Jerzy Bukowski – Strona 2\nTagi: Jerzy Bukowski\nAutor adminOpublikowano 4 grudnia 2017 15 grudnia 2017\nJestem pewien, że wiele osób na tej sali, które dobrze znają profesora Jacka Purchlę, podzielą ze mną to przekonanie: gdyby w Polsce dobierano ludzi na ważne stanowiska państwowe nie wedle klucza partyjnego, ale indywidualnych kompetencji, dawno już powinien On pełnić funkcję ministra kultury i dziedzictwa narodowego lub ambasadora RP w którymś z krajów Europy środkowej, na której dziejach tak znakomicie się zna.\nNie mam zamiaru wymieniać wszystkich funkcji, które pełnił i nadal wykonuje prof. Purchla (fot. Wikipedia), ponieważ już samo ich spamiętanie przekracza możliwości przeciętnego człowieka, a jednodniówka ma swoje prawa. Ograniczę się więc do osobistego wspomnienia z wczesnych lat 70., kiedy ukochany przez Niego Kraków był jeszcze zdołowanym przez komunistyczny reżim siermiężnym, zapyziałym miastem nie marzącym o pretendowaniu do bycia Europejską Stolicą Kultury, którą stał się w 2000 roku.\nOpublikowano 4 grudnia 2017 15 grudnia 2017 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Jacek Purchla, Jerzy Bukowski\nOpublikowano 1 grudnia 2017 11 grudnia 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Andrzej Duda, Jerzy Bukowski, Józef Piłsudski\nAutor adminOpublikowano 25 listopada 2017 11 grudnia 2017\nTo hasło podpowiadam Prezydentowi RP w związku z rozpoczynającymi się właśnie obchodami 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.\nWymarsz Pierwszej Kompanii Kadrowej 6 sierpnia 1914 roku z krakowskich Oleandrów na szlak, którego zwieńczenie stanowił triumf 11 listopada 1918 roku był rozpoczęciem drogi wyznaczanej z jednej strony trudem militarnym, z drugiej mądrością polityczną Józefa Piłsudskiego i dlatego nie można go pominąć.\nNa szczęście prezydent Andrzej Duda, który był w latach 80. ubiegłego wieku drużynowym 5 Krakowskiej Drużyny Harcerskiej „Piorun” im. Legionistów 1914 roku w znanym z patriotycznych tradycji szczepie należącego do Hufca Kraków-Krowodrza Związku Harcerstwa Polskiego „Wichry” doskonale rozumie sens ciągłego podkreślania roli „Kadrówki” dla jej ostatecznego zwycięstwa w ponad cztery lata po obaleniu przez nią słupów granicznych między zaborem austriackim a rosyjskim w podkrakowskich Michałowicach.\nDobrze stało się więc, że inauguracja 100-lecia powrotu Polski na mapę Europy nastąpiła 5 grudnia, czyli w 150. rocznicę urodzin Komendanta. Prezydent RP wygłosił tego dnia orędzie przed Zgromadzeniem Narodowym, środowiska patriotyczne odwiedziły Zułów, w którym przyszedł na świat Piłsudski oraz cmentarz na wileńskiej Rossie, gdzie w grobowcu Matki spoczęło serce Syna (fot. Archiwum KN), a krakowskie szkoły imienia Pierwszego Marszałka Polski odwiedziły kryptę pod wawelską wieżą Srebrnych Dzwonów oraz złożyły kwiaty pod pomnikiem przy ulicy jego imienia. W ten sposób oddano należny hołd temu, który „dał Polsce moc, wolność, granice, moc i szacunek”, jak pięknie powiedział w trakcie wawelskiego pogrzebu prezydent Ignacy Mościcki.\nNiczego nie ujmując innym ojcom-założycielom polskiej niepodległości w 1918 roku, to właśnie Józef Piłsudski stał się jej symbolem dla kolejnych pokoleń rodaków, a wielu polityków bezskutecznie stara się po 1989 roku przekonać opinię publiczną, że to oni są jego ideowymi spadkobiercami. Taka postawa jest z jednej strony godna politowania, z drugiej stanowi natomiast najlepszy dowód, że każdy z nich chciałby być nim, a nie Romanem Dmowskim, Ignacym Paderewskim, Wincentym Witosem, Ignacym Daszyńskim, czy Wojciechem Korfantym.\nOczekuję od prezydenta Andrzeja Dudy jako głowy państwa, piłsudczyka, harcerza i krakusa, że tytułowe hasło uczyni motywem przewodnim bogatych obchodów 100. rocznicy odzyskania niepodległości.\nOpublikowano 25 listopada 2017 11 grudnia 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Andrzej Duda, Jerzy Bukowski, Józef Piłsudski\nAutor adminOpublikowano 16 listopada 2017 11 grudnia 2017\nO takich oddolnych inicjatywach zawsze informuję z wielką przyjemnością oraz z dumą z rodaków.\nJak poinformowało Radio Kraków, w podkrakowskiej wsi Krzywaczka zamieszka w budynku dawnego przedszkola pięć polskich rodzin (w sumie dziewiętnaście osób) pochodzących z ogarniętego wojną Donbasu. Część z nich od kilku lat pracuje w kraju swoich przodków, inni czekają na możliwość ewakuacji w Ługańsku.\n- Tutaj będą trzy pokoje plus aneks kuchenny. I tu będzie mieszkała rodzina trzypokoleniowa. W lutym było zebranie we wsi, na którym ponad 70 osób zagłosowało. Wszyscy byli za tym, żeby przekazać ten budynek tym rodzinom. Zostało to sprzedane, zgodnie z uchwałą rady miejskiej, za 1 procent wartości - powiedział krakowskiej rozgłośni mieszkaniec Krzywaczki i wiceprezes Fundacji Pomoc Polakom Donbasu Jerzy Kozek.\nBudynek wymaga remontu, na który zgromadzono prawie 80 tysięcy złotych. W zbieraniu pieniędzy pomagają parafie, lokalne firmy i Izba Gospodarcza w Sułkowicach.\n„Trzy rodziny, które zamieszkają w Krzywaczce (fot. krzywaczka.pl), mają już polskie obywatelstwo. Ponieważ przyjechali do Polski na własną rękę, nie objęła ich pomoc rządowa” - czytamy na stronie Radia Kraków.\nFundacja prosi wszystkich ludzi dobrej woli o wsparcie finansowe i rzeczowe podjętej przez nią inicjatywy. Potrzebne są materiały budowlane oraz pieniądze na kocioł do ogrzewania budynku.\nSzczegółowe informacje można uzyskać na stronie: https://polacydonbasu.org.pl\nOpublikowano 16 listopada 2017 11 grudnia 2017 Kategorie Polacy ZagranicąTagi Jerzy Bukowski, Polacy na Ukrainie\nAutor adminOpublikowano 4 listopada 2017 6 listopada 2017\nTak trzeba napisać o zmarłym tuż przed rozpoczęciem gali wręczenia nagrody „Ambasador Polszczyzny” w Katowicach jednym z najwybitniejszy językoznawców - profesorze Walerym Pisarku.\n86-letni naukowiec i propagator piękna rodzimej mowy miał wygłosić laudację na cześć uhonorowanego przez Radę Języka Polskiego za szczególne zasługi dla jego pielęgnowania Jacka Bocheńskiego. Zasłabł jednak wcześniej i - mimo reanimacji - umarł.\nO prof. Pisarku sporo wiedzą absolwenci filologii polskiej i dziennikarstwa oraz wszyscy miłośnicy polszczyzny, ale mało kto zna jego patriotyczną przeszłość.\nWładze komunistyczne aresztowały go w latach 40. ubiegłego wieku. Był więziony na zamku w Lublinie, skąd wyszedł po amnestii w 1947 roku, by ponownie trafić do celi kilka lat później, już jako student polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dostał wyrok 6 lat więzienia, a wyszedł po 2 tylko dlatego, że pracował przymusowo jako górnik w kopalni Brzeszcze, co liczono podwójnie.\nPo latach powrócił na UJ, a od 2009 roku wykładał na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Będąc wybitym specjalistą w dziedzinie komunikowania masowego wykształcił wiele pokoleń dziennikarzy, którzy zajęcia z nim wspominają z najwyższym uznaniem. Odwdzięczyli mu się 24 grudnia 2012 roku „Laurem” Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Na wygrawerowanej na statuetce dedykacji znalazły się słowa: „Orędownikowi polszczyzny i mistrzowi pokoleń dziennikarzy”.\nProf. Pisarek (fot. nowiny24.pl) był honorowym prezesem Rady Języka Polskiego, przewodniczącym Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego, w latach 1969-2000 kierował Ośrodkiem Badań Prasoznawczych w Krakowie, brał udział w opracowywaniu licznych wydań słownika ortograficznego, uczestniczył w pracach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych „Solidarności”, przewodniczył jury i napisał większość tekstów konkursu ortograficznego „Ogólnopolskie dyktando”.\nZa książkę pt. „Nowa retoryka dziennikarska” otrzymał w 2002 roku Śląski Wawrzyn Literacki, był doktorem honoris causa Uniwersytetów Śląskiego oraz Jana Kochanowskiego w Kielcach. Był inicjatorem uchwalonej przez parlament w 1999 roku „Ustawy o języku polskim”, a w 2012 roku został pierwszym laureatem ustanowionej przez prezydenta Bronisława Komorowskiego nagrody „Zasłużony dla polszczyzny”.\nOpublikowano 4 listopada 2017 6 listopada 2017 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Jerzy Bukowski, Walery Pisarek\nAutor adminOpublikowano 8 października 2017 28 października 2017\nW wieku stu lat zmarł w Londynie najstarszy spośród żyjących do tej pory oficerów kawalerii, uczestnik wojny 1939 roku podpułkownik Zbigniew Makowiecki - poinformował w portalu internetowym krakowskiego wydania „Gościa Niedzielnego” wybitny znawca i wielki miłośnik polskich szwoleżerów, ułanów i strzelców konnych Bogdan Gancarz.\nUrodzony w Petersburgu Makowiecki od wczesnego dzieciństwa mieszkał w Warszawie, gdzie ukończył słynne gimnazjum im. króla Stefana Batorego a potem studiował w Szkole Głównej Handlowej.\n„W 1936 r. ukończył słynną Szkołę Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Początkowo jego przydziałem mobilizacyjnym był 1. Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W 1939 r. przydzielono go do 3. Pułku Strzelców Konnych im. Hetmana Stefana Czarnieckiego w Wołkowysku. Z tym pułkiem wyszedł 3 września na wojnę jako podporucznik rezerwy, dowódca plutonu w 3. szwadronie. 3 PSK wchodził w skład Suwalskiej Brygady Kawalerii, a później Dywizji Kawalerii „Zaza”, z którą znalazł się ostatecznie w Grupie Operacyjnej „Polesie” generała Franciszka Kleeberga walczącej z Niemcami jeszcze na początku października. Losy wojny sprawiły, że Makowiecki wraz z pułkiem wziął udział w ostatnim starciu zbrojnym Kampanii Wrześniowej” - napisał Gancarz.\n- Nie dotarł bowiem do nas rozkaz o kapitulacji, wydany 5 października przez gen. Kleeberga i jeszcze 6 października stoczyliśmy w Kalinowym Dole koło Woli Gułowskiej bój z Niemcami. Zostaliśmy rozbici i wzięci do niewoli, ale z bronią w ręku - wspominał w rozmowie z redaktorem „GN” w 2009 roku uhonorowany za odwagę na polu boju Krzyżem Walecznych Makowiecki.\nDo maja 1945 roku był przetrzymywany w niemieckich obozach jenieckich, a zaraz po uwolnieniu wrócił do czynnej służby w 1. Dywizji Pancernej.\n„Przydzielono go do 10. Pułku Huzarów wchodzącego w skład 10. Brygady Kawalerii. Wraz z dywizją, dowodzoną już wówczas przez gen. Klemensa Rudnickiego, następcę gen. Stanisława Maczka, przez 2 lata stacjonował w Niemczech. Potem wyjechał do Anglii. Osiedlił się w Londynie; tu pracował i założył rodzinę. Był czynnym członkiem Koła Pułkowego 3 PSK. W ostatnich latach życia był prezesem Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii i Artylerii Konnej w Londynie. Po 1989 r. był bardzo aktywny w kontaktach z krajem, angażując się w podtrzymywanie tradycji kawaleryjskich. Był m.in. członkiem Rady Fundacji na Rzecz Tradycji Jazdy Polskiej w Grudziądzu. Wielokrotnie przyjeżdżał do Polski, biorąc udział w rozmaitych uroczystościach (fot. dobroni.pl). Szczególnie mocno związał się z Małopolską. Tradycje i barwy jego pułku macierzystego przejął bowiem oddział kawalerii ochotniczej - szwadron Toporzysko spod Jordanowa dowodzony przez rtm. kaw. och. Dariusza Waligórskiego” - czytamy w artykule Gancarza.