Królestwo Keronii: Włochaty problem cz. I - Jeszcze nigdy nie byłam na bagnach\nWłochaty problem cz. I - Jeszcze nigdy nie byłam na bagnach\ntemu… Za górami, za\nlasami… Cholera, nie\njeszcze przed zniszczeniem Eilendyr…\nW elfiej stolicy…\n- Rozumiesz coś z tego? - zaniepokojony\nDantalion z uwagą śledził poczynania ich najemnika; był wyższy niż on, co\nrzadko się zdarza wśród elfów, sięgające ramion włosy w kolorze mleka spięte\nmiał w warkocz; ciemne, wręcz czarne oczy, jak żartowano za jego plecami,\nnazywano smoczymi. Miał poważną minę, niezadowoloną, a na ustach, które nigdy\nsię nie uśmiechały, pojawił się grymas trudny do odgadnięcia: ni to\nrozczarowanie, ni to żal. - On powinien szykować się na rozmowę z radą - a jak\nmógł zobaczyć Dantalion, najemnik szykował się do konnej podróży. Długiej\nsądząc po przytroczonych do siodła sakwach. - W dodatku nakazał udawać, że\nnigdzie nie wyjechał i w razie potrzeby stworzyć jego iluzję. On naprawdę\nmyśli, że to się uda?\n- Zapewne liczy na szczęście. Po części go\nrozumiem, rada nie będzie zadowolona, że zniknął - Pszczelarzowi nie podobał\nsię pomysł wyjazdu Brzeszczota. Najemnik powinien zostać i ustabilizować swoją\npozycję zwłaszcza, że wygnana babka zaczęła rozpuszczać wśród tych, którzy jej\nsłuchali, plotki; w dodatku robiła to tak, że nie było sposobu aby ją na tym\nprzyłapać. - Może powinniśmy posłać z nim młodszego\nelfa? - gdyby tylko mógł, Dantalion rozkazałby zamknąć najemnika i trzymać pod\nkluczem, ze strażą, aby nie uciekł. Ale nie mógł. I nie chodziło o to, że\nrozkazałby coś hyvänowi, gdyby tylko szło o to… Próba zatrzymania na miejscu tego najemnika nigdy nie kończy się\ndobrze. Mistrz Soren dobrze to powiedział: wyrzuć najemnika drzwiami, a wejdzie\noknem, wyrzuć go oknem, a wlezie kominem. - I może ubrać go w aksamity i rodowe herby?\n- teraz to Eachann parsknął śmiechem. Tak, już widział, jak najemnik się na to\n- I kokardkę na dupie zawiązać... - o,\nBrzeszczot ich słuchał, ale to tylko dlatego, że odskoczył jak oparzony od głupiej,\nwrednej Wolhy, która próbowała go ugryźć, znowu. I nawet słodkie jabłka nie\npotrafiły przekonać tej durnej szkapy do współpracy. Zawzięła się i koniec. -\nWrócę za kilka dni. Trzęsiecie portkami, jak baby normalnie.\n- Wiesz chociaż, gdzie szukać jej\nkrólewskiej mości? - ocho, Dantalion widać miał nadzieję, że ten ich najemnik\nprzynajmniej wie, gdzie mogła się udać królowa. Biedny, naiwny elf. Próżne\nnadzieje. Dar miałby wiedzieć? Co najwyżej przypuszcza, gdzie jej wredotę\n- Jak dostanę wysypki na tyłku, to będzie\nznaczyć, żem blisko - Dar machnął tylko ręką, sprawdził czy przy pasie ma\ndziadkowy sztylet, zapiął dziadkowy płaszcz klamrą w kształcie sowy i wskoczył\nna Wolhę. Właściwie wylądował obok niej, bo konik się odsunął, ale za trzecim\nrazem mu się udało. Wredne zwierzę. Teraz tylko wymknąć się z głupiej stolicy\npełnej elfów. I uciekać od tych dwóch, co patrzą się jakby mieli samym\nspojrzeniem przywiązać do drzewa i nie puszczać, a przynajmniej Dantalion tak\npatrzył. Co on, najemnika nie znał? Albo mu nie opowiadali?\n- No to komu w drogę, temu butę w dupsko…\nAaa…psik! - zabrzmiało donośnie, a Brzeszczot i zgromadzone przed domem elfy\nmogli poczuć delikatną woń mieszaniny ziół, która to jednak nie była przyczyną\nalergii nowo przybyłej. Przyczyny trzeba, by szukać w obecności poczciwej Wolhy\ni prowadzonego przez uzdrowicielkę jabłkowitego siwka. Heiana, ona to była\nbowiem, wyglądała jak do drogi, ubrana w ciemne, obcisłe spodnie i luźną\nkoszulę. Jej własna szata niezbyt sprzyjała długotrwałym wędrówkom i konnej\njeździe. - Wybierasz się gdzieś hyvän? - zapytała,\nrozglądając się trwożnie, jakby w obawie, że ktoś za nią podąża. - Bądźcie\npozdrowieni, szlachetni panowie rodu Crevan. A ty, nie kalecz tak elfiego\njęzyka i imienia mojej kuzynki. Wysypka na… - zaczerwieniła się ze złości. -\nChyba od twojej obecności. Jakbyś chciał wiedzieć, panie wulgarny, to wszystko\ntwoja wina i przez ciebie mojej kuzynki i twojej królowej, tak królowej - powtórzyła\nz naciskiem, jakby chcąc mu przypomnieć o tym fakcie - nie trzeba by szukać.\nSiedziałaby w stolicy, tam, gdzie jej miejsce. A ja nie musiałabym porzucać\ngościnę Starszych i jej szukać, zanim wszyscy w pałacu do reszty zwariują.\n- Jaka niby w tym moja wina, co? Polazła\nznowu gdzieś, na dupie usiedzieć nie może to i masz - Brzeszczot naburmuszył\nsię. Zarzucił kaptur na głowę, sprawdził rzemyki w swoich buciorach, gwizdnął\nna małą sówkę, bez której trudno było teraz gdziekolwiek się ruszyć i\nwestchnął. Sówka przysiadła na siodle. - Może uciekła od ciebie, bo mówiłaś\njej, co ma robić? - najemnikowy konik najwyraźniej postanowił być posłuszny,\nalbo po zwierzęcemu planował coś gorszego, bo nagle dziwnie spokojnie Wolha dała\nsię dosiąść. - Heiana-elda, wybacz naszemu najemnikowi -\nDantalion ruszył się z miejsca, skinął z szacunkiem głową uzdrowicielce: wszak\nto rodzina królewska, a nie kuzynka kogoś z rodu - Jego nie zmienisz. Rada już\nsię o tym przekonała.\n- Pierdolić radę, starych głupców - gdyby\nmógł, Dar odciąłby się od wszystkich, najchętniej machnąłby ręką na starszych i\nnigdy więcej ich nie oglądał. - Na miejscu Szept, posłałbym ich w diabły - ale\nwiedział, że to nie takie proste, o dziwo zdawał sobie sprawę zarówno z\nograniczeń, jak i pewnych możliwości, jakie dawała rada. Szkoda tylko, że zbyt\nczęsto, od śmierci dziadka, miał wrażenie, że faktyczną władzę sprawuje nie\npara królewska, a rada.\nZ dziwnych przyczyn Heiana naburmuszyła się\nna te słowa, ale dość szybko odzyskała rezon. Bądź co bądź była krewniaczkę\nSzept, ze wszystkimi zaletami i wadami takiego pokrewieństwa. - Wyrażaj się, zwłaszcza jeśli jesteś\nw obecności kobiet. A co do Szept i Rady, to jej sprawa i nawet jeśli nie mogła\nsię dogadać ze Starszymi, to wcale nie jest powód… - przerwała, bo to przecież\nwcale nie było tym, o czym chciała mówić. - Gdybyś nie włóczył się nie wiadomo\ngdzie, nie wpadł w ręce łowców niewolników, to Szept nie poszłaby teraz… tam\ngdzie poszła. - Jej konik nerwowo parsknął, podirytowany przedłużającym się\npostojem, a Heiana z niepokojem pomyślała o drodze na jego niewygodnym\ngrzbiecie. Dantalion się skrzywił. Co ten najemnik\nwyprawiał? Ktoś najwyraźniej zapomniał, że wśród elfów pewne zachowania\nuznawane są za niewskazane. A spróbuj go nauczyć ogłady, to tak się zaprze, że\nwołami nie przekonasz. I jeszcze Pszczelarz cieszy się jak dzieciak. Z czego on\nsię tak śmieje? Dantalion spojrzał na Eachanna, pytająco, ale jedyną\nodpowiedzią był jeszcze szerszy uśmiech na twarzy starszego elfa. No to się\n- Jadę po Szept i jeśli chcesz, możesz\njechać ze mną. Jak nie, to każdy w swoją stronę. - no to najemnik powiedział,\nco wiedział. Pszczelarz parsknął śmiechem; wyglądał tak, jakby się świetnie\nbawił. - Jedziesz?\n- Nie, to ja jadę po Szept, a ty możesz\njechać ze mną.\nDantalion spojrzał na Pszczelarza. Chyba\nwłaśnie rozgryzł, co tak bawiło starszego elfa. Bogowie miejcie te dzieci w\nopiece i nie dajcie im się pozabijać. To będzie ciężka podróż. Ciekawe, czy\nwpierw pokłócą się o to, w którą stronę jechać, czy może o to, kto powinien\nprowadzić. Dantalion miał dziwne przeczucie, że to nie będzie spokojna podróż i\ncieszył się jednocześnie, że nie musi im towarzyszyć. On zostanie tutaj, by\npilnować domu. Pana marudę i panią ja wiem lepiej, pożegnało westchnienie i\nprychnięcie dwójki elfów za nimi. Pszczelarz nawet im energicznie, radośnie\npomachał. - Wcale nie prosiłem o ratunek - najemnik\nodezwał się dopiero po chwili, kiedy stracili elfy z oczu, wracając do\nrzuconego przez uzdrowicielkę zdania. Pogonił konika, odruchowo dotykając\npalcami tatuaży, które przykryły znamię lanistki. - Mogliście mnie tam zostawić\ni byłby spokój - chciał jeszcze powiedzieć, że Ivelios żyłby wtedy, ale ugryzł\nsię w język. Tak, gdyby nie wpakował się w kłopoty, dziadek nie ruszyłby się z\nEilendyr, nie dotarłby do Tarok i nie... Z drugiej strony wiedział, że\nprzyjaciele nie mogli go zostawić w takiej sytuacji, że dziadek nie siedziałby\nw stolicy bezczynnie. Czyli jego wina. Wzburzona elfka dopiero po chwili pojęła,\njak wielką gafę popełniła i pożałowała, że nie ugryzła się w język. Przecież\nśmierć Iveliosa nie była winą Brzeszczota, niczyją. Równie dobrze można o nią\nobwinić Szept, Heianę, Midara… Słowem, najemnik zamknął elfce usta.\nPrzynajmniej do czasu, aż oboje nie oddalili się od Eilendyr. - Świetnie, panie jadę po Szept. Więc gdzie\nzamierzasz jej szukać? - rzuciła i wstrzymała siwka, z satysfakcją obserwując\ntwarz najemnika. - Jeśli to cię interesuje, Gallar szuka jej w Irandal, Emis\nruszył do Królewca, a Eredin przeczesuje Medreth, a jak jej tam nie znajdzie,\nto jedzie do Larven i Strażnicy Ife. Wilk zostaje w stolicy, na wypadek gdyby\nwróciła wcześniej albo do czasu, aż nie ucieknie Starszym. Co ty proponujesz?\nBrzeszczot wstrzymał kasztankę i spojrzał na\nuzdrowicielkę tak, jakby widział ją poraz pierwszy, albo raczej tak, jakby\nzwątpił w jej inteligencję. To ona nie wiedziała? - Jedziemy do Jalgsi Hattarna\n- powiedział, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie - Góry Uśpionych Kolosów\nsą na zachodzie. Odwiedzimy olbrzymy, Szept dostała od nich zaproszenie,\nprzecież Heiana przy tym była - dla najemnika było oczywiste, że właśnie tam\nudała się magiczka. Bo gdzie indziej by była? Żaden elf nie miał jeszcze\nmożliwości odwiedzenia koronnego miasta olbrzymów. Szept na pewno skorzystała z\nokazji. Szkoda tylko, że Dar był tak głupi, że nie skojarzył faktów wcześniej i\npozwolił jej jechać samej. Jak ją tylko spotka, to nogi z dupy powyrywa i\nnauczy raz na zawsze, że bez niego nigdzie ruszać się nie ma. Bo kto wyciągnie\njej palca spomiędzy drzwi, jak go sobie przytrzaśnie?\nDar po raz kolejny zamknął jej usta i przez\njedną chwilę uzdrowicielka spoglądała na niego tak, jakby go nie poznawała.\nMało brakowało, a szczęka opadłaby jej całkowicie i musiałaby ją z ziemi\nzbierać. To ona myślała, że go całkowicie zaskoczy nowiną, że wzorem tamtych\nwszystkich, nawet cudownego Emisa, wyrwie się nie wiadomo gdzie i po co, byleby\nszukać i być użytecznym… Normalnie Darrusa by o podobne działanie nie\npodejrzewała. - Kim jesteś i co zrobiłeś z\nnajemnikiem? - mruknęła do siebie w zamyśleniu, tak, że ktoś obdarzonym\nnormalnym, nawet jak na elfa, zmysłem słuchu by jej nie usłyszał. Tyle, że\nDarrus nie miał elfich zmysłów. On miał je ponad przeciętne. Głośno zaś dodała:\n- Skąd wiedziałeś, że z niego skorzysta? Ja wiem, pierwsze, żaden elf i tak\ndalej, ale to takie nierozsądne. Oni z takich maluczkich robią miazgę. Ja wiem,\nże Jaruut deklaruje swoją przyjaźń - a przynajmniej coś w tym rodzaju,\npomyślała - ale na bogów, on nie odpowiada za pozostałych. Pojawić się tam to\ntakie nierozsądne, takie głupie, to jak szukanie guza i … - urwała i dokończyła\nz westchnieniem - to takie podobne do Szept.\nNajemnik uśmiechnął się pod nosem. Skąd\nwiedział? Bogowie, przecież to była jego wredna magiczka. Wiedział po prostu.\nSam zastanawiał się czemu i dlaczego, ale wiedział. Gdzie mogła pójść elfka\ntaka jak Szept, mająca w dodatku zaproszenie od olbrzymów? Oczywiście, że do Jalgsi\nHattarna. To takie oczywiste. Przebył z magiczką tyle dróg, tyle miejsc\nodwiedził, że nie mógł się pomylić. On wiedział. Był pewny, że właśnie do\nolbrzymów się udała, ta jego wredna, krnąbrna, lekkomyślna elfeczka. - Możesz\nto nazwać szóstym zmysłem pracodawcy i podwładnego - albo dwójki przyjaciół i\ntowarzyszów w drodze; to jednak sformułowanie najemnik zachował dla siebie -\nJedziemy na zachód - przyhamował swojego nerwowego konika, chcąc zrównać się z\nwierzchowcem uzdrowicielki - Ponad jezioro Onns. Wolałbym, aby nikt z elfów nas\nnie widział. Rada znów się mnie uczepi jak kleszcz, psia ich mać.\n- Rada to się jej uczepi, jak tylko raczy\npofatygować swój tyłek z powrotem do stolicy. Razem z tą bezmyślną głową, która\nnajpierw zrobi, potem pomyśli. Mało jej było kłopotów, to jeszcze do olbrzymów\nposzła. Zamiast szukać porozumienia ze Starszyzną, to jeszcze ich drażni -\nuzdrowicielka dała wyraz swej irytacji. Nic dziwnego. Martwiła się o tę\nkrnąbrną, upartą magiczkę, która chyba myślała, że jest niezniszczalna i palec,\npo raz kolejny włożony w szparę, jej nie odpadnie. Dobrze, nie odpadnie, ale\nmoże tak go zmiażdży, że będzie trzeba go amputować. Heiana widziała takie\nprzypadki. - Na jej miejscu też wolałbym się z olbrzymami\nukładać. Tak mówi mój szósty zmysł.