10. kolejka Klasy Okręgowej w sezonie 2018/2019: Orlęta Reszel - Mazur Wydminy 6:0 (3:0) (06.10.2018)\nW 10. kolejce do Reszla przyjechał beniaminek, Mazur Wydminy, który przez ostatnie lata grał na szczeblu A Klasy. Przed meczem z Orlętami miał na koncie 4 zwycięstwa, 1 remis i 4 porażki. Teraz musi dopisać sobie kolejną, bo nasz zespół nie dał mu szans wygrywając wysoko, 6:0.\nOd początku ruszyliśmy z atakami spychając gości na ich własną połowę i pierwszy gol był tylko kwestią czasu.\nW 5. minucie Paweł Romańczuk ładnie zagrał nad linią obrony do Kuby Janowskiego, ten zgrał piłkę przed siebie, wbiegł w pole karne i zdecydował się na strzał w dalszy róg. Niestety spudłował.\nDziewięć minut później piłkarz ten był już bardziej precyzyjny, bo po wyłożeniu piłki na 18-sty metr przez Patryka Wiensława popisał się fantastycznym uderzeniem "z pierwszej" w samo okienko dając prowadzenie naszemu zespołowi. Gol - palce lizać!\nNie minęło pięć minut, a było już 2:0. Z prawego skrzydła dośrodkował Dawid Maćkowiak, piłka trafiła do Pawła Romańczuka, który zwodem oszukał obrońcę i uderzył technicznie przy dalszym słupku.\nPoszliśmy za ciosem i po 120 sekundach znów piłka wylądowała w siatce gości. Kuba Janowski powalczył w polu karnym, minął obrońcę i dograł na 11-sty metr wprost do Mateusza Kozonia, a ten strzałem wewnętrzną częścią stopy nie dał szans bramkarzowi Mazura.\nGoście pierwszy strzał na naszą bramkę oddali dopiero w 28. minucie, ale nie stworzył on żadnych problemów Jarkowi Doborzyńskiemu.\nW 30. minucie przed szansą stanął Paweł Romańczuk, który lobował wychodzącego bramkarza, ale piłka tylko wylądowała na górnej siatce.\nPo chwili ten sam piłkarz, który od kilku spotkań wystawiany jest nie w środku, a na lewej pomocy, miał dwie kolejne dogodne sytuacje. Najpierw po centrze Patryka Wiensałwa uderzył z półobrotu i piłkę zmierzającą pod poprzeczkę nad bramką przeniósł golkiper rywali, a po dośrodkowaniu Kuby Janowskiego z rzutu rożnego strzelał identycznie, ale tym razem niecelnie.\nW 39. minucie do akcji podłączył się Hubert Leszczenko, który dośrodkował wprost na głowę "Romka", ale ten znów nie mógł się wstrzelić, bo piłka poszybowała nad bramką.\nNa trzy minuty przed przerwą sędzia na chwilę przerwał mecz, bo do jakiejś słownej utarczki doszło między trenerami obu drużyn. Raz zwrócił im uwagę, ale to nie poskutkowało, więc obu odesłał na trybuny.\nDrugą część spotkania zaczęliśmy od akcji Pawła Romańczuka, który dośrodkował w pole karne, gdzie głową uderzał Patryk Wiensław, ale minimalnie obok słupka.\nDominacja Orląt nie podlegała dyskusji. Goście kompletnie nie mieli pomysłu, jak sforsować dobrze grający dziś nasz zespół.\nW 66. minucie po składnej akcji w pole karne wpadł Hubert Leszczenko i posłał mocną piłkę na przedpole bramkowe. Ta trafiła do Mateusza Kozonia, który niestety uderzył nad bramką!\n4 minuty później nasz napastnik mając na plecach obrońcę zdołał oddać strzał, ale trafił wprost w bramkarza.\nW 71. minucie "Matej" wreszcie był skuteczniejszy i po zagraniu Mateusza Zaleśkiewicza, przelobował bramkarza zdobywając swojego drugiego gola w tym spotkaniu.\nPóźniej dalekim podaniem popisał się Kuba Suszyński, Hubert Leszczenko wybiegł sam na sam z golkiperem Mazura i mocnym strzałem zdobył swojego pierwszego gola w barwach Orląt.\nW 82. minucie Kuba Janowski zagrał w tempo do Pawła Romańczuka, a ten mając przed sobą tylko bramkarza uderzył pewnie w prawy róg podwyższając na 6:0.\nChwilę później mogły paść kolejne dwa gole, ale najpierw strzał Kuby Janowskiego został obroniony, a później "po długim" uderzał "Romek", ale piłka przeleciała obok słupka.\nWygraliśmy w pełni zsłużenie, choć trzeba przyznać, że rywal był słabiutki. W przeciwieństwie do kilku innych spotkań tego sezonu, w których wygrywaliśmy ze słabymi rywalami, ten mecz mógł się podobać ze względu na dobrą, szybką grę naszych piłkarzy. Tempo było dość wysokie, stworzyliśmy sobie mnóstwo sytuacji bramkowych, padło aż sześć goli i mogło więcej. Nie było "stojanowa", a chęć dominacji, co mi się bardzo podobało.\nWarto odnotować, że gola i dwie asysty w meczu zaliczył dziś Jakub Janowski.\n1:0 Jakub Janowski (14', asysta: Patryk Wiensław)\n2:0 Paweł Romańczuk (18', asysta: Dawid Maćkowiak)\n3:0 Mateusz Kozoń (21', asysta: Jakub Janowski)\n4:0 Mateusz Kozoń (71', asysta: Mateusz Zaleśkiewicz)\n5:0 Hubert Leszczenko (77', asysta: Jakub Suszyński)\n6:0 Paweł Romańczuk (82', asysta: Jakub Janowski)\nOrlęta: Mateusz Zaleśkiewicz (22' ), Paweł Przybylski (55' )\nMazur: Robert Dawidziuk (53' )\nOrlęta: Jarosław Doborzyński (br.), Dawid Maćkowiak (75' Arkadiusz Dunaj), Jakub Suszyński, Mateusz Terlik, Hubert Leszczenko (80' Hubert Jałoszewski), Patryk Wiensław (58' Andrzej Adamiak), Paweł Przybylski (65' Wiktor Sawicki), Mateusz Zaleśkiewicz (80' Jarosław Bochno), Jakub Janowski, Paweł Romańczuk, Mateusz Kozoń (88' Kacper Siedlakiewicz)


Projekt wrocławskich studentów w finale konkursu Student Aerospace Challenge\nczwartek, 16.5.2019 14:00\t, komentarze: 0 , odsłony: 369\nJuż 6 czerwca w Paryżu wrocławscy studenci zaprezentują swój projekt, jako jedyna drużyna z Polski, w finale konkursu Student Aerospace Challenge, organizowanym przez The Astronaute Club Européen (ACE). Wrocławianie zaprezentują tam model 6-osobowej kabiny załogowej przystosowanej do lotów suborbitalnych.\nChoć granicę kosmosu przekroczyło dotychczas tylko kilkaset osób, to kosmiczna turystyka staje się coraz bardziej popularnym tematem. Nie powinno więc dziwić rosnące zainteresowanie tematyką lotów suborbitalnych, które w przyszłości mogą zrewolucjonizować nasze myślenie o transporcie.\nLot suborbitalny jest jednym z rodzajów lotu kosmicznego, w którym wystrzelony pojazd (statek kosmiczny) osiąga przestrzeń kosmiczną, ale przez wzgląd na trajektorię nie jest on w stanie dokonać pełnego obrotu orbitalnego. W przypadku obiektu wystrzelonego z Ziemi, po przekroczeniu minimum 100 km n.p.m. (przyjętej linii Kármána) spada on z powrotem na Ziemię.\nLoty suborbitalne są dużo prostsze do zrealizowania niż lot na Marsa czy na Księżyc, wymagają mniejszych nakładów i wiążą się z dużo mniejszym niebezpieczeństwem. Jednocześnie pozwalają przekroczyć umowną granicę kosmosu, doświadczyć stanu nieważkości i spojrzeć z góry na naszą planetę.\nProjekt kabiny załogowej\nDo tegorocznej, trzynastej już edycji konkursu zgłosiło się 36 drużyn z całej Europy. Każdy zespół mógł wybrać do rozpatrzenia jedno z 10 zagadanień, związanych z lotami suborbitalnymi, obejmujących m.in. strukturę samolotu, napęd, a nawet aspekty prawne takich lotów. Wrocławska grupa, składająca się z 4 osób - Beaty Suścickiej, Magdaleny Kubajewskiej, Justyny Pelc i Piotra Torchały, zajęła się problemami związanymi z kabiną załogową i jej wyposażeniem.\n- Temat ten pozwolił nam na wykorzystanie wiedzy zdobytej przez nas w poprzednich projektach - łazika, lądownika, czy bazy marsjańskiej - dodaje Magdalena Kubajewska, odpowiedzialna za systemy pokładowe.\nGrupa stworzyła model 3D kabiny, uwzględniający wszystkie aspekty oraz zaproponowała elementy systemów pokładowych (takich jak system podtrzymywania życia czy systemy rozrywki pokładowej).\nJak twierdzi Beata Suścicka, członek zespołu: “Postanowiliśmy też zająć się niektórymi szczegółami naszego projektu, takimi jak np. schowek czy mocowanie tabletu. Chcieliśmy pokazać, że rozpatrzyliśmy nie tylko ogólny model kabiny”.\nCałość studenci zaprezentują 6 czerwca w Paryżu podczas The Suborbital Day.\n- To nasz pierwszy projekt w ramach konkursu Student Areospace Challenge i nie wiemy, czego się spodziewać. Przygotowaliśmy projekt znacznie wykraczający poza założenia i mamy nadzieję, że sędziowie to docenią - mówi lider projektu, Justyna Pelc.\nHackathon Banku Pekao we Wrocławiu\npiątek, 18.10.2019 19:16\nAlarm klimatyczny we Wrocławiu!\npiątek, 18.10.2019 12:35\npiątek, 18.10.2019 11:00


TANINAL 20 tabletek w Apteka AMICA - Apteka Internetowa\nCena (zł): 9,30\nTANINAL jest produktem leczniczym stosowanym tradycyjnie, którego skuteczność opiera się wyłącznie na długotrwałym stosowaniu i doświadczeniu. Taninal zawiera połączenie garbników, a konkretniej kwasu taninowego (taniny) z białkiem albuminą. Dzięki takiemu połączeniu, lek nie wywiera silnego działania drażniącego na błonę śluzową żołądka. Preparat uwalnia garbniki w jelicie cienkim pod wpływem działania enzymu trawiennego pankreatyny. Uwolniona tanina działa skutecznie ściągająco i bakteriostatycznie, działa także przeciwbiegunkowo, tworząc trudno rozpuszczalne kompleksy z toksynami bakteryjnymi. Ponadto hamuje drobne krwawienia przy uszkodzeniach naczyń włosowatych śluzówki jelit. Taninal to bezpieczny sposób na uporanie się z biegunką oraz zatruciami pokarmowymi.\nSkład w przeliczeniu na 1 tabletkę: substancja czynna - białczan taniny (500 mg), substancje pomocnicze - skrobia ziemniaczana, żelatyna wieprzowa, talk.\nZaleca się stosowanie doustne. W przypadku dorosłych należy przyjąć 3x na dobę 1-2 tabletek, zaś dzieci powyżej 4. roku życia powinny przyjąć 2-3x na dobę 1/2 do 1 tabletki.\nŚciągające, bakteriostatyczne oraz przeciwbiegunkowo.\nBiegunki oraz w przypadku zatruć pokarmowych.\nWROCŁAWSKIE ZAKŁADY ZIELARSKIE \_"HERBAPOL\_" S\tPrzed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania lub skontaktuj się z lekarzem bądź farmaceutą. Nie stosuj po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.\nNIFUROKSAZYD 200 mg 12 kapsułek


Poranny komentarz makro - środa 3 września.\nStrona główna Komentarz dzienny makro Poranny komentarz makro – środa 3 września.\nPoranny komentarz makro – środa 3 września.\n3 września 2014 08:32\nDziś w nocy pokazały się dane o dynamice PKB w Australii w II kwartale, która wyniosła 0.5% wobec 1.1% poprzednio. Wynik słaby, jednak konsensus zakładał 0.4%, toteż część inwestorów mogła być pozytywnie zaskoczona.\nDzisiejszy dzień stoi pod znakiem PMI w usługach – zaczął HSBC wynikiem z Chin, który wykazał dalszą poprawę nastrojów (54.4).\nEuropa również publikuje PMI w usługach zarówno w poszczególnych krajach strefy euro, jak i dla całej EMU. Do tej grupy dołącza Wielka Brytania zamykając stawkę tradycyjnie o 10:30.\nSprzedaż detaliczna w EMU to odczyt, na który dziś czekamy, ponieważ ewentualny spadek sprzedaży – jak prognozują ekonomiści (-0.3%) – może zostać odczytany, jako przyczynek słabej inflacji i potwierdzenie nieciekawej – z punktu widzenia konsumenta – kondycji gospodarczej.\nPopołudniu Bank Kanady ma swoje 5 minut publikując oświadczenie o polityce monetarnej. Analitycy są raczej zgodni, że będzie to tzw. „nie-wydarzenie”, które nie powinno mieć znaczącego wpływu na rynki. Inaczej sprawy się mają w przypadku Beżowej Księgi, która zostanie opublikowana dziś o godzinie 20:00 czasu polskiego. Ten raport Fed jest pilnie śledzony pod kątem wskaźników makroekonomicznych, które Fed śledzi w celu oceny sytuacji makroekonomicznej. Raport opisuje przede wszystkim ogólną sytuację makroekonomiczną (wskaźnikową) oraz sytuację gospodarczą w poszczególnych dystryktach. Spodziewamy się, że konkluzja z Beżowej Księgi będzie taka, że gospodarka US rozwija się w umiarkowanym tempie – tu ewentualnie Fed może wprowadzić zmianę w dotychczasowym opisie, co zostanie odczytane jastrzębio – oraz że rynek pracy rozwija się w dobrym tempie.\nPoprzedni artykułBuy czy Sell? – Poranny Przegląd Rynku 03 września 2014\nNastępny artykułSpojrzenie na S&P500 i DAX


Artemis Speise, Essen - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Artemis Speise\nRestauracja Lunch w lokalizacji Südviertel\nAtrakcje w pobliżu obiektu Artemis Speise\nNr 86 wśród 629 Restauracje w lokalizacji Essen\nGaensemarkt 44, 45127 Essen, Nadrenia Północna-Westfalia, Niemcy\nŚródziemnomorska, Europejska, Grecka, Środkowoeuropejska\nGaensemarkt 44, 45127 Essen, Nadrenia Północna-Westfalia Niemcy\nBardzo dobre jedzenie. Za każdym razem, gdy jestem w pobliżu jem właśnie w tym miejscu. Zawsze jest pysznie, tanio i dobrze. Miła obsługa. Dobra lokalizacja. P_O_L_E_C_A_M !!!\nPo prostu przeciętna restauracja\nBardzo duże porcje. . . spróbował półmisek z mięsami - najlepsze z nich to kotlety jagnięce. Inni byli po prostu przeciętni. To było dla nas zalecane jako bardzo dobre i wybraliśmy się tam z wysokimi oczekiwaniami. Ogólne doświadczenie było rozczarowujące.\nGrecka restauracja, która serwuje smaczne posiłki. Dania miały mnóstwo jedzenia, a ceny to prawie 15 € za osobę, w tym woda i napój bezalkoholowy. Jest polecany dla wszystkich, którzy kochają dietę śródziemnomorską. Możesz również zamówić sałatkę z oliwą z oliwek zamiast sosów.\nJest ok nie wow\nSpodziewałem się więcej po recenzjach, personel był szybki i przyjazny, jedzenie przyszło bardzo szybko, mięso było świeże, ale mieszanka, zbyt mało greckich ziół, gyros i souvlaki, rozmiar był ok nie za dużo, restauracja wygląda ładnie, ale jak powiedziałem, że mięso było zbyt nudne\nBlisko centrum miasta w Essen, restauracja jest trochę drogi, ale jakość jest bardzo dobra. Smak jest wspaniały. Oferuje on wynos. tam jeść, lepiej dokonać rezerwacji!\nSzeroki wybór dań, doskonała obsługa\nByliśmy tu dwa razy i próbowaliśmy różnych dań za każdym razem. Mają szeroki wybór dań, obsługa jest przyjazna i jedzenie też było doskonałe.\nWspaniałe jedzenie, szybka obsługa! Doskonały\nTo było świetne! Nie mam nic do zarzucenia. Udaliśmy się tam wiele razy i za każdym razem był to samo, co jest rzadkością.\nKorzystając z jedzeniem w Design\nOdwiedziliśmy tę restaurację wiele razy i za każdym razem jesteśmy bardzo zadowoleni z jedzenia. Czujemy się bardzo mile widziani. Jedzenie jest smaczne i obsługa jest bardzo dobra. Zdecydowanie polecam tę restaurację. Dla nas to jest znakomity!!!\nZobacz 70 hoteli w pobliżu.Zobacz 888 restauracji w pobliżu.Zobacz 161 atrakcji w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Artemis Speise.


