo człowieka". To ta sama struktura, do której w II Rzeczypospolitej należeli Janusz Korczak i generał Karaszewicz-Tokarzewski, podczas okupacji twórca ZWZ-u.\nKtóre kobiety masonki są najbardziej znaczącymi osobami w naszej historii?\n- Na pewno wielkie damy XVIII wieku. Helena z Przeździeckich Radziwiłłowa, o której teraz powstaje duży program telewizji Arte, czy Izabella z Flemingów Czartoryska. To były kobiety, które niewątpliwie robiły sensowny użytek i ze swojej wolności, i ze swoich pieniędzy, wpływów oraz możliwości, jakie dało im życie. Nie zajmowały się tylko tworzeniem pięknych parków. Gromadziły dzieła sztuki i księgozbiory, tworzyły pierwsze instytucje muzealne. Helena Radziwiłłowa na pewno była osobą egzaltowaną, ale też nieszczęśliwą: miała sześć córek - wszystkie zmarły. Przeżyła tylko siódma, adoptowana. Helena to osoba doświadczona boleśnie przez los, bo wszystkie dzieci szalenie kochała, inaczej niż to bywało w ówczesnych kręgach arystokracji. Masonki ówczesne były nieco szalonymi kobietami. Ale do dziś ich działalność publiczna imponuje i może być wzorem.\nMłotek masoński, 1922 rok (fot. Piotr Ligier)\nA czy jest na wystawie jakiś eksponat, który szczególnie jest panu bliski? Na który powinniśmy zwrócić uwagę?\n- Mam sentymentalny stosunek do dwóch niewielkich obiektów: węgielnicy i młotka. Są to narzędzia, z pomocą których Stanisław August i jego świta wmurowali kamień węgielny pod budowę Świątyni Najwyższej Opatrzności w rocznicę podpisania Konstytucji 3 maja. Kamień węgielny został, można go oglądać w Ogrodzie Botanicznym przy alejach Ujazdowskich w Warszawie. Świątynia nie powstała i nigdy już nie powstanie. To są dwa przedmioty z brązu pozłacanego, które po ceremonii, zgodnie z obyczajem zostały przełamane. Znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, które nam je wypożyczyło. Z tymi przedmiotami wiąże się anegdota, chyba prawdziwa, bo opowiadana w Krakowie: pewien gorliwy kustosz, kiedy je zobaczył, uznał, że są zepsute i kazał je zespawać. Sama świątynia została odtworzona w 3D przez pana Przemysława Wątrobę z Gabinetu Rycin Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie - rysunki do projektów zachowały się w zbiorach BUW. Z kilku powodów przywiązuję wielką wagę do tej wizualizacji. Po pierwsze, ze względu na wysoką jakość artystyczną projektu Jakuba Kubickiego, po wtóre, świątynia nie miała być, jak to się nam dziś wmawia, świątynią katolicką. Została poświęcona Najwyższej Opatrzności - właśnie po to, aby wyznawcy wszystkich religii mogli się w niej spotkać i wspólnie modlić. Dla mnie to piękna idea ekumeniczna, która niestety się nie spełniła. W samym dziale masonika w Muzeum Narodowym w Warszawie jest ponad 5 tysięcy eksponatów - to wyjątkowo bogate zbiory - i cieszmy się, że w końcu można je będzie przynajmniej w części obejrzeć. Trochę się dziwię, że przez tak długi czas nie były wystawiane. To pierwsza okazja, by je podziwiać!\nWystawa ''Masoneria. Pro publico bono" w Muzeum Narodowym w Warszawie (fot. Bartosz Bajerski)\nW niedzielę, 14 września 2014, zapraszamy na zwiedzanie wystawy w towarzystwie prof. Cegielskiego. Początek o 12.00, zbiórka w holu głównym Muzeum. Obowiązuje bilet na wystawę.\nProf. Tadeusz Cegielski. Polski historyk, powieściopisarz i wolnomularz, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego. Od lat zaangażowany w propagowanie wiedzy na temat masonerii. W latach 2000-2003 wielki mistrz Wielkiej Loży Narodowej Polski, obecnie wielki mistrz honorowy WLNP oraz wielki namiestnik (zastępca) wielkiego komandora Rady Najwyższej Polski 33. stopnia Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego.


Glowa w dol lapiac fragmenty wlosow i przytykajac je dyfuzor - www.fow.fora.pl\nWysłany: Czw 18:25, 10 Kwi 2014 Temat postu: Glowa w dol lapiac fragmenty wlosow i przytykajac je dyfuzor\nc sie jutro)? Sprawdz teraz\nCiÄ jak zwierzÄ a moĹźe i gorzej. [link widoczny dla zalogowanych] MÄ\nkurde no faktycznie a juĹź myĹlaĹem ze to jakies oszustwo. sukraloza kobiet. Zaproponuj Ĺźeby wylizaĹa koleĹźance... Aura - udanego urlopu! [link widoczny dla zalogowanych]\nWobec systematycznego zanikania tych naturalnych mechanizmĂłw oczyszczania zaistniaĹa koniecznoĹÄ powrotu do dobrowolnych postĂłw (religijnych lub zdrowotnych) w celu zachowania zdrowia i przedĹuĹźenia Ĺźycia oraz mĹodoĹci Wniosek? ZgĹosiĹam siÄ do lekarza od chorĂłb tropikalnych i odzwierzÄcych. A ja znowu dziĹ wymioty, bezsennoĹÄ, ciĹnienie pulsujÄ\nce w skroniach z bĂłlem gĹowy, a mam w normie ciĹnienie jak zawsze. To musi byÄ taka najdrobniejsza mgieĹka. witam Tatlim ! Jednak wolÄ mieÄ ich caĹy czas na oku, bo wiadomo jak to jest z dzieÄmi.\nNp po posmarowaniu barku voltarenem bĂłl znika. AĹź bojÄ siÄ tam wejĹÄ.\nPozdrawiam [link widoczny dla zalogowanych] Siemanko laski :****\nPozdrawiam Niestety. jesli nie masz rozmiaru powyzej 42-44 to powinnas cos ladnego znalezc. Duzo spozywalam biaka zwierzecego malo owocow czyli jaknajmnie weglowodanow i zalatwilam siebie na cacy. Sama Ĺmietanka. [link widoczny dla zalogowanych]\nOdnoĹnie tego ciĹnienia to tylko zauwaĹźyĹam Ĺźe czym wolniej siÄ chodzi to ta maszyna dĹuĹźej wysysa powietrze, bo ta spĂłdniczka neoprenowa bardziej siÄ wciska w maszynÄ. DziĹ siÄ nie waĹźyĹam - sÄ\nsiad poĹźyczyĹ wagÄ, do zwaĹźenia walizki przed lotem. Tyle Ĺźe...tak na prawdÄ, to kwestia guastu kaĹźdego z nas, i myslÄ, Ĺźe ciÄĹźko polecaÄ - nigdy nie znajdzie siÄ fryzjer, ktĂłry zadowoli KAĹťDEGO! Witam wszystkich!Ja miaĹem 3 razy aparat tzn. ,przykro mi ale koĹo zamachowe nie jest opisane a ja nie chcÄ rozkrÄcaÄ tego,po otwarciu pokrywy zrobiĹem pomiar tego koĹa,jest to koĹo stalowe o Ĺrednicy 24cm,szerokoĹci 4.5cm do kturego dochodzi linka oraz przewĂłd elektryczny,mogÄ wysĹaÄ zdjÄcia.Pozdrawiam. Witajcie, mam 33 lata i od dwuch tygodni przezywam koszmar ,mÄ\ndzieÄ. 9:10 poszĹa pierwsza tableteczka Lidy czekam jak sie bede po niej czuĹa mam nadzieje Ĺźe dobrze\nwyobraĹşniÄ, to domena ludzi inteligentnych, ale weĹş na wstrzymanie WojewĂłdzki nie jest gejem CoĹ wiÄcej >?\nTak jak Ty najpierw skoĹczyĹa studia, ale nie odnalazĹa siÄ w zawodzie, a od zawsze interesowaĹa siÄ fryzjerstwem (trenowaĹa m.in na mnie) I widaÄ byĹo Ĺźe miaĹa do tego talent. [link widoczny dla zalogowanych] A propos baranka na glowie u 40-stki.\nĹ tam Tomek Podobnie jak Ty konspiracja, prĂłbujÄ z tym walczyÄ, a juĹź najgorzej jestem na siebie zĹa, Ĺźe byĹam w domu podczas kolÄdy (cholera takie bym miaĹa spokojne Ĺźycie, a tu masz...... Tak tylko rĂłĹşnica pomiÄdzy nami a LimÄ\npolega na tym, Ĺźe ona ma full kasy i peĹno ekspertĂłw Przemysl spozywczy zarabia krocie na sprzedawaniu ludziom smieciowego jedzenia napakowanego cukrem ze az trzeszczy za tym ida panstwa ktore maja zyski z podatkow wolaĹam zyc ze swiadomosciÄ\nKOM!! [15.03] 09:08 mniam_mniam [link widoczny dla zalogowanych]\nW takim razie gratulacje! Hot Girl to , Ĺźe do ciebie napisaĹam akurat przed pĂłlnocÄ\nÄ , a Ĺźe akurat trafiĹam na wiadomoĹÄ od ciebie postanowiĹam odpisaÄ , tak jak juĹź powiedziaĹam , Ĺźadna wiadomoĹÄ nie pozostanie bez odezwu . Witam, ja mam problem z drÄtwieniem obydwu dĹoni od jakiĹ 3 miesiÄcy. ..chodze do niego juz od roku ..i niemam na co nawet ponazekac ;p koloryzacja rewela, trwaĹa prostujÄ\nca tak samo a jezeli chodzi o strzyzenie to zawsze umie mi cos nowego zapropo nowac.. Aneri86 SprĂłbuj spytaÄ u innego chirurga, blizny/tatuaĹźe moĹźna trochÄ ĹcinaÄ lub zetrzeÄ, moĹźna parÄ w jednÄ\nzmieniÄ itd. wiesz co pomine fakt Ĺźe mogĹaĹ przeczytaÄ odpowiedzi wczeĹniejsze (366,365 strona) no ale dobra . sĹoĹce plaĹźa , zero pospiechu Ty , Twoja poĹĂłwka ...\nOczywiĹcie spoĹźywane z umiarem. tak sie lecze z niej...staram sie,juz nawet obserwowaĹam innego,jak dzielnie taszczyĹ kawaĹki recznika kuchennego,jaki jest silny,myslacy....\nJa jeĹźdzÄ na rowerku od tygodnia ok 30 min dziennie . [link widoczny dla zalogowanych] Witaj wsrod nas, Aniu.\nzek maĹĹźeĹski. Ale do gina zawsze warto siÄ wybraÄ, aby siÄ uspokoiÄ. hej czy jest tu ktos kto skonczyl studium fryzjerskie w lublinie?badz nadal tam sie uczy? SchudĹam, ale cere miaĹam ziemistÄ\n, puls 100-120, oczy omal mi nie wyszĹy z orbit - wzrosĹo ciĹnienie w gaĹce ocznej, i co najgorsze i najdĹuĹźej z tym walczyĹam to nerwy. Strasznie mnie to wymÄczyĹo. [link widoczny dla zalogowanych]\ndalnoĹci muza aktorzy cudo! Mi nic nie leciaĹo. KaĹźdy jest innym przypadkiem - wiek, stan skĂłry. A czy staniki sportowe z Nike sÄ\ndobre na trzÄsienie ? O Ĺźesz rany - nie jestem chyba wprawiona, bo nie wyrabiam z czytaniem Regine ! Anakonda


03: Dokument - Ciałem pisane (Złote jabłka Afrodyty, Stabryła) - Splot\nStrona główna » Magazyn Splot » 03: Dokument » Ciałem pisane (Złote jabłka Afrodyty, Stabryła)\nCiałem pisane (Złote jabłka Afrodyty, Stabryła)\nDla większości przygoda z mitologią kończy się w pierwszej klasie liceum, gdy z ulgą oddaje się Parandowskiego do biblioteki. Niektórzy studiują literaturę, więc powtórka z rozrywki i Graves dla ambitnych. Wszyscy znamy wagę mitologii – kolebka kultury i najwspanialsze dzieło, spuścizna antyku, niezgłębiona kopalnia motywów i tematów... Ciężar przytłaczający jak kamień Syzyfa. W rezultacie, do mitologii nie sięgamy częściej niż to naprawdę konieczne.\nAle, Profesorze Pimko! ... Zachwyca, wreszcie zachwyca! I wcale nie ironizuję. Mitologia, odarta z ugrzecznionych, szkolnych formułek, mitologia pełna miłości i żaru – podana w taki sposób, jak czyni to Stabryła w najnowszej książce, jest porywająco atrakcyjna.\nZłote jabłka Afrodyty, to dwadzieścia pięć historii mitologicznych kochanków, opowieści wypukłych, miękkich i ciepłych jak ciało. Czyta się je pragnieniem, tęsknotą, upostaciowieniem doświadczenia. Historie znane przecież, wyuczone, tu stają się możliwe, schodzą z cokołów i płaskorzeźb. Wiemy jak kończy się historia Tezeusza. Czytaliśmy pożegnalny list Ariadny - Najniegodziwszy Tezeuszu, pogrzebałeś mnie za życia, zostawiając to na bezludnej wyspie! (…) Lecz jeśli zamiast twardego kamienia masz w piersi ludzkie serce, zabierz stąd mnie lub moje szczątki (…) ?\nZ wypiekami na twarzy czyta się list Heleny do przyjaciółki, w którym ta z dziewczęcą naiwnością, opowiadając o przyczynach największej wojny antycznego świata, otwarcie mówi o pożądaniu. Zdumiewające historie uczuć, pragnień i namiętności, bez schematyzmu szkolnych opracowań, z ludzką twarzą i w ludzkim wymiarze, pełne pasji i szczerości doznań. Wszystkie postaci opracowywane przez dzieje - od Sofoklesa, przez Goethego po Eliota - w opowiadaniach Stabryły nabierają emocjonalnej prawdy, zwykłości, człowieczeństwa – tego wszystkiego, z czego odarte są strofy pompatycznych pieśni czy ślepe, bezbarwne posągi.