\nJej siwy konik, korzystając z nieuwagi\njeźdźca, wyciągnął mocniej łeb, ciekawie obwąchując Wolhę i przy okazji jej\njeźdźca. Byłby spróbował, jak smakuje najemnikowa tunika, gdyby nie fakt, że\nHeiana w tej chwili przywróciła go do porządku. - Ty nie masz szóstego zmysłu.\nGdybyś miał, to byś się nie pakował w kłopoty tylko skontaktował z Emisem i\npowiedział mu, gdzie jaśnie królowej szukać. On albo Gallar by ją przyprowadził\ndo stolicy, a ty nie miałbyś kłopotów z Radnymi. Ale nie. Ty i Szept jesteście\npo jednych pieniądzach, oboje aż się prosicie o guza.\n- W dupę wsadzić takiego Emisa - najeżył się\nnajemnik, stając się dziwnie drażliwym i spiętym; kurwa, tyle się już nasłuchał\no wspaniałym, wielkim, dostojnym i szlachetnym elfie, że aż mdliło. Emis to,\nEmis tamto, och i ach. Emis Sremis - Rzygać mi się chce, jak słyszę o tym\ncukierkowym chłoptasiu. Skoro taki dobry, to czemu szuka wiatru w polu, a nie\ngna do olbrzymów? I co w nim takiego jest? Chędożony elfi chłopiec.\n- Wyrażaj się. Nie jesteś w podrzędnej\nkarczmie, tylko w towarzystwie kobiety, jakbyś nie zauważył. Może Szept\ntoleruje takie zachowania, ale ja nie zamierzam. Nawet go nie znasz, a już\nobrażasz i do tego w tak prostacki, ordynarny sposób. Emis by nigdy nie\nzachował się w ten sposób. On nie zna Szept tak dobrze, jak ty, ale to jedyna\nrzecz, w jakiej ci ustępuje. - Heiana była oburzona i tylko to spowodowało, że\nkrytyka manier najemnika i głowy rodu okazała się tak krótka. A i tak stanęła w\nobronie nowo przydzielonego do królowej przybocznego.\nBrzeszczot prychnął, patrząc z wyrzutem na\nuzdrowicielkę. Co ona w nim widziała? Dumny, pyszałkowaty goguś. Szlachetny\nelf, też coś. Po co magiczce ktoś taki? Że niby najemnik jej nie wystarczał to\njeszcze Radni dorzucili chędożonego elfiego chłopca? A Heiana? Pf. - Jak\nchcesz, proszę bardzo, idź do swojego Emisa i z nim szukaj Szept - burknął i\nponaglił Wolhę, a klacz opierała się nieco, bo siwka chciała lepiej zapoznać,\nale w końcu uległa i mieszaniec wyprzedził uzdrowicielkę, klnąc pod nosem na\nchędożonego Emisa. Głupi elf. Pierdolony elf. Po kiego go przyczepili jak rzepa\ndo magiczki? Najemnik zdecydowanie za bardzo wziął do siebie elfiego\nprzybocznego i nie dość, że kuł go on w dumę, to jeszcze uzdrowicielka\nzachwycała się nim jak zakochana dzierlatka...\nHeiana zamrugała, bo w pierwszej chwili\nzajęta wychwalaniem cech nowego przybocznego, nie dostrzegła złości Dara.\nZłości, którą Szept nazwałaby urażoną dumą pomieszaną z nutką zazdrości i\nprzyprawioną wulgaryzmami. Uzdrowicielka tego nie wyłowiła, za to po głowie\ntłukło jej się jedno słowo. - On nie jest mój. On jest Szept - burknęła\nrozeźlona. I po co ona jechała za jakimś szemranym najemnikiem? Powinna się\nbyła nauczyć, że z tego nic dobrego nie wyniknie. To wszystko wina Szept.\nMusiała poznawać ją i czerwonowłosą paskudę, której nijak nie dało się wychować\ni nauczyć elfich manier. Siwek, rozżalony zniknięciem koleżanki\nwyrwał do przodu tak gwałtownie, że uzdrowicielka nieomal spadła z jego\ngrzbietu. Kurczowo chwyciła się łęku siodła, po raz kolejny zastanawiając się,\nco Szept widzi w tak niestabilnym emocjonalnie środku transportu. Widocznie\nlubi takie rozchwiane charaktery, zwłaszcza jeśli się bierze pod uwagę Darrusa.\n- Weź poczekaj - zawołała za nim, przełykając własną dumę.\nNajemnik przez chwilę nie reagował; jego\nkonik wyjątkowo grzecznie szedł przed siebie, starannie omijając zbyt głębokie\nna kopyta kałuże i chyba miał dziś lepszy dzień, bo tylko trzy razy Wolha\nchciała go z siodła zrzucić. Słysząc zaś wołanie uzdrowicielki, nawet się nie\nodwrócił i tylko przez wiatr i krople deszczu zawołał - Obraziłem się.\nNajemnicy też mają dumę, a ty na moją wykonałaś zamach.\n- To schowaj swoją dumę do kieszeni i weź się\nw garść, mamy znaleźć Szept - rzuciła, zirytowana, bo potraktował ją normalnie…\nNawet się nie odwrócił, nawet nie zwolnił swojej kobyły. Nie takiego zachowania\nspodziewała się Heiana. Za wiele czasu spędzała z pełnymi kurtuazji i wdzięku\nelfami. A ten najemnik…\nPonagliła jeszcze bardziej siwka, a ten\nochoczo przystała na to, wkrótce też człapał już radośnie koło swojej\ntowarzyszki. - Nie chciałam cię urazić. Martwię się o\nSzept - zaczęła uzdrowicielka, która poczuła coś, co można nazwać łagodnym\nwyrzutem sumienia. Lubiła Darrusa, nawet bardziej niż powinna i wcale nie\nchciała mu sprawić przykrości.\nA ja jestem, cholera,\nzazdrosny. Czy on powiedział to na\ngłos? Szybkie spojrzenie spod kaptura i chusty zasłaniającej mu usta na\nuzdrowicielkę. Siedziała w siodle normalnie, nie była wzburzona, czy zmieszana,\nczyli nie powiedział tego na głos. Dobrze.\n- Denerwuje mnie myśl, że wredna magiczka ma\nswojego przydupasa. Ślepego jasnowidza, co kataru przewidzieć nie może, jeszcze\nzniosę, ale ten chędożony elfi chłopiec... - Brzeszczot tolerował Wilka, nie\nznosił Rady i najwyraźniej Emis dołączył do tej samej gromadki, w której\nupchnięci byli Starsi. - Ja już nie wystarczam? Nigdy nic jej się ze mną nie\nstało - najemnik miał problemy z pogodzeniem się z sytuacją; od dawna był tylko\non z magiczką i w drodze tak było dobrze. To teraz nie, potrzebny piękniś Emis!\nPo cholerę. - Nie mogę patrzeć, jak on wpierdziela się na moje miejsce. To, że\nzastępuję dziadka, nie znaczy, że nie będę na zawołanie Szept. Cholera, będę\nzawsze - bo jak nic ją kocham tego chyba też nie powiedział na głos;\nznowu na elfkę zerknął i nic niepokojącego na jej twarzy nie zobaczył. Dobrze,\nnie wygadał się. Wolha złapała zębami z skórzane wodze i\nbyłaby je przegryzła, gdyby nie mądry siwek, co w porę się odsunął. Będzie trzeba\nuważać, jeszcze im koniki uciekną i na zachód pójdą piechotą. Droga i tak nie\nbyła łatwa; jechali bocznymi gościńcami, wzdłuż linii lasu, ostrożnie byleby\nktoś niepożądany ich nie zobaczył.\n- Wilk nie jest ślepy, a Emis nie jest\nchędożonym chłopcem. - Uzdrowicielka nie miała żadnych wątpliwości, kto kryje\nsię pod tymi, jakże zaszczytnymi określeniami Darrusa. - Jakbyś nie zauważył\nten przydupas - skrzywiła się niemożliwie na sam dźwięk tego określenia - jest\njej mężem, a twoim władcą. I nie wmawiaj mi, że tylko po części, bo jako głowa\nrodu należysz całkowicie do elfiej społeczności. Emis zaś… - urwała. No właśnie, Emis. Był niezaprzeczalnie\nprzystojny, Heiana musiała to przyznać. Ciemne włosy, to spojrzenie, z odrobiną\ndzikości i prowokacji. A jednocześnie panował nad sobą doskonale. Osobiście,\nHeiana twierdziła, że będzie mniej pobłażliwy dla magiczki niż znający ją\njeszcze z dawnych czasów Gallar. Ten ostatni zbyt się jej słuchał, przystałby\nna wszystko, by ją zadowolić. A potem robiłby wszystko, by nie stała jej się\nżadna krzywda. Był też elitarnym obrońcą Sarriela, a to musiało coś znaczyć. - Ale to moje miejsce. Cholera, moje. - Nikt nie twierdzi, że jest inaczej. Jestem\npewna, że Szept… - ale Darrus chyba jej nie słuchał. - Emis weźmie i powstrzyma ją od czegoś, a\nona i tak to zrobi, tylko że nikt nie będzie o tym wiedział. I szukaj elfki w\npolu. To ja ją wyciągałem z kłopotów, ja walczyłem w obronie jej życia, a nie\nJesteś zazdrosny olśniło uzdrowicielkę. Z tym, że gdy zerknęła na\ntwarz Darrusa uświadomiła sobie, że powiedziała to na głos. Powinna być nieco\nmniej bezpośrednia, żaden z niej dyplomata. Zazdrosny najemnik, który nie umie\nnazwać swoich uczuć, nawet jeśli dla niej było oczywiste, że on Szept kocha…\nAkurat to ostatnie wywoływało dziwny zamęt w jej głowie, ale mniejsza już o to.\n- Szept to wie. To Starszyzna nalegała. Emis nie jest tobą, ty nie jesteś\nEmisem - spróbowała go jakoś ułagodzić, pocieszyć. - Zobacz, założę się, że\njeśli Szept oczekuje, że ktoś wywlecze ją za te jej włosy i zatacha do stolicy,\nto będziesz to ty.\nBrzeszczot podskoczył w siodle, obracając\ntwarz ku uzdrowicielce i tylko dzięki temu, że chusta przysłaniała mu nos,\nelfka nie mogła dostrzec rumieńca, który pojawił się na jego policzkach. Z\nciemnych chmur zasłaniających niebo spadły pierwsze krople deszczu; korony\ndrzew szumiały podrywane przez wiatr, a przed nimi, tam gdzie kończył się las, pojawiła\nsię jasna błyskawica. - Ja nie jestem zazdrosny... - mruknął, szybko odwracając\nwzrok - Żeby być zazdrosnym musiałby tę wredną długouchę chociażby lubić -\nmruknął, ale dobrze wiedział, choć nie przyznawał się przed nikim, nawet sobą,\nże tę pyskatą i upartą elfkę lubi całkiem mocno. Może jak będzie udawał, że\nwcale tak nie jest, to nikt nie zauważy? I nie przyszło mu do głowy, że jadąca\nobok niego uzdrowicielka, całkiem opacznie może zrozumieć jego wahanie i\nzaprzeczanie. Zaczął się wiercić w siodle, a Wolha wyjątkowo spokojnie to\nznosiła; gdzieś niedaleko kotłowała się rwąca w rzece woda. - To nie moja wina,\nże Szept jest mi jak siostra - mruknął tak cicho, że człowiecze ucho nie\nwychwyciłoby jego słów pośród szumu drzew i padającego deszczu. - A ja nie\ngodzę się, by mi rodzinę odbierano... - najemnik, który nigdy nie miał rodziny\npełnej, który zawsze zazdrościł dzieciakom sąsiadów, którzy z gromadką\nrodzeństwa gonili kury, po prostu nie umiał pogodzić się z tym, że nikt nikogo\nnie ma na wyłączność. Ogólnie o tym nie myślał, nawet tego nie chciał, ale\nkiedy Radni wykopali pod nim dołek i podsunęli Szept Emisa, uznał to za\npoczątek wielkiej straty. Im częściej o tym myślał, tym bardziej martwił się,\nże nagle skończy się coś, co było częścią jego życia. Że nie będzie więcej\npodróży gościńcem, a on zostanie tylko najemnikiem, który zadbać musi o ród. I\nnikim więcej. Zbyt mocno się przywiązujesz, głupcze. Wiedział o tym i o\nile w przypadku innych był spokojny, o tyle drżał na myśl, że utraci swoją\nOdkrycie. I to jak wielkiej wagi. Brzeszczot\nbył zazdrosny. I nie chciał się do tego przyznać za nic w świecie. Ale to nic\ndziwnego. Nie chciał się przyznać nawet do tego, że wredna długoucha jest mu\nchoć trochę bliska, a co dopiero… Heiana zaśmiała się nagle. Nie cicho, nie był\nto też nerwowy chichot pensjonarki. Dźwięczało w nim szczere rozbawienie. -\nJesteś zazdrosny - powtórzyła, tym razem pewnie, bez powszedniego zdziwienia i\nniedowierzania. Jak ona to powie Szept, to jej magiczka nie uwierzy! Chociaż\npoczuła też coś dziwnego, jakby rozczarowanie i ukłucie zazdrości. Czy o niej\nteż myślał czasami, nawet choć odrobinę? Wiedziała, że najemnik wiele zrobiłby\ndla przyjaciół i rodziny, ale ona nie chciała być ani przyjaciółką ani siostrą.\nW sumie, sama nie wiedziała, czego chce. Pocałunek w Tarok ją wkurzył,\nrozstroił i … Szlag! Znowu myślała o Tarok. - Ja\nim Szept nie oddam. Niech nawet nie liczą na to - potrząsnął głową. O czym Brzeszczot mówił? Niech to szalg,\nniech to bogowie, nie słuchała, zbyt pochłonięta własnymi myślami i rozważaniem\nnadmiaru emocji, jakie wzbudzał w niej półelfi najemnik. Do tego bardziej\nludzki niż elfi. - Ekhem, tak - bąknęła nieco nieskładnie, zastanawiając się,\nczy powinna potwierdzać to zdanie i co było przed nim. Uzdrowicielka go nie\nsłuchała, ani odrobinę. Czym była zajęta? Był głupcem, bo powinien się cieszyć\nz tego, że nie zwracała uwagi na to, co paplał, a nie być jeszcze ciekawskim.\nZdecydowanie powiedział za dużo, no bo co to ja gburowaty najemnik, który\ndostaje rozstroju nerwowego zaraz po tym, jak usłyszy, że jego, kurwa mać,\nelfka dostała jakiegoś długouchego elfa, co pewnie palcem do tyłka sobie nie\ntrafi. Tak, ludzka natura daje o sobie znać.\n- Powinniśmy przyśpieszyć. Pada.\nChyba jednak się w nic nie wpakowała, bo\nnajemnik bardziej był zajęty pogodą niż nagłym zaniepokojeniem uzdrowicielki. -\nJeszcze zdążymy zmoknąć, nie jestem z cukru, nic mi nie będzie. Apsik! -\nkichnęła donośnie. - To od sierści tego zwierza, nie z przeziębienia. Ja się\nnigdy nie… Apsik! Apsik! - Napad kichania całkiem skutecznie zakłócił spokój\nBrzeszczot potrząsnął głową, strząsając\nkrople deszczu. Kurewska pogoda. Jak nie śnieg, to deszcz, burze, zamiecie, co\nsię działo z tym światem. Cholera, czy ci magowie pogodowi nic nie umieli z tym\nzrobić? Soren pewnie by mu zaraz na taką myśl zrobił wywód, że nie wolno\ningerować w naturę, bo odesłanie deszczu sąd może być suszą gdzieś indziej. Co\nto za magia, która miała tyle ograniczeń, że do praktyki się nie nadawała.