Opłaty związane z kontem bankowym\nPrezenty za otworzenie konta\nObecnie bankowość jest dla nas bardzo prosta i nie sprawia nam wielu problemów. Doskonale wiemy w jaki sposób otworzyć konto, jak nim zarządzać, jak dokonywać płatności przez Internet. Problemem nie jest dla nas również podróżowanie. W dzisiejszych czasach z łatwością możemy zmienić miejsce swojego pobytu. Możemy wybrać samolot, autokar czy samochód, aby pojechać do innego miasta czy kraju. Bardzo chętnie wybieramy kierunki zagraniczne, aby zmienić klimat i poznać nową kulturę. Warto jednak zastanowić się nad tym, w jakiej formie będziemy za granicą dokonywać płatności. Nie jest to trudne, jednak warto wiedzieć jakie ma się możliwości. Czym można płaci\nPodróże stały się w ostatnim czasie bardzo popularne. Chętnie podróżujemy aby poznać nowe miejsca, zobaczyć je, a przede wszystkim zmienić miejsce pobytu chociaż na chwilę. Bardzo chętnie podróżujemy poza granicę nasze kraju. W ten sposób mamy również okazję, aby poznać nową kulturę. Często jednak wyjeżdżając poza nasze kraj, musimy być przygotowani na płatności w innej walucie. Najczęściej zabieraną walutę w podróż jest euro. Obecnie jest to jedna z najbardziej popularnych walut, dlatego też bez problemy zapłacimy nią w innym kraju lub wymienimy ją na walutę, która w danym kraju obowiązuje. Dlatego też, kiedy posiadamy przy sobie walutę euro, nie\nBardzo duża liczba osób marzy o wycieczce do Stanów Zjednoczonych. Dla wielu osób jest to niespełnione marzenie, dla wielu wycieczka marzeń, w którą się wybierają. Przed wyjazdem trzeba się jednak bardzo dobrze przygotować, aby na miejscu się nie rozczarować. Najważniejsze to, aby dokonać wcześniej wszystkich potrzebnych formalności. Dotyczy to przede wszystkim wizy, którą powinniśmy posiadać, aby móc wejść na teren USA. Oprócz tego bardzo ważną kwestią są również pieniądze, które powinniśmy przy sobie mieć. W Stanach Zjednoczonych zapłacimy dolarami amerykańskimi. Warto wziąć ze sobą gotówkę, za którą na miejscu będziemy mogli robić zakupy. Dola


Jest taki jeden lek na zgage ktory moga brac kobiety w ciazy i okresie karmienia...najlepiej zapytac o to w aptece. Jak ja bylam w ciazy to bralam rennie i baaaardzo mi pomagal. W czasie karmienia tez chyba go mozna brac. Mi rennie polecil gin. Ale najlepiej bedzie jak sama zapytasz albo gina albo w aptece.

Pozdrawiam

\n[QUOTE="Nocka, post: 945592, member: 13688"] Jest taki jeden lek na zgage ktory moga brac kobiety w ciazy i okresie karmienia...najlepiej zapytac o to w aptece. Jak ja bylam w ciazy to bralam rennie i baaaardzo mi pomagal. W czasie karmienia tez chyba go mozna brac. Mi rennie polecil gin. Ale najlepiej bedzie jak sama zapytasz albo gina albo w aptece. Pozdrawiam [/QUOTE]


Czarna futrzana kamizelka damska. Gdy jest Ci wiecznie zimno ta śliczna kamizelka w góralskim stylu uratuje Ci życie! Całość jest niezapinana, puszysta i bardzo przytulna. Ten damski włochaty bezrękawnik o luźniejszym fasonie wykonany jest w całości z przyjemnej do ciała, mocnej tkaniny. Niezwykle wygodny, nieobcisły krój zapewnia całkowitą swobodę ruchów i maksymalny komfort noszenia. Damska futrzana kamizelka to największy hit sezonu i absolutny must have w Twojej szafie, który pomoże Ci stworzyć casualowy look oraz dopełni wiele ambitnych stylizacji! Dzięki sprytnemu designowi ta narzutka staje się idealna, przez co nadaje się w sam raz do noszenia zarówno na co dzień, jaki i na przeróżne okazje! Damskie futerko świetnie sprawdzi się w połączeniu z naszymi jeansami i butami. Zabłyśnij wśród znajomych!\ndostępny kolor: czarny, ciemny beżowy, szary, ciemny szary, beżowy, ecru, biały\n"Jestem bardzo zadowolona, szybka dostawa, rozmiar dobry, ciepła, miękka , idealna. :))"\nMonika (2017-11-13 , Słupsk)\n"Świetna kamizelka, rozmiar S w sam raz, pasuje do wielu stylizacji. Gorąco polecam."\nSylwia (2017-05-16 , Zambrow)\n"Świetna kamizelka. Miła i ciepła. Do tego zapinana oraz posiada kieszenie. Jestem bardzo zadowolona z zakupu."\nLUIZA (2017-05-13 , Białystok)\n"Cieplutka, leciutka, milutka:) Ekspresowa wysylka"\nKarolina (2017-04-03 , Żyrardów)\n"Super kamizelka, miła w dotyku i ciepła :)"\nDorota (2017-01-16 , Łapy)\n"Kamizelka dobrej jakości, polecam Milutka ! :)"\n"Świetna kamizelka. Miła, ciepła, polecam serdecznie :D"\n"Extra kamizelka i swietnie pasuje do wielu stylizacji. Rozmiarowka OK."\n"Super jestem bardzo zadowolona! :) polecam!"\n"Kamizelka jest świetna!milutka,rozmiarówka ok:-) Polecam"\n"Kamizelka super, rozmiar wzięłam taki jaki noszę, bardzo milutka. Dziś zamówiłam drugą tylko inny kolor. Polecam!!!!!!!!!!!!!!"\nMonika (2016-10-15 , Polanów)


″Tagesspiegel″: Prorosyjskie gesty ze strachu przed AfD | Niemiecka prasa o Polsce i po polsku – komentarze i omówienia | DW | 10.06.2019\nPremier Saksonii Michael Kretschmer (CDU)\n"Premier Saksonii Michael Kretschmer z CDU wypaplał teraz to, czego jego socjaldemokratyczna koleżanka z Meklemburgii-Pomorza Przedniego, Manueala Schwesig domaga się już od dawna: sankcje przeciwko Rosji muszą zniknąć" - pisze Hans Monath w komentarzu opublikowanym w internetowym wydaniu dziennika "Tagesspiegel".\nAutor przypomina, że Kretschmer przedstawił swoje stanowisko w piątek podczas Międzynarodowego Forum Gospodarczego w Petersburgu. "Jakby tego było mało, premier za jednym zamachem zaprosił prezydenta Władimira Putina do Saksonii, który jak wiadomo właśnie tam, w czasach NRD, służył jako agent KGB" - zaznacza niemiecki dziennikarz.\nUzasadniając swoje stanowisko, Kretschmer powiedział, że sankcje stanowią poważny problem szczególnie dla saksońskiej i szerzej - całej wschodnioniemieckiej gospodarki.\n"To prawda" - przyznaje Monath. "Rację ma Schwesig, gdy mówi, że wskutek sankcji cierpi nie tylko przemysł w Meklemburgii, ale także rolnicy, którzy nie mogą eksportować owoców do Rosji" - dodaje komentator zaznaczając, że ta argumentacja to tylko "połowa prawdy".\nHans Monath przypomina, że Kretschmer prowadzi w Saksonii kampanię wyborczą. "W Saksonii, podobnie jak w Turyngii i Brandenburgii, wybrane zostaną na jesieni nowe parlamenty regionalne" - pisze w "Tagesspiegel". Jak zaznacza, premier Saksonii musi bronić się przed Alternatywą dla Niemiec (AfD), która "najchętniej przytuliłaby Putina".\nNic dziwnego - zauważa Hans Monath. "Putin daje prawicowym populistom w Europie pieniądze i cieszy się, gdy może osłabić UE, lub wbić klin między Niemcy i ich zachodnich sojuszników" - tłumaczy.\nAfD chciałaby powrotu w polityce do abstrahującej od wartości gry wielkich mocarstw i do relacji między Berlinem a Moskwą jak w XIX wieku, gdy niemiecką polityką kierował kanclerz Otto von Bismarck. Problem polega na tym, że od czasów Bismarcka wybuchły dwie wojny, W ostatniej Niemcy i Rosja najpierw paktowały ze sobą, dzieląc między sobą mniejsze kraje, zanim Hitler nie wypowiedział wojny Rosji Sowieckiej, której nie mógł pokonać.\nPolska ma prawo do solidarności\n"Estonia, Łotwa, Litwa i Polska - kraje, które najwięcej wycierpiały - najpierw podczas okupacji nazistowskiej, a potem sowieckiej, są dziś członkami UE. Te kraje czują się zagrożone przez Rosję i mają prawo do solidarności ze strony Niemiec. Mogą oczekiwać, że Niemcy przyczynią się do zapewnienia im ochrony w ramach NATO" - pisze Monath.\n"Zniesienie sankcji byłoby błędem" - podkreśla komentator w "Tagesspiegel".\nNiemiecki dziennikarz zwraca przy okazji uwagę na nastroje panujące w nowych niemieckich krajach związkowych, czyli w byłej NRD. Nieufność do NATO jest na wschodzie Niemiec większa niż na Zachodzie. Dotyczy to nie tylko SPD, ale także wschodnioniemieckich struktur CDU, gdzie twarda polityka kanclerz Angeli Merkel wobec Rosji jest otwarcie krytykowana.\nHans Monath wskazuje wpis na Twitterze autorstwa Wolfganga Ischingera – szefa Międzynarodowej Konferencji Bezpieczeństwa w Monachium, który poradził premierowi Saksonii, by "zwolnił swojego doradcę do spraw polityki zagranicznej", o ile takowego posiada. "Kretschmer powinien wiedzieć, że jego wpływy nie są na tyle silne, by zmienić politykę zagraniczną niemieckiego rządu" - uspokaja w konkluzji Hans Monath w "Tagesspiegel".\nNocne wilki. Banda rockersów na usługach Putina\nNiemal połowa Niemców wierzy w teorie spiskowe\nNiepokojące wyniki raportu o Niemcach: Niemal połowa uważa, że tajne organizacje mają duży wpływ na decyzje polityczne, a jedna trzecia jest przekonana, że politycy są jedynie marionetkami tych organizacji. (25.04.2019)\nSłowa kluczowe sankcje, Rosja, Saksonia, gospodarka, wybory, Michael Kretschmer


CHABER 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g - dzianina dla Ciebie - chaber 2 | Cottonstories.pl\n» CHABER 2 #354 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g\nKod produktu: 022/230-354-923184b365\nCHABER 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g - idealny materiał na sukienki, otulacze i odzież dziecięcą\nCHABER 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g to doskonała dzianina wykonana z wysokogatunkowego i ekologicznego włókna celulozowego. Świetnie sprawdzi się przy produkcji każdego typu odzieży jak i ubrań dziecięcych. Dzięki dodatkowi elastomeru bambus jest elastyczny oraz doskonale się układa.\nDzianina chaber 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g jest miękka oraz antybakteryjna. Nasz materiał został w 100% wyprodukowany z naturalnych przędz bambusowych.\nCHABER 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g - dowiedz się więcej o naszej dzianinie\nJakie są cechy produktu CHABER 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g?\nNaszą dzianinę chabrową 2 - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g możesz zastosować przy szyciu i projektowaniu:\nKolor: chaber 2\nATRAMENT - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g - idealny materiał na sukienki, otulacze i odzież dziecięcą\nTOURMALINE - BAMBUS SINGLE JERSEY Z ELASTANEM 230g - idealny materiał na sukienki, otulacze i odzież dziecięcą\nDziś przyszedł ten materiał. Cudowny kolor, cudowny materiał - czuje jaki jest dobry jakościowo we chwycie. Już się nie mogę doczekać kiedy wrzucę go na maszynę!