\nPpłk Makowiecki nie zaniedbywał żadnej okazji, aby spotkać się z zakochanymi w tradycjach polskiej kawalerii młodymi ludźmi i przekazywać im zasady etosu tej formacji. Wraz z Toporzyskiem odbył w 2009 roku rajd po miejscach walk 3. PSK w kampanii wrześniowej.\n- Wielokrotnie przyjeżdżał także do Krakowa. W 2013 roku przyjmował defiladę w trakcie Rewii Kawalerii na krakowskich Błoniach. Dwa lata później wziął udział w Święcie Pułkowym 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego - powiedział dziennikarzowi „Gościa Niedzielnego” rtm. kaw. och. Jakub Czekaj.\n„Wiosną 2017 r. wziął jeszcze udział w gali kawaleryjskiej na zamku w Suchej Beskidzkiej z okazji swych setnych urodzin. Jego pogrzeb odbędzie się w Londynie przy udziale delegacji środowisk kawaleryjskich z Polski” - napisał Bogdan Gancarz.\nOpublikowano 8 października 2017 28 października 2017 Kategorie Kronika wydarzeńTagi Jerzy Bukowski, Zbigniew Makowiecki\nKościuszko pozostaje na antypodach\nAutor adminOpublikowano 30 września 2017 27 października 2017\nPrzedstawicielka będących kustoszami terytorium parku narodowego, na terenie którego leży Góra Kościuszki w Australii Aborygenów powiedziała w Krakowie, że jest zbyt wcześnie, aby mówić o ewentualnej zmianie jej nazwy z powodu problemów z wymową nazwiska polskiego i amerykańskiego bohatera narodowego przez rdzenną ludność.\n- Większym problemem jest brak znajomości osoby i dokonań wielkiego stratega. Czuję się zaszczycona, że jestem w Krakowie, że mogę dowiedzieć się wielu nowych rzeczy o Tadeuszu Kościuszce, o tym, jak był ceniony w świecie. Niestety, w Australii ta informacja nie jest powszechnie dostępna - wyjaśniła w rozmowie z Radiem Kraków reprezentująca aborygeńskie plemię Ngarigo Iris Whithe.\nDelegację Aborygenów zaprosił do Krakowa na zakończenie obchodów Roku Kościuszkowskiego przewodniczący Komitetu Kopca Kościuszki profesor Mieczysław Rokosz, który przyłączył się do walki środowisk polonijnych o zachowanie obowiązującej nazwy (fot. Wikipedia).\n- Generał Kościuszko żył w czasach Jamesa Cooka, który w 80. latach XVIII wieku wylądował u wschodnich wybrzeży Australii i poddawał kontynent koronie Brytyjskiej. Gdyby w tym czasie generał Kościuszko był w Australii razem z Cookiem to na pewno byłby przyjacielem i obrońcą ludności rdzennej - powiedział prof. Rokosz Radiu Kraków.\nOpublikowano 30 września 2017 27 października 2017 Kategorie Polacy ZagranicąTagi Australia, Jerzy Bukowski, Polacy w Australii, Tadeusz Kościuszko\nOdszedł „biały anioł” polskiej piosenki\nAutor adminOpublikowano 28 września 2017 20 października 2017\nW wieku 65 lat umarła jedna z najjaśniejszych gwiazd krakowskiej „Piwnicy pod Baranami” - Anna Szałapak.\n- To ogromnie smutna i przykra dla nas wiadomość, bo tyle lat pracowaliśmy razem. Ania chorowała kilka lat i dzielnie walczyła - powiedział Polskiej Agencji Prasowej dyrektor kabaretu Bogdan Micek.\nAgnieszka Osiecka nazwała ją - z powodu upodobania do ubiorów w tym kolorze - „białym aniołem”, bo miano „czarnego anioła” od samego początku przylgnęło do nie występującej już od dawna w kultowym dla polskiej kultury miejscu Ewy Demarczyk.\nWarto jednak pamiętać, że Szałapak była nie tylko znakomitą pieśniarką (zanim związała się z „Piwnicą” występowała w „Słowiankach”), ale również doktorem nauk humanistycznych z zakresu etnografii i antropologii kultury, wieloletnim pracownikiem Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Tytuł jej doktoratu: „Szopka krakowska jako zjawisko folkloru krakowskiego na tle szopki europejskiej. Studium historyczno-etnograficzne” predestynował ją do pracy w mieszczącym się przy tej samej linii C-D Rynku Głównego pałacu Krzysztofory, w którym znajduje się największa w Polsce kolekcja tych dzieł sztuki - siedzibie jednego z oddziałów Muzeum.\nWspółpracowała z najwybitniejszymi poetami i kompozytorami, m.in. z Ewą Lipską, Michałem Zabłockim, Zygmuntem Koniecznym, Zbigniewem Preisnerem, Janem Kantym Pawluśkiewiczem, Andrzejem Zaryckim, Grzegorzem Turnauem, Andrzejem Sikorowskim, Jackiem Wójcickim i Konradem Mastyło. Szczególna przyjaźń połączyła ją z Osiecką, której teksty śpiewała przez wiele lat (fot. p. Tomasz Cichocki, za: www.annaszalapak.com).\n„Będąc antropologiem kultury, Anna Szałapak, miłośniczka i znawczyni tradycji krakowskich, przez wiele lat opiekowała się dorocznym obchodem Lajkonika i organizowała konkursy szopek krakowskich, których jest jurorem, znawcą i wierną admiratorką. Kustosz i kuratorka kilkudziesięciu wystaw szopek ze zbiorów Muzeum Historycznego Miasta Krakowa, prezentowanych m. in. w Taorminie, Rzymie, Messynie, Paryżu, Helsinkach, Sztokholmie, Chicago i Lwowie” - napisano na stronie internetowej artystki.\nJej wydana z okazji obchodów 750-lecia lokacji podwawelskiego grodu książka pt. „Legendy i tajemnice Krakowa” zyskała tytuł Krakowskiej Książki Miesiąca Sierpnia 2005.\n„Anna Szałapak była laureatką m.in.: Konkursu Programu Pierwszego TVP w 1993 roku za wykonanie piosenki „Zaklinanie, czarowanie”; Nagrody Programu Trzeciego Polskiego Radia Mateusz 97 za osiągnięcia artystyczne, oryginalną interpretację piosenek literackich, niepowtarzalny styl i niezapomniany koncert w Trójce; Złotego Lauru za mistrzostwo w sztuce piosenki literackiej, przyznanego przez Fundację Kultury Polskiej w 2008 roku” - czytamy w depeszy PAP.\nNad grobem „białego anioła” na pewno wybrzmią słowa słynnej piosenki „Piwnicy pod Baranami”:\nleciuteńko na paluszkach.\nbuty nasze, twarze nasze,\nżeby śladów nie zostawić,\nżeby śladów nie zostało.\nPo Annie Szałapak pozostanie na pewno wiele pięknych śladów.\nOpublikowano 28 września 2017 20 października 2017 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Anna Szałapak, Jerzy Bukowski, Piwnica Pod Baranami\nUmarł wszechstronny artysta\nAutor adminOpublikowano 14 września 2017 17 października 2017\nSą rzeźbiarze specjalizujący się w monumentalnych pomnikach, bywają i tacy, którzy wolą małe formy. Rzadko zdarza się natomiast połączenie tych dwóch talentów na bardzo wysokim poziomie.\nTakim artystą był zmarły kilka dni temu w wieku 92 lat profesor krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych Bronisław Chromy, jeden z ostatnich uczniów Xawerego Dunikowskiego. Jego dziełami są m.in. rzeźba Chrystusa w nowohuckim kościele Arka Pana, pomnik Żołnierzy Polski Walczącej obok mostu Dębnickiego, Smok Wawelski oraz owce przed Uniwersytetem Rolniczym.\nTak się złożyło, że wiele rzeźb i pomników Chromego stanęło na bulwarach nad Wisłą, bardzo blisko wzgórza wawelskiego. Obok dwóch wymienionych wyżej należy do nich piękne upamiętnienie psa Dżoka - symbolu psiej wierności nieopodal mostu Grunwaldzkiego.\nMało kto wie natomiast, że ten wybitny rzeźbiarz był jednym z założycieli kabaretu Piwnica pod Baranami w 1956 roku. Wielu występujących w nim artystów uwiecznił na pomniku w parku Decjusza obok swojej galerii autorskiej, gdzie umieścił również Fryderyka Chopina.\nW bardzo oryginalny sposób uwiecznił Chromy Narcyza Wiatra - „Zawojnę” (fot. Wikipedia) - jednego z dowódców Batalionów Chłopskich zamordowanego po wojnie przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. Dokładnie w miejscu jego śmierci na krakowskich Plantach, w pobliżu Poczty Głównej, umieścił na płask symbol Polski Walczącej, w którym wycięte puste miejsca tworzą zarys postaci leżącego człowieka.\nŚp. Bronisław Chromy otrzymał w 2005 roku brązowy medal Cracoviae Merenti przyznawany za wybitne zasługi dla podwawelskiego grodu.\nOpublikowano 14 września 2017 17 października 2017 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Bronisław Chromy, Jerzy Bukowski\nRocznicowe wspomnienie o Wojciechu Ziembińskim\nAutor adminOpublikowano 11 września 2017 12 października 2017\nDobiega końca dzień kolejnej rocznicy wkroczenia w 1939 roku Armii Czerwonej na wschodnie ziemie II Rzeczypospolitej. Godnie uczciły ją władze państwowej i samorządowe różnych szczebli od Prezydenta RP poczynając, a na gminnych urzędnikach samorządowych kończąc, nie zabrakło przedstawicieli licznych organizacji patriotycznych, wśród nich także tych, które potajemnie spotykały się 17 września na grobach polskich bohaterów jeszcze w epoce PRL, kiedy agresję Sowietów oficjalnie tłumaczono wzięciem przez nich pod opiekę ludności białoruskiej i ukraińskiej zagrożonej zagarnięciem przez Wehrmacht.\nPodczas dzisiejszych obchodów wymieniano wiele osób zasłużonych dla kultywowania pamięci o wydarzeniach sprzed 78 lat. Mam nadzieję, że padło też nazwisko człowieka, który dla przybliżania rodakom prawdziwej historii stosunków polsko-sowieckich zrobił przed 1989 rokiem bodajże najwięcej, a potem popadł (jak wielu mu podobnych) w zapomnienie.\nTym niestrudzonym i nieustraszonym zapełniaczem białych (a raczej czerwonych) plam w naszych najnowszych dziejach był zmarły w 2001 roku Wojciech Ziembiński żartobliwie zwany przez swoich przyjaciół z opozycji niepodległościowej - do których miałem zaszczyt się zaliczać - „Kasztanką” z racji ogromnego podziwu, jakim zawsze darzył Józefa Piłsudskiego.\nUrodzony w 1925 roku Wojtek (fot. Wojciech Ziembiński, za Wikipedią) zdążył jeszcze wziąć udział w walce z niemieckim okupantem, co okupił aresztowaniem i wywiezieniem jako 17-latek do obozu w Karlsruhe, a potem skierowaniem na roboty przymusowe. Od 1945 do 1947 roku był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, po czym powrócił do kraju. Od tej pory jego biografia znaczona jest wyrzucaniem z pracy w różnych redakcjach, represjami, aresztami z powodu działalności patriotycznej, której oddał się całym sercem i umysłem.\nBył mocno aktywny w tworzeniu niezależnego ruchu kombatanckiego, w którym poznał szereg generałów i oficerów Wojska Polskiego II RP oraz Armii Krajowej, a także Żołnierzy Niezłomnych. W 1971 roku został skazany w Piszu na rok więzienia w zawieszeniu za wygłoszoną na obozie harcerskim antysowiecką gawędę, w której w szczególności odnosił się do wojny 1920 roku. Mówiono wówczas, że był to „proces piski za traktat ryski”.\nW latach 70. inicjował w stolicy patriotyczne Msze Święte za marszałków Józefa Piłsudskiego i Edwarda Rydza-Śmigłego, wmurowywał w kościołach tablice pamiątkowe, organizował obchody rocznic niepodległościowych. 