Tablica Ogłoszeń OLX.pl - Mieszkania na wynajem Wielkopolskie, mieszkania do wynajęcia Wielkopolskie\nPrywatne 2 526\nBiura / Deweloperzy 949\nMieszkania wynajmę, mieszkania na wynajem Wielkopolskie - OLX.pl\nPiękne 3 pokojowe mieszkanie os. Królowej Jadwigi\nLeszno wczoraj 15:42\nKawalerka Smochowice 34 m2\nWynajmę kawalerkę z balkonem przy ul. Żupańskiego 16 - WILDA\nDwa pokoje w Centrum Park Wilsona - balkon\nMieszkanie wynajem nieruchomość lokatirstwo\nPoznań, Szczepankowo dzisiaj 08:35\nPleszew dzisiaj 08:32\nNowe komfortowe mieszkanie na wynajem z widokiem na Jezioro Maltańskie\nPoznań, Łacina dzisiaj 08:19\nApartament na wynajem ul. Bułgarska 59 wraz z miejscem parkingowym\nPrzytulne, 2-pokojowe po remoncie na Grunwaldzie (Bukowska/Grochowska)\nPoznań, Ogrody dzisiaj 08:00\nWynajmę mieszkanie w Pile\nPiła dzisiaj 07:57\nMieszkanie na wynajem 40m2+8m2 antresola Centrum, Poznań\ndzieci tak, nowe, 4-pokoje, taras, ogródek, klimatyzacja\nSkórzewo dzisiaj 07:46\nWynajmę mieszkanie 2 pokojowe na Ratajach.\nPoznań, Rataje dzisiaj 07:38\nPrzytulne mieszkanie Swarzędz Nowa Wieś od zaraz\nWynajmę 4 pokoje Poznań os. Jana III Sobieskiego Piątkowo\nSuchy Las dzisiaj 07:21\n3-pokojowe, Bułgarska, kampus Szamarzewo, od września\nPolecam mieszkanie ul.Grochowska - blisko Uniwersytet Medyczny i UAM,\nMieszkanie do wynajęcia 35 M2 2 piętro balkon centrum\nDo wynajęcia 2 pokojowe mieszkanie Rawicz\nRawicz, Stare Miasto dzisiaj 06:42\nWynajmę 2'pok. mieszkanie przy ul. Bojanowskiego, 900 zł\nOstrów Wielkopolski dzisiaj 06:40\nPolanka Malta Ataner Mieszkanie dwupokojowe 33 m2\nPoznań, Rataje dzisiaj 05:28\nTrzemeszno dzisiaj 01:39\nKawalerka Poznań Solacz Piatkow uniwersytet Przyrodniczy\nPoznań, Sołacz dzisiaj 01:14\nKrotoszyn dzisiaj 00:40\nBezpośrednio, 2-pokojowe mieszkanie na Ratajach, os. Lecha, Poznań\nWynajem BEZPOŚREDNIO atrakcyjna KAWALERKA na os. Kopernika Grunwald\nPoznań, Junikowo dzisiaj 00:09\nNowe mieszkanie 42m2 Poznan Lwowska obok MALTY z garażem oraz piwnicą\nPoznań, Łacina dzisiaj 00:07\nPo remoncie 5 niezależnych pokoi Poznań, Piątkowo\n2 pokoje, os. Przyjaźni, 7 min od PST Słowiańska\nWynajmę mieszkanie na Jeżycach - bezpośrednio\nKawalerka 30m2 z aneksem kuchennym - Vilda Park/Droga Dębińska, Poznań\nWynajmę kawalerkę na os. Kopernika\nŁadna Kawalerka z balkonem, Piątkowo, blisko tramwaju PST, UAM Morasko\nPrzytulna Kawalerka Jeżyce Jackowskiego\nPoznań, Jeżyce wczoraj 23:13\nDwupokojowa kawalerka dla pracujacej pary. (RATAJE\nNowa kawalerka przy pętli autobusowej 1250 zł.\nMieszkanie z ogródkiem na wynajem długoterminowy PAWŁOWICE/k. Poznania\nPawłowice wczoraj 23:07\nPoznań (2 089)\nKawalerka Mieszkanie Kawalerka . 2 pokoje Grunwald 3 pokoje Winogrady Jeżyce Dla studentów Rataje


O gminie | Gmina Kroczyce\nJako początki istnienia Gminy Kroczyce uważa się pierwszą połowę XIX wieku. Jednak w swych tradycjach historycznych sięga epoki średniowiecza.\nLeży w zespole parków Krajobrazowych Województwa Śląskiego. Położona w obrębie rzek Krztyni i Białki stanowi jeden z najatrakcyjniejszych terenów Wyżyny Krakowsko – Częstochowskiej zwany „Perłą polskiego krajobrazu”, zapewnia atrakcje krajobrazowe, przyrodnicze i turystyczne. Występują tu ostańce skalne, jaskinie, malownicze trasy i szlaki turystyczne wiodące przez najpiękniejsze rejony Jury. Na urokliwość krajobrazu gminy wpływa niezwykła szata roślinna. Obok gruntów typowych dla rejonów górskich znajdują się tu stanowiska ciepłolubnej roślinności stepowej, bagiennej i wodnej. Jest to również teren obfitujący w owoce leśne, a przede wszystkim grzyby. Dla ornitologów to ptasi raj!\nNa Krztyni i Białce w sąsiedztwie kompleksów leśnych zlokalizowane są zbiorniki wodne, tak nieliczne na obszarach Jury Krakowsko – Częstochowskiej.\nMalownicze tereny, niepowtarzalne krajobrazy, czyste środowisko i zdrowe powietrze, a przede wszystkim spokój, dają możliwość prawdziwego wypoczynku. Miejscowe warunki sprzyjają także aktywnym jego formom. Można tu uprawiać rekreacyjne kolarstwo szosowe, narciarstwo, wspinaczkę skałkową, sporty wodne, biegi terenowe, zawody wędkarskie a także jeździć konno.\nPowierzchnia gminy wynosi 11015 ha. Zespół Jurajskich Parków Krajobrazowych zajmuje powierzchnie 10364 ha, która w 94 % należy do Gminy Kroczyce. W obrębie Zespołu na terenie naszej gminy wyróżniono obszary podlegające szczególnej ochronie, są to: Park Krajobrazowy „Orlich Gniazd”. Obszar chronionego krajobrazu stanowiący strefę ochronną-otulinową parku i rezerwat geologiczny „Góra Zborów”. Na teren gminy w 19 miejscowościach mieszka około 6,3 tys. osób.\nWg GUS w ostatnich latach gmina Kroczyce jest najchętniej odwiedzaną na pobyt dwu lub kilkudniowy gminą powiatu zawierciańskiego. Liczba turystów odwiedzających naszą gminę wzrasta z roku na rok, szacuje się, że rocznie odwiedza nasze tereny 50 tys. turystów. Ponadto Gminie Kroczyce przypada prawie połowa miejsc noclegowych powiatu zawierciańskiego. Imprezy organizowane na terenie gminy corocznie przyciągają ogromną liczbę gości, nie tylko mieszkańców powiatu.\nMieszkańcy gminy czynnie uczestniczą w życiu społecznym. Panie z Koła Gospodyń wiejskich jak i panowie z Ochotniczej Straży Pożarnej spotykają się podtrzymując tradycje. W życie społeczne angażuje się także młodzież, czego dowodem są choćby występy Zespołu Pieśni i Tańca „Ziemia Kroczycka”, który może się pochwalić licznymi nagrodami i wyróżnieniami. Zespół poprzez swą działalność uświetnia niemal każdą lokalną imprezę.\nPoniedziałek, 23 listopada 2020 V edycja programu „BYĆ JAK ... nowa więcej\nWtorek, 10 listopada 2020 Obowiązek zgłaszania faktu ... więcej\nPoniedziałek, 02 listopada 2020 Spis rolny 2020 - loteria ... więcej\nPiątek, 23 października 2020 INFORMACJA O WYNIKU DRUGIEGO ... więcej\nInwestycje turystyka gazeta gminna sołectwa atrakcje wypoczynek adresy instytucji kolektory słoneczne historia gminy e-urząd Jura Krakowsko-Częstochowska zabytki architektury lasy Kroczyce Urząd Gminy Kroczyce gospodarka odpadami Powiat zawierciański hotele i agroturystyka Jurajskie Parki Krajobrazowe legendy wypoczynek informacje o gminie rolnictwo


Pedaly wlasnej konstrukcji na sell\n16-03-2019, 06:11 Post #1 (permalink)\nCzesc Panowie! Rzadko sie tu pojawiam bo wciagnelo mnie inne hobby aczkolwiek nadal czesto sobie trenuje. Byla tez okazja sprawdzic w zeszlym roku na torze swoje umiejetnosci nabyte w symkach no i udalo sie przywiezc dwa puchary! Noa ale ja nie o tym mialem Ostatnio naszla mnie ochota zeby zmodzic cos nowego dla simracingowej spolecznosci - nadal strugam shiftery jakby ktos potrzebowal Widze, ze na rynku nadal jest spory rozstrzal w pedalach, wiec moze bylibyscie zainteresowani modulowymi pedalami (cos w stylu heusinkvelda)? Raczej oparte na ogolnodostępnych potencjometrach ale sprzeglo mialoby efekt przelamywania, wiec nie to co marketowe plastiki. Do tego hartowane walki i liniowe lozyska zeby wszsytko dzialalo luzno i bylo trwale. Mialem przerobic hamulec na hydrauliczny w swoich ale z racji tego, ze nadal tego nie zrobilem to takiej wersji nie zaoferuje z racji tego, ze nie mam sprawdzonego rozwiązania. Robie rozeznanie bo bez chetnych nie bede poswiecal na to czasu. Ponizej foty moich pedalów, mysle ze mniej wiecej byloby to cos takiego tylko, ze bez "rusztowania" do pedałow. Zastanawiam sie tez w jaki segment cenowy celowac bo od tego zalezy jakosc i poziom skomplikowania konstrukcji.\n16-03-2019, 08:11 Post #2 (permalink)\nPikne Gratulacje. Chciał bym mieć takie umiejętności.\n16-03-2019, 15:34 Post #3 (permalink)\nNapisz coś więcej. Czy hamulec na LC jak tak to na jakiej. Czy można regulować skok hamulca i jaka cena w przybliżeniu\n16-03-2019, 15:54 Post #4 (permalink)\nEstetyka wykonania na mega plus. Kable pochowane, a sama konstrukcja wydaje się bardzo solidna. W perspektywie za 1,5 roku~ chciałbym wymienić trochę swojego sprzętu i gdybym miał pozytywne, rzetelne recenzje innych osób to całkiem możliwe, że bym się skusił\n16-03-2019, 17:39 Post #5 (permalink)\nFajne, fajne.... tylko właśnie czemu to nie na LC? Zrób to tak jak ma HE i będą się pchali do Ciebie drzwiami i oknami....\n16-03-2019, 19:04 Post #6 (permalink)\nAle jeśli hamulec sprawuje się jak powinien czyli z odpowiednim naciskiem to po co Lc? Pedalsy fajne. Tylko jaka cena?\n17-03-2019, 13:19 Post #7 (permalink)\nPo to że LC jest liniowe i trwałe a potencjometr nie. Po to że mierzy precyzyjnie realny nacisk a potencjometr nie. Po to że potencjometr ma zwykle martwe pole bo ma często luz na zębatkach a LC nie ma w ogóle zębatek. Potencjometr nie nadaje się zupełnie na hamulec w wyższej klasie sprzętu, dlatego ludzie przerabiają swoje pedały na LC. HE stosuje to we wszystkich swoich pedałach, również gaz, sprzęgło czy ręczny jest na LC. Raz spróbujesz i nigdy więcej nie wrócisz do potencjometru. Pozdrawiam.\n17-03-2019, 15:50 Post #8 (permalink)\nMiałem Elity Fanateca z Lc. Zmieniłem potem kiere i pedalsy na thrusta tx , pedalsy t3pa z conical brake mod i jakoś dyskomfortu nie czuje i nie pluję sobie w brodę że sprzedałem elity. Ale wiadomo każdy ma swoje upodobania i bez Lc to nie jazda. Mi nie przeszkadza brak Lc bo ten mod conical daje podobne wrażenia.\nOstatnio edytowane przez MariuszB35 PL : 17-03-2019 - 19:12\n17-03-2019, 21:41 Post #9 (permalink)\nMod conical nie spowoduje, że potencjometr zacznie pracować liniowo. Nie usunie też luzu na zębatkach który prawdopodobnie masz. Ten mod na pewno jest dobry w bardzo amatorskim sprzęcie, ale w wyższej klasie sprzętu są inne wymagania. Btw, jesteś chyba jednym z nielicznych który przeszedł z LC na potencjometr.\n18-03-2019, 08:57 Post #10 (permalink)\nNiepotrzebnie demonizujecie potencjometry Potencjometry w pewnym, niezbyt szerokim ale wystarczajacym do takich zastosowań zakresie pracuja prawie liniowo. Wątpie zeby, ktoraś noga byla w stanie to wyczuc. Co do luzu na zebatkach to sie zgadzam dlatego w moich pedalach mam inne rozwiazanie. Ruch przekazuję bezpośerdnio z ramienia pedała na orczyk potencjometru za pomoca popychacza. Luzow nie ma absolutnie zadnych. Liniowosc/expo mozna sobie poustawiac po swojemu w praktycznie kazdym symku. Osobiscie uwazam ze LC w gazie/sprzegle to przerost formy nad trescia, ale jak ktos lubi przeplacac za zbedne gadzety to czemu nie Jesli z drugiej strony idziemy w getreal to na hamulcu rowniez bardziej od LC widzę hydraulike.\nkonstrukcji, pedaly, sell, wlasnej\n« Hamulec ręczny SimLine | 6DOF Motion Platform - Electro SimMotion »