Sen o normalności | Świat Lelka\nPo deszczu wychodzi słońce →\nTemat niepełnosprawności jest ostatnio na czasie i tapecie wszystkich. Komentują, dyskutują, bez względu czy mają coś mądrego do powiedzenia, czy chcą zabłysnąć, bo to temat trendy. Żuk i żaba. Powiem i ja.\nZastanawiałam się czy cokolwiek pisać, ale widzę, że trzeba walić ludzi po oczach albo między nie. Dla mnie rodzice w sejmie to bohaterzy-mają odwagę walnąć między oczy swoją sytuacją. Pokazać jak to jest naprawdę. Nie cukierkowo, lukrowanie. Bez PR-owców, tak jak potrafią.\nZastanawiałam się czy ta forma mi odpowiada i miałam mieszane uczucia, ale z wczorajszych moich doświadczeń wynika, że inaczej się nie da.\nWkurza mnie powtarzane w mediach przez fachowców wszelkiej maści jak mantra?ja rozumiem sytuację?, ?współczuje?, ?wiem jak im ciężko?. Skąd wiesz jeden z drugim? Skąd się pytam? Wyzbyłeś się kiedyś godności dla ratowania życia i zdrowia swojego bliskiego? Żebrzesz gdzie się da o pomoc? Traktują Cię jak śmiecia?\nBo tak właśnie poczułam się wczoraj. Jak śmieć. Wyrzutek społeczeństwa. Ja się poczułam chociaż mowa była o moim dziecku. Ale na szczęście to ja to słyszałam a nie ona. Ja przyjęłam na klatę.\nPo raz pierwszy spotkałam się z taką bezpośrednią niechęcią co do niepełnosprawności mojego dziecka.\nGeneralnie wierzę w ludzi, bo wiele dobrego nas spotkało, ale zdarzają się takie dni i tacy ludzie, że wali nas z nóg i ciężko się podnieść.\nZamarzyło się nam, że możemy posłać Gabrysię do przedszkola, do dzieci. Myśleliśmy raczej o wizytach sporadycznych, okazjonalnych, żeby nie łapać infekcji. Co usłyszałam w placówce, która cieszy się dobra opinią, a dyrektorka postrzegana jest jako ciepła i fajna osoba? Że nie przyjmują takich dzieci, żeby poczekać aż otworzą przedszkole specjalne, że matka będzie powodem buntu rodziców, którzy też by chcieli być w przedszkolu ze swoimi dziećmi, bo przecież oni nie mogą a ja tak, że musi myśleć o zdrowych dzieciach i że dojazd mam zorganizować sobie sama, a opłaty za wyżywienie i pobyt są obligatoryjne. Czy Wam też te argumenty wydają się irracjonalne czy tylko ja jestem jakaś dziwna? Moje pytanie dlaczego powinnam izolować swoje dziecko od zdrowych i dawać do specjalnego przedszkola, którego de facto nie ma nawet chyba w planach pozostało bez odpowiedzi. Czy niepełnosprawni żyją tylko wśród niepełnosprawnych?\nChciałam rozejrzeć się i sprawdzić możliwości, nie decydując czy jeszcze, czy już posłać małą do przedszkola. Rozważamy taką sytuację. Miałam tylko nadzieję, że spotkam się z otwartością, chęcią znalezienia dobrego rozwiązania, a trafiłam na beton.\nMoże trzeba w ten sposób walić między oczy żebyście zrozumieli, że nie jesteśmy inni, gorsi, że chcemy żyć normalnie. I myślę, że to nie do końca wina samego systemu, to człowiek jest swoim najgorszym wrogiem.\n19 Responses to Sen o normalności\n1 kwietnia 2014 at 08:00\nChyba się Pani nieco zagalopowała. To że inni mają zdrowe dzieci nie znaczy, że ich samopoczucie ich nie obchodzi. To, że Pani dziecko jest chore nie znaczy, że rodzice TRZYLATKÓW mają przedłożyć jej dobro ponad dobro swojego.\nCzy była Pani kiedykolwiek w przedszkolu we wrześniu? Widziała Pani trzylatki? Chyba nie. To są malutkie dzieci, przerażone tym, że zostają same, w miejscu do którego nie są przyzwyczajone, bez mamy i taty. Im się nie da wytłumaczyć, że ich mamy nie mogą z nimi być, a Gabrysi mama tak. One tego – w tym wieku i w tym stanie rozpaczy – nie pojmą! Ich poczucie krzywdy będzie ogromne. I brawa dla pani dyrektor, która to rozumie.\nPrzykro mi, ale wyraźnie prezentujesz postawę roszczeniową – moje dziecko by na tym skorzystało, furda jak to wpłynie na innych. Ja mam chore dziecko, więc jemu się należy – będę wpadała kiedy mi będzie pasowało, a jak to rozwali przedszkolankom dzień to ich problem. Moje dziecko na tym skorzysta, a że kosztem innych, to co mnie to obchodzi.\nPrawdę mówiąc jak czytam takie rzeczy to przestaję się dziwic, że rodzice dzieci niepełnosprawnych nie cieszą się sympatią społeczeństwa.\n1 kwietnia 2014 at 14:43\nPrzytoczyłam naszą rozmowę więc proszę mi wskazać w którym momencie się zagolopowałam? Moje dziecko też jest trzylatkiem, więc proszę jej nie dyskryminować. Jej dobro stawiam tak samo jak inni rodzice nie dzieląc na chore/zdrowe na pierwszym miejscu. Moje jest dla mnie najważniejsze, ale nie znaczy, że kosztem innych. Piszesz, że źle to wpłynie na inne dzieci a widziałeś/aś jak funkcjonuje moje dziecko wśród innych? Nie. Więc nie wiesz, że to dorośli a nie dzieci mają z tym problem.\nI wierz mi, że gdybym miała postawę roszczeniową to w tej chwili nie rozmawialibyśmy tu na blogu.\nA w przedszkolu tak jak pisałam byłam zrobić rozeznanie, a nie na siłę tam posłać Małą. Proszę czytać ze zrozumieniem. Jakoś w innych miastach i przedszkolach wszystko o czym piszesz jest do ogarnięcia i jakoś dzieci z tego tytułu nie cierpią a wręcz korzystają. Tylko trzeba chcieć wychylić się trochę ponad ramy i podjąć wyzwanie. Szkoda, że przez takich ludzi nasze środowisko jest postrzegane właśnie w ten sposób. Komuś się nie chce tzn., że ja wymyślam niestworzone rzeczy. Są jednak miejsca, że się chce.\n1 kwietnia 2014 at 16:49\nMoim zdaniem zagalopowała się Pani w ocenie intencji dyrektorki przedszkola. Bardzo dosadnie pisze Pani o „traktowaniu jak śmiecia” przez tę osobę o „waleniu między oczy” itp. Rozumiem emocje, ale wydaje mi się po prostu, że źle oceniła Pani możliwości dyrektorki. Naprawdę nie sądzę, by chodziło o fakt, że Pani Córeczka jest chora. Raczej o całą otoczkę, z którą się to wiąże. Zupełnie nie zrozumiała Pani także mojej wypowiedzi – napisałam, że sytuacja źle wpłynie na inne dzieci wyraźnie nie w kontekście funkcjonowania Gabrysi wśród dzieci, tylko faktu, że ona będzie miała przy sobie mamę, a inne dzieci nie. Doskonale pamiętam swoje dzieci w pierwszych dniach w przedszkolu i wiem, że dla nich byłoby to zupełnie niezrozumiałą niesprawiedliwością. Jednak Pani odbiera wszystko wyłącznie przez pryzmat choroby Córeczki, nie próbując nawet zrozumieć innych. To nie będzie ułatwiało Pani i Gabrysi życia.\nAd rem: proponuję odpuścić przedszkole teraz, poszukać – o ile to możliwe – klubiku, gdzie inne dzieci też są z mamami i gdzie nie oczekuje się regularnego uczęszczania. A przedszkole wypróbować za rok, gdy dzieci w grupie rówieśników Gabrysi będą już „okrzepniętymi” przedszkolakami i nie będą cierpiały nad faktem, że ona jest z mamą a oni nie. Powodzenia.\n1 kwietnia 2014 at 20:13\nSmiec-rzecz bezwartościowa, do wyrzucenia. Gdy słyszę, ze „takich dzieci nie przyjmujemy”to jak mam się czuć? Albo inaczej jak mam swojemu dziecku to wytłumaczyć? W czym jest gorsze? Walić sytuacja miedzy oczy żeby ludzie wiedzieli, ze nie zawsze jest super i cukierkowo, żeby pózniej społeczeństwo nie miało pretensje, ze im tak dobrze a okupują sejm.\nZrozumiałam doskonale wcześniejsza wypowiedz i na nią odpowiedziałam. Nie sadze, żeby małe dzieci miały jakikolwiek problem z moja obecnością, tym bardziej, ze w przedszkolach do osób niepełnosprawnych są pomoce i dodatkowe osoby, które zajmują się dziećmi niepełnosprawnymi.\nNie masz pojęcia jak często tłumacze ludzi z ich zachowań, ale pedagog moim zdaniem powinien mieć podejście do wszystkich, bez względu na niedoskonałości. Próbując traktować moje dziecko jak osobę zdrowa zastanów się, czy słysząc, ze Twoje zdrowe dziecko nie będzie przyjęte, bo takich nie biorą do przedszkola, nie spowodowałoby to Takich emocji jak moje?\n15 kwietnia 2014 at 14:38\nzawsze wyjątkowo perfidne wydaje mi się tłumaczenie argumentem, w przypadku odmowy czegos dla dziecka niepełnosprawnego, że „wtedy inni tez tak by chcieli” , doprawdy? Wbrew pozorom dzieci , nawet w przedszkolu, po zwykłym prostym jeszcze w tym pierwszym okresie tłumaczeniu, szybko przyjmują pewne rzeczy jako fakty, ze tak po prostu musi być, bo dajmy na to Jasiu czy Kasia nie mogą same ….chodzić, mówić, bawić się itp. itd. Obecnie jestem mamą chłopca kończącego zwykła masową podstawówkę, przedtem zwykłe masowe przedszkole – niepełnosprawnego ruchowo, poruszającego się aktywnie na wózku inwalidzkim, po tych latach doświadczeń ale i walki czasami, o to, co jest oczywiste, ale niektórzy nie rozumieją, i powiem, że największy problem nie jest w tych zdrowych dzieciach – największy problem jest w ich rodzicach ( niektórych na szczęście). To oni często by tak chcieli, jak w przypadku niepełnosprawnego – pewne dostosowania, ALE czy na pewno by chcieli – przyjąć to wszystko, co niepełnosprawnemu dał los? U mojego syna taki problem – w sensie „a dlaczego my nie, a on tak” pojawia się od czasu do czasu , bo zawsze wypłynie coś nowego w ciągu kilku lat – ale po rzeczowym, krótkim wyjaśnieniu – wystarcza. Np. ostatnio – dlaczego on nie przychodzi do szkoły na 8 rano, gdy po dwóch lekcjach wyjeżdżamy wszyscy na wycieczkę? tez tak chcemy! Chcecie spróbować korzystać z toalety gdy nie możecie w ogóle stanąć na nogi, bo są wiotkie? Nie, nie chcecie i już nie macie żalu o to, że przychodzi kolega niepełnosprawny dwie godziny później, że podczas wycieczki może nie znaleźć toalety dostosowanej do niepełnosprawnego. Na pewno wolicie przyjść na lekcje i normalnie załatwić potrzeby fizjologiczne bez myślenia o tym, czy się jakoś uda wytrzymać.\n15 kwietnia 2014 at 14:45\nDodam jeszcze, że w przedszkolu byłam z dzieckiem przez pierwsze dwa tygodnie – pierwszy tydzień dlatego, że chciałam zobaczyć, jak sobie radzi w grupie i czy przypadkiem kogoś nie najedzie wózkiem ( a przedszkole maiło odwrotne obawy – czy sobie cos na wózku nie zrobi, ale one były bezpodstawne, z racji słabej znajomości tematu dziecka na wózku), a drugi tydzień – już ja na korytarzu, a on na sali – czyli jak zniesie rozstanie z mamą , która nie zostawiła go od urodzenia ani jednego dnia i nocy samego? Daliśmy radę – on, bo był bardzo odważny i łatwo nawiązywał kontakty, ja – bo przełamałam swój strach o niego, i przedszkolanki, bo nie miały już po pierwszym dniu zadnych uprzedzeń > Przedszkole, mimo ze masowe, mimo ze liczna grupa bo 30 osób, wspominamy bardzo miło. Szkołę – niestety róznie ( zależy od nauczyciela w sumie).\n7 kwietnia 2014 at 14:44\nPani Nisar, zupełnie nie rozumiem takiego podejścia! Bardzo ciekawa jestem, jaka jest Pani propozycja, jeśli chodzi o kontakt niepełnosprawnego dziecka z rówieśnikami!?? Tylko z innymi niepełnosprawnymi?? Pisze Pani o tym, że dla dzieci wielką krzywdą i niesprawiedliwością byłoby, gdyby tylko Gabrysia została z mamą, a one nie. A nie wydaje się Pani, że tu właśnie rola rodziców dzieci, a także pedagogów z przedszkola, by inne dzieci uwrażliwić na chorobę innego dziecka? Sama jestem mamą trzylatka, jestem pewna, że nawet dzieci w takim wieku są w stanie zrozumieć, że jednak w stosunku do Gabrysi życie okazało się bardziej niesprawiedliwe. One ze swoją mama zobaczą się po południu, a ona ze swoją chorobą żyje cały czas i ma prawo, tak jak one, próbować żyć normalnie.A jeśli chodzi o „rozwalanie przedszkolankom dnia”, to chyba właśnie dlatego mama Gabrysi powinna z nią zostać, by móc się nią opiekować, bo wiadomo, że robi to na codzień i nikt nie wymaga, żeby jakakolwiek pani z przedszkola wykonywała jakieś specjalistyczne czynności.\nSmutne, ale niestety żyjemy w takim chorym społeczeństwie. Nikomu zle nie życzę, ale widzę, że tylko posiadanie chorego dziecka otworzyłoby oczy osobom pokroju pani Nisar.\n14 kwietnia 2014 at 19:46\nDziękuję bardzo za ten komentarz. Utwierdziła mnie Pani w tym, że jednak nie problem jest w niepełnosprawności mojego dziecka i że zdrowe dzieci potrafią zrozumieć o wiele więcej niż się nam wydaje. Pozdrawiam\nNiech Pani walczy ,bo ma Pani rację .A ta Pani Dyrektor nie ma prawa dziecka nie przyjąć.O ile wiem dziecko niepełnosprawne ma pierwszeństwo w przyjęciu do przedszkola nie musi to być przedszkole specjalne ma Pani prawo dać dziecko do zwykłego przedszkola po mimo niepełnosprawności dziecka.Tylko tu jest inna sprawa czy warto gdy jest nieprzychylność dyrekcji.Niech Pani poszuka innego przedszkola a na tą Dyrektorkę napisać skargę do kuratorium.\nCzytam i czytam i oczom nie wierzę!!!Jestem zarówno matką niepełnosprawnego dorosłego już dziecka ,ale też Asystentem Osoby Niepełnosprawnej i w tym charakterze pracuję w przedszkolu z dzieckiem autystycznym.Jesteśmy w grupie maluchów od roku do trzech i chociaż dzieciaki niejednokrotnie pytają dlaczego ja jestem z moim podopiecznym w przedszkolu to i tak często jestem postrzegana jako matka malucha.Nigdy ale to nigdy nie było problemów z tego powodu!!!Inne dzieci nie odpycham od siebie,też je przytulam ,tłumaczę i uczę tolerancji, a że są naprawdę wnikliwymi obserwatorami szybko wyłapują niedoskonałości i potrzeby dziecka niepełnosprawnego i cudownie obserwować jak wyprzedzają moje działania i biegną by np podnieś zabawkę bez której autystyczne dziecko traci poczucie bezpieczeństwa.Wciąż dorośli zapominają ,że uczulając na chorobę,niepełnosprawność swoje dziecko poniekąd zabezpieczają siebie samych przed wykluczeniem w przypadku choroby w późniejszym wieku z rodziny i społeczeństwa…Przecież to prosty schemat!I rzeczywiście największy problem z pobytem matki z dzieckiem w przedszkolu mają rodzice!Niestety!Dzieciaki moment się przystosująPozdrawiam\n15 kwietnia 2014 at 14:06\nRozumiem, że moja wypowiedź jest dla Pani widoczna tylko do pewnego momentu? Od „ad rem (…) proponuję poszukać klubiku” już nie? I ponownie: mowa jest o TRZYLATKACH, nie o dzieciach okrzepniętych w roli przedszkolaków, tylko o dzieciach przerażonych zmianami, które zachodzą w ich życiu, a których do końca – z racji wieku – nie są w stanie zrozumieć.\nŻeby było jasne: do przedszkola integracyjnego uczęszcza w tej chwili mój syn, jedną z podstawówek które musieliśmy wybierac w ramach rekrutacji także jest szkoła integracyjna. Tak że raczej trudno uważac, że intencją moją byłoby zamknięcie niepełnosprawnych dzieci w gettach. Ale z kolei „osobom pokroju pani Mazuli” raczej niczego się nie wytłumaczy – jeśli inni widzą obiektywne przeszkody dotyczące dzieci niepełnosprawnych, to wyłącznie dlatego że są chorzy i należy im życzyc posiadania chorego dziecka! Ślicznie, gratuluję empatii, poziomu kultury i umiejętności patrzenia ciut dalej niż na czubek własnego nosa.\nSwoją drogą, jestem szczęśliwą matką zdrowych dzieci, nie empatyczną matką dziecka niepełnosprawnego, ale w głowie mi się nie mieści, jakim draniem trzeba być, żeby życzyc komuś chorego dziecka. Przestaję się dziwic, że wzbudzacie Państwo coraz większą niechęc wśród otoczenia! Wstyd!!!\n15 kwietnia 2014 at 04:23\nMoje dzieci będąc zdrowymi, chodziły do przedszkola o profilu integracyjnym i teraz chodzą do szkoły w klasie z niepełnosprawnymi dziećmi. Mieszkamy w Wiedniu. przez pierwszy tydzień wszyskie dzieci chodziły do przedszkola i zostawały w nim razem z rodxicami przez 3 godziny. I razem poznawaliśmy zakamarki przedszkola. Następny tydzień rodzice na hakiś czas wychodzili z przedszkola coś „załatwić” od 15 min do po paru dniach na godzine. Dzieci mogły się krok po kroku przyzwyczajac do rozłąki w znajomym i przez rodzica już otoczeniu. Później przez jakiś czas , miesiąc? rodzic mógł pobawić sie przez 15 minut z dzieckiem w przedszkolu. Polecam ten system! Płaczące rozłąki są w ten sposób bardzo zminimalizowane. Przedszkola z takim podejściem są też w Wiedniu raczej wyjątkiem i prywatne, ale są. Moje dziecie nic nie straciły na tym będąc z dziećmi niepełnosprawnymi (myślę , że było to jedno na 20). Szkoła. Chodzą do klasy Integrative Mehrstufenklasse. Integracyjna klasa dla 1-4 klasistów na raz. 2 Nauczycielki na każdej godzinie. Taki experymentalny projekt miasta Wiednia, który działa już od przeszło 20 lat i cieszy dię coraz większym zainteresowaniem. Zachęcam do zapiznania się , jest to niesamowita sprawa. Zdaję sobie sprawę, że to kropla w morzu, ale trzeba próbować. To niesamowite jak 3 latki i dzieci z podstawówki rozumieją sytuację dzieci specjalnej troski i razam się bawią i sobie pomagają. http://www.mehrstufenklassen.info po lewej klick na integration model. translate.google.pl działa 3 po 3 ale mniej więcej da się zrozumieć.\ndora mama synka z mpd mówi:\n15 kwietnia 2014 at 07:04\nWitam,2 lata temu miałam ten sam problem…ba tyle ze mi sie nie śnilo normalne przedszkole, lecz intergracyjne(blisko naszego domu)bo wiiem że moje dziecko odbiuega mocno od dzieci zdrowych i nie dawałby sobie najzwyczajniej rady-a nie o to mi chodzi tylko aby jak najwięcej się nauczył) jednak Pani stwierdziły że moje dziecko się nie nadaję tam….wyszłam ze łzami w oczach to gdzie on się nadaje? takie przedszkole jest tylko jedne…co mam go zamknąc w domu? wzięlam sie pisałam odowłania do ratusza u nas w miescie jedno drugie…az komisja sie zebrała wi jednak odmowili….jedna z mam powiedziala mi ze ponad 30km od naszego miejsca zamieszkania otworzyli przedszkole specjalne..bałam się tyle km…ale dałam synka i nie żaluje to była najlepsza decyzja jaką mogłam podjąc! Jest 4 dzieci w grupie bardzo duzo się uczy(są 2 panie) po 2 miesiacach zacząl samodzielnie przemieszczac się na tyłku a ja rehabilitowałąm to 4 lata! sam zacząl jeśc ,rysuje itp.a nigdy tego nie robił! Jestem bardzo szczęsliwa z jego postępow:) oczywiscie nie wiem jak funkcjonuje Pani dziecko- u nas porażenie mózgowe synek nie mowi,nie chodzi(ale śmiga na tyłku) i wiem że to była najlepsza decyzja jaką mogliśmy podjąc:) a Pani nie poddaje się trzeba walczyc do samego końca! 🙂 pozdrawiamy:)\nKaśka mama Poli z RKiW mówi:\nNapiszę Ula o mojej Poli. Ale myślę że słowo w słowo będziesz mogła powiedzieć to samo o swojej córce.\nWada wrodzona mojej córeczki czyni z nią osobę kruchą, niezwykłą, dzielną, silną psychicznie, wyjątkową, niesamowitą. Czyni w Jej życiu i niemoc i cierpienie i wiele wiele wyjątkowych, szczęśliwych, niepowtarzalnych chwil o których zdrowe dzieci mogą tylko pomarzyć.\nWada wrodzona nie czyni Poli osobą niepełnosprawną. To ludzie zdrowi którzy nas otaczają, to brak etyki zawodowej, brak moralności, bariery architektoniczne, czynią z Poli człowieka niepełnosprawnego. To brak systemu opieki, to brak zainteresowania ze strony państwa, to brak woli w wyrównaniu szans względem zdrowych rówieśników czyni z Poli człowieka niepełnosprawnego.\nCzęsto mam odczucie, że nie Pola jest chora, ale wszystko wokół niej. Pola jest dzieckiem niepełnosprawnym, nie z winy choroby, ale dlatego, że żyje w świecie, kraju nieprzystosowanym do jej potrzeb, możliwości i optymalnego rozwoju.\nRodzice dzieci zdrowych Uleńko mają również masę problemów, bo żyją w chorym kraju. Bo brakuje żłobków, przedszkoli publicznych, bo nie ma dowozu do szkoły, bo nie ma co zrobić z dzieckiem po 4h lekcji w szkole. Bo rodzice pracują w złych warunkach, słabo zarabiają, spłacają kredyty na mieszkania, auta itp. I im też jest ciężko Ula. Oni również nie czują żadnego wsparcia ze strony państwa, rządu. Oni też czują, że ich dzieci zostawione są same sobie, że nie ma żadnej polityki prorodzinnej. I Ci ludzie nie są w stanie pojąć, że to właśnie w takich rodzinach, z takimi problemami rodzą się chore, wyjątkowe dzieci, których koszty leczenia w Polsce przekraczają często wartość zarąbistego nowego mieszkania!\nWyobraźnia jest darem, empatia i szlachetność rzadkością.\nWitam w polaczkowie.\n15 kwietnia 2014 at 07:21\nTo może ja się wypowiem bo temat znam aż za dobrze 😉 Mam troje dzieci (dwoje niepełnosprawnych )W „normalnym ” przedszkolu będzie ciężko znaleźć miejsce dla Małej jeżeli ma orzeczoną niepełnosprawność (chociaż wszystko zależy od „rodzaju schorzenia)Są przedszkola integracyjne działające troszkę na innych zasadach niż „zwykłe „ale tu dużo pozostaje do „ustalenia ” z dyrekcją czy dziecko przyjmie -jakie są schorzenia ,jakiej dziecko pomocy, opieki wymaga itp. I jeszcze przedszkole specjalne ( tu jest generalnie ten problem że jest ich mało ,mój najmłodszy właśnie kończy takie przedszkole w wieku 10 lat (odroczony obowiązek szkolny ze względu na stan zdrowia ) opieka nad dziećmi niepełnosprawnymi w takich przedszkolach jest o tyle lepsza że są tam specjaliści chyba wszyscy jakich dziecko potrzebuje 🙂 Rodzic nie musi być z dzieckiem cały czas ponieważ pracują tam wysoko wykwalifikowane kadry naprawdę radzące sobie z „różnymi ” przypadkami i dziecko tak jak do zwykłego przedszkola może iść już od 3 roku życia .Błędnym jest przekonanie że dzieci w przedszkolu specj.przebywają tylko z niepełnosprawnymi (przynajmniej w tym gdzie mój syn uczęszcza )Dzieci biorą udział w różnego typu festynach ,wycieczkach ,współpracują ze zwykłymi przedszkolami właśnie w celach integracji ze zdrowymi dziećmi ,chodzą na spacery ,place zabaw itd .Ani raz nie żałowałam decyzji o posłaniu dzieci do przedszkola specjalnego .Co do tolerancji ,integracji dzieci między sobą – to raczej dorośli są „przewrażliwieni ” na tym punkcie ,dzieci doskonale się „dogadują ” i tolerują na wzajem .Dla nich w takim wieku nie ma jeszcze różnicy które jest zdrowe a które chore ,mogą pojawiać się pytania dlaczego to dziecko jest inne (np nie mówi ,jeździ na wózku itp ) ale to rola rodzica zdrowego dziecka żeby mu wytłumaczył.Nie zapominajmy że przede wszystkim tolerancję ,stosunek do niepełnosprawnych wynosimy z domu .Co mogę do radzić -raczej chodzenie od przedszkola do przedszkola i szukanie na własną rękę może zbyt wiele nerwów i niepotrzebnych „sytuacji ” dostarczyć ale jest coś takiego jak Poradnia szkolno -pedagogiczna musi być w każdej miejscowości /powiecie .Taka poradnia po przeprowadzeniu badania psychologicznego ,pedagogicznego dziecka u siebie (na prośbę i wniosek rodzica ) decyduje jakiego przedszkola wymaga dziecko czy może uczęszczać do zwykłego ,integracyjnego czy specjalnego .Wydaje też decyzję o potrzebie wczesnego wspomagania (ileś godzin tyg zajęć w przedszkolu -już nie pamiętam dokładnie ) i wskazane przez poradnie przedszkole chyba ma obowiązek realizować te zajęcia .Więc najlepszym wyjściem byłoby skontaktowanie się z odpowiednią ze względu na miejsce zamieszkania Poradnią i tam już Panią pokierują .Szkoda nerwów bo to i tak nic nie da no i trzeba troszkę przywyknąć że jeszcze na różnych ludzi Pani trafi bo puki nasze dzieci są malutkie często nie „odbiegające ” wyglądem od zdrowych rówieśników to jeszcze nie „wzbudzamy” takiego zainteresowania i emocji coraz większe „schody „zaczynają się czym dziecko większe 🙂 Jeśli ma Pani jeszcze jakieś pytania chętnie odpowiem .Pozdrawiam\n15 kwietnia 2014 at 08:27\ndo doświadczona mama- własnie o tym pisałąm wyżej .w naszym przypadku przedszkole specjalne to najtrafniejszy wybor! 🙂 nasz synek mimo,że jest w takim przedszkolu chodzą na place zabaw ,biora udział w konkursach,teatryzkach itp,robią wszytko co ”normalne ”pzredszkola, ba..nawet ksiązki mają-dla mnie to byl oblęd moj syn nie umiał trzymac olowka/kredki a teraz bazgroli po kartkach:) nie jest to perfekcyjne ale widze mega roznicę:) rozpoznaje zwierzęta,postacie ..Jest to ogrom pracy nauczycieli i tez dzieci(bo patrz co one robią -wsyztko na swoim poziomie bo ze zdrowymi nie dałby rady).Jest duzo rehabilitacji ,godz z logopedami( mamy tam także wczesne wspomaganie rozwoju o czym Pani wspomniala) pozdrawiam:)myślę że Pani wybierze najlepsze przedszkole dla malutkiej tak by dawała radę i by była szczęśliwa i się rozwijała bo to najważniejsze 😉\nteż Ula mówi:\n5 września 2014 at 16:26\njestem przedszkolanką w publicznym „zdrowym” przedszkolu, pracuję w tym roku szk. w 25osobowym oddziale 3 i 4 latków.\ni powiem tak- nigdy bym nie wysłała swojego chorego dziecka do zwykłego przedszkola (mam swoje prywatne dzieci 🙂 ). dlaczego? dlatego ze tam nie ma odpowiedniej ilości opieki.\nja teraz do 14 – 3 letnich brzdąców ( i reszty 4 letnich świeżynek), jestem na sali SAMA z 1 panią woźną, która musi wyjść z sali wykonać swoje obowiązki służbowe poza salą (np wyszorować korytarz albo odebrać naczynia z kuchni na posiłek).\nKilku jest w pampersach, 80% ryczy za mamą, 100% nie wie gdzie się chodzi siku i jak odkręcić kran, 50% źle trzyma kredki i sztućce… no cóż, taki typowy przedszkolny wrzesień.\nMasakra to mało powiedziane 😛 Moj dzien dzisiaj:\n2 chłopców zrobiło siku w majty bo nie doczekało w kolejce, jeden zamoczył rękawki przy myciu rąk, jedno zwymiotowało bo”mama dała różowy syrop”.\nkto został bez opieki i uwagi? te co siedziały cicho na dywanie i się nie przemieszczały.\ndopóki nie opanowałam wypadków, nie mogli iść się bawić, nie dałam kredek, układanek, nie jeździli samochodami po dywaniku.\nbo nie miałam czasu pilnować, aby w czasie rysowania, jazdy czy układania żadne się nie pogryzło, nie wywróciło, nie zjadło kredki.\ndlatego-pomimo pierwszeństwa-niechętnie przyjmuje się dzieci chore do zwykłych przedszkoli.\nbo po prostu nie ma rak do pracy!!! w związku z ustawą o przedszkolach za złotówkę, jedna nauczycielka straciła pół etatu, jedna woźna (pani do pomocy) poszła na emeryturę, ale na jej miejsce już nikogo nowego nie przyjęto.\nPsychologa mamy raz w miesiącu na 3 grupy. Logopeda straciła 1/4 etatu która u nas miała.\nWiem, że mogłaś się Ulu poczuć urażona, ale pomyślcie też czasem o tej drugiej stronie… czasem również próbujemy przebijać mury głowami. póki co-tylko guzy.\nDlatego moje chore dziecko posłałabym do przedszkola SPECJALNEGO, nawet nie integracyjnego – moje syny do takiego chodziły, wg mnie integracja w tym przedszkolu to była fikcja. tez z powodu a. braku specjalistów, b. braku orzeczeń chorych dzieci, które były tam zapisane jako zdrowe, a faktycznie potrzebowały pomocy bo miały takie czy inne zaburzenia.. i to jest niestety nagminne.\nTaka to Polska właśnie… może coś kiedyś drgnie… Ale póki co – polecam przedszkole specjalne dla dzieci o SPECJALNYCH potrzebach- nie tylko tych edukacyjnych. Dla dobra tych wyjątkowych dzieci własnie.Dla ich pełnego bezpieczeństwa.\nPowodzenia, zdrowia dla Lelka. Czytam Was od dawna, równo z Frankiem Niebieskookim, bardzo Wam kibicuję\nOk rozumiem wszystkie argumenty tylko wówczas trafiłam na stanowisko „nie bo nie”. Żadnych konkretów przeciw, żadnych za. A teraz mój punkt widzenia:):\nNie mamy przedszkola specjalnego w najbliższej okolicy\nDzieci z SMA chodzą w innych miastach do przedszkoli zwykłych lub integracyjnych\nNie potrzebujemy opieki, bo ja będę z Lelkiem cały czas i cała odpowiedzialność opieki nad mała pozostaje w moich rękach\nChodzi nam wyłącznie i to mówiłam dyrektorce na odwiedzaniu przedszkola, może z czasem byłyby to częstsze wizyty, ale żadna terapia w grę nie wchodzi-mamy wszystko co trzeba, tylko i wyłącznie integracja z dziećmi\nChcemy spróbować, zobaczyć czy to zagra.\nI sprawa niedasiow wyglada tak, ze jednak sie da i w październiku idę na rozmowę z dyrekcja i kadra przedszkola i spróbujemy porozmawiać jak mogłoby to wyglądać.\nŻal miałam dlatego, ze dopiero po interwencji wyżej mozna było znaleść rozwiazanie i zastanowić sie nad sensem tego pomysłu. I jednak w oczach dyrekcji może cos z tego być.\nNigdy absolutnie nie chciałam i chcieć nie będę pchać tam małej za wszelka cenę. Paniom przedszkolankom myśle, ze przeszkadzać nie powinnismy, a ja krytykować nie zamierzam tego co mogę tam zobaczyć, bo wiem ze czasami brakuje rak.\nA swoją droga to co piszesz to jakaś masakra naprawdę:) nie mam zdrowych dzieci, ale widzę jak matki czasami z 1czy 2 nie dają rady a co dopiero ogarnąć 17? Szok.\nPozdrawiam i dziękuje za racjonalne argumenty:)\nA i jeszcze jedno Franio tez jest przedszkolakiem i u nich problemu nie było:) Moja mała przy dzieciach bardzo dużo sie uczy i straaaaasznie ja do dzieci ciągnie. Zdrowe dzieci nie maja problemu z niepełnosprawnością-przynajmniej my trafiamy na takie dzieciaki, które potrafią bawić sie z Gabrysia. Co innego dorośli. Nie dziwie sie i temu, bo sama potrafiłam zachować sie dziwnie, ale myśle, ze przebywanie z niepełnosprawnością uczy ze nie ma czego sie obawiać. Widzę jak naturalnie zachowują sie znajomi, którzy są z nami blisko, a jak „rozpaczają” ci co nas spotykają od wielkiego dzwonu:)


