TOSKAŃSKIE ZAPISKI SPEŁNIONYCH MARZEŃ: DUŻA RADOŚĆ\ntoja 21 stycznia 2010 14:16\nMałgosiu nie widzę tego słoneczka :( u nas śnieg, mróz i do tego wieje.\nNie wiem, zima jakaś czy coś :)\nMażena 21 stycznia 2010 17:53\nWłaśnie wysłałam SMS /nie z jednego telefonu/ na ten drugi etap, bo to chyba od dziś, od 15. Ludzieee głosujcie kobieta tak się napracowała. Z niecierpliwością włączam komputer aby sprawdzić czy jest coś nowego. Pani Gosiu, trzymam kciuki.\nMalinowa Żyrafa 21 stycznia 2010 18:12\nHej Gosiu! Też się cieszę. I gratuluję Ci. Agitowałam rodzinę i znajomych. Teraz też moja mama i brat oddali na Twojego bloga głosy, pozdrawiają i życzą Ci powodzenia :-).\nJoanna z Mazur 21 stycznia 2010 19:26\nPani Małgosiu,serdecznie gratuluję i zaraz wysyłam następnego sms-a:)Trzymam kciuki!A słoneczka zazdroszczę bo u mnie srogi mróz idzie ze wschodu.\nAnonimowy 21 stycznia 2010 19:48\nMalgos serdecznie gratuluje, juz do dzieci dzwonilam zeby na Ciebie wyslaly smsy! I trzymam kciuki! Szkoda ze nie mozna stad wysylac niestety mamy wszyscy wloskie komorki....\nAnonimowy 21 stycznia 2010 19:56\nMałgosiu cieszę się ogromnie !Gratuluję i już spieszę wysyłać sms-y na kolejny etap -jak poprzednio,z całą rodziną:))\nSłoneczka niestety nie widzę ale co tam...jeszcze zaświeci:))\nMajana 21 stycznia 2010 20:18\nMałgosiu, gratuluję mocno, mocno, mocno! Wiedzialam, że tak będzie!:)))\nSuper, bardzo ,bardzo się ciesze i ślę smski!:)))\nSłoneczko toskańskie bardzo się przyda :)\nemka1216 21 stycznia 2010 21:29\nGratuluję. Cieszę się, że chociaż trochę się przyczyniłam Ogłaszam mobilizację!\nEugenia 21 stycznia 2010 23:20\nTak jest, stajemy dalej za Małgosią murem ! Serdecznie gratuluję !\nAnonimowy 22 stycznia 2010 08:39\nSłoneczko dzisiaj nieśmiało wyjrzało, zapowiada się piękny dzień! Głos oddany - teraz tylko czekamy na finał:D\nAnonimowy 22 stycznia 2010 10:10\n:(( a ja mam zablokowany telefon :(( Bardzo mi przykro, że nie mogę wysłać sms-a. W zasadzie rodzina i przyjaciele wysłali...ale ja chciałam tak osobiście... No ale trudno...jestem mocno myślami... :) I staram się moją wewnętrzną mocą pomóc wygrać. Dla mnie i tak już dawno Pani wygrała :D\nPozdrawiam - Absolutnie Straszny :)\nMichał Dudziak 22 stycznia 2010 11:48\ngratuluję Gosiu, teraz czuję się, jakbysmy wszyscy przeszli do trzeciego etapu :)\nagnieszka 22 stycznia 2010 12:40\nGratulacje! No i życzę powodzenia w następnym etapie, do którego mam zamiar się przyczynić, bo zaraz głosuję.\nulcik 22 stycznia 2010 14:39\nJózefinka 22 stycznia 2010 16:18\nDzięki za słoneczko, wsparcie jest było i będzie, pozdrawiam serdecznie-Graż\nAnonimowy 22 stycznia 2010 20:46\nGosieńko!Gratuluję! Buziaki od Kondysiów:))


Wspieramy 29. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy - News - Wózki widłowe - Emtor.pl\nDzięki Państwa hojności i wielkiemu sercu na konto Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy trafiło 1.710,00 zł. Serdecznie dziękujemy osobom, które wzięły udział w naszych aukcjach i gratulujemy zwycięzcom!\nSerdecznie zapraszamy do udziału w naszych wyjątkowych licytacjach sześciu miniaturowych modeli wózków Yale® oraz trzech książek „Przyroda toruńskiego poligonu” wraz z autografem Jerzego Holca. Do wylicytowania są modele: elektrycznego czołowego wózka widłowego z serii VT, spalinowego czołowego wózka widłowego z serii VX, systemowego wózka do pracy w wąskich korytarzach z serii MTC, elektrycznego paletowego wózka z platformą dla operatora z serii MPX, elektrycznego wózka wysokiego składowania z serii MR Reach Truck oraz spalinowego wózka widłowego o dużym udźwigu GDP 160EC.\nModele wykonane są w skali 1:25 oraz 1:50, z połączenia metalu i tworzywa sztucznego. Wierne miniatury rzeczywistych urządzeń, odwzorowanych w najdrobniejszych szczegółach, posiadają ruchome koła, widły oraz maszt. Modele są w oryginalnych opakowaniach. Prawdziwa gratka dla kolekcjonerów modeli czołowych wózków widłowych i urządzeń magazynowych.\nLicytacje od 1 zł !\nAukcje trwają do 6 lutego 2021 (sobota)\n2. Model systemowego wózka do pracy w wąskich korytarzach Yale®seria MTC:\n4. Model elektrycznego wózka paletowego z platforma dla operatora Yale® seria MPX:\n5. Model elektrycznego wózka wysokiego składowania Yale® seria MR Reach Truck:\n6. Model spalinowego wózka widłowego o dużym udźwigu Yale® GDP160EC:\n7. Książka „Przyroda toruńskiego poligonu” 1 egzemplarz:\n8. Książka „Przyroda toruńskiego poligonu” 2 egzemplarz:\n9. Książka „Przyroda toruńskiego poligonu” 3 egzemplarz:\nKsiążka „Przyroda toruńskiego poligonu” została wydana pod redakcją Jerzego Holca i zawiera niesamowite autorskie zdjęcia, prezentujące walory przyrodnicze toruńskiego poligonu.\nPoligon toruński znajduje się na Kujawach na wschodnim krańcu Puszczy Bydgoskiej i zajmuje fragment rozległego obszaru wydmowego na skraju Kotliny Toruńskiej. Jest najstarszym poligonem w Polsce i największym poligonem artyleryjskim w Europie. Ma kształt nieregularnego prostokąta o bokach 12 na 15 kilometrów. Teren poligonu jest przyrodniczą perełką, ponieważ przez kilkadziesiąt lat pozostał w dużej części niezalesiony, a to sprzyja większej różnorodności roślin oraz zlokalizowano go na rzadkich i ciekawych śródlądowych polach wydmowych w Europie\nSztab nr: 4904, Chorągiew Kujawsko-Pomorska ZHP Hufiec Toruń, Szef sztabu: Malwina Ziembikiewicz, Rynek Staromiejski 7, 87-100 Toruń, Polska


Warianty Papier polipropylenowy wodoodporny, matowy, samoprzylepny, 120 gram\nNaklejki ozdobne na meble – wielka zmiana małym kosztem\nNawet najpiękniej urządzone wnętrze po jakimś czasie może spowszednieć. W takiej sytuacji sugerujemy wymianę sprzętów, przemalowanie ścian albo… oszczędzenie sobie dużych kosztów i zainwestowanie w naklejki ozdobne na meble. Dzięki nim w prosty, szybki oraz tani sposób nadasz swoim wnętrzom zupełnie inny charakter. W naszej ofercie znajdziesz wiele propozycji wzorów, grafik, zdjęć, obrazów czy reprodukcji, które doskonale się sprawdzą jako ozdoba do salonu, sypialni, kuchni albo łazienki. Sprawdź sam, jakie to proste!\nNaklejka na lodówkę, kredens czy ścianę? Możliwości są nieograniczone!\nDoskonała jakość wydruku, bogaty wybór motywów oraz prosty montaż – to jedne z wielu zalet naszych naklejek ozdobnych na meble. Nadają się zarówno jako dekoracja na lodówkę czy drzwi szafy przesuwnej, jak i na laptopa lub inne powierzchnie, którym chciałbyś nadać indywidualny charakter. Możesz wykorzystać nasze grafiki albo wgrać własne zdjęcie, którym będziesz cieszyć się na co dzień. Zapraszamy do zakupów!