Filmy Torne'a: marca 2010\nPodstarzały, zapijaczony muzyk country. Ciągle w drodze, uparcie trzymający się jedynej kariery, na jaką kiedykolwiek mógł liczyć, zatapiający smutki w gorzale. Na swej drodze spotyka dziewczynę, która pobudzi jego serce. Resztę można sobie dośpiewać bez większego problemu.\n"Szalone serce" to ckliwa opowiastka, którymi zapychane są ramówki stacji telewizyjnych. Zaprawiona odrobiną goryczy, by nie być całkowitą bajką, jest to niestety historia prymitywna i męcząca. Fabuła jest rozwlekła i kompletnie przewidywalna. Bohaterowie sztuczni, podobni do setek innych filmowych postaci. Owszem Jeff Bridges gra tutaj nieźle, ale ma w swoim dorobku ciekawsze kreacje. Oscar dla niego jest równie niezrozumiały co chociażby Cage'a za "Leaving Las Vegas" (choć tamten film podobał mi się bardziej, przynajmniej wyłamywał się z konwencji). Całkowitą porażką jest za to kreacja Maggie Gyllenhaal. Nie pamiętam, kiedy po raz ostatni widziałem ją tak nieumiejętnie odgrywającą uczucia.\nJedyny plus filmu to muzyka. Za country nie przepadam, ale w przypadku "Szalonego serca" był to chyba jedyny element, który mnie nie irytował.\nEtykiety: Colin Farrell, Maggie Gyllenhaal\n"Home" rozpoczyna się od sceny szczęśliwej, wesołej rodziny spędzającej razem czas. Może niektóre ich zachowania wydają się nieco ekscentryczne, może granice pomiędzy jednostkami chwilami pozostają za ostre, ale ogólnie widać, że mamy do czynienia z harmonijnym środowiskiem. Ponieważ to pierwsza scena, to ciąg dalsze jest łatwo przewidywalny. Nietrudno domyślić się, że ten szczęśliwy obrazek zostanie poddany trudnej próbie.\nW przypadku "Home" tą próbą jest droga szybkiego ruchu, przy której rodzina mieszkała od 10 lat. Do tej pory zamknięta, w permanentnym stanie budowy, teraz nagle zostaje ukończona i otworzona. Uparta rodzina nie zamierza się przeprowadzać, więc musi znosić straszliwy ruch, hałas i spaliny. Szybko cierpliwość kończy się, szczęście ulatuje, następuje stopniowa deterioracja, aż po szaleństwo, które dopada praktycznie każdego członka rodziny.\nUrsula Meier niestety nie wysiliła się. Jej fabuła pozbawiona jest polotu i oryginalności. Co gorsza, jest też tchórzowsko ckliwa i nawet zakończenie jest mdłe i irytujące. Owszem, reżyserka wie, jak opowiadać historię, stąd wiele scen samych w sobie jest rozwiązanych ciekawie. Niestety zabrakło najważniejszego elementu, czyli oryginalności. Przez to trudno odczytywać "Home" jako parabolę, ponieważ przez słabe zakończenie byłaby to parabola bardzo naiwna, niegodna dojrzałego twórcy.\nEtykiety: Isabelle Huppert\nTommy Riley to bokser z potencjałem. Problem w tym, że jak dotąd nikt nie był w stanie przekuć ten potencjał na coś konkretnego. Tommy zdaje się roztrwonił już swoje szanse i znajduje się na najprostszej drodze do spieprzenia sobie życia na amen. I wtedy, zupełnie niespodziewanie w jego życie wkroczy on – stary, gruby facet, samotny z całą półką leków, z psem jako jedynym towarzyszem. To Marty, kiedyś sam niezły bokser, potem trener, teraz nauczyciel. Wciąż jednak na wpół amatorsko para się treningiem. Przyszedł ocenić innego boksera, zobaczył Tommy'ego i od razu zauważył w nim to coś.\nZaczęli trenować. Marty przebił się przez mur Tommy'ego, wyprowadził go na prostą. Chłopak po raz pierwszy uwierzył w siebie i znalazł kogoś, kto jest dla niego wsparciem. Dla Marty'ego to być może już ostatnia szansa na wypromowanie bokserskiego mistrza. O ile jednak Tommy zdaje się być w siódmym niebie, o tyle Marty nie jest do końca szczęśliwy. Tommy jest darem z niebios, ale darem, który ma kilka bolesny kolców. Marty pozwalając, by Tommy wszedł do jego życia, otworzył drzwi, które dawno już były zamknięte i zamurowane. Niestety nie starczy mu już sił, by je zamknąć ponownie. A lojalność, jaką wyhodował u Tommy'ego okaże się ostatecznie tym, co go wykończy.\nJ. P. Davis pisząc scenariusz "Fighting Tommy Riley" zapewne liczył, że będzie drugim Sylvestrem Stallonem, a sam film nowym "Rockym". Jeśli tak rzeczywiście było, to Davis mocno się przeliczył. Przede wszystkim "Rocky" był opowieścią archetypiczną, z kolei "Fighting Tommy Riley" to historia mocno konwencjonalna. Bliżej jej do melodramatu niż do filmu sportowego. Po drugie przy "Rockym" pracowali lepsi specjaliści. Realizacji "Fighting..." kuleje w wielu miejscach.\nJednak Davis może być dumny ze swojego scenariusza. To jeden z najsilniejszych punktów całego filmu. Bardzo podobało mi się nakreślenie relacji pomiędzy dwójką głównych bohaterów, cała konstrukcja ich osobowości, która w wielu miejscach była kompletnie nietypowa dla tego rodzaju obrazów. Sam Davis świetnie też poradził sobie z rolą młodego Tommy'ego, zaś Eddie Jones okazał się doskonały w roli Marty'ego. Niestety w historii jest kilka tanich sentymentalnych chwytów, które można sobie było darować. Jednak tym, co najbardziej obniża wartość obrazu jest muzyka. Tylko w dwóch miejscach udało się kompozytorowi trafić i wybić poza typowe brzdąkanie. Reszta to jedynie bardziej harmonijny szum. Ocena jaka ostatecznie wystawiłem filmowi jest mocno na wyrost, ale daję ją ze względu na bohaterów i grających ich aktorów.\nUczucia są niczym żywy, nieokiełznany ogień. Igrając z nim można się nieźle poparzyć. Ale czasem pożoga jest nieunikniona, trzeba spalić maskę, za którą się kryjemy, by sprawdzić, kim naprawdę jesteśmy.\nAlexa, Ben i Johnny to społeczne wyrzutki, choć ten ostatni dobrze się maskuje jako członek popularnej grupy w szkole. Alexa pragnie zostać aktorką, lecz jest to fantazja niepoparta żadnym doświadczeniem. Stroni od typowo dziewczęcych zachowań, aż pewien aktor wyleje jej na głowę kubeł zimnej wody. Metamorfoza, jaką przejdzie będzie wstrząsająca i rozpocznie całą lawinę zdarzeń, nad którą nie zapanuje. Dopiero po czasie zrozumie, że jej zachowanie odbijało się nie tylko na psychice jej, ale też ludzi wokół. Ben, zawsze na uboczu, zawsze kryjący się za Alexą, niejako za jej inspiracją również odważy się na krok w nieznane. Niestety zaślepiony drogą ku samoakceptacji, nie zauważy, jak bardzo rani niby bliską mu osobę.\nI jest w końcu Johnny. Pozer jakich mało. Ukrywa się za maską "złego chłopaczka", rozpuszczonego bogacza, podczas gdy w rzeczywistości jest samotnym, wrażliwym chłopakiem, który tęskni za normalną rodziną i marzy, by w końcu ktoś go zauważył, tak naprawdę zauważył. Dlatego też mimo grube pancerza tak łatwo dał się złapać Alexie i Benowi. Zaoferowali mu wodę, kiedy wędrował przez pustynię dorastania. Przyjął ją bez zastanowienia, bez patrzenia na konsekwencje, bez refleksji. Niczym niedojrzały dzieciak uznał, że może mieć wszystko. Nie wziął jednak pod uwagę faktu, że Alexa i Ben nie są ani nie chcą być ekscentrykami. To, co ich pociągało w Johnnym to jego "normalność". Alternatywny styl życia, o jakim on pragnął, nie mieścił się w ich samolubnych główkach. Oświecenie było dla niego o wiele bardziej traumatycznym przeżyciem, gdyż zaryzykował wszystko. Ale pewnie też dlatego tylko on był w stanie naprawdę odrzucić maskę i stać się kimś innym.\nPełnometrażowa wersja "Dare" okazała się filmem interesującym, ale pod wieloma względami niewykraczającym poza typowe rozwiązania fabularne. Obraz broni się przede wszystkim za sprawą postaci Johnny'ego. Niby jest to typowy młody chłopak z bogatej rodziny, który za wyluzowaną pozą skrywa sporo lęków i psychicznych ran. Jednak w interpretacji Zacha Gilforda jest to naprawdę fascynująca wielowarstwowa postać, niejednoznaczna i na swój sposób tragiczna. To jego naiwne pragnienie posiadania i Bena i Alexy, ta rozczulająca scena z matką Bena w samochodzie. Czuło się w tym szczerość. Podobała mi się też scena w basenie. Na Gilforda już wcześniej zwróciłem uwagę, a teraz to już z całą pewnością będą baczniej mu się przyglądał. Niestety jak na razie wybiera projekty o minimalnym znaczeniu komercyjnym. Mam nadzieję, że to się zmieni.\nNa plus zaliczam też kreację Emmy Rossum. Piękna i utalentowana, udanie balansuje pomiędzy dwiema skrajnymi postawami: nerda i wyluzowanej zdziry.\nEtykiety: Alan Cumming, Emmy Rossum, Zach Gilford\nThe Rise (2010)\nNiewiele mam do powiedzenia o tym filmie. "The Rise" to historia świata w czasach krytycznych transformacji. Sprzedaż domu jest tutaj dość prostą i czytelną metaforą odchodzenia w przeszłość jednego pokolenia i wprowadzania się nowego, któremu przyszło żyć w trudnych warunkach. Efekt cieplarniany sprawia, że coraz ciężej jest godziwie żyć. Posiadłość kiedyś znajdująca się w centrum osiedla, dziś jest na skraju oceanu. Powracają czasy pierwszych osadników.\nLynchowska opowieść o wirtualnym świecie, gdzie jednak gra prowadzi do kolejnej, a to do jeszcze jednej i tak bez końca. To rzeczywistość całkowicie uzależniająca, pułapka bez wyjścia, gdyż nawet przegrana bądź kliknięcie "exit" niczego nie zmienia. To tylko wybór opcji następnej gry.\n"Play" to całkiem fajna, choć nieco przydługa krótkometrażówka. Skonstruowana wizja to labirynt, który mimo swej prostoty wciąga, podobnie jak gry bohaterów. Pod koniec film lekko siada, ale ironiczne, bardzo narkomańskie zakończenie wynagradza ten "bug".\n"RoboCop" i "Strefa mroku" w jednym. Jest rok 2063. Umiera mężczyzna. Jego żona podpisuje zgodę na wykorzystanie jego ciała. Nie spodziewała się zapewne, że dwa lata później usługowy android pojawi się w jej domu mając wspomnienia zmarłego.\nFilm to liryczna opowiastka, z której tak naprawdę niewiele wynika. Jest to po prostu spotkanie osób, które spotkać się już nie powinny. Ale twórca nie stawia żadnych pytań, nie próbuje określić żadnych granic. W ten sposób brakuje w filmie tego wszystkiego, co czyniło z SF najlepsze narzędzie dyskursu filozoficzno-teologicznego. Szkoda, że Tanuj Chopra nie poszedł w ślady wielkich twórców SF.\nPrzewidywalna i do tego strasznie rasistowska opowiastka o rozpadzie Stanów Zjednoczonych. Ojciec i dwójka dzieci próbuje wydostać się ogarniętego bezprawie kraju do bogatego i szczęśliwego sąsiada jakim jest Meksyk.\nNic nowego, taki pomysł widziałem już kilka razy. Ciekawe jest to, jak wyglądają Stany. Otóż językiem oficjalnym jest hiszpański, angielski znajduje się na drugim miejscu. Policja i wojsko zupełnie się nie liczą. Jednym słowem to Latynosi są odpowiedzialni za to, że w 2040 roku USA nie jest już "najwspanialszym krajem na świecie".\nBajka o eko-terroryzmie. Przesłanie ma prawie identyczne jak "Fallout", tyle że rozszerzone na całą ludzkość. Jeśli chcemy zmienić świat, powinniśmy zapomnieć o przekonywaniu do swoich racji. Zamiast tego trzeba zmusić ludzi do zmiany, postawić ich przed faktem dokonanym.\nReżyser "Mister Green" nie za bardzo wierzy w ludzi. Co więcej, swoje racje wspiera cytatem z Gandhiego. Całkowicie jednak wypacza jej sens. Gandhi mówił o dobrowolnym przystąpieniu do zmiany. W tej krótkometrażówce nikt wolnego wyboru nie ma.