Dywan Istambuł S3990 TSC1 cream - Akcila\nDywan Istambuł S3990 TSC1 cream\nW nowoczesnym wnętrzu liczy się odważny i oryginalny pomysł, dlatego też w tym sezonie dywan z kolekcji ISTAMBUŁ będzie spełnieniem marzeń wszystkich, ceniących sobie nowoczesny i niepowtarzalny wystrój z charakterem.\nKolor brązowy stanowi doskonałe tło dla wystroju klasycznego jak i nowoczesnych aranżacji. To idealne dopełnienie kolorowych mebli i dodatków, bezbłędnie harmonizuje z kolorem niebieskim i ciepłymi kolorami, takimi jak czerwień i pomarańcz. Będzie też pięknie współgrał w otoczeniu swoich naturalnych odcieni.\nBlask na powierzchni, mieniące się runo to przede wszystkim zasługa cienkich, poliestrowych włókien. Pod wpływem padającego światła sprawiają wrażenie delikatnego "migotania", dzięki czemu dywan wydaje się żywy i połyskujący.\nIlość punktów tkania: 40 000 pkt/m²\nKolor: beżowy, brązowy, kremowy\nKod produktu: S3990 TSC1 cream\nTen produkt może być Twój już za 7,81 zł miesięcznie!\nDywan Istambuł S3630 CC10 cream\n675,00 zł - 1 299,00 zł\nDywan Istambuł kratka cream\nDywan Istambuł S3630 TR10 red\nDywan IZMIR fala beż\nDywan Istambuł S3630 TB44 black\nDywan IZMIR pasy beż\nDywan IZMIR kratka beż\nza krótki termin użytkowania żeby wystawiać opinie.


