II RP - dyplomacja od podstaw (wywiad)\nPanie Profesorze, na początek chciałbym poprosić Pana o ocenę jakości polskiej służby dyplomatycznej II RP. Po drugie, jak przedstawiała się na tle podobnych instytucji w innych państwach – zarówno pod względem ludzkim, jak i organizacyjno-finansowym?\nProf. Marek Kornat (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego): Postawił Pan pytanie bardzo ogólne, które zarazem zawiera kilka szczegółowych, ważnych zagadnień. Nie wszystkie jestem w stanie wyczerpująco przedstawić w formie wywiadu. Myślę, po pierwsze, że Polska była tym państwem w Europie, oczywiście nie jedynym, które powstało praktycznie z niczego jako nowy podmiot prawa międzynarodowego. Ponieważ państwo nasze nie istniało przed rokiem 1914 w jakiejkolwiek samodzielnej formie, konieczne było stworzenie służby dyplomatycznej od podstaw. Tu należy wyróżnić jej cztery komponenty. Po pierwsze, byli to dyplomaci związani z Komitetem Narodowym Polskim Romana Dmowskiego, który prowadził, jak wiadomo, szeroką akcję dyplomatyczną, wychował w jego strukturach cały szereg adeptów służby zagranicznej dla nowej Polski. Przez KNP przeszli chociażby późniejsi ambasadorzy w dobie Becka: Tadeusz Romer czy Józef Lipski. Byli nimi także jego bliscy współpracownicy (Maurycy Zamoyski, Erazm Piltz, Władysław Sobański). Po drugie, funkcjonowały środowiska związane z Naczelnym Komitetem Narodowym stworzyły inny segment już w trakcie I Wojny Światowej, a mam tu na myśli takie osoby jak np. Władysław Baranowski, Adam Tarnowski albo Witold Jodko-Narkiewicz. Po trzecie, z kół związanych z Józefem Piłsudskim i jego obozem politycznym, z którego wywodzili się chociażby ministrowie Stanisław Patek czy August Zaleski. Służby zagraniczne państw zaborczych nie przyniosły nam kadrowego zasilenia – za wyjątkiem służby austro-węgierskiej, z której przyszli do MSZ tak wybitni dyplomaci jak Władysław Skrzyński (wiceminister w r. 1919), Aleksander Skrzyński, szef resortu w l. 1922—1923 i 1924—1926 albo Jan Szembek (zastępca ministra w latach 1932—1939). Wreszcie, zaraz po odrodzeniu państwa zdołano sięgnąć po nowy „materiał ludzki”. Zaczęto powoływać do służby dyplomatycznej (zamiast do wojska) młodych ludzi – najczęściej z rodzin arystokratyczno-ziemiańskich, dziedziczących tradycje służby publicznej, mających znajomość języków i rozmaite koneksje z wyższymi sferami społecznymi Europy. Praktyki te spotykały się z krytyką kół lewicowych, stawiających kierownictwu dyplomacji zarzut, że bazuje kadrowo na konserwatywnym ziemiaństwie. Utarł się nawet frazes, iż w MSZ służą zasadniczo „arystokraci i Żydzi”.\nA po odzyskaniu niepodległości?\nZ upływem czasu, w wolnej Polsce ukształtował się pewien system doboru kadr dyplomatycznych. Stabilizację osiągnął on w latach trzydziestych, już w drugim dziesięcioleciu niepodległości, kiedy polityka zagraniczna znajdowała się w rękach ministra Józefa Becka. Podjęto wtenczas wysiłki na rzecz wypracowania modelu rekrutacji do służby zagranicznej w ten sposób, by pracowali w niej ludzie mający za sobą wyższe studia najlepiej z zakresu prawa lub ekonomii, choć nie był to warunek sine qua non. Przechodziło się dość skomplikowany egzamin wstępny w Warszawie, opisany chociażby we wspomnieniach Jana Meysztowicza. Dla podniesienia jego rangi przewodniczącym komisji egzaminacyjnej był wiceminister spraw zagranicznych Jan Szembek. Na ów egzamin składały się pytania z prawa międzynarodowego, ekonomii politycznej, historii dyplomatycznej, historii powszechnej i dziejów Polski. Egzamin zdawało się w języku francuskim a nie polskim. Obowiązywała zasada biegłej znajomości dwóch języków obcych. W ten sposób próbowano wykształcić nową kadrę. Beck starał się odmłodzić służbę zagraniczną. Pozbył się wielu przedstawicieli „starej gwardii” – związanej z narodową demokracją. Koncepcjom Piłsudskiego niewątpliwie odpowiadała myśl, aby ograniczać czy też eliminować ludzi powiązanych z masonerią, aby unikać ukrytych zależności zewnętrznych. Jednak nie przeszkadzało to powierzyć tekę spraw zagranicznych Zaleskiemu. Szef Biura Personalnego MSZ w dobie Becka Wiktor Tomir Drymmer uchodził za dobrego organizatora, cechującego się wszakże dyktatorską ręką. Beck za największą zaletę dyplomaty uważał umiejętność niezależnego myślenia i nieulegania wpływom i naciskom czynników obcych. Innymi słowy, państwo obce nie powinno imponować polskiemu przedstawicielowi zagranicą.\nJak należy ocenić te działania i ludzi odpowiedzialnych za służbę dyplomatyczną na tle innych państw, zarówno naszych sojuszników, jak i wrogów?\nJeżeli mówimy o przyjaciołach, to mamy na myśli przede wszystkim Francję i Wielką Brytanię. Na ich tle ciężko dokonywać porównań. Obydwa te państwa posiadały kadry mające długą i nieprzerwaną tradycję apolitycznego korpusu służby publicznej. Jest ona niezwykle silna w obydwu państwach. W Wielkiej Brytanii motywem jest służba Koronie Brytyjskiej. We Francji, mimo republikańskiego charakteru państwa, nie istniał system łupów, czyli zawłaszczania np. tek ambasadorskich przez dane stronnictwo zdobywające władzę w wyborach do izb ustawodawczych. W centrali na Quai d’Orsay kluczowy był Departament Polityczny, którego kierownictwo zawsze znajdowało się w rękach doświadczonych dyplomatów (de Margerie, Paleologue, Berthelot, Massigli).\nCzy dla polskich elit oba modele i tradycje były punktem odniesienia do budowania służby dyplomatycznej?\nMyślę, że preferowany był model francuski. Kluczowa rola Departamentu Politycznego w strukturze MSZ oznaczała kopiowanie wzorów francuskich. Sięgano też poniekąd do rozwiązań niemieckich i austriackich stanowiły dla nas punkt odniesienia – zwłaszcza w organizacji służby konsularnej. W organizacji polskiego MSZ nie było funkcji sekretarza generalnego resortu, którego osoba nie zmienia się wraz z odejściem ministra. Tak było Francji, a w Niemczech działał podobny urząd o nazwie „sekretarz stanu”. Mówiąc krótko, dążono do stworzenia apolitycznego korpusu urzędniczego, co wszakże wymaga lat praktyki. Utrzymywano, iż powinien on kierować się lojalnością i wiernością państwu. Szczególne miejsce winni zajmować w nim kierownicy placówek, a więc ambasadorzy i posłowie. Stanowiska te chciano powierzać ludziom mającym nie tylko umiejętności analityczne, ale także konceptualizacyjne. Warto pamiętać, że od dyplomaty wymaga się zasadniczo trzech kluczowych umiejętności: analizy sytuacji bieżących problemów i zwięzłego ich przedstawiania dla centrali resortu, po drugie, umiejętności formułowania zadań dla własnej polityki, czyli wykładania i tłumaczenia własnych racji, wreszcie umiejętności prowadzenia rokowań. Jeśli porównujemy pod tym względem Polskę z krajami wrogimi, w przypadku Niemiec mimo wszystko mamy do czynienia z apolitycznym korpusem dyplomatycznym, co uległo pewnemu osłabieniu w okresie istnienia III Rzeszy i po objęciu steru przez Joachima von Ribbentropa. Z kolei w Rosji Sowieckiej służba zagraniczna stanowiła element ustroju państwa. Powstawała w oparciu o elity bolszewickie, w znacznej części była nasycona funkcjonariuszami służb specjalnych. Tych rozwiązań polska dyplomacja nie mogła naśladować. Niska jakość kadr dyplomacji sowieckiej (poza pewną liczbą wyjątków na stanowiskach ambasadorskich) nie ulega wątpliwości. Jednak nie powinno nam to przesłonić umiejętności Maksyma Litwinowa, który do perfekcji opanował „żonglerkę” frazesami demokratycznymi w służbie sowieckiego ekspansjonizmu. Sowieci byli w stanie osiągać cele swej polityki – z powodu umiejętnego wygrywania sprzeczności interesów między państwami należącymi do światowego „systemu kapitalistycznego”. W l. 1922—1933 było to współdziałanie z Niemcami przeciw mocarstwom Zachodu, w dobie Hitlera Moskwa podjęła orientację na Zachód przeciw III Rzeszy (nie zrywając jednak z nią relacji gospodarczych).\nJakie wnioski nasuwają się z tych porównań?\nMoim zdaniem, ocena jakości polskiej służby zagranicznej doby drugiej naszej niepodległości musi być jednoznacznie pozytywna. Podkreślał to już wielokrotnie prof. Piotr Łossowski, wybitny znawca polskiej dyplomacji II Rzeczypospolitej, a moja ocena jest całkowicie zbieżna z jego osądem. Na przestrzeni tak krótkiego okresu czasu (dwudziestu lat niepodległości) jakiego doświadczyliśmy po 1918 r., zrobiliśmy jako państwo bardzo dużo w kierunku stworzenia profesjonalnej, apolitycznej służby dyplomatycznej. Stawała się ona dobrze wyspecjalizowanym aparatem urzędniczym, której coraz lepiej w moim głębokim przekonaniu sprawował swoje funkcje. W latach trzydziestych mieliśmy zarówno grupę młodych ambasadorów (Edward Raczyński, Józef Lipski, Juliusz Łukasiewicz), ale też znaczny zespół młodych dyplomatów wychowanych już w nowej Polsce – apolitycznych urzędników-państwowców. To prawda, iż za czasów ministra Becka, przyszło do MSZ sporo oficerów wojskowych do służby zagranicznej. Zostali oni odkomenderowani z armii. Jednak w przeważającej większości były to osoby bardzo dobrze znające realia polityczne. A więc nie powiedziałbym, że ich działalność stanowiła obciążenie dla polskiej dyplomacji.\nA czy uprawnione jest porównywanie dokonań w tym zakresie II i III RP?\nW moim głębokim przekonaniu nie może być mowy o porównywaniu kadr wchodzących do struktur dyplomacji II Rzeczypospolitej z tymi, jakie zostały odziedziczone po okresie PRL w roku 1989. Był to aparat przesycony ludźmi tajnych służb. Pod rządami ministra Krzysztofa Skubiszewskiego nastąpił proces kooptacji nowych ludzi do starego aparatu, ale nie wymiany struktur. Na ile wykorzystaliśmy ostatnie dwudziestopięciolecie na budowę profesjonalnej służby zagranicznej – nie sposób odpowiedzieć w zwięzłym wywiadzie. Mój pogląd jest raczej pesymistyczny. Podsumowując, moja ocena międzywojennej służby dyplomatycznej jest wysoka. Nie jest moją intencją dążenie do jednostronnej gloryfikacji osiągnięć Polski lat 1918—1939, ale na pytanie o aparat służby zagranicznej, odpowiedź musi być jednoznacznie pozytywna.\nJak w II RP kształtowały się relacje pomiędzy wywiadem a dyplomacją? Czy wywiad należycie wspierał służbę dyplomatyczną?\nOddział II starał się wspierać działania dyplomacji. Na ogół też prawidłowo oceniał położenie Polski. Współpraca MSZ i wywiadu należy do rutyny każdego nowoczesnego państwa. Aparat wywiadowczy jest rodzajem sieci informacyjnej, który jest podporządkowany Sztabowi Głównemu. Sztab Główny komunikuje do Ministerstwa Spraw Zagranicznych określone informacje. Szczególnym rodzajem służby nie wywiadowczej, ale informacyjnej jest funkcja attachés wojskowych. Stanowi ona rodzaj „białego wywiadu”, a polega na gromadzeniu drogą legalną informacji o siłach zbrojnych danego państwa. Te wiadomości meldowane są do Sztabu Głównego. On zaś dokonuje ich selekcji i przekazuje niektóre z nich do MSZ. Taki system działał przez cały okres międzywojennej Polski. Należy zresztą dopowiedzieć, że w zakresie tej współpracy (MSZ + wywiad + attachés wojskowi) nie da się wymyślić niczego lepszego, czy też bardziej innowacyjnego, niż wspomniana przeze mnie normalna praktyka. Oczywiście praca wywiadowcza w państwie totalitarnym, takim jakim była sowiecka Rosja, stwarzała ogromne trudności. Dyplomata (nie mówiąc już o oficerze wywiadu) stawał w takich warunkach wobec bardzo poważnych trudności, a często niemożliwości pozyskiwania jakichkolwiek informacji, nie licząc tych, które dostarczała lektura prasy sowieckiej i rozmowy w miejscowym zagranicznym korpusie dyplomatycznym.\nW państwie totalitarnym, nie tylko wszystkie strategiczne decyzje polityczne zapadają w ścisłej tajemnicy, jeśli nie w umyśle dyktatora, to w ramach wąskiej elity politycznej. Nawet u wyższych urzędników państwowych panuje też strach przed kontaktami z dyplomatami obcymi. Tym bardziej nie sposób wyobrazić sobie normalne rozmowy. Wobec takiego modelu decyzyjnego i skuteczną polityką izolacji własnego społeczeństwa od przedstawicieli zagranicy, każdy wywiad nie może nie być bezsilny.\nMoże Pan Profesor podać jakiś przykład?\nW roku 1939 wywiad polski niewątpliwie zawiódł, nie rozpoznając możliwości zawarcia paktu Ribbentrop-Mołotow. Ale nie można, moim zdaniem, na tej podstawie uogólniać oceny jego, dochodząc do konstatacji, że była ona całkowicie bezużyteczna i poniżej możliwości. Pamiętajmy, iż służby dyplomatyczne niektórych państw zachodnich (Francji i Stanów Zjednoczonych, a w pewnej mierze i Włoch) weszły w posiadanie ściśle tajnych informacji o treści tajnego protokołu z 23 sierpnia 1939 r., ale nie w następstwie zasług wywiadu, tylko celowych „niedyskrecji” przedstawicieli niemieckiej dyplomacji. Dobrze znana pozostaje indywidualna akcja anty-naizsty jakim był I sekretarz ambasady Rzeszy w Moskwie Hans von Herwarth, który o treści tajnego protokołu zawiadomił amerykańskiego chargé d’affaires Charlesa Bohlena. Ten zawiadomił o pozyskanych rewelacjach ambasadora USA Steinhardta. Steinhardt z kolei nadał do Waszyngtonu słynny telegram z 24 sierpnia. Jednak takie momenty jak w sierpniu 1939 r. historia stwarza nader rzadko. Zwykła praca wywiadowcza czasów pokoju to nie konfrontacja ze spektakularnymi wydarzeniami, ale przede wszystkim codzienna analiza sytuacji danego państwa obcego, jego położenia. Z tego punktu widzenia patrząc, można sądzić, iż wywiad polski był w stanie dobrze ocenić zagrożenia konferencji w Rapallo w 1922 roku, prawidłowo zinterpretować takie zjawiska jak odprężenie francusko-niemieckie zapoczątkowane przez układy lokarneńskie w roku 1925. Nieźle radzono sobie z rozpoznaniem sowieckich i niemieckich przygotowań do wojny w latach trzydziestych. W każdym zaś razie zawarcie układów o nieagresji z ZSRR i Niemcami w l. 1932—1934 nie osłabiło czujności polskich służb wywiadowczych. Trzeba to podkreślić i ocenić nader pozytywnie.\nCzy mógłby Pan Profesor wskazać państwo, które koncentrowało największą uwagę polskiego wywiadu? Czy były to Niemcy, Rosja, a może jedno z państw sojuszniczych?\nZdecydowanie była to sowiecka Rosja. A uzasadnienie tej odpowiedzi jest następujące: nie było żadnych wątpliwości, że mamy dwóch wrogów – Niemcy i Rosję. Ale zarówno w okresie weimarskim, jak i nazistowskim, w Warszawie uważano, że nasz zachodni sąsiad jest mimo wszystko znacznie bardziej obliczalny niż państwo bolszewików. Pojawiła się hipoteza, sformułowana przez koła wojskowe – jej zwolennikiem był marszałek Piłsudski – że w obliczu ciężkich trudności wewnętrznych, czyli groźby przewrotu i upadku systemu komunistycznego, kierownictwo sowieckie może podjąć decyzję o rozpoczęciu wojny zaborczej w celu rozładowania napięcia we własnym kraju. Kierując się tą hipotezą, polski Sztab Główny dokładał starań, aby analizować położenie wewnętrzne sowieckiej Rosji. Nie będzie odkryciem przypomnieć, iż w r. 1934, marszałek Piłsudski nakazał utworzyć komórkę „Laboratorium” z gen. Kazimierzem Fabrycym na czele, która działając niezależnie od struktur wywiadu, miała systematycznie badać „interna” ZSRR i Niemiec. Gremium to odbyło pewną liczbę spotkań. W jego skład wchodzili inspektorzy armii, oficerowie wywiadu oraz dyplomaci. Niestety po przejęciu kierownictwa armii w roku 1935 generał (a w rok później marszałek) Śmigły-Rydz najwyraźniej nie docenił tej inicjatywy i rozwiązał „Laboratorium”. Piłsudskiego koncepcja „Laboratorium” pozostaje interesująca jeszcze o tyle, że u jej podstaw tkwiło założenie o potrzebie stworzenia komórki alternatywnej dla zwykłych struktur wywiadu. Gdyby ona pracowała po jego śmierci – kierownictwa polityki zagranicznej i armii otrzymywałyby informacje z dwóch alternatywnych źródeł: z II Oddziału i właśnie z „Laboratorium”.\nAle w badaniu zagrożenia nie zaniechano podejmowania jakichkolwiek działań? Jak sobie radzono?\nTak. Uciekano się przede wszystkim do obserwacji sił zbrojnych poprzez działanie attachés wojskowych. Po drugie, do pracy wywiadowczej wykorzystywano służbę konsularną – w placówkach dyplomatycznych lokowano oficerów działających pod tak zwanym „przykryciem dyplomatycznym”. Oficer polskiej armii, mający fikcyjny paszport, pracował np. jako wicekonsul albo sekretarz konsulatu. W tej roli podejmował próby zmontowania siatki agenturalnej, a przede wszystkim obserwował stan armii kraju swego akredytowania i przekazywał informacje o tym do Warszawy. Te możliwości stanowiły podstawę operacyjną polskiego wywiadu na ZSRR. Jednak w kulminacyjnej fazie terroru Stalina, tj. w latach 1937—1938 dokonano redukcji konsulatów do czterech – godząc się na propozycje sowieckie przedłożone latem 1937 r. Rosja Sowiecka starała się za wszelka cenę zmniejszyć ilość jakichkolwiek placówek obcych na swoim terytorium, by zminimalizować szansę jakiejkolwiek penetracji ze strony służb zagranicznych.\nJak wyglądały relacje pomiędzy polską dyplomacją a międzynarodową opinią publiczną? Czy strona polska wykorzystywała wobec niej jakieś narzędzia wpływu?\nObecność danego państwa w międzynarodowej opinii zależy od jego wizerunku zewnętrznego. Odrodzona Polska nie cieszyła się najlepszą opinią w świecie. Wynikało to z kilku powodów. Niektóre z nich miały charakter czysto historyczny. Funkcjonował w świadomości ludzi Zachodu stereotyp Polski konserwatywnej, antysemickiej i katolickiej. Działał on przede wszystkim w środowiskach liberalnych i lewicowych. Po drugie, Polska była postrzegana jako przeszkoda na drodze do stabilizacji europejskiego ładu pokojowego. Skłócona zarówno z Niemcami jak i Rosją Polska jawiła się zagrożeniem dla pokoju, a nie konstruktywnym komponentem geopolityki europejskiej. Po trzecie, kiedy w r. 1926 marszałek Piłsudski stworzył rząd o charakterze łagodnej dyktatury, wytworzył się na Zachodzie szczególnie nieprzychylny wizerunek Polski. U jego podstaw tkwiło założenie, iż w Warszawie panuje konserwatywna dyktatura wojskowa. Kiedy zaś Piłsudski doprowadził do zawarcia z Niemcami układu o nieagresji w styczniu 1934 r., podniosły się oskarżenia o cichą współpracę z Hitlerem, o blokowanie zbiorowego bezpieczeństwa i porzucenie dotychczasowej polityki zorientowanej na Francję, wreszcie o rzekome planowanie wojny zaborczej przeciw Rosji Sowieckiej. Wciąż na nowo pojawiały się oskarżenia, iż Polska jako „cichy aliant” Niemiec jest zainteresowana zmianami terytorialnymi, na których chce skorzystać. W zachodnich kołach intelektualnych i politycznych sympatyzujących z Sowietami, postrzegano Polskę jako tradycyjnego wroga Rosji, który utrudnia budowę szerszej koalicji mogącej powstrzymać Hitlera. Upatrywano w niej przeszkodę dla stworzenia systemu „zbiorowego bezpieczeństwa” dla Europy, co powraca i dzisiaj echem w rozmaitych wystąpieniach historyków zachodnich.\nJak Polska starała się temu przeciwdziałać?\nNie posiadaliśmy wystarczających środków, aby uruchomić własną długofalową politykę informacyjną. Ministerstwo Spraw Zagranicznych dysponowało zbyt małym budżetem, na te cele wydawano mniej więcej jedną dziesiątą tego, co Czechosłowacja. Ale mimo to podjęto pewne działania. Powołano Polski Instytut Współpracy z Zagranicą. Zajmował się on gromadzeniem informacji o Polsce, występujących w podręcznikach i prasie. Były to działania resortu spraw zagranicznych w czasie kiedy jego kierownictwo sprawował minister Beck. Prezesem wspomnianego instytutu był znany ekonomista i prezes Banku PKO Henryk Gruber, zaś jednym z pomysłodawców był Wiktor Tomir Drymmer – dyrektor Departamentu Konsularnego MSZ. Drugą formą działalności promocyjnej było zjawisko inspiracji prasowej. Polega ono na subsydiowaniu publicystów za ogłaszanie pewnych materiałów mających propagować nasz punkt widzenia. Takim publicystą był między innymi emigrant rosyjski Wiktor Poliakow, piszący pod pseudonimem Augur. Opublikował on kilka książek i broszur, a skupiał się na szerzeniu tezy, że Polsce jest niezbędny dostęp do morza, że zabranie jej Pomorza (w tym Gdańska) pchnie ją w strefę wpływów niemieckich, a to oznacza faktyczną utratę suwerenności. „Inspiracja prasowa” niekoniecznie musi oznaczać długotrwałe opłacanie cudzoziemskiego dziennikarza. Może też odbywać się „punktowo”, na przykład poprzez płacenie redakcji jakiejś gazety, by w danym szczególnym momencie zamieściła cykl materiałów prasowych, których teza wspierała by nasze stanowisko. Lista sympatyzujących z Polską bezinteresownie publicystów zachodnich liczyłaby kilkadziesiąt osób. Notabene minister Beck nie uważał on, aby propaganda zagraniczna na wielką skalę była narzędziem niezbędnym do kreowania polityki zagranicznej własnego państwa. Uważał, że kryterium kluczowym jest skuteczność własnej dyplomacji w załatwianiu konkretnych problemów. Jeżeli nie dopuścimy do narzucenia sobie zewnętrznego dyktatu, jeśli w każdym momencie będziemy mieli wiedzę i kontrolę nad tym, jakie decyzje są podejmowane w stosunku do naszego państwa – to wystarczy. Propaganda jest tylko dodatkiem do skutecznej polityki gabinetowej.