Normalność ma niejedno oblicze - Puls Biznesu - pb.pl\nW ocenie każdej większości, przez wiele lat koalicyjnej, zaś od 2015 r. monopartyjnej (znaczenie przystawek PiS to przecież żart) rząd zawsze wypada na szóstkę. Opozycyjna mniejszość program gabinetu miażdży i z definicji odrzuca, ale sejmowa arytmetyka rozstrzyga i wotum zaufania staje się automatem. Exposé premiera Mateusza Morawieckiego z 19 listopada 2019 r. było w dziejach III RP już dziewiętnastym. Utrzymało się w czasowej normie — trwało 75 minut, czyli ciut dłużej niż jego pierwsze 70-minutowe z 12 grudnia 2017 r., gdy przejmował rząd po usunięciu Beaty Szydło przez Jarosława Kaczyńskiego.\nPierwsze w III RP (choć formalnie jeszcze w PRL) sejmowe exposé wygłosił premier Tadeusz Mazowiecki. Krzysztof Wójcik\nOd pamiętnego wystąpienia Tadeusza Mazowieckiego z 1989 r. wysłuchuję premierów zawsze w identycznym trybie. Z potopu pustosłowia staram się odcedzać i na gorąco zapisywać na czystej kartce jakiekolwiek konkretne nowalijki. We wtorek wychwyciłem ich bardzo mało, albowiem Mateusz Morawiecki wygłosił suplement — właściwie całkiem naturalny — do kampanii wyborczej, będący deklaracją jego politycznoideologiczno-historyczno-przyszłościowego chciejstwa. Exposé czasem miewa lejtmotyw, np. z 2007 r. zapamiętane zostało wielokrotne użycie przez Donalda Tuska słowa „zaufanie”. Mateusz Morawiecki inaczej niż w swojej premierze z 2017 r. tym razem akcentował „normalność”. To kategoria bardzo pojemna, często rozumiana biegunowo rozbieżnie. Oto świeży przykład — wprowadzenie Stanisława Piotrowicza i Krystyny Pawłowicz do Trybunalu Konstytucyjnego to dla PiS właśnie normalność, natomiast dla Polaków spoza elektoratu tej partii to arogancja i prowokacja.\nNa pewno nowalijką exposé była zapowiedź udostępnienia buspasów samochodom wypełnionym czterema osobami. Od razu skojarzyło mi się to z centrum Singapuru… Zaskakującym elementem wagi cięższej stała się natomiast idea epizodycznej zmiany Konstytucji RP. Od 1997 r. jej tekst został tknięty tylko trzy razy. Najpierw w 2001 r. obwieszczeniem premiera poprawiono literówki: z „by” na „być” oraz z „organizacyjne” na „organizacyjnie”. W 2006 r. osiągnięto zgodę w sprawie ekstradycji obywatela RP, albowiem po wejściu do UE musieliśmy wdrożyć europejski nakaz aresztowania. W 2009 r. stał się jeszcze większy cud — zgodnie uchwalono zakaz wybierania do Sejmu i Senatu skazanych z oskarżenia publicznego na więzienie za przestępstwo umyślne. Od dekady jakiekolwiek inne pomysły nie miały i nadal nie mają żadnych szans. Mateusz Morawiecki doskonale rozumie, że jego apel o konstytucyjne zagwarantowanie obywatelom pieniędzy w pracowniczych planach kapitałowych (PPK) i na indywidualnych kontach emerytalnych (IKE) to oczywiście utopia, ale PR-owo brzmi efektownie.\nNotabene ten pomysł zdumiewa jeszcze z innego powodu. Przecież od 2015 r. wprowadzanie tzw. dobrej zmiany odbywa się drogą forsowania partyjnych interpretacji norm Konstytucji RP, które wybitnych prawników konstytucjonalistów szokują. Skoro w tylu bardzo ważnych dla Polski sprawach najważniejsze okazują się uchwały politbiura PiS — dopiero po czasie przetwarzane na ustawy i rozporządzenia — to dlaczego w budowaniu zaufania obywateli do PPK i IKE miałaby się przydać pomoc opozycji.\nRząd\t, Sejm\nInne / Normalność ma niejedno oblicze


W nurcie działalności plastycznej i nie tylko (7) - Się Myśli\nW nurcie działalności plastycznej i nie tylko (7)\n09/05/20 20/05/20 ...\tBrak komentarzy "Literaci elbląskiego trzydziestolecia 1989 – 2019. Antologia", Edward Pukin, Elbląg, Honorowy Obywatel Elbląga, Józef Kotarbiński, kultura w Elblągu, Maria Kasprzycka, niepokora, Ryszard Tomczyk, tzw. RODO, Urząd Miejski w Elblągu, Wydawnictwo "Uran"\nPodjęliśmy niedawno z Edwardem Pukinem inicjatywę opracowania i wydania pod patronatem Urzędu Miejskiego, tj. samego prezydenta miasta, antologii literatów elbląskich – w sam raz na trzydziestolecie powojennej niepodległości – 1989 – 1919. Nie wątpiąc, że inicjatywę tę, w jakimś stopniu przecież podnoszącą honor miasta, ojciec grodu przyjmie z akceptacją, odwiedzamy go w ratuszu i wyłuszczamy co i jak, nie kryjąc, iż chodzi nam o poparcie nie tylko merytoryczne, ale i finansowe. Podczas rozmowy z nami włodarz miasta składa dowody, jak ściśle przylega do korowodu mocarzy współczesnej administracji, administratorów, nie pękających przed czynnikami samozwańczymi, czyli tzw. muzami i że jego pogarda do książek stanowi już dostateczny asumpt do sprawowania funkcji tutejszego, aktualnie „pierwszego po Bogu”. (Toć przecież mieliśmy już prezydenta – i to samej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej – który jawnie przyznawał, iż żadnej książki w życiu nie przeczytał. W związku z tym można mówić już o tradycji narodowej w tym zakresie). Mam w oczach wydarzenie ze stycznia ubiegłego roku. My z Edwardem w gabinecie prezydenckim w roli petentów, wykładający mu potrzebę wydania książki, która będzie antologią twórczości literackiej nagradzanych autorów miasta w okresie minionego trzydziestolecia. I on – w przestronnym gabinecie pełnym regałów, ale znakomicie, sterylnie wyczyszczonym z książek – potężny, władczy, z podniesionymi obronnie rękoma (apage satan!) odtrącający z obrzydzeniem ofiarowywaną mu sekwencję książek o autorach elbląskich. Pamiętam też, jak rzęzi: – Ja na książki nie mam czasu… nie czytuję… nie czytam… Nie!… Nie chcę mieć tego w swoim gabinecie!.. Zabierzcie to stąd! … – Etc. etc.\nMimo to nie rezygnujemy z dalszego argumentowania. Siadamy pokornie w udywanionym aborcie przestronnego gabinetu o ścianach, zagospodarowanych półkami, na których widać parę teczek biurowych, przegrodzonych kryształami i bezcennymi pamiątkami z prawdopodobnych delegacji. Jeno smutno się robi i rozpacz ogarnia, że tylko tłuc głową o ścianę. Bo wśród obfitości tych gadżetów – żadnej książki! Zero książek. Null!.. Panikować jednak nie należy, bo przecież sprawę należy załatwić pozytywnie. Więc sięgamy do podręczników, pouczających w imię ojca nauki o skuteczności działania Józefa Kotarbińskiego, co należy zrobić, by osiągnąć pożądany skutek. I już wiemy, że nade wszystko nie należy mu wymyślać od bałwanów, ani wypominać, iż nie na właściwym miejscu siedzi, ani demolować gabinetu. I że należy zachować postawę pokorną i potulną. Z miejsca więc pokorniejemy, ściszamy ton i niemal rozpłaszczamy przed biurkiem. … i … Mniejsza o to. Stop! – co mówię już samemu sobie. Nie można ciągnąć rzeczy w tak rozpasanej i nieodpowiedzialnej relacji. Oto, co podpowiadają mi tkwiące jeszcze pod skórą resztki niegdysiejszego belfra polonisty.\nUzyskujemy obietnicę dotacji na antologię, nie powiem. Łut refleksu okazuje się zbawienny. Tyle, że to zaledwie początek toru przeszkód. Bo były najpierw rozliczne rozhowory dotyczące kolektywu, stanowiącego nadzór i zaraz potem niemal zabobonny strach przed tzw. RODO i inne zobowiązania, utrudniające robotę; wreszcie takie przystrzyżenie dotacji finansowej, by starczyło już tylko na drukarnię, jako że udzielający dziś finansowego wsparcia na wydanie książki najczęściej skłonni są identyfikować opracowanie książki z kosztami druku. W sumie – przyjęliśmy to, co nam dawano. I tak mieliśmy sporo szczęścia, albowiem zabrakło tylko jednego, co się w kraju zdarza: mianowicie wymogu dotyczącego np. zobowiązania autorów, uwzględnionych w antologii, do uiszczenia określonej wpłaty za wydruk w książce własnych tekstów. Chwała Bogu, że udzielający dotacji nie posunęli się aż tak daleko, bo przecież mogli.\nSumma summarum – uzyskaliśmy drogą utargu darowiznę sumy zaledwie pokrywającej koszty druku. I wystarczającej na śladową ilość egzemplarzy, tj. 200 sztuk, która ledwie wystarczy na obowiązkowe obdzielenie samych autorów. Nie marudźcie, dobre i to – uśmierzyła nasze dookolne roszczenia środowiskowa muza…\nZa ochłap 20 000 zł, które otrzymaliśmy na wydanie Antologii… nie narzekam, bo i nie wypada. Skądinąd wiem, jak ogromne są prymarne potrzeby ekonomiczne miasta. Stąd i dziękuję Urzędowi Prezydenta choćby i za takie zauważenie środowiska elbląskich autorów w okresie minionego trzydziestolecia. W osiem miesięcy później uroczystość rozdania autorom książek w starannym wydaniu elbląskiego URANA. Impreza jest kameralna, bo i jej organizatorem jest dyrektor Departamentu. Autorzy jednak nie zawiedli, ściągając nawet z oddalonych miejscowości kraju. Tyle, że nie biorą w niej udziału fundatorzy, czyli prezydent Wróblewski i dyrektor Jocz. Nie narazili się na wstręt złożenia nam podzięki za inicjatywę wydania książki i ustrzegli się podania mi ręki. Mają już w głowie stricte prezydencką, styczniową imprezę z publicznym baletem osoby samego prezydenta, rozdającego własne (tzn. z budżetu miasta) nagrody dla niekiedy zasłużonych dla miasta.\nSkądinąd narzuca mi się ostrzeżenie pod adresem przyszłych, wytypowanych do miana Honorowego Obywatela Elbląga: zastanówcie się przed przyjęciem takiego tytułu! Co zaś dotyczy samego prezydenta – nie jestem jedynym, wołającym o rewizję aktualnych poczynań środowiskowych tego urzędu. Świadczy o tym choćby cała seria copiątkowych felietonów facebookowych byłego dyrektora Muzeum, Marii Kasprzyckiej, zdymisjonowanej przez prezydenta za… niepokorę. (Cdn.)\n← N-ta RP okiem M. Graczyka (399)\nStrach się bać…! (4) →\n20/05/20 ... 1