\nDruga krótkometrażówek w serii "Futurestates" zdecydowanie nie jest przeznaczona dla kobiet. A już w szczególności dla kobiet, które mają nadzieję na założenie rodziny. Przesłanie "Fallout" jest dość proste, choć mrożące krew w żyłach. Chcesz kobieto usłyszeć deklaracje miłości od swego chłopa? chcesz, by zadeklarował, że jest gotowy na związek i dziecko? Zatem módl się o bombę atomową, bowiem tylko wtedy jest on gotów przyznać, że bez ciebie nie może żyć. Fakt, że film nakręcił facet dużo o nim mówi...\nCo do samego filmu to mam mieszane uczucia. Podoba mi się użyta technika. Z drugiej strony w większości scen widać, że wszystko było nagrywane w pokoju. Tło, drugi i trzeci plan zostały nałożone dość niestarannie, przez co wszystko sprawia wrażenie sztucznej inscenizacji. Do tego dochodzi przeciętne aktorstwo. Oglądając film miałem wrażenie, że mam do czynienia z materiałem z aktorskiego szkolenia.\nEtykiety: animacja, Jake Muxworthy, online, short\nWerner Herzog jako plastikowa reklamówka przybliżający na zawiłości ludzkiej egzystencji jak i nieśmiertelności. Od pierwszego oddechu, przez pobyt ze stwórcą, porzucenie, podróż, po nieskończoność na dnie oceanu – "Plastic Bag" to wspaniała, poetycka przypowieść dająca nam inną perspektywę na problemy i pytania, z jakimi sami borykamy się dzień po dniu. Jaki jest sens naszego istnienia? Gdzie jest nasz stwórca? Miłość. Opuszczenie. Przypadek.\nOczywiście jest to również proekologiczna agitka. Reklamówka jest niemal niezniszczalna. Jej długowieczność, jeśli nie nieśmiertelność, jest prawdziwym problemem. Przez krótki czas jej życie ma jakiś cel, jakieś znaczenie. Potem, wyrzucona, nie mogąc przestać istnieć, skazana jest na wieczną tułaczkę i niemą modlitwę o śmierć.\nWbrew temu, czego można się było spodziewać, "Człowiek, który gapił się na kozy" nie jest absurdalną komedią awanturniczą. No, chwilami jest, ale nie stanowi to rdzenia obrazu. Tym jest pozbawione złudzeń rozliczenie z pokoleniem Dzieci Kwiatów, przez co wpisuje się on w cały trend podobnych obrazów (by wymienić choćby"Across the Universe").\nCała historia zaczyna się na początku lat 70., kiedy to Bill Django doznaje olśnienia podczas walk w Wietnamie. Następne lata spędzi w różnorakich hipisowskich komunach i ruchach alternatywnych nasiąkając atmosferą wolności, swobody i miłości. Tę filozofię spróbuje potem zaszczepić na grunt armii amerykańskiej. Początkowe sukcesy i utopijna naiwność z czasem stają się przyczyną zguby. Projekt, który miał służyć promowaniu pokoju został wypaczony, a potem skomercjalizowany. Na tle wojny w Iraku i z zagubionym dziennikarzem w roli narratora, reżyser kreśli ponury i gorzki obraz degradacji ideałów, choć dla łatwiejszego przełknięcia powleka wszystko sporą warstwą humoru. Ostatnia scena to próba wykrzesania nadziei, naiwnej wiary w cuda. Coś mi się jednak zdaje, że Heslov kręcąc ją nie do końca w to uwierzył.\n"Człowiek, który gapił się na kozy" jest produkcją z technicznego punktu widzenia poprawną. Zabrakło w niej wewnętrznego ognia, ale stojące na wysokim poziomie aktorstwo i kilka absurdalnych scen nie pozwala obrazowi rozbić się na ewidentnych mieliznach narracyjnych. Jeff Bridges z całej obsady chyba prezentuje się najlepiej. Choć wytrzeszcz oczu George'a Clooneya niewiele mu ustępował.\nCo ciekawe, niemal we wszystko, co pokazano w filmie jestem w stanie uwierzyć, jeśli pamięta się, jaka panowała w latach 80. retoryka i co tak naprawdę widać na ekranie.\nEtykiety: Ewan McGregor, George Clooney, Kevin Spacey\nPusty film o pustym życiu hiszpańskich nastolatków. Całymi dniami nie robią nic innego, jak tylko balują i komplikują sobie życie uczuciowe. Twórcy "Mentiras y gordas" kompletnie bez pomysłu podeszli do tematu. Zamiast drapieżności i humoru (tego akurat odrobina, ale tylko odrobina, się znalazła) otrzymałem mdłą operę mydlaną z jedną piękną choć do bólu przesłodzoną w swym tragizmie sceną końcową. A może narzekam, bo za dużo naczytałem się Ellisa, który o młodych pisał dość konkretnie.\n"Mentiras y gordas" przywodzi na myśl "Km. 0" czy "Amor de hombre". Mamy tu do czynienia z tą samą konstrukcją wielowątkowej opowieści splatającej się ze sobą. Bohaterowie gonią za iluzjami, karmią się nieistniejącymi uczuciami, wykorzystują siebie nawzajem i uciekają przed rzeczywistością. A kiedy pojawi się szansa na prawdziwe uczucie, w większości przypadków spieprzą to, zanim jeszcze będzie miało ono okazję rozkwitnąć.\nNa tle wspomnianych wyżej filmów ta produkcja nie wyróżnia się ani na plus ani na minus. Przeciętna fabuła i gra aktorska to wynik skupienia się na stronie wizualnej. Wszyscy zostali dobrani według klucza urody. Na krótką metę to wystarczy, ale nie pozwoli zapamiętać filmu na dłużej.\nEtykiety: Alejo Sauras, Hugo Silva, Maxi Iglesias, Yon González\nAndrés Rabadán to postać prawdziwa. W 1994 roku zamordował swojego ojca strzelając z kuszy i doprowadził do wykolejenia się trzech pociągów. Został skazany na 20 lat pozbawienia wolności, które spędza w zakładzie psychiatrycznym.\nLes dues vides dAndrés Rabadán\nAkcja filmu rozgrywa się po 11 latach odsiadki. W zasadzie niewiele się dzieje. Andrés cały czas próbuje udowodnić sobie i innym, że istnieje i wciąż próbuje uciekać. Nowa lekarz psychiatra zapisuje do programu, dzięki któremu być może będzie mógł skorzystać z przepustki. Zatrudniono też młodą pielęgniarkę, której zainteresowanie Andrésem daleko wykracza poza te należące do jej zawodowych obowiązków.Reżyser "Podwójnego Życia Andrésa Rabadána" niby próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak ktoś taki jak Rabadán, człowiek z pozoru zrównoważony, rozsądny i sympatyczny może jednocześnie być potworem z pierwszych stron gazet. I choć niby daje odpowiedź, to w rzeczywistości niczego nie wyjaśnia. Straszna postać ojca może co najwyżej rozjaśnić sytuację zewnętrzną, wskazać na impulsy, które pchnęły Andrésa na drogę zbrodni. Nie mówi jednak o tym, kim on sam jest. Przecież w podobnej sytuacji jest niestety wiele osób, a jednak mało kto porywa się z kuszą na ojca, a jeszcze mniej rozwala pociągi. Co naprawdę kryje się we wnętrzu Andrésa, tego się nie dowiemy, a reżyser dość sprytnie omija ten problem, wkładając w usta bohatera tekst sugerujący jakąś chwilową dysocjację osobowości (co jednak też jest tylko objawem i rodzi więcej pytań niż odpowiedzi).\nFilm jest fabułą dość prostą, lecz jest to mimo wszystko ciekawy portret osobowości. Trochę szkoda, że portret ten nie został pogłębiony, ale może reżyser nie był do tego zdolny. Jego relacje z Rabadánem są dość bliskie, sporo z nim rozmawiał, zanim zrobił film. Może więc jak pielęgniarka, nie ma dystansu i zadając pytania o to, dlaczego to zrobił, jednocześnie boi się otrzymać prawdziwą i szczerą odpowiedź.\nJest rok 1999, wszyscy boją się problemu Y2K i co stanie się z urządzeniami elektronicznymi. Y2K stało się symbolem końca pewnej epoki i początku nowej... który nie nastąpił, a raczej nastąpił, ale w sposób zupełnie niezauważalny. Podobnie rzecz się ma z bohaterami filmu "Ander". Przejście od zaściankowości do ultraliberalnego i alternatywnego stylu życia odbywa się tutaj w sposób tak naturalny, że niemal niewidoczny.\nAnder to imię jednego z głównych bohaterów. Baska, rolnika pracującego dodatkowo w fabryce, głowę rodziny, na którą składa się matka i siostra. W jego domu panują bardzo konserwatywne zasady zachowania. Przy stole każdy ma przypisane sobie miejsce. Do kolacji nie można zasiąść póki nie pojawi się Ander, itp., itd. Pewnego dnia Ander ulega wypadkowi, łamie nogę i zostaje uziemiony. Gospodarstwem musi się ktoś zająć. Najęty zostaje zatem robotni, młody, sympatyczny Peruwiańczyk. Jak to zwykle bywa, wystarczy dodać obcy element do zamkniętego systemu, by system ten został rozsadzony od środka. Choć "rozsadzony" to złe słowo, tu raczej mamy do czynienia ze stopniową deterioracją. Przestawić się na nowe tory nie wszystkim jest łatwo, zwłaszcza jeśli miało się pewne oczekiwania co do siebie i swego życia. Jednak największą przeszkodą w nadejściu nowego jest to (coś lub ktoś), co hołduje starym zasadom. Przesłanie twórców "Andera" jest jednak proste: cierpliwości, prędzej lub później stare zniknie z powierzchni ziemi, taka jest kolej rzeczy.\n"Ander" to bardzo uroczy film. Jego czar nie wynika z głównego wątku (który jest akurat najsłabszym elementem filmu), ale z tego, co dzieje się wokół. Niemal dokumentalne ukazanie życia baskijskiej prowincji. Sentymentalne ale w pozytywnym znaczeniu historie wiernej żony będącej zarazem dziwką czy platonicznej miłości trwającej dziesięciolecia. Piękne historie, niby banalne ale nie do końca banalnie pokazane.\nI jeszcze jeden wczesny film Williama E. Jonesa, równie frustrujący co wcześniej przeze mnie opisane. Ponownie widzę w nim duży potencjał, który nie został do końca zrealizowany.\nPretekstem do filmu jest samobójcza śmierć aktora filmów pornograficznych. Niby Jones opowiada o tym, jak to chciał nakręcić o aktorze film, a w rzeczywistości zastanawia się nad tym, kim jest osoba decydująca się na pracę dziwki i porno-gwiazdy, czym jest przemysł pornograficzny i jaki ma wpływ na człowieka oraz co popycha ludzi do samobójstwa. Jones buduje skomplikowaną mozaikę wskazując kolejne tropy: narkotyki, AIDS, zbliżający się koniec kariery, mesjanistyczno-komunistyczne obsesje, dążenie ku nieśmiertelności. Niestety każdemu z tych elementów poświęca niewiele uwagi. Znów rzuca tylko hasła, ale już o wydanie plonów nie troszczy się. Tymczasem niektóre z jego koncepcji są niezwykle intrygujące i warto byłoby się im przyjrzeć z bliska. Jak choć koncepcja filmów pornograficznych, które unieśmiertelniają aktorów na zawsze pozostawiając ich młodymi i atrakcyjnymi.\n"Finished" trudno mi też zaakceptować przez fakt bardzo przedmiotowego potraktowania bohatera. Mimo ciągłych deklaracji, jak to Jones chce "poznać" Lamberta, w rzeczywistości wykorzystuje go do budowy filmowej konstrukcji, w której rzeczywisty człowiek jest nieistotny.\nThe Fall of Communism as Seen in Gay Pornography (1998)\nTrzeba przyznać, ż filmik ma niezwykle prowokujący i intrygujący tytuł. Niestety, jest również niezwykle zwodniczy. A szkoda, bo to naprawdę jest fascynujący temat wart głębszego zbadania bez popadania w tani skandal.\n"The Fall of Communism..." to wykład/referat Jonesa, który zilustrowany został autentycznymi zdjęciami z gejowskich pornosów ze Wschodniej Europy (i podobnie jak tytuł więcej tu się obiecuje, niż rzeczywiście pokazuje). Niestety wykład ten pozostawia sporo do życzenia. Poza kilkoma ogólnie dostępnymi informacjami oraz frazesami jak to "aktorzy" są wyzyskiwani i otrzymują niewielką część tego, co ich amerykańscy koledzy po fachu, film nie oferuje nic. Jest jedno zdanie, które mogłoby być wstępem do głębszej analizy (Gorbaczow i Breżniew w jednym z pornosów), ale pozostaje ono bez dalszego ciągu.