\nOsłaniając płaszczem skrawek mapy, najemnik\nprzejechał palcem po pergaminie w ślad za czarną wstęgą wijącą się od lasów\nEilendyr, aż po góry olbrzymów. Jechali mając po prawej Valnwerd, a gdzieś\ndaleko po lewej Drummor. Jeśli droga będzie łatwa ominął Wichrowe Pola przy Tir\nFaldr, uzupełnią zapasy w wiosce Prym i przez bagna dotrą do olbrzymów. Bagna…\no ile znajdą ścieżkę. - Zostało nam trochę drogi, ale to najkrótsza trasa z\nEilendyr - wskazał palcem na mapę - W wiosce Prym możemy odpocząć. Potem na\nBagna Cebra. - Czekaj, stop, powoli - ukróciła jego gadkę\nzdezorientowana uzdrowicielka. Heiana, choć nie najlepiej czuła się w stolicy,\nnie była też aż takim włóczęgą jak Szept. Dotąd jej życie sprowadzało się do\nosiedli Teruków i ich najbliższej okolicy, czasem przeplatane toto z wypadami\ndo elfiej stolicy w odwiedziny do krewnych. A tu jej teraz najemnik sypie\nnazwami z rękawa, paluchem po magie lata i myśli, że ona coś z tego pojmuje? To\nmoże ona mu ładnie wytłumaczy, kiedy kwitnie wrzos, czemu liście są zielone i\nskąd się biorą choroby? Uzdrowicielka, z zatroskanej i wkurzonej, potem z zawstydzonej i zamyślonej,\nostatecznie zrobiła się drażliwą. - Możesz mówić po ludzku? Nie jestem Szept,\nnie znam tych wszystkich szemranych dziur, do których chodzicie. - Prawie można\nbyło usłyszeć skargę w jej głosie. Brzeszczot czasami zapominał, że podróżuje z\nuzdrowicielką, która świata nie poznała tak dobrze, jak on; gdy mógł bywał\nwszędzie, przyjmował każde najemnicze zlecenie, czasami przemierzając kraj\nwzdłuż i wszerz. Znał szemrane miejsca, bo w nich najczęściej przebywały\nzlecenia. Kto to widział, by bazyliszek chował się w kwiatowym zagajniku, albo\nszajka rabusiów w polu pełnym bzów. Szemrane miejsca były nieodłączną częścią\nnajemnikowego życia. Chwytając lejce, skierował Wolhę bliżej konika\nuzdrowicielki i chwytając się łęku, czując w nosie zapach melisy, pokazał jej\nmapę. - Tu są Bagniska Cebra, leżą pomiędzy lasem Tir Faldr, a górami\nolbrzymów, które otaczają z każdej strony. W ich środku jest równina Sal'mall,\njedyna twarda powierzchnia na bagniskach.\nHeiana, nie mając pojęcia, jak to go drażni,\nprzechyliła się w siodle w jego stronę, co by lepiej widzieć mapę, dokładniej\nsię jej przyjrzeć i tym razem nie było w tym żadnego ukrytego motywu.\nUzdrowicielka nie pomyślała. - Jesteś pewien, że damy radę tędy przejechać?\nPrzez te bagniska, czy jak tam się one nazywają? Bo to nie brzmi, ani nie\nwygląda zachęcająco, ani… ale skoro to najkrótsza droga… a Szept może nas\npotrzebować. - Ten ostatni argument ostatecznie przekonał uzdrowicielkę do\nplanu najemnika. W końcu, jak dotąd Szept nic złego się pod jego opieką nie\nstało… oprócz paru siniaków, kilku pułapek i wybuchów magii, ale to szczegół, o\njakim zdaje się nawet magiczka nie pamiętała. Magiczka. Szept, gdzie też cię poniosło i\njak oni mieli wyciągnąć elfkę z łap olbrzymów? Całkiem dużych, bardzo dużych,\n- Na bagnach nie ma nic groźniejszego niż\nkappy, duchy źródeł, kenshi, błędne ogniki, a jak spotkamy kirina to najwyżej\nuciekniemy, albo damy mu konika na przynętę - ot zwykłe bagienne stwory, które\nzazwyczaj wędrowców nie atakują, chyba że mają ku temu konkretny powód.\nPrzejazd przez bagna nie powinien być zbytnio niebezpieczny, ostatecznie w ruch\npójdzie ostrze i rozwieje się nudna konna jazda. - I może mi wyjaśnisz, jak zamierzasz dostać\nsię do olbrzymów, wpuszczą nas od tak? Coś mi się nie wydaje.\n- Daj spokój. Najwyżej nasikam im na próg to\nwylezą. Ewentualnie, sposób stary jak świat: dam się złapać.\nZagrzmiało nad ich głowami. Cholerna pogoda\nbyła nieprzewidywalna, a podobno ma nadejść lato, jednak najemnik nie zdziwiłby\nsię gdyby magowie pogodowi znowu się pomylili.\n- Wiesz co? - Heiana pokręciła głową. -\nJesteś nienormalny. Idziesz do olbrzymów i liczysz na serdeczne i ciepłe\npowitanie? Może mają cię pogłaskać po głowie? A jak dasz się złapać, to nie\nwiem, kto będzie ciebie i Szept wyciągał z matni, co ty myślisz? Starsi się\npofatygują, żeby wyciągnąć mieszańca i wredną magiczkę? Jesteś… jesteś…\nPo prawdzie to właśnie zaczęła się bać. I\ntym razem nie olbrzymów i nie bagien i tego, co się może na nich kryć. Szept\njej kiedyś opowiadała… Nie, ta myśl nie jest dobra. Nie teraz. A najemnik… on\nnie widział niebezpieczeństwa. Nie brał je na poważnie. Myśli, że jeden Jaruut\nuratuje jego boskie pośladki, jak pozostali będą chcieli go sobie uwędzić na\nognisku? Albo jak sobie będą chcieli miast wędzonego zjeść na surowo? Albo… -\nDarrus, czy ty aby o czymś nie zapomniałeś? - zapytała prawie przymilnie\nuzdrowicielka, a widząc, że najemnik chyba jej nie rozumie, zupełnie jakby\nprzemawiała w obcym języku, pożałowała, że nie ma czym go rozbudzić. -\nOlbrzymy. Góry. Olbrzymy. Duże olbrzymy, zamknięte w swoich kręgach. Złe. -\nMoże trochę panikowała, tak odrobinkę, ale w gruncie rzeczy niewiele wiedziała\no olbrzymach, pomijając jej spotkania z Jaruutem. Tyle, że Jaruut był w\nmniemaniu uzdrowicielki specyficzny. Nieco oswojony. Znaczy, wciąż groźny,\njeśli brać pod uwagę scenę na stoku, gdy ratowali najemnika i to, jak się\nwkurzył na bogów, na Szept i … Słowem, Heiana bała się spotkania z olbrzymami. -\nDobrze wiesz, jakie są olbrzymy. Przecież się nie przekradnę, bo się nie da. Do\ntamtego roku ludzie nawet nie wiedzieli, że olbrzymy zbudziły się ze snu, więc\njak mamy tam wejść, jak nawet nie wiem, gdzie są drzwi? - położenie gór uśpionych\nkolosów nie było tajemnicą, ale odnalezienie Koronnego Serca i wejścia\nprowadzącego do domu olbrzymów było czymś nieosiągalnym nawet dla magów. Jeżeli\nwatażkowie nie zechcą ich wpuścić, mogą sobie usiąść i poczekać, bo nic innego\nnie zrobią. Szkoda, że Jaruut zamknął się w kamiennym mieście, a kaznodzieja\nrazem z nim; Jasha pewnie wiedział, jak wślizgnąć się do środka, ale co z tego,\njak już tam siedział.\n- Nie, olbrzymy są złe. Głodne. A Jaruut\nmówił, że lubią szpik… i że… Zdecydowanie, za bardzo słuchała Jaruuta. I za\ndużo z tego pamiętała. - Heiana wiele mogła znieść, zwłaszcza dla kuzynki.\nBłoto. Bagna. Kiedyś takie ją wciągnęło, jeszcze gdy była mała i gdyby ojciec\nnie zareagował wcześniej… A ten tu najemnik proponował bagna! Dobrze, może je\nprzejechać z zamkniętymi oczami, udając że nie widzi błotnisk i nie słyszy\nbulgotania, ale błyskawice i grzmoty to już było za dużo. Tego nie da się nie\ndostrzegać. Heiana skuliła się, mocno obejmując rękami i szczękając zębami. Ale\nna Darrusa posłała wojownicze spojrzenie.\n- Olbrzymy na przykład nie boją się burzy.\n- Ja się nie boję - wyjaśniła. - Mi po\nprostu zimno. Tylko dlatego się trzęsę i tylko dlatego… Aaa! - Aż podskoczyła,\ngdy po niebie potoczył się grzmot, a od błyskawicy niebo zrobiło się aż jasne.\n- Ja się nie boję - powtórzyła żałośnie.\n- Daj spokój - opanowana do tej pory Wolha\nzaczęła się buntować. Chód jej zrobił się nierówny, nerwowy, a błyskawice\ndodatkowo są stresowały. - Boisz się burzy... - Brzeszczot nie dokończył. Wolha\nwierzgnęła, podrzuciła zad do góry i zrzuciła niczego niespodziewającego się\nnajemnika na ziemię. Mieszaniec wpadł w kałużę, obił sobie pośladki, a Wolha\npogalopowała z jukami i całym zapasem gdzieś w las, chcąc się chyba schować\nprzed deszczem i błyskawicami. - Przerobię cię na kiełbasę! - wrzasnął\nnajemnik, grożąc konikowi pięścią. Bolał go tyłek, był cały mokry, bo siedział\nw kałuży, cholerne szczęście.\n- Nnie… - Heiana szczęknęła zębami, ale w\ntej właśnie chwili Wolha poniosła, przerywając jej wypowiedź, a potem\nBrzeszczot dodał kilka epitetów pod adresem kochanej kobyłki. Mokry, obolały\nBrzeszczot. Do tego bez konia. A to znaczyło wolniejsza podróż. W huczącej\nnaokoło burzy. Bardzo miła perspektywa. - Ona się boi, nie ja… - znów\nCałe szczęście siwek wolał pozostać na miejscu, niż rwać do przodu i zakończyć\nswój długi, koński żywot na bezdrożach. Nawet strach uzdrowicielki, który\nmusiał czuć, nie mógł go zmusić do głupiego, całkowicie niepotrzebnego wysiłku.\nWłaśnie dlatego Heiana wybrała go na drogę. Spokojny, starszy, opanowany. Nie\nmógł ponieść. Błyskawica znów rozdarła niebo. Siwek,\npozbawiony kontroli jeźdźca opuścił łeb, spokojnie skubiąc kilka trawek. Heiana\nwrzasnęła i niemal spadła z siodła na ziemię, przerażona grzmotami. Skończyło\nsię na tym, że zamknęła oczy, a dłonie uniosła do szpiczastych uszu,\nzasłaniając je. Mamrotała coś do siebie, co brzmiało jak - Nie słyszę, nie\nwidzę, nie ma burzy. - Ale Brzeszczotowi mogło się tylko wydawać, że słyszy\ntakie słowa. W końcu, grzmoty całkiem skutecznie zagłuszały mamroczącą Heianę.\nI nawet jej mamrotanie, zamknięte oczy, zatkane uszy, nie mogły odstraszyć\n- Chodźmy stąd…\nTymczasem na moczarach…\nBagniska Cebra zaczynały się tam, gdzie\nbrukowany gościniec biegnący z Drummor do Losny skręcał w prawo, aby okrążyć\nnieprzejezdny i trudny teren, omijając i bagna i trzy góry olbrzymów. Dotarcie\ntutaj zajęło im kilka dni. Za plecami mieli stare umocnienia, pamiętające\njeszcze czasy zaciętych walk z olbrzymami. Przed sobą Bagna Cebra i niewyraźne\nkształty Jalgsi Hattarna, ukryte za mgłą. Wokoło, gdyby mieli czas i możliwość\nprzemierzenia ziem olbrzymów, dostrzegliby miejsca bitew opisane w księgach,\nruiny wiosek i miasteczek, wąwozy i zniszczenia, których nie zdołała ukryć\nnatura. Czarne niebo nie wyglądało dobrze. Masywne, ciężkie chmury sprawiały\nwrażenie, jakby zaraz miały z hukiem spaść na ziemię, a błyszczące pomiędzy\nnimi błyskawice dodawały im upiornego wyglądu. Brzeszczot zaklął, siedząc za uzdrowicielką\nna wytrwałym siwku. Szczęście, że był wysoki, bo spokojnie ponad głową\nuzdrowicielki widział drogę, lejce z jej rąk zabrał, siwka ponaglił i tak sobie\npojechali. Nie, wcale mu nie przeszkadzało, że tak sobie siedzi blisko i czuje\nw nosie melisę. Znowu złapała ich burza. Jak na złość. - Do Bagien ledwie godzina jazdy. Zobacz,\ntam nie pada. Ot zwykła burza, dobrych nie trafia.\n- To gniew bogów. Uderzy i… - Nie\ndokończyła. Huknęło po raz kolejny, grzmot przetoczył się nad okolicą, zaiste\nprawdziwy był to gniew bogów, zmagania tytanów, walki ciskających kamieniami\nolbrzymów, czy jak inaczej to nazwać. Heiana pisnęła po raz kolejny, zamknęła\noczy. Mieli szczęście, że siwek był taki spokojny, swoje już przeżył i zdawało\nsię, że nawet burza i piszcząca na jego grzbiecie elfka nie zburzą opanowania\nwierzchowca. Stał dalej, w tym samym miejscu, czekając, aż ciężkie coś na jego\ngrzbiecie w końcu karze mu ruszyć dalej. Ostatnie, czego mogli się teraz spodziewać\npo Heianie. Dobrze, że Brzeszczot wziął sprawy w swoje ręce. Siwek spokojnie\npoczłapał do przodu, niechętnie przyśpieszył czując nacisk łydek i ponaglający\nruchy wodzami. Heiana zaś, gdyby mogła, to chyba by się wtopiła albo w koński\nłeb, albo w najemnika, jakby to miało sprawić, że zniknie. Burza. Ona. Jedno z\ndwóch. Uzdrowicielka potrafiła radzić sobie całkiem nieźle, ale wystarczyły\nnawet malutkie błyski, a już towarzystwo nie miałoby z niej, porażonej strachem,\nBrzeszczot nie bał się burzy. Dużo bardziej\nprzerażały go owady, pająki i inne małe żyjątka, poruszające się w dziwny,\nnieprzyjemny sposób, ale o tym strachu nikomu nie mówił, bo przecież nie\nprzyzna się, że jak mu raz Lofar pajączka za koszulę rzucił, to wyskoczył z\nniej jak oparzony, w dodatku piszcząc jak mała dziewczynka.\n- Ciesz się, że nie na sowach lecimy, bo\nmiałabyś widok z pierwszego miejsca - usadawiając się wygodniej, poganiając\nnieco siwego konika, najemnik jakoś tak przypadkiem do uzdrowicielki się\nprzysunął, głowę przy jej lewym uchu ułożył i ciszej już dodał - Będzie dobrze.\nMartwienie się nie jest w twoim stylu - zapach melisy stał się intensywniejszy,\na Dar mógł nawet przysiąść, że włosy elfki pachnął ziołami, po czym doszedł do\nwniosku, że jego własne śmierdzą raczej błotem i wodą. - Powinnaś mi powiedzieć,\nże bagna to jest zły pomysł. Teraz nie mamy jak zawrócić.