admin – …nie dla każdego…\nCiemna Strona Neta : Wprowadzenie (208)\nIle Google wie o Tobie : Po prostu wyszukaj to w Google (189)\nLCD : Czym jest Lean Customer Development? (189)\nCiemna Strona Neta: Doktryna Google (189)\nIle Google wie o Tobie?: Wstęp (188)\nTOR: Jak pozostać niewidzialnym w głębokiej sieci – Wstęp (187)\nCiemna Strona Neta : Gdzie jest broń masowej konstrukcji? (184)\nCiemna Strona Neta : Chwała doktrynie Google (182)\nZaufanie w Cyberspace : Zarządzanie zaufaniem w cyberprzestrzeni (179)\nZaufanie W Cyberspace: Definiowanie granic zaufania i bezpieczeństwa (178)\nLCD : Co to jest rozwój klienta? (178)\nLean Customer Development : Wstęp (177)\nLCD : Pierwsze wyzwanie jest w budowie (176)\nIle Google wie o Tobie : Google: państwo narodowe (173)\nCiemna Strona Neta : Niewyobrażalne konsekwencje wyobrażonej rewolucji (164)\nLean Customer Development : Po wywiadzie\nProces rozmowy kwalifikacyjnej powinien być tak samo powtarzalny, jak proces budowania produktu. Innymi słowy, nie zrobisz tego dobrze za pierwszym razem. Będziesz musiał dalej oceniać, co zrobiłeś i jak dobrze to działało, oraz dostrajać obszary, które nie działały tak dobrze, jak byś chciał. Poświęć pięć minut, aby podczas rozmowy kwalifikacyjnej zadać sobie lub notatnikowi następujące pytania:\nCzy pierwsza minuta wywiadu przebiegła gładko? Czy rozmówca od razu zaczął mówić?\nCzy nieumyślnie zadałem wiodące pytania lub wyraziłem opinię, która mogła wpłynąć na to, co powiedział rozmówca? (Prawdopodobnie nie zauważysz, jeśli to zrobiłeś. Jeśli pracowałeś z notatnikiem, jest bardziej prawdopodobne, że złapał te wpadki).\nCzy któreś z moich pytań prowadziło do bardzo krótkich lub mdłych odpowiedzi? Czy jest sposób, bym mógł je zmienić, aby były bardziej otwarte i skuteczne?\nCzy zadawałem jakieś pytania w locie, czy też rozmówca zgłosił jakieś pytania lub pomysły, które powinienem dodać do szablonu mojego wywiadu?\nCzy było coś, czego żałuję, że się nie nauczyłem, ale po prostu nie otrzymaliśmy tego? Jak mógłbym następnym razem uzyskać te informacje?\nGdzie rozmówca okazywał najwięcej emocji? Jakie pytania wywoływał najbardziej szczegółowe i entuzjastyczne odpowiedzi?\nJeśli nie przejdziesz przez tę listę kontrolną natychmiast po rozmowie kwalifikacyjnej, zapomnisz o wielu żywych szczegółach. Zawsze będziesz mieć swoje notatki, ale subiektywne poczucie tego, co poszło dobrze, a co źle, szybko zanika. To także dobry moment, aby skupić się na subiektywnych cechach rozmowy. Jaka była dominująca emocja wyrażona przez tę osobę? Złość, zawroty głowy, frustracja, wstyd, ciekawość, podniecenie? Gdybyś miał podsumować ton rozmowy w jednym zdaniu dla znajomego, co by to było? Skoncentruję się bardziej na analizie twoich notatek w rozdziale 6, ale nie chodzi o analizę – chodzi o twoje przeczucia. Zapisz to teraz, zanim zniknie. Poświęć trochę czasu przed kolejną zaplanowaną rozmową kwalifikacyjną, aby dostosować obszary, które wymagają poprawy. Następnie rozpocznij proces od nowa!\nOpublikowano 28 października, 2021 Dodaj komentarz do Lean Customer Development : Po wywiadzie\nIle Google wie o Tobie : Zależność\nKomunikacja wymaga podania adresu, na przykład numeru telefonu, adresu e-mail lub komunikatora, aby dotrzeć do żądanej osoby. Pomimo obaw, że adresy umożliwiają unikalne pobieranie odcisków palców, użytkownicy rzadko zmieniają swoje adresy i usługodawców. Czemu? Adresy są lepkie; zmiana adresu wymaga od użytkowników poinformowania o zmianie osób (i być może komputerów), z którymi chcą pozostać w kontakcie. Jest to problem, którego większość ludzi chce uniknąć. W rezultacie ludzie często nie chcą zmieniać swoich adresów. Na przykład, ludzie tak bardzo chcieli zachować swoje numery telefonów komórkowych, że Federalna Komisja ds. Komunikacji podjęła kroki i uregulowała przenoszenie numerów telefonów. Dodatkowym ryzykiem jest powiadomienie o zmianie adresu często za pośrednictwem starego kanału komunikacji, takiego jak użycie starego konta e-mail w celu poinformowania przyjaciół i rodziny o nowym adresie. W ten sposób ujawnia się powiązanie między dwoma adresami podsłuchującym a firmą świadczącą usługę poczty elektronicznej. Zależność to jednak coś więcej niż zmiana adresów. Polegając na stronie trzeciej w zakresie komunikacji, użytkownicy i organizacje stają się zależni od zasad, procedur i kaprysów tej strony. Ryzyko to jest jeszcze większe, gdy duże organizacje masowo przechodzą z zasobów lokalnych do zasobów podmiotów zewnętrznych, na przykład podczas korzystania z usługi Gmail dla Twojej domeny Google. Z dnia na dzień korzystanie z bezpłatnej usługi może stać się zbyt drogie. Procedury tworzenia kopii zapasowych mogą się znacznie różnić, a użytkownicy mogą stwierdzić, że ich dane zostały utracone lub ich przywrócenie będzie kosztowne, z niewielką możliwością regresu. Strategie korporacyjne również podlegają zmianom, co wiąże się z dużym ryzykiem dla ich bazy użytkowników. Na przykład Google zagroził, że zamknie niemiecką wersję swojej usługi Gmail, jak na ironię, aby oprzeć się prawodawstwu inwazyjnego nadzoru. Problem zależności nie ma jasnego rozwiązania, chociaż jednym z potencjalnych rozwiązań jest zakup własnej nazwy domeny i ewentualnie hostowanie własnej poczty e-mail (i innych serwerów).\nOpublikowano 27 października, 2021 Dodaj komentarz do Ile Google wie o Tobie : Zależność\nZaufanie w Cyberspace : Audyt danych zewnętrznych\nWszystkie wspomniane powyżej scenariusze to przypadki, w których właściciel danych bierze na siebie zadanie przygotowania wstępnych metadanych, przechowywania ich na serwerze w chmurze, generowania zapytań i weryfikacji dowodu. Istnieją również programy, w których przygotowanie, kwestionowanie i weryfikacja DIP zostały zdegradowane do TPA. W takich schematach właściciele danych (klienci) przekazują swoją odpowiedzialność podmiotowi zwanemu TPA za zakwestionowanie / zweryfikowanie integralności danych. TPA w imieniu właścicieli danych przeprowadza wszelkie dowody integralności i wysyła do właścicieli danych raporty dotyczące integralności ich danych. Takie schematy mają wiele zalet w porównaniu do schematów opisanych wcześniej. Są pomocne dla małych klientów, takich jak właściciele urządzeń mobilnych i PDA, którzy mają ograniczone zasoby obliczeniowe. Właściciel danych może nie zawierać wiedzy technicznej dotyczącej korzystania z DIP. Korzystając z oprogramowania open source, zaufani zewnętrzni pośrednicy mogą przeprowadzać lepsze audyty bezpieczeństwa. Chociaż takie programy sprawdzają się dobrze w przypadku małych klientów, którzy sami nie mają wiedzy, mają one również pewne ograniczenia. W tym nowym scenariuszu właściciel danych, który wcześniej był zobowiązany płacić tylko do serwera w chmurze, powinien teraz również płacić TPA. Również wcześniejsza kwestia znajomości integralności serwera w chmurze w odniesieniu do jego pojemności do przechowywania danych będzie teraz polegała na znajomości integralności serwera w chmurze, a także TPA.