11 listopada 1979 roku po przemarszu z m.in. Andrzejem Czumą, Józefem Janowskim i Bronisławem Komorowskim z archikatedry warszawskiej katedry pw. Świętego Jana Chrzciciela do Grobu Nieznanego Żołnierza, został skazany na 2 miesiące aresztu.\nJego podpis widnieje pod Listem 59 do Sejmu PRL przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji oraz pod Listem 14 przeciw konstytucyjnemu zapisowi o nierozerwalności sojuszu PRL ze Związkiem Sowieckim. Należał do grona współzałożycieli Komitetu Obrony Robotników oraz Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, był inicjatorem i organizatorem Komitetu Porozumienia na rzecz Samostanowienia Narodu oraz Klubów Służby Niepodległości. Redagował szereg podziemnych pism, pisując do nich artykuły o charakterze historycznym i politycznym.\nPoszukiwany listem gończym w stanie wojennym został w kwietniu 1982 roku aresztowany. Po zwolnieniu ze względu na zły stan zdrowia założył Kongres Solidarności Narodu przekształcony 31 grudnia 1989 roku w Stronnictwo Wierności Rzeczypospolitej.\nW 1984 roku ufundował krzyż Poległym na Wschodzie przy kościele pw. Św. Karola Boromeusza na warszawskich Powązkach, razem z jego proboszczem księdzem Stefanem Niedzielakiem) zbudował Sanktuarium Poległych i Pomordowanych na Wschodzie. Od 1988 roku był członkiem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku i twórcą Kongresu Europy Środkowo-Wschodniej w Paryżu. Rok później współzakładał Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej, w latach 1993-2000 przewodniczył Radzie Fundacji Katyńskiej.\nPamiętam, jaką radość sprawiła mu pierwsza - od ewakuacji z Warszawy przez Amerykanów miesiąc przez ogłoszeniem stanu wojennego - wizyta pułkownika Ryszarda Kuklińskiego w Ojczyźnie wiosną 1998 roku. Zadzwonił do mnie wówczas, by z dumą powiedzieć, że zna go osobiście i uważa za osobę, której zasług dla uratowania świata przed planowaną przez sowieckie imperium zła III wojną światową, a w konsekwencji dla odzyskania przez Polskę niepodległości nie sposób przecenić.\nJego największym sukcesem w III Rzeczypospolitej było niewątpliwie zainicjowanie i doprowadzenie do końca budowy pomnika Poległym i Pomordowanym na Wschodzie autorstwa Maksymiliana Biskupskiego odsłoniętego 17 września 1995 roku u zbiegu ulic Muranowskiej i generała Władysława Andersa w Warszawie. Ten charakterystyczny monument przedstawia łacińskie i prawosławne krzyże, żydowską macewę i muzułmański nagrobek umieszczone na platformie wagonu deportacyjnego. Przed torami ułożono 41 podkładów kolejowych z nazwami pól bitewnych, na których Polacy ginęli w starciach z Armią Czerwoną we wrześniu 1939 roku oraz miejsc kaźni na „ziemi nieludzkiej”.\nTo tylko część zasług Wojciecha Ziembińskiego, które docenił w 2006 roku śp. prezydent Lech Kaczyński, odznaczając go pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.\nNie sposób nie pomyśleć o tym wspaniałym działaczu niepodległościowym w dniu, o którego umieszczenie w polskim kalendarzu dzielnie i skutecznie walczył przez całe życie (fot. Grób Wojciecha Ziembińskiego na Cmentarzu Powązkowski, za Wikipedią).\nWojtku, w imieniu wszystkich Twoich przyjaciół, z którymi twórczo współpracowałeś aż do ostatniego tchnienia, mówię Ci dzisiaj, 17 września 2017 roku, jedno proste, ale wymowne słowo: „dziękuję”.\nOpublikowano 11 września 2017 12 października 2017 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Jerzy Bukowski, Wojciech Ziembiński\nAutor adminOpublikowano 13 sierpnia 2017 15 sierpnia 2017\nW poniedziałkowe popołudnie pożegnaliśmy na cmentarzu w podkrakowskich Radziemicach zmarłego w wieku 71 lat Adama Słupka - działacza „Solidarności”, członka Komitetu Opieki nad Kopcem Józefa Piłsudskiego przy Towarzystwie Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, wielokrotnego uczestnika oraz chorążego sztandaru Marszu Szlakiem Pierwszej Kompanii Kadrowej.\nPełniący obowiązki szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, honorowy komendant Marszu Jan Józef Kasprzyk napisał w liście odczytanym podczas żałobnej Mszy Świętej: "W latach zniewolenia komunistycznego stał zawsze po stronie Niepodległości, współorganizując struktury "Solidarności" w Nowej Hucie i Duszpasterstwo Ludzi Pracy przy ks. Kazimierzu Jancarzu. Za tę działalność był więziony, ale to nie ostudziło jego zapału w walce o suwerenną, prawą i solidarną Polskę (…) W wolnej Polsce był pomysłodawcą, fundatorem i przez wiele lat chorążym sztandaru Kadrówki. Jego strzelecki mundur, sylwetka nieco przypominająca Komendanta Piłsudskiego i dzierżony przezeń sztandar były przez wiele lat nieodłącznym elementem nie tylko corocznej wędrówki z krakowskich Oleandrów do Kielc, ale wszystkich najważniejszych uroczystości patriotycznych w Polsce. Należał do pokolenia, które czerpało swą siłę i moc z wcześniejszych pokoleń walczących o Niepodległość. Zawsze podkreślał, że chce być następcą żołnierzy Legionów Polskich i Armii Krajowej".\nAdam Słupek (fot. www.solidarnosc.krakow.pl) był człowiekiem skromnym, cichym i nigdy nie wysuwającym się na pierwszy plan. Można go nazwać strażnikiem pamięci o chlubnej przeszłości Rzeczypospolitej pilnie baczącym, aby młode pokolenia pamiętały o swoich korzeniach.\nPrzemawiający podczas pogrzebu przewodniczący Zarządu Regionu Małopolska Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność" Wojciech Grzeszek powiedział, że Adam nigdy nie zawodził, zawsze był gotów do podejmowania trudnych obowiązków i stanowił wzór człowieka oddanego Polsce.\nNad jego grobem zabrzmiały słowa dumnego hymnu "Solidarności" i starej, żołnierskiej piosenki: "Śpij kolego w ciemnym grobie, niech się Polska przyśni tobie".\nOpublikowano 13 sierpnia 2017 15 sierpnia 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Adam Słupek, Jerzy Bukowski\nZiemie z 15 miejsc dosypano do kopca Piłsudskiego\nAutor adminOpublikowano 4 sierpnia 2017 7 sierpnia 2017\nZgodnie z tradycją, przed wyruszeniem z krakowskich Oleandrów kolejnego Marszu Szlakiem Pierwszej Kompanii Kadrowej, w kopcu Józefa Piłsudskiego na Sowińcu - polskiej Mogile Mogił złożone zostały ziemie z miejsc, w których nasi rodacy przelewali krew na polach bitew i w egzekucjach, byli grzebani na tamtejszych cmentarzach lub w inny sposób związani z nimi.\nW trakcie odbywającej się z pełnym ceremoniałem wojskowym uroczystości przemówienia wygłosili pełniący obowiązki szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, były wielokrotny komendant Marszu Jan Józef Kasprzyk oraz wiceprzewodniczący Rady Królewskiego Stołecznego Miasta Krakowa Sławomir Pietrzyk.\nA potem do ponad 4500 ziem złożonych w kopcu (fot. Wikipedia) od dnia rozpoczęcia jego budowy, czyli 6 sierpnia 1934 roku dołączono 15 następnych, w tym 8 z Iranu, przez który przeszła armia generała Władysława Andersa, znacząc swój szlak w tym kraju licznymi mogiłami.\nWśród pozostałych ziem znalazły się pobrana ze szkoły junaczek polskich w Nazarecie, z miejsca stacjonowania 3. Spadochronowego Batalionu Strzelców Polskich w szkockim Falkland, z punktu koncentracji naszych wojsk spadochronowych w Saint Andrews (również w Szkocji), z pola bitwy żołnierzy Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych z oddziałami niemieckimi stoczonej 26 lipca 1944 roku pod Olesznem, z miejsca ostatniego starcia z Niemcami 30 października 1944 roku batalionu cichociemnego Edwarda Kaszyńskiego - „Nurta” w Chotowie oraz z trzech miejscowości na kresach wschodnich II Rzeczypospolitej, gdzie Ukraińska Powstańcza Armia mordowała Polaków.\nW ten sposób kopiec Piłsudskiego nadal żyje w świadomości rodaków i pełni rolę podobną do tej, jaką wyznaczono Grobowi Nieznanego Żołnierza.\nOpublikowano 4 sierpnia 2017 7 sierpnia 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Jerzy Bukowski\nAutor adminOpublikowano 1 lipca 2017 15 stycznia 2019\nFotografie w tekście p. Alicja Rostocka.\nKraków pięknie uczcił 75. rocznicę śmierci pierwszego ułana II Rzeczypospolitej, żołnierza Pierwszej Kompanii Kadrowej, legionisty, adiutanta Józefa Piłsudskiego, dowódcy pułków, brygady i dywizji kawalerii, ambasadora w Rzymie, niedoszłego Prezydenta RP na Uchodźstwie - generała dywizji Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego.\nZ inicjatywy pełniącego obowiązki szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jana Józefa Kasprzyka przy jego grobie znajdującym się na kwaterze legionowej cmentarza Rakowickiego odbyły się Apel Pamięci i ceremonia składania kwiatów.\nUczestniczyli w niej m.in. wojewoda małopolski Piotr Ćwik, który odczytał list od premier Beaty Szydło oraz prezydent Krakowa profesor Jacek Majchrowski - autor pierwszej monografii Wieniawy pt. „Ulubieniec Cezara”, a także liczni kombatanci, strzelcy, działacze organizacji patriotycznych. Nie mogło również zabraknąć młodych ludzi w ułańskich mundurach.\nObaj przemawiający: Kasprzyk i Majchrowski podkreślali bogatą osobowość Długoszowskiego, który był człowiekiem wszechstronnie wykształconym, znającym kilka języków, doskonale czującym się w towarzystwie artystów, ale zawsze na pierwszym miejscu stawiającym dobro Rzeczypospolitej i honor oficerski.\nSzef UdSKiOR ubarwił swoje wystąpienie fragmentami wierszy Wieniawy, a zakończył je jednym z jego słynnych powiedzeń z okresu, kiedy reprezentował Polskę w stolicy Włoch: „dyplomata może popełniać świństwa, ale nigdy głupstw, a kawalerzysta może popełniać głupstwa, ale nigdy świństw”.\n- To jest postać, wokół której mogą skupić się młodzi ludzie, bo Wieniawa był człowiekiem z krwi i kości. Takiego patriotyzmu, jaki on prezentował, trzeba uczyć młodych ludzi. Patriotyzmu, który jest radosną formą przeżywania niepodległości - dodał Kasprzyk.\nPrezydent Krakowa zwrócił uwagę na prestiż, jakim cieszył się oficer często traktowany wyłącznie jako nieodpowiedzialny hulaka w elicie II Rzeczypospolitej, którą znakomicie reprezentował. Przypomniał, że to właśnie jemu Piłsudski zlecał najbardziej poufne misje, mając do niego całkowite zaufanie oraz to, że wbrew opinii piłsudczyków zdecydował się służyć Polsce także wtedy, gdy na jej czele stanął główny wróg tego środowiska - generał broni Władysław Sikorski.\nWojskową asystę honorową wystawił podległy Dowództwu Garnizonu Warszawa Pułk Ochrony, której patronem jest gen. Bolesław Wieniawa-Długoszowski.\nDo dzisiaj nie są wyjaśnione okoliczności tragicznej śmierci ulubionego żołnierza Komendanta, który spadł z niedużej wysokości z jednego z budynków w Nowym Jorku 1 lipca 1942 roku, niedługo przez objęciem stanowiska ambasadora RP na Kubie. Nie przeprowadzono wówczas śledztwa, nie zrobiono sekcji zwłok, szybko uznano, że było to samobójstwo.