\n- To nie jest zabawne - wydusiła z siebie,\nszczękając zębami. Mógł sobie pocieszać Heianę ile wlezie, ale w tej chwili\nmiało to raczej wymierny skutek. Może tylko taki, że uzdrowicielka mocniej do\nniego przywarła, a zapach melisy, choć to wydawało się niemożliwe, stał się\njeszcze mocniejszy. Zignorowała zapowiedź bagna, chociaż oboje wiedzieli, że\nbłota wprost nienawidzi. Spróbowała jednak wziąć się w garść. - Martwienie się\njest całkowicie w… - grzmot zagłuszył jej słowa, a uzdrowicielka znowu\nzadygotała, tłumiąc ni to szloch ni pisk - moim stylu. To się skończy. Kiedyś na pewno. Żadna\nburza, choćby najbardziej gwałtowna i porywista, nie trwa przecież wiecznie.\nPoza tym Brzeszczot. On nie pozwoli, żeby stało się coś złego. I Szept. Heiana\nmogła trząść się ze strachu, niby ta galaretka, ale lojalność i troska o\n- Wcale nie jest - najemnik usłyszał jej\nsłowa, zniekształcone, ale jednak usłyszał. I uśmiechnął się pod nosem, a że\nmiał twarz nad jej ramieniem, kątem oka elfka mogła to dostrzec. - Jesteś\nupierdliwą, naiwną elfką, która jako jedyna widzi we mnie elfa. Uzdrowicielką\nnieprzeciętną, która burzy się boi. Ja się boję robactwa. Szept boi się\nłaskotania piórem po stopach, wilkołak boi się pcheł, a szamanka... Wróć,\nkobieta lód niczego się nie boi. Więc... - dmuchnął jej w ucho - Burza nie jest\nnajgorsza. Zobacz - wskazał palcem horyzont - Tam jest jasno.\n- Tam jest jasno, bo się błyska - pożaliła\nsię, w pierwszej chwili nawet nie chcąc zerkać we wskazaną jej stronę. Jasno,\nniemiło, nieprzyjemnie. I gromy. I mokro. Lękliwie zerknęła przed siebie,\nmrużąc oczy tak, żeby można je było łatwo zamknąć, gdyby niebo przeszyła\nbłyskawica. Zamrugała. Brzeszczot nie mówił tylko po to, żeby ją czymś zająć\n(co zresztą wcale nie byłoby takie złe), on miał rację. Dalej, przed nimi,\nniebo nie było takie bure, tak ciemne, ze skłębionymi chmurami. Tam chyba nie\npadało, a jeśli dochodziły gromy, to odległe, niesione echem natury. Uzdrowicielka\npoczuła się raźniej. Przynajmniej dopóki nieba nie przeszyła kolejna\nbłyskawica. - Chciałabym, żebyśmy już tam byli - stwierdziła tęsknie, żałując,\nże siwa szkapina nie może pędzić szybciej. Ano, chciała spokojnego konisia to\nmiała. Nie to, co gniadosz Szept, ten by już ich zaniósł z dala od boskiego\nCzłowiek zabiera się za... Dobra, mieszaniec\nsię zabiera za komplementowanie kobiety, a kobieta co? Zaabsorbowana burzą, bo\nsię błyska i jest strasznie. Coś ci panie najemniku nie idzie, najwyraźniej\nktoś wyszedł z wprawy, albo się trafił twardy kawałek drewna, na rąbanie\nodporny - bogowie, gdyby uzdrowicielka usłyszała do czego ją porównał. Aż\nnajemnik potrząsnął głową. - Magowie pewnie by nas przenieśli, ale ja im nie\nufam. Rada zrobiła się ostatnio miła, więc węszę podstęp - siwek pokierowany\nzostał w bok, na dróżkę żwirową biegnącą i ginącą na bagnach Cebra. Przed nimi,\nchoć jasno, drzewa zaczęły rzednąć, a teren robił się równy, pokryty błotem,\nstojącą wodą i trzęsawiskami. Uznawszy, że trzymanie rąk z wodzami w górze jest\nstrasznie męczące, Dar postanowił tak po prostu oprzeć je sobie na elfich\nkolanach. - Wszystkie te kanalie są na głowie Frila, ale on i taj jest lepszy\n- Próbujesz mnie zagadać, Dar? Prawie ci to\nwychodzi - zapytała uzdrowicielka, nieco drżącym głosem, próbując się\nuśmiechnąć. To ostatnie niezbyt jej wyszło, ale liczą się chęci. A naiwna elfka\nświęcie wierzyła, że od początku rozmowy to właśnie robi najemnik. Absorbowała\nją burza, dzięki gadaninie najemnika zdająca się nieco bardziej odległą niż\nwcześniej. A może to po prostu oni oddalali się od jej centrum. W sumie, nie\nzauważyła nawet, że nie dość, że zwraca się do niego po imieniu, to jeszcze to\nimię skraca. Może miałaby go jeszcze nazywać misiaczkiem? Chociaż, musiała\nprzyznać, że objęcia tego misiaczka były całkiem przyjemne. Cóż, nie wyszły\nkomplementy, ale przynajmniej języka najemnik nie zapomniał.\n- Pomyśl sobie, że burza to nic innego, jak\ntylko kuźnia, gdzie dla bogów kuty jest oręż, stąd te pomruki i błyski -\nMaltorn w ten sposób, opowiadając ludowe bajania, starał się oswoić swojego\nsyna z burzliwą naturą. I tak powodzie były wylewanymi łzami pięknej bogini,\nktóra nieszczęśliwie się zakochała, burze boską kuźnią, a nieurodzaj efektem\nprzejścia przez pola czarciego psa. - To żadna kuźnia. Bóg Mathlann … - Darrus natrafił na ścianę. Wierzeń elfickich.\nCo gorsza, Heiana doszła do wniosku, że edukację najemnika musiano w tym\nmiejscu zahamować, toteż wzięła sobie poważnie do serca kolejne zadanie. Żyjąc\nwśród elfów, będąc nim po części, Darrus powinien mieć do bogów więcej\nszacunku. I … Chociaż, widok niebiańskiej kuźni i wyobrażenie o niej było dość\nsugestywne, nawet jeśli uzdrowicielka wiedziała o tej szlachetnej robocie\nobróbki metali niezbyt wiele. Natura przemawiała silnie do jej elfiej natury,\nruda i kamień mniej, może tylko odrobinę za sprawą Ymira, przyjaciela Szept i\npóźniejszego Dolnego Króla.\n- Tak tak wiem, bóg burz i nawałnic, jego\ndzieci, głupie tańce ze śpiewami odprawiają - burknął mieszaniec, który\nnajwyraźniej coś na temat bóstw wiedział, nie dzięki ojcu i staruszkowi, bo w\nmitologii elfów wykształcił go zapewne Ivelios. Najemnik nie był niedouczony,\non po prostu odrzucał wszystko to, co elfie i dalsze jego sercu, ale jak widać\nLos czasami potrafi odwrócić się i wepchnąć na inną ścieżkę, której nie sposób\nominąć. Teraz Dar musiał zmierzyć się z tym, co kiedyś pod dywan wepchnął. -\nSzept nie chciała mi powiedzieć, dlaczego boisz się burz - o bagnach słyszał,\nnie od magiczki, ale jego czułe ucho wychwyciło i tę informację. Czasami\nopłacało się ukrywać w krzakach pod ławeczką, na której siedziały plotkujące\n- Nie powiem - burknęła, nagle milcząca. Nie\nbędzie się chwalić czymś takim, cokolwiek najemnik by nie powiedział, strach\nprzed burzą, czymś co wynika z natury, był śmieszny, zwłaszcza u elfa. Basta. -\nSzept ci nie powiedziała, czemu łaskotki piórem, ja nie powiem o burzy. Nie. -\nA pod pewnymi względami, jak różniły się ze sobą, tak i były podobne, ona i\nSzept, obie lojalne, obie szły własną drogą, w końcu zaś obie niezmiernie\nNa Bagnach Cebra przywitała ich mgła. Gęsta,\nlepka, biała niczym mleko. Zasłaniała teren aż po horyzont. Kiedy konik\nzatrzymał się na wzniesieniu, nie widzieli praktycznie nic. Tylko morze mgły. I\nchyboczący się drogowskaz informacyjny. Tu kończyła się dróżka. Bagna Cebra\nwitały ich z szeroko otwartymi ramionami. Brzeszczot pogonił siwka. Konik powoli,\nospale ruszył przed siebie, jakby nawet mgła mu nie przeszkadzała. Za nimi\ngrzmiała burza. Wąska ścieżyna biegła prosto, ale kiedy tylko zjechali ze\nwzniesienia w dolinę, mgła zawisła nad nimi niczym upiorny baldachim. Wokoło\nwoda, moczary, grząski grunt. Klekotanie z prawej, cykanie z lewej; gdzieś z\nprzodu majaczył unoszący się nad wodą ognik, który zaraz znikł. Z chmur mgły\nopadł jakiś mały drapieżnik, złapał obiad i czmychnął w górę. Stare dobre Bagna\nCebra. - Do równinki dotrzemy na wieczór. Wolałbym\nnie nocować wśród tych bulgocących torfowisk. Hei, mamy coś do jedzenia? -\nwyglądało na to, że brak pożywienia martwił najemnika bardziej, niż całe to\n- Mamy. Warzywa. Zielone, zdrowe i pełne\nwitamin - wyjaśniła mu z dziwną radością uzdrowicielka, już przewidując reakcję\nnajemnika. Teraz, gdy burza pozostała za nimi, wrócił jej cały rezon i ani\nmgła, ani nawet bagna nie były w stanie wpędzić jej w histerię. Zwłaszcza, że\nto całe błoto obserwowała z końskiego grzbietu, a Brzeszczot obiecywał, że\nzatrzymają się dopiero na suchym, nie zaś wśród mokradeł. Powoli zaczynała czuć\nsię sobą i było to widać choćby po buńczucznym wyjaśnieniu. I po wykładzie,\njakim jeszcze przed chwilą uraczyła najemnika. Siwek, dotąd idący spokojnie,\ndokładnie tak, jak prowadziła go ręka najemnika, nagle zatrzymał się, zastrzygł\nuszami, chrapy chodziły mu, zdradzając nerwowość i zaniepokojenie. Parsknął,\nzarżał, wzorem domowych, oswojonych koni. Dzikie, biegające po stepach, w\nobliczu zagrożenia zachowywały idealną ciszę, nie chcąc zdradzić swojej\nobecności przed drapieżnikiem. Siwek, wychowany ręką człowieka, nie miał\ntakiego odruchu, w obliczu niebezpieczeństwa szukał towarzyszy, kogoś, kto go\nochroni. A więc jednak, pomimo zapewnień najemnika coś było na bagnach nie w\nporządku, coś, co płoszyło poczciwego konika. Tyle, a może nawet więcej\nwyczytałaby z jego zachowania Szept, obserwując końskie uszy określiłaby, z\nktórej strony może nadejść niebezpieczeństwo. Heiana wyłowiła tylko, że konik\nzatrzymał się i wyraźnie niepokoi. Czyżby tak samo, jak ona obawiał się błota? - Jesteś pewien, że nic nie wskoczy\nnas w błota? Albo, że nic nie czai się w ciemności? - wyszeptała uzdrowicielka,\nzaraz też umilkła, miała bowiem wrażenie, że jej głos niesie się aż nazbyt\ndaleko, nazbyt głośno, wzbudzając drzemiące na bagnach złe siły, wzywając je do\nsiebie, tak jakby wytyczyła dokładny szlak.\nNajemnik siedzący dotąd spokojnie za\nuzdrowicielką, zaniepokoił się na równi z konikiem, do tego stopnia, że zasłonił\nelfce usta dłonią aby ta nic nie mówiła. Zaniepokoił się też na tyle, że pociągnął\nwodze nakazując konikowi cofniecie się o kilka kroków. Wychylił się nad elfką i\nnastawił ucha. - Daj mi posłuchać - szepnął cichutko; kilka kosmyków wysunęło\nsię z naprędce skleconego warkocza i opadło mu na twarz. Miodowe oczy patrzyły\nw dal i zdawało się że nic nie widzą, jednak jego uszy słyszały. O wiele za dużo.\nBrzeszczot wycofał nagle siwka, wybrał poród bagnisk inną drogę, boczna, po\nczym popędził konika. Gdzieś za nimi rozległ się donośny skrzek. - Kurwa, ja\nnie wiem co to było, ale pierdole, wole nie sprawdzać. Bogowie wiedza co żyje\nna tych bagnach. Nie patrz na ogniki, ściągną cię w ton - przed nimi majaczyły\nnad wodą błękitne i białe ogniste kule. Było ich z pięć, zachowywały się jak żywe\ni rozumne. Niektórzy uważali że tak właśnie było.\nSłuchając Dar mógł usłyszeć posapywanie i\nchropowaty dźwięk, który towarzyszył ocieraniu pazurów o twardsze podłoże. To\ncoś, czymkolwiek było, musiało być całkiem pokaźnych rozmiarów. I poruszało się\nzdecydowanie szybko. Biorąc zaś pod uwagę, że Heiana nic nie słyszała, a Dar\nzaledwie szelest, odległe echo, owe coś poruszało się niesłychanie cicho, jeśli\ntego chciało. Koń zarżał chrapliwie, a gdyby Dar zsunął dłoń na siwą sierść,\npoczułby drżenie. Uszy skuliły się, przylegając do ciała, oczy wytrzeszczone, pełne\nstrachu. Jednak, gdy Dar obrał inną drogę, rumak\njakby się uspokoił, można więc było mieć nadzieję, że niebezpieczeństwo\npozostawili za sobą. Oby była to prawda… - Nnie przeklinaj - skarciła go Heiana.\nBrzeszczot mógł być pewien, że elfka nie spojrzy nawet na bagniska. Zbyt się\nich bała, wolała udawać, że ich tu nie ma. Łąka. Tak, powiedzmy, że jadą po\npięknej, zielonej, suchutkiej łące. Ani kropli błota. Toteż uzdrowicielka\nrobiła wszystko, by nie zerkać na boki, łącznie z przymykaniem co jakiś czas\noczu. Gdyby jeszcze nie ten mdławy zapach i unosząca się w powietrzu wilgoć,\nbrzęczenie komarów i much, jakich tu było pełno. - Auć! Coś mnie ugryzło. - Temu\nstwierdzeniu towarzyszyło żałosne stwierdzenie uzdrowicielki i klepnięcie w\nramię. Oczywiście nie trafiła w to małe cholerstwo, a na ramieniu wykwitł\npiękny, swędzący bąbel.\nNajemnik był zaniepokojony. Nigdy nie\nprzepadał za Bagnami Cebra; tu wystarczył jeden krok, aby wciągnęły moczary i\njadąc wąską ścieżką w burej wodzie dostrzec można było unoszące się w niej\nciała, jak żywe, jakby śpiące, mające zbudzić się przy lekkim dotknięciu, czy\nszumie zburzonej przez przypadek wody. Dotyk topielca niósł śmierć, był\nnieobliczalny jak bagna. Kiedy patrzyły na ciebie martwe oczy, które przecież\nnie powinny widzieć, należało uciekać; ręka, która sięgnie po żywego wciągnie\ngo pod wodę i utuli do piersi niosąc śmierć. Bagna Cebra miały jeden plus: pogoń zgubić tu łatwo, bo albo zeżre ją jakiś\nstwór, albo straci się drogę pośród mokradeł. - Tylko komar - odpowiedział z\nuśmiechem i na długie elfie uszy i spięte włosy uzdrowicielki, naciągnął kaptur\npłaszcza. - O, teraz już nic nie widzisz - wolał jej nie opowiadać o\nzasłyszanych historiach na temat bagien, tych prawdziwych i wyssanych z palca\nbzdur. Sam widział tu kiedyś coś, co przypominało latającego jaszczura. Kiedyś\nwspomniano mu o udręczonych, ktoś mówił o podnoszących się z wody trupach, o\nwampirach, czy nawet zjawach unoszących się nad wodą. Bagna Cebra nie przywitały ich z uśmiechem. A to był tylko początek. _______________________\nTa dam? ^^' Darrus,\nI co nie krzyczysz, że już jest notka? Powiedziałabym, że lecę poczytać, ale już to zrobiłam wcześniej. 28 maja 2014 21:01\nUps? xDMożesz jeszcze raz - mnie nigdy się to nie znudzi ^^\n28 maja 2014 21:24\nO, czyżby nowy cykl notek? ;)Przeczytałam i nie wiem, jak zrecenzować. Mając w pamięci "Tam i sporwotem..." rzucił mi się znacznie mniejszy dynamizm. Przypuszczam, że ta notka to dopiero wstęp do jakiejś większej całości? Chcwilami troszke mi się dłużyło, ale niektóre momenty były kapitalne. Zazdrosny Darrus - myślałam, że padnę :D I scena w burzy, to jak Dar uspokajał Heianę. Był taki romantyczny moment... A potem jedno z drugim to zepsuli xD\n29 maja 2014 21:33\nOni właśnie to robią. Psują. Wychodzi im to wprost kapitalnie. Tak, tutaj mniej się dzieje, ale to dopiero pierwsza część z [uwaga, spojler którego nikt by się nie domyślił] cyklu. Generalnie Tam i z powrotem miało znacznie większą skalę, obejmowało więcej wydarzeń i postaci. Włochaty problem to krótka wyprawa, w której owszem, to i owo się wydarzy, jak to czasem w podróży bywa. To tak, jakby porównywać Hobbita i LOTR. Po prostu nie ten klimat, nie tak akcja. :P 29 maja 2014 22:25\nNefciu, Ty byś musiała jeszcze zobaczyć Dara, który okazuje uczucia - to jest dopiero bezcenne, podchodzi do tego jak pies do jeża. 30 maja 2014 21:25\nHehe, Darrusowa ty o Darze mówisz, a ja powiem, że niektórzy potem nie mają zielonego pojęcia, co z tymi jego uczuciami zrobić :P\n30 maja 2014 22:41\nTaaaaak? :D Można je wsadzić do buta, ale ostrzegam - wyrośnie z nich pewnie coś dziwnego.Można je schować do kieszonki, ale pewnie spleśnieją.Można je wyrzucić - wtedy ma się święty spokój!Albo po prostu pokiwać głową i zostawić je w spokoju xDDarek i uczucia... Z tego nic normalnego nie urośnie :D\n31 maja 2014 14:32