\nTo, co broni film przed klęską, to ostatnia część pozbawiona komentarza z offu. Oglądamy fragmenty "zdjęć próbnych" przeprowadzany przez producenta z rosyjskimi chłopakami gotowymi za kasę pokazać to i owo przed kamerą. To, co widać na ekranie jest absolutnie wstrząsające. Widzimy wyraźnie skrępowanych sytuacją chłopaków, którzy jednak cierpią obleśne zabiegi "producenta". To niemal gwałt, na który się godzą za marne grosze. Przerażający obraz wolnego rynku.\nPs. Film można obejrzeć na stronie reżysera TUTAJ.\nEtykiety: dokument, short\nPo tragicznych "Scoop" i "Sen Kasandry" Woody Allen powraca do formy. Już "Vicky Cristina Barcelona" była udanym filmem, a w "Whatever Works" wzniósł się na wyżyny, które wydawały się być już poza jego zasięgiem. Od lat na filmie Allena nie bawiłem się tak wyśmienicie. "Whatever Works" jest połączeniem klasycznej komedii sytuacyjnej z libertyńskimi poglądami na życie, jakie modne były w latach 60. i 70. Allen cofa się tu po własnych śladach do czasów z początków kariery, lecz w przeciwieństwie do wielu swoich kolegów po fachu z równie długim stażem, zupełnie nie nudzi… no może na początku, ale po 20 minutach film się rozkręca i nie zwalnia tempa aż do samego końca.\nPodstawą sukcesu "Whatever Works" jest fantastyczny scenariusz, pełen soczystych i zabawnych dialogów. Niemal wszystko w nim funkcjonowało. Allen w końcu stworzył całą plejadę barwnych postaci. Oczywiście prym wiedzie niesamowity Larry David, który do perfekcji dopracował postać neurotycznego hipochondryka z awersją wobec wszystkich, którzy mają IQ niższy od niego (czyli 99% ludzkiej populacji). Choć jest egocentrykiem pełnym zgryźliwości, nie jest postacią antypatyczną, a w głębi duszy jest człowiekiem całkiem sympatycznym. Evan Rachel Wood zaimponowała mi swoim talentem i artystyczną dojrzałością. Jak dla mnie Melody to jej najlepsza rola w karierze. Patricia Clarkson jak zwykle nie zawiodła. Jako dewotka z Południa była moją ulubioną postacią i strasznie żałuję, że tak szybko dokonała się w niej przemiana. Na deser został Henry Cavill. Po raz pierwszy widzę go w roli niekostiumowej i wypada niezgorzej. Mam nadzieję, że w końcu się wybije, że nie wpadnie w tę samą pułapkę co Joseph Fiennes.\nBardzo podoba mi się również atmosfera wolności i swobody, jakiej u Allena nie było już od lat jeśli nie dziesięcioleci. Tym razem Allen zdaje się naprawdę równo traktować różne wersje związków, zgodnie z tytułem filmu, że dla każdego co innego może zafunkcjonować. W "Vicky Cristina Barcelona" trójką koniec końców się rozpada, tu już jest źródłem pełnej satysfakcji Podobnie związek hetero- i homoseksualny czy też z dużą różnicą wieku. Allen pokazuje też, że związki, które aktualnie funkcjonują dobrze, za jakiś czas mogą przestać być takimi harmonijnymi, że życie jest dynamiczne i tak samo jest z relacjami. Po zakończeniu jednego związku, pojawi się kolejny, wystarczy być na niego otwartym albo mieć trochę (nie)szczęścia.\nEtykiety: Evan Rachel Wood, Henry Cavill, Jessica Hecht, Patricia Clarkson, Woody Allen\nPierwszy film o przygodach Harolda i Kumara przeszedł u nas zupełnie bez echa, zagrzebany gdzieś pośród premier DVD. A szkoda, bo była to zabawna i do tego całkiem inteligenta rozrywka połączona z podróżą przez amerykańskie kino. Nic więc dziwnego, że prędzej czy później musiałem obejrzeć kontynuację. Niestety w tym przypadku prawo sequeli okazało się prawdziwe. Film jest słabszy od swojego poprzednika.\nTym razem Harold i Kumar mają lecieć do Amsterdamu, zamiast tego wylądują w Guantanamo Bay, na Florydzie, w Alabamie i Teksasie. Po drodze znów czekać ich będzie sporo zwariowanych przygód, choć nie aż tak jak w pierwszej części. Film bardzo powoli się rozkręca. Dopiero od scen przesłuchania rodziców Harolda i Kumara zaczyna robić się ciekawie. Scena z czarnoskórymi ulicznymi koszykarzami, z KKK, z NPH naprawdę śmieszyły. W szczególności zabawna była scena z sarenka i wizyta u rednecków. Kiedy znika z filmu Harris, całość znów traci tempo i nie odzyska go już do końca.\nMimo to fajnie było film obejrzeć. Plusem są cytaty filmowe jak również niezła ścieżka muzyczna.\nEtykiety: Christopher Meloni, muza, Neil Patrick Harris, Rob Corddry\nCzy androidy marzą o złamanym sercu?\nSpike Jonze znów się popisał. Jego krótkometrażówka "I'm Here" nawet gdyby opowiadała o ludziach byłaby przeurocza, a ponieważ bohaterami uczynił androidy, jest rewelacyjna. Jedyny minus to fakt, że film powstał dla promocji wódki.\nNa pierwszy rzut oka jest to niezwykle romantyczna opowieść o miłości, której bohaterami są introwertyczny pracownik biblioteki i nieco roztrzepana dziewczyna. Jonze cudownie pokazuje kolejne etapy znajomości. Ich pierwsza rozmowa przy samochodzie, fantastyczna scena w łóżku. "I'm Here" to kwintesencja niezależnego kina spod znaku "feel good", pełna uroczych chwil, wzruszeń, radości i gorzkich momentów.\nJednak na film można też spojrzeć zupełnie inaczej, mniej romantycznie, a bardziej klinicznie. Zamiast cudownej miłości możemy uznać, że mamy tutaj do czynienia z mocno zaburzonym młodym chłopakiem i niezwykle problematyczną relacją. Oto główny bohater to osoba zamknięta w sobie, którą nagle ktoś zauważa. Pojawia się przemożna chęć bycia z nią, doprowadzenia do symbiotycznej relacji, w której zaciera się granica pomiędzy własnym "ja". Stopniowo własne "ja" jest coraz bardziej redukowane, aż staje się ledwie dodatkiem do nowego tworu. Takie postępowanie, gdyby dotyczyło ludzi, zostałoby uznane za należące do grupy najpoważniejszych zaburzeń psychicznych.\nPs. Jonze udostępnił film wszystkim internautom. Można się wybrać na niego do wirtualnego kina TUTAJ (trzeba tylko trafić na godzinę seansu).\nEtykiety: Andrew Garfield, online, short, Spike Jonze\n"Massillon" to spojrzenie na świat okiem "przestępcy". Jest to świat pozbawiony w zasadzie ludzi. Widzimy efekt ich działań, słyszymy wspomnienia o kontaktach z nimi, lecz na ekranie prawie ich nie ma, a kiedy są to migają nam jako przechodnie, element tła. To intrygujący zabieg zastosowany przez osobę, której obecność negowana jest w społeczności, jaką portretuje. Tak, jak on jest niewidzialnym outsiderem dla bogobojnych Amerykanów, to oni są jedynie duchami dla niego.\nKonstrukcja filmu jest całkiem intrygująca. Nakręconym 16-mm kamerą zdjęciom Ohio i Waszyngtonu towarzyszą komentarze z offu reżysera. Pierwsza część to autobiograficzna opowieść o dzieciństwie i dorastaniu Jonesa rozpoczynając od szkółki niedzielnej, a skończywszy na pierwszych homoseksualnych doświadczeniach. Tę część cechuje dystans do samego siebie spleciony z sentymentalną introspekcją. Wszystko to zaś przyozdobione zostało ironicznymi komentarzami, które na Zachodzie stały się punktem skupiającym uwagę krytyki. Druga część to rozważania na temat prawa karnego według którego stosunki homoseksualnej podlegają nawet dożywotniemu więzieniu. Ta część jest niczym studencki referat, z którego można dowiedzieć się o źródle słowa "bugger", o grzechu sodomii i unii prawa kościelnego z cywilnym, czego wynikiem było uznanie homoseksualizmu za przestępstwo.\n"Massillon" to ciekawy eksperyment filmowy. Jednak czuje się w nim jakąś niedojrzałość. Mimo zerwania więzi pomiędzy audio i wideo, jest to rzecz nadmiernie konkretna, bym mógł ją uznać za udane dzieło artysty. Jest jednak z całą pewnością intrygującym spojrzeniem na Jonesa i jego artystycznej wrażliwości.\nOto film, który z pozoru jest kompletnie pusty, wyprany ze znaczeń, przesłań i morałów. Zgodnie z tytułem oglądamy trzy dni z życia pewnej rodziny, która żegna głowę rodziny. Film w zasadzie nie ma początku ani końca, większość spraw jest jedynie zaznaczonych ale nie rozwiązanych. Zwolennicy kina hollywoodzkiego wyjdą na pewno zawiedzeni.\nTo, co jest siłą filmu to rejestracja interakcji, możliwość podejrzenia samego życia. Tu nie jest istotna fabuła, lecz sam proces istnienia i kontaktowania się z innymi. Jedno spojrzenie, kluczowy wyraz, gest. To wystarczy, nie potrzeba nic więcej, byśmy zrozumieli, w jakim stanie znajdują się bohaterowie. Niestety problem w tym, że tak naprawdę powyższe dotyczy trójki bohaterów. Reszta jest tylko tłem, a materiał aż prosił się o film z rodzaju "ensemble". Przez fakt, że z jednej strony kamera jest niby tylko obserwatorem, a z drugiej jej percepcja jest wyraźnie selektywna, reżyserka jawi się niczym pozerka.\nEtykiety: David Verdaguer, Eduard Fernández\nZaczynam powoli mieć dosyć filmów o wojnie. Jeśli bowiem nie jest to kino akcji, a dramat, to już po samym haśle gatunkowym wiadomo, czego się spodziewać: bohaterów, których niszczy przemoc, którzy nie potrafią sobie z nią poradzić. I tak jest też w "Arytmii". Choć twórcy próbują zagmatwać sprawę, jest to ni mniej ni więcej, jak tylko opowiastka o młodym i przystojnym (oczywiście!) facecie, któremu więzienie Guantanamo wyszło bokiem doprowadzając go na skraj szaleństwa. A ja zamiast się wczuć w jego ból nie mogłem przestać się zastanawiać, co jest z ludźmi nie tak. Czy rozwój cywilizacyjny sprawia, że jesteśmy coraz słabsi psychicznie? A może w czasach starożytnych, czy średniowieczu ludzie też cierpieli na syndrom stresu pourazowego związanego z brutalną rzeczywistością wojny?\nTwórcy filmu mieli kilka fajnych pomysłów, ale też i kilka zupełnie nietrafionych. Zatarcie granicy pomiędzy rzeczywistością a fikcją zdecydowanie należy do tej pierwszej grupy. Niestety trochę nie wyszła realizacji i zbyt łatwo jest przejrzeć całą intrygę. Zdecydowanym niewypałem było wprowadzenie monologów z offu. Sprawiają one, że całość jest pretensjonalnym bełkotem pseudoartystów.\nRupert Evans wypada tutaj znacznie lepiej niż w "Agorze", choć obsesja Vicente Peñarrochy na punkcie pokazywania jego zbolałej twarzy graniczy z fetyszyzmem. Oczywiście dla mnie najważniejszy był Derek Jacobi. Niestety tutaj wypadł średnio.\nZaładowane przez: argoeri. - wideo z seriali, kabaretów, komedii\nNiezła jest ścieżka dźwiękowa. Niestety została ona wybrana przez grafomana. Większość piosenek w sposób tak oczywisty wali po uszach, że zamiast podkreślać obraz sprawia, że całość jest po prostu ordynarna.\nPs. Pierwszy klip zawiera wiele scen, których nie ma w wersji filmu, jaka widziałem – na szczęście, bo tu łopatologia aż miażdży.