\nOpublikowano 26 października, 2021 Dodaj komentarz do Zaufanie w Cyberspace : Audyt danych zewnętrznych\nCiemna Strona Neta : O wątpliwych zaletach eksportu towarów uszkodzonych\nKiedy administracja Obamy zdecydowała się wykorzystać część swoich umiejętności internetowych do poprawy amerykańskiej demokracji, nie spodziewała się, że napotka wiele problemów. Ale kiedy uber-maniacy Obamy próbowali zebrać siły w procesie ustalania agendy i pytać użytkowników Internetu o pytania, na które ich zdaniem powinna odpowiedzieć administracja, stanęli przed brutalną rzeczywistością demokracji internetowej. Najpopularniejsze pytanie dotyczyło dekryminalizacji marihuany. „Było jedno pytanie, na które głosowano dość wysoko, a chodziło o to, czy legalizacja marihuany poprawiłaby gospodarkę i tworzenie miejsc pracy. Nie wiem, co to mówi o odbiorcach online” – powiedział Obama, odpowiadając na niektóre z przesłane pytania. Jego odpowiedź na pytanie brzmiała „nie”, a incydent nieco osłabił entuzjazm Obamy do konsultacji z opinią publiczną – choćby dlatego, że w cyberprzestrzeni „opinia publiczna” to ten, kto ma najwięcej znajomych na Facebooku i może skierować ich do danej ankiety. Pomijając internetowe ratusze, toczy się ożywiona debata na temat wpływu Internetu na zdrowie instytucji demokratycznych. W większości kontekstów przejrzystość jest pomocna, ale jednocześnie może być dość kosztowna. Doświadczeni zwolennicy przejrzystości w Internecie, tacy jak Lawrence Lessig, zaczynają mówić o wiele bardziej ostrożnie w tej kwestii. Pozwalanie wyborcom oceniać różne służby rządowe może nieumyślnie sprzyjać jeszcze większemu cynizmowi i stać się polityczną odpowiedzialnością. Jak zauważa Archon Fung, profesor rządu w Harvard’s Kennedy School, jedną niefortunną konsekwencją nadmiernej przejrzystości rządu może być po prostu „dalsza de-legitymizacja rządu, ponieważ to, co robi system przejrzystości, pomaga ludziom wyłapać błędy rządu. . . . [To] jest jak tworzenie dużego systemu ratingowego Amazon dla rządu, który zezwala tylko na jedną lub dwie gwiazdki ”. Z drugiej strony politykom może być trudniej podejmować niezależne decyzje bez zastanawiania się, co by się stało, gdyby wszystkie ich notatki i harmonogramy obiadów trafiły do sieci. Ale nawet jeśli to zrobią, wyborcy mogą wyciągnąć błędne wnioski, jak wskazał Lessig w ostrym artykule z 2009 roku w New Republic: że senator miał spotkanie obiadowe z prezesem, nie oznacza, że głos senatora, który pośrednio sprzyja interesom. tego prezesa nie kierował się interesem publicznym. Oczywiście lobbyści i grupy interesów nadal przejmują przestrzeń internetową. Specjalne grupy zainteresowań z powodzeniem eksplorowały Internet, aby umieścić własne wiadomości, dostosowując je w skali mikro do nowo podzielonej publiczności i skłoniły komentatora politycznego Roberta Wrighta do narzekania, że „technologia podważyła pierwotną ideę Ameryki”, dodając, że „nowa technologia informacyjna nie tylko tworzy specjalne zainteresowania pokolenia 3.0; uzbroi je w precyzyjną amunicję ”. Lista pytań bez odpowiedzi na temat relacji między Internetem a demokracją jest nieskończona. Czy Internet będzie sprzyjał politycznej polaryzacji i promować to, co Cass Sunstein nazwał „ekstremizmem enklawowym”? Czy to jeszcze bardziej zwiększy przepaść między fanatykami wiadomości a tymi, którzy za wszelką cenę unikają wiadomości politycznych? Czy zmniejszy to ogólną liczbę politycznej nauki, ponieważ młodzi ludzie uczą się wiadomości z sieci społecznościowych? Czy powstrzyma to naszych przyszłych polityków przed wygłaszaniem jakichkolwiek ryzykownych wypowiedzi – teraz przechowywanych dla potomności – w ich karierach przedpolitycznych, aby nie stać się niewybieralnymi? Czy pozwoli usłyszeć prawdziwie nowe głosy, a nie właśnie podniesione? Czy też krytycy demokracji cyfrowej, jak Matthew Hindman z George Washington University, który uważa, że „tworzenie strony internetowej jest jak prowadzenie talk show w telewizji publicznej o 3:30 nad ranem”, są uzasadnieni wnioskiem, że cyfrowa sfera publiczna jest kierując się elitaryzmem, będąc „de facto arystokracją zdominowaną przez znawców wysokiej deliberatywnej sztuki”? Najbystrzejsze umysły w rządzie i akademii po prostu nie mają dobrych odpowiedzi na większość z tych pytań. Ale jeśli nie mają pewności co do wpływu Internetu na stan naszej demokracji, na ile mogą być pewni, że Internet może wspierać demokrację w krajach, którym już brakuje? Czy naprawdę rozsądne jest przypuszczenie, że internauci w krajach autorytarnych, z których wielu ma niewielkie doświadczenie w demokratycznym rządzeniu, nagle zaczną nosić awatara Thomasa Jeffersona w cyberprzestrzeni? Czyż nie jest trochę za wcześnie, by zacząć reklamować korzyści płynące z medium, którego sam Zachód nie wie jeszcze, jak wygodnie osadzić się we własnych instytucjach politycznych? W końcu nie można wzywać do nakładania dalszych ograniczeń na strony takie jak WikiLeaks, jak zrobiło to latem 2010 roku wielu amerykańskich decydentów, i lekceważyć Chiny i Iran za podobne impulsy. Jeśli okaże się, że Internet rzeczywiście pomaga tłumić sprzeciw, wzmacniać istniejące nierówności w dostępie do mediów, podważać demokrację przedstawicielską, promować mentalność mafii, podważać prywatność i czynić nas mniej poinformowanymi, nie jest wcale oczywiste, jak dokładnie promocja tzw. wolności w Internecie ma również pomóc w promowaniu demokracji. Oczywiście może być również prawdą, że Internet nie robi żadnej z tych rzeczy; ważne jest, aby przyznać, że debata na temat wpływu Internetu na demokrację jeszcze się nie skończyła i unikać zachowywania się tak, jakby jury już nie było.\nOpublikowano 25 października, 2021 Dodaj komentarz do Ciemna Strona Neta : O wątpliwych zaletach eksportu towarów uszkodzonych\nAudyt Umysłu Hackera : Komponenty perswazyjne\nPolityka i praktyki dotyczące bezpieczeństwa i zasobów ludzkich mogą być uciążliwe. Skontaktowanie się ze współpracownikiem, o który się martwisz, lub zgłoszenie tego problemu przełożonemu lub przedstawicielowi programu pomocy pracowniczej może być onieśmielające. Nawet jeśli zostaną powiadomieni, przełożeni nie lubią zgłaszać problemów pracowników, które sugerują, że nie radzą sobie ze swoim personelem. Działy personalne i bezpieczeństwa często nie mają dobrych relacji z grupami operacyjnymi i często nie są postrzegane jako źródło pomocy. Nawet gdy obawiali się o swoje bezpieczeństwo i ekonomiczną żywotność zakładu, wielu współpracowników Billa nie zgłosiło swoich obaw władzom i próbowało uniknąć wciągnięcia się w konflikt polaryzacyjny, który zaraził miejsce pracy. Chociaż bezpośredni przełożony Ricka zdawał sobie sprawę, że był na okresie próbnym z powodu problemów behawioralnych przed atakiem, jego przełożony o jeden krok nie miał. w tym korzystanie z anonimowych infolinii, pokojów rozmów, tablic ogłoszeń, a nawet starej skrzynki sugestii. Rozdział 7 opisuje system monitorowania online zaprojektowany do wykrywania zwiększonego ryzyka agresji. Jednak dwa kluczowe elementy kulturowe grup, z którymi pracowaliśmy w przeszłości, wydają się krytyczne w pokonywaniu tych przeszkód i zapobieganiu eskalacji niezadowolenia do ataków wewnętrznych. Pierwszym elementem jest silna identyfikacja pracownika z jednostką pracy jako grupą. Podobnie jak pluton w walce, grupa robocza, która sama dba o przetrwanie całej grupy, jest bardziej skłonna do samokontroli. Członek plutonu, który nie jest w stanie wykonywać swojej pracy, ryzykuje bezpieczeństwo grupy i jest bardziej prawdopodobne, że otrzyma potrzebne wsparcie i uwagę oraz, jeśli to konieczne, zostanie usunięty z jednostki. Jeśli zagrożeni pracownicy ściśle identyfikują się z grupą roboczą, jest bardziej prawdopodobne, że zwrócą się o pomoc, której potrzebują, aby nie przeszkadzać grupie. Będą również szanowani za wzięcie na siebie odpowiedzialności. Drugim elementem jest zrozumienie, że działania wewnętrzne mogą poważnie zaszkodzić grupie, zamknąć firmę, doprowadzić do zwolnień lub w inny sposób zagrozić źródła utrzymania pracownika. W tym względzie wspomniane wcześniej studia przypadków organizacji takich jak Patmos są przydatnym narzędziem edukacyjnym. Przypadek Billa również wiązał się z ryzykiem przemocy ze strony osoby z wewnątrz i często trudno jest wiedzieć, jak niezadowoleni pracownicy wyrażą swój gniew. Dobre programy edukacyjne i uświadamiające zajmują się ogólnie kwestią niezadowolenia, a zatem starają się zapobiegać wszelkim formom eskalacji\nOpublikowano 24 października, 2021 Dodaj komentarz do Audyt Umysłu Hackera : Komponenty perswazyjne\nAgile Leadership : MIKROZOBOWIĄZANIA BUDUJĄ ZAUFANIE\nPlan działania to tak naprawdę obietnica, obietnica, że słowa będą pasować do czynów. Obietnice dotrzymane, nawet małe, skutkują wzrostem zaufania. Donald Sull i Charles Spinosa nazywają to zarządzaniem opartym na obietnicach. Według Sulla i Spinosy jednym z powodów, dla których organizacje napotykają trudności w realizacji strategii, jest niezdolność do wypracowania jasnych zobowiązań w systematyczny sposób. Ta słabość wynika z niezdolności liderów do budowania zaufania w całej organizacji lub społeczności. W tej książce kilkakrotnie omawialiśmy pojęcie zaufania. Oczywiście obietnice dotyczą zaufania. Wiele napisano o roli zaufania w zespołach i organizacjach. Wystarczy powiedzieć, że zaufanie ma kluczowe znaczenie dla wspólnego działania – a tym bardziej skomplikowanych, adaptacyjnych wyzwań, z którymi wielu z nas walczy. Ale jak budować zaufanie na dużą skalę? Jednym ze sposobów, w jaki to robisz, jest proszenie o to, co nazywamy mikrozobowiązaniami. O skuteczności mikro-zobowiązań napisano wiele w kontekście indywidualnych zachowań. Znaczące oszczędności na emeryturze można zgromadzić dzięki niewielkim zobowiązaniom do oszczędzania i inwestowaniu w czasie. Pracownicy służby zdrowia wiedzą, że duże zmiany stylu życia dotyczące diety i ćwiczeń są prawie niemożliwe, ale mniejsze, stopniowe zobowiązania są zwykle łatwiejsze do przestrzegania. Marla Cilley, lepiej znana jako „FlyLady”, kilka lat temu zyskała na znaczeniu dzięki swojemu systemowi zarządzania gospodarstwem