Race - Harry Styles\nCałkiem oddałam się muzyce. Doszczętnie pochłonęła mnie, wypełniając całą sobą, przez co pozwoliła mi odczuwać najpiękniejsze uczucie na świecie. Muzyka grała w moim ciele, a ja dzięki niej poczułam się naprawdę dobrze. Gdy moje smukłe palce podążały w znanej tylko mnie melodii po czarnych i białych klawiszach, stojącego w rogu dużego salonu, fortepianu, zamknęłam oczy, jeszcze bardziej chłonąc smutne, odprężające dźwięki, wydobywające się z instrumentu.\nMelodia, z początku spokojna, stawała się gwałtowna. Nie pozostało nic z jej delikatności i subtelności.\nUderzyłam w klawisze, dotarłszy do momentu, w którym moja kompozycja się przerywała. Przerywała, bo jeszcze nie napisałam jej końca, nie potrafiłam przekazać wszystkich swoich uczuć i emocji, do tego sentymentalnego utworu.\nWstałam z krzesełka stanowiącego nieodłączny element białego, lśniącego instrumentu i zabierając ze stolika obok wysoką, wąską szklankę z wodą z plasterkiem cytryny, skierowałam się w stronę kuchni.\nSiedział na pokrytych białą wykładziną schodach, w miejscu, w którym zwykle siedziałam ja.\nSzkło wypadło z mojej drżącej ręki, a jego odłamki i zawartość znalazły się na i obok moich bosych stóp. Moje serce zdawało się galopować z prędkością światła, przez co miałam wrażenie, że połamie mi żebra, które na potwierdzenie moich przypuszczeń zaczęły boleć.\nSzmaragdowe tęczówki bruneta wpatrzone były we mnie, a malinowe usta miał mocno zaciśnięte, przez co metaliczny błysk kolczyka, był jeszcze bardziej widoczny, gdy nie posiadał konkurencji w onieśmielaniu, z wykrojonymi wargami chłopaka.\n- Dlaczego do cholery jasnej te drzwi nie były zamknięte? - niski głos Harry'ego dotarł do moich uszu. Był zły, co potwierdzał ton, który sprawiał, że miałam ochotę uciec. - Jo, wiesz co mogłoby się stać? Nie byłaś bezpieczna. - na koniec, jego głos znów stał się normalny, choć tak naprawdę dla mnie nie stanowiło to różnicy, bo cały czas przerażał.\nSpojrzałam na swoje stopy, nie będąc w stanie wytrzymać już jego mrocznego spojrzenia. Przez jego oczy wydostawały się demony, które przez wzrokowy kontakt, próbowały zasiedlić się w mojej duszy nieproszone.\nWstał i ruszył w moim kierunku. Automatycznie cofnęłam się dość szybko. Ból przeszył moje stopy, gdy wdepnęłam w odłamki szkła o nieregularnych wielkościach.\n- Auć. - syknęłam i zacisnęłam mocno powieki, by powstrzymać kropelki słonego płynu tworzącego się w kącikach moich oczu. Odporność na ból zdecydowanie nie była moją mocną stroną.\n- Cholera jasna. - otworzyłam oczy na dźwięk kolejnego przekleństwa, które on niego usłyszałam i skrzywiłam się nieco. - Pozwól sobie pomóc Jo. - powiedział, a ja dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że nadal cofam się, coraz bardziej zwiększając przestrzeń między nami. Skinęłam niepewnie głową i zatrzymałam się stając na palcach, by jak najbardziej zniwelować odczuwany ból.\nPowoli, jakby chciał przyzwyczaić mnie do swojej bliskości, podszedł i wyciągnął rękę w moim kierunku. Spojrzałam na pokrytą zadrapaniami dłoń, która od razu przypomniała mi jaki żar płonie z całego jego ciała.\n- Nie, proszę. Nie dotykaj mnie. - oparłam się plecami o ścianę, przy której znalazłam się z jego winy. Harry podszedł do mnie pewnym krokiem i stanął w minimalnej odległości od mojego ciała. Moja klatka piersiowa wznosiła się i opadała bardzo szybko.\n- Pomogę. Tylko pomogę. Nie musisz się bać. - powiedział. Wziął mnie bez trudu na ręce, a ja instynktownie zaplotłam swoje dłonie na jego karku.\nZnów poczułam żar jego ciała. Dotyk, którym mnie darzył był krępujący. Byliśmy tak blisko siebie. Wiedziałam, że czuje na swojej skórze nie miarowe bicie mojego serca.\n- Łazienka? - zapytał, mimo że nie patrzyłam na niego wprost, widziałam kątem oka jak wypala we mnie szmaragdowym spojrzeniem, gorące dziury.\n- Na górze. - szepnęłam odpowiadając na jego pytanie. Uśmiechnął się łobuzersko, gdy odpowiedziałam na kolejne pytanie. Czy wiedział, że robiłam to jedynie dlatego, że się bałam?\nCiemnofioletowe spodnie z wysokim stanem i biała, krótka koszula na guziczki z rękawami trzy czwarte zakrywały moje ciało niemal w całości. Górna część mojej garderoby zapięta była pod samą szyję, przez co brunet o szmaragdowych oczach, z których wychodziły cienie, nie będzie mógł jej całować, tak jak zrobił to już dwa razy dzisiaj. Raz na powitanie, drugi raz na pożegnanie. Nie wiem dlaczego to robił, ale mimo wszystko było to ... urocze i miłe.\nWzdrygnęłam się na samą myśl o zachowaniu Harry'ego, który najpierw jest właśnie taki jak jego pocałunki, a za chwilę przerażający i niegrzeczny.\nWstałam z łóżka i szybko poszłam do łazienki, by dokonać ostatnich poprawek w moim wyglądzie. Przed drzwiami pomieszczenia, do którego zmierzałam leżał Coccolino, mrucząc cicho w swoim śnie. Ostrożnie ominęłam go i zamknęłam się w łazience. Wiedziałam, że nieuchronnie zbliżałam się do godziny zero - do godziny, w której znów zobaczę Harry'ego, dlatego pokonałam własny rekord w kręceniu włosów w kolorze ciemnego blondu w delikatne fale, oraz niektóre pasma skręcając w długie sprężynki. Na nadgarstki założyłam prezent od ojca, jakim była bransoletka z przywieszkami, które jego zdaniem mnie określały. Była najpiękniejszą rzeczą jaką kiedykolwiek miałam. Szyję przyozdobiłam długim łańcuszkiem z białego złota, na którym wisiało drobne serce. To było jedyne co pozostało po mojej matce.\nSpojrzałam w lustro i oceniłam końcowy efekt na osiem punktów. Wyglądałam całkiem inaczej niż zwykle, tak ... odważnie. Pomalowane rzęsy, jeszcze bardziej podkreślały ich długość oraz nietypowy kolor oczu. Nie był to zwykły błękit, jak u innych. Moje oczy były czyste, bez żadnych innych pomieszanych kolorów, dlatego stanowiły jedyną część jaką lubiłam w swoim ciele. Usta zarysowałam najdelikatniejszą konturówką jaką miałam, by jedynie podkreślić kształt moich pełnych warg, których powierzchnie pomalowałam kokosowym balsamem zostawiając je naturalnie różowe.\nNie powinnam była jakoś specjalnie szykować się na to wyjście, jednak jego oczy skłaniały mnie do podejmowania różnych, dziwnych decyzji, których z pewnością będę żałować.\nMoje rozmyślania przerwał dzwonek do drzwi wejściowych.\nO, wie jak się go używa, rzuciłam w myślach niegrzeczną uwagę i przewróciłam oczami na przypomnienie dwóch sytuacji, gdzie bez zaproszenia zagościł w moim domu.\nWyszłam z pomieszczenia i zeszłam po schodach. W pośpiechu założyłam na nogi białe trampki, i odetchnąwszy głęboko, wyszłam na spotkanie z Harry'm oczami wyobraźni widząc sączącą się z jego oczu ciemność.\nAutor: kinga o 11:55 Brak komentarzy:\nRozdziały: 05 .\n- To mnie nie obchodzi! Masz dać mi ten cholerny numer telefonu!\nSkrzywiłam się lekko odrywając różowy plaster od mojej skóry, która ponownie zapiekła. Nie mogłam tak po prostu siedzieć z założonymi rękami. Zawsze musiałam coś robić, cokolwiek. Mogła to być najmniejsza drobnostka lub najsłabszy z pomysłów, ale gdy doskwierało mi wiele przykrych odczuć nie omieszkałam tego zrobić.\nZaczerwieniony ślad okalał drobną ranę na moim kolanie, które pod wpływam stresu wprawiłam w ruch stukając piętami o podłoże dużego samochodu chłopaka z mroczną aurą, która w niewielkiej przestrzeni między nami wydawała się mnie chłonąć w całości. Jego ciemność wdzierała się do mojego ciała zupełnie nieproszona tworząc we mnie chaos, którego nie sposób było opanować. Jednak to niepokojące, wręcz nieprzyzwoite piękno szmaragdowookiego budziło we mnie największy strach. Strach, który miałam przypadłość czuć tylko raz w życiu, o którym nigdy nie zapomniałam ... i wydaje się, że nie zapomnę o nim prędko.\nPotarłam swoje ramiona, które zaplotłam na piersiach, by choć odrobinę zniwelować powstałą gęsią skórkę na moim ciele. W samochodzie nie było zimno, wręcz przeciwnie. Było nadzwyczaj gorąco. Jednak gęsia skórka, była czymś co pojawiało się, gdy bałam się, a w mojej głowie odtwarzał się wciąż i wciąż ten sam fragment incydentu, który miał miejsce dwa lata temu.\n- Powiedz mi coś o sobie. - zażądał brunet. Niepewnie podniosłam na niego spojrzenie jasno-lazurowych tęczówek. Aureola loków w nieładzie opadała na jego głowę, a po wyglądzie włosów, które właśnie spadły na czoło poznałam, że często zaczesywał je palcami do góry. - Jedziesz moim samochodem razem ze mną, a ja nawet nie wiem jak brzmi twoje pełne imię Jo. Skąd mogę wiedzieć, że nie zrobisz mi krzywdy? - zapytał i odwrócił się w moją stronę. Gdy nasze spojrzenia się skrzyżowały poczułam dziwne iskry, które przeszły przez niewidzialną linie z jego szmaragdowych oczu, z których wylatywała ciemność, do moich, które przestraszone nie chciały tego kontaktu.\n- N ... nie prosiłam o to, by j ... jechać z tobą. - szepnęłam spuszczając głowę w dół. Wypielęgnowane paznokcie wydały mi się niezwykle interesujące, zdecydowanie bardziej niż siedzący ciut dalej chłopak.\n- Boisz się mnie Piękna? - zapytał potrząsając kędzierzawą czupryną.\nNie skąd taki pomysł. Jak mogłabym bać się kogoś kto prześladuje mnie w każdym możliwym miejscu, pomyślałam patrząc w okno.\nLudzie nadal gonili, ścigając się z czasem, który bezskutecznie próbują zatrzymać. Oparłam głowę o szybę i patrzyłam na obraz, który składał się ze zlewających się w jedno, drzew, których korony z liści sięgały wysokich szczytów budynków, które z kolei stawały się szarą plamką mającą się nijak do rzeczywistości.\n- Ohh przestań. Nie jestem nawet taki straszny. - zaśmiał się, a ten dźwięk sprowadził na dół moich placów miliony drobnych dreszczy, na których uczucie od razu się wyprostowałam. - Chociaż mogę się mylić. - zatrzymał samochód, przy dużym budynku, w którym umówiłam się z przyjaciółkami.\nJednak zamiast wysiąść mój świat zatrzymał się. Udało mi się zatrzymać czas, a w zasadzie Harry'emu, który nie powiedział nic złego, a mimo to, zaniepokoiły mnie jego słowa. Jednak nie wiedziałam czemu. Podświadomie przychodziły mi do głowy różne pomysły, lecz ten jeden sprawił, że krew w moich żyłach przyspieszyła.\n- Co się stało Jo? - zapytał z napięciem w głosie, który wydał się jeszcze niższy. Poczułam jego dłoń na swojej. Buchający żar dostawał się do moich żył, przez co płonąca krew od środka raniła całe moje ciało. Splątał nasze palce ze sobą, a ja siedziałam w cieple samochodu trzęsąc się, tak jakbym w środku zimy wyszła na dwór pokryty białą, cienką kołderką śniegu, w samej bieliźnie. Czułam się tak jak wtedy.\n- T ... ty mi to zrobiłeś. - szepnęłam i wyszarpując rękę z zadziwiająco delikatnego uścisku palców chłopaka wybiegłam z auta i jak najprędzej pobiegłam do wnętrza ulubionej kafejki.\nWytarłam mokre dłonie w papierowy ręczniczek, po czym bez patrzenia w lustro wyszłam z pomieszczenia zwanego łazienką. Wygładziłam przód ołówkowej, ciemnej spódnicy z wyższym stanem, która sięgała mi do kolan i ruszyłam wolnym krokiem w stronę biurka. Dziś zobowiązałam się do pomocy ojcu w jego kancelarii prawnej. Sekretarka wzięła w tym dniu dzień wolny, a wiedząc, że ojciec, który co prawda kocha to co robi, ale jednak się przepracowuje, postanowiłam pomóc mu. Mogłam przynajmniej umawiać mu spotkania, odbierać telefony i zrobić choć małą część jego papierkowej pracy, która wprost wylewała się z trzech wysokich szafek w biurze sekretarki.\nWeszłam do pokoju i usiadłam przy biurku i jak na zawołanie zadzwonił telefon, który na szczęście zdążyłam odebrać.\n- Kancelaria prawna Christian'a Stones'a. Pana Stones'a obecnie nie ma w biurze, czy mogłabym coś przekazać? - wyklepałam standardową formułkę, którą musiałam mówić, gdy taty nie było u siebie w pokoju. Umieściłam słuchawkę stacjonarnego telefonu między ramieniem, a uchem i wpisywałam kolejne zdania do protokołu, które jako moje najważniejsze zadanie, musiałam zrobić w pierwszej kolejności.\n- Nie widzimy się już trzeci dzień, a ja nadal głowię się jak brzmi twoje pełne imię. - usłyszałam zachrypnięty głos po drugiej stronie, a po moim ciele przebiegły dreszcze.