\nMinister Beck nie doceniał roli propagandy zagranicznej. A inne znaczące postaci polskiej polityki?\nPolitykiem doceniającym rolę propagandy zagranicznej był Aleksander Skrzyński, w nieco mniejszym stopniu, ale również August Zaleski. Obydwaj nie uchylali się od konkretnych działań własnych na tym polu. Skrzyński napisał obszerną książkę zatytułowaną „Poland and Peace”, wydaną w Londynie w r. 1924. Kierował się dążeniem, by zachodnia opinia publiczna mogła zapoznać się z jego poglądami na najbardziej palące problemy polityki międzynarodowej. Z kolei w 1925 r. minister odbył podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie wygłosił cykl wykładów w Instytucie Polityki Światowej w Willamstown. Zaleski doprowadził do powołania Towarzystwa dla Badań Zagadnień Międzynarodowych w Warszawie, które skupiło wiele autorytetów historii dyplomacji, prawa narodów i polityki. Zabierał też dość często głos w prasie zachodniej, tłumacząc motywację polityki polskiej. W przeciwieństwie do Skrzyńskiego i Zaleskiego, Beck na ogół nie korzystał z takich instrumentów, ograniczał się do krótkich wywiadów i oświadczeń dla prasy polskiej i zagranicznej. Oczywiście w latach 1933—1939 polscy publicyści prowadzili akcję polemiczną, starając się zwalczać sowiecki i niemiecki punkt widzenia na takie sprawy jak np. dostęp państwa polskiego do morza, czy też położenie mniejszości narodowych w Polsce. Starano się publikować w tak zwanych „językach kongresowych” – francuskim, angielskim – w formie książek i broszur. Jednym z najbardziej aktywnych na terenie międzynarodowym dziennikarzy polskich był Kazimierz Smogorzewski – korespondent w Berlinie w latach trzydziestych. Wcześniej, bo w r. 1926 roku przygotował on interesującą ankietę – odwiedził około stu polityków francuskich i zadał im pytanie, co sądzą o sojuszu z Polską. Na tej kanwie wydał książkę (La politique polonaise de la France. Déclarations d’hommes d’États, Savants, Ecrivains et Publicistes français, Paris 1926). Smogorzewski uzyskał też od Hitlera specjalny wywiad zamieszony w „Gazecie Polskiej” w pierwszą rocznicę ogłoszenia polsko-niemieckiej deklaracji o niestosowaniu przemocy. Wspomnieć jeszcze wypada, iż w oparciu o służbę konsularną i zagraniczną starano się dotować polskie czasopisma dla Polonii zagranicznej. Zwłaszcza wspomniany już szef służby konsularnej Drymmer przykładał do tego zadania dużą wagę. Uważał, że Polacy żyjący zagranicą nie mogą zostać sprowadzeni do roli proletariatu bez aspiracji wyższych – muszą mieć możliwość duchowego i intelektualnego rozwoju, a przede wszystkim pielęgnowania świadomości polskiej.\nNa ile i w jakim zakresie na kształt polskiej polityki zagranicznej miały czynniki ekonomiczne?\nOgólnie rzecz ujmując, można powiedzieć, że gospodarka jako siła sprawcza, decydująca o statusie państwa na arenie międzynarodowej, nie pomagała odrodzonemu państwu polskiemu w staraniach o realizację narodowych aspiracji. Nie byliśmy krajem najbiedniejszym w Europie – myśleć tak byłoby stereotypem. Rumunia, Finlandia, Portugalia czy Jugosławia były biedniejsze (porównując kalkulację dochodu narodowego na tamten czas). Włochy pozostawały tylko nieco zamożniejsze – posiadając rozwinięty przemysł na północy. Jednak ze względu na katastrofalne położenie geopolityczne nasze zapóźnienia cywilizacyjne ulegały spotęgowaniu. Niemcy, mimo wszystkich perturbacji ekonomicznych w l. 1923 i 1930—1933, stanowiły państwo industrialne i zdolne do wielkich zbrojeń, czego dowiódł swymi wysiłkami Hitler. Sowieci podjęli na drodze „rewolucji odgórnej” forsowną industrializację (i zarazem modernizację). Zapoczątkował ją Stalin w roku 1929, w formie planów pięcioletnich. W tych warunkach, w latach trzydziestych, długo zmagająca się z kryzysem gospodarczym i dotkliwą recesją Polska jawiła się państwem pogrążonym w stagnacji. Nie mogła pozwolić sobie na wystarczające zbrojenia, aby stawić czoła przyszłym wrogom. Proces modernizacji sił zbrojnych zapoczątkowany przez marszałka Śmigłego-Rydza w r. 1936 budzić musi uznanie historyka (na które nie zawsze oni się zdobywają!). Nie przyniósł nam jednak w roku 1939 nowoczesnej armii. Zapóźnienia chociażby w zbrojeniach lotniczych i wojsk pancernych były duże, o czym pisze chociażby szef Sztabu Głównego gen. Wacław Stachiewicz (mam na myśli tom Wierności dochować żołnierskiej). Czynnik gospodarczy okazał się bardzo istotny również w kontekście ambicji integracyjnych Polski, zmierzających do skupienia państw obszaru „Międzymorza” – między Niemcami a Rosją i od Bałtyku do Adriatyku – pod wpływami Polski. Można przyjąć, że gdyby państwo polskie było gospodarczo silniejsze, procesy integracyjne mogłyby być sterowane przez Polskę znacznie bardziej efektywnie. Nie musi to oznaczać, że na pewno przyniosłyby powodzenie. Ale kiedy np. rozpatrujemy polską koncepcję Bloku Rolnego z roku 1930, to widzimy, że postulowane w Warszawie zbliżenie państw rolniczych Międzymorza nie miało większych szans powodzenia, bo państwa te nie wiele wzajemnie mogły sobie zaoferować. Gospodarki Polski i Czechosłowacji były kompatybilne. Polska była rolniczo-przemysłowa a czechosłowacka – przemysłowo-rolnicza. Współpraca obydwu państwa powinna była je zespolić i otworzyć drogę kooperacji politycznej. Jednak różnice polityczne i rozbieżne ambicje do sprawowania przywódczej roli w regionie Europy Środkowej przekreśliły szanse zacieśnienia stosunków. Ale najważniejsza będzie inna konstatacja, na którą chciałbym sobie pozwolić. Otóż problemy gospodarcze Polski międzywojennej, jakiekolwiek by one nie były, nigdy nie prowadziły do przekonania, że należy poddać się naciskom zewnętrznym i ulec dyktatowi zagranicznemu, stwierdzając własną słabość. Nigdy, ani przez chwilę, nie powstała w Warszawie myśl o przyzwoleniu na rewizję granicy polsko-niemieckiej w celu uzyskania pomocy ekonomicznej ze strony naszego zachodniego sąsiada. Prezydent RP Stanisław Wojciechowski powiedział w r. 1925, że „żaden prezydent, żaden rząd, żadne ministerstwo” nie może nigdy dopuścić do sytuacji, by jakikolwiek przedstawiciel Polski prowadził rozmowy o zmianie granic własnego państwa. Tego naród nie zaakceptuje nigdy. W pamiętnym roku 1939 rząd polski odmówił zgody na przyjęcie brytyjskiego kredytu, gdyż był on obwarowany licznymi warunkami dodatkowymi, które godziły w prestiż państwa polskiego. Chodziło o żądanie kanclerza brytyjskiego skarbu w sprawie dewaluacji polskiej złotówki. Last but not least, świadomość gospodarczej dysproporcji sił między Niemcami a Polską nie wymusiła na polskich przywódcach decyzji o kapitulacji. Biorąc te przykłady pod uwagę, można stwierdzić, że wszystkie niedostatki gospodarcze naszego państwa miały mimo wszystko znaczenie ograniczone z punktu widzenia imponderabiliów polityki zagranicznej.\nMówił Pan Profesor o ocenach, które krążyły wśród zachodniej opinii publicznej o tym, że Polacy są antysemitami. W tym kontekście chciałbym zapytać o wpływ statusu państwa wielonarodowościowego na kształtowanie polityki zagranicznej – także w kontekście tak zwanego małego traktatu wersalskiego.\nZe statusem państwa wielonarodowościowego, który Polska, jak Pan wspomniał, posiadała w okresie międzywojennym, liczyli się zarówno politycy polscy, jak i elity polityczne naszych sojuszników i również nieprzyjaciół. Dla nikogo nie było to tajemnicą. Jednak polska polityka zagraniczna nie była nigdy kształtowana w imię zasady ustępstw wobec mniejszości narodowych. Słusznie w swym pytaniu wskazał Pan na tzw. Mały Traktat Wersalski. Powiem, iż rzeczywiście był on czynnikiem konstytuującym system ochrony tożsamości mniejszości narodowych. Ustanawiał on jednak system bardzo daleki od efektywności i sprawiedliwości, gdyż nakładał obowiązki ograniczające suwerenność tylko na niektóre państwa. Jego słuszne postanowienia nie zostały przyjęte przez całą społeczność międzynarodową. Był on narzucony tylko państwom Europy Środkowej i Południowej, czyli Międzymorza, w tym przede wszystkim Polsce. Po konferencji w Locarno (1925) traktat ów posłużył mniejszości niemieckiej do składania ciągłych skarg na Polskę przed instancjami Ligi Narodów z tytułu domniemanych (bądź rzeczywistych) szykan czy prześladowań. Przyniosło to znaczne pomnożenie trudności państwa polskiego na terenie międzynarodowym.\nJak Polska poradziła sobie z problemami zobowiązań w sprawie mniejszości narodowych?\nW roku 1934 roku Beck jednostronnie wypowiedział realizację postanowień traktatu mniejszościowego. Umotywował swój krok żądaniem „generalizacji” zobowiązań dotyczących mniejszości. Innymi słowy, dopóki postanowienia traktatu nie zostaną rozciągnięte na wszystkie państwa cywilizowane, dopóty Polska nie będzie jednostronnie ich honorować. Drugą oprócz Niemców mniejszością narodową, która wykorzystywała instancję Ligi Narodów, stała się mniejszość ukraińska. W 1923 r., kiedy dyplomacja polska starała się o zatwierdzenie granic wschodnich, złożono zapewnienie o udzieleniu autonomii trzem województwom południowo-wschodniej Polski, stanowiącym region tzw. Galicji Wschodniej. Było to niezbędne dla uzyskania zatwierdzenia granic wschodnich państwa przez mocarstwa sprzymierzone. Zobowiązania tego Polska nie dotrzymała mimo prac specjalnej komisji rządowej z prof. Michałem Bobrzyńskim na czele. Stało się tak ze względu na opór, przede wszystkim polskiej prawicy narodowej. W r. 1930, kiedy marszałek Piłsudski, w obliczu ukraińskich aktów terroru, zdecydował się na tzw. pacyfikację Małopolski Wschodniej – napłynęło do Genewy mnóstwo skarg i petycji. Poruszenie opinii zachodniej było dość silne. Aktywność emigracyjnych kół ukraińskich okazała się znaczna. Niestety ukraińscy patrioci nie zawsze mieli świadomość różnicy położenia swego narodu w Polsce i ZSRR. Podczas gdy w państwie polskim Ukraińców spotykały rozmaite szykany, to w „ojczyźnie proletariatu” głód i ludobójstwo. Dodajmy jeszcze, iż wielonarodowy charakter państwa polskiego nie był powodem sporów na arenie międzynarodowej z Sowietami, przede wszystkim przed Ligą Narodów. Kiedy Sowieci weszli do tej organizacji, Polska wypowiedziała traktat o mniejszościach, o czym już wspomnieliśmy. Notabene Związek Sowiecki nigdy nie zdecydował się na użycie przeciw Polsce argumentu o ucisku mniejszości narodowych na jej terytorium. Tak było do września 1939 r., kiedy to – jak wiemy – w nocie uzasadniającej inwazję Polski argument ten zostanie sformułowany wyraźnie.\nA sowiecka prasa?\nMas-media sowieckie oczywiście stosunkowo często eksponowały motyw gnębienia mniejszości narodowych w Polsce. Przede wszystkim jednak w propagandzie sowieckiej dominował motyw „Polski faszystowskiej”.\nJak było w stosunkach z Niemcami?\nW relacjach z Niemcami problematyka mniejszości przechodziła różne fazy swej obecności. W dobie Locarna oskarżenia o ucisk Niemców w Polsce stanowiły kanon propagandy zagranicznej Berlina. W okresie odprężenia w latach 1934—1939, problem położenia mniejszości niemieckiej w państwie polskim wygasł w relacjach Warszawa-Berlin. Został on zasadniczo zdjęty z porządku dziennego. Przywódcy Niemców zamieszkujących Polskę otrzymali nawet polecenie z Berlina, by demonstracyjnie zachowywać się lojalnie wobec państwa polskiego. Także mniejszość polska w Niemczech otrzymała ze strony rządu Hitlera większą swobodę działania. Był to oczywiście chwilowy owoc polsko-niemieckiego odprężenia, ale jednak realny. W roku 1939 propaganda hitlerowska podjęła na nowo najmocniejsze oskarżenia o rzekome prześladowanie Niemców. Historycy (głównie zachodni) łatwo zapominają dzisiaj, że wersalska granica polsko-niemiecka zostawiła po stronie polskiej 750 tys. Niemców (wg. spisu ludności z r. 1931), ale na terytorium Rzeszy żyć musiało ok. półtora miliona Polaków.\nJakie w tym pejzażu zajmowała mniejszość żydowska?\nSkoro pyta Pan o mniejszość żydowską, rozproszoną na terenie całego państwa, to trzeba powiedzieć, że z punktu widzenia polityki zagranicznej Polski była to sprawa bardzo skomplikowana. Już w pierwszych miesiącach niepodległości zagadnienie to pojawiło się z całą siłą na terenie międzynarodowym. Na przełomie lat 1919—1920, przypomnijmy, miały miejsce wystąpienia i pogromy antyżydowskie, przede wszystkim w tzw. Galicji Wschodniej. Później, kiedy nadszedł niezapomniany rok 1920, padły ze strony polskiej oskarżenia o współpracę ludności żydowskiej z wkraczającymi do Polski Sowietami podczas toczącej się wojny. Rząd amerykański, reagując na naciski Światowego Kongresu Żydów skierował do Polski specjalną misję badawczą, mającą na celu zbadanie i określenie sytuacji tej mniejszości w naszym państwie. Na jej czele stał Henry Morgenthau senior – znany amerykański biznesmen i dyplomata. Między rokiem 1921 a 1939 sprawy mniejszości żydowskiej w Polsce niejednokrotnie bywały przedmiotem rozmaitych, nie zawsze pozytywnych dla Polski komentarzy ze strony opinii międzynarodowej, ale nie miało nigdy miejsca zorganizowane wystąpienie środowisk żydowskich, które byłoby podobne do działań emigracji ukraińskiej w roku 1930 i 1931. Nie da się jednak zaprzeczyć, iż na Zachodzie Polska Odrodzona miała opinię państwa na terytorium którego panuje wyraźne napięcie w relacjach między ludnością polską a żydowską.\nCzy to oznacza, że mniejszość żydowska nie podnosiła na forum międzynarodowym swych skarg na Polskę?\nLudność żydowska nie korzystała z tych możliwości jakie dawał system Ligi Narodów. Nie spowodowało to dla Polski dodatkowych trudności. Ale problem żydowski zajął w polskiej polityce zagranicznej inne, całkiem znaczące miejsce. Należy bowiem pamiętać, że lata trzydzieste to okres intensyfikacji starań polskiej dyplomacji o przygotowanie miejsca emigracji ludności żydowskiej z Europy w Palestynie. Walka dyplomacji polskiej o odblokowanie Palestyny, będącej brytyjskim terytorium mandatowym wymagała koordynacji działań rządów innych państw europejskich. Te starania napotkały silny opór Wielkiej Brytanii. Trzeba podkreślić, iż Polska była jednym z najbardziej aktywnych państw na polu tych wysiłków. Starała się przekonać koła Zachodu, że w państwie polskim żyje znaczny odsetek niezasymilowanej ludności żydowskiej. Jej odpływ do Palestyny lub innego terytorium jest w interesie samych Żydów. Pamiętać trzeba, że doba międzywojenna to także okres znacznej emigracji ekonomicznej ludności polskiej zagranicę. Notabene narodowo-socjalistyczne Niemcy wysyłały podobne komunikaty o potrzebie emigracji ludności żydowskiej z Europy. Hitler mówił o tym jeszcze w styczniu 1939 r. Dzisiaj niestety jest to wykorzystywane jako argument w dyskusjach historycznych o domniemanym „pokrewieństwie” polityki polskiej i niemieckiej, co czyni historiografia niemiecka (ostatnio prof. Rolf-Dieter Müller).\nJakie motywy stały za decyzją o blokowaniu tego procesu przez Wielką Brytanię?\nWielka Brytania nie była zainteresowana rozwojem emigracji żydowskiej z Europy do Palestyny, obawiając się pogłębienia swych trudności z ludnością arabską. W sierpniu 1938 r. bezowocnie obradowano na temat emigracji żydowskiej na specjalnej konferencji w Evian (jednym z podparyskich miast). Konferencja ta została zainicjowana przez te państwa Europy, które opowiadały się za intensyfikacją emigracji żydowskiej. Ze strony państw Europy Środkowo-Wschodniej, poza Polską, takie stanowisko reprezentował także rząd rumuński, wysuwając niemal identyczne argumenty.\nPrzejdźmy zatem do ostatniego wątku. Jaką rolę dyplomacja wyznaczyła inteligencji? Czy starała się ją włączać do procesu realizacji polityki zagranicznej? Jeśli tak, to w jakim charakterze?\nJeśli traktować inteligencję jako ludzi wykształconych, wykonujących najczęściej wolne zawody, ale będących też urzędnikami państwowymi, to z warstwy tej nie tylko w Polsce ale w każdym właściwie kraju rekrutowały się środowiska eksperckie, wykorzystywane do realizacji określonych zadań w polityce zagranicznej państwa. Już pierwsze miesiące niepodległości przyniosły interesujące doświadczenia z tego zakresu. W momencie zwołania Konferencji Pokojowej w Paryżu w roku 1919, został powołany szeroki zespół ekspercki, mający wspierać delegację polską. Tworzyli go przede wszystkim historycy, ekonomiści, prawnicy i geografowie z różnych uniwersytetów – m.in. Oskar Halecki, Władysław Konopczyński, Stanisław Kutrzeba, Eugeniusz Romer, Karol Lutostański, Bohdan Winiarski). Doświadczenie to pozostaje przykładem korzystania z zaplecza eksperckiego przez twórców polityki zagranicznej państwa. Już w okresie pokojowym Ministerstwo Spraw Zagranicznych korzystało z gremiów eksperckich dość szeroko, z tym że mechanizm ten pozostaje widoczny lepiej w latach dwudziestych niż trzydziestych. W roku 1925 minister Skrzyński powołał przy swoim gabinecie Radę Naukową, złożoną z historyków, prawników, dyplomatów, ekonomistów. Przewodniczył jej znany historyk profesor Uniwersytetu Warszawskiego Marceli Handelsman. Podobnych ciał nie powoływano w dobie kierownictwa ministrów Zaleskiego i Becka. Inne pole wykorzystywania inteligencji do kształtowania dyskursu o polityce zagranicznej państwa to obecność sfer eksperckich w publicystyce politycznej na terenie zagranicznych, o czym już była mowa. Trzeba tu jeszcze wspomnieć, iż MSZ utrzymywało specjalne czasopisma komentujące zarówno wydarzenia międzynarodowe, jak i poczynania polskiego rządu. Mam tu na myśli „Przegląd Dyplomatyczny”, później „Przegląd Polityczny” i „Sprawy Obce”. „Przegląd Dyplomatyczny” ukazywał się w latach 1920—1921 pod redakcją późniejszego profesora literatury rosyjskiej Wacława Lednickiego. „Przegląd Polityczny” redagował Marceli Handelsman w l. 1923—1934. „Sprawy Obce” to pismo kierowane przez Michała Sokolnickiego w l. 1929—1931. W czasach Becka półoficjalnym pismem MSZ stała się „Polityka Narodów” (1934—1939), redagowana przez prof. Juliana Makowskiego. Trzeba pamiętać, że okres międzywojenny to czas bardzo żywej obecności publicystyki politycznej w życiu narodu – nigdy tak mocno nie nastąpiła intensyfikacja jej obecności w życiu politycznym kraju. Dużo do powiedzenia mieli historycy w służbie polskiej polityki zagranicznej wykorzystywani jako tłumacze tradycji tej polityki. Ich wysiłki pozwalały przypomnieć wielkie karty przeszłości przedrozbiorowej Rzeczypospolitej oraz dobę porozbiorową i obecność sprawy polskiej w polityce międzynarodowej. Profesorów uniwersyteckich wykorzystywano też niejednokrotnie do misji specjalnych w polityce zagranicznej. Przypomnieć wystarczy ekspercką rolę prof. Stanisława Kutrzeby w przygotowaniu porozumienia polsko-czechosłowackiego z roku 1925. Last but not least wreszcie, Ministerstwo Spraw Zagranicznych wykorzystywało profesorów uniwersyteckich do propagowania wizerunku Polski na zewnątrz – na przykład poprzez wykłady zagraniczne. Jednym z takich autorytetów był znany historyk Oskar Halecki. Ale możemy jeszcze wspomnieć tu takie osobistości życia umysłowego Polski Odrodzonej jak Bronisław Dembiński, Marian Zdziechowski, Władysław Konopczyński oraz wspomniany już Handelsman. Przez całe dwudziestolecie niepodległości Halecki prowadził wyjątkowo ożywioną działalnością na polu międzynarodowym – pisał o polskiej polityce zagranicznej dla kół zagranicznych, starał się tłumaczyć znaczenie Ligi Narodów, propagował polską myśl pokojową w sposób nowatorski (np. koncepcję rozbrojenia moralnego albo międzynarodowej współpracy umysłowej). W tak pojmowanej projekcji ideałów pokoju światowego dostrzegał myśl bardzo bliską światopoglądowi chrześcijańskiemu (katolickiemu).\nRozmawiał Mateusz Ciołkowski