\nEtykiety: Derek Jacobi, Erica Prior, Natalia Verbeke, Rupert Evans, Said El Mouden\nNa "Legion" wybierałem się z cichymi nadziejami, że będzie to "Armia Boga" na dobry początek nowego wieku, ale obawiając się, że bliżej mu będzie do "Gabriela". Niestety moje obawy się sprawdziły. Zamiast klimatu mam tu głupawe sceny walki i fabułę, która trzyma się kupy tylko na słowo honoru.\nNiezależnie jednak od słabości scenariuszowych, film ma też swoje zalety. Przede wszystkim obsada. Paul Bettany świetnie się spisał jako archanioł Michał. Mając całkowicie bezsensowną rolę do zagrania, idealną dla mięśniaka z bokserską lub zapaśniczą przeszłością, potrafił dobrze się bawiąc zachęcić mnie do oglądania całości. Jest oczywiście Lucas Black, którego uwielbiam i naprawdę bardzo żałuję, że nie zrobił jak dotąd kariery (za samą jego obecności film ma o 1 punkt więcej).\nEfekty specjalne są na poziomie "Xeny", a sceny nie mają większego sensu. Kilka ciekawych pomysłów ginie zalane lipnym scenariuszem. Na szczęście film nie jest tak zły jak choćby "Book of Eli", za co jestem twórcom dozgonnie wdzięczny.\nEtykiety: Jon Tenney, Lucas Black, Paul Bettany\n"Wyspa tajemnic" należy do tego rodzaju filmów, o których można mówić jedynie zdradzając fabułę, a jednocześnie warto obejrzeć go wcześniejszej znajomości, gdyż zawiązanie intrygi ma tu kluczowe znaczenie. Dlatego też lojalnie uprzedzam tych, którzy chcą poznać moją opinię: będzie pełno spoilerów, więc czytacie na własną odpowiedzialność.\nPod koniec filmu główny bohater grany przez Leonardo DiCaprio zadaje pytanie: Co jest lepsze: żyć ze świadomością, że jest się potworem, czy też umrzeć dobrym człowiekiem? On dokona wyboru, ale pytanie tak naprawdę zadane zostało widzom. Jeśli o mnie chodzi, zgadzam się z nim, choć z racji odebranego wykształcenia teoretycznie bliższe powinno być mi stanowisko psychiatrów.\nJest jednak coś nie do końca stosownego już w samym pojęciu "zaburzenia" psychicznego czy "choroby" psychicznej. Niby potem mówi się, że jest to strategia przetrwania, mechanizm obronny, ale jednocześnie staje się na stanowisku, że norma jest czymś właściwym i pożądanym, a chorego pacjenta trzeba nakierować, by przepracował traumę i stał się produktywną komórką społeczeństwa. Wystarczy jednak spojrzeć na przypadek Andrew Laeddisa, by zobaczyć jak powierzchowne jest to podejście. Andrew był gliną, a raczej agentem federalnym, który w wyniku swoich doświadczeń lubił sobie wypić. Jednak jego największym problemem było całkowite ignorowanie psychicznych kłopotów żony. Mimo podejmowanych przez nią prób samobójczych, mimo niepokojących zwierzeń, Andrew ignorował objawy, zostawiając ją samą, bez nadzoru. Pewnego dnia, kiedy wrócił do domu, został świadkiem tragedii – żona utopiła trójkę dzieci. Andrew całkowicie się załamał. Ostatnim świadomym (choć już nie do końca) czynem było zastrzelenie żony, po czym jego umysł zaprotestował, odciął się od wspomnień i stworzył sobie zupełnie nową tożsamość. W tej tożsamości niepokojony jest przez wizje i dziwne sny, jego misja za każdym razem kończy się niepowodzeniem, a jednak on sam jest w niej zupełnie innym człowiekiem. Ponieważ oglądamy właśnie tę wymyśloną tożsamość ale tak jak on, jakby była prawdziwa, możemy skreślić słowo "jakby" – ona była i jest prawdziwa dla Andrew, o czym przekonujemy się dobitnie na własnej skórze – w końcu dla nas ta rzeczywistość też jest prawdziwa, aż do czasu konfrontacji w latarni. Możemy zatem sami przekonać się, która z tych rzeczywistości jest mniej destrukcyjna dla Andrew. Niestety to nie jednostka, a grupa liczą się wśród ludzi. Ta filozofia skazuje z samej swej podstawy bohatera na cierpienie: albo zaakceptuje ból prawdy albo też przejdzie zabieg, którego rezultatów nie da się odwrócić.\nPonieważ znałem książkę i wiedziałem, jak się skończy, nieco inaczej patrzyłem na fabułę – głównie pod kątem scen kluczy. Muszę powiedzieć, że Scorsese świetnie sobie z tym zadaniem poradził. Począwszy od otwierającej film sceny wyłaniania się promu z mgły przez dramatyczne śledztwo po koszmary i wizji – całość buduje gęstą, niepokojącą atmosferę. Film byłby pewnie jeszcze lepszy, gdyby nieco zmieniono scenariusz i skrócono środkową część. Kilka scen powtarza się zupełnie bez sensu trącą łopatologią, wybijając widza z rytmu i przytłaczając oglądających. Bardzo dobrze za to wypadła cała ekipa aktorska, no i oczywiście materiał źródłowy jest niezwykle wartościowy. I choć uważam "Wyspę tajemnic" za najsłabszą z adaptacji Lehane'a, to jednak nie ulega wątpliwości, że to właśnie jego książki są teraz najlepszym źródłem inteligentnych, mrocznych opowieści "made In Hollywood".\nEtykiety: Ben Kingsley, Elias Koteas, Emily Mortimer, Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Max von Sydow, Patricia Clarkson\nNiestety, z przykrością muszę stwierdzić, że Richard Kelly okazał się typowym przypadkiem "one hit wonder". "Donnie Darko" było niezłe, ale wszystko, co później nakręcił jest już po prostu słabe. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że Kelly jest totalnie zafiksowany na tej samej historii i w kółko opowiada to samo. Popełnia tu ten sam błąd co wcześniej M. Night Shyamalan, jednak tamten miał więcej udanych obrazów niż Kelly.\nChoć jest to adaptacja opowiadania, film jest w 100% 'kelly'owski". Ponownie mamy kilka planów rzeczywistości, skomplikowane intrygi wewnątrz intryg i szarzy ludzie wystawieni na próbę przekraczającą ich możliwości. Całość przypomina raczej odcinek "Strefy mroku" niż pełnoprawny film kinowy. Śmieszne jest przesłanie. Oto bowiem kobiety okazują się materialistkami i przyczyną, dla której ludzkość nie potrafi przejść prostego testu. Z kolei mężczyźni postawieni zostają w sytuacji męczenników i katów. Szkoda tylko, że ten morał ubrano w tak przestarzałe szaty.\n"The Box" to oczywiście krok w dobrym kierunku w porównaniu z "Końcem świata". Niewielka to jednak pociecha, gdyż tamten film naprawdę znajdował się poniżej przyzwoitego poziomu.\nEtykiety: Andrew Levitas, Ian Kahn, James Marsden, Richard Kelly\nNie podzielam zachwytów nad filmem Kidawy-Błońskiego. W moich oczach "Różyczka" jawi się jako film wtórny a przy tym wybrakowany. Cała fabuła jest niedokończona, jakby twórca poszedł na skróty zmęczonym wysiłkiem tworzenia dobrej fabuły.\nNie podoba mi się wałkowanie w kółko tego samego obrazu PRL: SB-cy są tu prymitywami o zwierzęcym magnetyzmie, którzy uwodzą bogu ducha winne panienki. Za współpracą z tajnymi służbami zawsze kryje się jakaś słabość, usprawiedliwienie.\nNie podoba mi się również to, że w tym szpiegowsko-sercowym trójkącie dopracowano zaledwie dwa wierzchołki. Świetnie wykreowano postać Rożka: faceta z pozoru twardego, w głębi ducha słabego i tchórzliwego, który dla krycia swojej tajemnicy jest w stanie poświęcić miłość. Dobrze wypada również tytułowa Różyczka jako niespełniona femme fatale, która kierowana miłością, prawdziwą miłość odkrywa. Niestety kluczowy element tej układanki – inwigilowany Adam Warczewski – to niewypał (choć Andrzej Seweryn gra go dobrze). Ta postać ma sens, gdyby jak reszta grał, udawał, był kimś innym, niż jest z pozoru. Niby postać grana przez Szapołowską stara się coś tam zasugerować, ale w filmie nie jest to pokazane. A tymczasem byłby to zupełnie inny obraz, gdyby Warczewski na początku grał Różyczką w takim samym stopniu, co ona nim. Oczywiście jemu przyświecałyby inne cele niż jej (łóżko a nie wyciągnięcie tajemnic). Wtedy mielibyśmy prawdziwą, soczystą intrygę, a tak film zdaje się jedynie bladym cieniem "Gdzie leży prawda" Egoyana.\nOglądając zaś sceny na dworcu Warszawa Gdańska pomyślałem, że tak naprawdę to obejrzałbym sobie komedię osadzoną w 1968 roku o obrotnym Polaczku, który chciałby się uwolnić od PRL-u i chce wyjechać na Zachód. W tym celu udaje Żyda i syjonistę, by tylko znaleźć się na liście osób w kraju niepożądanych. Niestety po drodze poznaje piękną agentkę SB (choć nie wie, że agentką jest) i nagle przestaje mu się uśmiechać deportacja z kraju.\nMam mieszane uczucia co do "Plaży Agnes". Z jednej strony bardzo spodobała mi się instalacyjna forma dokumentu. Opowiadając o swoim życiu Varda wykorzystuje bardzo różne techniki filmowania, bawi się obrazem, eksperymentuje taśmami, kamerami, scenografią. Miesza zdjęcia archiwalne z rekonstrukcjami, tworzy film a jednocześnie video-art.\nJednak z tych samych powodów film mi się nie podoba. Odrzuca mnie jako wykoncypowany, sztuczny, wyrachowany, wręcz perfidny. Kontrola nad własną historią jest tu posunięta do absolutnego maksimum. Terror osobistej interpretacji i wiwisekcja własnych doświadczeń miesza się tu z wyreżyserowaniem każdego kroku. Dlatego też nie potrafię uwierzyć we łzy Vardy, które roni patrząc na zrobione przez siebie fotografie ludzi już nieżyjących. Wydaje się to być tylko grą na potrzeby filmu. Co więcej, kiedy spojrzeć na całość filmu okaże się, że tak naprawdę niewiele dowiadujemy się o jej życiu. Sprytnie wyłgała się z przybliżenia swego dzieciństwa, jeszcze sprytniej "opowiedziała" o związku z Demym - niby mówi dużo, ale tak naprawdę jest to puste. Zastanawiam się zatem, czy cała ta instalacja zamiast zwieść widza nie ma przypadkiem zwieść jej samej, niczym mechanizm obronny tworzący bufor pomiędzy prawdą, a tym co gotowa jest świadomie przyjąć.\nPlusem są zdjęcia archiwalne, te przynajmniej są szczere, choć stojąca za nimi decyzja już niekoniecznie.\nW ramach nadrabiania zaległości sięgnąłem po komedię Todda Phillipsa zrealizowana przed "Kac Vegas". "Szkoła dla drani" okazała się typową dla Phillipsa produkcją o facetach, którzy w końcu muszą dojrzeć (jako tako) i wziąć kontrolę nad swoim życiem lub je zaakceptować.\nW "Szkole dla drani" mamy do czynienia raczej z tą drugą sytuacją. Phillips pokazuje, że owcy nie da się przerobić na wilka. Można ją w wilka przebrać, po drodze może się nawet czegoś nauczyć, ale koniec końców zmiany nie są głębokie. I o to właśnie chodzi. Ważniejsze od zmiany jest zaakceptowanie siebie i znalezienie swojej własnej niszy na świecie. Celem jest żyć dobrze i w zgodzie ze sobą. Phillips idzie w swoim przesłaniu jeszcze dalej, otóż pokazuje on, że prawdziwe "dranie" to mit. Twardziele tylko grają takich, wystarczy, że pojawi się ktoś silniejszy, a już kulą ogon. A że ktoś się pokaże to pewne, choć w połowie przypadków nie jest to w ogóle nosiciel chromosomu Y.\nFilm ogląda się fajnie, choć naprawdę zabawnych scen jest niewiele. Na szczęście Phillips nie przynudza i tym razem nie zaliczył wpadki, jak mu się to ze "Starskym i Hutchem" zdarzyło.\nEtykiety: Billy Bob Thornton, Daniel Venegas, Luis Guzmán, Todd Louiso\nChyba od czasu "Pulp Fiction" o Oscara za scenariusz nie ubiegał się film z taką liczbą przekleństwa. O ile jednak u Tarantino były to głównie "fucki", o tyle u Brytyjczyków język jest o wiele bardziej barwny i soczysty. I trzeba przyznać, że za sprawą Petera Capaldiego jest to najbardziej atrakcyjny element filmu.