As-Sadr grozi wojną - Altair Agencja Lotnicza\nRadykalny szyicki duchowy Muktada As-Sard, odpowiadając na pytanie, co się stanie, jeżeli amerykańskie wojska nie opuszczą Iraku do końca roku, odpowiedział krótko: będzie wojna.\nMuktada As-Sard występuje konsekwentnie przeciwko obecności wojskowej zagranicznych państw w Iraku. W pierwszym etapie okupacji kraju duchowny inspirował zbrojne działania Armii Mahdiego, czyli sojuszu grup szyickich, przeciwnych zarówno poprzednim, sunnickim elitom władzy, zagranicznym wojskom okupacyjnym, jak i nowym władzom, określanym jako całkowicie zależne od USA. Faktem jest jednak, że działania te nie miały tak nieprzejednanego charakteru, jak akcje partyzantki sunnickiej, ze względu na znacznie bardziej umiarkowaną postawę As-Sadra.\nW 2008 siły rządowe, częściowo przy wsparciu sił amerykańskich, spacyfikowały jednak najsilniejsze bastiony zwolenników duchownego, w tym Basrę oraz dzielnicę Bagdadu, nazwaną Miastem Sadra. As-Sadr zgodził się na rozwiązanie milicji i skoncentrował się na działalności politycznej. W ubiegłym roku wprowadził do 325-osobowego parlamentu 40 swoich zwolenników, zapewniając jednocześnie ugrupowaniu 5 stanowisk w rządzie.\nJednym z jego głównych postulatów jest wypełnienie umowy z 2008, kiedy władze USA i Iraku zdecydowały o wycofaniu zagranicznych wojsk do końca 2011 (zobacz: Amerykanie w Iraku do 2011?).\nPrzeciwnego zdania jest prezydent, premier i minister obrony, którzy przychylają się do amerykańskich sugestii, dotyczących przedłużenia pobytu znacznie zmniejszonego kontyngentu. Oficjalnie mówi się o chęci pozostawienia nad Tygrysem i Eufratem instruktorów, dla szkolenia Irakijczyków w obsłudze kupowanego w dużych ilościach amerykańskiego uzbrojenia (zobacz: Amerykańscy instruktorzy w Iraku).\nFaktem jest jednak, że przedstawiciele administracji prezydenta Obamy wskazywali również na polityczny wymiar takiego działania, szczególnie w świetle minimalizowania wpływów irańskich w Iraku i w okresie wzmożonego napięcia w świecie arabskim. Z kolei wysocy rangą urzędnicy irackiego resortu obrony twierdzą, że bez wsparcia USA, siły zbrojne jeszcze przez kilka lat nie będą w stanie zabezpieczyć suwerenności swojego kraju, szczególnie w odniesieniu do przestrzeni powietrznej i morskiej strefy ekonomicznej.\nW wydanym kilka dni temu przez biuro As-Sadra w Nadżafie oświadczeniu, duchowny stwierdził lakonicznie, że pozostanie amerykańskich żołnierzy w Iraku po 2011 doprowadzi do wojny. To pośrednia groźba, że może wezwać swoich zwolenników do powrotu do działań zbrojnych.\nW momencie największych wpływów Armia Mahdiego kontrolowała całe miasta, z Basrą włącznie i liczyła - według szacunkowych danych - do 60 tys. uzbrojonych mężczyzn.\nAs-Sadr odrzucił niedawno możliwość odtworzenia tej organizacji. Uznał, że było w jej szeregach zbyt wielu kryminalistów. Jasnym jest jednak, że nawet częściowa mobilizacji byłych bojowników, znacznie skomplikowałaby sytuację w kraju. Podziemie, nawet bez zwolenników duchownego, zintensyfikowało akcje militarne w ciągu ostatnich miesięcy, ponownie - i to skutecznie - obierając za cel żołnierzy amerykańskich. W bieżącym roku zginęło ich 44, głównie w wyniku zamachów bombowych lub ostrzału moździerzowego.\nAs-Sadr grozi wojną (2011-08-19)\nAmerykanie w Iraku do 2011? (2008-08-22)


teatr | WIZJA LOKALNA\nNIEZNOŚNA LEKKOŚĆ GŁUPOTY, czyli słów kilka na marginesie wystawionej w Chicago sztuki Gabrieli Zapolskiej „Ich czworo”\n30 Maj, 2019 — Stanisław Błaszczyna\nNie jest sprawiedliwy dla Zapolskiej Miłosz, który w swojej „Historii literatury polskiej” poświęca jej tylko jeden akapit, pisząc na dodatek, że „jej powieści (…) przejaskrawione i sensacyjne, dziś uważane są za literaturę jarmarczną” a „brak poważnego intelektualnego wyrobienia Zapolskiej skazywał ją na grube uproszczenia”. Nie jest też prawdą, że „gdyby nie artystyczny sukces tych dwóch dramatów [chodzi o „Moralność pani Dulskiej” i „Panna Maliczewska” – przyp. S.B.] Zapolska, niegdyś uważana za czołową wyrazicielkę naturalizmu, zostałaby zapomniana.”\nOtóż Gabriela Zapolska nie jest zapomniana i to nie tylko dzięki „Moralności pani Dulskiej” – która rzeczywiście pozostaje jej dziełem sztandarowym i powszechnie znanym, bo „lekturowym” – ale przede wszystkim z powodu niezwykłej aktualności poruszanej przez nią tematyki, którą jest – z grubsza – dobieranie się do ludzkich przywar: głupoty, zakłamania, małości, obłudy, nieodpowiedzialności, ślepoty, zawiści, pozerstwa, histerii, próżności… (tutaj każdy z nas może sobie dodać kilka swoich własnych wad). A te, niestety, są nieprzemijające. Przy czym ważne – i chyba jednak decydujące – jest to, że język, jakim posługuje się w swoim pisarstwie Zapolska, sprawia wrażenie nowoczesnego, i – wyjąwszy pojawiające się tu i ówdzie archaizmy – w niczym nie przypomina fin de siècle’owej ramoty.\nAnna Dolecki i Grzegorz Chiliński\nZapolska jest dla swoich bohaterów bezwzględna i widoczne jest to zwłaszcza w sztuce „Ich czworo”, której już sam podtytuł („tragedia ludzi głupich”) jest symptomatyczny i wymowny. Sama autorka pisze wprost: „W ‚Ich czworgu’ chciałam właśnie dać syntezę ludzkiej przeciętnej głupoty, z którą zmuszeni jesteśmy żyć i się spotykać na każdym kroku”. Co ciekawe, nawiązując do małżeńskiej zdrady i rozpadu rodziny, a jednocześnie okłamywania nie tylko innych, ale i samego siebie, Zapolska pisze o rzeczach sobie doskonale znanych, jakby z życia jej samej wziętych – bo przecież ona sama znana była szeroko jako skandalistka, ze swoimi rozwodami i kochankami, nie przystająca raczej do modelu przyzwoitej, tradycyjnej i stabilnej rodziny, której sama nie była w stanie – z różnych powodów – stworzyć. Być może z tego brało się jej jadowite wręcz wnikanie w samo sedno ludzkich wad i słabości, które przypisywała ona bez wyjątku wszystkim. Być może dlatego całe środowisko mieszczańskie wydawało się jej jedną wielką menażerią filistrów, każde małżeństwo skażone obłudą, każdy mężczyzna predatorem, a każda kobieta manipulatorką.\nPewnie ową totalną mizantropię Zapolskiej psychoanalityk mógłby rozebrać na części pierwsze – wskazując na jej źródła i motywy – ale nawet pobieżna znajomość ludzkiej psyche (oraz biografii Zapolskiej) skłania do wniosku, że autorka projektowała na ludzi głównie swoje własne wady i skażenia charakteru tudzież brała na świecie odwet za swoje nieudane życie. Znała więc całą tę ludzką malady od podszewki – to ją bolało i sierdziło, z tym żyła… i dlatego była – w tym co pisze – taka cięta, wnikliwa, drapieżna, bezlitosna i dosadna. Jako „zbuntowana kobieta” była dla wszystkich nie do zniesienia; jako ekscentryczka – dziwaczna; jako towarzyszka życia – irytująca i przykra… Niespełniona aktorsko i artystycznie wpadała w urojenia wielkościowe (chcąc być np. „sto razy lepszą” od Modrzejewskiej); płodząc dla zarobku trącące grafomanią teksty uważała, że inni (taki np. Sienkiewicz) nie dorastają jej do pięt… etc.\nA jednak Gabriela Zapolska przetrwała, a jej najlepsze utwory bronią się do dzisiaj przed zapomnieniem, będąc jednak znakomitą literaturą. Dzięki składającemu się z chicagowskich aktorów, nowo-powstałemu zespołowi Polish American Actors Theatre, który za swój debiut wybrał właśnie sztukę „Ich czworo”, wróciłem do pisarstwa Zapolskiej, przypominając sobie kilka jej opowiadań, powieści oraz sztuk teatralnych (polecam zwłaszcza doskonałą adaptację teatru telewizji „Skiz”, ale też „Pannę Maliczewską”). I muszę przyznać, że zaskoczyła mnie ich świeżość – to, że się jednak nie zestarzały i nadal mogą w nas rezonować. Świetne rysy charakterologiczne, żywe i po mistrzowsku prowadzone dialogi, gęsta psychologicznie proza… to wszystko sprawia, że słów Zapolskiej także i współcześnie słucha się z emocjonalnym zaangażowaniem i uwagą.