Odsłon: 24696 05.01.2020\nTortellini ugotowałam według wskazówek na opakowaniu. W moim przypadku trwało to 25 minut. Ugotowane tortellini odcedziłam, wyłożyłam na talerz, aby się nie posklejało i pozostawiłam do wystygnięcia. Kukurydzę konserwową przełożyłam na durszlak, aby odcedzić ją z zalewy. Ogórki konserwowe wyjęłam z zalewy i pokroiłam w kostkę. Szczypiorek posiekałam drobno. Do miski przełożyłam wystudzone tortellini, odcedzoną kukurydzę, pokrojone ogórki i szczypiorek. Wszystko doprawiłam do smaku solą i pieprzem i wymieszałam. Dodałam majonez i jeszcze raz wymieszałam. Sałatkę przełożyłam do salaterki i wstawiłam na kilka godzin do lodówki, aby się dobrze schłodziła, a smaki przegryzły.\nPrzepisów na sałatki z tortellini jest mnóstwo. Ja sama mam ich kilka. Ten pr...\nsałatka z tortellini bez szynki\n250g tortellini np. z boczkiem


Koronawirus. Pińczów i powiat pińczowski. Specjalny namiot stanął przed szpitalem. Więcej osób w kwarantannie. RAPORT 26 MARCA | Echo Dnia Świętokrzyskie\nNamiot przy pińczowskim szpitalu. KP PSP Pińczów\nSpecjalny namiot dla podejrzanych o zarażenie koronawirusem\nW czwartek, 26 marca przed Szpitalem Powiatowym w Pińczowie strażacy Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej PSP w Pińczowie postawili namiot pneumatyczny mający pełnić funkcję polowej Izby Przyjęć dla pacjentów z zagrożeniem koronawirusem SARS-Cov-2.\nDecyzja o rozłożeniu namiotu zapadła po uzgodnieniach kierownictwa Zakładu Opieki Zdrowotnej w Pińczowie z Komendantem Powiatowym PSP w Pińczowie i była podyktowana obecną sytuacją epidemiologiczną w kraju oraz zagrożeniem zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 wywołującym chorobę COVID-19.\n- Namiot znalazł się przy szpitalu na wszelki wypadek. Będzie on służył do przyjmowania pacjentów podejrzanych o zakażenie wirusem. Chcemy w jak najlepszy sposób chronić nasz personel, a także pozostałych pacjentów szpitala, którzy przecież trafiają do nas z różnymi dolegliwościami - informował w czwartek, 26 marca Krzysztof Słonina, dyrektor pińczowskiego szpitala.