domowym przez 15 minut. Podobnie, gdy doradzamy doktorantom w procesie ich rozprawy doktorskiej, zawsze sugerujemy, aby postępować zgodnie z radą Joan Bolker w jej książce „Pisanie dysertacji w piętnaście minut dziennie: przewodnik po rozpoczęciu, poprawieniu i zakończeniu pracy doktorskiej”. Strategiczne rozmowy, takie jak te, które opisaliśmy w tej książce, często prowadzą do działań, które są dodatkiem do tego, co członkowie grupy robią oprócz ich zwykłej pracy i / lub obowiązków życiowych. Nie są w stanie poświęcić godzin na nowy projekt – ani też na początku nie ufają innym członkom grupy na tyle, by chcieć to zrobić. Odkryliśmy, że mikro-zobowiązania mają niezwykły wpływ na tego rodzaju grupy i zespoły. Zwinny lider prosi o mikro-zobowiązania, przynajmniej na początku. Zauważyliśmy, że zaangażowanie członków grupy prawdopodobnie będzie stopniowo stawać się coraz mniej „mikro”, w miarę jak grupa posuwa się naprzód i widzi postępy, a zaufanie członków do siebie rośnie. Pamiętaj, nasza definicja zaufania jest następująca: zaufanie pojawia się, gdy słowa pasują do czynów. Proszenie o mikrozrzeczenia zapewnia mechanizm, który to umożliwia. Wspólne plany działania mogą natychmiast przenieść grupy i zespoły do działania. Leonard Schlesinger, były prezes Babson College, uważa, że możliwość podjęcia natychmiastowych działań jest niezbędna w świecie, w którym nie można już planować ani przewidywać drogi do sukcesu. Wraz ze współautorem Charlesem Kieferem Schlesinger dokonuje natychmiastowych spostrzeżeń na temat wartości „robienia”. Działanie pozwala nam szybko dowiedzieć się, co działa, a co nie. Jeśli nigdy tego nie zrobimy, nigdy nie dowiemy się, co jest możliwe, a co nie. Robienie prowadzi do reakcji, które mogą prowadzić nas w innych, czasem nieoczekiwanych kierunkach. Kiedy to zrobimy, znajdziemy ludzi, którzy pójdą po naszej stronie. I wreszcie, działanie zawsze prowadzi nas do dowodów. Chociaż czasami wydaje się, że wykonawców brakuje, w rzeczywistości jest wielu ludzi, którzy woleliby to robić niż mówić. Wracając jeszcze raz do krzywej dzwonowej z rozdziału 1, z pionierami i obolałymi po obu stronach, oto wielu pragmatyków na środku krzywej. Większość ludzi chce robić, a nie tylko rozmawiać. Jeden z naszych kolegów we Flint ma coś, co nazywa „zasadą dwóch spotkań”. Kiedy jest zapraszana na spotkania, ma prosty papierkiem lakmusowym, czy spotkanie jest warte jej czasu – czy odchodzi z zadaniem do wykonania. Mówi, że może pozwolić, by jedno spotkanie nie było zorientowane na działanie; ale jeśli zostanie poproszona o udział w innej z tej grupy i nie zostanie podjęte żadne działanie, nie spotka się z tą grupą po raz trzeci. To narusza jej zasadę dwóch spotkań. Zwinni liderzy, tacy jak nasz kolega z Flint, chcą robić różne rzeczy, a nie tylko rozmawiać o rzeczach. Rozumieją potrzebę działania grupy, w której każda osoba rozumie, że łączy ich przywództwo w kierunku wspólnego celu.\nOpublikowano 23 października, 2021 23 października, 2021 Dodaj komentarz do Agile Leadership : MIKROZOBOWIĄZANIA BUDUJĄ ZAUFANIE\nLean Customer Development : Klient? Jaki klient?\nByć może zauważyłeś, że unikałem używania słowa klient w moich dialogach z rozmówcą. Kiedy z kimś rozmawiam, nigdy nie nazywam jej klientem ani nie odwołuję się do innych klientów. Wydaje się to trochę dziwne jak na książkę o rozwoju klientów, prawda? Jest ku temu powód: nie chcę, aby osoba po drugiej stronie stołu myślała o sobie jak o kliencie (jeszcze), ponieważ to stawia ją w nastawieniu negocjacyjnym. Czy kiedykolwiek negocjowałeś, aby uzyskać lepszą cenę? Zwykle uważa się, że okazywanie entuzjazmu lub ujawnianie zbyt wielu informacji jest niekorzystne: jeśli sprzedawca wie, że czegoś potrzebujesz, jest mniej prawdopodobne, że zaoferuje obniżkę ceny. Kiedy ludzie negocjują, starają się mówić jak najmniej. To ostatnia rzecz, jakiej oczekujesz od swoich rozmówców! Nawet jeśli stwierdzisz, że nie masz produktu i nie próbujesz czegoś sprzedać, zadzwonienie do kogoś, kto może wprowadzić ją w ten cichy, negocjacyjny sposób myślenia. Mówienie o „tobie”, „osobie” lub „niektórych ludziach” zachowuje poczucie otwartej rozmowy.\nOpublikowano 22 października, 2021 Dodaj komentarz do Lean Customer Development : Klient? Jaki klient?\nKomunikacja jest podstawą ujawniania informacji. Poczta e-mail, wiadomości błyskawiczne i wiadomości tekstowe, a także czat głosowy i wideo to wektory komunikacji, które zapewniają możliwość udostępniania informacji osobom fizycznym, pracodawcom, grupom i firmom internetowym. W poprzednich sekcjach tego rozdziału omówiono konkretne kwestie związane z każdym typem technologii komunikacyjnej. Jednak ogólnie rzecz biorąc, z komunikacją wiążą się istotne zagrożenia.\nOpublikowano 21 października, 2021 Dodaj komentarz do Ile Google wie o Tobie : Ryzyka\nZaufanie w Cyberspace : Posiadanie danych, które można udowodnić\nPDP w niewiarygodnych sklepach to schemat opracowany przez Giuseppe Ateniese i innych. Schemat ten jest techniką opartą na kluczu publicznym, która umożliwia publiczną weryfikowalność danych przechowywanych na serwerze w chmurze, przy czym wyzwania mogą być podejmowane nie tylko przez właściciela danych, ale także przez dowolnego użytkownika publicznego, a dowód może zostać zweryfikowany. Ta interakcja w celu uzyskania dowodu może być kontynuowana nieograniczoną liczbę razy, a weryfikator może za każdym razem uzyskać nowy dowód. Schemat ten pozwala weryfikatorowi, który przechował swoje dane w niewiarygodnym archiwum, sprawdzić, czy oryginalne dane są w archiwum nienaruszone i czy nie zostały zmodyfikowane lub usunięte bez ich odzyskania. Model generuje probabilistyczny dowód posiadania przez losowanie zestawów bloków danych z archiwum. Takie próbkowanie losowych bloków drastycznie zmniejsza koszty we / wy. Klient (weryfikator) utrzymuje stałą ilość metadanych, aby zweryfikować dowód. Komunikacja sieciowa jest również zminimalizowana dzięki niewielkiej, stałej ilości danych, która minimalizuje komunikację sieciową. Schemat ten może służyć do zdalnego uzyskiwania przez klientów dowodu posiadania dużej ilości danych przechowywanych w szeroko rozproszonych systemach. Weryfikator przechowuje niewielką ilość metadanych o (1) w celu weryfikacji archiwum. Obciążenie pamięci masowej na serwerze jest również minimalne. Przechowuje niewielką ilość metadanych i plik danych. Model ten pozwala archiwum na generowanie dowodu posiadania danych poprzez dostęp do niewielkiej ilości pliku, a nie całego pliku, jak jest to wymagane w przypadku niektórych protokołów. Ten schemat wykorzystuje przepustowość o (1). Ten schemat wykorzystuje homomorficzne weryfikowalne znaczniki, a dzięki tej właściwości tagi obliczone dla wielu bloków plików można połączyć w jedną wartość. Klient oblicza wstępnie znaczniki dla każdego bloku pliku, a następnie przechowuje plik i jego znaczniki na serwerze. W późniejszym czasie klient może zweryfikować, czy serwer posiada plik, generując losowe wezwanie do losowo wybranego zestawu bloków plików. Korzystając z odpytywanych bloków i odpowiadających im tagów, serwer generuje dowód posiadania. Klient jest więc przekonany o posiadaniu danych, bez faktycznej konieczności pobierania bloków plików. Ten schemat PDP zapewnia niezależność formatu danych, co jest istotną cechą w praktycznych wdrożeniach danych, ponieważ dane przechowywane w archiwum mogą mieć wiele różnych formatów, a zastosowany schemat powinien być w stanie wygenerować dowód posiadania tych danych niezależnie od format danych. Ponadto nie ma ograniczeń co do liczby zapytań w archiwum w celu wygenerowania dowodu posiadania. Odmiana tego schematu PDP oferuje publiczną weryfikowalność danych, które mogą być wykorzystane do przechowywania online ksiąg danych, archiwów astronomicznych / medycznych / prawnych, archiwów itp. Ograniczeniem tego schematu PDP jest to, że ma on zastosowanie tylko do przypadków statycznych, które Oznacza to, że dane nie zmieniają się na serwerze po ich zapisaniu. W związku z tym idealnie nadaje się do przechowywania zdigitalizowanych książek bibliotecznych na serwerze zewnętrznym, gdzie po przesłaniu książka nie wymaga żadnych przyszłych modyfikacji. Istnieją również schematy dynamicznego PDP  oraz bezpiecznego i wydajnego PDP, które zawierają postanowienia dotyczące uzyskiwania dowodu integralności dynamicznie zmieniających się danych.