\n- Skąd wiesz, że tu jestem? Dlaczego mnie prześladujesz? - zapytałam szybko drżącym głosem. Powiodłam dłoń do dużej słuchawki i trzymałam ją odciążając ramię. Oparłam się plecami o oparcie biurowego, wygodnego fotela. Nie czułam już tak ogromnego strachu jak przy spotkaniu twarzą w twarz, ale jedynie małą jego część. Resztę uzupełniało zdenerwowanie, pod wpływem, którego moje dłonie zrobiły się lepkie od potu.\n- Nie prześladuje cię Jossie. - z nadzieją wypowiedział ostatnie słowo. - po prostu sprawdzam czy jesteś bezpieczna. - powiedział twardo, tonem, który nie pozwolił mi się odezwać i przez który w gardle poczułam suchość.\n- Boje się ciebie. - wyszeptałam i odłożyłam słuchawkę, wcześniej naciskając guzik, by przerwać połączenie.\nGdy ruda sierść Cocco była już sucha, uczesana i puszysta zrobiłam maleńkiego kucyka na czubku jego małego łebka. Kotek fuknął na mnie, jakby obrażony i zeskoczył z moich kolan po czym zgrabnie podreptał do drzwi, by zniknąć za ich rogiem merdając puszystym ogonkiem. Przewróciłam oczami i uśmiechnęłam się pierwszy raz tego dnia. W głowie cały czas miałam Harry'ego, który ... obserwował mnie i śledził. Stresowałam się na samą myśl o nim. Zbyt wiele słyszałam na jego temat, by tak po prostu przestać się martwić. Zbyt wielki strach wywoływał w innych chłopakach na samo wspomnienie o nim, więc co miałam powiedzieć ja, którą prześladował.\nPodeszłam do biurka i włączyłam komputer. Usiadłam na wygodnym, obrotowym krześle i zalogowałam się na twitter'a. W oczy od razu rzuciła mi się liczba obserwujących, która znacznie wzrosła od wczorajszego wieczora. Moje interakcje szalały. Większość kierowanych do mnie tweetów tworzyły niezwykłą sprzeczność. Połowa pytała czy się boję, a druga, że mi zazdrości. Zjechałam na dół i odnalazłam winowajczą wiadomość od ... Harry'ego.\nZamknęłam laptopa i schowałam twarz w trzęsących się dłoniach. Dlaczego postrach całego, wielkiego miasta odzywa się właśnie do mnie? Czy ja zawsze muszę przyciągać problemy?\nJestem najbardziej pechową dziewczyną na świecie, pomyślałam i wzięłam głęboki oddech napełniając płuca do samego końca.\nZ powrotem otworzyłam komputer, a po wpisaniu hasła moim oczom ponownie ukazała się strona z portalem społecznościowym. Odświeżyłam interakcje.\n• Harry Styles i 26 innych osób zaczęli cię obserwować, głosił pierwszy napis jaki zauważyłam na samej górze. Rozszerzone ze zdenerwowania źrenice studiowały każdy tweet koleżanek i kolegów, oraz zupełnie nieznajomych ludzi, o których nigdy nie słyszałam.\n1 nowa interakcja, komunikat pojawił się na białym tle.\nTo znów on. Przełknęłam ślinę, która zalegała w moich ustach.\nTo jest na pewno zły pomysł. Nie powinnam pisać z Harry'm.\nNie wiem dlaczego, ale mimowolnie na moje usta wpełzł uśmiech. Przecież chłopak, który wplątał się w wiele przestępczych działalności nie może pisać uroczych wiadomości.\nDosłownie po kilku sekundach otrzymałam następnego tweeta. Czy ten chłopak tylko czeka na wiadomości ode mnie?\n- Jo! - usłyszałam krzyk swojego ojca z dołu. - Jo! - jego głos podniósł się jeszcze bardziej, lecz wciąż był łagodny przez co zrozumiałam, że ojciec sądził, że za pierwszym razem go nie usłyszałam. Wstałam z krzesła i wyszłam przez drzwi o mało co wpadając na leżącego w przejściu Coccolino. Podniosłam go i zaczęłam drapać za uchem, gdy schodziłam po schodach. Mruczał z uznaniem i zadowoleniem na moje czyny.\nUsiadłam na schodkach, które nie przylegały do ściany. Nie były otoczone barierką, a miękka wykładzina na nich sprawiała, że to miejsce było idealne do tego bym mogła tam siedzieć.\n- Tak tato. - powiedziałam i spojrzałam na niego kładąc kociaka na kolanach.\nMój ojciec Christian Stones siedział przy kawowym stoliku na kanapie i przeglądał listy, które właśnie przyszły.\n- Do ciebie. Nie ma nadawcy. - powiedział podchodząc do mnie i podając mi kopertę, na której widniało moje niepełne imię i nazwisko.\n- Dziękuję. - odparłam i uśmiechnęłam się lekko do ojca. Odpowiedział mi tym samym.\nMój ojciec był przystojnym mężczyzną o jasnych blond włosach, błękitnych oczach, ciut ciemniejszych niż moje, które miały w sobie drobinki szarości i zabójczo pięknym uśmiechu, na które składały się między innym lśniące, śnieżnobiałe zęby.\nRozwiódł się z moją matką, która jest alkoholiczką, i nie chce nic zrobić ze swoim problemem.\nOna nigdy mnie nie chciała i zostawiła nas jak byłam jeszcze małym siedmioletnim dzieckiem, dlatego wolę jej nie pamiętać.\nJuż dawno wyrzuciłam ją z pamięci.\nWstałam i pobiegłam ponownie na górę do swojego pokoju. Położyłam rudą kulkę na satynowej, cienkiej pościeli idealnej na letnie noce, a sama usiadłam obok marudzącego kota, który najprawdopodobniej beształ mnie w swoim języku za przekładanie go z miejsca na miejsce.\nOtworzyłam kopertę,a po przeczytaniu zaledwie kilku słów moja krew zawrzała z wściekłości i rozczarowania.\nPod wpływem panującej w moich żyłam adrenaliny podeszłam do komputera i niewiele myśląc napisałam ostatniego tweeta do Harry'ego.\nRzuciłam się na łóżko i jeszcze raz spojrzałam na gładką białą kartkę, na której niestarannym pismem napisane było sześć słów.\n"Jak to jest czuć się obserwowanym?"\nCzy to na pewno Harry?\nAutor: kinga o 23:44 Brak komentarzy:\nLatarnie uliczne w tej części miasta były w bardzo dużej odległości od siebie, a do tego powoli gasły, nie dając wystarczającej ilości światła w ten ciemny i zimny wieczór. Chaotycznie rozglądałam się w poszukiwaniu schronienia i kryjówki, w której nikt by mnie nie znalazł. Biegłam ile sił w nogach. Moje stopy krwawiły przez wbijające się drobne kamyczki, odłamki szkła i kawałki drewna. Mój oddech był urwany i nierównomierny, przez szaleńcze tempo mojego biegu i rodzący się kolejny atak astmy. Powoli słabłam, siły opuszczały moje ciało, a nogi przestały słuchać i stopniowo zwalniały.\nCały czas słyszałam kroki tego mężczyzny i jego przeraźliwy śmiech tuż za plecami. Wydawało mi się, że gdyby wyciągnął ręce mógłby złapać mnie od razu.\nPrzez cały czas modliłam się cicho ku poruszając jedynie drżącymi wargami. Błagałam, by nic mi się nie stało. By to wszystko okazało się snem. Zwykłym koszmarem, z którego zaraz się wybudzę i po chwili o nim zapomnę, próbując ponownie usnąć.\nNa ulicach nie było ludzi, po chodnikach nie błąkał się żaden człowiek. W domach nie paliły się światła. Nie miałam do kogo zwrócić się o pomoc.\nMój organizm był całkiem wykończony. Krwawiące stopy paliły żywym ogniem, choć i to jest stanowcze niedopowiedzenie. Przebiegłam przez pustą ulicę, która pokryta była jeszcze odrobinkę ciepłym asfaltem, który nagrzał się od całodziennego upału. Skręciłam w wąską, lekko oświetloną uliczkę, między budynkami, a na jej końcu spostrzegłam skrzący czerwoną poświatą szyld restauracji KFC.\nUśmiechnęłam się lekko i odetchnęłam z ulgą nie słysząc tupotu stóp za plecami.\nPodniosłam oczy ku ciemnemu niebu, które oświetlały gwiazdki i błyszczący księżyc, posyłając krótkie "dziękuję".\nOstatkiem sił zbliżyłam się do wyjścia z wąskiej uliczki, starając się oddychać jak najciszej, jednak mój astmatyczny oddech nie pozwalał na głębokie zaciągnięcie się powietrzem.\nPrzystanęłam na moment. To miała być jedna maleńka chwila, lecz przede mną zmaterializowała się ciemna postać. Moje chore serce zatrzymało się, gdy zaczął podchodzić bliżej. Miał mnóstwo tatuaży. Na całych rękach. Na szyi, którą dostrzegłam wycofując się szybko.\nOdwróciłam się i ponownie ruszyłam biegiem przed siebie, lecz tym razem jego śmiech, który dotarł do moich uszu, wyprzedziły ręce, które złapały mnie w talii. Jedna wytatuowana dłoń mężczyzny zatkała mi usta, gdy rozchylałam wargi, by zawołać o pomoc, która nie była mi dana.\n- Mówiłem, że nie uciekniesz.- odezwał się nieznajomy. Poczułam jego oddech na płatki swojego ucha. Przejechał swoją ręką w górę mojego ciała i dotknął moich piersi przez cienką bluzeczkę. Z moich oczu wypłynęły łzy, które topiły się w skórze jego lodowatej dłoni. Próbowałam krzyczeć lecz zagłuszył każdy mój dźwięk. Próbowałam się wyrywać lecz jego zimne ciało blokowało każdy mój ruch. - Spokojnie. To zaboli tylko troszkę. - zaśmiał się do mojego ucha, kierując rękę do zapięcia moich spodenek.\nObudziłam się z niemym krzykiem na ustach. Co noc ten sam koszmar. Co noc wydawał się być gorszy. Co noc odnajdywałam w nim całkiem nowe szczegóły.\nWyciągnęłam się na miękkim materacu, po czym napięłam mięśnie brzucha i podniosłam się do pozycji siedzącej. Satynowa kołdra leżała w dole mojego dużego łóżka, w którym mieściłam się razem z dwoma przyjaciółkami, gdy urządzałyśmy wieczory filmowe lub po prostu zasypiałyśmy po mogących trwać wiecznie damskich ploteczkach. Na niej leżał mój rudy kotek, który wyglądał na tle błękitnego nakrycia niczym maleńka piłeczka.\nPrzez zasłony przebijały promienie słońca, dzięki którym chciało się wstać z łóżka.\nPrzerzuciłam włosy na lewe ramię i zabrałam telefon z szafeczki po prawej stronie mojego łóżka. Odblokowując palcem ekran zobaczyłam wiadomości, których nie przeczytałam i nie wiedziałam o ich istnieniu.\nKliknęłam w migającą ikonkę równocześnie siadając po turecku na wygodnym materacu.\nJo miałaś zadzwonić. Martwimy się.\nOtworzyłam kolejną wiadomość, przypominają sobek wydarzenia z poprzedniego wieczora.\nOdezwij się Jo. Jeśli ten kutas coś ci zrobił nie ręczę za siebie.\nUśmiechnęłam się czytając jej wiadomość. Była tak kruchą i tak strasznie brzydziła się przemocą, że nigdy nie zabiła nawet muchy, a co dopiero podnieść rękę na człowieka. To właśnie była prawdziwa przyjaciółka. Oddałaby za mnie swoje życie.\nWstukałam oba numery w miejsce odbiorcy i napisałam " Możemy się spotkać? W Ice cream & Café o 13. " - wysłałam wiadomość przyjaciółkom, które zapewne z niecierpliwością czekały na jakieś wieści ode mnie.\nNie czekając na i tak na pewno pozytywną odpowiedź zeszłam z łóżka słysząc jak mój kot mruczy na mnie najprawdopodobniej ze złością za to, że zakłóciłam jego cenny spokój. Podeszłam do szafy, której duża powierzchnia została wmurowana w ścianę. Otworzyłam jej drzwi i weszłam do niewielkich rozmiarów pomieszczenia, z którego wyciągnęłam czerwone spodenki z wysokim stanem, wrzosową bokserkę, dżinsową kamizelkę i czerwone trampki przed kostkę, które należałoby wyczyścić.\nPo kilu minutach porannej toalety, ubraniem się, zakręceniem delikatnych fal do połowy moich długich blond włosów, pościeleniem łóżka i zabraniem z szafki telefonu zeszłam na dół.\nOstrożnie ominęłam szafkę, która wczoraj zraniła mój palec u nogi i skierowałam się do kuchni, by zlikwidować suchość w ustach.\nPodeszłam do lodówki i wyjęłam z niej dzbanek świeżego soku pomarańczowego, który przed pójściem,do pracy zawsze wyciskał mój ojciec.\nZ szafki nad blatem wyciągnęłam wąską, wysoką szklankę do której nalałam napoju i upiłam łyk, po czym wyszłam z domu, wcześniej zabierając klucze i pieniądze, które schowałam do kieszeni spodenek.\nDlaczego ja zawsze muszę się spóźniać? Dlaczego nigdy nie mogę dotrzeć na czas w umówione miejsce?, mówiłam,do siebie w myślach, starając się iść szybciej, lecz na tyle spokojnie, by nie dostać kolejnego ataku astmy.\nLubiłam chodzić powoli. Patrzeć na ludzi, którzy gonią za życiem, ścigają się z czasem, wpadają w rutynę codziennych czynności i obowiązków, pędzą za miłością i zrozumieniem, które nadejdą same wcześniej czy później. Miłość przyjdzie bez pośpiechu, a gdy już nadejdzie, całkowicie zawróci w głowie, wedrze się do serca i ociepli wnętrze. Jaka jest więc definicja miłości?\nWycie klaksonu wyciągnęło mnie z moich bezsensownych rozmyślań nad miłością, której się boje. Przekręciłam głowę w bok, moje oczy rozszerzyły się w strachu.\nProszę, to musi być sen, powiedziałam do siebie w myślach, widząc ten sam czarny, duży samochód, którym wczoraj odwiózł mnie do domu brunet, którego imienia nie pamiętam.\nMoje dłonie zaczęły trząść się z przerażenia, gdy zaczęłam uciekać. Moje nogi niosły mnie szybciej niż mogłoby mi się wydawać. Jak w moim koszmarze uciekałam przed mężczyzną z tatuażami. Jak w moim koszmarze szybko straciłam siły. Mijałam ludzi patrzących na mnie z zaciekawieniem lub gniewem, gdy któryś został przypadkowo przeze mnie popchnięty.\nOdwróciłam się by zobaczyć w jakiej odległości ode mnie jest szmaragdowooki.