\nOczywiście, że jest to wszystko skondensowane, wybiórcze i przerysowane, ale dzięki temu wyraziste i mimo wszystko wiarygodne psychologicznie. Zapolska swoim talentem potrafi nas omotać, nawet jeśli – stosując przy tym środki przejaskrawione i wyolbrzymioną formę – dotyka nas do żywego, ukazując nam nasze własne cienie oraz chowane skrzętnie wstydy. A mimo tego dostarczając przy tym swoistej satysfakcji, w której najprawdopodobniej jest coś z katharsis. To podobnie jak z gogolowską denuncjacją „Z czego się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie?”, w której pewien masochizm pozwala widzom na dość przewrotne czerpanie przyjemności z wiwisekcyjnego babrania się w czymś, co przypomina ich własne, bardziej lub mniej utytłane, zbrukane i ochlapane błotkiem wnętrza.\nI oto mierzą się z czymś takim nasi aktorzy z Chicago, wystawiając sztukę Zapolskiej „Ich czworo” na deskach Teatru Chopina.\nNie roszcząc sobie pretensji do pisania recenzji z tego przedstawienia, chciałbym jednak poczynić kilka uwag, które przychodzą mi w związku z tym do głowy.\nZacznę może od małego utyskiwania: otóż można zauważyć – i myślę, że przyznają mi tu rację sami zainteresowani artyści – że w naszym polonijnym grajdołku trudno jest o recenzje z prawdziwego zdarzenia. Brak jest tekstów krytycznych, bardziej kompleksowych, które by sięgały profesjonalnego poziomu. Najczęściej więc jest to bardziej lub mniej zdawkowa notatka – tekścik niewolny od banału i schematów, którego właściwie jedyną zaletą i funkcją jest pozostawienie śladu po danym wydarzeniu w polonijnych mediach.\nLecz przyczyną jest tu nie tylko brak dobrych piór i publicystyczne lenistwo. W grę wchodzi także – i kto wie czy w nie największym stopniu – to, że… zwykle znajomi piszą recenzje znajomym.\nOczywiście nie ma w tym jeszcze nic nagannego. Mnie samemu zdarzyło się to kilkakrotnie. Schody zaczynają się jednak wtedy, kiedy znajomość (a często nawet zażyłość) tak silnie rzutuje na opinię piszącego tekst, że staje się on po prostu mało wiarygodny. Skądinąd to wszystko jest zrozumiałe, bo przecież każdy z nas jest człowiekiem i kibicowanie „swoim” jest takie… ludzkie.\nJednakże dla mnie, napisanie recenzji dotyczącej twórczości kogoś, kogo dobrze znam (a zwłaszcza kogoś, kogo osobiście lubię) staje się czymś trudnym, czy choćby tylko niezręcznym, i to nie tylko wtedy, kiedy coś mi się nie spodobało, a chcąc zachować uczciwość musiałbym to skrytykować, robiąc komuś przykrość. Zdarzało mi się więc również zaniechanie pisania podobnego tekstu – wolałem swoje uwagi krytyczne przekazać komuś osobiście, a nie obnosić się z tym publicznie.\nTak, trudno jest w tym wszystkim o obiektywizm, a niezależność wymaga zachowania pewnego dystansu, także tego towarzyskiego.\nW tych warunkach dochodzi do tego jeszcze pewne ryzyko: jeśli napiszesz coś pochlebnie to możesz być posądzony o kumoterstwo; kiedy zaś wyrazisz się krytycznie – możesz stać się pariasem, a nawet i wrogiem (to ostatnie piszę tak pół żartem, pół serio, bo przecież wiadomo, że przez jakiś tam tekścik świat się raczej nie zawali).\nMoże jednak, po tych wszystkich asekuracjach, przejdę do meritum, czyli napiszę o moich wrażeniach wyniesionych z przedstawienia „Ich czworo”, które obejrzałem w Teatrze Chopina.\nPrzede wszystkim należy zwrócić uwagę na spory rozmach tej produkcji, która – mimo że zajmująca się sztuką dość kameralną i angażująca aktorów prowadzących raczej podwójne życie zawodowe, dla których teatr nie jest źródłem utrzymania – robi wrażenie solidnej, noszącej bez wątpienia cechy profesjonalizmu.\nW Chicago dość często gościmy polskie zawodowe zespoły teatralne, które zazwyczaj raczą nas przedstawieniami na znakomitym poziomie artystycznym – świetnie zagranymi i mimo dość ubogiej oprawy inscenizacyjnej, atrakcyjnymi, więc chcąc nie chcąc przyjmujemy je za tło naszych lokalnych przedsięwzięć teatralnych, zestawiając i porównując te produkcje ze sobą. I muszę przyznać, że w tym porównaniu nasz teatr polonijny nie wypada tak źle, a w niektórych wypadkach wypada nawet bardzo dobrze. Moim zdaniem „Ich czworo” umiejscawia się gdzieś tak pośrodku, ze zdecydowanym jednak wychyleniem w stronę pozytywów. Dzięki temu obejrzenie tej sztuki sprawiło mi sporą satysfakcję. I chyba podobnie było z odbiorem publiczności, która szczelnie wypełniła salę – i to w każdym z trzech dni, w jakich wystawiana była sztuka.\nWszyscy aktorzy dość odważnie weszli w tekst Zapolskiej, który wymagał od nich pewnej karykaturyzacji postaci. Rodziło to niebezpieczeństwo ich przejaskrawienia, jednak farsowa forma „Ich czworo” okazała się tu buforem, dzięki któremu wyrazista gra aktorów bardziej bawiła, niż raziła, stanowiąc przy tym alibi dla ich – niekiedy zbyt intensywnej, jak na mój gust – ekspresji. To zresztą wynika z charakteru twórczości Zapolskiej, która mimo, że zaliczana jest do (pokrewnego choćby Zoli) naturalizmu, to zawsze posługiwała się niezbyt naturalnymi środkami, obecnymi przecież w każdej karykaturze czy tragifarsie. Pewnie dlatego teksty Zapolskiej z jednej strony mogły być melodramatyczne, z drugiej zaś – brutalne.\nWprawdzie sztuka nosi tytuł „Ich czworo”, to tak naprawdę chodzi w niej o „ich siedmioro”, chociaż pewne postaci mają więcej do powiedzenia (a aktorzy, tym samym do zagrania) niż inne. Grana przez Annę Dolecki Żona wydaje się być w centrum całego tego ko(s)micznego zgiełku, i w sporej części spektaklu to ona właśnie dominuje – zarówno scenę, jak i uwagę widowni (jestem pewien, że nie tylko jej męskiej części, której atencja – zważywszy na wyeksponowaną przez aktorkę kobiecość – wydaje się być jak najbardziej zrozumiała, wręcz oczywista). Anna Dolecki gra kobietę pustą, głupią i zachowującą się obrzydliwie, a jednak – być może dzięki przymiotom pozascenicznym – nie budzącą w nas spodziewanej abominacji czy awersji. (Do końca nie wiem, czy to źle czy dobrze, jednak muszę przyznać, że w mojej pamięci zagrana przez nią postać zapisała się trwale).\nJulitta Mroczkowska jest klasą samą w sobie. Na jakiejkolwiek scenie się nie pojawi zwraca na siebie uwagę wszystkich – głównie swoim profesjonalizmem. Z nią każdy reżyser może iść jak w dym, bo może być pewny, że aktorka ta zawsze trafi w sedno. Tak też stało się tym razem, bo Mroczkowska na scenie zaistniała doskonale – z nerwem, ale też i z wdziękiem, mimo że i ona miała do odegrania postać dość żałosną i budząca politowanie.\nCo tu kryć, bardzo spodobała mi się Edyta Luckos w roli Panny Mani. Równie przewrotna jak Żona – i podobnie jak ona szafująca swoim sex appealem – obracająca się wokół Męża (nie swojego, of course) jak fryga, usiłująca go omotać… Luckos, nie dość, że była w swej grze koncertowa, to jeszcze potrafiła się przy tym fantastycznie poruszać, z jakąś taką… dynamiczną gracją.\nDobrze też wypadł w roli Fedyckiego Grzegorz Chiliński. Jego „kochanek” to taki „picuś-glancuś”, który za fasadą lekkoducha i bawidamka skrywa zwykłego, pozbawionego honoru hochsztaplera. Też, niestety, wzbudza w nas bardziej rozbawienie niż będącą tutaj bardziej na miejscu irytację. (Dzieje się tak pewnie dlatego, że nie bierzemy tej jego szulerki zbyt poważnie.) Chiliński w wywiadach podkreśla to, że jest aktorem-amatorem, ale moim zdaniem powinien porzucić to wyznanie, gdyż to co robi wcale nie odstaje poziomem od gry jego bardziej zaawansowanych profesjonalnie koleżanek i kolegów.\nMarcin Kowalik miał zagrać Męża, człeka osaczonego przez ludzką głupotę i bezbarwne życie, a przez to udręczonego i stłamszonego, więc ten występ nie mógł być fajerwerkiem, a zamiast tego był tym, czym był, czyli objawieniem człowieczka w szarym swetrze (choć jego runięcie na deski/posadzkę Teatru Chopina było jednak dla wielu widzów wstrząsające).\nZnakomita była Aldona Olchowska jako służąca. Szkoda tylko, że miała taka mało do zagrania, bo to jest przyjemność patrzeć jak ona się zachowuje na scenie – ze świetną mimiką i gestami, w których była zarówno frywolność, jak i nieodparty wdzięk.\n„Pożal się Boże dorośli” są w tej sztuce dorosłymi, więc ich mizeria i degrengolada – ta ich żałosna moral insanity – jest jakby na ich własne życzenie, ale najbardziej tragiczną i godną prawdziwego współczucia osobą w sztuce Zapolskiej jest według mnie Dziecko, czyli kilkunastoletnia dziewczynka, córka Męża i Żony. Wciela się w nią – trzeba powiedzieć, że nader śmiało – Nicole Figlewicz, stając się czymś w rodzaju wyrzutu sumienia w świecie ogarniętym szaleństwem i niegodziwością „dorosłych”.