Oś Moskwa – Wiedeń: „Rosja jest Austrii bliższa niż inne mocarstwa świata” – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n07 Kwi 2016 Rosja, SUPERNEWS 25 comments\nMimo ostrzeżeń płynących ze strony innych państw, jesteśmy gotowi do współpracy wojskowej z Rosją – oświadczył szef sztabu generalnego austriackich sił zbrojnych gen. Otmar Commenda podczas spotkania z wiceministrem obrony Federacji Rosyjskiej Walerijem Gierasimowem.\n– Austrię i Rosję i łączy wieloletnia tradycja wzajemnych stosunków. Niestety, z powodu wydarzeń w Europie w ostatnich latach nie mogliśmy wystosować zaproszenia do naszych przyjaciół. Za to przepraszamy – miał powiedzieć gen. Commenda cytowany przez włoski dziennik „Il Giornale”.\nAustriacki generał podkreślił, że jego kraj nie zamierza podporządkowywać się niczyjemu dyktatowi i wypełniać obce rozkazy.\n– Nie muszę nikomu tłumaczyć się ze swoich ruchów ani z tego, z kim się spotykam i dlaczego. Tylko dzięki wspólnym wysiłkom państwa mogą rozwiązywać problemy globalne, a Rosja jest Austrii znacznie bliższa niż inne wielkie mocarstwa świata. Jesteśmy gotowi współpracować z Rosją wszędzie tam, gdzie będzie to możliwe i uzasadnione – stwierdził szef sztabu austriackiej armii.\nW kontekście tych deklaracji nie od rzeczy będzie wspomnieć, że wczoraj odbyło się w Moskwie spotkanie Władimira Putina z prezydentem Austrii Heinzem Fischerem. Po rozmowach Putin nie omieszkał przypomnieć, że w 2018 roku minie 50 lat, od kiedy Austria zaczęła otrzymywać z ZSRS dostawy gazu i zapowiedział, że Moskwa i Wiedeń mają zamiar nadal rozwijać współpracę w sferze energetyki. Poinformował, że rozmowy z austriackim prezydentem dotyczyły również Syrii i Ukrainy, napływu uchodźców do UE oraz ataków terrorystycznych w Paryżu i w Brukseli. Wcześniej, na początku spotkania, Putin podkreślał, że “Rosja jest jednym z największych inwestorów w gospodarkę austriacką, a firmy austriackie zainwestowały znaczne zasoby w gospodarkę Rosji”.\nPrzypomnijmy również, że na początku lutego br. wicekanclerz Austrii Reinhold Mitterlehner zapewnił podczas wizyty w Moskwie, że jego kraj uczyni wszystko co możliwe, aby wesprzeć w UE realizację projektu Nord Stream 2, ale mogą powstać przeszkody: sprzeciw Polski i różnice w stanowiskach poszczególnych państw UE.\nTagi: armia rosyjska Austria gospodarka kryzys gospodarczy w Rosji Moskwa Nord Stream polityka Polska Putin siły zbrojne Unia Europejska wojsko\n7 kwietnia 2016 o 22:33 Odpowiedz ↓\nAustria zupełnie jak Polska. Również dla Nas Rosja jest znacznie bliższa (geograficznie, lingwistycznie, historycznie. kulturowo itd) niż każde inne mocarstwo świata. No i jesteśmy zawsze gotowi współpracować z Rosją wszędzie tam, gdzie to MOŻLIWE i UZASADNIONE. Niestety póki Kreml żyje marzeniami o imperium w stylu CCCP to rzadko będzie to możliwe albo uzasadnione.\n8 kwietnia 2016 o 07:58 Odpowiedz ↓\nKulturowo? Lingwistycznie? Bez przesady.\n8 kwietnia 2016 o 08:36 Odpowiedz ↓\nŚwietnie to ująłeś 😉\n8 kwietnia 2016 o 08:57 Odpowiedz ↓\nKomu blisko? Chyba pseudo-Polakom o dzikiej, wschodniej mentalności. Polska to wartość sama w sobie i nam blisko do każdego. I do Rosji i do USA i do ChRL i do Japonii. Zresztą mentalnie to akurat, Polsce najbliżej do Brazylii, taki sam bardak, brak poszanowania dla prawa i państwa, korupcja polityczna. Brazylia mimo wszystko jednak jest bardziej cywilizowana od Rosji i jest bardziej “europejska”.\nPrzypominam, że w Brazylii, 2-3 miliony osób ma polskie pochodzenie.\nPrzeleć się do Brazylii, a dopiero po tej wizycie odkryjesz, jakie bzdury wypisujesz. Brazylia to poportugalski burdel kolonialny, jak zresztą wszystkie byłe kolonie hiszpańskie i portugalskie w Ameryce Środkowej i Południowej.\n8 kwietnia 2016 o 11:43\nJakoś nie widzę większej róznicy między Brazylią, a USA czy Kanadą. Pod wieloma względami, Meksyk, Brazylia, Argentyna górują nad USA i Kanadą. Zresztą, nie interesują mnie obydwie Ameryki, jako biały Polak, jestem wierny Polsce i ojczyźnie białego czlowieka – Europie.\nNie chce tu zniżać się do poziomu antysemity, ale Brazylia, nie jest tak zaczadzona syjonizmem i międzynarodowym, tym…no wiadomo czym.\nTen austryjacki demagog pieprzy od rzeczy, bo ma poważne luki w edukacji historycznej. Wiedeń w 1945 r. zajęli krasnoarmiejcy i tylko stanowcza postwa prezydenta USA ocaliła Austrię od komunistycznej drogi rozwoju na pół wieku. Oczywiście nie za darmo. Patton musiał wycofać 3A z Czech. Ciekawe gdzie by była Austria po ponad 50 letnim okresie przyjaźni radziecko-austryjaciej\n8 kwietnia 2016 o 00:55 Odpowiedz ↓\nNo to się Kasztany zbisurmaniły!\n8 kwietnia 2016 o 09:10 Odpowiedz ↓\nPorównywanie Austrii do Polski w twojej opinii AlfRed to nadużycie.\n8 kwietnia 2016 o 11:49 Odpowiedz ↓\n(komentarz usunięty – wulgarny + obrażanie narodu)\n8 kwietnia 2016 o 13:04\nPrzepraszam bardzo, ale narodu austriackieg, podobnie jak holenderskiego nigdy nie było, nie ma i nie będzie. Austria i Holandia to jedynie część wielkiego Narodu Niemieckiego.\n@jubus Zapomniałeś jeszcze o Szwajcarach, Tyrolczykach, Luksemburczykach, Lotaryńczykach, Alzatczykach, Ślązakach, Kaszubach, Mazurach, Fryzach, Flamandach, Wallonach, Łużyczanach, Czechach …. i tak dalej ….Ein Volk, ein Reich, ein Führer 😉\nNie przesadzajmy. Austria, Holandia była częścią Rzeszy Niemieckiej. Niemcy uważają niderlandzki za dialekt języka północnoniemieckiego. To przesada rzecz jasna, chociaż kiedyś prawdopodobnie Niderlandy mówiły tym samym językiem co zachodnia część Niemiec.\nPisząc Naród Niemiecki nie miałem na celu jego wychwalanie, a jedynie przywołanie tego, co oni nazywają “Volk”.\nNie uważam Ciebie za “wielkoniemca” , trochę tylko ironizowałem. Niemniej jednak wszystkie wymienione ludy wchodziły kiedyś w skład Rzeszy, (niektóre jak np. Słoweńcy przez ponad 800 lat). A dialekty dolnoniemieckie różnią się od górnoniemieckich bardziej niż poszczególne języki słowiańskie między sobą. Tak, że odczep się od Niderlandów. Co do Austryjaków to poniekąd masz rację , przed drugą wojną nie było takiej nacji. Ale teraz jest i w najbliższej przyszłości tak już zostanie. Podobnie sprawa się ma ze Szwajcarią, która oderwała się od Rzeszy w średniowieczu i chociaż do tej pory językiem urzędowym większości kantonów jest literacki niemiecki, to dziś nikt nie już nazwie Szwajcara Niemcem.\n9 kwietnia 2016 o 19:37\nAle ja wielokrotnie słyszałem wśród wcale nie głupich Niemców, z Nadrenii, taką opinię, że holenderski to jak nasz dialekt góralski. Oczywiście to zdecydowana przesada, ale warto pamiętać, że obecny czeski, to de facto, dawny polski sprzed paruset lat. 500 lat temu, Polacy mówili tak jak dzisiaj Słowacy. Tak samo jest z Niderlandami.\nA Austria to może i samodzielny naród, ale dokładnie tak samo jest z Bawarią. Z moich obserwacji, wcale nie mieszkańcy Niemiec wschodnich, dawnego NRD/Prus, są rusofilami. Jak powiedziałem, Bismarck nie chciał wojować z Rosją, ze strachu przed wojną na kilku frontach, nic poza tym. Luddendorf pozszedł na całość i z Rosją wygrał.\n8 kwietnia 2016 o 10:14 Odpowiedz ↓\nNiedługo dołączy 3-ci zaborca Prusy i będzie komplet.\n8 kwietnia 2016 o 10:18 Odpowiedz ↓\nPlajtforma Oszustów współpracuje z FR-Faszystowską Rosją od czasu jak Tusek-rusek spotykał się z Putlerem. Usankconował to Komorruski dekorując “ratowników” w Smoleńsku po zbrodni.\n8 kwietnia 2016 o 11:47 Odpowiedz ↓\nAustria to najbardziej bandycki kraj w pobliżu Polski. Kiedyś wydawało mi się, że to Prusy są najgorsze, potem Rosja. Ale nic jednak nie równa się Habsburgom, katolickim bydlakom, którzy faktycznie, wykorzystywali katolicyzm do ciemiężenia i niewolenia całych narodów. Austria faktycznie była najgorszym z zaborców, bo dawała ułudę woloności. Warto sobie przypomnieć co polskojęzyczni zdrajcy, zwani także konserwatystami galicyjskimi pisali w liście do cesarza – Przy Tobie, Panie stać chcemy…..\nAustria, Czechy, Słowacja, to jedna i ta sama prokacapska, antypolska i antysłowiańska (usun. – obraźliwe).\n8 kwietnia 2016 o 16:33 Odpowiedz ↓\nAustria jest krajem tak przez Rosję przefiltrowanym ,że głowa boli. Nawet za ZSRR tak było-to wbrew pozorom mimo że kraj kapitalistyczny zawsze była rosyjska strefa wpływów. Rosjanie mają tam swoje biznesy, lokują tam swój kapitał, świetnie się tam czują….. Zresztą współpraca ta trwa już przez wieki.A zaczęła się chyba naszym rozbiorem , tak im się to powiodło, tak im się to spodobało, że się w sobie zakochali -jeden kraj wart drugiego!\n8 kwietnia 2016 o 19:55 Odpowiedz ↓\nWcale nie chodzi o to. Austria, podobnie jak Niemcy (a raczej niektóre landy)zawsze była antyamerykańska, antyzachodnia. Co się dziwić, skoro Austro-Węgry walczyły przeciwko Włochom, Francji, Anglii, Rosji, a potem, Austria dobrowolnie przyłaczyła się do Rzeszy. W Austrii nie było denazyfikacji. Mieszkałem w Austrii krótko, szkoda w ogóle cokolwiek pisać.\nPolacy mają jakąś fobię antyniemiecka, chociaż to faktycznie Austria była naszym największym wrogiem, wrogiem z Niemiec byli jedynie Krzyżacy i częściowo Prusacy. Konflikt z Austrią zaczął się faktycznie 500 lat temu, gdy kontrolę nad Czechami i Węgrami, odebrali nam Habsburgowie.\nAustria, południowe Niemcy to obok Holandii, północnej Irlandii, paru innych miejsc, najbardziej polakożercze terytorium na świecie.\nProszę zauważyć, że na Słowacji, jest bardzo podobny stosunek do Rosji, podobnie jak na Węgrzech czy w Czechach. Akurat w Czechach jest silniejsza opcja prozachodnia, chociaż najlepszym przykładem opcji o której pisze jest prezydent Zeman. USA be, UE be, Rosja cacy. Na Słowacji i na Węgrzech, taką opcję przejawią, nad czym bardzo boleję, nacjonaliści. Nie wiem jak trzeba być głupim, żeby uważać Rosję za jakąkolwiek alternatywę wobec Zachodu, przy całym jego obecnym zdegenerowaniu. Rosja to Zachód do kwadratu. Jedynie Polacy i niektóre środowiska u Bałtów i Nordyków (jak łotewscy, estńscy, fińscy czy szwedzcy nacjonalisci)mają podobne odczucia.\n8 kwietnia 2016 o 20:07 Odpowiedz ↓\nNo i dochodzi jeszcze kwestia relacji z czasów cesarskich. Habsburgowie nigdy nie byli w konflikcie z Romanowami. To Niemcy, Hohenzollernowie a i sami niemieccy przywódcy byli rusofobami. Bismarck nie chciał walczyć z Rosją z prostego powodu – bał się walki na 2, a raczej na 3 frontach. Warto przypomnieć, że to dzięki Rosji, Francja, Austria uniknęły drugiego uderzenia. Bismarck chciał i Francję i Austrię, zniszczyć kompletnie, Rosja zagroziła wojną, w obydwu przypadkach.\n11 kwietnia 2016 o 22:58 Odpowiedz ↓\nWypadało by teraz przeprowadzić dochodzenie w sprawie współpracy służb Austrii z Baraniną na terenie Polski.