\nPotknęłam się, a moje ciało bezwładnie runęło na chodnik.\n- Kurcze. - syknęłam z bólu, gdy poczułam jak bardzo jedno z moich kolan jest zdarte. Przeniosłam ciężar ciała na drugie kolano by zaraz usiąść na pupie na zadbanym chodniku.\n- Jo! Do jasnej cholery, nic,ci nie jest? - zapytał brunet, który wypatrzył moją sylwetkę wysiadając z samochodu. - O kurwa. - wypowiedział brzydkie słowo na co od razu się skrzywiłam. Ukucnął przy mnie. Jego postawne ciało przykuło moją uwagę. Ubrany był w czarne spodnie, białe buty i białą koszulkę, przez którą widziałam czarny tusz zdobiący jego tors. - Chodź Piękna. - powiedział i szybko, nie czekając na moje pozwolenie wziął mnie bez trudu na ręce. Trzęsłam się cała ze strachu. Odebrało mi mowę. Czy on coś mi zrobi? Czy mogę czuć się bezpiecznie? - Nie bój się mnie Piękna. Ochronię cię. - powiedział troszkę zły, odpowiadając na moje pytania, których nie zadałam. Czy on czyta mi w myślach?\nDłoń, którą trzymał na moich plecach zastąpił kolanem i otworzył drzwi pasażera sadzając mnie tak by nowi wystawały mi poza auto.\n- Zaczekaj tutaj. - w jego oczach czaiła się niepokojąca złość i złowróżbny błysk, co w znaczenie większej części kazało mi zostać w samochodzie i nie ruszać się z miejsca.\nPo chwili Harry wrócił, nie dając mi więcej czasu na przypomnienie sobie jego nazwiska z apteczką w ręce.\nSchylił się nawet zdecydowanie za nisko i prawie potarł nosem o moje biodro kładąc czerwone pudełko pod siedzeniem, które obecnie zajmowałam.\nPrzesunęłam się lekko w bok, natrafiając na opór, pochodzący od oparcia fotela. Harry podniósł się uśmiechając się pod nosem ze swojego czynu. Momentalnie zaczerwieniłam się i przygryzłam wargę, co stało się moim nerwowo-wstydliwym nawykiem.\nJego oczy wpatrzony były w moje, gdy odkręcał buteleczkę z wodą utlenioną. Kolczyk w jego brwi połyskiwał w słońcu, ale i tak nie mogłam skupić się na niczym prócz jego oczu. Były piękne. Przerażająco piękne. Skrywające tajemnice. Wypełnione tą dziwną ciemnością.\nPo chwili wziął moją małą dłoń z mojego prawego kolana i przejechał nosem po jej poranionym wnętrzu.\n- Trzymaj mnie za rękę Piękna. Pozwól mi odczuwać z tobą ból, który czujesz z mojej winy. - powiedział. Złapałam dwa jego długie, ciepłe palce, które owinęłam całą dłonią. Spojrzałam na dół, gdy kierował buteleczkę z wodą na moją krwawiącą nogę.\n- Hej, hej ... - zawołał mnie i wsadził opakowanie między wolne palce ręki, którą trzymałam. Drugą podniósł mój podbródek, po czym palcami wskazał swoje oczy. - patrz tutaj. - szepnął. Zrobiłam to co kazał. Uśmiechnął się lekko, uświadamiając sobie, że robię to co mi karze z powodu strachu. - Zaszczypie Piękna. - szepnął po czym wylał płyn odkażający na moje kolano. Zacisnęłam powieki i ścisnęłam mocniej jego palce podczas gdy swoim kciukiem gładził moje kłykcie.\nSzybko oczyścił moją nogę, a gdy już otworzyłam oczy kazał mi cały czas patrzeć w jego tęczówki, gdy on już lekko schylił się by wyjąć plaster na jak się okazało niewielką ranę. Lubił być obserwowany.\n- Może być z księżniczkami Piękna? - zapytał i z uśmiechem pokazał mi plasterek, na którym widać było wizerunki disneyowskich księżniczek na różowym tle. Pokiwałam niepewnie głową, nie będąc pewna jakiej odpowiedzi się spodziewa. Zaśmiał się, lecz ten dźwięk szybko zastąpiła głucha cisza między nami. Gdy moje kolano zdobił już dziecięcy plasterek zrobiło się jakoś niezręcznie. Co chwila odwracałam wzrok by tylko na niego nie patrzeć, lecz jego onieśmielająca aura nakazywała mi w końcu spojrzenie w jego zielone tęczówki.\n- Byłbym zapomniał. - jego głos był jeszcze bardziej zachrypnięty, przez co po moim ciele przeszły ciarki. Pochylił się i pocałował mnie tuż nad obojczykiem. Tak gdzie pocałował mnie wczoraj dwa razy. Nie wiem dlaczego, ale chciałam poczuć jego ciepłe idealne wargi i lodowaty kolczyk jeszcze raz, by zaraz potem całkiem zniknął z mojego życia i pozostał jako wspomnienie.\nOde mnie: Mam nadzieję, że ktoś czyta moje ff ... ;)\nW zakładkach pojawiła się obsada, jakby ktoś miał ochotę zerknąć . Jeśli tylko pojawi się nowy bohater to zaktualizuje listę listę ... ;>\nAutor: kinga o 20:48 1 komentarz:\nRozdziały: 03 .\nGłowa bolała mnie, a skronie pulsowały w bardzo szybkim tempie po głośnych wybuchach fajerwerków, które oświetlały różnymi kolorami i ich odcieniami nocne, ciemne niebo, które na dzisiejszą noc nie przywdziało na siebie tak licznej kołderki gwiazd jak zwykle. Powoli włóczyłam nogami po ciemnym żwirze, którego maleńkie odłamki co jakiś czas wpadały do moich trampek. Wiatr przestał już tak bardzo wiać, dzięki czemu mogłam przestać co sekund poprawiać swoją sukienkę, która teraz spokojnie falowała nad moimi kolanami.\nProszę, proszę jedźmy już do domu, zabłagałam w myślach Tristan'a, który jako jedyny wśród nas wszystkich był chłopakiem. Koledzy zazdrościli mu obracania się w kręgu płci pięknej, ale on tylko darzył ich swoim przemiłym uśmiechem.\n- Bells, Eveie, nasza Jo chciałaby już chyba jechać. - powiedział chłopak, a ja obdarzyłam go wdzięcznym spojrzeniem, odwracają tym samym wzrok od swoich przybrudzonych, białych conversów.\nTristan Clark był wysokim, umięśnionym brunetem, przy którym zwykle czułam się jak mała dziewczynka. Miał mądre brązowe oczy i śliczny uśmiech, który zatrzymywał serca wszystkim dziewczyną z sąsiedztwa. Jednak mój najlepszy przyjaciel czuł do mnie coś ponad miłość przyjacielską. Żywił do mnie głębsze uczucia, a ja nie potrafiłam mu ich odwzajemnić\nNie dlatego, że na to nie zasługiwał, bo był najlepszym facetem jakiego kiedykolwiek miałam przyjemność spotkać, ale ja nie potrafiłam w pełni mu zaufać. Nie potrafiłam zaufać żadnemu mężczyźnie.\nMój przyjaciel ubrany był w dżinsy lekko poobcierane na kolanach co było po prostu modne, i brązową koszulkę.\nOdwróciłam od niego wzrok i powiodłam spojrzeniem do już częściowo opustoszałego parkingu, który jednak nadal mieścił niezliczoną ilość samochodów. Pijani ludzie stali wszędzie. Wszędzie też leżały opakowania po papierosach potłuczone butelki i kubeczki po trunkach.\nUsłyszałam niezadowolone jęki przyjaciółek, które popijały ostatnie łyki z czerwonych, plastikowych kubeczków. Wywróciłam oczami i przerzuciła długie włosy koloru ciemnego blondu na prawe ramię wcześniej przeczesując je palcami.\nNie mialam pojęcia, która jest godzina, ale wydawało mi się, że minęły całe wieki od rozpoczęcia mojej godziny policyjnej.\nPrzeszłam po suchej, nie pamiętającej od jakiegoś czasu deszczu, trawie i stanęłam przed maską samochodu Tristana czekając, aż dowlecze się do niego i otworzy, bym mogła wsiąść do środka i ochłodzić się w jego klimatyzowanym wnętrzu.\nDziewczyny powoli doszły do auta, a Trist jak na prawdziwego dżentelmena przystało otworzył im drzwi, na co cicho zachichotały, zresztą podobnie jak ja. Zawsze uważałyśmy to szarmanckie zachowanie chłopaka za urocze.\nWczłapały się na tył niedużego samochodu, który brunet dostał od dziadków. Zamknął drzwi dziewczyn i otworzył te, które prowadziły na miejsce dla pasażera.\nUśmiechnęłam się przyjaźnie napotykając mądre tęczówki chłopaka.\n- Jo! - usłyszałam krzyk za moimi plecami nawołujący moje imię, gdy już miałam wsiadać do samochodu.\nSądziłam, że to pomyłka. Że to nie chodzi o mnie, ale zaraz rozpoznałam ten głos. Moje oczy otwarły się szeroko w ponownym przerażeniu, a dłonie zaczęły drżeć. Nerwowo ciągnęłam palcami końcówki swoich włosów, a zębami skubałam dolną wargę. - Jo, Słońce. Chodź do mnie. - usłyszałam ostry ton głosu, na którego dźwięk nawet nie mam pojęcia czemu, ale odwróciłam się do niego twarzą. Teraz mocno zagryzłam wargę by zapanować nad jej drżeniem i stopniowo podnosiłam głowę ku górze.\nJego stopy, podobnie jak moje, zdobiły białe conversy, tyle, że jego wręcz lśniły jasnym, niczym nie zbrudzonym materiałem. Czarne spodnie zakrywały jego nogi, a szara koszulka tors. Na nagich ramionach szmaragdowookiego przybysza była niezliczona ilość tatuaży, które same w sobie mnie przerażały. Do niedawna w mojej głowie istniało przekonanie, że jedynie więźniowie robią sobie takie malunki na ciele.\nNiepewnie spojrzałam w jego oczy i pokręciłam głową, raz w lewo, raz w prawo, niemo oznajmując mu, że nie chce do niego iść.\nPo wyrazie jego twarzy zorientowałam się, że niecierpliwił się, a jego oczy wyrażały narastającą złość wywołaną moim sprzeciwem.\n- Proszę ... - powiedziałam poruszając jedynie wargami, w jego kierunku nie będąc w stanie zdobyć się na choćby najcichszy szept.\n- Moja mała Jo. - powiedział z uśmiechem na malinowych ustach, których kształt zakłócał metal kolczyka dolnej wargi. W jego policzkach pojawiły się głębokie dołeczki, które rozświetliły całą jego twarz. Jedna, maleńka, nic nie znacząca część mnie dała się uwieść jego urokowi, ale ta większa, w pełni racjonalna, pozostała na to niewzruszona, ale za to objął ją większy strach, co zauważył i zdawało mu się podobać.\nKto normalny cieszy się wywołując u innych przerażenie?, zapytałam siebie w myślach.\n- Jo, wsiądź do samochodu. - powiedział Tristan, o którego obecności dopiero co sobie przypomniałam. Jego tęczówki zahipnotyzowały mnie i prócz nich nie widziałam przez chwilę kompletnie nic. Dotknął mojego ramienia przywracając mnie całkowicie do rzeczywistości.\nMój przyjaciel przygwożdżony do boku swojego samochodu, przez bruneta z burzą loków na głowie, który uwięził w zaciśniętych pięściach koszulkę Tristana.\n- Nigdy. Więcej. Jej. Kurwa. Nie. Dotkniesz. - wycedził przez zaciśnięte zęby. Linia jego szczęki była doskonale widoczna. Każdy detal jego ostrej teraz twarzy zapisała mi się w pamięci pewnie na bardzo długi czas.\nZakryłam dłonią usta kiedy pięść szmaragdowookiego wylądowała na brzuchu mojego przyjaciela, który zwinął się z bólu, albo próbował, bo żelazny uścisk jego oprawcy nie pozwalał mu na zmienianie pozycji.\nW gardle miałam sucho. Nie byłam w stanie się odezwać, choć wiedziałam, że powinnam.\n- Jeśli, jeszcze raz zobaczę, usłyszę, dowiem się, a wiedz, że się dowiem, że ją dotknąłeś oderwę ci pieprzone łapy! - warczał brunet z przeraźliwym błyskiem w oku. Raz po raz jego pięść spotykała się z różnymi częściami ciała Tristana. Mimo, że nie widziałam jego twarzy dokładnie, mogłam stanowczo stwierdzić, że ma co najmniej złamany nos.\n- Harry... - szepnęłam cicho. Nie zareagował, choć wiem, że mnie słyszał, ale ponownie wymierzył cios tym razem nie w twarz, a brzuch mojego przyjaciela. - Harry, pojadę z tobą, pojadę, tylko go puść. - wyłkałam, w tym momencie poczułam łzy spływające po moich policzkach. - Nie rób mu krzywdy. - szepnęłam, próbując nie narażać głosu na drżenie, które jednak okazało się nieodłącznym elementem mojej wypowiedzi.\nBrunet odwrócił głowę w moją stronę. W pociemniałym, przerażających oczach błysnęło odbicie błyszczącej tarczy księżyca. Puścił mojego przyjaciela, jak go prosiłam, choć wyobrażałam sobie to inaczej. Ostatkiem sił Tristan podtrzymał się auta by nie upaść. Właśnie pierwszy raz w życiu dwóch chłopców biło się o mnie.\n- Wsiadaj do auta. - wyszeptał na bezdechu poraniony chłopak. Nie chciał by coś mi się stało. Znowu. Podobnie jak dziewczyny, które właśnie obrzucały Harry'ego siarczystymi bluźnierstwa, których nawet nie pomyślałabym wymówić.\nMiałam trzy możliwości.\nPierwszą z nich było wejście do samochodu i zatkanie uszu by nie słyszeć zbolałych jęków przyjaciela, którego ON zapewne dalej okładał by pięściami.\nDrugą opcją było uciec gdzie pieprz rośnie, modląc się przy tym by ON mnie nie dogonił, lub bym nie przewróciła się, co byłoby prawdopodobne zauważając moją chorobliwą niezdarność.\nDwie pierwsze opcje nie wchodziły w grę, dlatego pozostaje mi jedynie trzecia. Jechać z Harry'm.\n- Zadzwonię, gdy b ... będę już w domu. - uśmiechnęłam się lekko do dziewczyn, które właśnie pomagały wejść do auta Tristanowi, po czym spuściłam wzrok na buty, odchodząc od odjeżdżającego samochodu.\n- B ... bo ty ... zabierzesz mnie do ... domu, prawda? - zapytałam cicho stojącego przede mną Harry'ego.