\nMariusz Kotowski, reżyser „Ich czworo”, spadł na Chicago jak meteoryt, założył nową trupę mobilizując tutejszych, bardziej lub mniej aktywnych aktorów, i wraz z nimi – jak również, co warte podkreślenia, z całym zespołem ludzi niezbędnych – w ciągu zaledwie kilku miesięcy zaprezentował polonijnej publiczności spektakl z prawdziwego zdarzenia, mając w zanadrzu następne.\nTak się składa, że w tym samym niemal czasie inny, bardzo się wyróżniający chicagowski zespół o familiarnej nazwie TEATR NASZ pod dyrekcją Andrzeja Krukowskiego wystawił Gombrowicza (nota bene, nie tak dawno wstecz prezentując też z sukcesem „Bal w operze” Tuwima). Agata Paleczny ze swoimi Warsztatami Teatralnymi, dosłownie na dniach przedstawi w Copernicus Center jubileuszowy program „Bajkowe Podróże, czyli wspomnień czar”. Z kolei, pełna ambicji i pomysłów Kinga Modjeska ma nam za kilka tygodni pokazać (pod szyldem Sceny Polonia) mickiewiczowskie „Dziady”. (O bardziej kameralnych wieczorach nawet nie wspominam.)\nTak więc, dzieje się! Ja nie pamiętam w naszym Wietrznym Mieście takiego scenicznego wzmożenia i czadu.\nTo cieszy, ponieważ nieraz odnosiłem wrażenie, iż polonijni aktorzy, mimo swojego potencjału nie mają po prostu w czym grać – są niedostrzegani i zaniedbywani, a tym samym czują się niedoceniani i niespełnieni. Miejmy nadzieję, że to się wreszcie zmieni, czego wszystkim artystom – a i samej chicagowskiej publiczności – życzę!\nznój i afirmacja\nPozwolę sobie jeszcze na koniec wrócić na chwilę do przedstawienia „Ich czworo”, by zwrócić uwagę na to, jak wielkiego wysiłku – i to wielu zaangażowanych osób – wymaga stworzenie podobnego spektaklu. My, ludzie postronni, nie zdajemy sobie z tego tak do końca sprawę, lecz należy to mieć na uwadze i wspierać podobne przedsięwzięcia na różne sposoby. A jeśli stoi za tym prawdziwy walor artystyczny (tak jak w przypadku omawianej tu sztuki) to tym bardziej warto ten trud docenić.\nKażdy człowiek potrzebuje afirmacji tego, co robi.\nI jeszcze jedna rzecz… wcale nie drobnostka. Otóż chciałbym zwrócić uwagę na niezwykłą fotogeniczność wszystkich bez wyjątku, wystawianych w Chicago spektakli. Jest to zasługą nie tylko reżyserów i aktorów (choć choreografia jest głównie ich dziełem), ale i twórców kostiumów oraz scenografii. Tę fotogeniczność potrafi znakomicie dostrzec i uchwycić – z właściwym sobie artyzmem – np. Krzysztof Babiracki, „nadworny” fotograf TEATRU NASZEGO (mam nadzieję, że się z powodu tego określenia nie obrazi). Wyróżnia się również na tym polu Andrzej Brach, którego szczodre fotoreportaże z przedstawień znaleźć można na stronach internetowych wielu artystów.\nJa sam próbuję zrobić czasem trochę zdjęć, ale uwiązanie do jednego miejsca na sali – do fotelu widza – tudzież niechęć do przeszkadzania sąsiadom, dość mocno moje fotograficzne pole manewru ogranicza. Niemniej jednak udało mi się utrwalić kilka obrazków z przedstawienia „Ich czworo”. I chciałbym nimi mój tekst zilustrować, mając nadzieję, że choć trochę oddadzą one ducha sceny, intencje aktorów oraz atmosferę panującą wówczas w teatrze.\nNapisane w FOTOGRAFIA, LITERATURA, społeczeństwo, teatr. Tagi: artysta, Chicago, dramat, farsa, Gabriela Zapolska, komedia, literatura polska, naturalizm, polonia, recenzja, teatr, Teatr Chopina. 21 Komentarzy »\nWSZYSTKO JEST MUZYKĄ – „Pieśni Leara” w wykonaniu Teatru Pieśń Kozła\n22 września, 2016 — Stanisław Błaszczyna\nPrzedstawienie wrocławskiego teatru w Chicagowskim Teatrze Szekspirowskim\nWszystko jest muzyką – nawet tragedia\nTak się złożyło, że kolejna produkcja polskich artystów odwiedzających Chicago również inspirowana jest Szekspirem. Zaledwie Sojka przestał śpiewać Sonety, a oto niezwykły alternatywny ansambl teatralny z Wrocławia przywozi nad jezioro Michigan Króla Leara – tragedię słynnego Stratfordczyka przetransformowaną w oratorio-podobną suitę złożoną z muzycznych miniatur i pieśni sięgających do korzeni tego, co wydaje się być fundamentalnym i uniwersalnym doświadczeniem ludzkiej egzystencji. A wszystko to dzieje się z ambicją sprowokowania w widzu katharsis.\nSynchronizacja ciała, głosu, energii, rytmu, emocji…\nPodobno spektakl zrobił furorę kilka lat temu na Festiwalu Teatralnym Fringe w Edynburgu (po przeczytaniu kilku entuzjastycznych recenzji z tamtego przedstawienia skreślam słowo „podobno”) i ja się wcale temu nie dziwię, bo jest to wydarzenie sceniczne pierwszej jakości – w świecie pełnym profanum sięga ono do sacrum, ewokując pewien archaiczny rys, drażniąc i poruszając w nas jakiś pierwotny nerw, który – jak się okazuje – najbardziej chyba czuły jest na dźwięk. Bo to muzyka i śpiew – jak twierdzi (intuicyjnie) reżyser Grzegorz Bral – były wśród ludzi pierwszym teatrem. Właściwie to Szekspir leży tylko u źródeł dramatycznej inspiracji twórców sztuki, bo poszczególne pieśni nawiązują jedynie do niektórych wątków szekspirowskiej tragedii o nieszczęsnym królu Learze i jego córkach, wśród których największą naszą uwagę (i współczucie) skupia wydziedziczona i wygnana przez oszalałego ojca, Kordelia. Nie jest to jednak opowieść linearna, bardziej kolaż muzycznych dźwięków i słów – zazwyczaj harmonijny (oparty na kanwie gregoriańskich chorałów), choć nie pozbawiony miejscami dysonansów i przerywany dość często rytmem głośnych, perkusyjnych uderzeń (stóp o podłogę, dłoni o krzesło, pałek o bębenki…), nadających całości niezwykłej dynamiki. Lament (niekiedy płacz i prawdziwe łzy) przeplatany nerwową furią, liryzm znaczony gwałtowną ekspresją… Cały zespół stanowi jakby żywą całość – organicznie spójną i zintegrowaną. Każdy wchodzi z każdym w bardziej lub mniej ścisłe inter-reakcje. Metodycznie Bral nazywa to „techniką koordynacyjną”, w której synchronizują się głos, ciało, energia, rytm i emocje, tworząc bardzo specyficzną całość, charakteryzującą unikalny styl wszystkich przedstawień z repertuaru Teatru Pieśń Kozła. W Pieśniach Leara nie ma radości, śmiechu, jasności, spokoju… Jest za to dużo rozpaczy, żalu, bólu, cierpienia… Bo chyba jednak te ostatnie aspekty ludzkiej egzystencji dominują naszą La condition humaine – przynajmniej w tej finalnej fazie życia (i śmierci) człowieka, którego wszak i w młodym wieku nękać mogą hamletowskie „pociski zawistnego losu”. A mimo to – kiedy patrzymy na to, co dzieje się na scenie i słuchamy tych pieśni – nie udzielają się nam żadne negatywne emocje. Nie chcemy się od tego odwracać, jak od nieszczęścia i wstrętnej mizerii, wręcz przeciwnie: nie możemy się od tego oderwać i chłoniemy wszystko w jakimś katarktycznym transie, który dostarcza nam przyjemnego dreszczu, nie sprawiając żadnej przykrości. (Może dlatego, iż wiemy, że to tylko teatr?)\nPrzenikający dreszczem lament…\ni rozpacz, która sprowadza katharsis\nTeatr Pieśń Kozła wystawiał „Pieśni Leara” na scenie Chicago Shakespeare Theatre w dniach 15 – 18 września, 2016 r.\nNapisane w MUZYKA, teatr. Tagi: dramat, Król Lear, muzyka, Pieśni Leara, Pieśń Kozła, Szekspir, teatr, tragedia. 8 Komentarzy »\nWYTARGAĆ Z SIEBIE TO, CO W ŚRODKU GRA…\n3 września, 2016 — Stanisław Błaszczyna\no spotkaniu Olgierda Łukaszewicza z publicznością, po spektaklu A kaz tyz ta Polska, a kaz ta? w Tetarze Chopina w Chicago\nOlgierd Łukaszewicz: „A przecież tańce chochole odbywają się nadal”\nSpotkanie z Olgierdem Łukaszewiczem nie zakończyło się na monodramie według tekstów Wyspiańskiego. Po spektaklu odbyła się rozmowa z publicznością, którą jednakże zdominował monolog aktora. Przypomniał on o swoich przeprawach z tzw. opinia publiczną, począwszy od afery ze sprowokowanym przez CBA burmistrzem Helu, (który, jeśli się nie mylę, pomógł stworzyć Łukaszewiczowi teatr w tym mieście); przez skandal z „wsadzeniem do więzienia lombardzisty”, (a Łukaszewicz bronił tylko rolnika, którego ów lichwiarz „wydudkał”); po sensację z 60-letnia aktorką, która urodziła bliźniaki, (a za którą – ściślej: za jej dziećmi – ujął się Łukaszewicz).