\nW 1990 roku urnę z jego prochami przewieziono do Krakowa i uroczyście złożono na cmentarzu Rakowickim. Pogrzeb poprzedziło żałobna Msza Święta w bazylice Mariackiej na Rynku Głównym, w której wzięli udział m.in. córka generała Zuzanna Vernon z Londynu i jego bratanek Leszek Wieniawa-Długoszowski.\n- Kiedy obserwowałem kondukt zmierzający w kierunku Rakowic, gdy zobaczyłem okrytego kirem konia prowadzonego za trumną wiezioną na lawecie artyleryjskiej, uświadomiłem sobie, że wszystko było tak, jak Wieniawa wymarzył sobie niegdyś w wierszu „Ułańska jesień”: „A potem mnie wysoko złożą na lawecie / za trumną stanie biedny sierota mój koń / I wy mnie szwoleżerzy do grobu zniesiecie / A piechota w paradzie sprezentuje broń” - wspomina ten dzień krakowski historyk i publicysta Jarosław Kazubowski.\nZa zasługi w walce o odzyskanie niepodległości i w służbie państwowej gen. dyw. Bolesław Wieniawa-Długoszowski był odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Komandorskim i Oficerskim Polonia Restituta, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, licznymi odznaczeniami zagranicznymi, m.in. francuską Legią Honorową, węgierskim Orderem Krzyża Zasługi z Gwiazdą II klasy, rumuńską Gwiazdą Rumunii III klasy.\nA na koniec, oczywiście, anegdota, które tak lubił pierwszy ułan II Rzeczypospolitej: w 1931 roku w rozmowie z Antonim Wasilewskim żartobliwie, lecz proroczo powiedział: „U was, w Krakowie, to pewnie ludzie prochu nie wymyślą, ale zawsze wymyślą, czyje by tu jeszcze prochy sprowadzić”.\n(Od Redakcji): Zapraszamy Państwa do obejrzenia 65 zdjęć, autorstwa p. Alicji Rostockiej:\nOpublikowano 1 lipca 2017 15 stycznia 2019 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Alicja Rostocka, Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Jerzy Bukowski\nAutor adminOpublikowano 22 czerwca 2017 25 lutego 2020\nOpublikowano 22 czerwca 2017 25 lutego 2020 Kategorie Listy, notki, uwagiTagi Adam Kalita, Andrzej Chwalba, Andrzej Nowak, Grzegorz Surdy, Jacek Kurski, Jerzy Bukowski, Krzysztof Bzdyl, Ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Magdalena Drohomirecka, Marek Lasota, Mieczysław Gil, Mirosław Boruta Krakowski, Paweł Witkowski, Tomasz Gąsowski, Zdzisław Jurkowski\nCracoviae Merenti dla “sumienia miasta”\nAutor adminOpublikowano 3 czerwca 2017 10 czerwca 2017\n120-letnie Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa otrzymało srebrny medal „Cracoviae Merenti” przyznawany za szczególne zasługi dla podwawelskiego grodu.\nStało się w dokładnie w rocznicę wydania 5 czerwca 1257 roku przez księcia Bolesława Wstydliwego przywileju lokacyjnego dla Krakowa.\nWłaśnie w sali obrad Rady Miasta Krakowa w Pałacu Wielopolskich przy placu Wszystkich Świętych odbyło się 6 stycznia 1897 roku pierwsze walne zebranie tego zasłużonego stowarzyszenia, wśród którego założycieli byli m.in. profesorowie Stanisław Krzyżanowski i Władysław Łuszczkiewicz, dyrektor Archiwum Miejskiego Adam Chmiel, jeden z ojców krakowskiej szkoły konserwacji zabytków Zygmunt Hendel, Stanisław Wyspiański - nie tylko malarz, poeta i dramaturg, ale także radny miejski oraz Klemens Bąkowski, który zapisał mu w spadku kamienicę przy ulicy Świętego Jana 12.\n- Nie ma innej organizacji, która w sposób równie wszechstronny zajmowała się przeszłością Krakowa. W czasie 120 lat swojego istnienia Towarzystwo uczestniczyło we wszystkich debatach dotyczących miasta, zapobiegło wyburzeniu ważnych obiektów zabytkowych. Narodziło się zaś „z serdecznej troski o miasto” - powiedział w laudacji prezydent Krakowa prof. Jacek Majchrowski.\nW skład zwanego często „sumieniem miasta” TMHiZK wchodzą Komitet Opieki nad Kopcem Józefa Piłsudskiego (któremu mam zaszczyt przewodniczyć od 1987 roku) i Komitet Opieki nad Zabytkami Kultury Żydowskiej. Przez wiele lat związany był z nim także samodzielny obecnie Komitet Kopca Kościuszki.\nPod egidą Towarzystwa odbywał się przez wiele lat przemarsz Lajkonika, jego członkowie zainicjowali konkurs szopek krakowskich, fotograficzny pod hasłem „Ocalić od zapomnienia”, Dni Krakowa, wygłaszają wykłady w ramach akcji „Zdobywamy odznakę Przyjaciela Krakowa”. Do sukcesów wydawniczych należy zaliczyć ponad 160 tomów „Biblioteki Krakowskiej” i 82 tomy „Rocznika Krakowskiego”. Prężnie działają komisje konserwatorska i odczytowa.\n- Nasza misja jest niewzruszona i ponadczasowa. Wymaga jednak ciągle nowych form jej wypełniania, bo dziś fundamentem naszego stosunku do przeszłości nie jest już tylko pietyzm wobec zabytków, ale kultura pamięci rozumiana jako system pamięci zbiorowej danej społeczności. Dziedzictwo to nasza pamięć i nasza tożsamość. Pogłębieniu badań nad dziedzictwem podwawelskiego grodu będzie zaś służył Instytut Kraków, który mamy zamiar powołać w siedzibie naszego towarzystwa przy ul. św. Jana - powiedział dziękując za przyznanie medalu prezes TMHiZK prof. Jacek Purchla.\nOpublikowano 3 czerwca 2017 10 czerwca 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Jerzy Bukowski, Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa\nAutor adminOpublikowano 19 kwietnia 2017 21 kwietnia 2017\nPrezes Towarzystwa Parku im. Doktora Henryka Jordana w Krakowie oraz inicjator powstania w niej Galerii Wielkich Polaków XX Wieku Kazimierz Cholewa postanowił przybliżyć życiorysy uhonorowanych popiersiami z brązu osób metalowymi tabliczkami. Znalazły się na nich teksty w językach polskim i angielskim. Niedawno zaczęto je montować.\nJest to znakomity pomysł, ponieważ samo postawienie komuś pomnika (nawet z jego imieniem, nazwiskiem oraz datami urodzin i śmierci) nie gwarantuje, iż osoby oglądające go, a szczególnie turyści zagraniczni, będą wiedziały coś więcej o tym, kogo upamiętniono.\nW Galerii Wielkich Polaków XX Wieku stoi ponad 50 kamiennych i brązowych popiersi. Te pierwsze umieszczono jeszcze przed I i II wojną światową, pozostałe w ostatnich latach, w których parkiem zarządza prezes Cholewa (na zdjęciu autorstwa p. Józefa Bobeli).\nUwieczniono w ten sposób m.in. Świętych Jana Pawła II i Ojca Maksymiliana Marię Kolbego, marszałka Józefa Piłsudskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, generałów Władysława Andersa, Augusta Emila Fieldorfa - „Nila”, Leopolda Okulickiego, Stanisława Maczka, Stanisława Sosabowskiego i Ryszarda Kuklińskiego, pułkownika Witolda Pileckiego, majora Hieronima Dekutowskiego - „Zaporę”, sierżanta Józefa Franczaka - „Lalusia”, Danutę Siedzikównę - „Inkę”, księdza kardynała Adama Stefana Sapiehę, profesor Karolinę Lanckorońską, księdza Zdzisława Peszkowskiego, Andrzeja Małkowskiego, Zofię Kosak-Szczucką i Henryka Sienkiewicza.\nKim był Jan Paweł II wie niemal każdy na świecie, ale o księdzu Peszkowskim, czy o profesor Lanckorońskiej słyszało niewiele osób. Tabliczki ze skrótem biografii wielkich Polaków odegrają znakomitą rolę edukacyjną, bo do parku im dr. Jordana przychodzi w pogodne dni mnóstwo ludzi, w tym sporo dzieci i młodzieży.\nOpublikowano 19 kwietnia 2017 21 kwietnia 2017 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Jerzy Bukowski, Józef Bobela, Kazimierz Cholewa, Park im. dra Henryka Jordana\nAutor adminOpublikowano 12 kwietnia 2017 14 kwietnia 2017\nSąd Apelacyjny w Krakowie nakazał wydawnictwu „Biały Kruk” przeprosić za opublikowane w 2013 roku w „Wielkiej Księdze Patriotów Polskich” insynuacje, wedle których pułkownik (dzisiaj już generał brygady) Ryszard Kukliński podjął współpracę z CIA z pobudek finansowych i niewykluczone, że był podwójnym agentem, czyli pracował także dla Moskwy - poinformował „Dziennik Polski”.\nProces o naruszenie dóbr osobistych wytoczyła krakowskiemu wydawnictwu Ewa Jeżewska - siostra Joanny Kuklińskiej, żony zmarłego w lutym 2004 roku na Florydzie bohatera.\nZgodnie z prawomocnym orzeczeniem SA „Biały Kruk” ma wydrukować przeprosiny na łamach „Rzeczpospolitej” oraz wydać erratę do księgi, ale złożył skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego i wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku.\nBiogram sporządził doktor Tymoteusz Pawłowski, który napisał wprawdzie w końcowym fragmencie, że „nie ma podstaw, aby wątpić w zasługi Ryszarda Kuklińskiego w obalenie komunizmu na świecie” i zacytował słynne słowa, jakie wypowiedział o nim szef CIA Wiliam Casey: „nikt na świecie w ciągu 40 lat nie zaszkodził komunizmowi tak, jak ten Polak”, ale wcześniej zasiał wiele wątpliwości.\nNie wiem, skąd zaczerpnął informacje o tym, że Kukliński mógł nawiązać kontakt z Amerykanami podczas swojego pobytu w Wietnamie, albo iż uczynił to za pośrednictwem zachodnioniemieckiej Federalnej Służby Wywiadowczej. Aby wysuwać takie hipotezy trzeba mieć mocne dowody źródłowe, a tych Pawłowski nie podaje, beztrosko rzucając cień podejrzenia na opisywaną przez siebie osobę.\nOczywistymi pomówieniami są stwierdzenia, że nie znamy motywów, którymi kierował się pułkownik, podejmując z narażeniem życia własnego i rodziny samotną misję patriotyczną przeciw sowieckiemu imperium zła oraz że brał za nią wynagrodzenie, pozwalające mu żyć na bardzo wysokiej stopie.\nCzyżby nie wiedział o tym, że skazujący zaocznie Kuklińskiego w 1984 roku na karę śmierci sąd wojskowy PRL nie zdołał udowodnić mu - chociaż bardzo chciał - motywacji finansowej? Mam wrażenie, że autor biogramu nie zapoznał się z opiniami wysokich przedstawicieli CIA, którzy wielokrotnie stwierdzili, że nie było mowy o żadnych pieniądzach, a jedynym postawionym przez ich najlepszego po 1945 roku współpracownika warunkiem była ewakuacja całej rodziny, gdyby przyszło poważne zagrożenie (co nastąpiło w listopadzie 1981 roku).\nWarto przypomnieć, że w czerwcu 2013 roku redaktor „Wielkiej Księgi Patriotów Polskich”, wybitny historyk z Uniwersytetu Jagiellońskiego, autor monumentalnych „Dziejów Polski” publikowanych właśnie przez to szacowne i wielce zasłużone dla narodowej kultury oraz krzewienia idei niepodległościowych wydawnictwo profesor Andrzej Nowak tłumaczył, że nieprawdziwe, krzywdzące, oparte na dowolnych spekulacjach informacje nie powinny się znaleźć w biogramie Ryszarda Kuklińskiego. W kolejnym wydaniu księgi już ich nie było.\nOpublikowano 12 kwietnia 2017 14 kwietnia 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Andrzej Nowak, Jerzy Bukowski, Ryszard Kukliński, Tymoteusz Pawłowski\nPomnik na wzgórzu Kaim… wśród domów\nFotografie w tekście p. Kazimierz Bartel.\nOpisany przez jedną z gazet problem z pomnikiem na wzgórzu Kaim jest bardzo wymowny i może powtarzać się w wielu innych polskich miastach.