\nWiatr ponownie otoczył moje ciało, radośnie szeleszcząc liśćmi na pobliskich drzewach. Zawirował wokół nas i porwał w górę moją sukienkę, którą zatrzymałam dopiero wysoko na udach, wyglądając przy tym jak Marilyn Monroe ze słynnej sceny ze "Słomianego wdowca". Spłonęłam gorącym rumieńcem, gdy dodatkowo usłyszałam jak brunet zaciąga się powietrzem, zasysając je głośno przez usta.\n- Jeśli właśnie tego chcesz Piękna. - odpowiedział i powłóczył palcem po moim różowym policzku. Zadrżałam i odsunęłam się kręcąc głową.\nPodniosłam na niego wzrok. Jego twarz ku mojemu zdziwieniu była łagodna, a usta przyozdabiał szeroki uśmiech.\n- Nie uciekaj Jo. - pokonał dzielącą nas odległość i splótł swoje palce na mych plecach, zamykając mnie w swoich muskularnych ramionach. - Zawszę cię złapię. - szepnął do mojego ucha otaczając mnie miętowym oddechem. Moje ciało dziwnie reagowało na jego bliskość. Dziwnie czułam się, gdy był obok.\n- Nie, Harry. Proszę nie dotykaj mnie. - szepnęłam kiedy przejechał nosem po moim policzku. Puścił mnie i próbował wziąć jedynie moją dłoń, ale szybko ją zabrałam i nie pozwoliłam mu jej dotknąć. Nie zniosę więcej kontaktu fizycznego między nami. - Ja się przejdę. - powiedziałam i zadziwiająco szybko odwróciłam się i odeszłam kawałek. Na parkingu zebrał się tłum pijanych imprezowiczów płci przeciwnej, który patrzył na mnie dziwnym wzrokiem. Bałam się. Bardzo się bałam. Moje dłonie znów zaczęły się trzęść, a ja znów zaczęłam zębami skubać wargę.\nPoczułam duże, silne i bardzo ciepłe dłonie oplatające moją talię. Przez,moje ciało przeszły dreszcze, a krew znów zapłonęła w żyłach. Wiedziałam, że to Harry. Z łatwością podniósł mnie, jedną rękę trzymając na moich plecach, drugą pod kolanami trzymając dodatkowo materiał podwiewającej sukienki.\n- Tylko ja mogę tak na ciebie patrzeć Jo. Bo ty jesteś tylko moja. - wycedził zaborczo przez zaciśnięte zęby.\nDrżącymi dłońmi otworzyłam drzwi do domu. On nadal siedział w samochodzie przy podjeździe. Po co tam poszłam? Nigdy nie chodzę na imprezy, więc dlaczego poszłam teraz?\nWeszłam cicho do domu i zamknęłam za sobą drzwi na dwa zamki.\nJak najciszej próbowałam przejść w ciemności na piętro, do mojego pokoju, ale moja niezdarność utrudniła mi to zadanie, wychodząc dzisiaj wyjątkowo poza skalę.\n- Au! - syknęłam przez zaciśnięte zęby, gdy mój palec u nogi spotkał się bliżej z szafką przy schodach.\nPokonałam dystans stopni i otworzyłam drzwi po lewej stronie schodów.\nW moim pokoju było duszno, więc znając na pamięć jego rozkład otworzyłam okno balkonowe, by jak najszybciej spuścić do środka świeże powietrze. Podeszłam ponownie do drzwi i znalazłam włącznik światła na szaro - błękitnej ścianie. Na puszystej wykładzinie koloru jasnego nieba, zobaczyłam małą, rudą kuleczkę z białą plamką na różowym nosku, która patrzyła na mnie hipnotyzująco bursztynowymi oczkami, próbując przednią łapką zedrzeć czerwoną wstążeczkę z szyi.\nPodeszłam do łóżka i z pod poduszki wyjęłam czarną koszulkę na ramiączka i kolorowe szorty, w których zwykłam spać. Minęłam kotka, który nadal zajęty zdejmowaniem wstążki za bardzo nie przejął się moim istnieniem, wyszłam z pokoju i przechodząc cichutko przez korytarz weszłam do mojej małej łazieneczki.\nWzięłam szybki prysznic, umyłam zęby, ubrałam i z powrotem podążyłam do pokoju by wreszcie móc odpocząć.\nPrzeciągle ziewnęłam otwierając drzwi pokoju, w którym przez piętnaście minut mojej nieobecności zdążyło się wychłodzić.\nMoje serce stanęło, a oddech stał się płytki i bardzo ciężki, gdy na moim łóżku zobaczyłam postawną sylwetkę pokrytą tatuażami, burz loków, szmaragdowe tęczówki i przygryźniętą wargę Harry'ego, na którego kolanach spał mój ukochany kotek.\n- Zapomniałem o czymś Piękna. - powiedział uwodzicielskim głosem ostrożnie odkładając mojego kota na miękki materac. Jego głos sprawił, że po ciele przybiegły mi miliony drobnych dreszczy.\nWstał i powoli, świadomy każdego swojego ruchu, emanujący pewnością siebie ruszył w moją stronę.\nCzerpał przyjemność z tego jak bardzo góruje nade mną wzrostem, bezproblemowo zaglądając w dekolt mojej bluzki, patrząc na moje nagie piersi.\nOdrzucił na plecy moje włosy i musnął gorącymi wargami i zimnym kolczykiem miejsce nad moim obojczykiem. Miejsce, które sprawiało, że drżałam przy jego pocałunkach. Iskry dotarły do każdego skrawka mojego ciała. - Dobranoc Jo. - szepnął z szelmowskim uśmiechem na ustach i opuścił mój dom przez otwarte balkonowe drzwi, tak jakby nic się nie stało.\nAutor: kinga o 18:13 Brak komentarzy:\nRozdziały: 02 .\nNie wiem dlaczego dałam się namówić na tą krótką, zwiewną sukienkę. Powinnam była założyć moje stare, znoszone i lekko poprzecierane na udach i kolanach dżinsy, które mimo tych niedoskonałości, były najwygodniejszą i najpraktyczniejszą rzeczą z całej nieco skromnej garderoby.\nPudrowy, delikatny materiał unosił się i powiewał, gdy subtelne podmuchy czerwcowego, wieczornego wiatru wirowały radośnie wokół mojego ciała.\nCzułam się naga. Jedno proste, wręcz banalne słowo mogło opisać to co dzieje się w mojej głowie. Określało cały bałagan jaki tam panował. Rozejrzałam się w roztargnieniu szukając moich przyjaciół wśród zbierającego się tłumi ludzi, ale dostrzegałam tylko nieznane twarze. Mój strach obserwowali z politowaniem wymalowanym na uśmiechniętych buziach.\nZaczęłam kręcić pasmo włosów na wskazującym palcu, co miałam w zwyczaju robić denerwując się.\nPrzygryzłam wargę sunąc wzrokiem po starych budynkach, które czasy swej świetności miały już dawno za sobą. Lampy uliczne zaczynały powoli się zapalać, rażąc zebranych neonowym światłem żółtego w ciepłym odcieniu.\nPonownie obciągnęłam materiał sukienki i cofnęłam się kilka kroków, by opuścić miejsce comiesięcznej imprezy, która miała miejsce właśnie tutaj. Z każdą sekundą, zdawało się przybywać co najmniej kilkoro młodych ludzi, którzy chętni byli do zabawy.\nOdwróciłam się nadal cofając i ku mojemu przerażeniu wpadłam w umięśniony, twardy tors jakiegoś mężczyzny.\nNa swojej wąskiej talii czułam jego duże, silne dłonie. Przez delikatny materiał czułam żar jaki od niego bił. Przez moje ciało przeszły iskry, które spowodowane były tym niebezpiecznym dotykiem. Szybko odsunęłam się od mężczyzny, który nie wydawał się przejmować tym, że przed sekundą wpadłam w jego ramiona narażając go na siniaki i inne kontuzje.\n- Bardzo przepraszam. - powiedziałam cicho ponownie tracąc równowagę spowodowaną nagłym ruchem. Moje ciało nie było na to przygotowane. Mimo, że moje stopy odziane były w białe conversy, a nie szpilki, które próbowała, prawie siłą założyć mi na nogi moja przyjaciółka Bella.\nSilne ręce nieznajomego powstrzymały mnie przed upadkiem. Poprawiłam sukienkę, która za bardzo pięła się w górę mojego ciała i przygryzłam ponownie dolną wargę, zawstydzona wrodzoną niezdarnością.\nNie miałam odwagi spojrzeć na nieznajomego. Zbyt bardzo onieśmielała mnie jego aura, którą dostrzegałam mimo, że moje tęczówki koloru jasno niebieskiego nieba nie dotknęły spojrzeniem, ani razu jego ciała.\n- Dlaczego jesteś tutaj sama, Słońce? - usłyszałam jego chrapliwy głos tuż przy moim uchu. Ten dźwięk sprawił, że po moim ciele przeszły liczne dreszcze, które swoje miejsce znalazły w dole mojego kręgosłupa. Słońce? Ja nie jestem jego słońcem! Dlaczego powiedział to tym swoim rozkosznie uwodzicielskim głosem? Mimo, że bardzo chciałam uciec, wiedząc, że przebywanie z jakimkolwiek osobnikiem płci przeciwnej jest dla mnie zbyt niebezpieczne i przerażające, nie mogłam ruszyć się z miejsca, jakaś nieznana mi dotąd siła przytrzymywała mnie w miejscu.\n- N ... nie jestem ... tu s... sama. - wyszeptałam z trudem, drżącym ze zdenerwowania głosem. Zaczęłam kręcić na palcu już lekko prostującą się delikatną falę, na końcu moich włosów co jakiś czas przyglądając się francuskiemu manicure'owi, który zdobił moje długie paznokcie. Na policzku poczułam tą samą, ciepłą dłoń, która wcześniej uchroniła mnie przed upadkiem. Zadrżałam na ten fizyczny kontakt. Bałam się go. Bałam się każdego dotyku, którym próbowała mnie darzyć płeć przeciwna.\nJednak ten dotyk różnił się czymś. Nie był nachalny, ale też nie był jak ostrożny. Od razu zrobiło mi się gorąco, a krew w moich żyłach wydawała się płonąć prawdziwym ogniem, który ogrzewał całe moje ciało, jednak nie bardziej niż żar jego skóry.\nPrzesunęłam lewą stopę w tył, wywołując przy tym nieprzyjemny dla uszu dźwięk tarcia, by zaraz całkiem, obudzić się z transu, który wywołał swoim głosem i ostrożnie odsunąć się od nieznajomego.\nMój wzrok wędrował po jego umięśnionym ramieniu, które pokrywały liczne blizny i czarny tusz pod skórą, który rodził niemożliwe malunki na jego ciele.\n- Nie próbuj. - powiedział ostro, a ja z powrotem spuściłam wzrok na czubki swoich przybrudzonych kurzem trampek.\nDługie ręce chłopaka, ku mojej rozpaczy odnalazły drogę do mojej talii. Splótł swoje palce w dole moich pleców i bez trudu przyciągnął mnie do siebie. Nie byłam wysoka, ani gruba, ale przez zaokrągloną pupę, szerokie biodra i pokaźnych rozmiarów biust, który wolałam ukrywać w głowie zwykłam nazywać siebie pulchną.\nPodniosłam wzrok, który nadal tkwił w posypanej grubym żwirem ziemi, na chłopaka Bez Imienia. Po raz pierwszy moje jasno niebieskie tęczówki.\n- Nie uciekniesz ode mnie Słońce. - znów odezwał się, a gdyby nie strach, który zapanował nad każdą komórką mojego ciała, zapewne rozpłynęłabym się w uścisku jego ramion. - Spójrz na mnie Piękna. - obdarzył mnie ponownym komplementem, na co moje policzki przybrały odcień wściekłego różu. Podniosłam powoli głowę w górę przez co, wzmocnione nieco silniejszym podmuchem wiatru, moje włosy zawirowały w powietrzu.\nMoje oczy otworzyły się jeszcze szerzej, choć nie sądziłam , że to w ogóle możliwe. Puls galopował w bardzo szybkim tempie i mogłabym założyć się, że on również go słyszy, a oddech spłycił się, w ustach czułam całkowitą suchość.\nMoim oczom ukazało się niepokojące piękno, niebezpiecznego mężczyzny. W mojej głowie powoli zawirowały pojedyncze fakty o nim, które opowiedziała mi Eve. Pokręciłam głową, by wyrzucić te myśli i zamiast na nich skupiłam się na znajomym z opowiadań przyjaciółki wyglądzie chłopaka.\nPierwsze co zobaczyłam to hipnotyzująco szmaragdowe tęczówki, które świeciły swoim własnym blaskiem. Tak jakby w nich ukryły się miliony maleńkich gwiazd, które teraz skrzyły tylko w jego oczach. Zauważyłam kolczyk w jego brwi, który zdecydowanie dodawał mu charakteru, którego najwyraźniej mu nie brakuje. Zjechałam spojrzeniem w dół jego twarzy na idealnie wykrojone usta, których dolną wargę zdobił metal kolejnego kolczyka. Aureola loków unosiła się w powietrzu napędzana wirem delikatnego ciepłego wiatru. Zaparł mi dech w piersi. Niemożliwe by ktoś z tak anielskim wyglądem kilka razy stawał przed sądem, za różnego rodzaju przewinienia, które mimo wszystko mnie przerażają. Oparłam dłonie na torsie chłopaka Bez Imienia próbując odepchnąć siebie, albo jego, ale pod palcami wyczułam tylko wibracje, która po chwili urzeczywistniła się przez dźwięczny śmiech, który zawładnął każdą moją błąkającą się myślą.\n- Powiedz jak masz na imię. - zażądał i bez najmniejszego problemu przyciągnął mnie do siebie jeszcze bliżej. Dobrowolnie nie byłam tak blisko z żadnym mężczyzną. W desperacji starałam się odsunąć się chociaż maleńki kawałeczek, ale byłam za słaba w porównaniu do niego. - Po prostu je powiedz. - wyszeptał mi na ucho równocześnie całując jego płatek. Skóra tam paliła. W moich oczach wzbierały się łzy, ale nie mogłam mu pokazać, że się boję.\n- Nie. Proszę, puść mnie. Powinnam wracać. - mówiłam cicho błagalnym głosem, który łamał się z każdym wypowiadanym słowem. Podniosłam niepewnie wzrok na jego twarz, która delikatnie mówiąc wyrażała niezadowolenie. Moja odmowa wydawała się być dal niego czymś obcym. Zielone tęczówki jakby pociemniały, a usta utworzyły wąską linię, porzucając idee onieśmielania mnie idealnym kształtem swoich malinowych warg.\nNaparł swoimi biodrami na moje rozluźniając przy tym mocno zaciśniętą szczękę, ale napinając mięśnie swoich ramion, jeszcze bardziej utrudniając mi ucieczkę, która i tak wydawała się być niemożliwa.