Międzynarodowe Targi Pracy i Integracji Płock 2015 (02/10/2015) - MEDIPE\nW tym tygodniu zapraszamy na Targi Pracy i Integracji w Płocku. Naszych konsultantów będzie można spotkać przy stanowisku MEDIPE. Przyjdź i poznaj: * korzyści płynące z legalnej pracy za granicą, * kolejne kroki do ...\nW tym tygodniu zapraszamy na Targi Pracy i Integracji w Płocku. Naszych konsultantów będzie można spotkać przy stanowisku MEDIPE. Przyjdź i poznaj:\n* korzyści płynące z legalnej pracy za granicą,\n* kolejne kroki do rozpoczęcia współpracy z MEDIPE,\n* szczegóły obejmujące pracę opiekuna osoby starszej.\nTERMIN: 2 października 2015 w godz. 9:00 – 14:00\nMIEJSCE: Płock, Centrum Widowiskowo – Sportowe Orlen Arena, Pl. Celebry Papieskiej 1


Czterdzieści pięć lat pracy naukowej prof. Krzysztofa Kluszczyńskiego to niezliczone wzory matematyczne, wykłady, konferencje. Także koncerty.\nWśród ludzi nauki, mających duże zasługi w wybranych dziedzinach wiedzy, są i tacy, którzy poza godzinami spędzonymi w laboratorium czy sali wykładowej oddają się różnym pasjom na poziomie godnym profesjonalisty. Są naukowcami, ale można odnieść wrażenie, że gdyby ich losy potoczyły się nieco inaczej, równie dobrze odnosiliby sukcesy w innych zawodach. To ludzie różnych talentów. Jednym z nich jest profesor Krzysztof Kluszczyński - dyrektor Instytutu Automatyki i Trakcji Elektrycznej na Politechnice Krakowskiej. GŁĘBOKI PODZIAŁ Wysoką pozycję w świecie nauki osiągnął jako specjalista w dziedzinie mechatroniki i maszyn elektrycznych. Czasem też zasiada przy fortepianie i zaczyna wydobywać dźwięki z tego szlachetnego instrumentu. Można wtedy odnieść wrażenie, że gdyby czas poświęcony na działalność badawczą spędzał przy klawiaturze, jego nazwisko widywalibyśmy na afiszach znanych sal koncertowych. Słuchając zaś, z jaką swadą i werwą potrafi dyskutować, łatwo nabrać przekonania, że mógłby zostać telewizyjnym prezenterem, estradowym showmanem. Swoje powołanie znalazł jednak w pracy naukowej, a jego dorobek wskazuje, że był to właściwy wybór. Cechy osobowości, którymi został obdarzony, sprawiają, że na to, czym się zajmuje zawodowo, potrafi spojrzeć z dystansu, okiem humanisty. Niedawno prof. Marcin Chrzanowski, były rektor PK, mówił podczas inauguracji roku akademickiego na Uniwersytecie Trzeciego Wieku Politechniki Krakowskiej o głębokim podziale, do jakiego doszło między humanistyką a naukami ścisłymi. Prof. Krzysztof Kluszczyński próbuje przerzucać mosty między tymi dwoma światami. Czterdzieści pięć lat pracy naukowej prof. Krzysztofa Kluszczyńskiego to niezliczone wzory matematyczne, wykłady, konferencje. Także koncerty. A JEDNAK POLITECHNIKA Urodził się 11 lipca 1950 r. w Brzeszczach, górniczym miasteczku w okolicach Oświęcimia. Matka była nauczycielką, ojciec inżynierem górniczym po Akademii Górniczej, którą uk [...]\nANTENY MIKROPASKOWE DO ŁĄCZNOŚCI W SYSTEMACH WOJSKOWYCH ORAZ ŁĄCZNOŚCI CYWILNEJ PRACUJĄCE W PAŚMIE 5 GHz - DOI:10.15199/13.2019.11.3\nRafał Przesmycki Marek Bugaj\nPo raz pierwszy antenę mikropaskową zasilaną linią mikropaskową przedstawił w 1953 r. G.A. Deschamps, jednak jak to często bywa w świecie nauki, patent został złożony dopiero w 1955 r. przez francuskich wynalazców Guttona i Baissinota. Pomimo ustanowienia patentu minęło jeszcze 20 lat zanim wprowadzono je do użytku. Wynikało to z faktu rozwoju innych dziedzin nauki, związanych z materiałami, które pozwoliły na otrzymanie podłoży o odpowiednich parametrach zapewniających dobre działanie tworzonych na nich anten. Pierwszymi którzy wykonali praktycznie wykorzystywaną antenę mikropaskową byli Howell i Munson. Użyto jej w pociskach Sprint oraz Sidewinder, znajdujących się na wyposażeniu armii USA. Zauważono wtedy duży potencjał w tego typu rozwiązaniach układowych. Dało to początek dużemu rozwojowi tej technologii na przełomie następnych dziesięcioleci. Aktualnie anteny mikropaskowe są powszechnie używane ze względu na ich liczne atuty, z których między innymi to : - małe wymiary, - mała waga, - niskie koszty produkcji itd. Oczywiście anteny te mają również wiele wad takich jak: - bardzo wąskie pasmo pracy; - duże straty w torze zasilającym; - wysoka polaryzacja krzyżowa; - mała tolerancja dla dużych mocy; Mimo wszystko wiele firm cały czas pracuje nad pozbawieniem anten mikropaskowych ich wad, lub chociaż ich minimalizacji. Prace te będą trwały do momentu w którym rynek będzie tego wymagał . Łączność jest to dziedzina technologii która na przełomie XX i XXI wieku dokonała zatrważającego postępu - zmieniając medium z przewodowego na bezprzewodowe. Jednak nie byłoby to możliwe gdyby nie rozwój technologii produkcji anten, które pozwoliły na porzucenie potrzeby rozwijania kabli na odcinkach setek kilometrów, a pozwoliły na ich zastąpienie przy wykorzystaniu dwóch prostych anten nadawczo-odbiorczych. Taką samą drogę przeszedł Internet, jeszcze 20 lat temu niezbędne było podłączanie przewodu do komputera, aby móc korzyst więcej »\nOPTYMALIZACJA LOKALIZACJI SPRZĘTU IT W BUDYNKACH Z PUNKTU WIDZENIA BEZPIECZEŃSTWA ELEKTROMAGNETYCZNEGO - DOI:10.15199/13.2019.11.4\nLeszek Nowosielski Jacek Rychlica Michał Nowosielski\nNiewiarygodnie szybki rozwój techniki, jaki obserwujemy w ostatnich latach, a w szczególności rozwój technik telekomunikacyjnych i lawinowa komputeryzacja niemal każdej dziedziny życia sprawiają, że obecnie najcenniejszym towarem jest informacja. To właśnie ona jest kluczem do sukcesu zarówno w polityce, jak i w biznesie. Ponieważ znakomita większość informacji przetwarzana jest obecnie z wykorzystaniem różnego rodzaju urządzeń informatycznych (IT), dużego znaczenia nabiera problematyka ich zabezpieczenia przed nieuprawnionym przejęciem. Duże zagrożenie w tym zakresie stwarzają emisje zaburzeń elektromagnetycznych generowane nieintencjonalnie przez urządzenia informatyczne. W sprzyjających warunkach możliwe jest wykorzystanie tej niepożądanej emisji zaburzeń do odtworzenia przez nieupoważnione osoby przetwarzanej w urządzeniu informacji. Powyższy proces określany jest jako infiltracja elektromagnetyczna. Emisję elektromagnetyczną, której sygnał skorelowany jest z informacją użyteczną i może być wykorzystany do jej odtworzenia, nazywamy emisją ujawniającą. W związku z powyższym urządzenia IT wykorzystywane do przetwarzania informacji powinny minimalizować ryzyko podsłuchu elektromagnetycznego. W artykule przedstawiono zależności analityczne niezbędne do oszacowania wartości tłumienia wprowadzanego przez ścieżkę propagacji sygnału potencjalnej emisji ujawniającej, które odpowiadają najbardziej prawdopodobnym scenariuszom lokalizacji sprzętu IT w stosunku do lokalizacji potencjalnego systemu infiltracyjnego. W artykule przeanalizowano scenariusze lokalizacji zabezpieczanego sprzętu IT, dla których potencjalny system infiltracyjny znajduje się wewnątrz lub na zewnątrz budynku, w którym znajduje się sprzęt IT będący potencjalnym źródłem emisji ujawniającej. Scenariusze powyższe cechują się najmniejszym tłumieniem ścieżki propagacji potencjalnej emisji ujawniającej generowanej przez zabezpieczane urządzenie IT oraz zapewniają m więcej »\nPAMIĘCI PROFESORA STANISŁAWA SOWIŃSKIEGO\n9 października br. podczas mszy w Kościele Wizytek przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie i następnie na Cmentarzu Powązkowskim pożegnaliśmy Profesora Stanisława Sowińskiego, pamiętanego przez wielu kolegów jako Dziekana Wydziału Łączności (później Elektroniki i Technik Informacyjnych). Stanisław Sławiński urodził się 1 stycznia 1922 r. w Puchaczowie koło Lublina. Uczył się w szkole powszechnej w Puchaczowie (1928-35), a następnie w Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Hrubieszowie (1935-39). Maturę otrzymał w 1944 r. od Państwowej Komisji Weryfikacyjnej ds. legalizacji wyników tajnego nauczania w Zamościu. Pierwszy rok studiów wyższych ukończył w Oddziale Politechniki Warszawskiej w Lublinie (1944), a następnie studiował w Politechnice Gdańskiej na Wydziale Elektrycznym (1945- 48), gdzie w 1948 r. ot więcej »\nPIERWSZY ELEKTRYCZNY SAMOCHÓD DOSTAWCZY\nFabryka Samochodów Elektrycznych z Bielska-Białej zaprezentowała w Warszawie, 24 października br. swój w pełni elektryczny, lekki samochód dostawczy w klasie do 3,5 tony. FSE M to pierwszy w Polsce pojazd e-mobilny, gotowy do produkcji seryjnej i jeden z trzech modeli, które spółka ma zamiar wprowadzić w ramach projektu NCBiR - INNNOMOTO. - W dobie szybkiego rozwoju aglomeracji i narastającego p więcej »\nPROJEKT ANTENY DLA TERMINALA PRZENOŚNEGO PRACUJĄCEGO W SYSTEMIE 5G - DOI:10.15199/13.2019.11.2\nGwałtowny wzrost popularności urządzeń mobilnych powoduje rozwój infrastruktury sieci bezprzewodowej. Zwiększająca się liczba użytkowników smartfonów i tabletów wymusza rozwój istniejących rozwiązań. Na rynku pojawiła się nowa technologia 5G, która zrewolucjonizuje łączność bezprzewodową. Zgodnie z przewidywaniami, sieć 5G przeniesie świat cyfrowy na wyższy poziom. Czy ta zmiana jest w ogóle potrzebna? Literka G oznacza generację, które średnio zmieniają się co dekadę. Pierwsza została wprowadzona przez Nordic Mobile Telephone w 1982 roku. Dziesięć lat później na rynku pojawiła się druga generacja, a w 2001 roku trzecia generacja. Dokument w pełni opisujący standardy sieci czwartej generacji pojawił się w 2012 roku. Każda generacja to nowe pasma częstotliwości i szersze pasma widmowe, co zbliża nas do chwili, w której już wyższe częstotliwości będą zakłócały transmisję satelitów komunikacyjnych. W wyniku tego, celem nowego systemu 5G jest zwiększenie liczby urządzeń obsługiwanych przez stację, zwiększenie wydajności spektralnej, obniżenie zużycia energii przez urządzenia odbiorcze, zmniejszenie opóźnień oraz spadek kosztów utrzymania infrastruktury. Po pełnym wdrożeniu infrastruktury 5G możliwe będzie podłączenie do sieci prawie nieograniczonej liczby urządzeń. Zapewnione będzie przesyłanie danych z minimalną szybkością 100 Mb/s w dowolnie wybranym miejscu. Ponadto występujące opóźnienia mają być zredukowane do poziomu kilku milisekund . CHARAKTERYSTYKA SYSTEMU 5G 5G jest systemem nowej generacji zapewniającym łączność mobilną oraz bezprzewodową. Kluczowymi wymaganiami stawianymi temu systemowi jest zwiększenie pojemności, zwiększenie wrażliwości na potrzeby użytkowników, energooszczędność oraz opłacalność, która spowoduje, że system ten będzie tańszy niż, którykolwiek z poprzednich. Wzrost zapotrzebowania na sieć 5G jest napędzany przez stale rosnący popyt na dane mobilne oraz pojawienie się Internet of Things (IoT więcej »\nKonferencja RadioExpo to prezentacja produktów, systemów, usług oraz kompleksowych rozwiązań z zakresu profesjonalnej łączności radiowej. Jest to wydarzenie, które ma służyć nawiązaniu kontaktów handlowych pomiędzy dostawcami produktów i usług, a ich odbiorcami - firmami i organizacjami, których funkcjonowanie zależy od sprawnej i niezawodnej łączności radiowej. RadioEXPO to czołowa w Polsce wystawa i konferencja poświęcona branży radiokomunikacji profesjonalnej. Zakres tematyczny imprezy obejmuje m.in. systemy radio więcej »\nSYSTEM LASEROWEJ TRANSMISJI DANYCH W OTWARTEJ PRZESTRZENI WYKORZYSTUJĄCY OKNO TRANSMISYJNE 8-12 um - DOI:10.15199/13.2019.11.1\nJanusz Mikołajczyk Dariusz Szabra Artur Prokopiuk Krzysztof Achtenberg Jacek Wojtas Zbigniew Bielecki\nŁącza optyczne w wolnej przestrzeni zapewniają komunikację między węzłami nadawczymi i odbiorczymi w warunkach kontaktu wzrokowego. Do przesyłania informacji stosuje się światło propagujące się w atmosferze. Już w roku 1880 A.G.Bell zademonstrował działanie fotofonu, który mógł przenosić sygnały głosowe modulowane promieniowaniem słonecznym na odległość ok. 200 metrów . Mimo tak wczesnego odkrycia, dopiero pod koniec lat 70. XX wieku, nastąpił szybki rozwój komunikacji FSO wraz z pojawieniem się zaawansowanych urządzeń optycznych, takich jak lasery i detektory. Pierwsze komercyjne łącze FSO zostało użyte w Japonii w 1970 roku do obsługi ruchu lotniczego. Obecnie technologia FSO jest rozwijana pod kątem spełnienia wymagań wojskowych dotyczących szybszej i skrytej komunikacji . Również agencje badań kosmicznych intensywnie pracują nad jej zastosowaniem do zabezpieczenia wypraw kosmicznych, takich jak misje na Marsie i sondy księżycowe. Pomimo tego technologia FSO nie mogła przez długi czas zdobyć rynku niezawodnych sieci komunikacyjnych zdominowanych przez istniejącą infrastrukturę radiową i mikrofalową (ang. Radio Frequency - RF). Technologia FSO była zawodną techniką komunikacji, szczególnie w warunkach mgły, deszczu, śniegu i turbulencji atmosferycznych, które prowadzą do rozproszenia i utraty sygnału optycznego . Obecnie pojawiła się jednak komercyjna potrzeba jej zastosowania wynikająca z poważnego spadku przepustowości i coraz większego zapotrzebowania na szybkość transmisji danych. Pod tym względem, systemy FSO mogą być doskonałą alternatywą dla łączy RF do przesyłania danych i głosu. Dodatkowo, łącza optyczne działają w paśmie wolnym od licencji i dlatego można je bardzo wygodnie wykorzystać do komunikacji krótkiego zasięgu, szczególnie jako rozwiązanie "ostatniej mili" . Łącze FSO w takiej konfiguracji wypełnia lukę w przepustowości między użytkownikiem końcowym, a węzłem sieci. Pomimo, że zakłócenia at więcej »\nPrzez ostatnie kilkanaście lat Instytut Łączności - Państwowy Instytut Badawczy rozwijał się bardzo dynamicznie, aby zaadaptować się do współczesnego świata. Zmieniał się, by nie zostać w tyle i sprostać wymaganiom XXI wieku. Ewoluował, aby nadal zajmować ważne miejsce na międzynarodowej mapie nauki. Odzwierciedleniem tych działań jest m.in. nowa struktura organizacyjna, w ramach której powstały nowe działy i zakłady np. Zakład Cyberbezpieczeństwa wraz z Laboratorium Oceny Bezpieczeństwa Produktów Teleinformatycznych oraz Zakład Aplikacji Multimedialnych, Telemetrii i Systemów Inwentaryzacji. Dla podkreślenia tego ważnego etapu rozwoju, dyrekcja Instytutu Łączności - PIB podjęła decyzję o zmianie logotypu, a co za tym idzie całego systemu identyfikacji wizualnej i nie jest to zmiana kosmetyczna, a prawdziwa r więcej »