\nMonument wzniesiono według projektu Henryka Nitry w 1915 roku w trakcie działań wojennych w miejscu, w którym mieściła się najdalej na zachód wysunięta linia nacierającej na Kraków armii carskiej. W czasie rozpoczętej 4 grudnia 1914 roku bitwy o podwawelski gród Rosjanie ostrzeliwali stamtąd broniące widocznej jak na dłoni twierdzy Kraków wojska austro-węgierskie. Dwa dni później rozpoczął się kontratak, w trakcie którego odbiły one wzgórze i zmusiły Rosjan do wycofania się w kierunku Wieliczki. 8 grudnia bitwa wygasła, a zaledwie rok później państwa centralne ustawiły obelisk upamiętniający odparcie rosyjskiej ofensywy.\n„- Pomnik na wzgórzu Kaim stoi na działce, która jest własnością prywatną. Żeby było ciekawiej, jego fragment znajduje się na terenie Wieliczki” - powiedział gazecie Jan Machowski z biura prasowego krakowskiego magistratu.\nGazeta tak opisała obecną sytuację: „Teren wokół monumentu wygląda jak plac budowy, a nie miejsce pamięci. Do obelisku prowadzi wąska, nieutwardzona ścieżka, która przechodzi przez grunty prywatne. Radni dzielnicy Bieżanów-Prokocim od wielu lat proponują, żeby do pomnika doprowadzić ścieżkę spacerowo-rowerową z prawdziwego zdarzenia, ale póki co plany spaliły na panewce. Głównym problemem są właśnie kwestie własności terenów.”\n„Urzędnicy podają, że w studium zagospodarowania całego Krakowa wzgórze jest opisane jako tzw. tereny zieleni nieurządzonej, położone w strefach ochrony i kształtowania krajobrazu miasta oraz ochrony krajobrazu warownego. Pomnik zaznaczony jest jako miejsce pamięci narodowej. Jak to możliwe, że wydano decyzję o warunkach zabudowy dla domu na wzgórzu? Magistrat tego nie wyjaśnia. Inwestor nie ma jeszcze pozwolenia budowlanego, więc można zablokować budowę, choć będzie to trudne, bo nie wyznaczono tutaj planu zagospodarowania chroniącego teren. I tak 8-metrowy budynek z garażem może stanąć ma na działce tuż obok pomnika. Urzędnicy miejscy dopiero pracują nad planem zagospodarowania, który ma ochronić wzgórze. Nie wiadomo, czy zdążą przed kolejnymi budowami. Choć pomnik stoi na działce prywatnej, Zarząd Zieleni Miejskiej przyznaje, że pracownicy sprzątają tam i koszą wokół trawę. Żadnej koncepcji dla tego terenu gmina nie ma, więc według urzędu, nie można na razie podjąć działań w celu wykupu ziemi” - napisała gazeta.\nO uroczystościach setnej rocznicy bitwy o wzgórze Kaim pisał na naszych stronach p. Waldemar Cyganik. Artykuł ilustrują dwa fotoreportaże, zapraszamy:\nOpublikowano 3 lutego 2017 8 lutego 2017 Kategorie Listy, notki, uwagiTagi Jerzy Bukowski, Kazimierz Bartel, Wzgórze Kaim\nMarek Lasota dyrektorem Muzeum Armii Krajowej\nAutor adminOpublikowano 11 stycznia 2017 16 stycznia 2017\nMuzeum Armii Krajowej w Krakowie ma wreszcie dyrektora, który został wyłoniony w konkursie i cieszy się poparciem kręgów patriotycznych, w szczególności Małopolskiego Okręgu Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, czyli organizacji mającej największe moralne prawo do wypowiadania się w sprawie losów tej placówki.\nZostał nim na siedmioletnią kadencję pełnomocnik prezesa Instytutu Pamięci Narodowej do spraw kontaktów ze środowiskami opiniotwórczymi, wcześniej dyrektor Krakowskiego Oddziału IPN, kandydat na prezydenta Krakowa z rekomendacji Prawa i Sprawiedliwości w ostatnich wyborach samorządowych, były radny wojewódzki z rekomendacji Platformy Obywatelskiej, obecny wiceprzewodniczący Rady Miasta Krakowa z klubu PiS, członek katolickiego bractwa Fraternitas Jesu - doktor Marek Lasota.\nPo wygraniu ogłoszonego przez prezydenta Krakowa konkursu na to stanowisko na jego nominację zgodził się także Zarząd Województwa Małopolskiego (Muzeum jest placówką prowadzoną wspólnie przez miasto i samorząd województwa). W związku z objęciem tego stanowiska zrezygnuje on z mandatu radnego.\n- Priorytetem będzie wypromowanie Muzeum AK jako unikatowej w skali świata placówki, która posiada bezcenne zbiory, jeśli chodzi o historię Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego. Trzeba też dbać o powiększanie zbiorów i o to, by były one zaczynem dla prac badawczych - powiedział dr Lasota Polskiej Agencji Prasowej po odebraniu nominacji.\nJak pisałem 21 listopada 2016 roku, obecny konkurs był już trzeci. Wyników dwóch poprzednich (wygranych kolejno przez byłego wicedyrektora Muzeum Tadeusza Żabę i przez Ryszarda Żądłę z Tarnowa) nie uznał mający decydujący głos w kwestiach personalnych prezydent miasta, co wzbudziło protesty kombatantów.\nPierwszego szefa tej placówki Adama Rąpalskiego, który przeszedł na emeryturę w lipcu 2013 roku, zastąpił historyk z Uniwersytetu Jagiellońskiego dr hab. Janusz Mierzwa. W połowie 2015 roku złożył on jednak rezygnację, a pełniącą obowiązki dyrektora została Joanna Mrowiec z Urzędu Miasta Krakowa. W listopadzie ub. r. zarząd województwa nie zgodził się na jej powołanie na dyrektora bez konkursu.\nDr Marek Lasota ma spore doświadczenie w pracy organizacyjnej, szerokie kontakty z małopolskimi środowiskami kombatanckimi i niepodległościowymi, dobre relacje z politykami PiS i PO, dobre zakorzenienie w najnowszej historii Polski (jest autorem wielu prac z tej dziedziny, m.in. „Donosu na Wojtyłę”, w której opisał wieloletnią inwigilację przyszłego papieża przez Służbę Bezpieczeństwa PRL), duże umiejętności medialne.\n„Muzeum AK mieści się w zabytkowym budynku koszarowym centrum logistyki i dowodzenia Twierdzy Kraków, wzniesionym ok. 1911 r. Po sfinansowanej ze środków unijnych rewitalizacji bryła budynku pozostała bez zmian, ale całkowicie przebudowano jego wnętrze, które ma blisko 6,5 tys. m kw. powierzchni. W zbiorach Muzeum AK znajduje się ok. 7 tys. muzealiów i ponad 12 tys. archiwaliów zgromadzonych m.in. dzięki kombatantom AK i ich rodzinom” - czytamy w depeszy PAP.\nOpublikowano 11 stycznia 2017 16 stycznia 2017 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Jerzy Bukowski, Marek Lasota, Muzeum Armii Krajowej\nAutor adminOpublikowano 23 października 2016 5 marca 2018\nNa tę wiadomość czekałem od 11 lutego 2004 roku, kiedy na Florydzie zmarł jeden z największych bohaterów w całej (nie tylko polskiej) historii najnowszej - pułkownik Ryszard Kukliński: Prezydent RP mianował go pośmiertnie na stopień generała brygady.\nStało się to formalnie na wniosek ministra obrony narodowej Antoniego Macierewicza, który w uzasadnieniu napisał, że jego intencją było okazanie „oczywistej wdzięczności” dla „pierwszego polskiego oficera w NATO” za „niebezpieczne” i „intensywne” działanie na rzecz niepodległości Polski.\nNie odzyskalibyśmy suwerenności, gdyby nie rozpadł się Związek Sowiecki, który do połowy lat 80. ubiegłego wieku planował ofensywną wojnę nuklearną z Zachodem. Imperialne plany Kremla były zaś znane Amerykanom od podszewki właśnie dzięki działalności Kuklińskiego, który z narażeniem życia własnego oraz swojej rodziny przez 9 lat przekazywał je do Waszyngtonu.\nSzef sztabu wojsk Układu Warszawskiego generał armii Anatolij Gribkow nie pozostawił żadnych wątpliwości co do tego, do czego dotarł w Moskwie Kukliński, pisząc: „Posiadał on pełną wiedzę o najważniejszych sprawach i planach strategicznych Układu Warszawskiego”.\nTak skomentował to zaś doradca do spraw bezpieczeństwa prezydenta USA Jimmy Cartera profesor Zbigniew Brzeziński: „Informacje pułkownika były niezwykle szczegółowe i umożliwiły nam podjęcie kroków zapobiegawczych, co niwelowało przewagę sowiecką i odsuwało groźbę wywołania przez nich wojny. Gdyby jednak Moskwa rozpętała wojnę z państwami NATO, dowódca wojsk sowieckich atakujących Europę, marszałek Kulikow, zostałby unieszkodliwiony wraz z całym swoim sztabem, najpóźniej w 3 godziny od rozpoczęcia agresji. Takie działania obronne mogłyby podjąć Stany Zjednoczone, opierając się na informacjach, przekazanych wcześniej przez pułkownika Kuklińskiego.”\nA dyrektor CIA za czasów Ronalda Reagana William Casey jednoznacznie stwierdził: „nikt na świecie w ciągu ostatnich czterdziestu lat nie zaszkodził komunizmowi tak, jak ten Polak”.\nDlatego jako były reprezentant prasowy płk. Kuklińskiego w Kraju oraz jako rzecznik Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych w Krakowie od dwunastu i pół roku zabiegałem u kolejnych głów państwa o awans generalski (co właśnie się stało) i o Order Orła Białego (co - mam nadzieję - stanie się niebawem) dla niego.\nOpublikowano 23 października 2016 5 marca 2018 Kategorie Polska, Europa, ŚwiatTagi Jerzy Bukowski, Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych, Ryszard Kukliński\nOdszedł śp. radny Antoni Kuźniar\nAutor adminOpublikowano 25 sierpnia 2016 27 sierpnia 2016\nKilka godzin temu rodzina, grono przyjaciół i grupa radnych królewskiego stołecznego miasta Krakowa pożegnali na cmentarzu Rakowickim zmarłego po długiej i ciężkiej chorobie w wieku 71 lat doktora habilitowanego Antoniego Kuźniara.\nBył on pracownikiem naukowym Akademii Rolniczej i Małopolskiego Ośrodka Badawczego, profesorem w Instytucie Technologiczno-Przyrodniczym w Falentach, krakowskim radnym w latach 1994-1998.\nTo właśnie on zgłosił wniosek o nadanie honorowego obywatelstwa podwawelskiego grodu pułkownikowi Ryszardowi Kuklińskiemu jeszcze przed początkiem oficjalnych starań o rehabilitację „pierwszego polskiego oficera w NATO”, kiedy ciążył na nim nadal wyrok 25 lat pozbawienia wolności (na taki niepodległa III Rzeczpospolita zamieniła mu w połowie lat 90. orzeczoną zaocznie w 1984 roku przez peerelowski sąd wojskowy karę śmierci)! Uchwałę w tej sprawie podjęto wiosną 1997 roku, kiedy postać i bohaterskie czyny płk. Kuklińskiego nie były powszechnie znane rodakom, a znaczna ich część wciąż widziała w nim zdrajcę.\nAntoni Kuźniar (fot. bip.krakow.pl) zdołał przekonać zdecydowaną większość radnych do poparcia tej uchwały o której Pułkownik powiedział potem: „ona wyrąbała mi drogę powrotną do Polski”, ponieważ w ślad za nią przyszło doń zaproszenie do odwiedzenia Krakowa od władz miasta. Stanął też na czele komitetu organizującego wizytę płk. Kuklińskiego w Ojczyźnie na przełomie kwietnia i maja 1998 roku, przeżywając wówczas chwile zasłużonej satysfakcji. Właśnie wtedy miałem okazję poznać go i współpracować z nim przy tym wielkim, patriotycznym wydarzeniu.\nDo końca swego pracowitego życia pozostał wiernym admiratorem Pułkownika i aktywnie wspierał wszystkie starania o właściwego uhonorowanie go po śmierci. Teraz zapewne zdaje raport przed nim na niebiańskiej polanie i z góry zachęca nas, którzy myślimy podobnie o bohaterskim oficerze, abyśmy nie ustawali w dalszych działaniach w tej materii.\nAntku, obiecuję Ci, nie zawiedziemy!