\nRozejrzałam się w poszukiwaniu znajomych twarzy, ale nie dostrzegłam nikogo, oprócz tańczących w rytm własnej muzyki pijanych imprezowiczów.\nSpojrzałam na jego twarz, którą tym razem zdobił szeroki uśmiech. Okalały go dwa dołeczki, które w żadnym razie nie pasowały do jego przerażającej aury. Wyraźnie czerpał przyjemność z tego, że wywołuje u mnie uczucie strachu. Kto normalny, do jasnej ciasnej cieszy się z czyjegoś przerażenia?!\n- Proszę ... - wyszeptałam tak cicho, że sama ledwo się dosłyszałam.\nMoje intensywnie błękitne oczy rozszerzyły się kiedy delikatnie poruszył swoimi biodrami. Dużymi, ciepłymi dłońmi oplótł moją twarz, trzymając moje policzki w delikatnym uścisku.\nPochylił się dość znacznie i przyłożył gorące usta do mojej szyi. Obdarowywał ją pocałunkami wypalając ścieżki w mojej skórze, które schładzał metalem swojej biżuterii.\nPogłębił dekolt mojej sukienki i pocałował miejsce nad moim obojczykiem, co sprawiło, że zadrżałam. Moją szyję pokryła gęsia skórka, gdy dmuchnął ciepłym powietrzem na tą część mojego ciała.\n- Taka wrażliwa. - powiedział z uśmiechem na rumianych, wilgotnych wargach. - Taka niewinna. - wplątał długie palce w moje rozpuszczone tańczące w wirze wiatru włosy i oparł czoło o moje. Nie byłam w stanie się ruszyć. Stałam i jak sparaliżowana patrzyłam w jego tęczówki, a jedynym ruchem jakie wykonywało moje ciało było niemiarowe unoszenie się klatki piersiowej w płytkim od nasilającego się strachu oddechu. - Taka piękna. - spróbowałam jeszcze raz odepchnąć się od niego, dłońmi, które nadal spoczywały na torsie nieznajomego, ale ani drgnął.\nSłony płyn wypełnił moje oczy, ale zamrugałam szybko by się go pozbyć.\n- Nie płacz, Aniele. -przejechał kciukami po moich drżących ustach, które zdradzały mój stan.\n- M... mam na imię J ... Jo. - rzekłam cicho, patrząc w jego hipnotyzujące oczy, których niebezpieczne piękno całkiem zbiło mnie partykułu.\n- Jestem Harry, Jo. - powiedział i ponownie zbliżył usta do mojego obojczyka. Złożył nad nim delikatny pocałunek, dokładnie w tym samym miejscu co poprzednio. W miejscu, w które uwielbiałam być całowana. - Moja mała Jo. - wyszeptał w moją skórę zanim puścił mnie i odwrócił odchodząc w kierunku znanym jedynie sobie. Zamknęłam oczy instynktownie dotykając obojczyka. Zwilżyłam językiem suche wagi, bijąc się z myślami.\n- Jo! - usłyszałam głośny, przerażony krzyk Belli za plecami.\nA, gdzieś ty była jakieś pięść minut temu?, pomyślałam i przewróciłam oczami, by zaraz odwrócić się w stronę przyjaciółki.\n- Oh Jo ... zostań z nami jeszcze chwilkę. - zaskomlała Eve i złożyła dłonie jak do modlitwy, błagając tym samym bym poddała się jej wcześniejszym słowom. Nie podobała się perspektywa wracania do domu jeszcze później. Było grubo po 22.00, a ja spałam dziś niecałe trzy godziny dlatego nie pogardziłabym wtuleniem głowy w miękkiego "jaśka".\n- Jeszcze nie widzieliśmy fajerwerków. - dodała Bella po czym wydęła wargę.\nWłaśnie odbywała się impreza z okazji "Obchodów Pełni Księżyca", którą kilka lat temu wymyśliła młodzież naszego miasta. Przeważnie kończyła się wybuchami sztucznym ogni, które w zabudowaniach w śródmieściu nie wydawały się bezpieczne.\nTłum ludzi, a w zasadzie młodzieży w wieku od piętnastu do dwudziestu lat bawił się na dużej przestrzeni jednej z najniebezpieczniejszych dzielnic. W miejscu, gdzie odbywały się nielegalne wyścigi samochodów i motorów.\nPokiwałam głową, a Bella z dziewczęcym piskiem przytuliła mnie, niecelowo dotykając mojego obojczyka, przez co wywołała falę wspomnień w mojej głowie.\nPierwszy raz od dwóch lat zaczęłam w głowie modlić się by już więcej nie spotkać przerażającego Harry'ego, który onieśmielał mnie wyglądem.\nOde mnie: Witam wszystkich serdecznie w nowym Fan Fiction zatytuowanym "Race" .\nMam nadzieję, że wszystkim się spodoba, jeśli nie liczę się z krytyką, której wysłucham bardzo chętnie jeśli będzie uzasadniona.\nAutor: kinga o 20:54 1 komentarz:


Profesjonaliści SEO - Wartościowy katalog stron - SEOkatalog.PL - katalog stron SEO - linki bezpośrednie, pozycjonowanie, katalog seo\nProfesjonaliści SEO - Wartościowy katalog stron\nKatalogi stron powinny aktywnie wyróżniać dodawane strony. By to osiągnąć powinny urzeczywistniać szereg wymogów nowoczesnego SEO, nie jest to banalne, zwłaszcza że w cały czas zmieniającej się branży jaką jest sprawne pozycjonowanie stron. Nasz katalog stron urzeczywistnia te warunki, zaświadcza o tym między innymi nasz staż na rynku SEO, sięgający już kilku lat. Uwierzyło nam już kilka tysięcy Klientów - dołącz już dziś do nich, dołącz swój wpis i podbijaj ranking z naszym katalogiem.\nSzczegóły strony katalogseo24.pl:\nTytuł: Profesjonaliści SEO - Wartościowy katalog stron\nSłowa kluczowe: katalog www darmowy, darmowe katalogi www, darmowy katalog stron, katalog stron, katalog www, darmowy katalog www, katalogi stron\nPodlinkuj stronę katalogseo24.pl:\nDobre serwisy »\nZachęcamy do dodawania merytorycznych serwisów internetowych. Dodajemy tylko ładnie graficznie merytoryczne portale, nie akceptujemy śmieci. Katalog jest nowy co za tym idzie nie posiada spamu. Aby dodać stronę należy napisać unikalny opis oraz musi składać się z minimum 300 znaków. Poprzez katalog możesz również znaleźć wiele interesujących stron i portali. Odwiedź nas dzisiaj....\nPrzedstawiamy Wam nowy ciekawy projekt, który realizowany jest w oparciu o popularny skrypt, jakim jest SiNooke. Dzięki naszej witrynie poznasz wiele szczegółowych informacji na temat stron internetowych o bardzo wartościowej tematyce. Zapewniamy, że serwis nasz Cie nie zawiedzie i często będzeisz z niego korzystać....\nAby dynamicznie i wydajnie wyróżniać swoją witrynę w Internecie powinno się korzystać m.in. ze specjalnie przygotowanych do tego celu spisów stron online. Ręczymy że naturalnie dzięki takiej promocji Twoja witryna będzie częściej zwiedzana przez użytkowników internetu. Serdecznie zapraszamy już teraz do dodania swojej własnej witryny www do naszego pionierskiego katalogu stron. N...\nKatalogi witryn internetowych dzisiaj cieszą się sporym zainteresowaniem nie samych pozycjonerów, lecz także ludzi od promocji i zwykłych autorów witryn www, jacy pragną podnieść serwis na wyższe lokaty w wyszukiwarce google. Poniższy indeks stron z pewnością okaże się idealnym miejscem na reklamę wszelkiej ciekawej witryny i zagwarantuje więcej użytkowników i bardzo cenne linki...


Pogotowie Komputerowe 24 Kraków Bieńczyce | Tel. 733-607-904\nPogotowie Komputerowe Bieńczyce\nProfesjonalny serwis laptopów i komputerów PC na Bieńczycach w Krakowie. Naprawa nawet w 60 minut. Czynne przez 7 dni w tygodniu. Ceny usług już od 79zł, dojazd do Klienta zawsze gratis!\nSerwis komputerowy Bieńczyce\nProfesjonalny serwis komputerowy z bezpłatnym dojazdem do Klienta w dzielnicy Bieńczyce w Krakowie. Ekspresowo naprawiamy komputery stacjonarne, laptopy oraz notebooki - nawet w 60 minut, tego samego dnia co zgłoszenie. W naszym serwisie komputerowym na Bieńczycach oferujemy szeroki zakres usług informatycznych, związanych zarówno z naprawą uszkodzonego sprzętu komputerowego, jak i instalacją oraz konfiguracją oprogramowania, sterowników, systemów. Jeśli poszukują Państwo sprawdzonego serwisu komputerowego w Krakowie, serdecznie zapraszamy do kontaktu telefonicznego oraz e-mailowego.\nSerwis komputerowy Bieńczyce - Tel. 733-607-904\nSerwis i naprawa laptopów Bieńczyce\nOferujemy usługi pogwarancyjnej naprawy laptopów z bezpłatnym dojazdem do domu, pracy lub biura Klienta na terenie krakowskiej dzielnicy Bieńczyce. Gwarantujemy szybki czas naprawy, fachową realizację każdej usługi oraz atrakcyjne ceny napraw laptopów, notebooków oraz komputerów PC. Naprawiamy laptopy wszystkich najpopularniejszych producentów, w tym firm Acer, Asus, Dell, eMachines, Fujitsu Siemens, HP, IBM, Lenovo, LG, Microsoft, MSI, Samsung, Sony Vaio, Toshiba oraz wielu innych. Jeśli potrzebują Państwo naprawy swojego laptopa na Bieńczycach w Krakowie, serdecznie zapraszamy do kontaktu z naszym pogotowiem komputerowym.\nNaprawa laptopów Bieńczyce - Tel. 733-607-904\nJeśli Państwa laptop, notebook bądź komputer stacjonarny uległ awarii, serdecznie zapraszamy do kontaktu z naszym pogotowiem komputerowym funkcjonującym na Bieńczycach w Krakowie. Oferujemy szeroki zakres usług informatycznych i serwisowych, takich jak reinstalacja systemu, odzyskiwanie danych, usuwanie wirusów, konfiguracja sieci i internetu, oraz o wiele więcej. Korzystając z usług Pogotowia Komputerowego 24 na Bieńczycach w Krakowie mają Państwo gwarancję, że Państwa usterka zostanie naprawiona sprawnie, rzetelnie i niedrogo przez doświadczonego informatyka. Zapraszamy do telefonicznego oraz e-mailowego kontaktu przez siedem dni w tygodniu w godzinach 7-21. Diagnoza usterki online, dojazd do Klienta w granicach administracyjnych Krakowa oraz miła obsługa zawsze gratis!\nPogotowie komputerowe Bieńczyce - Tel. 733-607-904\nUsługi IT i pomoc informatyczna Bieńczyce\nOferujemy szeroki zakres usług IT dla Klientów z Bieńczyc w Krakowie, takich jak pomoc informatyczna, doradztwo informatyczne, diagnoza usterek i błędów, szkolenia komputerowe oraz wiele więcej. Obsługujemy osoby indywidualne, firmy oraz instytucje. Gwarantujemy rzetelne oraz indywidualne podejście do każdego zlecenia. Elastycznie dopasowujemy się do Państwa potrzeb - prosimy o kontakt, a z pewnością wspólnie znajdziemy rozwiązanie wszelkich informatycznych wyzwań i problemów.\nUsługi informatyczne Bieńczyce - Tel. 733-607-904\nBezpłatny dojazd do Klienta na Bieńczycach\nOferujemy szybki i bezpłatny dojazd do pracy, biura, firmy lub miejsca zamieszkania Klienta na terenie wszystkich osiedli krakowskich Mistrzejowic - Bieńczyce, Osiedle Albertyńskie, Osiedle Jagiellońskie, Osiedle Kalinowe, Osiedle Kazimierzowskie, Osiedle Kościuszkowskie, Osiedle Na Lotnisku, Osiedle Niepodległości, Osiedle Przy Arce, Osiedle Strusia, Osiedle Wysokie, Osiedle Złotej Jesieni. Dojeżdżamy również do Klientów w pozostałych dzielnicach Krakowa - zapraszamy do kontaktu w przypadku zainteresowania usługami naszego Pogotowia Komputerowego.\nCennik serwisu i pogotowia komputerowego na Bieńczycach\nSkrócony cennik serwisu komputerowego Bieńczyce


Rok z KBO - Akcja Konin\nSam proces prac nad regulaminem KBO zbytnio mi nie odpowiadał. Konsultacji projektu regulaminu było bardzo mało, tylko trzy spotkania, ale cieszy fakt, że realizowane były w różnych miejscach i o różnych porach, dzięki czemu mogło na nie dotrzeć więcej ludzi. Brakowało też moderatora, który usprawniłby przebieg takiego spotkania. Miłka Stępień, wówczas wiceprezeska Akcji Konin, koordynatorka naszego wcześniejszego projektu Obywatelskiej Strategii Rozwoju Miasta Konin 2020 , w której pisaliśmy m. in o budżecie obywatelskim jaki nam się marzy w Koninie, zaproponowała kilka zapisów regulaminu, które uwzględniono. Największym moim zarzutem co do prac nad regulaminem jest to, że były robione zbyt szybko, moim zdaniem cały proces powinien trwać dłużej – byłby wtedy szansa na zaangażowanie większej grupy mieszkańców. W niektórych miastach takie prace trwały nawet i rok, u nas trzy miesiące. Wydaje mi się, że było to związane z kalendarzem wyborczym, wszak jesienią 2014 miały się odbyć wybory samorządowe – a każda władza przecież, w gorącym okresie przedwyborczym, lubi pokazywać, że jest bliżej ludzi. W tym roku też byłem lekko zawiedziony – poprawek regulaminu dokonano tylko na jednym spotkaniu w Centrum Organizacji Pozarządowych z nieliczna grupą ludzi. Osobiście pokusiłbym się o dotarcie do szerszej grupy mieszkańców. Namawiam więc w tym miejscu, ludzi odpowiedzialnych za KBO, do jak najczęstszych spotkań z zainteresowanymi.\nPrzyczyni się do tego zapewne jeden ze zrealizowanych już projektów – Konińska Wylęgarnia Pomysłów – forum wymiany myśli i idei, na którym wszyscy razem mogą pracować nad różnymi pomysłami do KBO. Przy okazji przyznam się do czegoś – nie bardzo wierzyłem w sukces tego pomysłu, zbytnio go chyba nie zrozumiałem. Ale teraz polecam szczerze – twórcy stanęli na wysokości zadania. To fantastyczne narzędzie ułatwiające prace nad projektami. Link do Wylęgarni znajdziecie na końcu tego artykułu.