\nZa tym komediowym płaszczykiem "In the Loop" skrywa jednak przerażającą prawdę o współczesnej polityce. Choć jest to w gruncie rzeczy satyra na transatlantycki sojusz USA-Wielka Brytania, obawiam się, że twórcy niewiele pomylili się jeśli chodzi o ukazanie mechanizmów wypowiadania wojny przez dzisiejsze mocarstwa. Bez trudu mogę sobie wyobrazić, że właśnie tak w 2003 roku wyglądały przygotowania do inwazji na Irak. Gabinetowe przepychanki, naiwni politycy wystawieni na odstrzał, manipulacja faktami, aż dochodzimy do sytuacji bez wyjścia. Wszyscyśmy to widzieli, kiedy USA wrzeszczało o broni masowego rażenia w Iraku. Wtedy publika to łyknęła, ale i ona nie miała wyjścia. W "In the Loop" opinii publicznej prawie nie widać. Świat polityki rzadko kiedy ma z nimi do czynienia, choć przecież nie taka jest definicja demokracji. Kiedy w końcu się pojawia, jest manipulowana i wykorzystywana jak wszystko inne.\n"In the Loop" jest może nazbyt statycznym filmem, ogląda się to prawie jak teatr telewizji. Jednak scenariusz i dialogi ma fantastyczne. Brits done it again.\nTeraz nie pozostaje mi nic innego, jak sięgnąć po serial.\nProdukcja jakich wiele. W zasadzie nie ma się za bardzo do czego przyczepić. Wszystko zostało tu zrealizowane dość poprawnie. Nie ma jednak nic, za co film warto byłoby zapamiętać. Oto opowiastka o dorastającej dziewczynie, która odkrywa, że świat nie jest tak liberalny, jak by się mogło wydawać, że jej szczęśliwa rodzina też się może rozstać, a seks nie zawsze jest źródłem euforii. Bohaterowie są sympatyczni, poszczególne sceny nawet fajne. Zgrało się to w całość, ale niestety brakuje smaku, brakuje wyrazistości.\nEtykiety: Ivo Cutzarida\nKiedy tylko dowiedziałem się, o czym są "Uwikłani", wiedziałem, że muszę ten film obejrzeć. Do tego w obsadzie pełno osób, które lubię. Nie miałem w zasadzie wyboru. Niestety dochodzące do mnie informacje, że film jest słaby, potwierdziły się. Tom Kalin całkowicie pogubił się w tej opowieści.\nFilm opowiada fascynującą więź zależności, gdzie miłość nierozerwalnie spleciona jest z nienawiścią. Barbara i Brooks tworzą wzorcową wręcz parę opartą na mechanizmie przyciągania się przeciwności. Grają sobie na nerwach, walczą o dominację, bez przerwy się ranią, a jednak fascynacja jest silna. Brooks przez długi czas nie będzie mógł uwolnić się z sieci zarzuconej na niego przez Barbarę. Miał jednak tę przewagę, że dorósł bez jej obecności. W końcu więc udało mu się uwolnić, choć nie całkowicie. Natura nie znosi jednak pustki. Jego miejsce w życiu Barbary zajął ich syn Tony. Tony, który we wczesnym dzieciństwie nauczył się ukrywać swoją wściekłość i pokazywać jedynie miłość do Barbary. Im bardziej granica pomiędzy nim a matką zanikała, tym większy był wewnętrzny nacisk. Aż w końcu nie wytrzymał. Wyzwolił wszelkie swoje skrywane uczucia, "upuścił" pary i uspokoił się. Dla zewnętrznego świata musiał jednak wyglądać jak potwór.\nNiestety Kalin nie poradził sobie z tą delikatną acz wyrafinowaną materią. Jest ostentacyjny, wręcz ordynarny w tym, jak pokazuje bohaterów. Nie ma nawet najmniejszego wyczucia w niuansach i cieniach relacji. Obraz próbują ratować aktorzy i do pewnego stopnia im się to udaje. Ale Kalin robi wszystko, by ich zniszczyć. To, jak pokazuje Julianne Moore to zbrodnia! Zaś muzyka woła wręcz o pomstę do nieba. Ach, jakaż szkoda, że to Kalin wziął się za realizację historii Baekelandów, wielka szkoda.\nEtykiety: Elena Anaya, Hugh Dancy, Julianne Moore, Unax Ugalde\n"Dubel" to film przedziwny. Nie sposób w zasadzie go określić. Z jednej strony można powiedzieć, że jest to dokument, ponieważ składa się wyłącznie z materiałów archiwalnych i dokumentalnych. Z drugiej strony "Dubel" jest swoistą adaptacją opowiadania Jorge Luisa Borgesa "Veinticinco Agosto 1983". Wszystko to zaś wykorzystane jest po to, by stworzyć filmową impresję o czasach zimnowojennych lęków i narodzin współczesnego konsumpcjonizmu, któremu początek dało rozpowszechnienie się telewizji i reklam.\nJak u Borgesa "Dubel" zapętla się, zatraca linearność narracji, a nawet jednolitość bohatera, którym jest Alfred Hitchcock. Jak w opowiadaniu Borgesa tak i w "Dublu" główny wątek fabularny dotyczy spotkania bohatera z samym sobą tyle że starszym. Na Hitchcocka spoglądamy przez pryzmat jego telewizyjnych wcieleń ale i produkcji kinowych jak "Ptaki". Patrzymy też na niego przez pryzmat jego sobowtóra oraz imitatora jego głosu. Jednocześnie jednak obserwujemy kulminacyjny okres zimnowojennych zmagań, kiedy to ZSRR pod wodzą Chruszczowa wysforowała się na przód w wyścigu o podbój kosmosu, by zaraz potem ulec blefom Kennedy'ego. Gdzieś w tle przewija się wątek spiskowej teorii dziejów oraz irytująca wszechobecność reklamy.\n"Dubel" to film trudny w odbiorze, choć słowo "film" nie do końca jest właściwe. Johan Grimonprez stworzył kolażową impresję a do jej utrwalenia wykorzystał taśmę filmową. To rzecz, która dla 99% widzów będzie nie do zniesienia. Jednak pozostały procent uzna go za fascynujący. Mnie może nie powalił na kolana, ale z całą pewnością zaciekawił.\nHorror należy do tych gatunków, które najlepiej sprawdzają się jako barometry społecznych nastrojów. W końcu muszą odwoływać się do naszych lęków. Kiedy Romero kręcił swoich "Szaleńców" kończyła się właśnie era "Dzieci Kwiatów". Niewinność i wiara w czystość ludzkiego ducha rozwiewała się niczym dym marihuanowego skręta. Jej miejsce zajmowała mroczna strona człowieczeństwa: demony i skrywane namiętności. Dlatego też tak często w latach 70. w horrorach mieliśmy do czynienia z opętaniami czy to nadprzyrodzonymi czy też wytworzonymi przez człowieka. To właśnie dlatego Romero pokazywał nam świat, w którym człowiek sprowadzony został do stworzeń żyjących bez żadnych hamulców.\nDziś boimy się (a przynajmniej boją się Amerykanie) czegoś zupełnie innego. Żyjemy w czasach Patriot Act i terrorystycznego zagrożenia. Przeraża nas zatem łatwość, z jaką sąsiad może zwrócić się przeciwko sąsiadowi, a najlepszy przyjaciel niespodziewanie staje się śmiertelnym wrogiem. Przeraża też państwo i rząd, który przestał stać na straży dobra obywateli a stał się więziennym strażnikiem inwigilującym, ograniczającym wolność, a kiedy trzeba eliminującym bez jakiejkolwiek kontroli. I to właśnie zobaczyć możemy w "Opętanych".\nNiestety Romero był bardziej sugestywny w swojej wizji niż Breck Eisner. Autor "Opętanych" rozkraczył się fabularnie. Z jednej strony nie poszedł w kierunku gore i torture porn, choć kilka średnio krwawych scen pokazano, z drugiej strony słabo mu wyszło straszenie Wielkim Bratem. Niezdecydowanie, próba znalezienia drogi środka sprawiła, że film jest kompletnie nijaki. W tym wszystkim najbardziej żal mi Joe Andersona, który gra zdecydowanie lepiej, niż było to wymagane oraz Timothy'ego Olyphanta, którego lubię, a który niestety w kinie nie potrafi zaistnieć. Role w "Opętanych" nie pomogą ani jednemu ani drugiemu.\nEtykiety: Joe Anderson, Timothy Olyphant\nNie czytałem książki, zatem nie mam zielonego pojęcia, na ile wierna jest to adaptacja. Może to jednak i lepiej, dzięki temu mogę po prostu skupić się na wrażeniach filmowych, bez dodatkowego "zanieczyszczenia".\nWiem, że na Zachodzie film został przyjęty z mieszanymi uczuciami i dlatego do kina wybierałem się z pewnymi obawami. Jak się okazało zupełnie niepotrzebnie. Film naprawdę mi się spodobał, a kiedy trzeba i wzruszył. To nie jest ten Jackson z "Władcy Pierścieni", o nie. "Nostalgia anioła" więcej ma wspólnego z jego wcześniejszymi filmami jak "Przerażacze" (estetyka wizualna) czy "Niebiańskie stworzenia" (narracja). Owszem, Jackson ma czasem manieryczne wtręty, których mógłby się pozbyć, ale z całą pewnością film trzyma poziom.\nHistoria Suzie, która musi zaakceptować istnienie świata bez niej oraz jej rodziny, którzy muszą zaakceptować życie bez niej opowiedziana została z wdziękiem i emocjonalnym wyczuciem. Przejście od życia do śmierci jest wspaniale ukazane. Nie trudno wyobrazić sobie, że właśnie tak rodzą się duchy. Scena rozpaczy ojca i pękających butelek ze statkami należy do najbardziej wzruszających w całym filmie. "Nostalgia anioła" wydała mi się bardzo prawdziwym obrazem bólu, rozpaczy, wściekłości. Do tego cudowna Susan Sarandon jako wentyl bezpieczeństwa. Wielkim plusem jest oczywiście Stanley Tucci, który wcale siebie nie przypominał.\nFilm jest trochę przegadany. Jak na mój gust Jackson trochę za mało operował obrazem. Cóż, rzadko kiedy można dostać wszystko. Teraz pewnie sięgnę po książkę i sprawdzę, co tak zachwyciło miliony...\nEtykiety: Rachel Weisz, Reece Ritchie, Stanley Tucci, Susan Sarandon, Thomas McCarthy\nW kinach triumf (przynajmniej finansowy) odnosi "Alicja w Krainie Czarów" Tima Burtona, ja zaś sięgnąłem po mniej spektakularną wersję "W krainie czarów". Rzecz wtórna, ale na swój sposób bardzo urocza. To połączenie Terry'ego Gilliama z "W krainie traw" z "Were the World Mine" z niewielkim dodatkiem "Nibylandii". To, co łączy wszystkie te trzy filmy, to niezwykle delikatna granica, jaka dzieli świat realny od wyobrażonego.\nKiedy oglądam takie filmy, zawsze w głowie pojawia mi się w głowie pytanie, czy zaburzenia psychiczne rzeczywiście należy leczyć. I zawsze filmy te przekonują mnie, że w niektórych przypadkach nie. Choćby Phoebe. Jest to dziewczynka, która bardzo różni się od swoich kolegów. Ma wspaniale rozwiniętą wyobraźnię, ale też cierpi na wiele kompulsji. Jej zaburzenie ma swoją nazwę, można je kontrolować. Tylko czy aby powinno się. Odpowiedź brzmi "tak", jeśli Phoebe ma stać się "produktywnym" członkiem społeczności. Jej zachowanie potrafi wpływać destabilizująco, wyróżnia, przez co staje się obiektem wrogości. Z drugiej jednak strony jest inna. Jej obecność wzbogaca nie tylko ją samą ale też całą wspólnotę. Jeśli znajdzie swoją niszę, jeśli pojawi się ktoś, kto skanalizuje jej energię, wtedy może powstać coś wspaniałego. Twórcy pokazują, że nie normalizacja jest właściwą drogą, ale próba znalezienia miejsca dla odmienności. Nawet takiej, którą powszechnie nazywa się zaburzeniem psychicznym.\nElle Fanning wyraźnie idzie tą samą drogą, co jej siostra. Trzeba jednak przyznać, że została nieźle obdarzona talentem. Pozostaje jednak pytanie, czy talent ten przetrwa burzliwy okres dorastania. Na drugim planie znalazły się jak zawsze urocze Felicity Huffman (całkiem fajnie wygląda jako brunetka) i Patricia Clarkson.