Uwaga na kredyt w Alior Banku - Forum.Kredyty-Mieszkaniowe.info\nUwaga na kredyt w Alior Banku\nWątek: Uwaga na kredyt w Alior Banku\n21-09-2011, 09:36 #1\nUważajcie jak będziecie chcieli wziąć kredyt w alior banku, nie dość, że sam musisz sobie wypełniać dokumenty, to jeszcze obsluga jest mozolna i nie przygotowana do obsługi klienta. W sumie bardzo długo sobie posiedzicie!!!!\n21-09-2011, 09:38 #2\no kredycie w aliorze\nJa byłem u nich zapytac o kredyt zlozylem papiery pozniej wstepna decyjza ok, przyjsc z zona bo musi podpisac wszystko ok odezwieymy sie na za dwa dni czekam tydzien telefon ze cos nie tak i powiedziala mi babka przez telefon ze zlozy jeszcze raz i oddzwoni co i jak. dzis mija 4 miesiac i nikt nie dzwonił bank fikcja!\n17-07-2012, 09:50 #3\nE, głupoty gadacie. Widać, że żaden z Was chyba nie brał nigdy kredytu. Na pewno zwlekali by z Wami 4 miesiące...\nJeśli wniosek przeszedł pozytywnie, to nie ma opcji, żeby zwlekali, bo dla nich Wy jesteście inwestycją, więc albo odrzucą Was na początku, gdyż jesteście nieopłacalni, albo jeśli okaże się, że Wasza zdolność kredytowa ich zadowala, to będą\nobskakiwać koło Was, żebyście wzięli na jak najkorzystniejszych dla obu stron warunkach.\nnie oszukujmy się, im też zależy żeby było Wam dobrze, bo jak Wy to spłacicie, to oni mają czystą korzyść.\nWeźcie na logikę. Przychodzi do Was zaufany znajomy i mówi "pożycz 10zł, oddam Ci za tydzień 30zł" - tylko głupiec nie zainwestuje.\n27-11-2012, 20:59 #4\nMoże to był tylko jakiś wstępny wniosek taki jak się na przykład wypełnia w internecie. Jeśli taki przejdzie, to jeszcze nie jest przesądzone, że dostaniesz kredyt. No chyba, że owy bank ma taki porządek.\n27-12-2012, 07:12 #5\nNie wiem, ale uważam, że czasem przesadzacie z tymi opiniami. Ktoś stwierdza, że jest źle w jakimś banku, tylko dlatego że coś się spóźnia, ale w każdym banku są takie terminy, teraz na kredyt trzeba czekać ponad miesiąc i tyle!\n09-01-2013, 06:41 #6\nZamieszczone przez oogie\nOj żeby to tylko takie problemy były z tymi kredytami\nJa tam Alior cenie właśnie za obsługę klienta bo zawsze wszystko robią za mnie więc nie wiem skąd Ty takie doświadczenie masz kolego.\n28-03-2013, 15:26 #7\nNie wiem skąd u Ciebie takie złe zdanie. Wydaje mi się, że obsługa zależy od tego, w której placówce byłeś.\nOpinia o Alior Banku\nBy skierka in forum Alior Bank - Opinie i Oceny\nOstatni post / autor: 23-01-2018, 12:42\nCzasy w strefie GMT. Teraz jest 16:46.


Internet chyba mobilny , Pomoc\nInternet chyba mobilny\ndawid-koscinski · zaawansowany\nWitam, ostatnio się przeprowadziłem i została mi konieczność wyboru dostawcy internetu. Niestety z tego co widzę to do mojego bloku nie dochodzą żadne internety kablowe ani światłowody więc chyba pozostaje tylko internet mobilny.\nJakieś propozycje i przestrogi co do wyboru jakiegoś operatora ? Wiem że większość pisze że nie ma limitu albo jest tam 250 giga a potem może się okazać że po 10 giga prędkość ze 100 mb spada do 1mb. Z operatorów których przeglądałem chyba t-mobile i orange jest najlepszy ale nie jestem co do nich pewien. Proszę o poradę\nOrange nie bierz, masz problem ? Dzwonisz do technika, naliczanie 2 pln za minute rozmowy a na typa czekasz z 15-20 minut. Modem dostaniesz kijowy na start co nie pograsz na nim. Podobno wadliwe a nadal wciskają. Chcesz wymienić na inny ? 350 pln i masz nowy.\nJa mam w Playu – 100 GB zanim prędkość spadnie. Gram, oglądam Netflix itp., pobieram gry z PSS w zadowalającym tempie.\nPogooglaj jaki dostawca w twojej okolicy ma najdogodniejsze warunki – zasięg, prędkość itp. Bardzo istotny jest też router.\nTak jak napisał mastahluc – przede wszystkim sprawdź jaki masz zasięg (tzw. “mapa BTS”). Później można sobie porównać oferty.\nSam zawsze korzystałem z Playa, ale miałem porządny router i do tego antenę zewnętrzną. I na takim połączeniu grałem w każdą grę sieciową z pingiem <20ms i prędkości do 70Mb/s w nocy :]\nW tej chwili korzystam z RedBullMobile (Play), gdzie prostym sposobem za 50zł można korzystać z internetu LTE “bez limitów” (w praktyce 100GB, a w praktyce jeszcze większej – nawet i 150, 200GB) przez 3 miesiące :)\nJak blok to mi się zawsze kojarzy z telewizją kablową, a w nich oferty internetu. Nic takiego nie masz? Internet mobilny to samo zło, ale skoro nie masz wyboru to chyba Play.\nPs. Cały blok jedzie na mobilnych? Zorientuj się dokładnie\nCześć z Orange nie bierz niczego choćby Ci chcieli dać pieniądze firma leci w kulki na każdym kroku :) przez to,że mnie oszukali dostałem internet mobilny z laptopem którego nie używamy za 125zł miesięcznie (limit 500gb o tyle dobrze) dam Ci myk który Ci może lekko pomóc o ile uda Ci się jeszcze dostać taką kartą\nprzeszukaj internet i spróbuj dostać kartę sim z Redbull mobile na kartę za 9zł tam jest oferta że jeśli masz 30zł na koncie to dostajesz nielimitowane LTE ale podobno jest tego 100gb : ) sam z takiej korzystam na telefonie ; p\nDziała nadal nielimitowane LTE w red bull mobile... - matt1807 - Wykop.pl\n@erick0674 dokładnie o tym mówiłem :]\n30zł na koncie = aktywacja nielimitowanego LTE. Do tego trzeba mieć jakikolwiek pakiet internetowy.\nNajtaniej wychodzi ładując za 50zł, co daje nam 3 miesiące ważności konta. I co miesiąc pakiet 500MB internetu za 6zł :] Czyli po 3 miesiącach na koncie zostaje nam 32 złote, ładujemy znowu 50zł i mamy 82 – powtarzamy aż do bólu. Tani internet, a te 100GB jest umowne. Rozsądnie korzystając, będziemy mieli znacznie więcej.\nZgadza się tylko dostanie już tej karty graniczy z cudem\n@erick0674 jest Allegro :P\nAle… Lepszym patentem jest Rok Ważności Konta, czyli przeniesienie numeru z INNEJ SIECI niż Play do RedBullMobile. Dostajemy wtedy starter, na którym ładujemy 50zł, aktywujemy RWK i śmigamy przez średnio 6zł/msc :)\nZbytnio się w to już nie zagłębiałem ponieważ swój numer w redbull mobile mam od 2013 roku i dopiero od kilku MSC korzystam z tego bogactwa jakim jest tani internet ; p wcześniej nie miałem telefonów z LTE\nJa mam w t-mobile i jestem zadowolony.internet bez limitu za 60 zł z routerem.prędkość po sprawdzeniu na konsoli to 25-35 mb\nZobacz więcej dyskusji na temat mobilny chyba internet