Truscaveczka pichci: Omlet biszkoptowy\nTaki omlet robił dla mnie niezapomniany, jedyny w swoim rodzaju, doskonale gotujący mój Dziadzio.\nDziadzio uwielbiał kuchnię - jego gołąbki, ruskie pierogi czy śledzie na słodko nie miały sobie równych.\nDo dzisiaj pamiętam rozcieranie ciasta na omlet łyżką w żółtej, emaliowanej misce i ubijanie piany zwykłą trzepaczką, choć mikser był na półce.\nWsypywaliśmy dwie maksymalnie kopiaste łyżki mąki do miski i dolewaliśmy mleka. A potem rozcieraliśmy grudki aż mdlała ręka. Gdy Dziadzio uznawał ciasto za gładkie, można było dodać jajko - żółtko wędrowało do ciasta, nadając mu złocisty kolor dobrze ubitego kogla-mogla, a biało trzeba było trzepać na sztywną pianę. Do ciasta dodawaliśmy troszkę cukru i soli, a gdy się rozpuściły - pianę wmieszaną delikatnie, by nie obsiadła. Potem przychodziło smażenie grubego placka na maśle - i sprytne obracanie go na patelni by ładnie zrumienił się z obu stron.\nJa jako mała dziewczynka jadałam omlet z dżemem i tak najbardziej mi smakował. A moja mała dziewczynka, która Pradziadka poznać nie miała szansy woli go z cukrem-pudrem. Jak widać.\nAutor: Truscaveczka o 29.8.09\nczyli 2łyzki maki, mleko(ile na oko) i jajo? i jak obracał? bo mam nadzieje ze moje młode bedzie równie apetycznie zajadało sie takim omletem! Pozdrawiam!\nTak naprawdę najtrudniejsze jest nieprzełamanie placka, więc przydaje się dość szeroka łopatka. Trzeba smażyć na wolnym ogniu tak, żeby spód się nie przypalił a wierch ściął delikatnie, to ułatwia przewracanie.\nCiasto ma mieć konsystencję gęstszą od naleśnikowego, przez zawartość piany w ogóle jest dość mało lejące. I naprawdę nie wiem, ile dodać mleka - ile mąka zabierze :) zawsze można na koniec wyrównać konsystencję dodając ciut mąki lub mleka :)\nKWR - Kreatywne Wykorzystanie Resztek\nNie lubię placków ziemniaczanych


Magiczne zas³anianie oczu. Taraka\nMagiczne zas³anianie oczu\n12 sierpnia 2013, id = 3876\n« Magiczne obcinanie czo³a Magiczne zas³anianie oczu Lêk przed szaleñstwem »\nRozmy¶lanie o amputacji czo³a sk³oni³o mnie do sprawdzenia jak siê ma ze skutkami zas³aniania oczu podejrzanym, aresztowanym, ¶wiadkom i tym podobnym. Cel tu jest oczywisty – sprawiæ aby na pierwszy rzut oka nie rozpoznawano ich np. na ulicy i chroniæ w ten sposób ich prywatno¶æ (o ile, i na ile siê jeszcze da). Mo¿liwie jednak, ¿e to nas siê chroni przed ich spojrzeniem, poniewa¿ nie s±dzê by zas³onienie oczu by³o zapor± przeciwko rozpoznaniu. Ludzi tych w ich otoczeniu i ¶rodowisku zazwyczaj zna siê, a na przechodz±cych ulic± nikt nie zwraca szczególnej uwagi i nie przygl±da im siê. Gorzej, gdy ONI nam siê przygl±daj±...\nMam w tym pewne do¶wiadczenie, wynikaj±ce z faktu, ¿e mój samochód zosta³ sfotografowany w okre¶lonym miejscu, mianowicie na osiedlowym parkingu jako ilustracja napastliwego artyku³u ods±dzaj±cego od czci i wiary tych, którzy parkuj± na grobach bohaterów. Samochód zwraca³ uwagê kolorem, by³ jedyny taki w okolicy (kupi³am go zreszt± dziêki temu taniej) i w dodatku nie zas³oniêto jego numerów rejestracyjnych. Oczywi¶cie na miejsce usytuowania parkingu ani na numer miejsca przypisany mnie przez zarz±d nie mia³am ¿adnego wp³ywu, wiêc ³±czenie mnie osobi¶cie z profanacj± grobów bohaterów jest oczywist± bzdur±, w dodatku, ¿e nie by³o tam ¿adnych grobów bohaterów.\nRzecz w tym, ¿e parking przylega do cmentarza i zgodnie z przepisami, znajduje siê w jego strefie ochronnej, nie mo¿na wiêc tam nic wybudowaæ, zw³aszcza, ¿e od czasu wybudowania osiedla strefê tê rozszerzono. Dla spó³dzielni jest to wiêc teren nie maj±cy wielkiej warto¶ci. Dlatego te¿ proboszcz naszej parafii, s³ynny, nie ¿yj±cy ju¿ ksi±dz z ambicjami politycznymi, bezskutecznie godz±cy ongi¶ nasz± rozproszon± prawicê i autor pomys³ów do sfinansowania przez innych (jak tunel do schowania ruchliwej ulicy na przeciwko ko¶cio³a) postanowi³ rozszerzyæ cmentarz o nasz osiedlowy parking. W tym celu og³osi³, ¿e prawdopodobnie pod parkingiem zakopane zosta³y cia³a straconych naszych narodowych bohaterów i teoriê tê lansowa³ w prasie maj±c nadziejê, ¿e z³amie tym w³adze naszej spó³dzielni mieszkaniowej i sk³oni je do bezp³atnego przekazania rzeczonego parkingu parafii, na co nie mia³y specjalnej ochoty. Sprowadzono nawet na teren parkingu sprzêt do poszukiwañ podziemnych, usuniêto na parê dni samochody, niestety, ku ubolewaniu parafii, ¿adnych grobów nie znaleziono.\nW tej sytuacji publikacja fotografii mojego samochodu z jego znanym wszystkim parkuj±cym w okolicy kolorem i bez wymazania numeru rejestracyjnego skupi³a wiele agresji na mnie jako na osobie bezczeszcz±cej groby bohaterów. Chocia¿, muszê przyznaæ, ¿e wymazanie numeru rejestracyjnego i tak by nic nie da³o, bo, jak wspomnia³am, samochód mia³ nietypowy, zwracaj±cy uwagê kolor. On zreszt± zapewne przyci±gn±³ uwagê fotografa, zw³aszcza, ¿e robi³ zdjêcie z ³atwo dostêpnego miejsca, naprzeciwko nieszczêsnego mojego milki³ejowego matiza. Co ma zreszt± znaczenie magiczne: W ksi±¿ce Jeana Baptiste Delacour „Charaktery, jak poznaæ cz³owieka od pierwszego spojrzenia”. na stronie 133 przeczyta³am w dziale „ Co mówi samochód o swoim w³a¶cicielu” tak± informacjê: „Fioletowy — samochód w tym niecodziennym kolorze wskazuje na to, ¿e jego w³a¶ciciel pragnie roztaczaæ wokó³ siebie jak±¶ magiê, ale i sam chêtnie pozwala siê oczarowaæ. Inni ludzie nie powinni siê oprzeæ jego sugestywnemu czarowi”\nAle odbieg³am od tematu. Zmierza³am do tego, ¿eby pokazaæ, i¿ zas³oniêcie oczu nie uchroni prywatno¶ci osób, choæ mo¿liwe, ¿e uchroni pokazuj±cych je dziennikarzy.\nJestem osob± otwart± i lubi±c± ludzi, jednak unikam nadmiernego wpatrywania siê w czyje¶ oczy. Zosta³o mi to z dzieciñstwa, kiedy rodzice urz±dzali mi prawdziwe przes³uchania w sprawie rzeczywistych i domniemanych win, ¿±daj±c patrzenia w oczy i mówienia prawdy, przy czym owo mówienie prawdy mia³o dotyczyæ nie tylko czynów ale i my¶li. Obowi±zek patrzenia w oczy rodzicom czasem trwa³ bardzo d³ugo, nawet z godzinê. Teoretycznie wiêc bior±c mog³abym byæ zaliczona do osób nieszczerych, boj±cych siê patrzenia w oczy. Zreszt± to modny ostatnio kierunek amatorskich badañ, maj±cych na celu identyfikacjê „mowy cia³a” i wyci±gania z niej niejednokrotnie zbyt daleko id±cych wniosków. Takie podrêczniki jak Szyllera Szkolnika mog± wiêc byæ bardzo przydatne (po pewnych modyfikacjach) w naszej rzeczywisto¶ci.\nCo pisze on o wymowie oczu? ¯adnych specjalnych rewelacji. Informuje, ¿e patrz±c w oczy mo¿na odgadn±æ nie tylko stan duchowy, uczucia ale i my¶li. Wiêkszo¶æ jego spostrze¿eñ intuicyjnie akceptujemy, zw³aszcza takie, ¿e „za³zawione i zaczerwienione oczy posiadaj± ludzie cierpi±cy na chroniczny katar”. Trudniejsze do zaakceptowania jest wi±zanie koloru oczu z cechami charakteru ich w³a¶ciciela — ciemnych raczej z negatywnymi, jasnych z pozytywnymi — ale na szczê¶cie ja swojego koloru w tym spisie nie odnalaz³am. Mam bowiem oczy szarozielone, raczej zielone ni¿ szare, bo tylko z szar± obwódk±, z br±zowymi i ¿ó³tymi strzêpkami w ¶rodku, ani jasne ani ciemne i jak siêgam pamiêci± przy wyrabianiu dowodu osobistego kolejnych generacji zawsze by³y z tym k³opoty. Tak wiêc Szyller Szkolnik niezbyt jest przydatny do interpretacji mojego spojrzenia. Czytam jednak, ¿e oczy d³ugie w przeciêciu oznaczaj± rozum, ale ja nie mam ani d³ugich ani krótkich, ani w±skich ani szerokich, ani du¿ych ani ma³ych, ani wpadniêtych ani wytrzeszczonych (marzyciele, rozpustni, k³amliwi i leniwi) ani przymru¿onych (chytro¶æ, zazdro¶æ, podejrzliwo¶æ ale i rozum), czy szeroko otwartych (charakter dziwaczny, sk³onny do wariacji).\nSkoro jednak tyle mo¿na z oczu wyczytaæ, mo¿e rzeczywi¶cie powinno siê je zas³aniaæ? Zw³aszcza, ¿e jest to obecnie ³atwiejsze ni¿ w czasach Szyllera Szkolnika, gdy nie znano jeszcze soczewek barwi±cych (podobnie jak ³atwiejsze jest zamaskowanie m±dro¶ci identyfikowanej po ilo¶ci i rodzaju zmarszczek na czole za pomoc± zastrzyków botoksu).\nChcia³abym jednak przestrzec przed wyci±ganiem pochopnych wniosków na podstawie tzw. mowy cia³a.\nSwego czasu, kiedy rzuci³am palenie papierosów naby³am taki odruch: podnoszê rêkê (bez papierosa) do ust i orientujê siê, ¿e nie mam po co. Wykorzystujê wiêc ten ruch i roz³adowujê zawart± w nim energiê, zanim pozwalam d³oni opa¶æ, za pomoc± pocierania nosa. Podobno jest to objaw nieszczero¶ci zamiarów, na co zwróci³a mi uwagê moja prze³o¿ona. Musia³am wiêc zmieniæ swój odruch, ¿eby nie byæ podejrzan± o z³e zamiary w stosunku do zarz±du mojej firmy i w tym celu poluzowa³am zawiaski zauszników sprawiaj±c, ¿e okulary opada³y mi na nos i gest swój roz³adowywa³am popychaj±c wy¿ej ich nano¶nik. Trwa³o to do czasu, gdy gest ten samoistnie zanik³, niestety ja przyzwyczai³am siê ju¿ do opadaj±cych na nos okularów nadaj±cych mi zdecydowanie babciny wygl±d.\nUwa¿am, ¿e ka¿dy powinien wiedzieæ co nieco o tzw. mowie cia³a, aby w porê zdawaæ sobie sprawê jakie bzdury na tej podstawie ludzie potrafi± o kim¶ wymy¶liæ (w dodatku wsparte autorytetami).\nCo do oczu to we wspó³cze¶niejszych publikacjach znalaz³am nawet przejaw uzale¿nienia od internetu. Jest nim posiadanie oczu wypuk³ych (u Szyllera Szkolnika: marzyciele, rozpustni i k³amliwi). Wyczyta³am to w ksi±¿ce G. Szrajera i dr.S.K. Wdowiaka „Tajniki osobowo¶ci” i uczciwie podajê, ¿e u takich osób obok uzale¿nienia od internetu mo¿liwe te¿ jest wiele innych chorób jak nadci¶nienie, tarczyca itp. U tych¿e autorów wyczyta³am, ¿e oczy zielonkawo szare s± domen± osób religijnych, a ja taka nie jestem. Widaæ te ¿ó³te i br±zowe strzêpki mi przeszkadzaj± w posiadaniu g³êbokiej wiary w cokolwiek i kogokolwiek. Przeczyta³am jednak co¶, co mnie dotyczy: mianowicie bufki nad oczami maj± powodowaæ, ¿e osoba taka jest nieufna wobec tego, co widzi i cechuje j± tajemniczo¶æ. Jest krytyczna wobec siebie i cechuje j± tendencja do chowania siê wewn±trz siebie. Bufki nad oczami mia³am zawsze, co w m³odo¶ci bardzo mnie martwi³o, bowiem utrudnia³o malowanie i przy niedoskona³o¶ci ówczesnych kosmetyków powodowa³o, ¿e czasami czarna kreska na górnej powiece odbija³a siê tak¿e wy¿ej, zas³aniaj±c precyzyjnie komponowany kolorowy cieñ. A powinnam siê cieszyæ, bo to w koñcu nie takie z³e cechy do odczytania zosta³y ujawnione przez istnienie owej bufki.\nOmówiona wy¿ej ksi±¿ka zawiera te¿ fotografie bardziej charakterystycznych cech, co jest bardzo pomocne, zw³aszcza niedo¶wiadczonym fizjonomikom, choæ poznaj±c now± osobê powinno siê pocz±tkowo porównywaæ rozmaite typy oczu umieszczaj±c fotkê obok twarzy nowego rozmówcy (dopóki jej siê to nie znudzi ani siê z tego powodu nie w¶cieknie) i dopóki adept fizjonomiki nie pozna owej osoby bli¿ej.