\nOpublikowano 20 października, 2021 20 października, 2021 Dodaj komentarz do Zaufanie w Cyberspace : Posiadanie danych, które można udowodnić\nCiemna Strona Neta : Koniec amerykańskiego Internetu\nInterpretacja wolności w Internecie jako przykrywki dla zmiany reżimu może wydawać się absurdalna, gdyby nie była tak szeroko rozpowszechniona przez niektórych z najpotężniejszych amerykańskich liderów. Taki cyber-szowinizm może jednak obrócić się przeciwko amerykańskim firmom, które od lat eksportują wolność w Internecie, być może w jej najsłabszej formie. Zanim cała ta rozmowa o wolności w Internecie zaczęła się na poważnie, żaden przywódca polityczny nie pomyślałby o użytkownikach Twittera jako o poważnej sile politycznej, z którą trzeba walczyć. Byli postrzegani jako gromada znudzonych hipsterów, którzy mieli nieodpartą chęć podzielenia się swoimi planami śniadaniowymi. Nagle, prawie z dnia na dzień, ci tweetujący cyganeria stali się Che Guevarasem w Internecie. Który dyktator, możemy zapytać, chce, aby batalion rewolucjonistów uzbrojonych w iPada dryfował po jego barach sushi w poszukiwaniu innych spiskowców? Web 2.0 przeniósł się z peryferii polityki w państwach autorytarnych do samego centrum – nie dlatego, że zyskał na znaczeniu lub zyskał nowe możliwości obalania rządów, ale dlatego, że zarówno przywódcy, jak i media na Zachodzie rażąco przecenili swoją rolę, ostrzegając dyktatorów do przyszłego znaczenia. Ale znaczenie internetu, przynajmniej jeśli chodzi o tworzenie nowych przestrzeni publicznych sprzyjających demokracji będą odczuwalne tylko na dłuższą metę – i tylko wtedy, gdy rządy będą na tyle nieszczęśliwe, by nie brać udziału w procesie kształtowania tych przestrzeni zgodnie z własnymi programami. Nie ma tu co świętować: pozornie nieszkodliwe cyfrowe przestrzenie, które w innym przypadku mogłyby zostać pozostawione bez rządowego nadzoru, są teraz obserwowane z większą dokładnością i intensywnością niż antyrządowe zgromadzenia w fizycznych przestrzeniach. Jak Carlos Pascual, ambasador USA w Meksyku i zawodowy dyplomata z dziesięcioleciami cennego doświadczenia w polityce międzynarodowej, powiedział magazynowi New York Times: „Jeśli i kiedy w danym kraju. . . istnieje przekonanie, że Twitter lub Facebook to narzędzie rządu USA. . . to staje się niebezpieczne dla firmy i staje się niebezpieczne dla ludzi, którzy używają tego narzędzia. Nie ma znaczenia, jaka jest rzeczywistość. . . . Jest tam jakaś granica i my [w rządzie USA] musimy ją przestrzegać ”. Świat dowiaduje się o tajemniczej, ale nigdy nieudokumentowanej roli, jaką Twitter odegrał w Iranie, o równie tajemniczej współpracy między Google i Agencją Bezpieczeństwa Narodowego oraz o zagranicznych wyjazdach, które Departament Stanu USA organizuje dla kadry kierowniczej z Doliny Krzemowej takie wyjazdy do Indii, Iraku, Meksyku, Syrii i Rosji), wiele autorytarnych rządów zaczyna czuć się nieswojo, mimo że większość działań internetowych prowadzonych przez ich obywateli jest wciąż tak głupia jak kiedyś. Jedyna różnica polega na tym, że obecnie Internet jest postrzegany jako rodzaj cyfrowej rakiety „wyprodukowanej w Ameryce”, która może zagrozić stabilności autorytarnej. W przypadku tak wrażliwych usług, jak poczta elektroniczna, nie jest to całkowicie irracjonalna reakcja. Jak amerykański rząd mógłby zareagować, gdyby się dowiedział, że poczta elektroniczna większości obywateli była zarządzana przez chińską firmę, która miała rozległe kontakty z Armią Ludowo-Wyzwoleńczą? Rząd nie musi być autorytarny, aby czuć się zagrożony, gdy jego obywatele przechowują wszystkie swoje sekrety na zagranicznych serwerach. Wiele rządów dopiero teraz zaczyna zdawać sobie sprawę, jak mocno ich własne systemy komunikacyjne są powiązane z amerykańską infrastrukturą. „Dominacja amerykańskich firm w branży oprogramowania i sprzętu, a także w usługach internetowych daje agencjom rządowym Stanów Zjednoczonych ogromne korzyści w monitorowaniu tego, co dzieje się w cyberprzestrzeni”, zauważa polityczny komentator Misha Glenny. To logiczne, że więcej rządów będzie próbowało podważyć tę dominację. Mimo że pojęcie „suwerenności informacyjnej” – idea, że rządy mogą mieć uzasadnione obawy co do narodowości i lojalności tych, którzy pośredniczą w ich rynkach informacyjnych – zostało w pewnym stopniu zdyskredytowane przez fakt, że tak wielu chińskich i kubańskich przedstawicieli propagandy lubi się na nie powoływać w ich przemówieniach może zyskać na znaczeniu proporcjonalnie do roli Internetu w polityce międzynarodowej. (Sądząc po nerwowej reakcji na międzynarodowe potęgi informacyjne, takie jak WikiLeaks, rząd Stanów Zjednoczonych jest również coraz bardziej zaniepokojony swoją suwerennością informacyjną). Biorąc pod uwagę ilość pieniędzy na badania i technologie pochodzące od amerykańskich społeczności obronnych i wywiadowczych, trudno jest znaleźć technologię. firma, która nie ma powiązań z CIA ani inną trzyliterową agencją. Mimo że Google nie publikuje tego szeroko, Keyhole, poprzednik Google Earth, który Google kupił w 2005 r., Został sfinansowany przez In-Q-Tel, które jest działem inwestycyjnym CIA. To, że Google Earth jest w jakiś sposób finansowanym przez CIA narzędziem niszczenia świata, jest powracającym tematem w rzadkich komentarzach osób pracujących w agencjach bezpieczeństwa z innych krajów. Generał broni Leonid Sazhin z rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa nie tylko mówił w imieniu Rosji, kiedy w 2005 roku wyraził swoją frustrację: „Terroryści nie muszą rozpoznawać swojego celu. Teraz pracuje dla nich amerykańska firma ”. Nie pomaga to, że In-Q-Tel niedawno zainwestował w firmę, która monitoruje szum na Twitterze, rzekomo po to, aby zapewnić społeczności wywiadowczej „wczesne ostrzeganie o tym, jak problemy mają się do gry na arenie międzynarodowej”, jak ujął to jej rzecznik. Zarówno In-Q-Tel, jak i Google wspólnie zainwestowały w tę samą firmę monitorującą media społecznościowe, wywołując jeszcze więcej plotek i teorii spiskowych. Bez względu na motywy, tworzy wrażenie, że istnieje ścisły związek między CIA, której tak się obawiają, a szumem wywołanym przez media społecznościowe; wielu autorytarnych przywódców nie zapomniało, że Radio Wolna Europa było początkowo finansowane przez CIA i że oryginalna nazwa Radio Liberty brzmiała Radio Wyzwolenie. Zatem obawa, że CIA zajmuje się finansowaniem rewolucyjnych mediów, nie jest całkowicie bezpodstawna. Im silniejsze przekonanie, że firmy amerykańskie są narzędziami do realizacji celów rządu USA, tym bardziej odporne będą zagraniczne rządy na firmy prowadzące interesy w ich krajach. To nieuchronnie zmusi te rządy do inwestowania we własny odpowiednik popularnych amerykańskich usług internetowych lub znalezienia sposobów na dyskryminację zagranicznych firm w celu wzmocnienia krajowego przemysłu. Pod koniec 2009 roku Turcja ogłosiła plan udostępnienia rządowego konta e-mail każdemu obywatelowi, a także uruchomienia wyszukiwarki, która lepiej odpowiadałaby na „turecką wrażliwość”. Iran szybko podążył ścieżką Turcji w lutym 2010 r., Ogłaszając podobny krajowy plan pocztowy po zablokowaniu Gmaila; irańskie władze również ogłosiły swoje plany wprowadzenia krajowej wyszukiwarki latem 2010 r. Miesiąc później rosyjski rząd ogłosił, że również rozważa udostępnienie każdemu obywatelowi konta e-mail prowadzonego przez rząd, choćby po to, aby ułatwić zidentyfikować kiedy mają do czynienia z coraz bardziej elektronicznym rządem. Jak już wspomniano, rosyjscy politycy również poważnie rozważali stworzenie rządowej wyszukiwarki, aby rzucić wyzwanie szybkiemu rozwojowi Google w tym kraju; Według rosyjskich mediów na ten cel przeznaczono 100 milionów dolarów. John Perry Barlow, były cyber-utopijny autor tekstów Grateful Dead, który w 1996 roku napisał „Deklarację niepodległości cyberprzestrzeni”, libertariański manifest na rzecz ery cyfrowej, lubi podkreślać, że „w cyberprzestrzeni Pierwsza Poprawka jest lokalne rozporządzenie ”. Może to być jednak tylko chwilowa równowaga, która może wkrótce zniknąć, gdy inne zagraniczne rządy odkryją, że wolałyby nie mieć Ameryki na własność kluczowych elementów infrastruktury społeczeństwa informacyjnego. W momencie, gdy zachodni – aw tym przypadku głównie amerykańscy – decydenci zaczynają mówić o wykorzystaniu geopolitycznego potencjału Internetu, wszyscy inni zastanawiają się nad rozsądkiem pozostawienia Internetu dla siebie przez Amerykanów, zarówno pod względem dominującej roli Waszyngtonu w zarządzaniu Internetem. oraz wiodąca pozycja na rynku Doliny Krzemowej. Równie ważny jest fakt, że lokalny chiński i rosyjski Internet może oferować znacznie lepsze i bardziej przydatne usługi internetowe dzięki samej wiedzy o potrzebach ich kultur internetowych. W związku z tym z powodzeniem przyciągają lokalną publiczność, a co ważniejsze, stosują się do cenzury żądań własnych rządów. Upolitycznienie usług Web 2.0 prawdopodobnie wzmocni rolę lokalnych klonów witryn globalnych. „Jest taka pycha [wśród Amerykanów], która napędza przekonanie, że w Chinach liczy się Twitter, Facebook i YouTube. Ostatecznie to nie ma znaczenia. . . . To Weibo, Kaixin lub RenRen oraz Youku i Tudou ”- mówi Kaiser Kuo, popularny bloger chińsko-amerykański, zwracając uwagę na znacznie większą popularność usług krajowych w Chinach. Z perspektywy wolności słowa nieuchronny koniec amerykańskiego Internetu nie wygląda na dobrą wiadomość. Chociaż Facebook i YouTube mogą być źli i niereagujący jako pośrednicy, prawdopodobnie i tak wykonaliby lepszą robotę w obronie wolności i wyrażania siebie niż większość firm rosyjskich lub chińskich (choćby dlatego, że te ostatnie są łatwiej naciskane przez własne rządy). Imponujące korzyści z wywierania wpływu na zagranicznych odbiorców na amerykańskich platformach internetowych, które zostały osiągnięte w ciągu ostatnich pięciu lat powszechnej ekstazy w porównaniu z Web 2.0, są łatwe do stracenia, zwłaszcza jeśli zachodni decydenci nie uznają, że rola, jaką odgrywają amerykańskie firmy internetowe, jest coraz większa. postrzegane jako polityczne. Coraz trudniej jest przekonać świat, że Google i Twitter to nie tylko cyfrowe odpowiedniki Halliburton i Exxon Mobile.\nOpublikowano 19 października, 2021 Dodaj komentarz do Ciemna Strona Neta : Koniec amerykańskiego Internetu