\n* Autor był reprezentantem prasowym płk. Ryszarda Kuklińskiego w Polsce\nOpublikowano 25 sierpnia 2016 27 sierpnia 2016 Kategorie Ludzie i kulturaTagi Antoni Kuźniar, Jerzy Bukowski, Ryszard Kukliński\nOddali życie Ojczyźnie. Wędrówki po krakowskich cmentarzach\nAutor adminOpublikowano 26 października 2015 25 czerwca 2019\nOd kilkudziesięciu lat Komitet Opieki nad Kopcem Józefa Piłsudskiego w Krakowie odwiedza groby Legionistów i Żołnierzy Niepodległości, a także mogiły członków Komitetu, którzy zmarli w ostatnich latach. Opowiada o tym przewodniczący KOnKJP, dr Jerzy Bukowski: https://www.youtube.com/watch?v=PDw6YAA3Gng\nOpublikowano 26 października 2015 25 czerwca 2019 Kategorie Kronika wydarzeńTagi Bracia Herzogowie, Cmentarz Rakowicki, Jerzy Bukowski, Stefan Budziaszek\nFundacja Muzeum Historii Armii Krajowej w proteście przeciwko uzurpacji\nAutor adminOpublikowano 26 sierpnia 2015 26 sierpnia 2015\nCzłonkowie Fundacji Muzeum Historii Armii Krajowej stanowczo protestują przeciwko uzurpowaniu sobie przez p. dr Jerzego Bukowskiego roli jedynego reprezentanta środowiska Kombatantów - twórców Muzeum Armii Krajowej, za który podaje Okręg Małopolska ŚZŻAK.\nPragniemy Państwa poinformować, że to Fundacja MHAK, zarejestrowana w dniu 6 listopada 1991 r. przez organizatorów ekspozycji „NASZA DROGA DO NIEPODLEGŁOŚCI 1939-1989” podjęła decyzję o przekształceniu wystawy w pierwsze w kraju Muzeum Historii AK. Celem statutowym – było „prowadzenie wielokierunkowych działań i wszelkich prac zmierzających do uwidocznienia i zachowania historii Armii Krajowej”. Członkowie FMHAK niemal przez dekadę samodzielnie własnym sumptem przy wsparciu wojska, Urzędu Miasta Krakowa (dotacje celowe) (urzędujących Prezydentów oraz Rady Miasta w l. 1990-2000) ponosili trud utworzenia, prowadzenia, zdobywania środków, a przed wszystkim gromadzenia eksponatów i dokumentacji oraz prowadzenia działalności edukacyjno-patriotycznej dla szerokiego grona odbiorców, tak w siedzibie Muzeum (w byłej Jednostce Wojskowej nr 1820) jak i w szkołach na terenie kraju oraz m.in. w USA. Efektem tych działań były odwiedziny zorganizowanych grup młodzieży nie tylko z Kraju ale również z Katolickiego LO w Szwajcarii, grupy weteranów walczących pod Narwikiem (1992), wielokrotnie lotników RAF latających z zrzutami na pomoc powstańcom warszawskim. Eksponaty w tym broń osobistą przekazali członkowie Fundacji, Klubu Powstańców Warszawskich, żołnierze z Obszaru Lwowskiego Armii Krajowej, Kadeci II RP oraz Weterani z Polski i z zagranicy, w tym unikatowa skrytka broni z Bieżanowa oraz kanadyjska kolekcja broni.\nTrudno pominąć fakt, że w latach 1998/1999 to właśnie Urząd Miasta Krakowa dzięki zabiegom Zarządu Fundacji, na prace adaptacyjno-remontowe siedziby MHAK tj. budynku nr 4 po byłej JW 1820 przeznaczył znaczną sumę pieniędzy. Dlatego, gdy zapadła decyzja, o powołaniu w roku 2000 Muzeum Armii Krajowej jako przedsięwzięcia wspólnie finansowanego przez Samorządy Miasta Krakowa i Województwa Małopolskiego Fundacja Muzeum Historii Armii Krajowej podjęła decyzję aby to właśnie Miastu Kraków w formie Aktu Notarialnego przekazać zgromadzone zbiory. Kilka lat później również Miasto nabyło od wojska działkę oraz budynek mieszczący oprócz Muzeum - Oddział Terenowy Agencji Mienia Wojskowego. Przez lata wspólnego finansowania muzeum - Miasto ponosiło większe obciążenia finansowe i dlatego nasza Fundacja stoi na stanowisku, że to Prezydent Królewskiego Stołecznego Miasta Krakowa powinien przejąć Muzeum AK jako jedyny organizator. Temu przekonaniu daliśmy już wyraz w piśmie wystosowanym do Prezydenta Miasta Krakowa.\nPrzypominamy, że w dniu 18 stycznia 2001 roku zostało uroczyście podpisane POROZUMIENIE z ówczesnym dyrektorem na mocy, którego FUNDACJA ma wpływ m.in. na obsadę stanowiska dyrektora.\nIstotnym również jest fakt, że wszyscy podpisujący Porozumienie byli członkami Oddziału Krakowskiego, który w 2013 przekształcił się w Niezależny Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej z siedzibą Zarządu Głównego w Krakowie.\nZapewniamy Państwa, że w tym czasie do ogromnego trudu, który zaowocował utworzeniem placówki miejsko-wojewódzkiej, w żaden sposób nie przyłożył ręki ani p. J. Bukowski ani też Zarząd Okręgu „Małopolska” Światowego Związku Żołnierzy AK w Krakowie.\nKluczową informacją jest również to, że członkami Fundacji są Weterani zrzeszeni także w innych środowiskach kombatanckich, wchodzących m.in. w skład POKiN oraz Małopolskiej Rady Kombatantów i Osób Represjonowanych, którzy absolutnie nie identyfikują się z poglądami i stanowiskiem nie uzgodnionym, a wypowiadanym rzekomo w ich imieniu przez dr Jerzego Bukowskiego!\nFundacja jako założyciel Muzeum Historii AK działając w ramach Porozumienia z 2001 r. ponownie apeluje o przejęcie Muzeum AK w Krakowie przez Prezydenta Miasta Krakowa jako jedynego organizatora i gwaranta rozwoju samodzielnej placówki muzealnej oraz uwzględnienie zapisów Porozumienia, którego treść stanowi załącznik do niniejszego pisma.\npłk Tadeusz Bieńkowicz VM, mjr mgr Jerzy Krusenstern, kpt. Bogdan Horoszowski\nOpublikowano 26 sierpnia 2015 26 sierpnia 2015 Kategorie Listy, notki, uwagiTagi Fundacja Muzeum Historii Armii Krajowej, Jerzy Bukowski, Muzeum Armii Krajowej\n80 lat temu odszedł śp. Marszałek Józef Piłsudski\nAutor adminOpublikowano 18 maja 2015 20 maja 2015\nW niedzielę, 17 maja 2015 roku w Katedrze Wawelskiej odprawiono uroczystą Mszę Świętą w intencji Marszałka Józefa Piłsudskiego w 80-tą rocznicę Jego śmierci. Po Mszy Świętej odbyła się tradycyjna uroczystość w Krypcie Józefa Piłsudskiego. Warto dodać, że specjalne wyróżnienie od środowiska piłsudczyków otrzymał p. Tadeusz Polkowski. Gratulujemy 😉 Organizatorem celebry był Komitet Opieki nad Kopcem Józefa Piłsudskiego przy Towarzystwie Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, działający pod przewodnictwem p. dr. Jerzego Bukowskiego.\nOpublikowano 18 maja 2015 20 maja 2015 Kategorie Kronika wydarzeńTagi Jerzy Bukowski, Józef Piłsudski, Mirosław Boruta Krakowski, Tadeusz Polkowski\n4 czerwca – To warto wiedzieć!


choroby zaburzenia lękowe zabiegi i leki – Felippe\nchoroby zaburzenia lękowe zabiegi i leki\nCelem leczenia jest poprawa objawów i zdolność do funkcjonowania w życiu codziennym. Psychoterapia, w szczególności terapii poznawczo-behawioralnej, mogą być pomocne dla choroby zaburzenia lękowe. Czasami leki mogą być dodawane.\nPonieważ doznania fizyczne mogą być związane z cierpienia psychicznego i zdrowotnego lęku, psychoterapia – zwany także leczenie talk – może być skuteczne dla choroby zaburzenia lękowe. Rodzaj psychoterapii nazywa terapia poznawczo-behawioralna (CBT) może być skuteczna w umiejętności uczenia się zarządzać choroby zaburzenia lękowe. CBT można dostarczyć osobno lub w grupie.\nCBT może pomóc\nInne terapie behawioralne, takie jak radzenie sobie ze stresem i terapii ekspozycyjnej mogą również być pomocne.\nLeki przeciwdepresyjne, takie jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), mogą pomóc w leczeniu zaburzeń lękowych choroby. Leki stosowane w leczeniu zaburzeń nastroju lub niepokój, jeśli jest obecny, może również pomóc.\nPorozmawiaj z lekarzem o możliwości wykonania zabiegu medycznego oraz możliwych skutków ubocznych i ryzyka.\nPrevious Previous post: Jak działać poprawnie\nNext Next post: indometacyna (droga pokarmowa) właściwego stosowania


Artykuł opisuję jedną z sztuk Japonii, jaką jest kaligrafia. Autor przedstawia historię oraz zasady kaligrafii japońskiej.\nW Europie słowo „kaligrafia” kojarzy się zazwyczaj ze sztuka starannego pisania. W Japonii i Chinach kaligrafia to cos więcej. Zdobyła ona tutaj status ważnej sztuki.\nJęzyk chiński jest zapisywany za pomocą znaków piktograficznych i ideograficznych pisanych pionowo z góry na dól od strony prawej do lewej.\nJapończycy przenieśli znaki chińskie do swojego systemu pisania i uzupełnili ten zbiór o nowe symbole fonetyczne „kana”. Do pisania używano papier (jap. kami), a głównym przyborem piśmiennym używanym do dzisiaj był pędzel (jap. fude) i czarny tusz (jap. sumi). Sztuka japońskiej i chińskiej kaligrafii (jap. shodō) jest zasadniczo sztuką pisania japońskich i chińskich znaków za pomocą tych materiałów.\nJapońska kaligrafia zaczęła się rozwijać w okresie Asuka (552-646 r. n.e.) i okresie Nara (646-794 r. n.e.), kiedy to Japończycy zaczęli czerpać wzorce z kultury chińskiej. W tym czasie był praktykowany chiński styl pisma „karayo”. W przeciwieństwie do „karayo” styl kaligrafii „wayo” miał już cechy wyraźnie odróżniające japońska kaligrafie od chińskiej. Chiński styl japońskiej kaligrafii opiera się na chińskich znakach „kanji”.\nPrawie wszystkie znaki używane w Japonii powstały w Chinach ponad 3000 lat temu. Pierwsze chińskie znaki były prymitywnymi piktografami (shokei-moji) obrazującymi obiekty materialne: słońce i księżyc, góry i rzeki, rośliny i zwierzęta, albo rzeczy z dziedziny ludzkiego życia: domy, narzędzia, naczynia, odzież. Znaki symboliczne (shiji-moji) określały pojęcia położenia, ilości itp. Znaki o złożonym znaczeniu (kai-i-moji) składają się z dwóch znaków w jednym. Np. chiński znak hao - kochać przedstawia piktograf kobiety i dziecka. Keisei-moji (znaki forma-dzwięk) złożone są z dwóch części: z jednej oznaczającej wymowę i z drugiej określającej znaczenie. Np. słowo chan - wojna opisane jest przez znak złożony z fragmentu oznaczającego wymowę i piktografu „włócznia”. Znaki „kashaku” użyto do słów o podobnej wymowie, ale zupełnie innym znaczeniu. Np. słowo lai - przybywać ma wymowę lai i jest opisane piktografem lai oznaczającym rzeczy. Wreszcie znaki „tenchu”, które używane są do słów o zbliżonym znaczeniu. Na przykład znak określający słowo e - zło, w procesie rozwoju znaczenia, użyty był do słowa wu - nienawidzić.\nZ trzech elementów w kaligrafii, które zawierają chińskie znaki: forma, wymowa i znaczenie, najważniejszym wydaje się forma ze względu na duży potencjał wariantów graficznych.\nPierwsze archaiczne znaki pisma w Chinach na kościach do wróżenia i na szylkrecie z czasów dynastii Yin (1500-1100 r. p.n.e.) i napisy na naczyniach z brązu z okresu Chou (1100-221 r. p.n.e.) trudno byłoby zaliczyć do kaligrafii. To jednak początków kaligrafii można dopatrywać się już w okresie Walczących Królestw (403-221 r. p.n.e.). W tym czasie były w użyciu dwa style pisma: KOBUN (starożytne pismo), które było używane w tzw. Sześciu Krainach (Ch'i, Ch'u, Yen, Wei, Han i Chao) oraz DAITEN (wielkie znaki) używane w kraju Ch'in. Później pojawiło się pismo SHOTEN (małe znaki) wprowadzone przez Li Su (210 r. p.n.e.) - Pierwszego Ministra tak zwanego Pierwszego Cesarza Shih Huang Ti. Wtedy również ukształtowały się inne pisma standardowe.