CHORA WĄTROBA A DIETA KETOGENNA - LCHF Lifestyle\nStrona główna Zdrowie CHORA WĄTROBA A DIETA KETOGENNA\nChora wątroba jest skutkiem niewłaściwej diety. NAFLD, czyli niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby ma ścisły związek z chorobami XXI wieku jak cukrzycą typu 2, otyłością, czy chorobami sercowo-naczyniowych. Nadmiar węglowodanów w diecie powoduje, że odkładają się one wątrobie w postaci tłuszczu. Dieta LCHF, która ogranicza węglowodany w codziennej diecie odtłuszcza wątrobę.\nWątroba hyperechogeniczna jednorodna\nBadanie wątroby polega na przeprowadzeniu badania USG. W wypadku potwierdzonego NAFLD znajdziemy sformułowanie „wątroba hyperechogeniczna jednorodna”, które oznacza, że miąższ wątroby bardziej odbija ultradźwięki. Postęp choroby jest ten sam jak u chorych nadużywających spożycie alkoholu. Powolne niszczenie komórek wątrobowych i stany zapalne prowadzą do zwłóknienia wątroby, a w konsekwencji do jej marskości.\nNiektóre funkcje wątroby w organizmie?\nWątroba pełni znaczącą funkcję w organizmie, dlatego wszystko co zjadamy i pijemy ma ogromny wpływ na jej pracę i prawidłowe funkcjonowanie. Jest odpowiedzialna za przemiany metaboliczne węglowodanów i białka i przemiany hormonalne jak konwersja hormonów tarczycy-T4 w T3. Tutaj jest również produkowany IGF, czyli hormon polipeptydowy podobny do insuliny oraz trombopoetyna, hormon odpowiedzialny za produkowanie trombocytów, ważnych składników krwi.\nWątroba jako narząd ma spore zdolności regeneracyjne. Komórki wątrobowe zwane hepatocytami stanowią prawie 70% masy wątroby. Pod wpływem szkodliwych czynników następuje szybka odbudowa tych komórek. Jest to związane ze zjawiskiem zwanym hormezą, gdzie podczas działania hormetycznego dochodzi do wyrównania z nadkompensacją zaburzeń w homeostazie organizmu. Oczywiście warunkiem jest, że procesy niszczenia nie przekraczają możliwości odnowy. Co zatem szkodzi wątrobie?\nfruktoza (syrop fruktozowy)\nJest wiele mitów na temat leczenia niealkoholowego stłuszczenia wątroby. Niestety większość lekarzy cały problem zrzuca na tłuszcz, a to nie jest dobre rozwiązanie. Dieta ketogeniczna to zmiana nawyków żywieniowych, która może mieć zbawienny wpływ na odnowę i pracę wątroby.\nPodczas diety ketogenicznej ketony stają się głównym źródłem energii. Po przejściu na dietę wysokotłuszczową dochodzi do wielu przemian metabolicznych, które pozytywnie wpływają na wątrobę:\nMianem glikemii proposiłkowej określa się stężenie glukozy tuż po spożyciu posiłku. W zdrowym organizmie poziom glukozy sprawnie reguluje insulina. U osób rozwijających cukrzycę lub diabetyków ze źle leczoną cukrzycą stężenie glukozy jest znacznie podwyższone. Przyczyną nie jest jednak niedobór insuliny (cukrzyca typu 2) lecz niedrożność receptorów insuliny. Zatem jest logiczne, że znaczna redukcja węglowodanów wymaga mniejszej ilości insuliny i na tyle, aby skutecznie regulować stężenie glukozy.\nJak organizm utrzymuje stały poziom glukozy we krwi, skoro mu się ograniczyło ilość węglowodanów w posiłkach? Oczywiście za pomocą glukagonu, hormonu działającego w wątrobie. Niedocukrzenie (hipoglikemia) u cukrzyków jest spowodowane nadmierną ilością insuliny. Insulina jest hormonem antagonistycznym do glukagonu i hamującym jego produkcję w wypadku zachwiania równowagi hormonalnej. Kontrola nad insuliną uwalnia zatem więcej glukagonu. Kolejna zasługa diety ketogenicznej.\nW zdrowym organizmie panuje równowaga hormonalna, a poziom glukozy jest stały. Tak jest również w przypadku osób zdrowych i cukrzyków, będących na diecie niskowęglowodanowej, ponieważ glukagon powoduje stopniowe uwolnienie zapasów glukozy. W ten sposób organizm naturalnie reguluje poziom glukozy we krwi w przypadku ograniczenia węglowodanów w codziennej diecie.\nDieta wysokowęglowodanowa przyczynia się do nadprodukcji insuliny, co z czasem prowadzi do insulinooporności i cukrzycy typu 2. Nasilone działanie hipoglikemizujące pod wpływem hormonów produkowanych przez komórki układu pokarmowego zwane jest efektem inkretynowym. Efekt inkretynowy jest ściśle powiązany ze spożyciem węglowodanów.\nDo hormonów inkretynowych należy wyżej wspomniany GIP – glukozozależny peptyd insulinotropowy oraz GLP-1 – glukagonopodobny peptyd 1. Obie inkretyny są wydzielane pod wpływem węglowodanów i powodują wydzielanie insuliny zarówno u osób zdrowych, jak i u pacjentów z cukrzycą typu 2.\nGLP-1 hamuje też uwalnianie glukagonu (przyczynia się do stabilizacji poziomu glukozy we krwi), wydłuża okres sytości oraz prowadzi do redukcji masy ciała, co łącznie przekłada się na „przeciwcukrzycowe” działanie tego hormonu inkretynowego.\nW efekcie równowaga inkretynowa przyczynia się do rozkładu endogennych trójglicerydów w wątrobie i tłuszczu zmagazynowanego w tkance tłuszczowej i podniesienie poziomu „dobrego cholesterolu” HDL.\nPoprzedni artykułCiastka niskowęglowodanowe bez mąki i cukru\nNastępny artykuł10 produktów najbogatszych w białko


admin Styczeń 12, 2019 Ranking oprogramowania\nPraca rolnika z pozoru, wydaje się bez zmian od dużej liczby lat. Każde obejście rolne od wielu lat jest nastawione na wiadomą tworzenie ewentualnie hodowlę i w zasadzie wszystko toczy się tutaj płynnie i według wypróbowanego harmonogramu. Nic bardziej mylnego – nawet taki stary sektor jakim jest rolnictwo dopadła sprawiedliwie ręka innowacyjności\nadmin Styczeń 10, 2019 Ranking oprogramowania\nNie ma znaczenia, jakiego rodzaju działalność posiadamy. Musimy wykonać wszystko, aby mieć sposobność korzystać z propozycji, dzięki którym prościej będzie nam wszystkim kierować oraz łatwiej będzie nam wszystko kontrolować. Wyłącznie wtenczas będziemy uzyskiwali świadomość, że na czas zauważymy wszelkie błędy oraz będziemy w stanie im zapobiegać.\nadmin Styczeń 8, 2019 Ranking oprogramowania\nŻyjemy w erze internetu, laptopów oraz komórek. Najprawdopodobniej każdy człowiek przyzna, że nie wyobraża sobie funkcjonowania bez tych dóbr przez długi okres czasu. Nie ulega kwestii, iż na wakacjach, w prace lub w szkole nie mamy dwudziestoczterogodzinnego dostępu do sieci, jednakże pierwszą rzeczą po powrocie do domu jest sprawdzenie wiadomości, korespondencji , a także portali społecznościowych.\nadmin Styczeń 3, 2019 Ranking oprogramowania, Ranking sprzętu komputerowego\nNieraz jest tak, że lepiej opłaci się używanie z obcych przedsiębiorstw, aniżeli przyjmowanie podwładnego na pełen etat w naszej. Warto sprawdzić jak to wszystko działa, tak byśmy otrzymali pewność, że wszystko właściwie zrozumiemy i że na pewno będziemy zadowoleni z używania z takich ofert.\nadmin Grudzień 28, 2018 Ranking oprogramowania, Ranking sprzętu komputerowego\nMożna odnieść całkiem słuszne wrażenie, iż w obecnie mobilność odgrywa niesłychanie ważną rolę a laptopy wypierają w codziennym użytkowaniu tak zwane pecety. Gdziekolwiek się nie ruszymy, jesteśmy w stanie zauważyć kogoś, kto w konkretnej chwili używa laptopa do pracy pijąc kawę w kawiarni bądź też zabawy.


Delikatesy Niepoort promocja 2021 - znajdz-taniej.pl\nDelikatesy Niepoort promocja 2021\nSkupiamy ceny produktów z kategorii Delikatesy Niepoort które zebrane w jednym miejscu tworzą promocję z wielu sklepów. Można zaoszczędzić do 30%. W kategorii delikatesy niepoort dostępne jest ponad 25 produktów Wejdź w wybrany produkt i sprawdź w którym sklepie najlepsza cena.\nPorto Niepoort Colheita 1934 0,75l, Z9C6A-898C2\nWybitne, wysokiej klasy porto, wytworzone z owoców skatalogowanych w 1934r. Odmiany winogron wykorzystanych do produkcji, to: Touriga Nacional, Touriga Franca, Tinto Cao, Tinta Francisca,...\nNiepoort Porto white 10 years old 0,75l\nrewelacyjne białe porto, reprezentujące klasyczny styl dzięki długiej oksydacji i maceracji skórek.doskonale smakuje schłodzone, serwowane jako aperitif, a także z deserami. Złoty odcień zaprasza w...\nPorto Niepoort Rabbit Dry White 0,375l, Z32E9-903E8_20190404230035\ndoskonałe wino rodzaju porto od znanej producenta Niepoort. Idealnie smakuje schłodzone, serwowane jako aperitif, a także z deserami. Trunek inspirowany jest "Alicją w Krainie Czarów", co...\nNiepoort Porto vv very old tawny 0,75l\nPodstawą tej mieszanki jest szczególnie dobrej jakości Porto z 1863 roku, świetnie dojrzewające w beczkach do 1972 roku, a następnie w specjalnych "gąsiorach". Te starożytne i rzadkie wina...\nNiepoort Porto 20 years old 0,75l\nCzerwone porto Tawny z oznaczeniem wieku mieści mieszankę win przeciętnie dwudziestoletnich. Starzenie win w niewielkich drewnianych beczkach w Vila Nova de Gaia w regionie Douro odpowiada za...\nPorto 30 years old 0,75l marki Niepoort\nPorto Tawny z oznaczeniem wieku zawiera mieszankę win średnio trzydziestoletnich. Starzenie win w niewielkich drewnianych beczkach w Vila Nova de Gaia w regionie Douro odpowiada za głęboką, brązową...\nPorto z oznaczeniem wieku gromadzi mieszankę win przeciętnie dziesięcioletnich. Starzenie win w niewielkich drewnianych beczkach w Vila Nova de Gaia w regionie Douro odpowiada za typową barwę...\nNiepoort Wino tiara douro portugalia 0,75l (5902888434333)\nRodzaj: wino wytrawne Pojemność: 0.75 l\nPełne orzeźwienia i kunsztu białe portugalskie wino. Powstaje w procesie powolnej,trwającej kilka miesięcy fermentacji z winogron krzewów liczących przeciętnie 60 lat, których wiek odpowiada za...\nNiepoort Wino berek douro 0,75l (5902888427786)\nBerek to wino dostępne i przyjemne, a równocześnie niepozbawione złożoności, mineralności i głębi typowej dla win z regionu Douro. Soczyste i rześkie, charakteryzuje się owocowo-korzennym aromatem...\nPorto lbv 0,75l marki Niepoort\nPorto o głębokim, purpurowej barwie i mocnym aromacie owoców, konfitur i czekolady. Długi finisz z znakomitą taniną i mocną nutą dymu i suszonych wiśni. Beczkowane minimum 5lat. Wyśmienite do...\nPorto lbv 0,375l marki Niepoort\nPorto o głębokim, purpurowej barwie i solidnym aromacie owoców, konfitur i czekolady. Długi finisz z rewelacyjną taniną i potężną nutą dymu i suszonych wiśni. Beczkowane minimum 5lat. Doskonałe do...\nLiczące klikadziesiąt lat winnice z których bierze swój początek to znakomite wino, leżą na wysokości 400-800 m n.p.m., co iż owoce poddawane są działaniu niskich temperatur, stanowczo nocami,...\nWino Redoma Reserva Branco Douro Portugala 0,75l (5902888433251)\nznakomite białe wino wyprodukowane poprzez małą, wiekową winnicę z kilku szczepów winogron- Rabigato, Codega, Donzelinho, Viosinho i Arinto. Plantacje rozciągają się na wysokości od 400 do 700 m...\nWino Różowe Redoma Rose Portugalia 0,75l (5902888433503)\nPortugalskie różowe wino o odcieniu francuskich róż z Prowansji i aromacie słodkiej, czerwonej porzeczki z nutą białych kwiatów. Solidnie owocowe z posmakiem beczki z francuskiego dębu, zaskakuje...\nWino Dócil Vinho Verde Loureiro 0,75l, Z4D73-14393\nZaskakująco dojrzałe wino o mocnym aromacie skórki cytrynowej, skoncentrowane, pełne zielonych i żółtych owoców. Dalekie od stereotypowego verde, cechuje się lekko oleistą fakturą i bogatym...\nPorto rabbit dry white 0,75l marki Niepoort\nwspaniałe wino rodzaju porto od znanej marki Niepoort. Wyśmienicie smakuje schłodzone, serwowane jako aperitif oraz z deserami. Trunek inspirowany jest "Alicją w Krainie Czarów", co...\nPorto Niepoort Vintage Secundum 0,75l, Z2625\nNiepoort jest twórcą specjalnej wersji porto, określanej mianem "Secundum Vintage", porto znacznie łatwiejszego w smakowaniu, które świetnie pokazuje się także po kilkuletnim leżakowaniu....\nWino vertente douro 0,75l marki Niepoort\nNiepoort Vertente Douro to bogate i złożone, lecz niepozbawione młodzieńczej świeżości wino, które perfekcyjnie pasuje dodatkowo do długoletniego starzenia. Jest to przrzyjemnie mineralny i...\nWino Niepoort Robustus Douro 0,75l (5902888433381)\nNiepoort Robustus nawiązuje swą nazwią do pierwszego wina wyprodukowanego poprzez Dirka Niepoorta, Robustus z 1990 roku, które nie było asygnowane do sprzedaży. Stanowi kupaż szczepów touriga...\nNiepoort Redoma Douro to oryginalne wino z regionu Douro, wytworzone od 1999 roku. Jest jak okolica, z której się wywodzi: niezwykłe i zalotnye, a zarazem minimalistyczne i rustykalne. Owoce...


Lexus-Forum • Zobacz wątek - Świst przy zmianie biegów IS300 automat\nŚwist przy zmianie biegów IS300 automat\nprzez mazi200 » 11 maja 2017, o 21:43\nOd nie dawna jestem posiadaczem IS 300 ze skrzynią automatyczną z roku 2001 przebieg 100000 km. Dziś podczas wyprzedzenia innego pojazdu przy prędkości około 70km/h wciskam pedał gazu na 3/4 (silnik był nagrzany w około 60%) skrzynia zredukowała i silnik wskoczył do 5000 ob/min i zacięcie coś strzeliło i zaśmierdziało (być może z pojazdu jadącego przede mną) za jakąś chwile gdy miejsce było bardziej dogodne i bezpieczne próbuje ponownie wkręcić go na obroty i wszystko ok lecz teraz podczas ruszania i zmianie biegów 1,2,3 słyszę dźwięk który można porównać do dźwięku "turbiny" taki wkręcający przy zwiększaniu obrotów świst. Może ktoś coś wie, doradzi, uspokoi z góry dzięki.\nDołączył(a): 11 maja 2017, o 19:51\nWyślij e-mail do mazi200\nRe: Świst przy zmianie biegów IS300 automat\nprzez grucha2666 » 12 maja 2017, o 10:37\nnie powinno tak być. musi być jakaś nieszczelność. zacząłbym od dolotu (filtr powietrza itp). Na moim filtrze sportowym K&N przy 5000 rpm jest delikatny świst ale tak ma być.\nprzez rafael » 12 maja 2017, o 10:56\nO kurcze, a myślałem że ten typ tak ma. Też przy zmianie biegów na wyższy w zakresie obrotów ok 4-4,5 słychać delikatny świst (coś w rodzaju ttsssssyyyyy), Filtr ori wymieniany w październiku. Z tego co mówisz grucha, oznacza że zaciąga lewe powietrze ? Niedobrze\nprzez grucha2666 » 12 maja 2017, o 11:14\nno albo w wydechu jest nieszczelność.\nna ori filtrze miałem ciszę, na K&N jest delikatny świst (mi się podoba).\nprzez mazi200 » 12 maja 2017, o 20:24\nDzięki jutro mam wolne, wjadę na kanał sprawdzę wydech i dolotu, a co chodzi o "filtr ori" to co to jest, gdzie i co jaki czas się wymienia?? Jeśli się ktoś zbulwersuje za to pytanie to sory ale nie wiem thex\nprzez lukasz-h » 15 maja 2017, o 10:01\nmazi200 napisał(a): Dzięki jutro mam wolne, wjadę na kanał sprawdzę wydech i dolotu, a co chodzi o "filtr ori" to co to jest, gdzie i co jaki czas się wymienia?? Jeśli się ktoś zbulwersuje za to pytanie to sory ale nie wiem thex\nChodzi o oryginalny filtr powietrza