Czy piżama damska to dobry prezent dla kobiety - Lofthe.pl\nWiele osób waha się, czy podarować kobiecie jako prezent piżamę uważając, że jest to podarek nieco infantylny oraz niepotrzebny. Prawda jest taka, że to właśnie w tym stroju spędzamy nawet 1/3 naszego życia! Niezaprzeczalnie piżamę nosi i potrzebuje każdy, więc jest to bardzo użytkowy, codzienny prezent. Ponadto decydując się na taki podarek, pokazujemy, że dbamy o komfort i wygodę bliskiej osoby. Dobrze dopasowana piżama to sygnał dla drugiej osoby, świadczący o tym, że znamy jej upodobania oraz nawyki.\nNa jaką okazję wybrać piżamę jako prezent?\nPiżama to dość nietypowy prezent dla drugiej osoby. Jednak dobrze dobrany, z pewnością będzie podarkiem bardzo użytecznym i stylowym. W zależności od wybranego modelu i kroju prezent może być romantyczny, jednak zdecydowanie bardziej subtelny niż bielizna.\nMoże być także elegancki bądź klasyczny, w tej wersji idealnie sprawdzi się na przykład jako prezent dla mamy czy cioci. Piżama będzie także odpowiednim prezentem dla młodszej dziewczynki. Jednak w przypadku dzieci warto postawić na neutralne wzory i kolory, ponieważ zdecydowanie nie łatwo trafić w dziecięce gusta. Piżama może być idealnym prezentem na okazje takie jak:\nWielość marek produkujących piżamy daje nam ogromne pole do popisu! Spośród mnóstwa propozycji, z pewnością znajdziesz tę, jedyną idealnie pasującą na każdą okazję. Możesz wybierać spośród eleganckich piżam damskich, tych codziennych i wygodnych, a także okazjonalnych - na przykład świątecznych.\nAby piżama była udanym prezentem, przede wszystkim zwróć uwagę na jakość materiału, z którego jest wykonana. Z pewnością warto unikać tkanin śliskich, cienkich lub nieoddychających. Dobrym wyborem będzie piżama bawełniana, satynowa lub jedwabna. Takie tkaniny są wygodne, miękkie, komfortowe, stosunkowo łatwe w pielęgnacji, ponadto sprawiają, że skóra nie poci się nadmiernie. Zwróć uwagę na jakość ewentualnych nadruków. Nie kupuj tych naklejanych, które z pewnością nie będą zbyt trwałe i estetyczne. Przed zakupem prezentu, koniecznie sprawdź skład produktu, a decydując się na zakup piżamy ze sklepu internetowego, koniecznie zwróć uwagę na rodzaj tkaniny i opinię innych kupujących.\nKupując piżamę na prezent, należy także wziąć pod uwagę okazję. Jeżeli szukasz podarku na walentynki, postaw na eleganckie piżamy damskie ze zdobieniami, w kolorze czerwienie lub różu. Na Boże Narodzenie idealnie sprawdzą się modele świąteczne. Z kolei z okazji urodzin, postaw na piżamę, dopasowaną do upodobań i preferencji solenizanta.\nDuże znaczenie ma także wzór i krój prezentu. Wybierz krój zgodnie z upodobaniami drugiej osoby. Jeżeli nie wiesz, jaki będzie odpowiedni, najlepiej kieruj się wygodą i porą roku. Latem lepiej sprawdzi się przewiewna, piżama damska dwuczęściowa, natomiast zimą coś cieplejszego, bardziej otulającego. Wzór bądź nadruk dopasuj do zainteresowań obdarowanej osoby. Świetnym pomysłem będzie piżama ze śmiesznym napisem lub tematycznym nadrukiem.\nPiżama to idealny prezent na wiele okazji! W zależności od wybranego kroju, koloru i modelu może być romantyczny, zabawny, uroczy, lub po prostu użyteczny. Ponadto świadczy o znajomości, upodobań, zainteresowań i nawyków drugiej osoby. Z pewnością jest podarkiem uniwersalnym, pasującym na niemalże każdą okazję! Ponadto wyborem dobrej jakościowo piżamy, okazujemy naszą troskę o wygodę i spokojny sen obdarowanej osoby.


Przedłużenie Bohaterów Monte Cassino otwarte. Z Poczekajki do skrzyżowania al. Solidarności z Sikorskiego w 3 minuty (ZDJĘCIA Z DRONA) | Kurier Lubelski\nPrzedłużenie Bohaterów Monte Cassino otwarte. Z Poczekajki do skrzyżowania al. Solidarności z Sikorskiego w 3 minuty (ZDJĘCIA Z DRONA)\nAdrian Tomczyk 28.07.2018\nPrzedłużenie ulicy Bohaterów Monte Casino w Lublinie otwarte. Nowy odcinek nazwany al. Tadeusza Mazowieckiego pozwala na dojechanie z Czubów na Sławinek czy wylotówkę na Warszawę w kilka minut dzięki pominięciu alei Kraśnickiej.\n- Mieszkam na Ułanów, a pracuję na ul. Unickiej. Nowa obwodnica pozwala ominąć mi poranne korki na Wileńskiej i Głębokiej i skrócić czas dojazdu z 20-30 minut do 10 - cieszy się Katarzyna, mieszkanka Lublina.\nOficjalne otwarcie tego odcinka, z udziałem oficjeli, zaplanowano na najbliższy poniedziałek. W uroczystym odsłonięciu tablicy z nazwą arterii weźmie udział także Wojciech Mazowiecki, syn Tadeusza Mazowieckiego.\nprzedłużenie bohaterów monte cassino\nmonte cassino lublin\nnowa droga lublin\ntubylec 29.08.2018 14:00:29\nKrzywousty nie miał czasu, bo odbierał właśnie 10 innych zakończonych inwestycji, właśnie tych co zaczęła Platforma budować. Biedaczek, co on zrobi, jak już wszystkie budowy się zakończą? Co on będzie otwierał? Wyłącznie deskę sedesową przez zrobieniem piSS.\ntubylec 29.08.2018 13:57:37\nNaszczekaj jeszcze na komuchów, że tej drogi w 1954 r. nie zrobili.\ntubylec 31.07.2018 11:41:00\ntubylec 31.07.2018 11:31:37\nOna już dawno leży. Oraz nie myśli.\ntubylec 31.07.2018 11:29:15\nMieszkańcy Szerokiego i Lipniaka (oraz okolic) będą mieli duuuuży problem, bo zamiast stać w korku na Wojciechowskiej, al.Kraśnickiej, Zana, Sikorskiego, Nałęczowskiej będą, po prostu, omijać te wszystkie utrudnienia i szybciej docierać do celu. Czyli: będzie gorzej!\nbua 30.07.2018 17:56:01\nmożna tą droga dojechać od wojciechowskiej do obwodnicy lublina na tą 19 i potem na Białystok?\nab 29.07.2018 14:41:34\nDlatego, że Nałęczowską też można dojechać do obwodnicy i ten dojazd jest najbliższy.\nMacao 29.07.2018 09:31:26\nBrak słów... Ta droga od dawna była potrzebna.\nMarek68 29.07.2018 09:30:11\nWczoraj przejechałem cały odcinek w obydwie strony. Zarówno w jedną, jak i w druga stronę brak stosownych tablic informujących, który zjazd dokąd prowadzi. Jadąc od Czubów jest jeszcze znośnie. Ale jadąc od Solidarności... lipa. Jest informacja o zjeździe na Sławinek/Sławin, a później brak tablicy informującej o tym, że na wprost dojedziesz do Bohaterów Monte Cassino, a w prawo dojedziesz na Sławinek. Później na takim wielkim rondzie/skrzyżowaniu też nie jest lepiej. Brak tablic. Każdy z kierowców rozgląda się na wszystkie strony i kombinuje którędy pojechać. To jest do poprawki... Ale faktycznie - cały odcinek przejeżdża się w jakieś 3-4 minuty i jesteś na Solidarności. Można spokojnie pożegnać się z Kraśnicką i poszczególnymi skrzyżowaniami.\nBudowlańcy odwalili kawał porządnej roboty. Niech drogowcy uzupełnią jeszcze oznakowanie pionowe i będzie super!\nAśka 29.07.2018 07:12:55\nzwłaszcza że u nas zima to tradycyjny okres pierwszych pokosów trawy i zielono jest tak że można dostać zawrotu głowy. POłóż się Sylwia i POmyśl\nAndrzej Cuda 29.07.2018 00:14:43\nZorro 28.07.2018 22:40:17\nto jest naprawde potrzebne,,,,,,?????\nSandra 28.07.2018 22:23:23\nTrzeba zmienić nawyki , bo nie ma kiedy spojrzeć na f , czy też zadzwonić do przedszkola i spytać czy Brajanki i Dzesiki zrobiły już kopkę .\nGość 28.07.2018 21:16:11\nto synonim zlodzieja i łapowkarza\nZxn 28.07.2018 20:31:11\nDroga ma odciążyć Centrum i taką rolę fantastycznie spełnia. Nareszcie jest alternatywny dojazd do Nałęczowskiej a nie z Kraśnickiej, lub Głównej (nazwa chyba dla jaj nadana). Z Czechowa, Sławinka, Kaliny Tatar, Felina. Jak się wyniosło na przedmieścia, to trzeba sobie tam roboty poszukać.\nNOWE Brak prądu w lubelskim. Sprawdź gdzie 26.01 będą planowane wyłączenia prądu, a gdzie awarie\nGdzie można się spodziewać wyłączenia prądu w lubelskim 26.01? Pokazujemy spis miejsc, w których planowany jest brak prądu w lubelskim. Warto wiedzieć, kiedy i gdzie nastąpi wyłączenie prądu w twojej okolicy. Brak prądu w domu może być budzić irytację, dlatego dobrze jest na ten czas znaleźć sobie zajęcie, które nie będzie wymagało korzystania z energii elektrycznej. Przyczyną planowanych wyłączeń prądu są najczęściej modernizacje sieci oraz remonty lub budowy. Gdzie i kiedy nie będzie prądu?\nNOWE Utrudnienia w ruchu: województwo lubelskie. Gdzie trwają roboty drogowe? Sprawdź stan na 26.01.2021


§ Listy od/ do osadzonego - cz. II - Strona 21 – Forum Prawne\nListy od/ do osadzonego - cz. II 21\nalez oczywiscie tYlko roznica jest taka ze ja mu nie podaje takich rozrywek na "tacy":P czyli nie wysylam ckm ,pleyboyow:P to co sam zdobedzie to jego ale nie dostanie tego odemnie-Dziwne ??...\nalez oczywiscie tYlko roznica jest taka ze ja mu nie podaje takich rozrywek na "tacy":P czyli nie wysylam ckm ,pleyboyow:P to co sam zdobedzie to jego ale nie dostanie tego odemnie-Dziwne ??\ningab sie zdziwila, o przepraszam teraz lemon&ada :P\nja się niczemu nie dziwie przecież facet to tez czasem potrzebuje rozrywki :P czasem i jemu to się przydaje a tak to bardzije mu ulzysz hehe mój mnie prosil o nagie zdjęcia :P ale się wstydzę bo pewnie zobaczą to inni .\ndziekuje za odpowiedzi wiecie co ja nie wiem co mam powiedzieć ja mojemu łobuzowi bym wysłała nagie zdjęcia ale przecież ma w pamięci moja postac nago a swierszczyk jest dobrym pomysłem wyluzuje się ,pewnie z kolegami z celi poogląda je\nja nie wysłałam nawet normalnego zdjęcia, co dopiero jakieś nagie. Miał tylko takie z kserokopii mojego dowodu - i tyle. Kara to kara\nsory to tak nie na temat ale mam pytanie serio wysylasz swojemu facetowi 'swierszczyki"? Do MeryJane owszem poprosił to wysłałam ale to jest normalna rzecz po ich stronie nawet jak nie wyslesz to i tak tego jest full wypas a nie którzy maja na "wymiane "albo do swoich zeszytów pamiatkowych wklejaja\nwiadomo kara to kara ale strasznie mi głupio jak on tam jest ja tu mowi ze by chciał chociaż popatrzeć a tu nie może ale nie dam mu takich zdjęć ponieważ wstydzę się strasznie. ale chyba wysle mu ja to mam jego nagie zdjęcia bo zostały w domku hehe :P\nale chyba wysle mu ja to mam jego nagie zdjęcia bo zostały w domku hehe :P[/QUOTE] Nie no tego to raczej nie rób lepiej swoje ale np bez buzi chociaz ja swojego tez bym pewnie nie wyslała aktu ale takie normalne owszem wysłałam\nDyskusja jak w maglu (delikatnie mówiąc). Pora temat zamknąć.