\nMam też nadzieję, że wpłynie na to też tegoroczna promocja projektu – tym razem realizuje ją jedna z konińskich organizacji pozarządowych, Towarzystwo Samorządowe. Obok możecie obejrzeć film promujący KBO 2016.\nNajważniejsza jest jednak realizacja wszystkich projektów, które wygrały zeszłoroczne głosowania. Z tym, niestety, bywa różnie. Jak już wspomniałem na początku, złożyłem do KBO jeden projekt zatytułowany: Zwalczanie komarów – budki lęgowe dla jerzyków. Wniosek napisałem dość szybko i równie szybko go złożyłem do kategorii małych wniosków. Potem, w czasie maratonów pisania wniosków do KBO, narodził się pomysł postawienia budek prawie w całym Koninie i wniosek przerobiliśmy na projekt duży, za prawie 80 000 zł.\nTutaj pojawił się pierwszy kłopot – z wycofaniem poprzednio złożonego wniosku – regulamin tego nie przewidywał. Udało się po długiej dyskusji z urzędniczką, która obsługiwała KBO (w tym roku urzędnicy wiedzą już o KBO więcej) i zaczęło się oczekiwanie na weryfikację wniosku przez Urząd Miejski – kosztów i lokalizacji, które były przeze mnie przewidziane. Budki lęgowe, jak się okazuje, przysporzyły sporo kłopotów. Mieliśmy jeden z najbardziej dokładnie opisanych projektów, nawet z harmonogramem, który nie był obowiązkowy. Jerzyki zasiedlają miejsca lęgowe na przełomie kwietnia i maja i stąd nasze dokładne dyspozycje co do terminu postawienia budek. Nie udało się… Wydaje mi się, że problem legł już w czasie weryfikacji wniosku – po prostu go przyjęto i już..\nNie doczekałem się ani jednego maila lub telefonu w tej sprawie, założyłem więc, że wszystkie moje wyliczenia są poprawne, tym bardziej, że konsultowałem koszty z dwoma samorządami, które podobne budki lęgowe postawiły w swoich miastach. O weryfikacji wspomnę jeszcze za chwilę, bo jak się okazuje ma największy wpływ na projekt, na to jak zostanie zrealizowany. Mimo dobrych chęci i wytężonej pracy wydziału, który był za to odpowiedzialny, nie udało się niestety w szybko opracować projektu przystosowanego do warunków konińskich ani wyłonić wykonawcy, który mógłby zmieścić się w kosztach przewidzianych we wniosku. Bardzo ucieszył mnie fakt ścisłej współpracy urzędników z projektodawcą – byłem informowany już od października 2014 o postępach wszystkich prac, ba! miałem nawet spory wpływ na te działania, każdy pomysł na ulepszenie projektu w tym etapie, albo na odstępstwa od mojego wniosku był zawsze ze mną konsultowany. Wiosną okazało się, że tak naprawdę nie zweryfikowano dokładnie mojego wniosku. Przede wszystkim pod kątem kosztów. Firmy do których Urząd Miejski rozesłał zapytania ofertowe chciały horrendalnych kwot za wykonanie projektu. Jedna z nich podała nawet cenę 61 tys. zł. Za jedną, pięciometrowej wysokości budkę na ok. 20 ptasich rodzin. W ostateczności pieniędzy z KBO wystarczy na trzy budki. Mam też nadzieję, że urzędnicy dogadają sie między wydziałami i lokalizacje będą takie jakie wskazaliśmy w projekcie – z tym też jest kłopot – weryfikacja, głupcze! (parafrazując Clintona) – wraca to niezmiennie. I ostatnia przykra rzecz, szczególnie dla jerzyków. W związku z różnymi okolicznościami zgodziłem się, że budki staną w okresie późniejszym niż przewidziany we wniosku – pod koniec czerwca. Jerzyki więc ich nie zasiedlą, mam nadzieję, że zrobią to w przyszłym roku. W tegorocznej edycji KBO zmieniono ścieżkę weryfikacyjną znacznie – dodano kartę oceny wniosków i mam nadzieję, że pozwoli to w przyszłości uniknąć podobnych kłopotów.\nNa koniec zapraszam na wszystkie strony poświęcone KBO. Im więcej będzie dyskusji o projektach, może nawet takich z urzędnikami konińskiego magistratu, tym z roku na rok będzie coraz lepiej. Zapraszamy też Was do dzielenia się swoimi przemyśleniami na temat KBO – akcja@akcjakonin.pl\nFan page KBO\nMiejska strona o KBO\nGrupa FB o KBO\nStrona Akcji Konin o KBO\nKonińska Wylęgarnia Pomysłów


Ponad pół tysiąca sportowców z Polski, Słowacji, Czech, Niemiec czy Norwegii wzięło udział w wirtualnym wydarzeniu, którego organizatorem był nasz redakcyjny kolega Marcin Pacyno.\nNazwa akcji to "Zdobądź Swój Everest i pokonaj COVID-19"\n- Ja jestem mega zadowolony z tak licznego udziału pasjonatów sportu z wielu zakątków nie tylko naszego kraju. W wirtualnym wydarzeniu sportowym, jakim jest "Zdobądź Swój Everest i pokonaj COVID-19" wzięli udział sportowcy z Polski, Słowacji, Czech, Niemiec i Norwegii. Swój Everest pokonywali w naprawdę różny sposób: biegając, spacerując, jeżdżąc na rowerze czy wspinając się lub bawiąc na sportowo ze swoimi dziećmi. Wszystko zostało spięte podczas prowadzonej przeze mnie sportowej relacji live, którą ze swoją całą rodziną prowadziłem z domowego ogrodu, gdzie jeździliśmy na rowerze stacjonarnym i pokonywaliśmy ogrodowy parkour.\nMówi bytowski reporter Weekend FM Marcin Pacyno.\nW gronie startujących znaleźli się amatorzy, a także zawodowcy, jak Angelika Cichocka czy legenda polskiego maratonu Jan Huruk.


KUL - Organizacje studenckie - Pielgrzymka 2005\nOoo Piękne Pielgrzymowanie...\n(2 - 14 VIII 2005)\nCzy piękne? To zależy, kto co lubi. Jeżeli ktoś uwielbia grochówę, fasolkę, wojskowe suchary i noclegi w samym środku jeziora, to nic tylko musi pomaszerować w lubelskiej 5. z wojakami do Częstochowy.\nPielgrzymowanie na Jasną Górę to niewątpliwie ogromne przeżycie dla każdego człowieka, nieważne czy jest on górnikiem, hutnikiem, czy… żołnierzem. I jeśli nawet na początku, temu ostatniemu, brakuje trochę motywacji i zapału do maszerowania, to na pewno wzrasta on każdego dnia pielgrzymki. Tak, więc zbliżając się do Jasnej Góry, choć nogi coraz bardziej bolą i zmęczenie nie daje o sobie zapomnieć, to jednak nikt się nie poddaje i pragnie dokończyć to, co rozpoczął.\nDwunastodniowa p i e l g r z y m k a to wspólne pokonywanie każdego metra (których na trasie jest niemało), wspólne śpiewanie (to ładne i to "ładne inaczej"), wspólne posiłki, wspólne modlitwy... Ale zacznijmy od początku...\nPo dotarciu na JW na Majdanku, skąd wyruszali wszyscy żołnierze, można było spostrzec zaskoczone miny chłopców, którzy zobaczyli dziewczyny w mundurach (najprawdopodobniej nie często im się to zdarza). Byli w takim szoku, iż żaden słowem się nie odezwał przez parę godzin. Albo się bali, albo kobiety wyglądały tak cudnie, że mowę im odjęło. Może jedno i drugie. W końcu znaleźli się odważni, którzy zrobili kawę - oczywiście słodką, bo to jeszcze nie pielgrzymka, gdzie cukier jest towarem deficytowym. Teraz trzeba było tylko się wyspać "we wcale" nie zimnym namiocie, rano zjeść śniadanko (bardzo ważna rzecz), złożyć namiot, spakować plecaki na Stara i po prostu zacząć marsz. Potem już każdy dzień wyglądał podobnie, choć nigdy nie było tak samo.\nSzczególnie pamiętny dla wszystkich będzie pierwszy nocleg na trasie pielgrzymki. Niby nic specjalnego, ale jak się wspomina... Po prostu całą noc padało i żołnierze musieli w środku nocy szukać schronienia przed wodą i zimnem. Na środku placu powstało ogromne jezioro, czyli... prawie jak wakacje w kurorcie na Mazurach. Na szczęście chłopcy z logistyki zabrali namioty na kolejne miejsce noclegu i wysuszyli w suszarni (wspaniały wynalazek). Z osobistego doświadczenia wiem, co to znaczy mieć mokre BGS-y (bojowe gacie szeregowca). Ale tym razem udało się jeszcze wypożyczyć inne (dobrze mieć logistyczne układy), choć za długie i za szerokie, to jednak suchutkie.\nCharakterystyczną cechą żołnierskiego pielgrzymowania - tak naprawdę jest wiele tych cech :) - jest to, że praktycznie o nic nie trzeba się martwić, zawsze jest co zjeść (jedzonko - wyśmienite!), gdzie się umyć (gorące prysznice na Starach - miodzio!!!) i gdzie spać. Zajmuje się tym, wspomniana już logistyka, która działa bez zarzutu, choć czasami zdarzają się zabawne wyjątki:\n7:15 - śniadanie dla Legii\n7:20 - wyjście\nale 7:10 - logistyka zwija kuchnię.\nCzyli nie ma to jak dobre rozplanowanie dnia!!!\nFaktem jest również, że żołnierze idą dużo szybciej od cywili, a mimo to, a raczej dzięki temu, mniej się męczą, co można było sprawdzić w dniu, w którym wojsko maszerowało z cywilami.\nTego roku nie można było narzekać na nadmiar słońca, dlatego żołnierze dogłębnie mogli zapoznać się z zasadą: na żołnierzu zmokło, na żołnierzu wyschnie (dla tych, którzy jeszcze nie wiedzą - mundur najlepiej schnie w temp. 36,6).\nNie można pominąć również faktu, iż przez całą drogę nasi żołnierze mieli własnego, prywatnego Anioła Stróża, który nieustannie nad nimi czuwał. Była nim oczywiście Żandarmeria Wojskowa, której nie sposób stracić z oczu.\nPrzechodząc przez wiele dziesiątków kilometrów nierzadko można się spotkać z życzliwością wielu ludzi, a jeśli chodzi o życzliwość wobec żołnierzy, to jest ona podwójna. Tak, mundur Wojska Polskiego ma swoją "moc", dlatego nierzadko można zobaczyć nie tylko serdeczne uśmiechy mieszkańców, ale ich szczere łzy wzruszenia. Nie da się ukryć, że taka 200. osobowa kolumna idąca czwórkami robi potężne wrażenie.\nTrzeba jeszcze dodać, że było to wojsko m.in. z 6. Brygady Desantowo-Szturmowej (Kraków), z 3. Brygady Obrony Terytorialnej (Zamość), z 3. Brygady Zmechanizowanej (Lublin), z 2. Pułku Rozpoznawczego (Hrubieszów).\nŻołnierze, jacy są to są (podobno nie ma złych żołnierzy, są tylko źli dowódcy), wielu na nich narzeka, ale niewielu może wie, że żołnierze potrafią również się modlić, chociaż nie o to też chodzi, potrafią być dobrymi ludźmi, pomagać choćby dzieciom w dotarciu na Święty Krzyż (wysoka, kamienista góra na trasie pielgrzymki).\nDlatego myślę, że te rekolekcje w drodze były budujące dla wielu uczestników. Chłopcy mieli dużo okazji do dobrych uczynków, osobistej i wspólnej modlitwy, chwili refleksji, ale też wspólnych rozmów i wspólnej radości. Można było otworzyć się na osoby nie tylko ze swojej jednostki czy otoczenia, ale właśnie poznać te inne. Każdy niósł ze sobą jakąś intencję, jeśli nie od początku, to przy końcu już na pewno wiedział, za co ofiarować swój trud. Przykładowo byli tacy, co modlili się o pomoc w znalezieniu dobrej żony (dodajmy, że w czasie drogi trwały nauki przedmałżeńskie), inni o znalezienie pracy, zdrowie bliskiej osoby... Dopiero po jakimś czasie docenia się włożony wysiłek, zauważa własne ubogacenie i płynącą radość.\nJednym słowem: nie ma jak pielgrzymowanie, a tym bardziej z wojskiem.\nOstatnia aktualizacja: 15.12.2006, godz. 14:02 - Alicja Gajda