\nWspomniał o swojej pasji społecznikowskiej, o swoim „wtrącaniu się” w różne sprawy, które go korcą, gryzą… na które się nie zgadza. Mają do niego pretensje, że chodzi w tych sprawach do obecnej władzy, do nowego prezydenta… A przecież: gdzie ma chodzić, jak nie do tych, którzy teraz mają władzę? „Jest konkret, to chodzę!” – obruszył się Łukaszewicz.\nNa uwagę kogoś z publiczności, że „wiadomo, kto za tym prezydentem stoi”, odpowiedział, że on się „na tych sprawach (politycznych) nie zna”, co było oczywistym unikiem – niechęcią wypowiedzenia swojego „poglądu politycznego”, który – według tego, co stwierdził wcześniej – „trudno teraz mieć”.\nUWIKŁANIE W POLITYKĘ\nZgodnie więc z deklaracją, że chce być człowiekiem wolnym od jakiejkolwiek przynależności partyjnej, a nawet „idei” (tu chyba chodziło artyście o ideologię, bo są to jednak dwa różne pojęcia), Łukaszewicz rzeczywiście unikał wydawania jakichkolwiek sądów, które by go lokowały po tej, a nie innej stronie politycznego spectrum, czy też raczej sporu (nie wiem na ile przyczyniła się do tej postawy obecność na sali polskiego konsula, a na ile opinia, że Polonia chicagowska za Jarosławem Kaczyńskim murem stoi). Nadawało to niestety całej tej „dyskusji” ton pewnej nieokreśloności, więc często odnosiłem wrażenie, iż Łukaszewicz nie odpowiada wprost, albo odpowiada zbyt „dyplomatycznie”, dość szybko zmieniając temat, zwykle na sprawy dotyczące jego samego (albo środowiska, które – jako prezes Związku Artystów Scen Polskich – reprezentuje).\nMimo tej ostrożności apolitycznej, i tak – jak się poskarżył aktor – „wrabiany” jest on w politykę. Trudno chyba tego uniknąć, bo np. kiedy zagrał generała Nila, to dla pewnych ludzi był bohaterem, a kiedy w wyborach poparł Komorowskiego, to przez to samo stronnictwo obwołany został zdrajcą.\nPOLSKA – KRAJ ZACOFANY\nAtmosfera na Sali wyraźnie się ożywiła, kiedy Łukaszewicz zdecydowanym i dobitnym głosem oświadczył, że „Polska z własnego wyboru jest krajem zacofanym” i „zacofane jest polskie społeczeństwo”. Tak więc młode pokolenia muszą teraz „wyciągać Polskę z jakiejś dziury”. Bo niby gdzie jest ta nasza wielkość? I czy kiedykolwiek była? Sarmaci, mocarstwo od morza do morza – śmiechu warte złudzenia. „Żadnej pięknej przeszłości nie mamy” – skwitował na koniec te rewelacje artysta.\nAle jaki to ma związek z Wyspiańskim? – zapytał ktoś z publiczności.\nAno ma, i to wielki. Kiedy Łukaszewicz jeździł z przedstawieniem, pokazując je nie tylko w Polsce, ale i Polonii w kilku krajach Europy, to pytano się go tam, czy aby sam czegoś do tekstów Wyspiańskiego teraz nie dopisał – tak bardzo wydawało się to aktualne.\nAle przecież język Wyspiańskiego – nie tylko z innej epoki, ale i rymowany – jest jednak hermetyczny, więc czy aby na pewno wszyscy w lot pojmowali o co w tym wszystkim chodzi? – dopytywała się pewna pani polonistka.\n„Ale co jest hermetyczne?” – dziwił się Łukaszewicz, bo jemu to wszystko wydaje się jasne. Ale może się myli, bo już nie ma do tego tekstu dystansu. Być może też emocje zaciemniają jego wywód? (Coś w tym jest – ja również pomyślałem o tym, że można odnieść takie wrażenie.) Kiedyś pewien recenzent zarzucił mu, iż na scenie strasznie wszystko przeżywał, wręcz histeryzował, ale to pewnie dlatego, że bardziej właśnie emocje, a nie słowo, przemówiły do niego.\nPoza tym, wypominano mu, że skoro teraz w Polsce wszystko idzie ku dobrej zmianie, to dlaczego ciągle on się tak „ciska”? „Co się pan tak indyczy?”- mówili.\nA przecież tańce chochole odbywają się nadal.\nJEDNOŚĆ – IDEA CZY PIENIĄDZE?\nRaz jeden włączyłem się do tej dyskusji – i to niestety za sprawą, która oddaliła nas od Wyspiańskiego. Poszło o europejską Unię. Pozwolę sobie ten wątek przytoczyć.\nMówił Łukaszewicz: „Młodzi aktorzy mówią dziś do mnie: ‘No, jest brexit, to teraz będzie pol-exit’. A ja mówię: ‚a gdzie ty się wybierasz?’” (śmiech na sali – przyp. St.B.) „Ty nie wiesz, że myśmy już tam byli?” Po czym nastąpił komentarz aktora: „No, kto sieje wiatr, ten zbiera burze. Nastąpiło ileś tam lekceważenia Unii Europejskiej w polityce (i są tego skutki). Dopiero później wódz zza kulis odwołał te kalumnie, mówiąc, że – a jakże – zawsze byliśmy w Europie. No, żeby się nie skończyło tak, że my demokratycznie wyjdziemy z tej Unii, bo młode pokolenie nie będzie miało pojęcia, że mocarstwo środkowo europejskie Jagiellonów, to nie jest do rekonstrukcji. No gdzież ta wielkość! W tym, że się wydawało, że się tutaj stworzy z Ukrainą, Litwą, Gruzją… potęgę, która się sprzeciwi Unii Europejskiej?!”\nTutaj zauważyłem: „Ale to nie chodzi o potęgę, a raczej o przeciwwagę. Można też w ten sposób na to spojrzeć. Tym bardziej, że Europa przeżywa jednak obecnie kryzys i on najprawdopodobniej będzie się pogłębiał.”\nŁukaszewicz: „Jeżeli powstanie tutaj jakaś wartość, taka produktywna, i będzie to wyjaśnione – to może to będzie jasne. I nie będzie to prowadziło do wystąpienia Polski z Unii. Jednak te słowa pani Pawłowicz, która flagę europejską nazwała ‘szmatą’, jednak ludzi do czegoś ośmieliły.”\nTutaj aktor ponownie wrócił do swoich zasług – w tym przypadku do „walki z Brukselą” i Komisją Europejską – choćby o zmianę ustawy o podatku VAT w kulturze. Trwało to dobrych kilka minut, ale na koniec Olgierd Łukaszewicz nawiązał do mojej uwagi: „Ja wiem, co to znaczy stworzyć równowagę dla biurokratów w Unii Europejskiej. Ja to rozumiem. Chodzi o to, by tego typu dyskusja z Unią była jawna. (…) Ale doprowadzanie sytuacji do ekstremum, że my możemy sobie z tej Unii wyjść i odejść, to jest zbrodnia na miarę tej, którą nam kiedyś nasi przodkowie zafundowali.”\nWtrąciłem: „No tak, ale w tej chwili Wielka Brytania to zrobiła.”\nNa co Łukaszewicz wykrzyknął: „Wielka Brytanie jest Wielką Brytanią od wielu, wielu wieków!”\nJa: „No właśnie.”\nŁukaszewicz kontynuował: „… a Polska nie jest wielka od Jagiellonów! Liczmy się z realiami.”\nJa: „Chciałem powiedzieć, że właśnie dlatego od Wielkiej Brytanii trzeba wymagać więcej. A tu ona robi takie faux pas.”\nŁukaszewicz: „Jeżeli ma pan pieniądze – dużo pieniędzy! – to ja będę on pana więcej wymagał, a pan powie: ‘chwileczkę, to ja mam pieniądze, a nie ty’!”\nW tym momencie na Sali wybuchły gromkie śmiechy rozbawienia, przez które musiałem się przedzierać, mówiąc: „Ale przecież Unia Europejska to nie tylko pieniądze. Nie na tym polegały główne idee, kiedy tworzono Unię. Właśnie silniejsi mieli pomagać słabszym. Wcześniej była Europejska Wspólnota Gospodarcza – i tam najważniejsze były pieniądze. Moim zdaniem nie możemy zniżać sensu – i racji istnienia – Unii Europejskiej do handlu i pieniędzy.”\nOstatniego mojego zdana pewnie nikt już nie słyszał, ale uciszył wszystkich głos Łukaszewicza: „jeżeli propagowano w Wielkiej Brytanii opinię: kochany wyborco, rżnie cię na każdym kroku Unia Europejska – zabierają ci to i to, i jeszcze emeryturę ci zabierają – to jak oni się mieli zachować? Konkretnie się zachowali! Dbali o swoja forsę. Bo dla jakich idei oni się maja łączyć? Dla jakich?! Druga wojna światowa dawno się skończyła.”\nDałem więc sobie spokój na takowe dictum, choć argumenty Łukaszewicza wydały mi się trywialne (choć, niestety, było w nich coś na rzeczy). Nie chciałem jednak przedłużać tej dyskusji, bo zbyt daleko odbiegła ona od kultury.\nTEATR MOŻE ZGASNĄĆ\nRozmowa balansowała na styku kultury i polityki. Zygmunt Dyrkacz, właściciel Teatru Chopina miał pretensje o to, że o Polsce za granicą mówi się źle, że – jako kraj średni ze średnią kulturą – nie możemy się przebić z naszym kulturowym „brandem” wśród kulturowych wielkości, jakimi są choćby Francja, Niemcy, Włochy, Anglia…\nNa co Łukaszewicz odparł czymś zaskakującym: „Należy sobie odpowiedzieć na następujące pytanie: czy kultura była potrzebna naszemu społeczeństwu?” I odpowiedział sobie sam, jeszcze bardziej zaskakująco: „Nie, nie była”.