Ile kosztuje prywatne badanie tomografem? | Fitness News\nIle kosztuje prywatne badanie tomografem?\nMarcin B. Sierpień 01, 2016 Zdrowie\nAparat tomograficzny pozwala na wykonanie dokładnych obrazów niemal wszystkich narządów ciała. Z jego pomocą można wykryć między innymi urazy głowy i kręgosłupa, guzy, zwyrodnienia oraz zaburzenia układu krążenia i układu nerwowego. Koszt jednego badania tomograficznego w prywatnym gabinecie to zazwyczaj 200-650 złotych.\nIle kosztuje tomografia komputerowa?\nBezpłatne badanie tomografem można uzyskać w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia. Cena prywatnego badania tomograficznego mieści się w granicach 200-650 złotych i zależy od części ciała, która zostaje poddana badaniu. Przybliżone koszty tomografii komputerowej wynoszą:\nTomografia zatok lub głowy – 200 złotych,\nTomografia twarzoczaszki, krtani, szczęki, stawów (na przykład barkowego, kolanowego, łokciowego), szyi, ręki, uda, stopy – 210-220 złotych,\nTomografia kręgosłupa, klatki piersiowej, jamy brzusznej, miednicy mniejszej – 250-260 złotych,\nTomografia – perfuzja narządów (ocena przepływu krwi): mózgu, wątroby, nerek – 300-350 złotych,\nTomografia angiograficzna (badanie naczyniowe): głowy, tętnic szyjnych, narządów klatki piersiowej, aorty, tętnic kończyn dolnych i górnych – 250-450 złotych. Badanie angio jamy brzusznej – około 650 złotych,\nTomografia serca – 500-550 złotych.\nPrzychodnie oferują także pakiety, w ramach których możliwe jest zbadanie kilku obszarów jednocześnie. Przykładowo cena połączonej tomografii klatki piersiowej, szyi, miednicy i jamy brzusznej to około 800-1100 złotych.\nDodatkowe koszty przy badaniu tomograficznym\nOprócz ceny samego badania, pacjent poddany tomografii ponosi dodatkowe koszty związane z tą procedurą. Przede wszystkim należy zapłacić za środek kontrastujący podawany w celu dokładniejszej widoczności badanego obszaru. Cena kontrastu doustnego wynosi około 50-60 złotych, a środka dożylnego 80-100 złotych za 50 mililitrów (w tomografii większych narządów, na przykład całych kończyn, wymagane jest podanie 100-150 mililitrów kontrastu). Niektóre placówki pobierają opłaty za sporządzenie dodatkowej dokumentacji medycznej na płycie CD. Koszt dokumentacji zdjęciowej to zazwyczaj około 10 złotych, a filmowej 20 złotych. Dopłata może zostać pobrana także za sporządzenie opisu badania. Specjaliści wykonują tę usługę za 10-30 złotych.\nbadaniamedycynatomograftomografiatomografia sercatomografia zatokwpis sponsorowanyzdrowie


O UNIWERSYTECIE OTWARTYM UW\nUniwersytet Otwarty Uniwersytetu Warszawskiego powstał w 2008 roku w celu realizacji i propagowania idei edukacji przez całe życie, zgodnie z misją Uniwersytetu Warszawskiego. Jest najstarszą tego typu instytucją w Polsce, prekursorem i liderem sektora kształcenia ustawicznego.\nUniwersytet Otwarty UW zapewnia Słuchaczom możliwość uczestnictwa w prowadzonych przez kadrę naukową i dydaktyczną UW kursach, bez względu na posiadane wykształcenie, wiek oraz kwalifikacje zawodowe. Publikowana trzy razy do roku oferta kursów otwartych zawiera szerokie spektrum propozycji ze wszystkich dziedzin wiedzy, od humanistyki i nauk społecznych, przez języki obce po nauki przyrodnicze i ścisłe. Dodatkowo Uniwersytet Otwarty UW prowadzi działalność edukacyjno-kulturalną, organizując liczne wydarzenia takie jak debaty, wykłady otwarte, kino letnie czy koncerty plenerowe.\nMisją Uniwersytetu Otwartego Uniwersytetu Warszawskiego jest dostarczenie najwyższej jakości usług edukacyjnych przeznaczonych dla dorosłych i umożliwienie czerpania z dorobku naukowego i dydaktycznego UW osobom spoza społeczności akademickiej. Dzięki aktywnemu uczestnictwu w kursach oraz działalności kulturalno-edukacyjnej Słuchacze UOUW mogą podnosić swoje kompetencje, spełniać aspiracje zawodowe oraz realizować pasje.\nDo zadań Uniwersytetu Otwartego UW należy także popularyzacja kształcenia ustawicznego i jego właściwej interpretacji w Polsce. Jednym ze sposobów jego realizacji jest szeroko rozumiana promocja, mająca na celu zachęcenie osób dorosłych do korzystania z usług edukacyjnych, a także przygotowanie osoby uczącej się do samodzielnej nauki oraz brania odpowiedzialności za własną edukację.\nWpisana w nazwę Jednostki otwartość realizowana jest m.in. przez pominięcie barier rekrutacyjnych w postaci egzaminów wstępnych, minimalne wymagania formalne (ukończony 16. rok życia) oraz przyjazną Słuchaczom obsługę oraz elastyczną ofertę edukacyjną. To także wyzwanie, któremu staramy się wychodzić naprzeciw przez ciągłe doskonalenie kadry Uniwersytetu Otwartego UW, a także poszerzanie oferty edukacyjnej i ulepszanie rozwiązań technicznych. W ramach działalności Jednostki realizowane są liczne projekty, mające na celu kształcenie wykładowców oraz pracowników administracyjnych, a tym samym podnoszenie jakości usług edukacyjnych.\nUniwersytet Otwarty UW prowadzi także i wspiera badania naukowe dotyczące edukacji przez całe życie, jest również aktywnym uczestnikiem konferencji, forów oraz innych wydarzeń mających na celu wymianę doświadczeń i integrację sektora kształcenia dorosłych.\nRADA UNIWERSYTETU OTWARTEGO UW W KADENCJI 2020–2024\nprof. dr hab. Andrzej Wysmołek


Nowe spojrzenie na demokrację i dobra wspólne – Zielone Wiadomości\nNowe spojrzenie na demokrację i dobra wspólne\nEric Piolle , Rosalie Salaün\nMiasto Grenoble, którego merem jest polityk Zielonych, Eric Piolle, przygotowało ambitny plan transformacji ekologicznej realizowanej w okresie poważnych ograniczeń budżetowych.\nZarządzanie przestrzenią publiczną służącą całej społeczności wymaga od mieszkańców, aby dokonali pewnych wyrzeczeń i spojrzeli ponad własny interes, co z politycznego punktu widzenia może okazać się niełatwe do „sprzedania”. Eric Piolle odpowiedział na pytania Rosalie Salaün dla Green European Journal.\nEric Piolle: Między nimi widać wiele cech wspólnych. Usunęliśmy bilbordy z przestrzeni publicznej. Pracujemy nad meblami ulicznymi, zaprojektowanymi specjalnie dla dzieci i ich potrzeb, a także nad odzyskiwaniem przestrzeni publicznej w związku z potencjalnymi napięciami pomiędzy jej dziennym a nocnym użytkowaniem.\nNa każdym poziomie musimy odkryć i zachować to, co nas łączy. Mieszkańcy muszą na nowo odzyskać zdolność działania i indywidualnego, i zbiorowego.\nTo, co wspólne, musi być zarządzane, dzielone i mieć polityczne wsparcie, aby mogło cokolwiek dla nas znaczyć. Nie tylko „konsumujemy” dobro wspólne, ale odnajdujemy w nim jego znaczenie.\nRS: To niezwykła jak na Francję wizja przestrzeni publicznej…\nEP: Koncepcja, która wypływa z tego podejścia, to wizja aktora-sieci, zdecydowanie bardziej popularna w innych krajach europejskich. Na pierwszy plan wybija się tu zasada pomocniczości: każdy poziom ma swoje znaczenie. To, co robimy razem, przychodzi nam łatwiej.\nRS: Czy to partycypacyjne podejście nie jest zbyt ryzykowne dla osiągnięcia niektórych celów ekologicznych, takich jak bilbordy czy parkingi?\nEP: Prawdziwym ryzykiem jest utrzymywanie się status quo. Transformacja jest innowacyjnym projektem społecznym – w konkretny sposób odpowiada na wyjątkowe sytuacje i ekstremalne ograniczenia, z którymi mamy dziś do czynienia.\nTo prawda, że musimy się zmieniać, ale musi to oznaczać aktywny wybór, a nie pasywne poddawanie się zmianie.\nTak właśnie rozumiem swoje zaangażowanie w życie publiczne: jasne rozpoznanie ograniczeń bez poddawania się im. Obecna sytuacja zmusza nas do odrzucenia starych zwyczajów. Niektórzy mówią, że polityka zaciskania pasa jest wystarczającym rozwiązaniem. Ja jednak uważam, że sukces odniesiemy przez wprowadzenie większej demokracji.\nRS: Jak ludzie na to reagują?\nEP: Przede wszystkim ludzie kontaktują się ze mną bardzo często. Z mieszanymi uczuciami – z jednej strony odczuwają satysfakcję, że nie ma już przeskakiwania kolejki, z drugiej – frustrację, że nie mogą już pociągać za sznurki.\nDotychczasowy układ przypominał loterię – przegrani mówili sobie, że uda im się następnym razem, gdy w odpowiednim momencie natkną się na mera. Każdy grał w tę grę.\nTak samo wyglądała polityka kulturalna, zależna od płynących z góry arbitralnych decyzji. Niektórzy interesariusze przyzwyczaili się zresztą do takiej sytuacji. Dziś obowiązują przejrzyste, identyczne dla wszystkich zasady. Największe znaczenia ma to, by odpowiedzieć na potrzeby mieszkańców Grenoble.\nOstatnio brałem udział w forum mieszkańców w zaniedbanej części miasta. Pracowali oni nad ustaleniem czynników wpływających na poczucie dobrostanu (spokój, cisza, warunki mieszkaniowe, edukacja, interakcje społeczne, itd.) i przyjrzeniu się swoim zasobom.\nOdchodzimy od dawnej mentalności załatwiania wszelkich kwestii na poziomie urzędu mera.\nPowoduje to powstanie bardzo ciekawej dynamiki, która docenia aktywność lokalnej społeczności. Sama organizuje ona wsparcie dla dzieci w wieku szkolnym, inicjuje kampanie mające na celu poznanie swoich sąsiadów, gospodarowanie odpadami, rozwój sieci wsparcia dla lokalnej społeczności. Przygotowuje zajęcia budujące więzi pomiędzy rodzicami a młodzieżą, a nawet zajęcia typu „prawda/fałsz” poświęcone gospodarce mieszkaniowej.\nRS: Czy urząd mera oferuje ramy dla takich działań?\nEP: Tak, ustalamy limity dotyczące budżetu partycypacyjnego. Projekt, o którym mówiłem przed chwilą, miał wsparcie miejskiego administratora komunalnych zasobów mieszkaniowych. Chcieliśmy zlikwidować generujące problemy punkty składowania odpadów, włączyliśmy je więc w plany przeprojektowania skweru, na którym miały się znajdować.\nNawet tak trywialna kwestia sprawia, że pojawiają się fundamentalne pytania. Planowanie przeprowadziliśmy w uzgodnieniu z lokalnymi mieszkańcami, co skończyło się dyskusją na temat dziecięcego placu zabaw. Ostatecznie poparcie większości zdobył pomysł na postawienie go na środku skweru. Starsze mieszkanki niepokoiły się, że brak hałasu oznacza pojawienie się w okolicy dilerów narkotyków. Podobnych kwestii pojawiało się więcej.\nTa prosta dyskusja doprowadziła także do rozmowy na temat tego, co znaczy dla nas przestrzeń publiczna, jaki jest nasz związek z sąsiedztwem i jakie napięcia powstają w wyniku zróżnicowanych sposobów korzystania z przestrzeni publicznej.\nRS: A więc widzi się pan w roli mediatora?\nEP: Tak, mamy nawet do czynienia z samoregulującą mocą konfliktu. Praca miejskich interesariuszy umożliwia nam zmianę warunków dyskusji.\nRS: Na wiosnę Pana miasto będzie gospodarzem Zgromadzenia Dóbr Wspólnych. Chce pan być modelem, czy może innowatorem tego ruchu?\nEP: Nie wiem, czy jesteśmy aż tak innowacyjni. Wydaje mi się, że innowacja jest, ogólnie rzecz biorąc, owocem łączenia wkładów różnych osób, które dokonują przesunięć, zmian i dają inspiracje. Pojawia się wiele opinii, że bycie modelem dla innych tak naprawdę niewiele znaczy. Pokazanie spójności działań byłoby tu dużo ważniejszą sprawą.\nBiorąc pod uwagę wszystkie dziedziny naszej pracy, musimy myśleć w kategoriach ich wzajemnych powiązań. Działania na rzecz walki z zanieczyszczeniem powietrza są elementem polityki społecznej.\nNarodowy Instytut Zdrowia i Badań Medycznych l’INSERM zauważył, że w Grenoble nie tylko co tydzień dwie osoby umierają z powodu zanieczyszczeń powietrza, ale też że problem dotyczy głównie najbiedniejszych.\nLubię używać w tego typu sytuacjach przenośni żeglowania z kompasem: halsuję z wiatrem. Nawet gdy sprawy toczą się nie tak, jak bym chciał, kluczowe jest, by wszyscy zmierzali we właściwym kierunku. Ważne jest nie robić nic, co popychałoby w niewłaściwą stronę.\nDo myślenia może tu dać polityka francuskiego rządu: z jednej strony gości on klimatyczny szczyt COP21 i uchwala prawo dotyczące transformacji energetycznej, z drugiej zaś mamy plany budowy większej ilości autostrad, nowego lotniska w Nôtre-Dame-des-Landes, kolei wysokich prędkości między Lyonem a Turynem, program jądrowy i tak dalej.\nOkreśla słuszny kurs, a w tym samym czasie wysyła silne sygnały, które nie tylko są niespójne z ideą transformacji energetycznej, ale pchają nas w zupełnie innym kierunku. Spójność jest niezbędnym elementem łączenia wysiłków na rzecz dalszego rozwoju społecznego.\nRS: Ale czy dawanie obywatelom większej władzy daje polityce lokalnej większą spójność?\nEP: Cóż, na pewno rodzi to nowe pytania. Debata dotycząca reklam jest tu ciekawym przykładem.\nGdy zakazaliśmy umieszczania bilbordów, większość była za. 99% reakcji można opisać stwierdzeniami, takimi jak „nie myśleliśmy, że to będzie możliwe”, „nie sądziliśmy, że politycy mieli władzę, by podjąć taką decyzję” (co daje ludziom większe zaufanie co do politycznych procesów decyzyjnych), „świetnie, jesteśmy zalewani reklamami” albo „nie chcę widzieć nagich kobiet, samochodów i alkoholu, gdy wiozę dzieci do szkoły”.\nTo było niesamowite. Tego typu reakcje słyszeliśmy z ust wszystkich: młodych, starszych, ludzi o różnych poglądach politycznych, zarówno z Grenoble jak i w innych częściach świata.\nWraz z upływem czasu, trudnościami transformacji, cięciami ze strony władz centralnych oraz w związku z trudną sytuacją finansową Grenoble, nie mamy innego wyboru jak tylko rozpocząć oszczędzanie.\nKilka razy w miesiącu słyszę od ważnych postaci lokalnego świata kultury czy szkolnictwa, że powinniśmy przywrócić reklamy i czerpać z nich zyski. Rozumiem ich. Widzę tu problem: czy mam pozwolić na umieszczenie wielkiego bilbordu Land Rovera, ponieważ to da nam więcej pieniędzy na podręczniki?\nRS: To oznacza, że uczestnicy życia lokalnego muszą myśleć bardzo wszechstronnie…\nEP: Na pewno o czymś więcej, niż tylko własnym interesie.\nRS: Czy to podejście konsultacyjne, czy może raczej współ-tworzące, oznacza, że wobec skomplikowanej sytuacji budżetowej procesy te są bardziej przystępne dla obywateli i wszyscy są za nie współodpowiedzialni?\nEP: W dobrach wspólnych przemawia do mnie to, że łączą one interes indywidualny i publiczny. To trzecia droga. Interes publiczny może czasem paraliżować działanie – istnieje ryzyko rozproszenia uwagi. Mówienia, że nic nie możemy zrobić, ponieważ ryzyko wszędzie jest za wysokie. Nie wiemy, co zrobić ze zmianą klimatu, stajemy się zdezorientowani i ostatecznie nie robimy z nim nic.\nPoprzez pracę na bazie dóbr wspólnych pojawia się przestrzeń, w której mimo różnic się spotykamy. Możemy w niej dostrzec, w jaki sposób nasze osobiste interesy są częścią szerszej całości i nie są sprzeczne z interesem publicznym.\nRS: Wracając do dóbr wspólnych, czy pańska polityka transportowa jest zgodna z takim myśleniem?\nEP: W latach 50. i 60. XX wieku projektowaliśmy miasta z myślą o samochodach. Od lat siedemdziesiątych powoli próbowaliśmy odzyskać część z tego, co oddaliśmy przedtem samochodom. Przypominało to próby odzyskania przestrzeni oddanej centrom handlowym w latach 80. i 90. To kwestia spojrzenia na samochód jako 10m2 przestrzeni prywatnej, zawłaszczającej przestrzeń publiczną.\nRS: Z jakim odzewem spotkał się Pan wobec tej polityki? Czy mieszkańcy rozumieją, że najlepsze dla wszystkich jest jeżdżenie rowerem?\nEP: I tak, i nie. Niektórzy na przykład mówią, że gdyby parkowanie było darmowe, wówczas parkowaliby swoje samochody i korzystali z komunikacji miejskiej. Tu, w Grenoble, w roku 2012 ponad 35% gospodarstw miejskich nie miało samochodu. Od tego czasu odsetek uległ dalszemu zwiększeniu.\nJeżeli chodzi o wydatki na samochody w przestrzeni publicznej, zaczynamy zauważać, że ostatecznie to lokalna społeczność płaci za coś, co przynosi korzyści niewielkiej grupie. Czy rzeczywiście tego chcemy?\nCeny, które ustalamy za parkowanie, spowodowały niezadowolenie już w momencie pojawienia się naszej propozycji. Pierwsze statystki pokazują jednak, że dla 40% populacji jest to tańsze rozwiązanie. Tym, dla których ceny wzrosły, odpowiadam, że lokalne podatki są najmniej związaną z dochodami formą daniny publicznej.\nRS: W odniesieniu do głosowania nad cenami za parkowanie, jak pan zareaguje, jeżeli większość głosujących będzie przeciwko pańskiej propozycji?\nEP: Najbardziej interesuje mnie zainicjowanie debaty. Oczywiście może to być trudne.\nZwiększamy ogólne koszty parkowania, możemy się więc spodziewać, że 90% głosujących będzie przeciwko.\nMożemy jednak doprowadzić do interesującej dyskusji – na przykład z ludźmi, których samochody przebywają na prywatnych parkingach, w przestrzeni publicznej poza centrum (gdzie trzeba płacić), z 40% kierowców, którzy będą płacić mniej – i tak dalej. Może ci, którzy będą czuli się źle potraktowani, zmobilizują się przeciwko zmianom?\nDebata trwa i, niezależnie od jej wyniku, zaakceptuję jej rezultat.\nArtykuł „Rethinking the City Through the Commons” ukazał się na łamach Zielonego Magazynu Europejskiego. Tłum. Mateusz Urban.\nZdj. Alkhimov Maxim na licencji CC BY 3.0\nPaństwo a dobra wspólne Miejskie dobra wspólne i pasożytnicza urbanizacja, czyli jak zatrzymać złodzieja Cyfrowe dobra wspólne: nasze wspólne prawo do wiedzy i kultury Kobiety i klimat: czyje dobra wspólne? Miasto – nowe centrum polityczne