sex abuse – Strona 19 – Bibula – pismo niezalezne\nJestem taka, jestem taka zmęczona Bolą mnie ręce, boli mnie cała głowa Kto by przypuszczał, że wyśpiewane w 1982 roku przez Korę Jackowską słowa tytułowej\nMówienie o „rehabilitacji” w przypadku abp. Juliusza Paetza jest pozbawione podstaw – oświadczył watykański rzecznik. Ks. Federico Lombardi odniósł się w ten sposób do informacji\nZ analizy dostępnych dokumentów wojskowych wynika, że homoseksualiści służący w armii trzy razy częściej dopuszczają się napaści seksualnych na kolegów, aniżeli heteroseksualiści – podało wczoraj\n11-letni uczniowie brytyjskich szkół zostali „zaproszeni do uczestnictwa” w debacie na temat mitów związanych z gwałtami. Dzieci będą musiały zmierzyć się m.in. z takimi stwierdzeniami,\nO skandalach u Legionistów Chrystusa, BIBUŁA pisała już wiele lat temu, jako pierwsze medium w języku polskim omawiające realny problem tego zgromadzenia oraz innych skandali\nŻydzi w obronie Kościoła prześladowanego przez media\nW okresie nagonki medialnej na Papieża i Kościół katolicki, wykorzystującej przypadki nadużyć seksualnych dokonywanych przez księży, zabierają głos w obronie Kościoła również i prominentni Żydzi.\nKard. Bertone pod ostrzałem za słowa o związkach pedofilii z homoseksualizmem\nPsychologowie, dziennikarze i lewicowi politycy nie zostawili na watykańskim sekretarzu stanu kard. Tarcisio Bertone suchej nitki po tym, jak we wtorek zwrócił on uwagę, że\nWatykański sekretarz stanu kard. Tarcisio Bertone powiedział ostatnio, że problem z księżmi pedofilami nie jest spowodowany przez celibat, ale przez homoseksualizm. – Wielu psychologów, wielu\nSedzina Patricia DiMango z Sądu Najwyższego nowojorskiej dzielnicy Brooklyn, wydała 12 kwietnia br. wyrok do 32 lat pozbawienia wolności, skazując rabina Barucha Lebovits na maksymalną\nPoniżej przedstawiamy, siłą rzeczy bardzo skrótowo, kilkanaście postaci rabinów wybranych z długiej listy im podobnych. Z powodów, które dla czytelników tej witryny są raczej oczywiste,\nChoć dzięki niektórym mediom może się dziś wydawać, że w Kościele roi się od pedofilów, raport przygotowany dla amerykańskiego Departamentu Edukacji pokazuje prawdziwe proporcje nadużyć.\nMedialny sąd nad Kościołem – Piotr Jaroszyński\nNie ma dnia ani godziny, aby w którymś ze światowych mediów nie wracano do tematu faktycznych lub rzekomych nadużyć seksualnych w Kościele. Do tego chóru\nNa koniec dzisiejszego „Śniadania w Radio Zet” Monika Olejnik zacytowała antykatolicki bluzg posłanki Senyszyn, który jeszcze „poprawił” goszczący z Brukseli Marek Siwiec. Na moje stwierdzenie,\n13-latek został wpisany w Wielkiej Brytanii do krajowego rejestru przestępców seksualnych, po zarejestrowanej na taśmie filmowej serii gwałtów, których dopuścił się na 3-letniej dziewczynce. Chłopiec,\nPod wpływem grup żydowskich, senat stanu Massachusetts odrzucił projekt całkowitego zakazu obrzezania – brutalnego okaleczania noworodków\nW wyniku uformowania się koalicji i nacisków grup żydowskich, senat stanu Massachusetts odrzucił 17 marca br. projekt ustawy mającej wprowadzić całkowity zakaz wykonywania obrzezania, zarówno\nSzef izraelskiej organizacji ochrony dzieci: miasto zamieszkałe przez Chasydów jest „stolicą podofilii”\nYitzhak Kadman, szef izraelskiej organizacji The Israel National Council for the Child, największej i najstarszej pozarządowej organizacji chroniącej dzieci w Izraelu, wywołał wczoraj wielkie poruszenie\nSąd w Tel Awiwie skazał w niedzielę, 13 marca br. rabina Nachman Stal na karę 13 lat pozbawienia wolności za molestowanie homoseksualne 14-latka. Chcąc uniknąć\n„Gazeta Wyborcza”: Seksedukacja w przedszkolu? Jak najszybciej!\nMaria Fronczek uważa, że edukować seksualnie powinno się już dzieci w przedszkolu. Między innymi po to, by wiedziały, że masturbacja to nic złego. – To\nAni jeden cent z prawie miliona dolarów przeznaczonych przez stan Nowy Jork na walkę z przypadkami molestowania seksualnego dokonywanego przez ortodoksyjnych Żydów, nie został wykorzystany\nTo szatan jest powodem seksskandali w Kościele katolickim – utrzymuje znany watykański egzorcysta. Kolejną w ostatnich tygodniach szokującą wypowiedź o. Gabriela Amortha relacjonuje brytyjski „The\nUK: Kazirodca przez 35 lat gwałcił córki, pracownicy rządowych agencji nic podejrzanego nie widzieli\nMężczyzna ochrzczony mianem „brytyjskiego Fritzla” przez 35 lat gwałcił swoje córki, które w tym czasie 19 razy zaszły w ciążę i urodziły siódemkę dzieci. Z\nOd wielu miesięcy w Hiszpanii rodzice wraz z episkopatem protestują przeciw obowiązkowemu kursowi obywatelskiemu dla dzieci. Ostatnio czarę goryczy przelała wiadomość o tym, że trzecioklasistów\nBadania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Pensylwanii w Filadelfii (USA) potwierdziły, że programy edukacyjne promujące abstynencję ograniczają ryzykowne zachowania seksualne młodzieży. Według wyników badań, po\nNa pensji pani Hallowej – Stanisław Michalkiewicz\nPrzysłowia są mądrością narodów i tacy na przykład Francuzi wymowni mają przysłowie, że „kto raz był królem, ten zawsze zachowa majestat” Niekoniecznie musi zaraz chodzić\nPiS chce specjalnej grupy do monitorowania stron pedofilskich i homoseksualnych\nPolitycy największej opozycyjnej partii chcą, by przy MSWiA powstał zespół zajmujący się zwalczaniem przestępstw seksualnych. Miałby on sprawdzać również strony homoseksualistów, szukając na nich pedofilów-homoseksualistów.\nKardynał Napier: FAO nie zna problemów żywnościowych Afryki, bo „Afryka nie potrzebuje GMO, lecz wody”\n„Z pierwszych informacji, które dzisiaj rano przeczytałem o szczycie FAO, odnoszę wrażenie, że organizacja ta nie zdaje sobie sprawy z prawdziwych problemów żywnościowych Afryki.” –\nWarszawa: Amerykańska ekspert o skutecznym programie edukacji ku wstrzemięźliwości seksualnej młodzieży\nProgramu edukacji młodzieży ku wstrzemięźliwości seksualnej przynosi wymierne efekty moralne i zdrowotne – podkreślali w poniedziałek eksperci z Polski i Stanów Zjednoczonych podczas konferencji prasowej,\n« Poprzednie Page1 … Page17 Page18 Page19 Page20 Page21 … Page23 Następne »


Uczestnicy CIS na wizycie studyjnej - Stowarzyszenie "Przystań" Mieniany\nOpublikowane przez Przystań w dniu 25 kwietnia 2022 25 kwietnia 2022\nWizyta zorganizowana została w ramach projektu „Aktywne włączenie społeczne mieszkańców Hrubieszowa w oparciu o ekonomię społeczną” współfinansowanego ze środków EFS w ramach RPO WL 2014-2020, Oś Priorytetowa 11 Włączenie społeczne, Działanie 11.1 Aktywne włączenie.\nCelem wizyty było poznanie podmiotów ekonomii społecznej prowadzących działalność podobną do działalności powadzonej przez podmioty Stowarzyszenia „Przystań” Mieniany – Partnera projektu.\nUczestnicy mieli możliwość obserwacji pracy w pracowni krawieckiej oraz poznali tajniki sztuki ceramicznej. Czynnie brali udział w zorganizowanych specjalnie dla nich warsztatach ceramicznych.\nPodczas wizyty zwiedzano także znane miejsca historyczne oraz miejsca dziedzictwa przyrodniczego.\nUczestnictwo w wizycie wpłynęło na podniesienie motywacji uczestników do dalszych działań w ramach projektu oraz po jego zakończeniu, wzmocniło ich jako indywidualne jednostki oraz jako grupę, stanowiło okazję do ćwiczenia kompetencji społecznych oraz wzmocnienia poczucia własnej wartości.\nŹródło: Stowarzyszenie „Przystań” Mieniany\nKonsorcjum Podmiotów Ekonomii Społecznej „Przystań” Mieniany składa najserdeczniejsze życzenia z okazji świąt Wielkiej Nocy.


Dochodzenie (2003) film online bez limitu - AllBoxTV\nGaleria do filmu Dochodzenie\nData premiery: 06/09/2002\nData dodania: 23/08/2016\nFilm online Dochodzenie / City by the Sea (2003)\n3 6.44 6.10\nOpis filmu: Dochodzenie na allbox.tv\nDetektyw nowojorskiego Wydziału Zabójstw, Vincent LaMarca (Robert de Niro), ma za sobą długą i pełną sukcesów karierę w organach ścigania, dzięki której wyrobił sobie reputację człowieka bezgranicznie oddanego swej pracy. Jednak w najnowszej przydzielonej mu sprawie stawka okazuje się zbyt wysoka nawet dla niego. Podejrzanym, którego śledzi, jest jego własny syn (James Franco). Vincent i Joey stali się sobie boleśnie obcy, gdy Vincent po rozwodzie z żoną porzucił rozpadające się chodniki Long Beach na rzecz anonimowego Manhattanu i błyskotliwej kariery w nowojorskiej policji. Prowadzi samotniczy żywot, nawet swą dziewczynę (Frances McDormand) trzymając na bezpieczny dystans. Najcieplejsze stosunki łączą go z partnerem Regiem (George Dzundza), ale nawet te Vincent sprowadza do zera poza drzwiami komendy. Kryjąc się za ochronną tarczą teraźniejszości Vincent nie musi bowiem stawiać czoła bolesnej przeszłości i smutkom niesionym przez zerwane stosunki z synem. Lecz dochodzenie w sprawie morderstwa ściągnie Vincenta z powrotem do Long Beach, nazywanego "Miastem nad morzem", gdzie cierpliwie czeka na niego przeszłość. Dręczące wspomnienia, które dokuczały mu całe życie - egzekucja ojca, skazanego za morderstwo, gdy Vincent był jeszcze dzieckiem - wciąż powracają. W trakcie śledztwa odkrywa, że jego własne cierpienia i porażki w roli ojca miały głęboki wpływ na życie Joeya, i że teraz los może skierować jego półtorarocznego wnuczka na tę samą ścieżkę samozagłady. Udręczony wspomnieniami ojca, grzechami własnej przeszłości i pragnieniem, by przełamać fatalny cykl i ocalić przyszłość wnuka, Vincent będzie musiał położyć na szali własne życie. Musi spełnić swoją powinność zarówno wobec rodziny, jak i swej pracy.\nRecenzje do filmu Dochodzenie (0)\nDochodzenie 3 / 1 oceniających\nPobierz film Dochodzenie Pobierz film z chomikuj\nŹródła filmu Dochodzenie online na AllBox (1)\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL allbox.tv Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL allbox.tv Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku allbox.tv Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem allbox.tv Zobacz film\nFREE Cały film Dochodzenie 2003 allbox.tv z lektorem w nieznanej jakości Oglądaj\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL ekino Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL ekino Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku ekino Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem ekino Zobacz film\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL cda Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL cda Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku cda Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem cda Zobacz film\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL kinomaniak Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL kinomaniak Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku kinomaniak Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem kinomaniak Zobacz film\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL openload Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL openload Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku openload Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem openload Zobacz film\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL vshare Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL vshare Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku vshare Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem vshare Zobacz film\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL zalukaj Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL zalukaj Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku zalukaj Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem zalukaj Zobacz film\nPREMIUM Cały film Dochodzenie lektor PL chomikuj Zobacz film\nPREMIUM Film za darmo Dochodzenie napisy PL chomikuj Zalukaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online po Polsku chomikuj Oglądaj film\nPREMIUM Film Dochodzenie online z dubbingiem chomikuj Zobacz film\nTagi: pobierz film Dochodzenie chomikuj, pobierz film Dochodzenie zalukaj, pobierz film Dochodzenie cda, pobierz film Dochodzenie ekino, pobierz film Dochodzenie allbox, Dochodzenie download.\nFilmy podobne do Dochodzenie\nMorze miłości / Sea of Love (1989)\nKomentarze do filmu Dochodzenie / City by the Sea (0)\nDochodzenie / City by the Sea - historia i szczegóły\nFilm Dochodzenie 2003, wydany w dniu 06/09/2002. Oglądaj Dochodzenie online za darmo bez reklam w AllBoxTV. Na serwerach AllBoxTV nie są hostowane żadne pliki filmu Dochodzenie, a jedynie odnośniki (embed) do takich serwisów jak: youtube, cda, zalukaj, ekino, filmweb, openload, vshare, alltube, kinomaniak itp. Wszystkie linki do filmu Dochodzenie są własnością osób trzecich. Oceniany przez Filmweb: 6.44, TheMovieDatabase: 6.10, AllBoxTV: 3. Wyświetlony 85 razy.\nfilm online, film Dochodzenie cda, cały film Dochodzenie ekino, film Dochodzenie 2003 zalukaj, Dochodzenie openload, Dochodzenie po polsku, Dochodzenie z lektorem, youtube Dochodzenie online, filmy online Dochodzenie, Dochodzenie muzyka, soundtrack Dochodzenie, muzyka do Dochodzenie, Dochodzenie opinie, Dochodzenie recenzje\nOceń film Dochodzenie online\nŹródła filmu Dochodzenie\nFREE Oglądaj Dochodzenie z lektorem w nieznanej jakości na vshare Oglądaj\nZgłoś film Dochodzenie\nDodaj opis filmu Dochodzenie\nopis powinien dotyczyć filmu Dochodzenie\nDodaj recenzje filmu Dochodzenie\nrecenzja powinna dotyczyć filmu Dochodzenie\nZobacz film Dochodzenie online