\nPrzy okazji pragnê odpowiedzieæ dyskutantowi o ksywie „Diward” do odcinka 51 — Doskona³e przyk³ady czó³ przytoczy³e¶, chwa³a ci za to; jednak nie mogê siê oprzeæ przekonaniu, ¿e zasadniczo siê mylisz: fizjonomika jest (podobno) nauk± na wskro¶ demokratyczn± — nawet arystokrata mo¿e mieæ cofniêty podbródek, a nie istnieje dzi¶ rasa panów. Swego czasu byli Eloi i Morlokowie, ale to ju¿ przestarza³y trend. Nie uwa¿asz chyba, ¿e dostêp do zabiegów i operacji kosmetycznych jest wyznacznikiem g³êbi jednostki, co wspierasz przyk³adem D¿oany. Mo¿na chyba trochê siê powy¶miewaæ z tych, którzy tuszuj± zmarszczki, bowiem tuszuj± swoj± warto¶æ (w rozumieniu fizjonomiki). Jednak masz sporo racji, je¶li oczekujesz wycyzelowanych rysów Wspania³ego Przywódcy — starczy popatrzeæ na Angelê Merkel – teraz i wówczas, gdy j± wybierano. To s± dwie, ca³kiem inne kobiety. W naszych, polskich warunkach to prezydent Warszawa Hanna Gronkiewicz–Waltz – zwana niegdy¶ bufetow±, a dzi¶ kobitka jak siê patrzy. Niestety, z facetami idzie gorzej. S± mniej reformowalni. Albo zaliczyæ ich mo¿na do „niewiernych”. Ja na miejscu naszego Tuska piêæ razy ugryz³abym siê w jêzyk zanim zaczê³abym ¿artowaæ z dzia³aczami ze ¦l±ska.\n1. Ale¿ nie, wrêcz... • autor: Nierozpoznany#66342013-08-12 21:38:28\nAle¿ nie, wrêcz przeciwnie. W przyk³adzie D¿oany razi mnie w³a¶nie pustota wypielêgnowanej lalki, czym najwyra¼niej sam ulegam przemo¿nym si³om wra¿enia bez dodatkowej interpretacji... ;) Nie wspominaj±c o tym, ¿e kiedy Jej s³ucham, to moja rozpacz jest czarna i na nic zda siê to, co mam przed oczami... Obawiam siê, ¿e to istny mizoginizm... ;)\nCo do ¦l±ska, to z racji zbli¿aj±cej siê premiery filmu o Wa³êsie przeczyta³em taki zabawny komentarz jednej z internautek. I bardzo mnie zadziwi³, bo nie ujmuj±c niczego talentom pana Wiêckiewicza kojarzy³em estetycznie przeciêtn± Sl±ska z czym¶, co pod wzglêdem fizjonomii mo¿na okre¶liæ jako za¿ywn± "bu³ê"... ;) Natomiast komentarz brzmia³ mniej wiêcej tak:\nPan Robert Wiêckiewicz nigdy nie powinien siê zgodziæ na przyjêcie roli Wa³êsy. Twarz Wa³êsy uwidacznia ca³e jego chamstwo i prostactwo, a rysy Pana Roberta s± szlachetne i królewskie.\nNiemniej jednak, w swoim komentarzu odwo³ywa³em siê g³ównie do tego, co podpowiada wujek google w trzech pierwszych linkach:\n2. ... • autor: Nierozpoznany#66342013-08-12 21:46:44\nNie zd±¿y³em dokoñczyæ, bo maszyna mnie uprzedzi³a. :)\nSt±d wiêc uzupe³niam cytatami z tekstów:\nSzczyty popularno¶ci ¶wiêci³a ona w XIX wieku, potem skompromitowa³a siê, bo by³a wykorzystywana m.in. przez nazistów, teraz jednak prze¿ywa drug± m³odo¶æ.\nCa³y tekst: http://wyborcza.pl/1,75476,6323969,Czy_te_oczy_moga_klamac.html?as=1#ixzz2bmlsS6O7\nNiemiecki fotograf August Sander, zwolennik naukowej fizjonomiki, na pocz±tku lat 30. XX wieku proponowa³ stworzenie fizjonomicznego wizerunku pokolenia lub narodu w celu wykrycia "cech grupowych" czy okre¶lenia "typów". W latach 30. XX wieku fotografowanie "typów" sta³o siê coraz bardziej powszechne. W nazistowskich Niemczech zaw³aszczono teoriê fizjonomiki wykorzystywan± w pos³uguj±cej siê coraz czê¶ciej fotografi± propagandzie, ¿eby napiêtnowaæ i zdyskredytowaæ odmienno¶æ ras uwa¿anych za ni¿sze od rasy nordyckiej, zw³aszcza ¯ydów. W propagandzie obraz ¯yda by³ prawie wy³±cznie wizerunkiem mê¿czyzny. Kobiety: ¿ony i matki reprodukowa³y rasê, lecz jej nie reprezentowa³y 23. W czasie II wojny ¶wiatowej wielu niemieckich ¿o³nierzy, policjantów i essesmanów pozowa³o do zdjêæ przedstawiaj±cych akty terroru, sceny przed i po masowej egzekucji, czy te¿ zdjêæ, na których poni¿aj± i upokarzaj± ¯ydów. Fotografie te by³y robione g³ównie w Europie ¦rodkowowschodniej. Prawie nie ma przyk³adów takich zdjêæ pochodz±cych z Europy Zachodniej 24. Nazi¶ci podkre¶lali ró¿nicê pomiêdzy niecywilizowanymi ortodoksyjnymi ¯ydami wschodnioeuropejskimi (Ostjuden) a cywilizowanymi zasymilowanymi ¯ydami zachodnioeuropejskimi. Fotografowanie, jak twierdzi Susan Sontag, stanowi spo³eczny rytua³, chroni przed lêkiem, umo¿liwia objêcie w posiadanie przestrzeni, w której robi±cy zdjêcia nie czuje siê bezpiecznie. Jest narzêdziem w³adzy"\nMia³em wiêc g³ównie na my¶li tak± obawê i niewinn± perspektywê o charakterze cokolwiek humanistycznym, któr± mo¿na podsumowaæ tytu³em "pozory myl±". ;)\n3. ¯artobliwo¶æ • autor: Katarzyna Urbanowicz2013-08-13 09:07:39\nCzytaj±c wspomniane pozycje z fizjonomiki, mimo lekkiego do nich podej¶cia mia³am pe³n± ¶wiadomo¶æ faktu, ¿e wyrz±dzi³a ona, a w³a¶ciwie ludzie ni± zafascynowani i nadmiernie przejêci wiele krzywd. Bazuj±c na niektórych twierdzeniach (Lombroso) rozkwita³y przekonania o wy¿szo¶ci/ni¿szo¶ci ras, sk³onno¶ci niektórych osób do zbrodni a innych do poddañstwa i tak dalej.\nNie znaczy to jednak, ¿e kieruj±c siê poprawno¶ci± nie powinni¶my z takimi pogl±dami i ich bazami siê zapoznawaæ. Wiemy przecie¿ doskonale, ¿e wszystkie, nawet najlepiej prezentuj±ce siê idee, zaw³aszczaj±ce wyobra¼niê wielu ludzi i poparte fanatycznym przekonaniem o ich s³uszno¶ci oraz brakiem ogólnego krytycyzmu mog± ³atwo przerodziæ siê w potwory o niszcz±cej sile. Tak by³o z ideami komunistycznymi, religijnymi, nieszkodliw± z pozoru fizjonomik± i wieloma innym zespo³ami przekonañ.\nDlatego moim zdaniem s³usznym jest wiedzieæ jak najwiêcej, ale podchodziæ do tej wiedzy z dystansem, a czasem nawet ironi± czy drwin±\n4. Nie chcia³am • autor: Katarzyna Urbanowicz2013-08-13 09:10:32\nNie chcia³am pogrubiæ tego ostatniego zdania, ale sta³o siê to bez mojej woli, widaæ program p³ataj±c figle i sprawiaj±c niespodzianki kieruje siê jakimi¶ wy¿szego rzêdu racjami. Nie uda³o mi siê zlikwidowaæ tego pogrubienia niech wiêc zostanie jako mora³ bowiem los tak chcia³.


Polskie zwycięstwa powietrzne w 1939 roku według ustaleń Komisji Bajana i ich wiarygodność w świetle dokumentacji archiwalnej Część 1 – Dywizjony Brygady Pościgowej III/1 i IV/1 oraz eskadry szkolne - Magnum-x\nW wielu nowszych publikacjach pojawił się znowu, po raz kolejny już, temat legendarnego Dywizjonu 303, mimo że rzeczywisty wkład tej jednostki w zwalczanie ataków Luftwaffe w 1940 roku (łącznie z zawyżonymi sukcesami) nie różnił się zbytnio od pozostałych dywizjonów Royal Air Force walczących pod niebem Anglii. Wypada mieć tylko nadzieję, że tej polskiej jednostce u boku RAF-u zaliczono jedynie całkiem przypadkowo dokładnie tyle samo pewnych zestrzeleń co polskim eskadrom walczącym pod wrześniowym niebem.\nMimo że w 1939 roku polscy lotnicy latali na beznadziejnie słabym sprzęcie – samoloty „pościgowe” PZL P.7 i P.11 były zbyt powolne i niedostatecznie uzbrojone, a nieco nowocześniejszą konstrukcję myśliwca PZL P.24 można było zobaczyć jedynie poza granicami kraju (!) – autorzy hobbyści i historycy lotnictwa przypisują im, można by odnieść takie wrażenie, wręcz nadludzkie zdolności. Obok doskonałego wyszkolenia również wola walki (zaciętość), wielkie zaangażowanie (brawura) i pogarda śmierci (poświęcenie) miały nie tylko nadrobić techniczną i taktyczną słabość, lecz nawet „zdziesiątkować” formacje lotnicze przeciwnika. Należy przy tej okazji nadmienić, że przypisywanie tak ofiarnego zdeterminowania (jedynie) Polakom pozostawia wrażenie „narodowego monopolu” czy nawet pewnego rodzaju „tajnej broni”. Tym samym praktycznie odmawia się podobnej ofiarności czy poświęcenia pilotom innych narodowości, w szczególności zaś Niemcom, co jest niezmiernie infantylnym potraktowaniem historii i ludzi jako takich. Na brak takiej wyjątkowości wskazują już chociażby obiektywnie i nieemocjonalnie przeprowadzane badania historyczne, które bazują na dokumentach, a nie na przesiąkniętych sporą dozą fantazji opowieściach weteranów. Dlatego detaliczna analiza oficjalnie potwierdzonych zwycięstw polskich myśliwców z jednej strony oraz niemieckich strat materialnych i personalnych z drugiej, jest niezwykle interesująca, a zarazem też bardzo odkrywcza.\nPełna wersja artykułu w magazynie TWH nr specjalny 4/2016


Lewica protestuje przeciwko próbie przejęcia przez ministra Czarnka władzy nad szkołami - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nLewica protestuje przeciwko próbie przejęcia przez ministra Czarnka władzy nad szkołami\nSAS 30.06.2021 16:58\nCzęstochowska Lewica stanowczo sprzeciwia się planom reformy oświaty, które niedawno przedstawił minister edukacji i nauki Przemysław Czarnek. Projekt ustawy zakłada zwiększenie nadzoru jego resortu nad szkołami i odebranie decydującego głosu w tym zakresie samorządom.\n- Propozycje ministra Czarnka budzą wielki niepokój Koalicyjnego Klubu Parlamentarnego Lewicy i kierownictwa partii lewicowych. To najbardziej dramatyczny moment dla oświaty w Polsce i nauczycieli od 1990 roku - uważa częstochowski poseł Zdzisław Wolski. - Bardzo zależy nam na tym, żeby dzieci były uczone w szkołach, które nie będą pozbawiały samodzielnego myślenia i nie będą kontrolowane przez funkcjonariuszy politycznych. Proponowana przez ministra Czarnka reforma oświaty sprowadza się również do upadlania nauczycieli i dyrektorów szkół. Odkąd rządzi prawica, mamy do czynienia z postępującym upadkiem autorytetu zawodu nauczyciela. Minister Czarnek chce wzmocnić rolę politycznych kuratorów, przez co niepokorni nauczyciele mogą być szykowani, stracić pracę, a dyrektorzy szkół trafić nawet do więzienia.\n- To oznacza, że nie będzie ważna matematyka, fizyka, język angielski czy wuef, tylko ideologia. A gdzie ideologia tam religia - zauważa częstochowski senator Lewicy Wojciech Konieczny. - Minister Czarnek nie myśli o tym, żeby nasze dzieci były przygotowane do życia w nowym świecie. Argumenty siłowe mają zmusić nauczycieli do tego, żeby byli przekaźnikami skrajnej ideologii. Uczniów nie da się sformatować tak, jak chciałby minister Czarnek. Najgorsze jest to, że tutaj nie chodzi o nowoczesną szkołę, a pójście w kierunku konserwatywno-starodawnym. Nauczyciele przejdą okres szykan, utrudnień w pracy, nacisków. Będzie zmiana sposobu wybierania dyrektorów. Z różnych powodów, ale przede wszystkim z czysto ludzkich jesteśmy temu przeciwni. Nie można godzić się na to, żeby nasze dzieci chodziły do szkoły, którą wyobraża sobie minister Czarnek. Jego nie obchodzą prawdziwe problemy polskiej oświaty, tylko zamęt i propaganda.\nW obronie dyrektorów szkół, nauczycieli oraz uczniów staje również radna Lewicy Małgorzata Iżyńska. - Nie będzie z tego nic dobrego, jeśli chodzi o polskie szkolnictwo i edukację, a przed wszystkim o nasze dzieci. Jako samorząd częstochowski stoimy na stanowisku, że praktyki, których dopuszcza się minister Czarnek odnośnie nowych standardów, jakie mają obowiązywać w zakresie wyborów dyrektorów i ich dalszej pracy, są nie do pomyślenia. Dyrektorzy dostaną w "nagrodę" nowe przepisy kodeksu karnego. Jako Klub Radnych Lewicy nie wyrażamy na to zgody - mówi.\nKatarzyna Tazbir, przedstawicielka Związku Nauczycielstwa Polskiego, ubolewa na faktem, że rząd nie wspierał nauczycieli w czasach pandemii i zdalnego nauczania. - W tych trudnych czasach, kiedy przez ponad rok uczyliśmy dzieci przez internet, słyszeliśmy, że jesteśmy darmozjadami, mamy dużo wolnego czasu. Nie otrzymaliśmy od rządu wsparcia. Teraz prosimy rządzących, żeby dali nam uczyć w spokoju, pozwolili spełniać naszą funkcję. Chcemy pracować w normalnej szkole, a nie bać się, że to, co powiemy, zostanie użyte przeciwko nam - apeluje.\nPosłanka Lewicy Magdalena Biejat zwraca uwagę na fakt, że minister Czarnek z premedytacją wykorzystuje okres wakacyjny, aby niepostrzeżenie przepchnąć projekt ustawy. - Minister Czarnek chce wprowadzić te reformy korzystając z wakacji, mając nadzieję, że nikt się tym nie zainteresuje. Aktywiści, politycy Lewicy, nauczyciele, rodzice, uczniowie na to nie pozwolą - zapowiada. - Nie zgadzamy się na ręczne sterowanie szkołą, na przekształcanie dyrektorów i nauczycieli w funkcjonariuszy politycznych. Nie zgadzamy się na straszenie uczniów i rodziców wprowadzaniem jedynie "słusznej" ideologii. Nie zgadzamy się na szkołę, która zamiast chronić słabszych uczniów, będzie ich ścigać za orientację seksualną, inną wiarę. Użyjemy wszystkich środków, żeby powstrzymać tę reformę. Bądźmy razem, walczmy z tym szkodliwymi reformami. Nauczyciele, rodzice, uczniowie potrzebują szkoły, która będzie bezpieczna i będzie dla nich, a nie dla władzy.\nW czwartek, 1 lipca odbędzie się ogólnopolski protest pod siedzibą Ministerstwa Edukacji i Nauki w Warszawie.\nProtest Lewicy ws edukacji\nfot.PL 30.06.2021 19:24