Kolejne rządowe dofinansowanie w ramach programu Aktywna Tablica - Nasz Wodzisław - portal informacyjny, wiadomości z Wodzisławia Śląskiego i powiatu wodzisławskiego\nAktualności » 07 lipca 2018, godz. 09:15 » komentarzy: 0\nKolejne rządowe dofinansowanie w ramach programu Aktywna Tablica\nSportowa Szkoła Podstawowa nr 2 im. Komisji Edukacji Narodowej w Radlinie otrzymała dofinansowanie w ramach Rządowego programu rozwijania szkolnej infrastruktury oraz kompetencji uczniów i nauczycieli w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych na lata 2017-2019 – Aktywna Tablica.\nDotacja celowa z budżetu Państwa to 14.000 zł. + wkład własny Miasta 3.500 zł. Szkoła w ramach programu zakupi projektor i 2 interaktywne monitory dotykowe za 17.500 zł. W ubiegłym roku z takiego dofinansowania skorzystały także: Szkoła Podstawowa nr 1 im. A. Mickiewicza, Szkoła Podstawowa nr 3 im. Ziemi Radlińskiej oraz Szkoła Podstawowa nr 4 im. G. Morcinka.\nTagi: Radlin, dofinansowanie, dotacja, tablica, szkoła


Ekologiczna świeca woskowa handmade | Sklep internetowy Handmade Mała Fabryczka\n98,00 zł Ekologiczna świeca woskowa handmade\nŚwieca ręcznie kręcona z węzy pszczelej, udekorowana białą wstążką atłasową, każdy kwiatuszek jest ręcznie robiony.\nNa życzenie klienta można wykonać w wersji matowej. Świeca nie kapie, ma zapach miodowo-propolisowy.\nŚwiąteczna opaska na głowę.\nZestaw do chrztu: sukienka i czapeczka.\nZestaw do chrztu, haft ręczny.\nKomunijna świeca handmade.\nKoronkowa woskowa świeca do chrztu.


motywacja – Moc Komunikacji\nGesty / Info o AAC / Metody\n- 20 lipca, 2020 10 marca, 2021 - eluszka89 comment on Co mówi moje ciało? O komunikacji niewerbalnej słów kilka.\nGdy nasz podopieczny ma trudności rozwojowe z reguły cała energia wkładana jest w nauczanie mowy werbalnej. To najtrudniejsza i chyba najbardziej złożona umiejętność, którą nabywamy. Warto jednak spojrzeć na mowę nieco szerzej, do czego gorąco zapraszam. Do przemyśleń na temat mowy niewerbalnej skłoniła mnie lektura książki Metoda wczesnego Startu dla Dziecka z Autyzmem ESDM, a także […]\n- 14 lutego, 2017 - admin comment on W głowie się nie mieści\nZwykle swoje przemyślenia wpisuję z dopiskiem “Co mi w głowie siedzi”, ale pewne rzeczy, o których usłyszałam ostatnio po prostu w mojej głowie się nie mieszczą! Bo moja głowa jest za mała, aby pojąć absurdy, jakie dzieją się w gabinetach specjalistów: logopedów, pedagogów, psychologów. Nie chcę nikogo tym wpisem urazić, podważyć kompetencji czy w jakikolwiek […]\nNowy Rok i AAC\n- 3 stycznia, 2017 - admin comment on Nowy Rok i AAC\nNowy Rok, nowa siła, nowe postanowienia, nowa moc! Początek stycznia bywa wypakowany myślami motywacyjnymi, działaniem. Czasem udaje nam się wytrwać w noworocznych postanowieniach, a czasem niestety poddajemy się… Byłoby świetnie gdybyśmy jako terapeuci, rodzice osób z problemami komunikacyjnymi podczas robienia noworocznych postanowień pomyśleli o naszych podopiecznych. Może początek roku będzie dla nas motywacją do poszukiwania […]\n- 14 grudnia, 2016 - admin comment on Mamy czas!\nWitam gorąco! Jak u Was z czasem przed świętami? Czy macie go już za mało czy wręcz przeciwnie nie dajecie się szaleństwu i spokojnie czekacie na najbardziej magiczne momenty w roku? Dzisiaj trochę o niewidocznym czasie, który nierzadko w terapii spędza nam sen z powiek. Zapraszam! Staram się mieć czas i dawać go sobie. W […]\n“Pani od głupich dzieci”\n- 3 października, 2016 - admin comment on “Pani od głupich dzieci”\nWitam w AACowym miesiącu! Rozpoczynamy wielkie świętowanie:) Dziś wpis bardziej refleksyjny, ale myślę, że na początku roku szkolnego jak najbardziej potrzebny. Zapraszam gorąco! Nie da się ukryć, że praca z osobami niepełnosprawnymi jest trudna, wymaga zaangażowania, dawania czasu i wzmożonej uwagi. Bywa tak, że pomimo wielu starań nie udaje się wyćwiczyć jakiejś umiejętności. Zdarza się, […]\n- 5 września, 2016 - admin comment on Co mi w głowie siedzi. Czy nam się chce?\nStaram się obserwować nie tylko dzieci, ale i świat dookoła mnie. Przychodzą mi do głowy różne przemyślenia. Chcę się z Wami nimi dzielić, bo ciekawi mnie zdanie innych, Wasze doświadczenia. Dziś wpis o tym, co mi w głowie siedzi na temat chęci. Przeglądając różne fora, czytając wypowiedzi rodziców, czasem specjalistów, terapeutów pracujących z osobami niemówiącymi, […]


Pokoje Gościnne Wojszyn (Woj. Lubelskie, Pow. Puławski) - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nPokoje gościnne Wojszyn (woj. lubelskie, pow. puławski)\nznaleziono 67 ofert noclegowychofert (0 w Wojszynie oraz 67 w okolicy)\nPokoje gościnne w Wojszynie, województwo lubelskie, powiat puławski\nPokoje gościnne w miejscowości Wojszyn. Porównaj możliwość zakwaterowania w Wojszynie w zależności od standardu oraz ceny. Wojszyn, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Wojszynie:


KROTUS jest przedstawicielem firmy Desjoyaux. Specjalizujemy się w budowie basenów kąpielowych ze szczególnym uwzględnieniem basenów rodzinnych. Dodatkowo nasza oferta obejmuje także zadaszenia basenów, sauny oraz leżaki. Po wykonaniu basenu zapewniamy serwis i zaopatrzenie w akcesoria i środki eksploatacyjne.\nBaseny, które oferujemy oparte są dwie rewolucyjne techniki będące naszą wizytówką w świecie basenów - grupa kompaktowa filtrująca oraz struktura - szalunek niecki. Baseny ogrodowe Jean Desjoyaux różnią się od "tradycyjnych" konstrukcji tym, że nie ma konieczności dobudowywania dodatkowych pomieszczeń technicznych. Na konstrukcję niecki dajemy 10 lat gwarancji, na filtry kompaktowe 2 lata.\nOgłoszenie dodane: Czwartek, 07 Luty, 2013 16:17\nOgłoszenie Nr: 440008


Trwa spotkanie premiera z lekarzami - Polityka zdrowotna\nTrwa spotkanie premiera z lekarzami\nAutor: PAP, TVN24/Rynek Zdrowia • • 04 stycznia 2012 11:47\nW Urzędzie Rady Ministrów rozpoczęło się spotkanie lekarzy z premierem. Przedstawiciele Porozumienia Zielonogórskiego, Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy, portalu Konsylium24 oraz Federacji Pracodawców Ochrony Zdrowia zamierzają przekonywać szefa rządu do zmiany ustawy refundacyjnej.\nLekarze domagają się nowelizacji ustawy oraz zmian w rozporządzeniu ministra zdrowia dotyczącym zasad wypisywania recept na leki refundowane. Prezes PZ Jacek Krajewski oświadczył przed spotkaniem, że pisemna deklaracja premiera w tych kwestiach może zakończyć protest "pieczątkowy".\nWiceprzewodniczący OZZL Zdzisław Szramik mówił natomiast dziennikarzom przed wejściem na spotkanie z premierem, że przerwanie protestu będzie możliwe tylko w przypadku zawieszenia funkcjonowania przepisów ustawy refundacyjnej dotyczących wypisywania recept i kar dla lekarzy.\nZ kolei przewodniczący OZZL Krzysztof Bukiel powiedział PAP, że postulatem jego związku jest nowelizacja ustawy refundacyjnej. Zaznaczył, że decyzję w sprawie protestu podjął zarząd OZZL i tylko on może ją odwołać.\n- Możemy stworzyć harmonogram, który doprowadzi do nowelizacji ustawy albo zapewni bezpieczeństwo lekarzom przy wypisywaniu recept. O to właśnie chodzi - powiedział w TVN24 prezes Porozumienia Zielonogórskiego Jacek Krajewski.\nKrajewski pytany czy wierzy w przełom podczas spotkania z premierem odpowiedział: - Inaczej byśmy się nie spotykali. Przedstawimy swoje racje, pokażemy w których artykułach i paragrafach prawo, naszym zdaniem, szkodzi zarówno interesom pacjenta, jak i naszym. Pokażemy też, że nie ma narzędzi do wykonania tego prawa. Mam nadzieję, że premier przyjmie to do wiadomości, zweryfikujemy jego zdanie i będziemy mogli odstąpić od protestu - stwierdził szef PZ.