Augmentin - ulotka (dawkowanie, zastosowanie, interakcje) - KtoMaLek.pl\nAugmentin tabletki powlekane | 0,875g+0,125g | 14 tabl. | 2 blist.po 7 szt.\nod 0 , 00 zł do 31 , 05 zł\nKiedy stosujemy lek Augmentin?\nJaki jest skład leku Augmentin?\nJakie są przeciwwskazania do stosowania leku Augmentin?\nAugmentin – jakie działania niepożądane mogą wystąpić?\nAugmentin - dawkowanie leku\nAugmentin – jakie środki ostrożności należy zachować?\nPrzyjmowanie leku Augmentin w czasie ciąży\nCzy Augmentin wchodzi w interakcje z innymi lekami?\nCzy Augmentin wchodzi w interakcje z alkoholem?\n- gdzie kupić Augmentin?\nOpis produktu Augmentin\nAugmentin wskazany jest do leczenia następujących zakażeń bakteryjnych u dzieci i dorosłych (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1):\nKażda tabletka powlekana zawiera 875 mg amoksycyliny w postacji amoksycyliny trójwodnej i 125 mg kwasu klawulanowego w postaci klawulanianu potasu.\nbardzo często (> =1/10) często (> =1/100 do < 1/10) niezbyt często (> =1/1 000 do < 1/100) rzadko (> =1/10 000 do < 1/1 000) bardzo rzadko (< 1/10 000)\nWydłużony czas krwawienia i czas\nW tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego i krwotoczne zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4).\nTe zdarzenia zauważono podczas stosowania innych penicylin i cefalosporyn (patrz punkt 4.4).\nLeczenie należy przerwać w razie wystąpienia jakiejkolwiek skórnej reakcji nadwrażliwości (patrz punkt 4.4).\nPatrz punkty 4.3 i 4.4.\nOkreślając dawkę produktu Augmentin do stosowania w leczeniu poszczególnych zakażeń należy brać pod uwagę:\nW razie konieczności należy rozważyć zastosowanie innych postaci lub mocy produktu Augmentin, tj. takich, które zawierają większą dawkę amoksycyliny i (lub) zawierają amoksycylinę i kwas klawulanowy w innej proporcji (patrz punkty 4.4 i 5.1).\nTa postać produktu Augmentin, stosowana u dorosłych i dzieci ?40 kg, według poniższych zaleceń zapewnia całkowitą dawkę dobową 1750 mg amoksycyliny i 250 mg kwasu klawulanowego, podając lek dwa razy na dobę oraz 2625 mg amoksycyliny i 375 mg kwasu klawulanowego, podając lek trzy razy na dobę. U dzieci < 40 kg ta postać produktu Augmentin stosowana według poniższych zaleceń zapewnia maksymalną dawkę dobową 1000 do 2800 mg amoksycyliny i 143 do 400 mg kwasu klawulanowego. Jeśli stwierdzi się, że jest konieczne zastosowanie większej dobowej dawki amoksycyliny, zaleca się zastosowanie innej postaci produktu Augmentin, aby uniknąć niepotrzebnego podawania dużych dawek dobowych kwasu klawulanowego (patrz punkty 4.4 i 5.1).\nDorośli i dzieci o masie ciała ?40 kg\n? większa dawka ? (szczególnie w zakażeniach takich, jak zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zakażenia dolnych dróg oddechowych i zakażenia dróg moczowych): jedna tabletka 875 mg + 125 mg podawana trzy razy na dobę.\nDzieci można leczyć produktem Augmentin w postaci tabletek, zawiesiny lub w saszetkach dla dzieci.\nNie stosować produktu Augmentin w postaci tabletek u dzieci o masie ciała mniejszej niż 25 kg, ponieważ tabletek tych nie można dzielić.\nZalecana pojedyncza dawka [mg/kg masy ciała] (patrz wyżej)\nAmoksycylina [mg/kg masy ciała] w pojedynczej dawce (1 tabletka powlekana)\nKwas klawulanowy [mg/kg masy ciała] w pojedynczej dawce (1 tabletka powlekana)\nDzieci o masie ciała mniejszej niż 25 kg należy raczej leczyć produktem Augmentin w postaci zawiesiny doustnej.\nZe względu na brak dostępnych danych klinicznych dotyczących stosowania dawek produktów Augmentin zawierających amoksycylinę i kwas klawulanowy w proporcji 7:1 u dzieci poniżej 2 miesięcy, nie jest możliwe przedstawienie zaleceń w tej populacji.\nU pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 30 ml/min, nie jest zalecane stosowanie postaci farmaceutycznych produktu Augmentin zawierających amoksycylinę i kwas klawulanowy w proporcji 7:1, ze względu na brak zaleceń dotyczących możliwości dostosowania dawki.\nProdukt Augmentin jest przeznaczony do podawania doustnego.\nAby zminimalizować występowanie możliwej nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego i zoptymalizować wchłanianie amoksycyliny z kwasem klawulanowym produkt Augmentin należy zażywać na początku posiłku.\nZastosowanie tej postaci leku Augmentin nie jest właściwe w przypadku wysokiego ryzyka, że zmniejszona wrażliwość lub oporność przypuszczalnego drobnoustroju na antybiotyki beta-laktamowe nie jest wywołana przez beta-laktamazy wrażliwe na hamujące działanie kwasu klawulanowego Tej postaci leku nie należy stosować w leczeniu zakażeń wywołanych S. pneumoniae opornego na penicylinę.\nUogólniony rumień z krostkami i gorączką, występujący na początku leczenia, może być objawem ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. acute generalised exanthemous pustulosis) (patrz punkt 4.8). Jeśli taka reakcja wystąpi, konieczne jest odstawienie produktu Augmentin i jest przeciwwskazane wszelkie dalsze podawanie amoksycyliny.\nZawartość kwasu klawulanowego w produkcie Augmentin może powodować niespecyficzne wiązanie IgG i albumin przez błony komórkowe krwinek czerwonych, prowadząc do fałszywie dodatnich wyników testu Coombsa.\n(patrz punkt 5.3). Ograniczone dane dotyczące stosowania amoksycyliny z kwasem klawulanowym u kobiet w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wystąpienia wrodzonych wad rozwojowych. W pojedynczym badaniu u kobiet z przedterminowym, przedwczesnym pęknięciem pęcherza płodowego, donoszono, że zapobiegawcze leczenie amoksycyliną z kwasem klawulanowym może być związane ze zwiększonym ryzykiem martwiczego zapalenia jelit u noworodków. Należy unikać stosowania w ciąży, że lekarz uzna zastosowanie za istotne.\nZamiast tego leku można wybrać jeden z 21 zamienników. Kupując najtańszy z nich zaoszczędzisz 7,26 zł.


Dwaj księża przyłapani na seksie w miejscu publicznym. Zostali aresztowani - Polsat News\n05.09.2018, 12:48 Świat\nKapłanów uprawiających seks w samochodzie w godzinach szczytu na ruchliwej ulicy w Miami zobaczył przechodzień i powiadomił policję. Duchowni nie zauważyli funkcjonariuszy, którzy musieli dobijać się do ich auta. Obaj zostali aresztowani, a ich archidiecezje w Chicago i Columbii policja powiadomiła o sprawie.\nRzecznik prasowy policji z Miami Beach Ernesto Rodriguez powiedział, że z punktu widzenia policji zawód aresztowanych nie ma znaczenia, ważne miejsce, gdzie to się wydarzyło. Funkcjonariusz zwrócił uwagę, że księża uprawiali seks w pobliżu placu zabaw dla dzieci.\n– Jest czas i miejsce na wszystko, ale z pewnością to nie był właściwy czas i miejsce – dodał.\nSprawę, która wywołała duże poruszenie w Chicago, skomentowała tamtejsza archidiecezja.\n- Naszym obowiązkiem jest dopilnowanie, aby ci, którzy służą naszym wiernym, byli odpowiednimi osobami do tej misji. Sprawę traktujemy poważnie i będziemy informować o sprawie na bieżąco - napisał w oświadczeniu kardynał Blase J. Cupich.\nMężczyźni opuścili areszt we wtorek wieczorem. Jeden z księży został wydalony ze stanu duchownego, drugi odesłany do macierzystej archidiecezji w Columbii, która ma zdecydować o jego dalszym losie.\nAFERAKSIĘŻAMIAMISEKSSEKS KSIĘŻYSKANDALSTANY ZJEDNOCZONEŚWIAT


Racjonalne gospodarowanie odpadami jako przedsięwzięcie na rzecz bezpieczeństwa ekonomicznego kraju\nMarek Wąsowicz 1, Małgorzata Deszczka-Tarnowska 1\nZakład Ekonomii Wydział Administracji i Nauk Społecznych Politechnika Warszawska\nwłaściwe gospodarowanie odpadami\nRacjonalna gospodarka odpadami wymaga podejmowania konkretnych działań przez podmioty gospodarcze, w myśl opracowanej przez Unię Europejską hierarchii gospodarowania odpadami. Zawarte w niej działania mają na celu oddzielenie wzrostu gospodarczego, który przyczynia się do zwiększania siły nabywczej i dobrobytu społeczeństwa, od ilości wytworzonych odpadów, które z kolei stanowią obciążenie dla systemu środowiskowego, obniżając jakość poszczególnych komponentów środowiska naturalnego, a tym samym pogarszając warunki życia i zdrowia społeczeństwa. Polska jako członek UE stara się prowadzić gospodarkę odpadową według unijnych zasad. Na przeszkodzie skutecznego działania stoją jednak błędy popełnione jeszcze za czasów gospodarki centralnie planowanej, co do postępowania z odpadami (np. tworzenie mogilników) oraz ciągle jeszcze zbyt niska świadomość ekologiczna Polaków w tym zakresie. Celem badawczym artykułu jest wskazanie aktualnych problemów w gospodarowaniu odpadami w Polsce. Przedstawione treści będą oparte na analizie treści istniejących dokumentów o zasięgu krajowym i międzynarodowym oraz na analizie danych empirycznych wtórnych, obrazują- cych aktualny stan polskiego środowiska.\nZasada subsydiarności w racjonalnym gospodarowaniu odpadami na przykładzie miast na prawach powiatu


Tucznik - kolczykowanie - zdjęcie, fotka, foto numer 677940 - Galeria rolnicza agrofoto\nChyba nas rząd nie do końca przemyślał kolczykowanie na razie pierwszy przypadek, ale w dobie roku pewnie nie jeden będzie miał porozrywane ucho.... A wy co sądzicie o kolczykowaniu?\nInformacje o zdjęciu Tucznik - kolczykowanie\nKolczykowanie zaraz po urodzeniu głupi pomysł u bydła to się sprawdza choć też są sztuki że kolczyk wywalą.\nJa gdybym trzymał świnie to bym kolczykował dopiero przed sprzedażą.\nu mnie przy bydle też zdarzy się, że kolczyk się urwie, ale przy bydle szczególnie jak jest na pastwie ma to jakiś sens. Natomiast przy tucznikach to prócz kosztu, który w ciągu roku mnie wyniesie koło 200zł, nie ma to totalnie żadnego sensu.\nale co poradzisz w Brukseli wiedzą lepiej a świni na żywo nie widzieli\nmy kilka sztuk zakolczykowaliśmy przed samą sprzedażą zamiast sobie to świniom trzeba kolczyki kupować :lol: :lol: prosiaki nabywamy już z kolczykami wg mnie również powinno kolczykować się przed samą sprzedażą świnia to świnia u nas też kiedyś jedna wyrwała sobie kolczyk\na jaki jest sens kolczykować przed sama sprzedażą? jaki jest w ogóle sens tych kolczyków. U mnie maciory zawsze tylko miały, z numerkiem, żebym je rozróżniał...\nŻeby dokładać do interesu. Tatuaże kolczyki jeszcze trochę będą obróżki\nPoczekaj trochę i niedługo będą miały paszporty jak u bydła to wtedy będą jaja...\nnie piszcie tu takich rzeczy, bo ktoś z rządu przeczyta i od jutra będziemy obrączkować dodatkowo tuczniki i wyrabiać im paszporty :lol:\nTaki sens żeby w rzeźni wiedzieli kogo jest dana świnia przy badaniu mięsa\nKolczykować przed sprzedażą? Na prawdę dobry pomysł, tylko ciekawe jak złapiesz taką świnie. Jak są małe to idzie raz, dwa a jak przed sprzedażą to życzę powodzenia...\nA kto ci każe je łapać wystarczy jak są na wadze podejść zapiac byle się trzymał i spokój a jak się ma spokojne tuczniki to wystarczy podejść i zapiac tylko trochę wprawy trzeba chodź nie u wszystkich się tak da a lepsze to niż kolczykowac jak są małe i zakładać kolejne kolczyki jak pourywaja\n@MrUrsusik1224 heh masz jakieś dzikie świnie maciory zawsze kolczykujemy jak już są duże i nie ma problemu, wystarczy zasypać paśnik i same przyjdą\nja dziś kolczykowałem , powiem że dobry czy nie dobry ten pomysł kolczykowania , ale jak ktoś ma 100 szt tygodniowo i kolczykuj no to jest roboty, a do tego jeszcze wiadomo jak te kolczykownice są super na kilkadziesiąt szt, aż się nie rozwali a to też koszt\nże kolczyki wprowadzili to jedno ,ale u nas jeszcze trzeba tatuaż zrobić ,żeby sprzedać tuczniki.\nkolczykowanie przed sprzedażą jest to jakis pomysl ale co z maciorą... mam jedna sztuke co 3 kolczyk zerwala... kolczyk znalazlem i teraz w przypasku kontroli pokazuje dziure w uchu u maciorybi stary kolczyk bo nie ma sensu nowego wyrabiac...\nDandys u nas również tatuownica już x czasu i trzeba robić tatuaże\n@Piotrek98765 ale Ty gadasz o młodych maciorach? bo starych nie ma obowiązku kolczykować. U mnie kolczyk jest do wglądu dla mnie. A dopiero młode maciorki będę kolczykował, z nr stada.\ntak mlode ale co zrobisz jak np po roku ci zgubi kolczyk?\nZałoży następny ? Pewnie i tak kupuję pączki po 100 sztuk\nLaleczka Ja z góry proponuje różowe obróżki\nale to kolejne koszty przy zakładaniu duplikatu\nU mnie w skupie świnie nie muszą mieć kolczyków,mają być być tylko zgłoszone i swiadectwo zdrowia\nTwierdzisz że na skupie nie mają żadnego oznakowania .\nno bo sprzedajesz pewnie jeszcze stare partie, mi zostało chyba 8szt. co kolczyków nie muszą mieć. Ale kolejne już wszystkie.\nStare partie mają mieć tatuaż . Mi to nie potrzebne , ale dziwi Mnie że gdzieś tak kupują .