\nAle to nie chodzi o wyrabianie swojego „brandu”, ciągnął Łukaszewicz, bo do czego tak naprawdę jest sztuka? Do wyzwolenia naszej wyobraźni, wrażliwości, myślenia – większej świadomości… Nie martwmy się o „brand” naszej kultury za granicą, dbajmy i rozwijajmy to, co nasze – tutaj. Bo to przecież skandal, że polskie filharmonie nie grają naszych kompozytorów.\nObecny na Sali polonijny filmowiec Kuba Łuczkiewicz zwrócił uwagę, że to właśnie za czasów PRL-u nasza kultura stworzyła to, co było najlepsze i co zostało docenione w świecie. „Wtedy polska kultura święciła tryumfy” – stwierdził. A działo się tak, choć czasy były trudne. Jednakże twórczość ta była wielka nie dlatego, że była wymuszona chęcią odniesienia międzynarodowego sukcesu, ale dlatego, że twórcy i artyści „wytargali z siebie to, co im w środku grało i wypowiedzieli to własnym głosem”. Czyli nie komercja… „Czy coś się w polskim kinie, teatrze dzieje takiego, co dawałoby nadzieję, że usłyszymy, zobaczymy siebie tak, jak w tym lustrze, co za panem się znajduje” – zakończył pytaniem swoją ciekawą wypowiedź Łuczkiewicz.\n„Ja należę do tych, co mówią, że nie jest tak źle z polskim kinem” – zaczął Łukaszewicz. „Ja nie mówię, że jest źle, ale że nie słyszymy o tym kinie tutaj” – zauważył Łuczkiewicz, ale aktor kontynuował: ”Należy sobie zadać sobie pytanie, czy kultura miała lepsze warunki w PRL-u?” i również tym razem sobie odpowiedział: „Tak, miała. Choć wszyscy skazani byli na taką mniejszą egzystencję… bo co z tego, że pani Cichopek ma teraz 8 mln. zł. za serial? Ktoś to chyba tak wycenił, widocznie tak ma być – ale dlaczego tak musi być? Tak więc aktor staje się towarem, naklejką na towar – a kulturę sprowadza się do produktu. A przecież ambitnych i ciekawych ludzi w Polsce jest wiele.” Czy jednak najważniejsze jest to, żeby przebić się z polskim kinem w świecie? Według Łukaszewicza nie, bo to kryterium (dobrej kultury) nie jest za granicą. To my musimy dbać o dziedzictwo narodowe, a takim dziedzictwem jest teatr. Powinniśmy brać przykład z Niemiec, które są obecnie kulturalną potęgę. Tam prezydent zawarł sojusz z teatrem, a u nas? Teatr może „zgasnąć, być unieważniony”. Zamiast opieki państwa, są samorządy, które nie mogą sobie – z utrzymaniem teatru na „poziomie kreatywności” – dać radę. Ponadto młode pokolenie nie szanuje tego, co było przedtem.\nTak więc odpowiedź aktora znowu się rozmyła, zboczyła na inne tory… Łukaszewicz nie omieszkał dodać, że sam o teatr i dobro aktorów walczy. Ma nadzieję, że przysłuży się temu zorganizowane przez niego międzynarodowe forum ZASP-u, które odbędzie się wkrótce w „stolicy europejskiej kultury”.\nCO JEST CENNE?\nMuszę się przyznać, że odczuwałem pewien niedosyt, jeśli chodzi o drążenie tematów w tej dyskusji. Na pierwszy plan ciągle wysuwało się „ja” aktora – ale może tak właśnie miało być? Jednak Olgierd Łukaszewicz zakończył spotkanie czymś sympatycznym: „Ceńmy sobie naszą dzisiejszą rozmowę – nasze spotkanie. To jest właśnie pielęgnowanie kultury. Raptem poświęciliśmy ten czas czemuś tak ulotnemu, niejasnemu… co jednak budzi w nas emocje – i w imię czego chcemy rozmawiać.”\nTeatr i kino – lustrzane odbicia, w których możemy zobaczyć samych siebie? (Olgierd Łukaszewicz na spotkaniu z widzami w Teatrze Chopina)\nSpotkanie odbyło się w Teatrze Chopina w Chicago, 21 sierpnia, 2016 r., po spektaklu „A kyz tyz ta Polska, a kaz ta?”, o którym przeczytać można w poprzednim wpisie TUTAJ.\nNapisane w POLITYKA, społeczeństwo, teatr. Tagi: dziedzictwo, kultura, kultura polska, Olgierd Łukaszewicz, Stanisław Wyspiański, teatr, teatr narodowy. 18 Komentarzy »


Zidentyfikowano chleb co najmniej 4 tys. lat starszy od początków rolnictwa | KopalniaWiedzy.pl\n17 lipca 2018, 12:33 | Humanistyka\nOdkrycie sugeruje, że wypiek chleba bazujący na dzikich ziarnach mógł zachęcić myśliwych-zbieraczy do uprawy zbóż, a tym samym przyczynił się do rewolucji rolniczej w neolicie.\nZespół z Uniwersytetu Kopenhaskiego, Uniwersyteckiego College'u Londyńskiego i Uniwersytetu w Cambridge analizował zwęglone resztki chleba z natufijskiego stanowiska Shubayqa 1 (znajduje się ono na Czarnej Pustyni w północno-wschodniej Jordanii).\nZwęglone resztki pokarmu z palenisk ze stanowiska Shubayqa 1 stanowią wyjątkowe odrycie, które dało nam okazję do scharakteryzowania praktyk kulinarnych sprzed 14.400 lat. Dwadzieścia cztery kawałki przeanalizowane w ramach tego studium pokazują, że ziarna dzikich przodków udomowionych zbóż, np. jęczmienia, samopszy czy owsa, były przed gotowaniem mielone, przesiewane i zagniatane. Resztki są bardzo podobne do przaśnych podpłomyków zidentyfikowanych na kilku stanowiskach neolitycznych i rzymskich z Europy i Turcji. Wiemy już więc, że chlebopodobne produkty przygotowywano na długo przed rozwojem rolnictwa. Następnym krokiem będzie ustalenie, czy produkcja i spożycie chleba wpłynęły na pojawienie się uprawy roślin i udomowienie jako takie - podkreśla Amaia Arranz Otaegui z Uniwersytetu w Kopenhadze.\nInteresują nas szczególnie natufijscy myśliwi-zbieracze, bo żyli oni w okresie przejściowym, kiedy ludzie stali się bardziej osiadli i ich dieta zaczęła się zmieniać. Odkrycie [...] krzemiennych wkładek sierpowych na natufijskich stanowiskach z Lewantu sprawiło, że archeolodzy od dawna przypuszczali, że ludzie zaczęli wtedy wykorzystywać rośliny w inny i być może bardziej efektywny sposób. Podpłomyk ze stanowiska Shubayqa 1 jest [zaś] najstarszym jak dotąd dowodem wytwarzania chleba i pokazuje, że pieczenie wynaleziono przed uprawą roślin. Te dowody potwierdzają niektóre z naszych hipotez. Mogło mianowicie być tak, że wczesna i skrajnie czasochłonna produkcja chleba w oparciu o dzikie ziarna była jednym z kluczowych czynników napędzających późniejszą rewolucję rolniczą, w przebiegu której dzikie rośliny zaczęto uprawiać, zapewniając sobie wygodniejsze źródła pokarmu - dodaje archeolog Tobias Richter.\nZwęglone resztki pokarmu oglądano pod skaningowym mikroskopem elektronowym (SEM). Zajęła się tym Lara Gonzalez Carratero, doktorantka z Uniwersyteckiego College'u Londyńskiego.\nGonzalez Carratero wyjaśnia, że jej zespół sporządził nowe kryteria identyfikacji podpłomyka, owsianki, ciasta i podobnych produktów w zapisie archeologicznym.\nOstatnio Duński Komitet ds. Niezależnych Badań przyznał naukowcom kolejny grant, dzięki czemu będą oni mogli dokładnie ustalić, w jaki sposób ludzie spożywali rośliny i zwierzęta i czemu jedne produkty "miały lepszą prasę" od innych, przez co zostały ostatecznie wybrane do uprawy.\npodpłomyk Jordania Shubayqa 1 zwęglone resztki chleb rewolucja neolityczna rolnictwo Amaia Arranz Otaegui Tobias Richter Lara Gonzalez Carratero\nAlexiaX, 17 lipca 2018, 15:09\n...dzicy przodkowie udomowionych zbóż, np. jęczmienia, samopszy czy owsa, byli przed gotowaniem mieleni, przesiewani i zagniatani\nNie wiedziałam, że zboża to osoby... Musieli bardzo cierpieć przechodząc takie tortury, zwłaszcza kiedy byli mieleni ;D\nSzał, 17 lipca 2018, 20:19\nNie wiem czemu miał służyć ten komentarz. Znaczy wiem, ale to suchar tak niestrawny że powodujący śmierć.\nSłownik języka polskiego - przodek (protoplasta), a według Wikipedii następujące znaczenia:\nprzodek – w genealogii osoba, od której ktoś pochodzi (por. potomek)\nprzodek – istota, której geny miały wpływ na genom innej rozpatrywanej istoty (zob. rozmnażanie)\nprzodek – w matematyce i informatyce – węzeł drzewa, leżący na ścieżce z korzenia do danego węzła i będący bliżej korzenia\nprzodek – główne miejsce wydobywania węgla, aktywny koniec tunelu\nprzodek – taniec biskupiański\nprzodek – jednoosiowy pojazd, przede wszystkim konny, służący do ułatwienia holowania dział\nJęzyk polski jest dość skomplikowanym językiem i słowa mają obiektywnie małą ilość znaczeń w porównaniu do angielskiego który jest uproszczany do granic debilizmu, praktycznie każde słowo ma kilka znaczeń np sławny przykład homonimów.\nBuffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo - Buffalo jest miastem, rzeczownikiem i przymiotnikiem. To zdanie jest poprawnie gramatycznie.