ŚWIECA KOKON WALEC 12/6 cm kolor złoty – Eswieczka\nStrona główna / Świece świąteczne / Świece KOKON WALEC / ŚWIECA KOKON WALEC 12/6 cm kolor złoty\nilość ŚWIECA KOKON WALEC 12/6 cm kolor złoty\nDługie, chłodne, ciemne wieczory jesiennej pory spędzamy często w domu. Przydaje się wtedy dobra książka, coś ciepłego do picia, gruby koc no i świeczka. Świeczka przy której blasku płomyka od razu robi się cieplej, tak na duszy jak i w pomieszczeniu.\nŚwieca kokon walec 12/6 kolor złoty jest naszą propozycją na takie chwile.\nŚwieca zrobiona została z najwyższej jakości parafiny, bawełnianego knota i złotego błyszczącego lakieru w kolorze złotym.\nPowierzchnia świecy jest delikatnie zdobiona poprzez ryflowanie powierzchni, które nadaje świecy charakterystyczny wygląd.\nWyżłobienia na świecy polakierowane i obsypane brokatem wyglądają szczególnie ładnie i ciekawie w czasie jaj palenia.\nŚwieca kokon walec 12/6 cm kolor złoty wyjątkowo dobrze prezentuje się w pomieszczeniach reprezentujących styl glamour. Sam kolor świecy już naturalnie pasuje jako dodatek i drobna ale wyrazista ozdoba w stylu glamour.\nŚwieca kokon walec 12/6 cm kolor złoty zapakowaliśmy w dekoracyjną folię i zawiązaliśmy rafią.\nPodczas palenia pamiętaj zawsze o zasadach bezpieczeństwa!\n– pal świeczkę pod nadzorem,


Moda. Jak zaprojektować wyjście z kryzysu? - Pomorski Park Naukowo-Technologiczny Gdynia - PPNT\nkiedy: środa, 4.11.2020, godz. 17:00 – 18:00\nMonika Kapłan – specjalistka marketingu mody, właścicielka marki jogowo-modowej This Is Commitment. Przez trzy lata pełniła funkcję Global Marketing Director marki Reserved, należącej do grupy LPP. Odpowiadała za działania marketingowe w 24 krajach, nadzorowała wejście marki na londyński Oxford Street, współtworzyła kampanie z udziałem międzynarodowych gwiazd świata mody takich jak Kate Moss, Cindy Crawford, Kendall Jenner czy Małgosia Bela.\nDorota Cząstka – ekonomistka z wykształcenia, na co dzień prezes studia kreatywnego HIDAY. Na swoim koncie ma kilkuletnią współpracę zarówno z największymi galeriami handlowymi, takimi jak Galeria Bałtycka, czy Galeria Kaskada, jak i mniejszymi markami, jak gdyńska marka torebek Mana Mana.


Leki Traveller Carbon, kije nordic walking | Outdoor Pro\nOUTDOORPRO » LEKI » Leki Traveller Carbon, kije nordic walking\nLeki Traveller Carbon, kije nordic walking\nLeki Traveller Carbon, wyjątkowo wytrzymałe, ultralekkie kije do nordic walking.\nŚwietnej jakości, profesjonalne kije Leki Traveller Carbon sprawdzą się doskonale tam, gdzie niska waga i możliwość kompresji ma szczególne znaczenie. Wykonane przy użyciu najnowszych technologii oraz materiału o ponadprzeciętnej wytrzymałości (100% carbonu) zadowolą wszystkich, którzy cenią sobie wysokie parametry użytkowe. Odporne w najwyższym stopniu na uszkodzenia, zadrapania i zabrudzenia doskonale nadają się do wędrówek po bardzo zróżnicowanych szlakach.\nSegmentowa konstrukcja Leki Traveller Carbon gwarantuje wysoki komfort użytkowania oraz optymalizację ruchu, dzięki zastosowaniu innowacyjnego systemu Trigger Shark 2.0. Składa się on z ergonomicznej rękojeści, która umożliwia bardzo szybkie wpięcie lub wypięcie kijów oraz wygodnej rękawiczki posiadającej regulację umożliwiającą dopasowanie do praktycznie każdej dłoni. Ponadto ogromnym atutem, zapewniającym niezawodność Traveller Carbon jest innowacyjny system zamykający Speed Lock 2. Wytrzymuje on duży nacisk i pozwala rozłożyć/złożyć kije w mgnieniu oka. Regulacja nie sprawia problemu nawet zimą, gdy używamy grubych rękawic.\nSpecjalny grot z węglików spiekanych nie niszczy się nawet podczas marszu na bardzo twardej lub oblodzonej powierzchni, a gumowa nakładka Powergrip Pad zapewnia stabilne podparcie oraz łatwe dostosowanie kijów do podłoża, po którym się poruszamy.\nWytrzymały system zamykania\nRegulowane pętle z oddychającego materiału\nPraktyczne gumowe nakładki\nTrwały, widiowy grot\nBłyskawiczne wpinanie i wypinanie kija - Trigger Shark 2.0\nRękojeść - Trigger Shark 2.0 (2-Component)\nBezpieczny system regulacji - Speed Lock 2\nGrot - Flex Tip Short\nNakładki: Power Grip Pad\nZakres długości: 90-130 cm


Zapisy tarcz antykryzysowych zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaZapisy tarcz antykryzysowych zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego\nRPO zaskarża tarcze antykryzysowe. (Radoslaw NAWROCKI / Forum, RM, Radoslaw NAWROCKI / Forum)\nChodzi o przepisy uchwalone 31 marca, 16 kwietnia, 14 maja i 19 czerwca.\nZobacz także: Zasiłek opiekuńczy. Prezes ZUS: "Wyczerpał się". Padła też deklaracja dot. 14. emerytury\nJak pisze Bodnar, zgodnie z regulaminem Sejmu pierwsze czytanie projektu zmian kodeksu może się odbyć nie wcześniej niż 14 dnia od doręczenia projektu posłom, a do jego rozpatrzenia może zostać powołana Komisja Nadzwyczajna.\nZ kolei drugie czytanie projektu może odbyć się nie wcześniej niż 14 dnia od dnia doręczenia posłom sprawozdania Komisji Nadzwyczajnej. Według regulaminu w przypadku zgłoszenia w drugim czytaniu poprawki albo wniosku projekt kieruje się ponownie do Komisji Nadzwyczajnej.\nJak pisze Rzecznik, w przypadku żadnej z powyższych ustaw terminy nie zostały zachowane.\nNie miesza tylko przestrzega konstytucji i prawa na podstawie niej stanowionego.A potem zdziwienie ze UE. mowi o łamaniu prawa w Polsce\nJeszcze on jest RPO, miało go nie być już dawno. Na koniec jeszcze miesza.\nTK?? A cóż to za struktura P. rzeczniku i przez kogo reprezentowana? Proszę nie żartować!\nZnów odfrunął ?


Pozycjonowanie stron www Bolków, Brzeg Dolny, Bystrzyca Kłodzka, Chocianów, Chojnów – Seo sklep – usługi pozycjonerskie\nPozycjonowanie stron www Bolków, Brzeg Dolny, Bystrzyca Kłodzka, Chocianów, Chojnów\npozycjonowanie lokalne -jesteś właścicielem lokalnej firmy? Ten typ pozycjonowania będzie idealny właśnie dla Ciebie! Wykonując lokalne pozycjonowanie, Twoja strona będzie widoczna dla przykładu pod hasłem „pozycjonowanie stron www Bolków”. Słowa kluczowe są dobrane pod usługi/produkty jakie Państwo oferują. Dokładamy wszelkich starań by wybrać najbardziej odpowiednie słowa kluczowe, czyli generujące ruch na stronie. Nie wybieramy „sztucznych” słów kluczowych, które zajmują wysokie pozycje, ale nie powodują wejść na stronę www – należy o tym pamiętać, gdyż wiele firm stosuje taką metodę.


Materace - jak się dobrze wysypiać? | naszsrem.pl - cały Śrem w jednym miejscu\nMaterace kieszeniowe - wygoda i zdrowie\nCzasy, kiedy królowały tradycyjne materace sprężynowe odeszły już do lamusa. Obecnie produkty ze sprężynami są komfortowe i zapewniają odpowiedni wypoczynek mięśniom oraz kręgosłupowi. Materace kieszeniowe co prawda zawierają sprężyny, jednakże każda z nich jest umieszczona w oddzielnej kieszeni, dzięki czemu pracują zupełnie niezależnie od siebie. W praktyce oznacza to, że podczas nocnej zmiany pozycji ugina się tylko ta część materaca, która znajduje się bezpośrednio pod ciałem osoby śpiącej - zapewnia konsultant sklepu Materace dla Ciebie.\nnaszsrem.pl - cały Śrem w jednym miejscu: Materace - jak się dobrze wysypiać?


ŚDM 2019 w Panamie. Jak jechać? Gdzie się zgłosić?\nŚDM 2019 w Panamie: Nie dam rady… Co? Ja nie dam rady?\nDorota Abdelmoula - 22.01.18\nŚDM w Panamie rozpoczyna się dokładnie za rok. Podajemy 5 powodów, dla których nie warto tam jechać… A teraz wersja dla odważnych: zbijamy wszystkie argumenty przeciwko i podpowiadamy, co zrobić, żeby jednak jechać.\nDokładnie za rok, 22 stycznia 2019 r. w geografii świata wg młodych pojawi się nowy rozdział. Karaiby, których głównym odkrywcą jest dla współczesnej młodzieży Johnny Depp w pirackim kapeluszu, zyskają nowego przewodnika w postaci Ojca Świętego. A Panama, kojarzona przede wszystkim z kanałem skracającym dystans między kontynentami, zbliży do siebie młodych katolików ze wszystkich stron świata, stając się tymczasową stolicą Kościoła.\nBrzmi ciekawie, ale wizja wyjazdu na Światowe Dni Młodzieży w Panamie i tak Cię nie przekonuje? Świetnie, bo ja też znam powody, dla których nie warto tam jechać. Sprawdźmy, czy prawdziwe…\nHymny ŚDM – od Rzymu po Panamę. Subiektywny przegląd\n1. Program? Powtórka z rozrywki!\nWydaje się, że program ŚDM w Panamie, to „kopiuj-wklej” poprzednich edycji spotkania. Wszak złożą się na niego Dni w Diecezjach (17-21 stycznia 2019 r.), które odbędą się także na terenie Nikaragui i Kostaryki, oraz Wydarzenia Centralne (22-27 stycznia), przygotowywane w stolicy kraju. Wówczas młodzi będą gromadzić się na katechezach ze swoimi biskupami, po południu na wspólnej modlitwie, której czterokrotnie będzie przewodniczył papież. W międzyczasie skorzystają z bogatej oferty kulturalnej i spotkają się z rodzinami, które ugoszczą ich w swoich domach.\nA jednak trudno o bardziej różnorodną propozycję, w której mogą się odnaleźć zarówno fani „nowych wrażeń”, jak i ci, którzy odnaleźli swoją duchowość i styl przeżywania wiary. Adoracja w ciszy, nabożeństwa w duchu Taizé, koncerty, debaty, spektakle, a wszystko przeniknięte tym razem misyjnym wymiarem, gdyż pielgrzymi – zwłaszcza w diecezjach – trafią także do rodzin i wspólnot, które nie należą do Kościoła katolickiego, ale chcą przyjąć u siebie młodych katolików, by poznać ich wiarę.\n2. Polacy? Mieliśmy swoje pięć minut!\nWielu z nas włączało się w organizację poprzedniej edycji ŚDM i uważa, że wykorzystało już swoją szansę i wypełniło zadanie, które papież wyznaczył Polakom. „To będzie latynoski ŚDM, myśmy mieli Kraków” – słyszę nieraz, podobnie jak refleksję, że jeśli chodzi o owoce poprzedniego spotkania, to „szału nie ma”.\nZawsze w takich chwilach przypominają mi się Brazylijczycy, którzy jeszcze na 1,5 roku przed ŚDM w Krakowie, zapowiedzieli, że przyjazd do Polski traktują jako kontynuację swojej misji z 2013 r. „Mieliśmy to szczęście, że cały Kościół przyjechał wówczas do nas, a teraz czujemy, że naszym obowiązkiem jest pojechać do Polski i zdać sprawę z tego, co dało nam to spotkanie i jak nas zmieniło”. I przyjechali, pomimo kryzysu finansowego,\nCzasem marzy mi się, że papież Franciszek napisze list do Polaków (albo do kogoś zadzwoni) i przypomni, że czas dawania świadectwa wciąż trwa, i że liczy na nas w Panamie. Ale może i bez papieskiego wezwania się uda?\n3. Cena i termin? Nie do przeskoczenia!\nSzacuje się, że koszt udziału w ŚDM i Dniach w Diecezjach wyniesie w sumie ok. 6-8 tys. zł. Kwota wydaje się nierealna do zebrania, zwłaszcza dla młodych ludzi, ale przykłady z całej Polski pokazują, że przedsiębiorczość młodzieży pozytywnie zaskakuje.\nCrowdfunding, parafialne kwesty i akcje charytatywne, współpraca ze sponsorami i instytucjami gotowymi wesprzeć młodych Polaków – to działania podejmowane przez młodych ludzi, którzy mówią wprost: „Nawet jeśli nie zbierzemy całej kwoty, to będziemy mieć poczucie, że zrobiliśmy wszystko, co tylko się dało”.\nPodobnie z terminem: styczniowa pora (wybrana ze względu na suchą porę w Panamie i wakacje młodzieży z Ameryki Środkowej, która dotąd musiała „uciekać” ze szkół i uczelni, by wziąć udział w ŚDM) wydaje się ostatecznym argumentem na „nie”. Jednak młodzi ludzie już rozmawiają z dyrektorami szkół i wykładowcami, by móc tę nieobecność nadrobić w innym terminie. Przykładów, w których spotkaliby się ze stanowczą odmową, nie znalazłam.\n4. Nie znam nikogo, kto by tam jechał!\nPiosenka Anny Jantar „Najtrudniejszy pierwszy krok” z powodzeniem mogłaby się stać hymnem tych, którzy „może by i pojechali, gdyby ktoś ze znajomych jechał” i uważają, że na samodzielne zorganizowanie grupy nie mają czasu ani nerwów.\nTymczasem do znalezienia kogoś, z kim można wybrać się do Panamy albo kto doradzi, jak samemu zorganizować grupę, wystarczą trzy proste kroki:\n– Zapytaj w swojej parafii, pobliskim duszpasterstwie albo wspólnocie, czy nie powstała tam grupa szykująca się na Karaiby.\n– Nie powstała? Skontaktuj się z diecezjalnym koordynatorem ŚDM, który podpowie, kto w Twojej okolicy przygotowuje się do wyjazdu albo pomoże Ci stworzyć taką grupę.\n– Nie znasz koordynatora? Napisz lub zadzwoń do Krajowego Biura Organizacyjnego ŚDM w Warszawie (kierunekpanama.pl) i zadaj wszystkie nurtujące Cię pytania. Odpowiedzi są prostsze, niż myślisz.\n5. W telewizorze widać lepiej!\nBliskie plany, na których dokładnie widać papieża, zamiast oddalonego o kilkaset metrów telebimu. Wygodna kanapa i pilot, zamiast siedzenia na ziemi i zakłóceń w transmisji tłumaczeń. Śledzenie relacji w internecie, zamiast studiowania trasy przejazdu z parafii zakwaterowania do odległego miejsca Wydarzeń Centralnych. Oczywiście, Światowe Dni Młodzieży można „zaliczyć” na odległość.\nTyle, że żadne „społecznościówki”, ani nawet transmisje w najlepszym czasie antenowym nie zastąpią prawdziwych spotkań (na modlitwie, zatłoczonym chodniku i we wszystkich najmniej spodziewanych miejscach), smaków egzotycznej przygody i panamskiej kawy, ani poczucia, że historia Kościoła nie tylko powstaje na Twoich oczach, ale i z Twoim udziałem!\nMiałam napisać o tym, jak w praktyce przygotować się do wyjazdu do Panamy. Pierwszy i najważniejszy krok, to zerwanie z przekonaniem, że się „nie da” i, że „obejdzie się” bez udziału w tym spotkaniu. Dalsze informacje praktyczne przekaże ekipa ze strony kierunekpanama.pl, a wyobraźnię rozpalą podróżnicze blogi.\nI na koniec: gdyby każda parafia w Polsce wydelegowała jedną osobę i pomogła jej zebrać fundusze na wyjazd do Panamy wraz z grupą ze swojej diecezji, mielibyśmy ponad 10 tys. młodych Polaków reprezentujących nas na ŚDM i na nowo zintegrowane środowisko młodzieży w diecezjalnych duszpasterstwach. Czy ktoś podejmie wyzwanie?