Między nami Język polski 4 Podręcznik - Kamila Krzemieniewska-Kleban, Agnieszka Łuczak, Anna Murdzek - Książka - Księgarnia Internetowa PWN\nMiędzy nami Język polski 4 Podręcznik(Miękka)\nSkuteczne metody pracy z każdym uczniem – treści w podręcznikach są wieloaspektowe i uniwersalne. Służą wzrokowcom i słuchowcom, słabszym i zdolniejszym.\nDopracowane zadania i polecenia – obudowują każdy tekst i pomagają utrwalić cały materiał. Stanowią kolejne ogniwa lekcji.\nNowe teksty – dostosowane do zmienionego kanonu lektur. Więcej klasyki literatury polskiej.\nZupełna nowość! – uczniowie mogą posłuchać wybranych utworów z poręcznika. Wystarczy im do tego smartfon. Więcej informacji można znaleźć na stronie www.sluchapka.gwo.pl.\nNr MEN: 867/1/2017


Network Manager - Zarządzanie Wi-Fi - Połączenie z Internetem - Fedora.pl\nBy pniowek, January 29, 2013 in Połączenie z Internetem\nOd dłuższego czasu boleję nad Wi-Fi. Problem dotyczy tego iż nie mam możliwości wyłączenia opcji automatycznego łączenia z obcymi sieciami.\nZależy mi na tym by komputer łączył sie tylko z moją siecią a jeśli jej nie będzie aby nie łączył się z żadną inną, do póki mu nie wskażę.\nOdznaczanie "Łącz automatycznie" w Ustawieniach menadżera nic nie daje. Zawsze znajdzie się sieć, z którą się połączy. Jeszcze bardziej irytujące jest namolne łączenie się z obcymi sieciami gdzie trzeba podać login i hasło. Jest ich sporo... I muszę non stop odrzucać prośby o połączenie. Oczywiście można wyłączycć Wi-Fi ale to nie jest rozwiązanie a utrudnianie życia. NM Łączy się z kim popadnie. W dzisiejszych czasach powinien mieć większe możliwości konfiguracyjne i conajmniej możliwość separacji sieci, oznaczania ich jako pożądane lub niepożądane.\nSzukałem czegoś w dconf-editor ale 5-ięć opcji na krzyż wywołało u mnie śmiech.. mowa o nm-applet (nic innego tam nie znalazłem). Google serwuje głupie poradniki jak odznaczyć fajeczkę w ustawieniach.\nPiszę więc z prośbą o pomocne rozwiązanie.\nCzepiłbym się ręcznego uruchamiania Wi-Fi ale mam trzy laptopy i ani żona ani Teściowa nie będą wklepywać wierszyków by korzystać z neta. Poza tym nie wiem w jakim pliku skonfigurować połączenie na sztywno i czy jeśli nie będzie Wi-Fi przy starcie czy po jego włączeniu połączenie nawiąże się samo, automatycznie.\nCel: Ustawienie automatycznego łączenia się z siecią domową i z żadną inną\nnawet gdy domowa jest niedostępna.\nZ tego co pamietam to NM laczy sie (lub próbuje laczyc) automatycznie tylko do znanych mu sieci. Prawdopodobnie wpisy do niechcianych sieci pojawily sie w nm-connection-manager i stad tyle denerwujacych okienek. Usun wszystkie zbedne wpisy do sieci i powinno byc ok.\nNie znalazlem u siebie nm-connection-manager nie wiedzialem równiez w jakim ew. pliku usunac wpisy. Jednak szukajac mn-connection-manager znalazlem nm-connection-editor. Po uruchomienu go w Alt+F2, usunalem wszystkie sieci pozostawiajac moja wlasna.\nProblem w sumie zostal rozwiazany.\nJesli wlacze najpierw kompa a potem Wi-Fi nie laczy mi sie juz jak popadnie. Czeka az pojawi sie moja siec.\nJednak mimo wszystko uwazam ze powinna istniec alternatywa dla Network Manager.\nTakie proste okieneczko jak przy mn-connect-editor. Tylko po to by z palca ustawic polaczenie "na sztywno" a cala reszta sieciowych smieci (szczególnie na 2,4GHz) powinna byc skutecznie ignorowana. Taki programik pozwlajacy uzytkownikowi na edycje wlasciwego pliku konfiguracyjnego bez koniecznosci posiadania wiedzy na temat tego pliku. Gdybym mial pojecie to bym sam chetnie napisal takowe GUI.\nIstnieje. I wlasnie dlatego powstal Network manager. Wczesniej sie wpisywalo ssid sieci oraz hasla do pliku konfiguracyjnego wpa_supplicant i odpowiednio do niego ustawialo polaczenie w /etc/sysconfig/network-scripts. Niektórzy chwala sobie tez wicd, ze wzgledu na taka "starolinuksowa" surowa prostote. Daje rade.\nNie wiem o jakim pliku piszesz. Przeciez nm-connection-editor jest wlasnie czescia NM i to jest narzedzie z interfejsem graficznym. Poza tym domyslnie nieznane sieci sa wlasnie ignorowane, musisz recznie spróbowac sie z nimi polaczyc, aby pojawily sie na liscie znanych sieci. Wydaje mi sie, ze NM spelnia wszystkie Twoje wymagania, tj. robi dokladnie to czego oczekujesz, ale nie rozumiesz logiki jego dzialania i przez odnosisz wrazenie, ze czegos brakuje.\nIstnieje mnóstwo alternatyw dla NM, np. wspomniany wicd, czy ConnMan, netcfg i pewnie wiele innych mniej znanych.\nBardzo dobrze wiem jak działa NM i to mi się właśnie nie podoba. Bez takowych sugesti proszę bo o gustach się nie dyskutuje..\nDziękuje wam za podane programiki, sprawdzę je w wolnej chwili i jeśli spełnią moje wymagania to pewnie pozbędę się NM.\nGo To Topic Listing Połączenie z Internetem


Integracja sensoryczna w pracy z dziećmi głębiej upośledzonymi umysłowo | Logopedia.pl - Centrum logopedyczne\nutworzone przez Mariola Skalik - Robak | 15 lipca 2018\nModel sensorycznej integracji został rozwinięty przez amerykańską terapeutkę zajęciową i psychologa Jean Ayers. Wywodzi ona swój model z modeli neurofizjologicznych mózgu i form zachowania. W oparciu o te badania stara się wyjaśnić zaburzenia poznawcze, emocjonalne i sensomotoryczne u dzieci.\nIntegracja sensoryczna – jak podaje Zbigniew Przyrowski – to organizacja wejściowych danych zmysłowych dokonywanych przez mózg w celu produkowania odpowiedzi adaptacyjnej na wymagania otoczenia. Jest to proces dzięki któremu mózg otrzymując informacje ze wszystkich zmysłów segreguje je, rozpoznaje, interpretuje, integrując je ze sobą i wcześniejszymi doświadczeniami odpowiada adekwatną do sytuacji reakcją.\nNa poziomie I ulegają powiązaniu bodźce dotykowe, co pozwala dziecku na ssanie, jedzenie,\nodczuwanie przyjemne dotyku i umożliwia wytworzenie więzi z matą. Integracja błędnikowych i proprioceptywnych bodźców umożliwia dziecku koordynację ruchów gałek ocznych, utrzymanie postawy, napięcia mięśniowego, równowagi i poczucia pewności w stosunku do sił grawitacji.\nNa poziomie IV rozwoju są integrowane bodźce ze wszystkich kanałów zmysłowych powstają produkty końcowe procesów przetwarzania, które odbywały się na poprzednich trzech poziomach. Poczucie własnej wartości, samokontrola, poczucie zaufania do siebie samego rozwijają się w oparciu o tę świadomość, że ciało egzystuje, jako godny zaufania twór sensomotoryczny i wywodzi się ono z dobrej integracji systemu nerwowego.\nGdy dochodzi do zakłóceń procesów integracyjnych pojawiają się rożne dysfunkcje w procesach percepcyjnych i ruchowych oraz w zachowaniu.\nZ. Przyrowski dzieli rodzaje zaburzeń SI u dzieci ze względu na przyczyny ich powstawania na pierwotne i wtórne. Do pierwszej grupy zalicza te, gdzie występuje nieprawidłowe funkcjonowanie struktur anatomicznych /móżdżku, zwojów podstawy mózgu i\ndróg piramidowych/, które przyczyniają się do tworzenia nieprawidłowych odpowiedzi ruchowych. Drugą grupę dysfunkcji w zakresie integracji sensorycznej u dzieci stanowią te, których przyczyną jest mała liczba doświadczeń motorycznych lub nieprawidłowy rozwój ruchowy. Integracja sensoryczna służy percepcji ciała i świata, reakcjom adaptacyjnym /reagowanie właściwe do wymogów otoczenia/, procesom uczenia się, rozwojowi niektórych funkcji nerwowych. Dysfunkcja interakcji sensorycznej jest przyczyną wielu, choć nie wszystkich, trudności w szeroko rozumianym uczeniu się. Terapia integracji sensorycznej są to działania, na które składa się stymulacja sensoryczna prowadząca do odpowiednich reakcji adaptacyjnych, zgodnych z neurologicznymi potrzebami dziecka.\nTerapia ta polega zwykle na aktywności ruchowej całego ciała w dużej mierze spontanicznej-wybieranej przez samo dziecko i dostarczającej wrażeń przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych. Terapia ruchowej zabawy tak organizowana by system nerwowy zaangażowany w odbieranie wrażeń zmysłowych powstających podczas ruchu stopniowo uczył się właściwie reagować na żądania płynące z otoczenia. Poprawa następuje w zakresie motoryki funkcji językowych, społeczno-emocjonalnych a przede wszystkim lepszą efektywnością uczenia się. Podczas terapii SI dziecko nie uczy się konkretnych umiejętności lecz poprawiając integrację sensoryczną wzmacnia procesy nerwowe leżące u podłoża tych umiejętności a one pojawiają się w sposób naturalny jako konsekwencja poprawy funkcjonowania mózgu.\nDzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębszym, z niepełnosprawnością sprzężoną mają duże problemy z odbiorem bodźców zmysłowych z powodu uszkodzonego Centralnego Układu Nerwowego. Występują zaburzenia w obrębie zmysłu dotyku, czucia głębokiego /proprioceptywnego/ i systemu przedsionkowego. Najważniejszy system sensoryczny, odgrywający zasadniczą rolę w ludzkim zachowaniu zarówno fizycznym jak i psychicznym to system dotykowy. Dysfunkcje SI, w której nieprawidłowa jest percepcja bodźców dotykowych określa się obronnością dotykową. Obronność dotykowa są to zaburzenia modulowania wejściowych informacji dotykowych. Mozg ludzki odmiennie interpretuje bodźce swoje od tych z zewnątrz – własny dotyk nie powoduje reakcji obronnych, lepiej tolerowany jest dotyk osób bliskich. Podstawą terapii jest dobra i bliska relacja emocjonalna w kontaktach z dzieckiem zanim będziemy „dostarczać” mu dotyk. Zachęcamy do samodzielnego dostarczania sobie bodźców, z czasem my za zgodą dziecka możemy podawać doznania dotykowe. Proporcjonalne rozmieszczenie dotyku na okolice skory – kolejność – zaczynamy od pleców, nogi, stopy, ręce, dłonie, głowa, twarz. Zaczynamy od bodźców mocniejszych podawanych z naciskiem, stopniowo przechodząc do coraz łagodniejszych. Podczas terapii cały czas obserwujemy dziecko – kontaktujemy się z rodzicami – jeżeli dziecko zachowuje się po zabiegach źle – musimy zmienić nasilenie bodźców. Ayers mówi żeby poprzedzić stymulację dotykową jakąś stymulacją przedsionkową ponieważ te systemy wpływają na siebie modulująco i ułatwiają sobie intensywność wrażenia.\nBrak odpowiedniej stymulacji dotykowej we wczesnym okresie życia\nPreferowanie długich rękawów\nUnikanie zetknięcia palców z czymkolwiek\nOdczuwanie dyskomfortu przy noszeniu ciasnych ubrań\nDzieci nie lubią podmuchu wiatru /zwłaszcza po wyjściu z wody/\nNie lubią mycia głowy, czesania włosów\nNie lubią szczotkowania zębów, pokarmów pewnej określonej konsystencji, wolą zwykłe papki, odmawiają potraw o mocnym smaku – są to objawy nadwrażliwości okolicy jamy ustnej\nNie lubią tłumu ani ludzi zbyt blisko siebie\nUnikają kontaktu dotykowego\nNie lubią bawić się w piasku, malować farbami, lepić z plasteliny i masy solnej\nBurzą się przed braniem do rak zabawek o ostrych kształtach i fakturach\nMaja trudności w koncentracji uwagi\nWolą inicjować pocałunki i uściski, nie lubią niespodziewanych dotknięć, bądź przytulania\nSame dostarczają sobie bodźców dotykowych obijając się o sprzęt\nNie potrafią różnicować miejsca, w które są dotykane\nWrażenia z mięśni, ścięgien, które umożliwiają orientację w aktualnym położeniu poszczególnych części ciała oraz informują o wykonywanych ruchach określa się propriocepcją. Dobrze zintegrowana informacja z mięśni i ścięgien jest niezbędnym elementem dla kształtowania się u dziecka dynamicznego obrazu siebie i zaplanowania ruchów stosownych do sytuacji. Układ propriocepcji odpowiada za odczuwanie ciała w przestrzeni /informację o poruszaniu się ciała/. Poruszanie poszczególnymi częściami ciała bez kontroli wzroku /utrzymanie równowagi podczas wchodzenia i schodzenia ze schodów, wytwarzanie odruchów prostowania i równowagi, które służą prawidłowej motoryce, swobodne wykonywanie ruchów precyzyjnych, tworzenie somatognozji i lateralizacji, percepcję położenia narządów artykulacyjnych podczas mówienia. Zaburzenia rozwoju posturalnego przejawiające się w słabej równowadze, braku płynności precyzji ruchów i stosowania stałych zafiksowanych wzorców ruchowych. Obawa przed nowymi nieznanymi ruchami wiąże się to z niepewnością posturalną. Słaba znajomość swojego ciała jako całości i poszczególnych jego elementów, niedostateczna świadomość ich możliwości ruchowych, obniżona percepcja wrażeń odbieranych przez system dotykowy jest charakterystyczna dla dzieci z dyspraksją. Zaburzenia w planowaniu motorycznym rozpoznaje się nie po tym co dziecko robi, lecz po tym że nie potrafi wykonać wielu czynności właściwych dla jego wieku życia. Objawami zaburzeń w zakresie propriocepcji są:\nNiekontrolowane, chaotyczne ruchy dzieci\nDążenie do mocnego uścisku, gryzienie, szczypanie przez dziecko siebie i innych\nNiszczenie przedmiotów z powodu braku kontroli nad własnym dotykiem\nW organizacji CUN kluczową rolę odgrywa również system przedsionkowy, składający się z 2 typów receptorów dostarczających informacji o pozycji głowy, ruchach głowy i pośrednio i ruchach całego ciała. Nawet niewielkie zmiany pozycji głowy powodują aktywację systemu przedsionkowego, a to z kolei wpływa na pracę mózgu. System przedsionkowy wspólnie z systemem propriocepcji ma wpływ na subiektywną świadomość pozycji i ruchów ciała w przestrzeni, napięcie posturalne i równowagę.\nDeficyty w funkcjonowaniu układu przedsionkowego objawiają się:\nZaburzeniami równowagi /szeroko rozstawione nogi, często potykają się, późno uczą się jeżdżenia na rowerze, boją się huśtawki/\nWzmożone napięcie mięśni w kończynach\nUżywanie każdej strony ciała osobno\nZaburzoną zdolnością i wykonywaniem w przestrzeni ruchów w kierunku góra-dół, prawa-lewa, przód-tył, dla których oś stanowi własne ciało\nNadwrażliwość emocjonalną, dotykową, słuchową\nProblemami z artykulacją\nObniżonym poziomem grafomotorycznym\nOdwrotnym widzeniem np. liter, gubieniem linii i słów podczas czytania\nNiepewność grawitacyjna – dzieci charakteryzują się lękiem do doświadczania i poznawania\notoczenia, nie wykonują gwałtownych ruchów w przestrzeni, czują strach, obawę, stres gdy\nznajdują się w pozycji, do której nie są przyzwyczajone lub wtedy gdy ktoś chce kontrolować ich ruchy w przestrzeni.\nDzieci z niepełnosprawnością złożoną prezentują zaburzenia na wszystkich poziomach rozwoju sensorycznego. Wrażenia odbierane są ze zbyt dużą lub zbyt małą intensywnością. W związku z tym dzieci te często same dostarczają sobie takiej stymulacji, która kompensuje ich zaburzenia sensoryczne. Występują stereotypie takie jak:\nObracanie się w kółko,\nUderzanie rękami o własne ciało,\nDzieci powtarzają te czynności aż do momentu zaspokojenia. Niektóre z dzieci mają problem z poruszaniem się, mają problem z dostarczeniem sobie jakiejkolwiek stymulacji. Poznają więc otoczenie badając je dostępnymi dla siebie czynnościami. Czasami jest to wąchanie, lizanie, wydawanie nieartykułowanych dźwięków, czasem krzyk. W przypadku nadwrażliwości sensorycznej dzieci starają się unikać tych bodźców sensorycznych, które są\ndla nich nieprzyjemne. Dzieci te nie lubią być dotykane, często unikają kontaktu wzrokowego, przejawiają nadwrażliwość na rożne dźwięki /zatykają sobie uszy, uderzają siew uszy, nie tolerują rożnych aktywności związanych z ruchem, mają problemy z jedzeniem i połykaniem.\nTerapia w metodzie Integracji sensorycznej wygląda jak zabawa. Dziecko uczestniczy w zajęciach i ma wrażenie że kreuje zajęcia wspólnie z terapeutą. Ćwiczenia muszą być dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka jednak nie mogą być ani za łatwe ani za trudne – należy balansować na granicy możliwości dziecka Wśród używanego sprzętu są rożnego typu huśtawki, hamaki, platformy równoważne, duże piłki i wałki, deskorolki, talerze obrotowe itp. Wiele dzieci wpuszczonych do sali z takim wyposażeniem spontanicznie wybiera taki przyrząd i taką aktywność, która najlepiej służy układowi nerwowemu – jest to zasada wewnętrznego instynktu. Inne – zwłaszcza te z rozmaitymi typami nadwrażliwości zmysłowej – potrzebują stymulacji ze strony terapeuty. W czasie terapii dziecko ma nie tyle nauczyć się konkretnych umiejętności, ile raczej usprawnić bazowe systemy sensoryczne i procesy nerwowe, leżące u podłoża tych umiejętności. Zaburzenia różnicowania dotykowego, podobnie jak i pod wrażliwość dotykowa towarzyszy często słabemu poczuciu własnego schematu ciała i trudnościom z planowaniem ruchowym. Jest wiele zabaw mogących poprawić różnicowanie zmysłowej informacji\nmalowanie palcami z użyciem różnorodnych substancji – farb, kremów, mogą być mieszane z piaskiem mycie a następnie wycieranie poszczególnych części ciała materiałami o różnej fakturze.\nW przypadku rozpoznania cech obronności dotykowej podstawą terapii jest dobra i bliska relacja emocjonalna w kontaktach z dzieckiem zanim będziemy „dostarczać” mu dotyk. Zachęcamy do samodzielnego dostarczania sobie bodźców, należy pozwolić dziecku na samodzielne zdobywanie doświadczeń dotykowych i na wybór ich ilości i rodzaju – szeroka gama zabawek – zaś podczas kąpieli gąbek, myjek, płynów i pianek. Z czasem my za zgodą dziecka możemy podawać doznania dotykowe.\nProporcjonalne rozmieszczenie dotyku na okolice skóry – kolejność – zaczynamy od pleców, nogi, stopy, ręce, dłonie, głowa, twarz. Zaczynamy od bodźców mocniejszych podawanych z naciskiem, stopniowo przechodząc do coraz łagodniejszych. Podczas terapii cały czas obserwujemy dziecko – kontaktujemy się z rodzicami – jeżeli dziecko zachowuje się po zabiegach źle – musimy zmienić nasilenie bodźców. Stosujemy gąbki, futerka, szczotki o rożnej twardości, piórka, woreczek lub pudełko z otworami zawierające rozmaite przedmioty do rozpoznawania dotykiem.\npodskoki: obunóż , na jednej nodze, przeskakiwanie z nogi na nogę, skakanie wokół własnej osi, można wykorzystywać popularną zabawę – grę w gumę , ruchy wahadłowe głowy, obroty wokół własnej osi odpychając się nogami przyjmowanie i utrzymywanie pozycji typu bocian, jaskółka , chodzenie stopami wzdłuż rozłożonej na podłodze liny wchodzenie, schodzenie i zeskakiwanie ze stopni.\nMass Violet F. 1998 Uczenie się przez zmysły: wprowadzenie do teorii integracji sensorycznej dla rodziców i specjalistów /tł. Ewa Grzybowska, Zbigniew Przyrowski, Marta Ślifirska