Moja Łęczyca - Okiem Kucharza: Kandydaci wszystkich komitetów łączcie się! - [Moja Łęczyca]\nOkiem Kucharza: Kandydaci wszystkich komitetów łączcie się!\nautor: mk | 2017-05-29 07:30 | 8 komentarzy\nGdybyście mieli w skali od 1 do 10 ocenić pracę łęczyckiego samorządu to jaką byście dali ocenę? Czy Waszym zdaniem samorząd funkcjonuje dobrze? Są perspektywy rozwoju i z niecierpliwością patrzymy w przyszłość? Czy może wręcz przeciwnie? Jest dno i metr mułu i nie pozostaje nic innego, jak zwijać mandżur, a ostatni gasi światło?\nPytam, bo do wyborów mamy tylko lub aż półtora roku i jestem niemalże pewien, że potencjalni kandydaci na radnych lub burmistrza przyjmą strategię krytyki tego samorządu. I nie ma w tym nic dziwnego, strategia może okazać się słuszna. Gdyby jakiś kandydat powiedział, że chciałby kontynuować obecny model, to nawet najmniej rozgarnięty wyborca spytałby sam siebie: „to po co mam na niego/nią głosować?”.\nTak koślawo dzisiaj zaczynam, ale to dlatego, że nie dostrzegam żadnej konsekwencji. Na pytania zadane w pierwszym akapicie szybciej słyszę tę drugą wersję odpowiedzi. Czy to w komentarzach, czy na podstawie rozmów z ludźmi, wnioskuję, że w naszym społeczeństwie panuje niezadowolenie, rozczarowanie i może nawet rezygnacja. A te określenia stoją dość daleko od określeń pozytywnych. Zazwyczaj słyszę, że jest zła rada i jeszcze gorszy burmistrz lub zły burmistrz i jeszcze gorsza rada.\nDlaczego nie widzę konsekwencji? Bo gdy idę i mam kamień w bucie, to się zatrzymuję i go wyjmuję. Z zasłyszanych opinii wynika, że kamienie mamy w obu butach, a dodatkowo nałożone do kieszeni i spakowane w plecaku, ale idziemy. Jesteśmy takim Winkelriedem samorządów.\nMam wrażenie, że mamy do czynienia ze spychologią w każdym rodzaju. Przyjmując, że zaistniała sytuacja zadowala naprawdę niewiele osób, widzimy jak rada ukradkiem patrzy na społeczeństwo, a społeczeństwo na radę. A z kolei wszyscy patrzą, niczym uczeń na ostatniej lekcji w piątek, na zegarek i leniwie poruszające się wskazówki.\nPółtora roku do wyborów. To i mało i dużo. Tak, wiem, że przed nami jeszcze sesja absolutoryjna, która wiele może zmienić.\nZ tym wywołaniem do tablicy potencjalnych kandydatów na radnych lub burmistrza mam taki problem, że ich nie widać. Pustka na horyzoncie. Jednak, gdy w przyszłym roku liście zżółkną może się okazać, że chętnych mamy sporo.\nJa już teraz otwarcie przyznam, że jako mieszkaniec i wyborca, będę miał wówczas problem, gdy będę słyszał płomienne przemówienie kandydata lub kandydatki. Moim pierwszym pytaniem będzie: „A gdzie pan/pani była wcześniej?”\nSzczerze? Będę miał problem z daniem wiary, że ta osoba będzie miała złoty środek na dynamiczny rozwój miasta, bo będę przekonany, że mówi tak, bo sytuacja tego wymaga. Usłyszymy to, co będziemy chcieli usłyszeć.\nSkoro mamy kamień w bucie, to go wyjmujemy, prawda? Nikt nie chce mieć odcisków. Skoro tego kamienia nikt nie chce wyjąć, to wychodzi na to, że liczymy, że jakoś sam wypadnie. Tylko jak mamy ufać osobie, która będzie przekonywała, że rozwiąże problemy miasta, skoro do tej pory czekała na samoistne rozwiązanie problemu?\nTemat założono: 2017-05-29 07:43:57 postów: 8 wyświetleń: 1077\nFORUM - LISTA POSTÓW - Okiem Kucharza: Kandydaci wszystkich komitetów łączcie się!\n@ psycholog - mówił Ci ktos ze że nie ma takiego zwrotu jak "\nte wyborca" jest to niegrzeczne a nawet chamskie i własnie o to chodzi zeby rozpoznać "buraków" i ich odrzucic.Pa,Pa,\nPan Lipiński powinien podać się dawno do dymisji. Byłoby już po wyborach, a tak siedzimy w du... i się w niej urządzamy.\nte "wyborca" coś mi się zdaje, że jesteś ten co sromotnie przegrałeś we wcześniejszych wyborach, a teraz obrażasz innych\nprzecież na ciebie nikt by nie zagłosował bo jesteś sam spadochroniarzem.\nZ jednym się z tobą zgadzam dość sądów.\nTrochę mocno ale coś w tym jest. Na wybory będzie się roić od specjalistów a teraz nikt nie chce wziąć odpowiedzialności. Na tę radę nawet nie liczę.\nżadnych odgrzewanych kotletów! żadnych partii! siedzą w samorządach, siedzą w parlamencie i NIC! NIC nie zrobili żeby oczyścić sytuację w magistracie ale za półtora roku będą nam wmawiać ŻE ONI TO BYLI W OPOZYCJI I NIC NIE MOGLI ZROBIĆ!!!!!!!!! BEZRADNYM POLITYKOM DZIEKUJĘ BARDZO!!!!\nja też będę głosowała na konktrtnego człowieka. Takiego, który nie zeszmaci się wchodząc do jakiegoś komitatu wyborczego. No i będę uważała na takich, co to... modli się pod figurą, a diabła ma za skórą. Nie wierzę takim ludziom\nJak zagłosuje ?Napewno nie zagłosuje na zadnego geniusza obecnej kadencji.Niech oni zapomna o pracy w samorzadzie.Madrych ludzi jest w miescie dosyc. Przy kazdym zastanowie sie po co on tam sie pcha ?Jaki ma interesik ?Nie wyskoczy zaden filip z konopia ktory obieca uzdrowienie . Ludzie - Ja Was błagam nie głosujcie na spadochroniarzy .Oni przyjezdzaja po kase, odwala godziny i do domu.Nie dajcie sie tez wkrecic w polityke, zeby partia decydowała o Waszych sprawach. Dadza cukierka polizac a pózniej ci mowia jak masz zyc. Burmistrz ma byc swiecki, niech on sobie wierzy w co chce - współpraca tak ale i rozsadek. a moze paciorek bedziecie odmawiac przed kazda sesja ?Szczerze współczuje przyszłemu Burmistrzowi.Ludzie beda oczekiwac realizacji obiecanek a juz teraz moge powiedziec ze bez kasy nic nie zrobi. Tak wymondrowali obecni włodzarze. Dosyc krzyków ,awantur , Sadów i głupoty\nJaką ocenę? Na pewno na skali od 1 do 10 nie da się tego ocenić. Proponuję skalę: od -10 do 0!


W gospodarstwie pana Ratkowskiego jest 12 krów i 7... - Zadane.pl\nW gospodarstwie pana Ratkowskiego jest 12 krów i 7 ha pastwisk, to znaczy, że na jedną krowę przypada siedem dwunastych ha (ułamek zwykły) pastwiska. W gospodarstwie pana Zielińskiego jest 8 krów i 5 ha pastwisk. W którym z tych gospodarstw na jedną krowę przypada większy obszar pastwiska? ;D Pomocyy .! [ Z góry dzięki] ;]]. 1\nprzez kejla 25.10.2009\n7/12 - teren pana Ratkowskiego przez liczbe jego krów\n5/8 - teren pana Zielińskiego przez liczbę jego krów\nStarczy sprowadzić do wspólnego mianownika\n70/120 = Ratkowski\n75/120 = Zieliński\nna jedną krowę więcej pastwiska przypada u pana Zielińskiego


Rosja zakręca kurek Ukrainie. „Dostawy do Polski niezagrożone”. Komentarz dla TVN24BiŚ – Wojciech Jakóbik Blog\nWarto rozmawiać o podatku od śladu węglowego wjakobik.com/2019/05/22/war… https://t.co/VXv6ZAVKy1 7 minutes ago\nRT @wjakobik: #PSEmajaWplyw: 99,99% ciągłości dostaw, ochrona cyberprzestrzeni KSE przez CERT PSE i #HarmonyLink w przełomowej technologii… 2 hours ago\n.@PKN_Orlen nie zakończy negocjacji z Rosjanami dopóki nie zabezpieczy jakości #ropa. W mediach rosyjskich już możn… twitter.com/i/web/status/1… 2 hours ago\nWojtek Jakóbik\tw Energetyka, Polska, Rosja, Stosunki międzynarodowe\t 26 listopada 2015 26 listopada 2015 644 słów\nRosja wstrzymała dostawy gazu na Ukrainę z powodu braku płatności ze strony Kijowa. Odmowa zakupu rosyjskiego gazu przez Ukrainę stwarza zagrożenie dla tranzytu do Europy i zaopatrzenia ukraińskich odbiorców – oświadczył szef rosyjskiego Gazpromu Aleksiej Miller. – Nie możemy się czuć w żadnym przypadku zagrożeni, ponieważ chodzi o dostawy na Ukrainę, a nie tranzyt przez terytorium tego kraju. Gazprom specjalnie miesza te dwie sprawy, aby po raz kolejny pokazać Ukrainę jako niewiarygodnego partnera – komentuje Wojciech Jakóbik, ekspert ds. energetyki.\nRosyjski koncern gazowy Gazprom poinformował, że wstrzymuje dostawy tego surowca na Ukrainę do czasu dokonania kolejnej przedpłaty. Do godziny 10 rano czasu lokalnego (do 8 rano w Polsce) Ukraina otrzymała cały gaz, za jaki zapłaciła – dodał Gazprom. Rosyjski potentat gazowy dodał przy tym, że zauważa że ten przestój może spowodować tej zimy poważne ryzyko dla zapewniania tranzytu gazu do innych europejskich odbiorców przez Ukrainę.