\nAlexiaX, 18 lipca 2018, 02:19\nObawiam się, że zboża, trawy i inne roślinki nie są ani osobami ani nawet istotami, więc żadne z przez Ciebie wymienionych nie pasuje Jeśli nawet można mówić o przodkach zbóż (a w sumie można ), to zdanie musiałoby być inaczej skonstruowane, np. ziarna dzikich przodków zbóż były mielone... Natomiast powiedzenie, że przodkowie byli mieleni brzmi kuriozalnie i na pewno nie jest poprawne; panie przemądrzały I nie wiem po co przytoczyłeś znaczenia wyrazu przodek nie mające nic wspólnego z tym w artykule. Żeby zabłysnąć?\ngrzegorj, 18 lipca 2018, 17:13\n14 godzin temu, bea napisał:\nObawiam się, że zboża, trawy i inne roślinki nie są ani osobami ani nawet istotami\nObawiam się, że jednak są. To kiedyś uważano, że żyją tylko zwierzęta, a rośliny to co najwyżej rosną, więc status istot żywych im nie przysługuje. Mamy jednak wiek XXI, i nawet w szkołach podstawowych uczą, że istotami żywymi są nie tylko zwierzęta, ale także grzyby, rośliny (w tym zboża i trawy), bakterie, a z pewnymi zastrzeżeniami nawet wirusy (a choć ich „żywość” budzi daleko idące wątpliwości, to jednak nie odmawia im się na ogół statusu organizmów, a zatem i istot). Jak się chce posądzać kogoś o chęć zabłyśnięcia, to warto najpierw samemu błysnąć odrobiną wiedzy biologicznej...\nTym bardziej jest oczywiste, że współczesne zboża, niezależnie od ich statusu istot (zresztą też niewątpliwego), miały przodków (to tylko ideologicznie nawiedzeni antyewolucjoniści będą protestować, dowodząc swojego nieuctwa). Nie ma zatem i nie może być błędu w stwierdzeniu o przodkach. To jednak akurat nie jest w istocie problemem. Spór dotyczy bowiem tego, czy do roślin można odnieść męskoosobowe formy czasowników, jak „byli mieleni, przesiewani, zgniatani”.\nI tu niespodzianka: gramatycznie stwierdzenie takie, oczywiście w zastosowanym kontekście, jest całkowicie poprawne. Wszystko zależy bowiem, jakiego konkretnie wyrazu dotyczą. W języku polskim rodzaj męskoosobowy, wbrew naiwnym przekonaniom niektórych, nie odnosi się bowiem tylko do osób rodzaju męskiego. Jest to kategoria gramatyczna, a nie znaczeniowa. Dlatego np. powiemy „lwy polowały na antylopy”, „krowy pasły się na pastwisku”, ale „drapieżcy polowali na antylopy”, „roślinożercy paśli się na pastwisku”. Nie tylko brak osobowego znaczenia o niczym tu nie przesądza, ale nawet w tym wypadku termin rodzaju męskoosobowego nigdy nie odnosi się do osób! Przecież osoba zjadająca rośliny to jarosz lub wegetarianin, a nie roślinożerca.\nDokładnie tak samo jest z przodkami. Przodkowie ludzi współczesnych żyli w Afryce, ale jeśli nazwiemy ich ściślej australopitekami, to żyły w Afryce. Podobnie przodkowie roślin lądowych żyli w morzach - o tym informuje każdy dobry podręcznik botaniki. Dlaczegóż więc przodkowie współczesnych zbóż nie mogli być mieleni, przesiewani i zganiatani?\nZ językowego punktu widzenia - mogli, wbrew zastrzeżeniom osoby o ksywie bea. No dobrze, ale skąd w takim razie święte oburzenie?\nJeśli wykluczyć możliwość, że użytkownik bea nie zna dobrze literackiego języka polskiego i jego wyczucie językowe jest błędne, można podnieść jeszcze jeden argument. Otóż rzeczywiście, nie można nic zarzucić mówieniu o przodkach wpółczesnych zbóż, nie można krytykować stwierdzeń w rodzaju takich, że owi przodkowie rośli na obszarze Żyznego Półksiężyca, a nawet takich, że byli uprawiani przez pierwszych rolników. Można jednak istotnie dyskutować, czy mielenie, przesiewanie i zgniatanie to procesy odnoszące się do przodków, czy też może jedynie do ich ziaren. W tym ostatnim przypadku należałoby poprawić tekst artykułu:\n„... ziarna dzikich przodków udomowionych zbóż, np. jęczmienia, samopszy czy owsa, były przed gotowaniem mielone, przesiewane i zagniatane”\nI wtedy nie byłoby już żadnych wątpliwości.\nPodsumowując: zastrzeżenia użytkownika bea nie są do końca nieuzasadnione, ale już przedstawiona argumentacja zupełnie nie wytrzymuje krytyki.\nautor gramatyki języka polskiego, a do tego biolog z wykształcenia\nJajcenty, 18 lipca 2018, 19:47\n17 godzin temu, bea napisał:\nziarna dzikich przodków zbóż były mielone\nCo by nie gadać, to jest precyzyjne sformułowanie, nie dające pola do interpretacji. Niezależnie od semantyki, jest (dla mnie) stylistycznie zręczniejsze. I'm in favour of Bea\nJajcenty, 18 lipca 2018, 20:51\n3 godziny temu, grzegorj napisał:\nautor gramatyki języka polskiego,\nMariusz Błoński, 18 lipca 2018, 21:16\nZmieniliśmy tak, by nie było wątpliwości\nwilk, 19 lipca 2018, 23:31\nOfftop wycięty do http://forum.kopalniawiedzy.pl/topic/30318-gramatyka-offtop-z-zidentyfikowano-chleb-co-najmniej-4-tys-lat-starszy-od-początków-rolnictwa/


Nocne warsztaty malarskie w Dzwonnicy odbyły się w dnia 21 – 23 lipca 2021 roku. W warsztatach wzięło udział trzech malarzy instruktorów: Piotr Kobrzyński, Monika Marianna Laskowska i Marlena Magdalena Lewandowska, którzy poprowadzili zajęcia głównie dla dzieci i młodzieży z zakresu malarstwa sakralnego, którego głównym tematem były kapliczki słupkowe, które niegdyś stanowiły charakterystyczny element kurpiowskiego pejzażu. Efektem warsztatów jest wystawa przygotowana w zabytkowych wnętrzach dzwonnicy, na której zaprezentowano prace wykonane przez instruktorów i uczestników warsztatów.\nNocny Dzwonnik z Myszyńca – cykl warsztatów i konkurs bicia w dzwony odbył się w dniu 24 lipca 2021 roku. Unikatowa Dzwonnica w Myszyńcu, w której znajdują się 4 dzwony stała się doskonałym miejscem do organizacji innowacyjnego w skali kraju wydarzenia. Uczestnicy warsztatów poprowadzonych przez Pawła Dąbkowskiego i Dominika Koziatka, poznawali tajnika dzwonienia na: „Chwałę Pana”, „Na żałobę” i „W celu wzywania Bożego Miłosierdzia”. W warsztatach i konkursie wzięło udział 14 uczestników. Komisja, której przewodniczył Pan Paweł Dąbkowski postanowiła podzielić uczestników konkursu na dwie kategorie: dzieci do lat 15 i młodzież i dorośli od 15 lat. Po przesłuchaniach konkursowych w kategorii dziecięcej przyznano: I miejsce Julianowi Młynarskiemu, II miejsce Szymonowi Pliszka i III miejsce Łukaszowi Wiśniewskiemu. W kategorii młodzież i dorośli: I miejsce Kazimierz Domian, II miejsce Emil Domian i III miejsce Danuta Grzeszczyk. Pozostałym uczestnikom konkursu przyznano równorzędne wyróżnienia. Nagrody finansowe w Konkursie w wysokości 2 500,00 zł zostały sfinansowane ze środków Starostwa Powiatowego w Ostrołęce. Wszyscy uczestnicy otrzymali pamiątkowe dyplomy.\nNoc poezji w Dzwonnicy - w dniu 21 lipca w Dzwonnicy przy klimatycznym świetlę świec i lampionów miało miejsce nocne czytanie poezji. Tematem przewodnim wydarzenia był ksiądz Władysława Skierkowskiego jego życie i działalność.\nNocne czuwania w Dzwonnicy - odbyły się 19 i 20 lipca 2021 roku.\nZabieranie obrazów z kościoła do wsi w okresie Oktawy Bożego Ciała, czy peregrynacja obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej po rodzinach, stanowiły okazję do wspólnych modlitw, śpiewu pieśni religijnych oraz integrowały społeczność wiejską. Myślą przewodnią nocnych czuwań modlitewnych było odtwarzanie peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego po wsiach i rodzinach oraz obrzędy święcenia pól.\nKoncert na zakończenie cyklu imprez\nW niedzielę 25 lipca o godzinie 12 w Myszynieckiej Bazylice odbyła się uroczysta msza święta z elementami gwary Kurpiowskiej, której oprawę przygotowały zespoły folklorystyczne działające przy RCKK w Myszyńcu, podczas której w sposób szczególny wspominano ks. Władysława Skierkowskiego w 108 rocznicę jego przybycia do myszynieckiej parafii. Po mszy świętej odbył się koncert, w którym wystąpiła we wspólnym programie grupa śpiewacza „Kurpiowska Współnota Pieśni” oraz Kaja i Janusz Prusinowscy z gościnnym występem Pani Zofii Warych z Myszyńca.\nW cały cyklu wydarzeń pod nazwą „Myszynieckie Noce w dzwonnicy”, który odbywał się w dniach 19 – 25 lipca 2021 roku wzięło udział ogółem około 600 osób z terenu Powiatu Ostrołęckiego, sąsiednich powiatów i turystów.\nOrganizatorzy „Myszynieckich Nocy w Dzwonnicy”:\n- Gminę Myszyniec;\n- Regionalne Centrum Kultury Kurpiowskiej\nKs. Władysława Skierkowskiego w Myszyńcu;\n- Starostwem Powiatowym w Ostrołęce.\nDyrektor RCKK w Myszyńcu.