Kilka słów o kolanie. - Centrum Vita\nKilka słów o kolanie.\nKolano to największy staw człowieka. Tworzy go kość udowa, kość piszczelowa i rzepka. Dodatkowe struktury bardzo istotne w funkcjonowaniu stawu to dwie łąkotki, 2 więzadła poboczne, 2 więzadła krzyżowe oraz wiele mięśni.\nCo oznacza ból i skąd się bierze?\nBól kolana jest jedną z częstszych przyczyn wizyt w gabinecie fizjoterapeutycznym.\nBól należ traktować jako informację od naszego ciała. W ten sposób otrzymujemy komunikat, o tym, że coś się dzieje. Coś, co przekracza możliwości naszego ciała.\nBól może się pojawić wskutek urazu. Oznacza to, że siły, które zadziałały na tkanki były za duże i uległy one podrażnieniu lub uszkodzeniu. Uraz może powstać w sposób bezpośredni, czyli na przykład gdy upadniemy na kolano lub pośredni gdy przekroczymy fizjologiczny zakres ruchu w stawie czyli wygniemy nogę w taki sposób w który normalnie się nie rusza bądź dojdzie do dużej kompresji czy rozciągnięcia struktur tworzących staw.\nPrzeciążenie lub uszkodzenie stawu może przebiegać także w sposób przewlekły. Dzieje się tak wtedy gdy kolano pracuje przez długi czas w sposób nieprawidłowy. Na przykład gdy przez kilka tygodni chodzimy na nie do końca prostującym się kolanie. Działające siły nie są duże więc organizm przez pewien czas radzi sobie bez bólu, w pewnym momencie jego zdolności adaptacji do deficytu zostają przekroczone i następuje uszkodzenie manifestujące się bólem.\nBardzo często zdarza się tak, że ból kolana jest tylko odpowiedzią na zaburzenie w innym miejscu ciała. Deficyty, ograniczenia ruchu, niedobory siły czy to ze stopy, stawu biodrowego, obręczy miednicznej czy też kręgosłupa będą oddziaływały na staw kolanowy.\nJaka jest droga do pozbycia się bólu?\nNajważniejsze w całym procesie jest zrozumienie jak doszło do tego, że boli? Co takiego zadziało się w ciele i gdzie kryje się sedno problemu.\nI tu dochodzimy do roli fizjoterapeuty/osteopaty. Na początku przeprowadzi wnikliwy wywiad i badanie, które pozwoli postawić hipotezę dotyczącą przyczyny problemu. Następnie następuje faza terapii, która ukierunkowana jest na lokalizowanie i pracę nad zaburzeniami prowadzącymi do powstawania zgłaszanej dysfunkcji. W procesie terapeutycznym bardzo ważna jest ocena sposobu w jaki funkcjonuje kolano. Czy jest stabilne, czy ma pełny zakres ruchu, czy pracuje w osi, jak na jego pracę wpływa stopa, biodro i wyższe partie ciała.


Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr 7 w Olsztynie • Początek roku\nStrona główna / Aktualności / Rok szkolny 2017/2018 rozpoczęty!!!\nRok szkolny 2017/2018 rozpoczęty!!!\nWprawdzie zasmucone końcem wakacji słońce odmówiło szkole wsparcia, jednak uśmiechy witających się uczniów i nauczycieli rozpromieniły mury szacownej „alma mater”.\nW auli szkolnej na akademiach inaugurujących nowy rok szkolny spotkali się uczniowie, nauczyciele, pracownicy szkoły, rodzice i absolwenci, wszyscy, którzy tworzą społeczność Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 7 w Olsztynie.\nNikomu nie szczędzono ciepłych słów powitań i serdecznych życzeń na najbliższe 10 miesięcy pracy. Najwięcej nadziei wszyscy wiążą z uczniami, którzy po raz pierwszy przekroczyli progi „Piątki”.\nOficjalnego otwarcia roku szkolnego dokonała pani dyrektor Anna Struk, która przeczytała też listy Minister Edukacji Narodowej Anny Zalewskiej, Warmińsko – Mazurskiego Kuratora Oświaty Krzysztofa Marka Nowackiego, Prezydenta Olsztyna Piotra Grzymowicza i Posła na Sejm Pawła Papke.\nW imieniu uczniów głos zabrał przewodniczący Samorządu Uczniowskiego Janusz Nosek.\nNa uroczystości zaprezentowano także prezentację multimedialną, przygotowaną przez nauczyciela historii Piotra Targońskiego, upamiętniającą 78 rocznicę wybuchu II wojny światowej – historyczny koszmar, który pochłonął miliony istnień ludzkich.\nOprawą organizacyjno-artystyczną akademii inaugurującej rok szkolny zajęli się najmłodsi: uczniowie klasy 2ag, pod opieką wychowawczyni: Jolanty Moszczyńskiej.\nUroczystość prowadziły: Karolina Dmitryjuk i Agata Jasińska.\nArtystyczne talenty zaprezentowali: Laura Kadzewicz, Klaudia Kadzewicz (gościnnie), Ada Borowska, Kinga Łotysz, Ada Gutowska, Ola Giedziun, Ola Jaworska, Weronika Kozik, Amelia Ostrowska, Wiktoria Rynkiewicz, Ola Sendrowska, Sebastian Wieczorek, Kinga Żorawowicz, Karolina Dmitryjuk, Kinga Łotysz.\nObsługą nagłośnienia i prezentacji zajęła się Karolina Chełchowska.\nNa uroczystości dla gimnazjalistów dodatkowo debiutował poczet flagowy w składzie:\nOla Giedziun, Ola Sendrowska, Szymon Marczuk.\nJutro zabrzmi w szkole pierwszy dzwonek, miną pierwsze lekcje, w dzienniku swoje miejsce znajdą pierwsze oceny, w zeszytach zostaną zapisane pierwsze linie notatek…\nSpróbujmy w tej codziennej pracy odnaleźć swoje szczęście…\nPaul Holbach mówił, że „aby być szczęśliwym, trzeba pragnąć, działać i pracować, taki jest porządek przyrody, której życie polega na działaniu.”\nNiech to działanie będzie więc kreatywne, wartościowe i szczęśliwe!


Karpaty Ukraińskie w dwa tygodnie – Strona 2 – Podróże Globalbusa\nZaczynam uważnie lustrować okolicę, bo zmiana jest znacząca. Strefa przygraniczna rządzi się swoimi prawami, 3 stacje paliw obok siebie i masa sklepów ze wszelkim barachłem. Po chwili skręcam w stronę Lwowa i Przełęczy Użockiej. Asfalt wydaje się podmęczony, ale teraz wiem, że to stan całkiem przyzwoity na lokalne warunki.\nDojeżdżam do miasta Wielki Berezny. Czas zdobyć trochę lokalnej waluty. Co prawda mam przy sobie dolary, ale wolę je zostawić jako pieniądze awaryjne. Pierwszy bankomat był nietrafiony, nie chciał wypłacić więcej niż 200 hrywien (ok 30zł). Drugi był bardziej skory do współpracy (privatbank), ale było to okupione prowizją za wypłatę. Zahaczam jeszcze o pobliską piekarnię i zaczynam rozglądać się za jakąś jadłodajnią. Zachodzę w jedno miejsce. Jedyne danie na szybko to pizza. O dziwo całkiem dobra.\nObjedzony zaczynam jechać na północ. Jeszcze na rogatkach spotykam rowerzystę, Polaka. On kończy podróż, a ja zaczynam. Wraca z połonin, między innymi z Pikuja. Z grubsza wiem czego się spodziewać, ale zawsze warto zasięgnąć dodatkowych informacji.\nRuszam w drogę w górę Użoka. Drogę umila industrialny charakter starej, austrowęgierskiej linii kolejowej. Warto zwrócić uwagę na nietypowy sposób podwieszenia trakcji, która co ciekawe ma napięcie 3kV DC, jak reszta szlaków po tej stronie Karpat. Obecnie są prowadzone prace modernizacyjne. Chińczycy dosypują trochę pieniędzy w ramach „pasa i drogi”, by ich towary mogły nowymi drogami trafiać do Europy. Jeśli chce się przejechać koleją z kontenerem z Chin i nie jechać przez Polskę, to zostaje właściwie tylko kilka szlaków przez Zakarpacie.\nRuch samochodowy jest umiarkowany, ale jest sporo ludzi nad rzeką, korzystających z ładnej niedzielnej pogody. Po drodze zauważam osakwiony rower pod sklepem, więc zachodzę do środka. Spotykam tam rowerzystę z Holandii. Jako ciekawostkę podaje, że pomagająca w sklepie pani na co dzień pracuje w tym samym holenderskim mieście, co i on. Świat nie jest zbyt duży, co nie?\nJeszcze tego samego dnia, tuż po zachodzie słońca wjeżdżam na przełęcz. Na drodze znajduje się punkt kontrolny. Jest stąd bardzo blisko do polskiej granicy. Przed punktem odbijam w bok na szlak i do lasu. Wzdłuż szlaku jest zainstalowana linka sygnalizacyjna, gdyby ktoś ślepy łaził po nocy i próbował ominąć punkt, to zapewne spowoduje to alarm. Mnie nikt nie niepokoi, znajduje spokojne osłonięte miejsce na namiot.\nRano wracam do drogi, przejeżdżam przez punkt kontrolny i odbijam od asfaltu przed Siankami. I to by było na tyle utwardzonej drogi w dniu dzisiejszym.\nDroga ma różną jakość, w zacienionych miejscach jest całkiem sporo stojącej wody i błota. Droga na pierwszą połoninę schodzi jednak szybko. Startując z przełęczy Użockiej, nie ma się zbyt wiele metrów do zdobycia. Spacerowy fragment zaczyna się przed Kińczykiem. Po wyjściu powyżej granicy lasu zaczynają się widoki i w miarę jezdna trasa grzbietem połoniny.\nZ oddali ciągle słychać dźwięk motocykli. Każdy może sobie tutaj wjechać, o ile jego pojazd mu na to pozwala. Terenówką, MAZem, czym chcesz. Przed Wielkim Wierchem przepuszczam kilka terenówek, które męczą się pod górę. Czas uzupełnić kalorie. W pobliżu jest szlak pieszy, który jest poprowadzony bardziej po skałkach. Jest też na nim zaciszne miejsce, aby chwilę odpocząć, odpalić kuchenkę i wsunąć liofilizat.\nWpych jest tutaj najcięższy, nachylenie robi swoje. Na szczęście podłoże się nie obsuwa i można się zapierać na hamulcach. Potem jest już łatwiej. Pierwotnie miałem jechać z połoniny w dół, w stronę Ostrej i Równej. Zmieniam nieco plany i ruszam w stronę Pikuja. Już go widzę, ale szlak będzie jeszcze schodził w dół, pod granicę lasu.\nDocieram pod szczyt przed zachodem słońca. Cały dzień zbyt gorąco nie było, ale tutaj łapie mnie bardzo zimny, silny wiatr. Zakładam kurtkę i zimową czapkę, uważając, by nic nie wyfrunęło z sakw.\nTeraz którędy? Droga jest ślepa, w innych kierunkach są szlaki piesze i raczej wąskie. Na południe, czy na północ? Na północ nie mam ścieżki na mapie, ale wiem, że jest tam jakieś dobre miejsce na nocleg. Sprowadzam rower, póki jest jasno. Dochodzę do krzyżówki z drogą i odbijam na wschód. Po zmierzchu dochodzę do drewnianej chatki pod Pikujem. Nikogo w niej nie ma, ale jest kuchnia węglowa i dobra osłona przed pizgawicą na zewnątrz. Napaliłem sobie w środku, używając niedopałków z pobliskiego ogniska.\nChatka okazała się nie tak całkiem pusta, jak się wydawało. Hałasować zaczęły popielice, nęcone zapachem patelni, którą ktoś niezbyt dokładnie umył. Próby wygnienia ich miotłą spełzły na niczym, więc wystawiłem patelnię z zanętą na zewnątrz chatki.\nNastępnego dnia pogoda zmieniła się diametralnie. Jest bezchmurne niebo i pełna lampa, będzie ciepło. Ruszam w stronę Wołowca. Najpierw trzeba zjechać do wsi Borsuczyny. Droga jest, ale z bardzo głębokimi koleinami. W międzyczasie przekracza się strumień wypływający spod Pikuja. Tworzy on kaskadę, która wybrzmiewa bardzo głośno.\nDojeżdżam do głównej drogi Stryj-Mukaczewo. Ma ona tylko jedną zaletę, posiada utwardzone pobocze. No i nie muszę nią długo jechać, odbijam w bok do Wołowca. Po chwili spotykam pierwszy raz grupkę Czechów. Też byli wczoraj na Pikuju, ale zjechali na południową stronę. Jedziemy kawałek razem, do przełęczy. Ja zjeżdżam w dół do miasta. Najpierw market i uzupełnienie zapasów. Więcej czasu zeszło mi na znalezieniu jakiegoś przybytku, który serwuje coś więcej niż piwo i kwas. Co jest dość dziwne, bo kręci się tu dużo turystów z plecakami. Jest tu duży dworzec kolejowy i wiele szlaków w okoliczne góry.\nW końcu znajduję restaurację, czas wepchnąć w siebie kalorie, będą potrzebne. Ruszać też się za bardzo nie chce, temperatura przebija 30 stopni. Jeszcze zanim skończyłem jedzenie, do tego samej restauracji trafiają poznani Czesi. Mijamy się, a ja ruszam na Połoninę Borżawę. Nie będę jednak obierał drogi czerwonym pieszym szlakiem, a ominę kawałek, szukając drogi na szczyt Płaj. Znajduje się tam stacja meteorologiczna i nadajniki radiowe. Nie wybrałem jednak najlepszego podejścia, jest ostry wpych. Słońce grzeje, a ze mnie się leje. Napotykam jeszcze schodzącą w dół sporą grupkę dzieciaków. Wraz z nimi schodzi pan, z twarzą czerwoną jak niegdyś sztandary na tych ziemiach. Koloru tego bynajmniej nie nabrała od słońca. Krótka gadka, skąd dokąd itd. Jak mnie poklepał po plecach, to się prawie przewróciłem. Ot, Ukraina.\nKawałek jest już na tyle stromy, że wnoszę na raty. Dobrnąłem jednak do właściwej drogi. Tutaj mogę już pokręcić korbą. Jezdny kawałek prowadzi do ruin pod którymi jest spore namiotowisko. Ładne widoki i bliskość strumienia ściągają tutaj sporo turystów lub ludzi, którzy lubią pochlać (niepotrzebne skreślić). Idę dalej w górę, ale tutaj droga jest już mocno zniszczona. Znowu muszę odpinać sakwy i spacerować na raty.\nDocieram na górę całkiem szybko. Znajduję kawałek płaskiego na namiot, by położyć się wcześnie i wstać też wcześnie, przed upałem.