\n– Rosjanie wywracają stół negocjacji tylko po to, żeby Ukraina go podniosła, siadła do niego i zaczęła rozmawiać w sposób bardziej koncyliacyjny. Fakty są takie, że Ukraina w obecnym momencie ma niezbędne zapasy gazu, po to, aby przetrwać nawet dłuższy okres nieodbierania gazu od Rosjan – tłumaczył Wojciech Jakóbik z biznesalert.pl na antenie TVN24 Biznes i Świat.\n– To jest dziwna koincydencja pomiędzy wstrzymaniem dostaw energii elektrycznej z Ukrainy na Krym, a wstrzymaniem dostaw gazu z Rosji do Ukrainy. (…) Można próbować snuć jakieś analogie co do tego, że jest to odwet za ograniczenie dostaw energii na Krym.\nWojciech Jakóbik tłumaczył, że Ukraina ma alternatywy, jeśli chodzi o dostawy gazu, takie jak np. import z Zachodu i może zwiększać wolumen importu po spełnieniu pewnych warunków. Ekspert przyznaje, że rzeczywiście, „Ukraińcom brakuje pieniędzy, spóźnia się transza z Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju, a reformy się ślimaczą”. Zdaniem eksperta, Rosjanie chcą wykorzystać tę sytuację.\n„Ku swojemu zdziwieniu dostałem wiele pytań od różnych ludzi na temat: co się stanie, jeśli nam zakręcą kurek z gazem ze strony Federacji Rosyjskiej? Odpowiadam: możemy zabezpieczyć zapotrzebowanie Ukrainy na gaz tej zimy z kierunku europejskiego. A także przyszłej zimy i każdej następnej zimy. Dywersyfikacja i rynek gazu naprawdę działają” – napisał Kobolew na Facebooku, jak cytuje „Gazeta Wyborcza”.\n„Mamy nową zimę, ale stare groźby”\nWojciech Jakóbik uspokaja, komentując sugestie Aleksieja Millera dotyczące ryzyka, które może dotknąć całą Europę.\n– Nie możemy się czuć w żadnym przypadku zagrożeni, ponieważ chodzi o dostawy na Ukrainę, a nie tranzyt przez terytorium tego kraju. Gazprom specjalnie miesza te dwie sprawy, aby po raz kolejny pokazać Ukrainę jako niewiarygodnego partnera, a jest to jeden ze sztandarowych argumentów, popularnych niestety na Zachodzie, za tym, aby zrezygnować z dostaw przez Ukrainę na korzyść np. Nord Stream II i oczywiście Gazprom chce postawić Ukraińców w świetle negatywnym, za chwilę pojawią się znowu jakieś oskarżenia o podkradanie gazu i typowe zagrania, które się pojawiają co zimę ze strony Gazpromu, które pokazują, że tak naprawdę nieprzewidywalnym graczem jest właśnie on – tłumaczył dziś Wojciech Jakóbik.\nŻródło: TVN 24 Biznes i Świat


Włochy: Nielegalnych imigrantów nie odesłano, bo... zepsuł się samolot - RMF 24\nWłochy: Nielegalnych imigrantów nie odesłano, bo... zepsuł się samolot\nWtorek, 18 września 2018 (10:29)\nZ Włoch nie wydalono 15 nielegalnych imigrantów - Tunezyjczyków - bo zepsuł się samolot, którym mieli wrócić do Tunisu - informują media. Wszyscy otrzymali nakaz opuszczenia Włoch w ciągu tygodnia i zostali zwolnieni. Do zdarzenia doszło w minionym tygodniu, jednak dopiero teraz pojawiają się publikacje na ten temat.\nZdjęcie ilustracyjne /Paweł Żuchowski /RMF FM\nTo byłoby śmieszne, gdyby nie chodziło o kwestię imigracji, która jest nadzwyczaj poważna - tak historię skomentował jeden z szefów związku zawodowego policjantów (Siulp) Eugenio Bravo. Wyjaśnił, że w całej operacji planowanej deportacji nielegalnych imigrantów uczestniczyło łącznie 100 funkcjonariuszy. 18 policjantów eskortowało siedmiu Tunezyjczyków z Turynu do Rzymu na lotnisko Fiumicino. Przywieziono tam także dziesięciu innych nielegalnych imigrantów. Wszyscy na mocy dwustronnego porozumienia mieli zostać odesłani samolotem czarterowym do Tunezji.\nOkazało się jednak, że maszyna jest zepsuta. Dwóch mężczyzn zostało odwiezionych do ośrodka, w którym przebywają migranci oczekujący na odesłanie do swojego kraju. Pozostałych 15 otrzymało oficjalny nakaz opuszczenia Włoch w ciągu tygodnia i zostało wypuszczonych na wolność - ujawniła prasa.\nMinisterstwo spraw wewnętrznych wyjaśniło, że dla tej grupy nie było miejsc w centrach pobytu, bo są już pełne. Szef resortu Matteo Salvini zapowiedział wyjaśnienie sprawy.\nZdarzenie to zostało opisane tuż po tym, gdy MSW ogłosiło, że w trybie pilnym wydali z Włoch ponad 180 nielegalnych tunezyjskich imigrantów, którzy przypłynęli na Lampedusę w minionych dniach.\nTagi:Włochy, nielegalni imigranci, samolot\nNewsPortugalia: Manifestacje przeciw rasizmowi i przemocy policji\nNewsLe Pen zadowolona, że jej idee rozpowszechniają się w Europie


Newsletter ASPOL-FV 09/2015\nTwój Partner w nowych technologiach\nGłowica NORD FOCKER\nSonda geotermalna wyposażona w głowicą o zwiększonej (21 kg) wadze, dedykowana w szczególności do aplikacji w warunkach skandynawskich.\nNożyce RITMO 75 mm\nBardzo wytrzymałe, wzmocnione konstrukcyjnie nożyce do cięcia rur tworzywych o maksymalnej średnicy 75 mm.\nNietoksyczny glikol propylenowy z odparowującym pakietem inhibitorów, dedykowany instalacjom solarnym w zakresie do 200oC.\nWydarzenia w branży geotermalnej\nNowa konstrukcja studni SPIDER\nModyfikacja studni rozdzielaczowych Energeo serii SPIDER w zakresie konstrukcyjnym i hydraulicznym. Zoptymalizowany rozkład sekcji kolektorowych i rur dobiegowych ułatwia proces posadowienia w gruncie.\nSystem Energeo na targach w Coventry\nMamy zaszczyt poinformować, iż system dolnych źródeł do gruntowych pomp ciepła zostanie zaprezentowany na targach Ground Source Energy Expo 2015 w Coventry w Wielkiej Brytanii. Organizatorem jest GSHP Association.\nSzkolenie Energeo w Kleszczowie\n29-30 wrzesień 2015\nZapraszamy Architektów, Audytorów, Projektantów oraz Wykonawców na szkolenie OZE w ramach technologii WindMaker oraz Energeo: geotermalny systemu dolnych źródeł do gruntowych pomp ciepła.\nDo końca września 2015 roku (lub do wyczerpania zapsów) przy zakupie 4000 metrów dowolnej rury PERT/AL/PERT, oferujemy Państwu zaciskarkę do kształtek w promocyjnej cenie 1 zł!\nProgram doborowy ENERGEO SOFT\nPragniemy poinformować, iż opublikowaliśmy wersję 4.6 programu doborowego dolnych źródeł do gruntowych pomp ciepła - Energeo Soft. Prosimy o automatyczne zaktuliazowanie aplikacji w programie lub pobranie nowej wersji z naszej strony internetowej\ndolnych źródeł ciepła\nBaza producentów pomp ciepła\nTelefon: 42 654-91-69\nCopyright © 2015 ASPOL-FV


+48 13 43 270 46\nrezerwacja na linii Polska-Włochy / wynajem\n+48 13 43 232 76\nrezerwacja na linii Warszawa\nN.Sącz - Gorlice - Jasło - Frysztak - Pilzno - Dębica - Mielec - Warszawa\nRozkłady jazdy Polska - Włochy\nOgólne warunki przewozu w Firmie "MIŚ"\nCennik przejazdów z Polski do Włoch i z Włoch do Polski\nJasionka - Dukla - Krosno (Szpital Wojewódzki)\nChlebna - Jedlicze - Dobieszyn - Krosno\nBarwinek - Tylawa - Dukla - Krosno\nNowy Żmigród - Łysa Góra - Iwonicz - Krosno\nStrzyżów - Wiśniowa - Frysztak - Krosno\nGogołów - Strzyżów\nŁysa Góra - Jasło\nRegulamin płatności eCard\nREGULAMIN PRZEWOZU OSÓB I BAGAŻU OBOWIĄZUJĄCY W FIRMIE PRZEWOZOWO-HANDLOWO-USŁUGOWEJ EWA WIELGOS\nREGULAMIN PRZEWOZU OSÓB I BAGAŻU OBOWIĄZUJĄCY W FIRMIE PRZEWOZOWO-HANDLOWO-USŁUGOWEJ „MIŚ”\nPrzez 20 lat obecności na rynku przewozów pasażerskich zdobyliśmy zaufanie wielu klientów, a także znacznie powiększyliśmy tabor autokarowy, który jest stale unowocześniany. Dokładamy wszelkich starań aby świadczone przez nas usługi były na najwyższym poziomie.\n"MIŚ" posiada certyfikat kompetencji zawodowych w zakresie krajowego i międzynarodowego przewozu osób i rzeczy oraz licencję na krajowy i międzynarodowy przewóz osób. Kierowcy na bieżąco doskonalą swoje kwalifikacje, poddają się okresowym badaniom lekarskim oraz szkoleniom z zakresu przepisów ustawy o transporcie drogowym osób. Ciągle podwyższana jest jakość świadczonych usług, a zadowolenie i bezpieczeństwo klientów firmy jest najważniejsze.\nBilety autokarowe można nabyć w większości biur podróży na terenie województwa podkarpackiego i małopolskieg o oraz w wybranych biurach na terenie pozostałych województw. W 2006 roku Firma Przewozowa "MIŚ" weszła w grupę o nazwie: "Autokar Polska", która to zrzesza również innych przewoźników. Dzięki temu oferta przejazdów Firmy Przewozowej "MIŚ" pojawiła się w kilkuset innych biurach na terenie kraju, jest dostępna w systemie Euro-Ticket i Voyager oraz portalu onet.pl jako bilet on-line. Również we Włoszech można nabyć bilety u przedstawicieli, są to: Biuro Alimarcar oraz Polonia Service, posiadające swoje oddziały m.in. w Rzymie, Neapolu, Florencji, Bolonii czy Mestre.\nFirma Przewozowa "MIŚ" stale podejmuje działania mające na celu usprawnienie przewozów i obsługę pasażerów. Jest otwarta na wszelkie wnioski i uwagi, które mogą mieć wpływ na podniesienie jakości usług. Chętnie nawiąże współpracę z nowymi biurami podróży i innymi firmami przewozowymi.\n"MIŚ" F.P.H.U. Robert Wielgos\nul. Bohaterów Westerplatte 17/56\nw Rymanowie O/KROSNO\n12 8636 1044 2019 1702 0129 0001\ntel./faks: 13 43 270 46\nProjekt i realizacja: krzysztofkostyra.pl