\nNa przykład styl KOREI (stare REISHO) powstał w wyniku uproszczenia małych znaków przez Ch'eng Mo z Kraju Ch'in dla ułatwienia pracy w czasie podróży służbowych. Styl HAPPUN (tzw. KANREI lub HANREISHO) to piękna odmiana stylu KOREI utworzona w czasie panowania dynastii Han (206 r. p.n.e.-220 r. n.e.). Inne przykłady, to pismo KOKUFU do specjalnych zastosowań, pismo wężowe CHUSHO do napisów na chorągwiach, czy SHUSHO do napisów na broni. Podstawowymi stylami kaligrafii o największym znaczeniu, które powstały przed końcem IV wieku były style:\n- TENSHO - styl znakowy, pieczątkowy, najstarszy, zawiera style wielkich i małych znaków\n- REISHO - styl skrybów, do przepisywania\n- KAISHO - styl blokowy, standardowy\n- GYOSHO - styl półpochyły\n- SOSHO - styl pochyły, tzw. pismo trawiaste\nStyl SOSHO (so - trawa, sho - pismo; sosho - szorstki szkic, rysunek, pismo trawiaste), który zaczął funkcjonować w okresie dynastii Han (206 r. p.n.e. - 8 r. n.e.) ma kilka odmian. Na przykład napisy na listwach drewnianych z okresu Han dowodzą, że był używany styl pisma SOSHO, nazywany KOSO (stara trawa). Ina forma SOSHO jest SHOSO, który rozwinął się z KOSO. KOSO wyróżnia się mocno pofalowanymi liniami. Tą cechę określa się jako HATAKU - falowanie przybrzeżnych fal. Tutaj linie szerokie na brzegach odbijają się gwałtownie na prawo, ku górze. Później SOSHO ewoluowało do odrębnego „luźnego” stylu DOKUSOTAI i „powiązanego” stylu REMMENTAI (obydwa ok. 400 r. n.e.) oraz pokrewnego KYOSOTAI – „dzika trawa” (okres dynastii T'ang - 618-907 r. n.e.).\nPodstawowy styl GYOSHO (półkursywa) był używany podczas okresu dynastii Han i sądzi się, że był utworzony przez Liu Te Sheng'a w późnym okresie Han (25-220 r. n.e.). Styl GYOSHO jest uproszczeniem stylu REISHO i wygląda na to, że był oddzielnym stylem funkcjonującym w czasie przejścia z późnego okresu Han do dynastii Wei. Typowe przykłady stylu GYOSHO można zobaczyć w zbiorze kaligrafii Ta T'ang San Tsang Sheng Chiao Hsu autorstwa Wang Hsi Chih z Kraju Ch'in. Wang Hsi Chih żył prawdopodobnie w latach 321-379 i chociaż jego kariera nie była zbyt udana, to jednak miał niezrównaną reputacje jako kaligraf. Używał kaligrafii we wszystkich stylach, ale szczególne znane są jego style pisma KAISHO i SOSHO. Jego syn Wang Hsien Chih (344-388) też wniósł duży wkład do kaligrafii. Obydwaj znani sa jako „Dwóch Wang”.\nO stylu kaligrafii blokowej KAISHO (styl, który powstać z uproszczenia stylu KANREI) świadczą napisy na kamieniach datowane w epoce Trzech Królestw (220-265) i w epoce Zachodniej Dynastii Chin (265-317). Elementy stylu KANREI można dostrzec w napisach na niedawno odkrytych grobowcach z czasów Wschodniej Dynastii Chin (317-420), Liu Sung (420-479) i Ch'i (479-502).\nW piątym i szóstym wieku pojawił się nowy styl kaligrafii ZATTAISHO (pismo ornamentalne). Kaligrafia ZATTAISHO zawiera odmiany form TENSHO i REISHO. Przykłady ZATTAISHO można zobaczyć na składanych parawanach. Kaligrafia wykonana była zarówno w czarnym tuszu, jak i w kolorowym i użyta była w dekoracyjnych celach. W dziele Wen Tzu Chih autorstwa Wang'a Yin z Liu Sung i w Chuan Li Wen T'i autorstwa Hsiao Tzu Liang'a z Ch'i można znaleźć kilkadziesiąt odmian stylu ZATTAISHO. Style ornamentalne kaligrafii były w użyciu aż do okresu panowania dynastii Tang, jednak zaczęły wychodzić z użycia przed okresem Sung (960-1126).\nJapońskie style kaligrafii rozwijały się równolegle z podstawowymi stylami chińskimi. Obok pięciu podstawowych stylów Japończycy rozwinęli pismo KANA - znaki, które określały dźwięki w przeciwieństwie do znaków ideograficznych. Rozwinęły się trzy odmiany pisma KANA: MAN'YOGANA, KATAKANA i HIRAGANA. MAN'YOGANA, to wybrane kanji użyte fonetycznie dla przedstawienia sylab języka japońskiego. Metoda ta była wielokrotnie użyta w zbiorze poetyckim „Man'yoshu” z ósmego wieku. W czasach, kiedy pisano ten zbiór, Japończycy nie mieli własnego systemu pisania i dlatego niektóre japońskie poematy napisane są raz za pomocą znaków chińskich użytych fonetycznie, a innym razem ideograficznie. Obok stylu pisma MAN'YOGANA w procesie zdecydowanych uproszczeń rozwinęły się dwa alfabety sylabiczne: HIRAGANA i KATAKANA. Na początku KATAKANA była używana w połączeniu z kanji do zaznaczenia końcówek czasownikow, podczas gdy HIRAGANA była używana niezależnie. Obecnie to HIRAGANA przede wszystkim jest używana w połączeniu z kanji, podczas gdy KATAKANA stosuje się zasadniczo do takich celów, jak uwydatnienie (emfaza), w telegramach czy w słowach obcego pochodzenia. Współcześnie stylu MAN'YOGANA używa się wyłącznie w kaligrafii.\nRozwój KANA w Japonii odbywał się trzema drogami (OTOKODE, SOKANA i ONNADE). Pismo blokowe KAISHO i półpochyłe GYOSHO, używane fonetycznie, było domeną mężczyzn (pismo męskie - OTOKODE). Pismo „trawiaste” SOSHO, używane fonetycznie, to tzw. SOKANA. HIRAGANA, to tzw. pismo damskie (ONNADE). HIRAGANA rozwinęła się w wyniku dość znacznych uproszczeń i rafinacji stylu SOSHO. Sylabariusz KATAKANA powstał ze znaków diakrytycznych używanych przez mężczyzn jako pomoc w czytaniu chińskich tekstów. Ciekawym zastosowaniem HIRAGANY, korespondującym ze stylem ZATTAISHO, jest użycie jej jako element zdobniczy. Używano jej do napisów na szyldach, tabliczkach z nazwami budynków, bram, stawów itd.\nUta-e (wiersze-obrazy) - typ malarstwa krajobrazów, to przykład zastosowania japońskich znaków ozdobnych. Ten typ malarstwa zawiera zwykle sceny przedstawiające brzegi rzeki albo jeziora z trzcinami. Pośród trzcin ukryte są napisy, albo też teksty są tak napisane, że wyglądają jak trzciny. Czasami znaki kaligrafii napisane były tak, że wyglądały jak płynąca woda, ptaki wodne, ławice piasku, skały itd.\nObok dużej ilości kaligrafii HIRAGANA sama w sobie jest piękna i charakterystyczna tylko dla kaligrafii japońskiej. Natomiast styl „trawiasty” SOSHO chyba najlepiej pokazuje jej naturę.\nChinskie pismo ideograficzne zawiera około 50000 znaków. Jednak współcześnie w Japonii używa się tylko od 3000 do 4000 znaków. W 1946 roku Rząd Japonii ustalił listę obowiązkowych 1850 znaków (TOYOKANJI) na powszedni użytek. Listę tą uzupełniono później o 28 znaków zalecanych do prasy oraz o 92 znaki do pisania imion i nazwisk. Równocześnie obok znaków kanji funkcjonuje 46 znaków hiragany i 46 znaków katakany.


ARCHIWUM: Informacja o wyniku naboru  na wolne stanowisko urzędnicze podinspektora ds. księgowości budżetowej w Referacie Finansowym w Urzędzie Gminy Miastkowo\nPraca w Urzędzie Informacje o wyniku naboru\nInformacja o wyniku naboru na wolne stanowisko urzędnicze podinspektora ds. księgowości budżetowej w Referacie Finansowym w Urzędzie Gminy Miastkowo\nWójt Gminy Miastkowo informuje, że w wyniku naboru na wolne stanowisko urzędnicze podinspektora ds. księgowości budżetowej w Referacie Finansowym w Urzędzie Gminy Miastkowo, 18-413 Miastkowo, ul. Łomżyńska 32, do zatrudnienia wybrana została Pani Edyta Bielacka, zam. Łuby-Kurki.\nPo zapoznaniu się z dokumentami złożonymi przez panią Edytę Bielacką, Komisja Konkursowa stwierdziła, że oferta ta spełnia wszystkie wymagania formalne, tzn. zawiera wymagane dokumenty i dokumentacja jest zgodna z postawionymi warunkami.\nKandydatka spełniła wszystkie wymagania niezbędne i wymagania dodatkowe określone w ogłoszeniu o naborze. Posiada wykształcenie wyższe magisterskie, o kierunku ekonomia. Posiada też tytuł zawodowy technik ekonomista, specjalność – finanse i rachunkowość. Ponadto P. Edyta Bielacka wcześniej pracowała przez rok w Urzędzie Gminy Miastkowo, jako stażystka.\nDalsze postępowanie konkursowe składające się z części teoretycznej i praktycznej pozwoliło zbadać przygotowanie merytoryczne i praktyczne kandydata niezbędne do pracy na danym stanowisku.\nKandydatka wykazała się dobrą znajomością przepisów z zakresu procedury administracyjnej i prawa samorządowego oraz zasad rachunkowości i ewidencji księgowej. Udzielała odpowiedzi adekwatnych do zadawanych pytań. Jest osobą komunikatywną, otwartą, o wysokiej kulturze osobistej.\nW procedurze naboru uzyskała najwyższą ilość punktów.\nWprowadził(a) : Marcin Łuba 2012-03-09 08:11\nZatwierdził(a) : Marcin Łuba 2012-03-09 08:11\nOstatnia zmiana : Marcin Łuba 2013-03-22 11:48


Archwium > Numer 535 (03/2018) > Pytania w drodze > ŚWIĘTA KSIĘGA I ŚWIĘTA KSIĄŻKA\nBardzo lubię czytać Pismo Święte, ale czasami się zastanawiam, czy traktuję je z należytym szacunkiem. Zadaję sobie różne pytania: czy wypada czytać Biblię na leżąco? Czy nie uwłacza to godności Pisma Świętego, że czytam je tak po prostu, jak książkę, a nie w atmosferze modlitewnego skupienia?\nFakty są takie: Przytłaczająca większość katolików nie czyta Pisma Świętego wcale. Próbując odpowiedzieć na postawione pytanie, chciałbym przyjrzeć się jednemu z powodów, może nie najważniejszemu, ale też nie całkowicie marginalnemu, dlaczego tak właśnie jest. Zauważyłem, że wiele osób podchodzi do Pisma Świętego z nadmierną bojaźnią. Biblia jest dla nich – i słusznie! – Świętą Księgą, wyobrażają więc sobie – tym razem niesłusznie – że zbliżanie się do niej jest obwarowane licznymi warunkami, co napawa ich lękiem i w konsekwencji prowadzi do paraliżu woli. Człowiek myśli sobie mniej więcej tak: „Chciałbym czytać Pismo Święte, ponieważ wiem, że to ważne, ale mnie to przerasta: nie potrafię się odpowiednio skupić, nie wiem, jaką postawę ciała powinienem przyjąć (czy można czytać na leżąco?), nie mam pojęcia, czy rozumiem je dobrze, czy źle, a w ogóle, to nie mam odpowiednich kompetencji”. Przyjrzyjmy się dokładniej tym obawom.\nNiektórzy sądzą, że czytanie Pisma Świętego domaga się zawsze specjalnego duchowego nastawienia. Gorliwi katolicy zaznajamiają się więc z różnymi metodami lektury Biblii i dowiadują się na przykład, że powinno towarzyszyć jej głębokie wewnętrzne skupienie, którego osiągnięcie nie jest wcale łatwe. Nadto, do każdej lektury trzeba się skrupulatnie przygotować – merytorycznie i duchowo – a później pilnować, by przypadkiem nie utracić koncentracji.\nInni, szczególnie ci, którzy odwiedzają księgarnie katolickie, są przytłoczeni wielością fachowych publikacji na temat Pisma Świętego. Mają więc poczucie, że Biblia to księga niesłychanie trudna, najeżona pułapkami, której elementarne nawet zrozumienie domaga się wysokiej, niedostępnej dla nich kompetencji. Pismo Święte – myślą – jest dla fachowców, nie zaś dla przeciętnego wierzącego śmiertelnika.\nAby rozwiać rodzące się w ten sposób obawy, proponuję, by pomyśleć o Piśmie Świętym w kategoriach (...)