Jak Jack Harkness wrócił na pokład TARDIS? - Gallifrey.pl\n30 maja 2020 24 maja 2020 Styczeń\nJohn Barrowman udzielił wywiadu, w którym wyjawia, jak Chris Chibnall przywrócił ukochaną przez fanów postać kapitana Jacka do Doctor Who. Ale czy Jack Harkness powróci na kolejną przygodę?\nWydawało się już, że to się nie wydarzy. Przez ostatnie lata John Barrowman wielokrotnie wyrażał chęć powrócenia na plan serialu w roli kapitana Jacka, utrzymując swoją postać przy życiu przez pojawianie się na konwentach, branie udział w słuchowiskach oraz obecność Jacka w komiksach o Torchwood. Jednak nie licząc nieśmiałych odniesień do postaci kapitana w kilku odcinkach oraz nieudanej próby cameo w 2011 (scena została wycięta, kiedy Barrowman był zbyt pochłonięty pracą nad spin-offem, Torchwood), Jack Harkness pozostawał poza ekranem uniwersum Doctor Who i wszystko wskazywało na to, że nieśmiertelny podróżnik nie pojawi się już na progu TARDIS – aż do teraz. Bo w piątym odcinku 12 serii, W ukryciu przed Judoonami („Fugitive of the Judoon”), kapitan Jack Harkness powrócił w wielkim stylu, przypadkowo porywając drużynę TARDIS podczas próby ostrzeżenia Doktor.\nPrzed tym wielkim powrotem RadioTimes spotkało się z Barrowmanem, aby porozmawiać o tym, jak Jack spędził poprzednie lata, jak Chris Chibnall ogłosił powrót bohatera i czego możemy się po nim spodziewać w przyszłości. Tylko uwaga – ten wywiad zawiera niemalże niebezpiecznie wesołego Johna Barrowmana!\nCześć, John – spójrz, kto wrócił!\nCześć? Kto? Kapitan Jack Harkness, miło poznać.\nTo niesamowite – mówiłeś o tym od lat, niemalże naciskałeś, nawet rozmawialiśmy o tym kilka razy.\nRozmawialiśmy o tym wiele razy!\nI jak się czujesz, kiedy wreszcie to zrobiłeś?\nAbsolutnie cudownie! Zawsze trzymałem się myśli, aby kiedyś przywrócić Jacka do serialu, bo wiem, jak bardzo kochają go fani na całym świecie.\nCzujesz się winny za utrzymanie Jacka przy życiu tak długo?\nNie powiedziałbym, że winny to odpowiednie słowo. Powiedziałbym, że czuję się szczęśliwy. Szczęśliwy, że w końcu mamy showrunnera, który docenia Jacka. I to sprawia, że jestem aż tak zachwycony. Chris, można by powiedzieć, przywraca trochę postaci, które najbardziej kochaliśmy.\nNie powiedziałbym, że winny to odpowiednie słowo, znacie mnie – nie jestem pesymistyczny. Ale mógłbym ująć to tak – na mojej twarzy jest mały uśmiech!\nCofnijmy się do początku – jak to się zaczęło? To Chris pierwszy się z tobą skontaktował?\nTak, to był on – o ironio, odwiedzałem właśnie Billa Pullmana, który grał z nami w Torchwood, kiedy nagrywaliśmy w Stanach. Stałem pod teatrem The Old Vic, na rogu, tuż po odwiedzinach, a mój menedżer Gavin zadzwonił i powiedział: „Mam telefon, który musisz odebrać, ktoś musi z tobą porozmawiać. To Chris Chibnall”. Moją reakcją było: „Co?”.\nTak więc odbyliśmy rozmowę telefoniczną z Chrisem, oddzwoniłem i powiedziałem: „Hej, Chris, tu John, co jest?”. A on spytał: „Co sądzisz o powrocie kapitana Jacka do serialu?”. Wtedy zacząłem po prostu skakać po ulicy ze słowami: „Tak! Tak!”.\nCzyli nie musiałeś myśleć nad tym zbyt długo?\nZawsze mówiłem, że jeśli mnie spytają, czy wrócę, zrobię to bez namysłu. Nie wahałem się, powiedziałem, że tak, oczywiście, że tak.\nPosłuchałem, co Chris ma do powiedzenia na temat scenariusza i na jaki pomysł wpadli i spodobało mi się. Powiedział, że nie mogę nic wyjawić. Dodał jednak, że skoro Jack Harkness został stworzony przez Russella T Daviesa, musieliśmy najpierw dostać od niego zgodę.\nZadzwoniłem do Russella zaraz po tej rozmowie, a kiedy odebrał, oznajmiłem: „Jack wraca do serialu!”, na co on odkrzyknął: „HURRA!”. Dokładnie tak to się stało.\nCo robił Jack Harkness, odkąd ostatnio go widzieliśmy – to ten sam Jack, którego znamy?\nBez wyjawiania zbyt wiele historii: tak, to ten sam Jack, którego znacie. Flirciarz, impertynent, ale także ktoś pełen determinacji. I powiem tylko tyle… wrócił, aby pomóc.\nScena, w której spotyka towarzyszy, nową drużynę, jest strasznie zabawna. Wszystko, co mogę powiedzieć – zapytajcie Bradleya Walsha o jego pierwszy dzień pracy z Johnem Barrowmanem! Ha ha!\nChodzi o moment, kiedy Jack pocałował Grahama, myśląc, że jest Doktorem?\nDokładnie! Wszyscy obserwowali, bo była to tak naprawdę pierwsza scena, którą nakręciliśmy. Cóż, ja byłem po kilku kwestiach za pulpitem statku, którym leciałem. I wtedy pojawia się Graham, Bradley, i mamy do czynienia z małą pomyłką.\nReżyser powiedział mi: „Rób, co chcesz”, więc zrobiłem. Nie sądzę, żeby Bradley kiedykolwiek w swoim życiu był całowany tak długo! Ludzie wkoło się śmiali, bo jego reakcją było: „Mmm, mmmm! Mhhhmmm!”.\nTo było świetne. Możecie być pewni, że byłem szczęśliwy i podekscytowany powrotem…\nNa końcu odcinka Jack Harkness daje Doktor nieco złowieszcze ostrzeżenie przed „samotnym Cybermanem” – co możesz na ten temat powiedzieć?\nCóż, to powód, dla którego Jack tam jest. Przekazać Doktor aby się nie poddawała, w pewnym sensie, lub aby nie szukała kompromisu.\nMówi: „Będę obserwował – jeśli będzie mnie potrzebować, będę tam”, to tak jakby jego ostatnie słowa.\nTakże to trochę cliffhanger i nie wiemy, co się stanie.\nBiorąc to pod uwagę, zdaje się, że Jack mógłby znowu pewnego dnia wrócić…\nMożecie interpretować to, jak chcecie, ja nic nie mówię. Ha!\nJack właściwie nie spotyka się z Doktor odgrywaną przez Jodie w tym odcinku – byłeś rozczarowany? Czy jest to coś, co być może zrobicie w przyszłości?\nCóż, jeśli kiedyś spytają mnie o powrót, tak jak mówiłem – zrobię to bez namysłu. Mam nadzieję, że będę miał okazję pracować z Jodie, byłoby to niesamowite. Naprawdę niesamowite.\nJak wiecie, udzielam się na konwentach i w ten sposób utrzymuję ten cały gwar, i widziałem widzów. Naprawdę chcieliby zobaczyć Jacka i Doktor razem.\nTo niemalże okrutne – przywrócić cię do serialu i odmówić tego jednego, malutkiego spotkania…\nWiecie, zawsze dobrze jest zostawić ludzi z chęcią na więcej. Ha, miałem być tu złośliwy, ale nie będę…\nByć może miałeś jednak szansę spotkać się z Jodie na planie?\nBędę szczery, widziałem Jodie jedynie w biegu, kiedy wracałem już do domu. Kręciła poza planem z inną ekipą, podczas gdy ja miałem sceny w studio, więc tak naprawdę nie mieliśmy szansy się spotkać.\nWięc zobaczyłem ją, opuszczając budynek, i bardzo mocno przytuliłem.\nTo niesamowite, że ten sekret nie został ujawniony, zanim odcinek trafił do telewizji – czy to pokazuje, jak bardzo ludzie pracujący na planie chcą utrzymać serial w świeżości, wypełniony niespodziankami?\nChcieli utrzymać go w świeżości, ale, tak poza tym, to prawdopodobnie jeden z największych powrotów, jeśli mogę sam tak powiedzieć. Mogę porównać to do momentu, kiedy Jack rzucił aluzją do bycia Twarzą z Boe. Szczęki widzów całkiem opadły, kiedy tak się stało.\nTo była długa droga z kilkoma przeszkodami, ale Jack wreszcie powrócił do Doctor Who i zastanawia mnie – czy Chris Chibnall powiedział ci, co sprawiło, że zdecydował się go przywrócić po tych wszystkich latach?\nNie! Po prostu zadzwonił i na koniec powiedział, że „najwyższy czas”. I przyznałem mu rację, i tyle. I kto wie, jakie decyzje zostały podjęte i kiedy zostały podjęte, jestem po prostu szczęśliwy, że zostały podjęte.\nI jeśli mogę to powiedzieć, osobiście też tak uważam – najwyższy czas.\nUcieszyło was pojawienie się tej postaci? A może ciągle jeszcze liczycie na powrót serialowegoTorchwood?\n12 seria Chris Chibnall John Barrowman Kapitan Jack Harkness\nEnlightenment, czyli galery w kosmosie


Dabur olej do włosów Amla - 200 ml | Zielona Drogeria\n» Dabur olej do włosów Amla - 200 ml\nOlejek Alma do pielęgnacji ciemnych włosów. Wyciąg z owoców amla (amalaki - agrestu indyjskiego) intensywnie odżywia włosy od środka, wnikając głęboko w ich strukturę. Sprawia, że stają się sprężyste i błyszczące. Amla ma świeży, orientalny zapach. Jest sekretem pięknych włosów kobiet w Indiach. UWAGA: olejek jest przeznaczony dla ciemnych włosów: od ciemnego blondu po czarne.\nSposób użycia: Dla najlepszych rezultatów należy wmasować 1 do 2 łyżeczek olejku w skórę głowy oraz na całej długości włosów. Pozostawić olejek na głowie minimum 1 godzinę ale można pozostawić olejek we włosach na całą noc. Następnie zmyć olejek przy użyciu dobrego szamponu. Najlepsze rezultaty osiąga się używając olejku 3 razy w tygodniu.\nSkład INCI: Light liquid paraffin, RBD Canola oil, RBD Palmolein oil, Parfume, EXTRACT, TBHQ, CI 47000, CI 616565, CI 26100


Autor: Ziomecki Mariusz\nTytuł: Lato nieśmiertelnych\nto się podziewamy, panie Maksiu? Prezes miota się po biurze i szuka od rana.\n- Niech pani łączy.\nWitek rzeczywiście nie był w nastroju do niespodzianek.\n- Co to znaczy: dwieście kilometrów od Warszawy?! - pieklił się. Czy ja nie wiem, jaka, do cholery, jest sytuacja? Muszkieterzy chcą nas załatwić, a jego partner bierze dupę w troki i wyjeżdża sobie na Mazury.\nKazałem mu się uspokoić. Będę punktualnie o pierwszej w restauracji Fukier na rynku Starego Miasta... Oczywiście, że zdążę. Natychmiast wyjeżdżam.\nTola miała minę kobiety zdradzonej. Pocieszałem ją, że szybko wrócę. Wyjaśniłem, że o pierwszej mamy obiad z naszymi inwestorami.\n- Prezes mówi słabo po angielsku - tłumaczyłem\nto się podziewamy, panie Maksiu? Prezes miota się po biurze i szuka od rana.
- Niech pani łączy.
Witek rzeczywiście nie był w nastroju do niespodzianek.
- Co to znaczy: dwieście kilometrów od Warszawy?! - pieklił się. Czy ja nie wiem, jaka, do cholery, jest sytuacja? Muszkieterzy chcą nas załatwić, a jego partner bierze dupę w troki i wyjeżdża sobie na Mazury.
Kazałem mu się uspokoić. Będę punktualnie o pierwszej w restauracji Fukier na rynku Starego Miasta... Oczywiście, że zdążę. Natychmiast wyjeżdżam.
Tola miała minę kobiety zdradzonej. Pocieszałem ją, że szybko wrócę. Wyjaśniłem, że o pierwszej mamy obiad z naszymi inwestorami.
- Prezes mówi słabo po angielsku - tłumaczyłem