Edukacja przyszłości, Witold Kołodziejczyk: Przedsiębiorczy nauczyciel\n„Szkoła jest ostatnim miejscem, które może w sposób skuteczny kształcić przedsiębiorcze postawy” – takie zdanie usłyszałem ostatni podczas szkolenia i na poparcie tej tezy przedstawiono mi kilka argumentów:\n1. generalnie sami nauczyciele nie posiadają w sobie postaw przedsiębiorczych, są mało proaktywni, nie wierzą w siłę własnych wyborów,\n2. szkoła nie promuje przedsiębiorczości uczniów, cały system wychowawczy nie wspiera kształtowania takich postaw\n3. na studia pedagogiczne najczęściej trafiają osoby, które słabo wierzą w siebie, swoje możliwości, wybierają uczelnie pedagogiczne, bo uważają, że nie poradzą sobie na uniwersytetach.\n4. system finansowania nauczycieli nie sprzyja, aby do zawodu trafiały osoby przedsiębiorcze itd.\nCzy tak jest rzeczywiście? Ostatnio coraz częściej spotykam się z nauczycielami, którzy nie są zadowoleni ze swojej pracy, a przede wszystkim ze swoich zarobków. Mówią, że od lat nie otrzymali żadnej znaczącej podwyżki, dawno nikt nie nagrodził ich ciężkiej pracy. Zastanawiam się, dlaczego tak długo trwają w takiej sytuacji, dlaczego godzą się na takie warunki płacowe, dlaczego nie szukają innej pracy, która odpowiadałaby ich aspiracjom i marzeniom. Jeżeli przez lata robią to samo, to nie powinni oczekiwać, że raptem z dnia na dzień odmieni się ich sytuacja. To naiwność oczekiwać na zmianę, kiedy nie robimy nic, aby cokolwiek w swoim życiu zmienić. Stephen Covey powiada, że narzekanie i krytykowanie jest działaniem poza kręgiem wpływu. Bez względu na to, ile czasu spędzimy na tych aktywnościach, to pozytywnej zmiany nie dostrzeżemy. Marnujemy tylko czas, który można przeznaczyć na działania, które rzeczywiście mogą zmienić naszą sytuację. Dlaczego nie jesteśmy odpowiedzialni za swoje wybory, nikt nas przecież nie zmuszał, aby pójść pracować w szkole. To była nasza decyzja, to my wybieraliśmy. Od lat wiadomo, że w szkole nie zarabia się dobrze, są za to niezaprzeczalne atuty: długie wakacje, 22-godzinny tydzień pracy, dłuższe przerwy świąteczne.\n„Jeżeli jest tak źle, to może warto zmienić pracę” – radzę niezadowolonym nauczycielom.\n„To jak będziemy zarabiać na chleb” – słyszę w odpowiedzi.\n„Miliony ludzi zarabia na chleb nie będąc nauczycielami” – ripostuję.\n„Łatwo powiedzieć, jeżeli ma się inne możliwości zarobku” – słyszę irytację i złość.\nMożna sobie łatwo wyobrazić, co dzieje się dalej. Jednak będę uparty. Znam bowiem wielu nauczycieli, którzy nie zgodzili się na proponowane im warunki pracy, zaczęli szukać możliwości, stworzyli swoje firmy, uwierzyli w siebie, wykorzystali swoje atuty i wiedzę merytoryczną. Zaczęli działać w kręgu wpływu. Teraz są zadowoleni, spełnieni i nie wyobrażają sobie, aby mogli funkcjonować inaczej. Tym, którzy szukają motywacji do zmiany polecam post, który zamieściłem dwa lata temu.. Warto spojrzeć na własną sytuację z innej perspektywy i dostrzec swoje silne strony i potencjał, jaki posiadają nauczyciele. Czy rzeczywiście my sami pozwalamy sobie, aby tak myśleć o swoich atutach, czy wolimy jednak narzekać, krytykować, niż wziąć sprawy w swoje ręce i wykorzystać swoje osobiste zasoby? Zapraszam do lektury.\nAutor: WITOLD KOŁODZIEJCZYK o 13:06


Na używane auto wydajemy zwykle równowartość co najmniej kilku miesięcznych, a czasami i paroletnich zarobków – jest to poważny zakup.\nWiele spółek, które zajmują się profesjonalnym transportem, posiadają swój park maszynowy. Jest to szalenie istotne, gdyż wtedy nie trzeba martwić się wypożyczaniem ciężarówek, ani tym, że spółka wynajmująca nie będzie w stanie wydzierżawić nam żadnej floty.\nJeśli zajmujemy się transportem przeróżnego typu produktów, nie ważne czy jedzenia czy części samochodowych, to warto zainwestować we własne auta.\nSamochody dostawcze bywają mniejsze albo większe. To zależy od tego, jakich wozów potrzebuje firma, która ma zamiar je nabyć. A to jakie auta wytypuje, zależy od dziedziny, w której się obraca.\nDostawczaki do 3,5 ton to stosunkowo małe jednostki, jednakże najlepiej nadają się dla przedsiębiorstw kurierskich.\nPosted on 14/12/2020 9:39am\nJeżeli jesteś człowiekiem, który bierze własny los w swe ręce, oznacza to, iż być może masz już aktualnie albo zamierzasz mieć w nieodległej perspektywie swoją spółkę.\nGrudzień to miesiąc, w którym we wszelkich sklepach wydajemy znacznie więcej pieniędzy aniżeli kiedyś indziej. Dzieje się tak, ponieważ w tym okresie przypadają dwie okazje, jakie wiążą się z tradycją wręczania sobie podarunków.\nPomimo że obie wspomniane powyżej okazje w sposób ścisły wiążą się z religią katolicką, nie przeszkadza to niewierzącym ani wyznawcom innych religii w obchodzeniu związanych z nimi tradycji.\nPrzyjechanie na meczyk, bywa w tych czasach niewiarygodnie popularne, jednakże zanim się tam trafi, należy przebyć lub przejechać jakiś kawałek dróżki. W naszym felietonie skupimy się na lusterkach przemysłowych - których to robotą bywa nam pomóc dostać się na stadion, oraz wózeczkach do malowania linijek na boiskach, bez których murawa nie byłaby taka sama!\nCzasami jest tak, że posiadamy firmę, oraz nierzadko potrzebujemy specjalistycznych maszyn jak również pojazdów. Bywa, że potrzebujemy ich jednorazowo. Dobrze jest je wówczas podnająć.\nJeżeli staliśmy się początkującym przewoźnikiem, dobrze jest skorzystać z propozycji wynajmu różnych naczep, przyczep oraz ciężarówek.


Krzesiwo survivalowe i turystyczne - rodzaje, właściwości - Faut\nUmiejętność rozpalenia ognia, jest jedną z najbardziej pożądanych umiejętności podczas wyprawy survivalowej. Ze względu na ryzyko wystąpienia niskich temperatur, uczestnicy survivalu muszą potrafić rozpalić ogień, aby uchronić swoje ciało przed odmrożeniem. Ogień to jednak dużo więcej niż tylko ciepło. Jest on niezbędny także do oświetlenia terenu, przygotowania jedzenia, czy zaznaczenia swojej obecności. W skrajnych przypadkach może także zostać wykorzystany do wezwania służb ratunkowych.\nKrzesiwo to wręcz niezbędny element wyposażenia każdego survivalowca. Absolutnie największą zaletą krzesiwa jest jego wytrzymałość. Duża odporność na uszkodzenia mechaniczne oraz zmieniające się warunki atmosferyczne sprawia, że krzesiwo jest zdatne do użytku niemal w każdych okolicznościach i warunkach pogodowych.\nKiedy przydają się krzesiwa?\nObecnie krzesiwa wykorzystywane są najczęściej w sytuacjach ekstremalnych, kiedy tradycyjne zapałki czy zapalniczki zawodzą. W przypadku intensywnych opadów musimy liczyć się z ryzykiem przemoknięcia zapałek. Zapalniczki mają ograniczoną żywotność i w przypadku skończenia się gazu, będzie ona całkowicie bezużyteczna. Decydując się na skorzystanie z krzesiwa należy pamiętać, iż z jego pomocą otrzymujemy jedynie iskrę, a nie pełny ogień. Dlatego warto przed wyjściem na wyprawę survivalową dokładnie przećwiczyć korzystanie z krzesiwa. Nauka szybkiego zapalania ogniska może okazać się niezwykle cenną umiejętnością w czasie zimowej wyprawy survivalowej.\nTradycyjne krzesiwa złożone są z dwóch części, tj. z iskrownika oraz elementu iskrzącego. W wyniku szybkiego pocierania iskrownikiem o krzesiwo otrzymujemy iskry. Dobrej jakości krzesiwa dają iskry nawet o temperaturze 2500 - 3000°C, co pozwala na rozpalenie ognia w każdych warunkach, niezależnie od pogody, czy też wysokości na której się znaleźliśmy.\nKrzesiwo polecane na wyprawę survivalową\nJak wybrać dobre krzesiwo na wyprawę survivalową?\nPrzy wyborze krzesiwa trzeba zwrócić uwagę przede wszystkim na następujące aspekty:\nTemperatura iskier - aby możliwe było rozpalenie ognia w bardzo trudnych warunkach, warto wybrać krzesiwo, które daje iskry o temp. 3 000 stopni Celsjusza.\nTrwałość i wydajność - warto zdecydować się na krzesiwo, które będzie odznaczać się wysoką trwałością. Dobrej jakości krzesiwa pozwalają nawet na kilka / kilkanaście tysięcy użyć. Wybierając krzesiwo należy zwrócić uwagę na długość pręta krzesiwa. W przypadku krzesiwa Mil-Tec pręt ma długość 6,5 cm, co przekłada się bezpośrednio na dużą wydajność krzesiwa.\nWaga - im mniejsza waga, tym lepiej. Rekomendujemy wybór krzesiwa, którego waga nie przekracza 50g.\nErgonomiczna budowa oraz łatwość użycia - krzesiwo Mil-Tec połączone jest z blaszką do krzesania iskier wytrzymałą linką, którą możemy z łatwością przytroczyć.