Hamburgery w lokalizacji Coal Harbour\nRestauracja Azjatycka w lokalizacji Coal Harbour\nRestauracja Specjalne okazje w lokalizacji Gastown\nrestauracje śródziemnomorskie (lunch) w lokalizacji Ulica Robson\nNr 154 wśród 3 019 Restauracje w lokalizacji Vancouver\n1043 Davie St, Vancouver, Kolumbia Brytyjska V6E 1M5, Kanada\nAzjatycka, Malezyjska, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Opcje dla wegan\nLokalizacja ulicy Davie przeżywała szybki interes we wtorek wieczorem i nic dziwnego. Kolacja zupa Tom Yum Goong, Kari Ayam (curry z kurczaka) i makaron Nasi Goreng była pyszna i doprawiona dokładnie. Co więcej, nasz serwer był zachwycający, opowiadając nam historie o jedzeniu o Singapurze i...tym podobne. Zauważyliśmy, że bardzo dbał o rodzinę z dwójką małych dzieci, robiąc zdjęcia i bawiąc się. To była przyjemność zjeść tutaj.Więcej\nUdaliśmy się na 11-daniowe menu degustacyjne, które było nieco ambitne, ponieważ staraliśmy się je ukończyć. Szczególnie podobał mi się rendang wołowiny. Całe jedzenie było dobrze ugotowane i niezwykłe. Personel był uprzejmy i przyjazny. Nie tak chętnie muzyki, która była dość głośno ostatnich hitów\nPo raz pierwszy w malezyjska: mamy zwycięzcę!\nChciałem spróbować czegoś innego, i ten pasuje do ustawy. Wszystko było absolutnie pyszne, od początku do końca. podczas podróży i wspólną różnych przekąsek i dań głównych. Nasz kelner był przyjazny i pomocny. Na pewno wrócę następnym razem w mieście! Pycha!\nNasze doświadczenie w Banana Leaf było bardzo pozytywne - obsługa była wzorowa, jedzenie było smaczne, a ceny bardzo rozsądne - bardzo polecam tę restaurację.\nJadłem w banana Leaf na obiad i moja rodzina i ja zamówiłem ananasem ryż, szaszłyki z kurczaka i wiele więcej! Nasze jedzenie przyszło szybko i ukryty! ! Kelnerzy i kelnerki były pogodne. Musisz udać się tutaj jak jest najlepsza! !\nTo azjatyckie ja byłam myśląc, że to będzie trochę jak w chińskiej restauracji, ale tak nie było. Prawdopodobnie najlepszy ananas smażony ryż, jaki kiedykolwiek miałem. Kurczak był także ulubionym. Jednak na zamówione nie wiedząc jak duże porcje były tak nie popełnili tego samego błędu! Bardzo...dobre jedzenie, szybka obsługa.Więcej\nJesteśmy bardzo zadowoleni z tego miejsca na nasz krótki pobyt w Vancouver. Jechaliśmy z rodzicami, którzy przyszli wcześniej niż my, a oni mieli już przez skautów tej restauracji na lunch, a następnie wróciliśmy ponownie na kolację. To jest zbyt drogie, ale warto. Mój Hajnan kurczak...był znakomity!Więcej\nmalajskie jedzenie, dobre ceny i przyjazny personel\nPolecono nam udać się do tej restauracji przez personel naszego hotelu i było bardzo blisko więc zdecydowaliśmy się spróbować go na obiad. Jedzenie było bardzo dobre, dobrze przygotowane i podane, a obsługa była przyjazna i efektywna. To był dobry stosunek jakości do ceny tak zdecydowanie...polecam go innym. Mają także bardzo dobre ceny menu w porze lunch.Więcej\nByliśmy zakwaterowani w hotelu Sunset Inn. Mieli polecam gorąco tę restaurację. Podobało nam się to jak to było nasze dzieci po raz pierwszy do jedzenia malajskie jedzenie. Jest tam metra po drugiej stronie ulicy w przypadku wybredny jeśli chodzi o jedzenie w swojej rodzinie. Mieli...spory wybór. Obsługa była nieco powolna. Zapomnieli wziąć piwo, ale nadal kazał mi zapłacić za to.Więcej\nPo rekomendacji ludzie w Sunset Inn, gdzie się zatrzymaliśmy się tu na lunch. To była dobra rada. Po prostu trafiliśmy na koniec porze lunchu ale dano nam menu na lunch. Wszyscy mieliśmy zmiany połączenie talerz i bardzo nam się podobało wszystko, co mieliśmy. Ja nawet...na curry który mi się podobał, i nie jestem fanem curry! Wszystko było po prostu ostre, ale nie przesadnie.Więcej\nAdres: 1043 Davie St, Vancouver, Kolumbia Brytyjska V6E 1M5, Kanada\nNumer telefonu: +1 604-669-3389


Skutecznie realizowane fachowymi rękoma pozycjonowanie | Oto-Samochody.pl\nW wyniku rekonesansu napotkać będziemy mogli techniki pozycjonerskie. Inwestując uwagę w informacje zgromadzone na temat realizowania działań pozycjonerskich przez osoby, które przed nami, być może w bardzo fachowy sposób, próbowały znaleźć stosowne rozwiązanie, będziemy mogli natknąć się na skuteczną solucję dzięki której gama trudności z pozycjonowaniem przestanie nam dokuczać.\nPoznaj specjalistów od pozycjonowania\nSfera zalet jakie cechują Pozycjonowanie Wronki otworzy przed nami zupełnie nowe możliwości na gruncie zapewniania sobie realizowania pozycjonowania w sposób jaki zwraca prawdziwie korzystne rezultaty prowadzenia stron. Poprzez wykorzystanie okazji do praktykowania pozycjonowania wyświadczymy sobie znaczną przysługę. Dzięki znakomitym rozwiązaniom gwarantującym nam lepsze rezultaty pozycjonowania stron, takim jak na przykład Pozycjonowanie Wronki, skutecznie zredukujemy trudności z pozycjonowaniem i spowodujemy za sprawą tego, że korzystniej prezentować się będzie również sfera dobrych rezultatów działań pozycjonerskich. Dlatego też właśnie nie powinniśmy traktować jako nadmiernego szastania pieniędzmi wydawania gotówki na rzecz spraw takich jak chociażby właśnie trudności z pozycjonowaniem. Okoliczności sfery realizowania pozycjonowania z jakimi zetkniemy się już wkrótce będą znacznie lepsze jeśli już dzisiaj zdecydujemy się na zbadanie tych licznych możliwości jakie oddaje w nasze ręce portal czy oferta z licznymi informacjami na temat usług pozycjonowania. Sprawą o fundamentalnym znaczeniu może być tutaj rzetelny namysł jaki towarzyszyć będzie działaniom dotyczącym realizowania działań pozycjonerskich oraz doborowi środków takich jak techniki pozycjonowania, które to będą nam przy tym na bieżąco asystować. Kluczowym dla osiągnięcia tutaj pożądanych efektów może być selekcja metod wycelowanych w metodykę praktykowania działań pozycjonerskich poprzedzona gruntownym namysłem wolnym od pośpiechu i impulsywności, co nader często pomaga uniknąć trywialnych pomyłek także w różnych sferach. Artykuły sponsorowane cennik\nPoprzedni artykuł Części do Ursus C-360 – gdzie znajdę części do Ursusa 360c?\nNastępny artykuł Części do maszyn CAT – gdzie można je kupić?


Przyszłość można projektować | Kultura Liberalna - Kultura Liberalna\nKULTURA LIBERALNA > Komentarz nadzwyczajny > [Technologia a gospodarka]...\n[Technologia a gospodarka] Przyszłość można projektować\nZwiązane z przyszłym rozwojem techniki zmiany na rynku pracy wymagają pilnej refleksji i zdecydowanych działań wyprzedzających. Skoro dziś mamy w Polsce miliony ludzi negatywnie oceniających transformację do gospodarki rynkowej po 1989 r., to już dziś musimy myśleć, jak lepiej zaplanować następną wielką transformację.\nW kwestiach tak złożonych jak przyszłość rynku pracy kuszące jest odwoływanie się do historii. Można robić to tak jak Tim Harford, który przypomina, że bankomaty nie pozbawiły pracy bankierów, a arkusze kalkulacyjne – księgowych. Tego rodzaju odwołania, choć pouczające, trudno jednak nazwać miarodajnymi. Historia rzekomo lubi się powtarzać, ale bliższe rzeczywistości jest powiedzenie, że nie da się dwa razy wejść do tej samej rzeki. Byłoby wspaniale, gdybyśmy potrafili z przeszłości wyciągać trafne i precyzyjne wnioski na temat przyszłości – w praktyce tak to jednak nie działa. Pokusę historycyzmu w myśleniu o tym, co będzie, typową dla statystyków i planistów, piętnował już w latach 40. XX w. Karl Popper. Obecny stan zależności między rozwojem techniki a popytem na pracę radykalnie różni się od czegokolwiek, co znamy z historii. Nie powtórzy się też w przyszłości. Dopiero więc uwolniwszy się od pokusy analogii, będziemy mogli aktywnie kształtować przyszłość w pożądanym kierunku.\nSpołeczny wymiar innowacji\nWyzwanie, przed którym stoimy, zawiera się w pytaniu, jak wykorzystać nowe możliwości, jakie stwarza technologia, by podnieść jakość życia przeciętnego człowieka? Co zrobić, by wyeliminować uciążliwe, monotonne, nieprzyjemne albo niebezpieczne zawody? Jak sprawić, by zyski z automatyzacji nie pozostały wyłącznie w rękach wąskiej grupy, przyczyniając się do dramatycznego wzrostu nierówności? Niewątpliwie, postęp technologiczny to zarówno szansa, jak i zagrożenie. Problem nabrzmiewa wtedy, gdy wzorem luddystów zauważamy tylko zagrożenia i buntujemy się przeciwko automatyzacji. Próby walki z nią to ślepa uliczka – w ten sposób może przedłużymy nieco istnienie niektórych zawodów, ale z perspektywy późniejszych zmian przykro byłoby na to patrzeć. W starożytności popularnym zawodem był nosiwoda. Wyobraźmy sobie, że lobby nosiwodów skutecznie blokuje budowę akweduktów i wodociągów miejskich. Czy świat byłby lepszy? Czy raczej jako ludzkość stracilibyśmy wielką szansę na polepszenie stanu zdrowia i warunków życia mieszkańców miast? Niepotrzebne utożsamianie zmiany technologicznej tylko z interesem kapitalistów odwraca naszą uwagę od społecznych korzyści, wynikających z wdrażania nowych technologii i od prób konstruktywnego uregulowania ich dystrybucji.\nSkłonność przedsiębiorstw do redukowania kosztów, jakie może przynieść automatyzacja, jest wpisana w funkcjonowanie biznesu. Można uznać to za wadę, bo zapewne spowoduje zniknięcie części zawodów, można też ocenić jako krok w stronę większej efektywności i gospodarki powszechnego dobrobytu – świętego Graala rozwoju ludzkości. Lecz niestety, nawet gdyby jej wdrożenie było technologicznie możliwe, obecny system polityczno-gospodarczy zupełnie nie jest na coś takiego przygotowany. Dlatego współcześnie potrzebne są nie tylko analizy zagrożeń, lecz przede wszystkim analizy możliwych rozwiązań. Dzięki nim w porę wypracujemy sposób na płynne przestawienie gospodarki na nowe tory i wykorzystanie potencjału technologii w sposób, który nie pogrąży świata w chaosie. Bez pracy nad mądrymi regulacjami i debaty o wartościach oraz oczekiwaniach społecznych nie będziemy w stanie w pełni wykorzystać dobrodziejstw technologii przyszłości. Jeśli nie podejmiemy tej debaty, nietrudno przewidzieć konsekwencje takiego zaniechania. Napędzający je resentyment może zaowocować rozwojem reakcyjnego populizmu i odebrać nam owoce wielkiej zmiany społeczno-technologicznej.\nPionierzy i partnerzy – ktoś pracuje nad twoją przyszłością\nChoć niestety trudno wskazać konkretne działania polskiego rządu w tej dziedzinie, w skali globalnej jest ich całkiem sporo. Eksperymenty z dochodem gwarantowanym, które podejmują m.in. rządy Finlandii i kanadyjskiej prowincji Ontario, to dobry przykład. Wcielana przez tysiące programistów i twórców na świecie idea open-source jako optymalnego trybu współpracy przy rozwiązywaniu powszechnych problemów to inny przykład wyzwania rzuconego starym instytucjom, zwiastującego możliwe przyszłe modele działania. Nie wszystkie „przyszłościowe” rozwiązania są rzeczywiście przełomowe i czasami potrzeba wysiłku, by oddzielić ziarna od plew – szeroko promowany crowd-sourcing czy tzw. uberyzacja to przykłady co najwyżej liftingu starych sposobów działania. Pomocą w prototypowaniu nowych rozwiązań i eksperymentowaniu z nimi służy jednak rosnąca rzesza organizacji, które inspirują się wizjami przyszłości, by przecierać szlaki dla nowych modeli politycznych, biznesowych i społecznych. Oksfordzki Future of Humanity Institute czy Singularity University (który niedawno zawitał do Polski) to przykłady inicjatyw ukierunkowanych na opracowanie, rekomendowanie i wdrażanie przełomowych regulacji oraz narzędzi do zarządzania przyszłością. Jeśli rządzący zechcą słuchać ich tak, jak słuchają specjalistów od marketingu politycznego, będziemy mogli pozwolić sobie na bardziej optymistyczne spojrzenie na przyszłość stosunków społeczno-gospodarczych.\nFot. wykorzystana jako ikona wpisu: Alain Simpson, Flickr.com\nprezes warszawskiej firmy doradczej 4CF, specjalizującej się w długoterminowych strategiach rozwoju. Przewodzi też polskiemu oddziałowi amerykańskiego think tanku The Millennium Project, prowadzącego badania m.in. przyszłości techniki i stosunków społecznych.\nUrszula Nowakowska w rozmowie z Natalią Woszczyk\nKrytyka jest motywująca\nZ Ryszardem Petru rozmawiają Jarosław Kuisz i Łukasz Pawłowski\n[Pawłowski we wtorek] Czy program Schetyny jest wiarygodny?\n#MeToo – niedoskonały coming out\n[Francja] Jeszcze Makronia nie zginęła\n[#MeToo] Pończoszki, majteczki, cycuszki\nModernizm kontra postmodernic, czyli „Eros i Psyche” w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej\nCo by było gdyby. O pułapkach historii alternatywnej i książce Krzysztofa Iszkowskiego „Ofiary losu”\nRozwinąć skrzydła. Recenzja książki „Coco i jej mała czarna sukienka” [KL dzieciom]\nJak sprzedać film? Relacja z 8. Festiwalu Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja\nDieta do zadań specjalnych\nZ Alicją Długołęcką rozmawiają Jagoda Grondecka i Łukasz Pawłowski\nSeks jest narzędziem dominacji\nZ Sylwią Spurek, zastępczynią Rzecznika Praw Obywatelskich, rozmawia Adam Puchejda\nZacznijmy wierzyć ofiarom\n#MeToo, czyli wszystko staje się niczym?\n#MeToo jest banalne. Jak zło, z którym walczy\n459 AI automatyzacja dochód gwarantowany ekonomia gospodarka KL Kultura Liberalna Norbert Kołos nr 459 rozmowa rynek pracy sztuczna inteligencja technologia\n[Projekt: Polska] Złe standardy wobec złych ludzi?