Diogo Jota kolejnym kontuzjowanym piłkarzem Liverpoolu - Polsat Sport\nDiogo Jota kolejnym kontuzjowanym piłkarzem Liverpoolu\n12.12.2020, 16:41 Piłka nożna\nKolejna zła wiadomość dla Juergena Kloppa i fanów Liverpool. Kontuzje nie omijają w tym sezonie mistrzów Anglii, a kolejnym poszkodowanym piłkarzem jest robiący furorę od momentu transferu Diogo Jota. Portugalczyk może pauzować nawet kilka tygodni.\nKlopp zmienił zdanie na temat VAR. "Początkowo byłem jego zwolennikiem"\nJota przeniósł się z Wolverhampton do Liverpoolu we wrześniu tego roku za około 45 milionów euro. Bardzo szybko zaczął się spłacać. Pod koniec listopada został pierwszym piłkarzem w historii "The Reds", który strzelał gola w czterech kolejnych spotkaniach ligowych na własnym stadionie. Zdążył też skompletować hat-tricka w spotkaniu Ligi Mistrzów przeciwko Atalancie.\nDla wielu miał być tylko uzupełnieniem tercetu Mohamed Salah - Roberto Firmino - Sadio Mane, tymczasem Klopp kilka razy spróbował Portugalczyka w ustawieniu razem z tą trójką. Niestety, w najbliższym czasie Jota swojego dorobku (17 spotkań, dziewięć trafień) nie poprawi. Wszystko przez kontuzję, jakiej nabawił się podczas środowego meczu Ligi Mistrzów przeciwko Midtjylland. Portugalczyk zszedł boiska w 87. minucie, narzekając na ból kolana.\nZobacz także: Juergen Klopp zmienił zdanie na temat VAR. "Początkowo byłem jego zwolennikiem"\nPierwsze doniesienia mówiły nawet o dziesięciu miesiącach przerwy. To z pewnością byłaby straszna informacja zarówno dla piłkarza, jak i fanów "The Reds". Najnowsze komunikaty są nieco lepsze. Portugalski "Record" informuje o dziesięciu tygodniach pauzy Joty. Nie są to jednak oficjalne dane, tak więc przerwa może być znacznie dłuższa.\nNie są to pierwsze problemy zdrowotne Liverpoolu w tym sezonie. Na dłużej lub krócej wypadali już Virgil van Dijk, Joe Gomez, Alisson, Fabinho, James Milner, Trent Alexander-Arnold, Thiago Alcantara, Xherdan Shaqiri, Alex Oxlade-Chamberlain czy Konastantinos Tsimikas.\nANGLIADIOGO JOTALIVERPOOLPIŁKA NOŻNA


Portal Moje Bezrobocie - Bezrobotny - życiowy zawód wyuczony\nPopularne "ściany płaczu" z przypiętymi ogłoszeniami są w każdym urzędzie pracy. We wrocławskim "pośredniaku" papierowe karteczki wiszą na kilkunastu tablicach - osobno oferty krajowe, osobno zagraniczne. Wśród tych polskich: ślusarz, murarz, stolarz, kierowca. Sporo jest też ofert w gastronomii, pracodawcy poszukują też przedstawicieli handlowych. Właśnie te przegląda Wojtek Wyrwisz ze swoim bratem Kamilem. Mają 20 i 21 lat, szukają pracy. - Ja mam prawo jazdy, brat jeszcze nie. Na początek nie chcemy dużo, tak z 1,5 tysiąca na rękę. Chodzimy do liceum wieczorowo, właśnie po to żeby móc dorobić - opowiada Wojtek. Z kolei pan Stanisław, który przychodzi chwilę później, nawet nie czyta ofert. - Lipa i tyle. Ja kładę ludziom kafelki. Na czarno. Popracuję tydzień i mam 4 tysiące na czysto. No to niech pani sama powie, czy mi się opłaca harować po osiem godzin dziennie za połowę tego albo mniej? Pan Stanisław mówi o sobie "zawodowy bezrobotny". W rejestrach figuruje prawie już 7 lat. W Polsce bez pracy - oficjalnie - jest w tej chwili 1,7 miliona osób.\nWszyscy wiemy, że bezrobocie spada. Jeszcze dwa lata temu bez pracy było w Polsce ok. 2,5 miliona osób. Tylko kilkanaście procent z nich ma prawo do wypłacanego przez pół roku zasiłku. Przybywa miejsc pracy, ale odsetek osób aktywnych zawodowo w dalszym ciągu jest bardzo niski. Pracuje zaledwie co druga osoba, podczas gdy w UE współczynnik zatrudnienia wynosi aż 64 procent.\n- Czy rzeczywiście pracę znaleźć może każdy? - pytam Iwonę Mamczak, kierowniczkę pośrednictwa pracy Powiatowego Urzędu Pracy we Wrocławiu.\nPani Iwona wychodzi na chwilę z gabinetu i zaraz przynosi zdjęte z tablicy ogłoszenie: - Pokażę pani przykładową ofertę, z McDonald's. Wymagają wykształcenia podstawowego i w zasadzie tylko tego. Nie trzeba stażu pracy, jeśli ktoś nie ma książeczki zdrowia może wyrobić ją na koszt pracodawcy, a rodzaj pracy może sobie wybrać: praca w kuchni, przy kasie, sprzątanie itd. Nawet godziny pracy może sobie dopasować, bo pracodawca pisze, że ustali grafik zgodnie z dyspozycyjnością kandydata - wylicza pani Iwona. Pensja: od 1,4 tys. zł brutto. - Może niedużo, ale też niemało jak na początek. Coraz częściej pracodawcy są tak zdesperowani bezowocnymi poszukiwaniami, że po prostu wymagają jedynie chęci do pracy - dodaje. O szukaniu pracowników z wściekłością opowiada Marek, 37- letni przedsiębiorca z Krakowa. Od roku prowadzi własną firmę transportową. Kupił tira i dwa busy. Od dwóch miesięcy jeden bus stoi w garażu, tirem po Europie jeździ Marek.\n- Jeżdżę, bo nie mam ludzi do pracy. Miałem po kolei sześciu kierowców. Jeden rozwalił lampy w aucie, drugi popsuł zawieszenie, trzeci naciął mnie na 3 tysiące na paliwie. Płaciłem im po 3 tysiące na rękę i dokładałem do tego interesu. Dwóch za przekręty zwolniłem, a ostatni chciał dwa tysiące podwyżki i odszedł jak nie dostał. Powiedział, że za darmo pracować nie będzie - opowiada.\nOd miesiąca bezskutecznie poszukuje mechanika nowo otwarty zakład samochodowy we Wrocławiu. Ogłasza się w prasie i internecie, szuka też przez znajomych. - Przeszkoliłem jednego faceta, nawet pojętny był. A po dwóch tygodniach mi mówi, że w mieście są za duże korki, a on mieszka w odległej dzielnicy. I że za późno by wracał do domu, bo codziennie o 17 - denerwuje się właściciel.\nAzjaci kuszą ofertami\nWrocławski urząd pracy od kilku lat rekrutuje pracowników dla "eldżików", czyli koreańskich spółek związanych z koncernem LG, który wybudował potężne fabryki w podwrocławskich Kobierzycach. - Jeździliśmy po położonych najbliżej wioskach, gdzie kiedyś były pegeery. Bezrobotnych biorących zasiłki w ośrodkach opieki społecznej jest tam sporo. Ale wyciągnięcie tych ludzi z domu graniczy z cudem! Najczęściej słyszeliśmy, że im się nie opłaca i już. Taką mają filozofię życia. W końcu na pracę zdecydowali się inni ludzie, z daleka i dojeżdżają po kilkadziesiąt kilometrów. Im się jakoś opłaca - mówi Iwonę Mamczak.\nTeraz urząd szuka 200 pracowników dla Hisunga. Firma płaci od 1,3 do 1,8 tys. zł brutto. Minusem jest praca na trzy zmiany - zwłaszcza kobiety nie wytrzymują pracy w nocy. I odległość fabryk od miasta. - Ale jeśli ktoś nie ma wykształcenia i doświadczenia to chyba lepiej mieć taką pracę niż żadną, prawda? Tym bardziej, że firmy rywalizują ze sobą o pracowników. Japońska Toshiba walczy o to, żeby ludzie przychodzili do nich, a nie do koreańskiego LG i odwrotnie. A na tym zyskują tylko pracownicy.\nI tak np. w Toshibie można zjeść obiad na stołówce za 3,50 zł (resztę dopłaca pracodawca), a do LG dojechać za darmo firmowym busem. Ale to oferta dla pracowitych. "Zawodowi bezrobotni" do fabryki nie pójdą. Mało tego, nie pójdą też na liczne szkolenia organizowane przez urząd pracy. A oferta jest naprawdę bogata. - Kształcimy ślusarzy, spawaczy, operatorów koparek i wózków widłowych - wylicza Iwona Mamczak. - Zbliża się Euro 2012, więc już teraz kierujemy na kursy dla kelnerów i pracowników gastronomii. Kandydaci mają zagwarantowane trzytygodniowe praktyki w najlepszych hotelach i miejsca pracy. Ale trzeba chcieć. Jak ktoś nam marudzi i na przykład przynosi od lekarza roczne zwolnienie z podjęcia pracy, bo ma "nieżyt górnych dróg oddechowych" to go tam nie wyślemy. To publiczne pieniądze, nie można ich marnować na kogoś, kto i tak nie zechce pracować.\nBezrobotny znaczy ubezpieczony\nKażdemu bezrobotnemu, który zarejestrował się w urzędzie, co jakiś czas proponowana jest praca. To aktualne, pewne oferty, składane tam przez firmy poszukujące pracowników.Krystyna Kubiak, kierownik pośrednictwa pracy i poradnictwa zawodowego Urzędu Pracy w Gdańsku: - Właśnie nakrzyczał dzisiaj na mnie pan, któremu zaproponowałam ofertę jako magazynier, czyli dokładnie to, czego szuka. Zaczął krzyczeć, że złożył już jakieś CV i teraz chce spokojnie poczekać na odpowiedź, a ja go tu wzywam do urzędu. Poczułam się jakbym mu zrobiła jakąś krzywdę.\nBezrobocie w Gdańsku wynosi 3,5 procenta. - Czyli praktycznie go nie ma, bo pięcioprocentowe uznawane jest za naturalną stopę - mówi Kubiak. - Ale ci, co się rejestrują, robią to z uporem maniaka co kilka miesięcy. Wiadomo: chodzi o ubezpieczenie zdrowotne i zasiłki.\nBo wiele osób rejestruje się w urzędach pracy tylko dlatego, że takiego zaświadczenia wymaga od nich opieka społeczna, aby mogli ubiegać się o zapomogę. Bezrobotni z potwierdzonym w urzędzie statusem mogą też korzystać ze służby zdrowia, bo państwo opłaca za nich składki. W tegorocznym budżecie przeznaczono na nie ok. 500 mln złotych. Dlatego ministerstwo pracy chce zmienić ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na razie powstały założenia do nowelizacji, a cały projekt ma być gotowy w maju lub czerwcu. - Jeśli status bezrobotnego nie wiązałby się z ubezpieczeniem, lawinowo spadłaby nam liczna bezrobotnych - mówi Krystyna Kubiak.\n- Jasne, że bym się wypisała, bo zależy mi tylko na ubezpieczeniu - mówi Agata z Opola, absolwentka historii. Zarabia na pisaniu prac semestralnych i pomaga przy magisterskich. Oczywiście na czarno. I mówi wprost: - Oferty z urzędu mnie nie interesują, ale dopóki nie dostanę etatu w porządnej firmie, ubezpieczenie muszę mieć.\nFlexi-pokolenie nie zabija się o pracę\nHenryk Michałowicz, ekspert rynku pracy z Konfederacji Pracodawców Polskich: - Sytuacja na polskim ryku pracy jest w tej chwili dobra i wciąż się poprawia. Za granicę wyjechali głównie ludzie z małych miejscowości, którym najtrudniej było znaleźć pracę, a w dużych miastach i ich okolicach otworzyło się wiele firm. To efekt przedsiębiorczości ludzi, a nie celowego działania państwa, ale skutek jest właśnie taki - mówi.\nDlaczego więc na pojawiające się oferty nie ma wielu chętnych? Michałowicz: - Ostatnie badania OBOP-u pokazały coś zaskakującego. Badano możliwości wprowadzenia telepracy w Polsce. Okazało się, że stosunek do pracy młodych ludzi jest diametralnie inny od tego, który istniał jeszcze kilka lat temu. Młodzi chcą pracować, ale pod warunkiem, że będą w stanie tą pracę połączyć z przyjemnością i zainteresowaniami. Nie ma dla nich już wyścigu szczurów.\nFlexi-pokolenie - bo tak nazwali je naukowcy - o pracę nie będzie się zabijać. Teoretycznie większą szansę na pracę mają więc ludzie po 45. roku życia, z dużą przerwą zawodową. - Zwłaszcza kobiety w tym wieku mają problem z zatrudnieniem - przyznaje Barbara Kwapiszewska, wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu. Wielkopolska ma najniższe bezrobocie w kraju, a mimo to o pracę takim ludziom trudno. - To bardzo przykre, jak się widzi, że pracodawcy ich nie chcą, a młodsi bezrobotni taką pracą gardzą. - Młodzi często wyjeżdżają na parę miesięcy za granicę, trochę zarobią i żyją za to w Polsce - mówi Iwona Mamczak. - Ale mieliśmy też sytuacje, gdy przychodziła do nas babcia czy dziadek i prosili, by wnuczkowi znaleźć pracę, bo żyje z ich renty. To dopiero są historie.\nartykuł pochodzi z gazeta.pl, autor: Karolina Łagowska 2008-04-10