\nEtykiety: Felicity Huffman, Patricia Clarkson\nFilm jakich wiele, setki, a może tysiące. Oglądając go miałem wrażenie, jakby już go kiedyś widział. Ogólna intryga jest dość prosta. Oto szykuje się zmiana warty w rodzinie kontrolującej przemytniczy szlak prowadzący z Meksyku do USA. Sępy zbierają się z całego świata i każdy występuje przeciwko każdemu. OK, było wiele razy, ale jak jest fajnie opowiedziane, to czemu nie. Problem w tym, że im bardziej szczegółowo przyjrzeć się fabule, tym gorzej ona wygląda. Jest sobie jeden zabójca, który coś robi ale nie wiadomo co i po co. Każdy ma jakąś historię, której nie chcą twórcy opowiadać, a jednak to robią. Kolejne sceny są absurdalne i nielogiczne. I gdyby nie fajna obsada, nie byłoby naprawdę nic, co mogłoby uratować ten film.\nEtykiety: Andy Garcia, David Ackert, Esai Morales, Gary Daniels, Jordi Vilasuso\nJeśli ktoś zamierza obejrzeć szwedką impresję "Burrowing", to powinien najpierw przypomnieć sobie kim był H.D. Thoreau. Ja tego nie zrobiłem i jedyne, co o nim pamiętałem to fakt, że promował koncepcję obywatelskiego nieposłuszeństwa. Niestety zakłóciło to nieco odbiór filmu.\n"Burrowing" to filmowa impresja, których podstawą są myśli Thoreau wypowiadane przez 11-letniego chłopca. Służą one za komentarz życia mieszkańców jego osiedla. A jest to życie miłe, przyjemne i uporządkowane. Problem w tym, że nie dla wszystkich. Ci, którzy nie potrafią wpisać się w system szczęśliwego życia, dryfują na jego uboczu, jako outsiderzy, ludzie przegrani bądź żyjący pod silnym stresem próbując wciąż od nowa przystosować się do tego "co jest właściwe". Nie jest to obraz zbyt piękny czy pokrzepiający. Z tego też powodu nie jestem pewien, czy twórcy stają po stronie anarchizującego Thoreau, czy też wkładając jego słowa w usta dziecka, który nie musi jeszcze żyć samodzielnie, nie czynią z niego utopijnego naiwniaka, którego poglądy nie przyniosą szczęścia nikomu poza dzieckiem.\nSam film jest trochę zbyt hermetyczny jak na mój gust. Bardzo za to spodobała mi się muzyka Erika Enockssona.\nWybierałem się na ten film wiedząc, że będzie zły. Dlatego też nie mogę powiedzieć, by mnie rozczarował. Wręcz przeciwnie, spełnił moje oczekiwania – film okazał się słaba, nieprzemyślaną krótkometrażówką, którą reżyser rozdmuchał do prawie 90 minut.\nJak to często bywa w takich sytuacjach, film ma bardzo fajny pomysł, ale jest on kompletnie niewykorzystany. "Odbicie zła" sprawia wrażenie pilota niezrealizowanego serialu. Po jego zakończeniu mam więcej pytań niż odpowiedzi. Nie znana jest ani przyczyna ani motywacja pojawienia się dubli. Nieprzekonująco prezentuje się też cały świat, w którym akcja się rozgrywa. Ellis miał tylko jeden pomysł, zafiksowanie się głównej bohaterki na tym, że inni mogą nie być tym, kim się wydają, że nie orientuje się, że sama nie jest tym kim myśli, że jest. I z tym właśnie mam problem. Kiedy bowiem odkrywa prawdę o sobie, jej zachowanie jest kompletnie nielogiczne. Dlaczego cała jej emocjonalna natura nagle zostanie wymazana. A przecież to byłby bardzo ciekawy początek filmu. Oto inni są z pozoru idealnymi kopiami, ale są to jedynie chłodne odbicie, a zatem pozbawione uczuć, kierujące się instynktem przetrwania. Gina 2 w wypadku zostaje "uszkodzona" staje się ludzka, w ten sposób znajdując się pomiędzy oboma światami. Można było zrobić z tego fantastyczny dramat egzystencjalny w konwencji SF (czyli to, z czego literatura SF słynie od lat).\nNajbardziej szkoda mi aktorów: Melvila Poupauda (którego lubię, a tak rzadko mam okazję go oglądać), Lena Headey (która niestety prędzej się zestarzeje niż stanie się sławna) i Richard Jenkins (który tu jest cieniem samego siebie z "Wciąż ją kocham").\nEtykiety: Asier Newman, Lena Headey, Melvil Poupaud, Richard Jenkins, Ulrich Thomsen\nTo jest to, co tygryski lubią najbardziej: absurdalny i rozkosznie głupi humor, brak poszanowania dla wszelkich świętości i czysta nieskrępowana zabawa dla niej samej. Oto kino w swej najbardziej rozrywkowej postaci pozbawione samoświadomej konieczności przypodobania się komukolwiek. Na "Lesbian Vampire Killers" bawiłem się doskonale i za to twórcom brawa.\nHistoryjka jak to zwykle w tego rodzaju produkcjach jest głupia i mało skomplikowana. Dwóch kumpli wybiera się na wycieczkę i trafia do wioski jakby wyjętej ze średniowiecza. Tam zostaje im wskazany "darmowy pensjonat", do którego wcześniej skierowane zostały młode i jurne dziewojki. Szybko okazuje się, że to pułapka, a bohaterowie mają stać się obiektem niewyżytych pragnień lesbijskich wampirem. Tyle tylko, że jeden z chłopaków okazuje się potomkiem lokalnego barona, który może doprowadzić do odrodzenia Królowej Wampirów ale też ma szansę ją ostatecznie zgładzić mieczem Dildo.\nTo, co można zobaczyć na ekranie to cała seria mniej lub bardziej udanych dowcipów, szalonych gagów i absurdu, jaki zrodzić się mógł tylko w głowach Brytyjczyków. Nie miałbym nic przeciwko, gdyby LVK było jeszcze bardziej odjechane. Ale i tak nie narzeka. Film spodobał mi się bardziej niż "Wysyp żywych trupów" i "Zombie Strippers". Jest jednak słabszy od "Orgazmo" czy "Hot Fuzz".\nEtykiety: Travis Oliver\nThe Fall of Communism as Seen in Gay Pornography (...


Berlin w Gdyni… | oficynamorska.pl\nCezary — 15 sierpnia 2015\n… czyli przebywający 15 sierpnia br. po raz pierwszy i jedyny niemiecki statek pasażerski „Berlin„. Niewielki statek, mogący na pokład zabrać maksymalnie 412 pasażerów, obsługiwanych przez 180 osobową załogę. Dysponuje 206. kabinami (158 zewnętrznych). Ma 139 metrów długości, 17,5 m szerokości i zanurzenie 4,82 m. Zbudowany w niemieckiej stoczni Howaldtswerke-Deutsche Werft AG w Kilonii – nie znalazłem nigdzie w którym roku :(. Pracuje pod banderą maltańską dla FTI Cruises. W Gdyni był od 7.00 do 19.00 (cs).\nZanim wyszedł z portu, swój atak na słońce odbył jeszcze wracający z Karlskrony prom „Stena Spirit„…\nSłowa kluczowe: m/s "Berlin"\nNastępny artykuł 5. Konkurs Skoków Red Bull\nPoprzedni artykuł Święto Wojska Polskiego w Gdyni


Iluzje optyczne - Webtree.com.pl\nTu jesteś Strona Główna Rozrywka Iluzje optyczne\nIluzje optyczne to temat, który od dłuższego czasu wzbudza Twoje zainteresowanie? W takiej sytuacji z pełnym przekonaniem można powiedzieć, że nadeszła pora na zapoznanie się ze stroną. Na stronie możesz liczyć na wszystko to, co najważniejsze, czyli teorię i praktykę. Zresztą biorąc pod uwagę to, że świat jest pełen iluzji optycznych, inaczej być nie mogło.\nIntiaro - aplikacja i katalog nowoczesnych mebli


Gdzie najtaniej kupić kryptowalutę Dash? Giełdy kryptowalut\nOpublikowany przezRedakcja CenaZysk\t 03/01/2018 07/04/2020 Dodaj komentarz do Gdzie najtaniej kupić kryptowalutę Dash?\nKryptowaluta Dash to kryptowaluta mająca długą historię i skupiająca się na rozwiązywaniu ważnych problemów z dziedziny blockchain. Przeszła już dwa rebrandingi, więc jeśli szukacie kryptowaluty Darkcoin czy kryptowaluty Xcoin – to poprzednie nazwy Dasha. Jeśli szukasz kryptowaluty, która zapewnia prywatność transakcji wbudowaną w rdzeń lub błyskawiczne płatności, Dash już to ma. Jest też możliwość, choć dość droga, utrzymywania masternoda i otrzymywania przychodów z tego przywileju (ponad 40% wykopanych monet).\nW 2019 Dash wciąż utrzymywał się stabilnie w pierwszej dwudziestce kapitalizacji kryptowalut wg coinmarketcap. Projekt doczekał się wielu potencjalnie korzystnych współprac i rozwojowych partnerstw.\nPodoba Ci się projekt kryptowaluty Dash i chcesz w niego zainwestować? Jeśli zależy Ci na najniższych prowizjach, sprawdź opłaty w giełdach z Polski lub USA. W większość pobierają spore opłaty (np. BitBay pobiera ponad 0.7%). Giełdy kryptowalut z najniższymi opłatami (0.2% za całą transakcję) są zlokalizowane w Chinach: Binance i KuCoin.\nGiełda kryptowalut Binance pozwala na trading kryptowalut bez weryfikacji. Giełda ma prosty wygląd, najniższe prowizje (0.075%) i zapewnia dostępność rzadkich kryptowalut (m.in. Siacoin, Ardor, IOTA). Załóż konto, dopóki jest taka możliwość: darmowa rejestracja w Binance. Po tradingu dla bezpieczeństwa warto przelać środki na prywatny portfel.\nGiełda kryptowalut KuCoin pozwala na anonimowe założenie konta i zakup kryptowalut. Można korzystać z giełdy bez weryfikacji, płacić najniższe prowizje (0.1%) i kupić kryptowaluty z potencjałem (m.in. płacące dywidendę KCS!). Ciągle możliwa jest szybka i darmowa rejestracja. Kryptowaluty dla bezpieczeństwa należy trzymać na prywatnym portfelu, najlepiej sprzętowym.\nDo tradingu na giełdach bez weryfikacji należy wcześniej zdobyć Bitcoin (skorzystaj z anonimowej opcji). Najszybszy zakup BTC jest możliwy dzięki bitomatom (zobacz mapę bitomatów). Jeśli zależy Ci na anonimowości, zwróć uwagę na sprzedających, którzy ją zapewniają. Potwierdź bezpieczeństwo transakcji sprawdzając reputację kontrahenta w serwisie.\nJeśli jesteś w stanie zgodzić się na wysyłkę dokumentów i na weryfikację, Dasha znajdziesz na innych giełdach. Możesz kupić Bitcoiny na giełdzie z polską obsługą i zarejestrować się na polskiej giełdzie BitBay. Z zagranicznych giełd kryptowalut możesz spróbować dużych serwisów: Bitfinex, Poloniex lub Kraken. Na wspomniancyh giełdach możesz wpłacić kryptowaluty lub posłużyć się przelewem bankowym (sprawdź inne metody płatności za bitcoin).\nWarto jednak, dopóki jest taka możliwość, skorzystać z giełd bez weryfikacji i założyć anonimowo konto na Binance, KuCoin lub Bitfinex. Rejestracja jest wciąż dostępna i darmowa. Wspomniane giełdy obsługuja handel i portfel kryptowaluty Dash.\nJak kupić kryptowaluty z potencjałem na wzrost wartości? IOTA, Ripple, Siacoin, Lisk, Ontology, Aion.\nOpublikowany przezRedakcja CenaZysk 03/01/2018 07/04/2020 Opublikowano wInwestowanie w kryptowaluty


IX Spotkania Artystyczne Osób Niepełnosprawnych\nCentrum Kultury i Współpracy Międzynarodowej "Światowid" w Elblągu oraz Stowarzyszenie Kulturalne "Viva art." w Elblągu zapraszają w dniach 4-6 listopada 2005 na IX Ogólnopolskie Spotkania Artystyczne Osób Niepełnosprawnych.\n"Człowiek bez barier" już wybrany\nLaureatką tegorocznej edycji plebiscytu "Człowiek bez barier" została Katarzyna Rogowiec - paraolimpijka z Nowego Sącza, która będzie reprezentować Polskę na Olimpiadzie w Turynie w 2006 roku.\nJak współpracować z samorządem\nPoznańskie Forum Organizacji Pozarządowych zaprasza 5 listopada na spotkanie, połączone z dyskusją na temat „Rocznego Programu Współpracy Miasta Poznania z organizacjami pozarządowymi”.\nSto lat dla "Krzemienia"!\nPracownia Terapii Zajęciowej „Krzemień” obchodzi już pięciolecie swojej działalności. Z tego powodu odbył się wczoraj bal. I ja tam byłem i miód piłem...\nNajładniej malują w Chodzieży\nDo końca października można oglądać prace nadesłane na konkurs plakatowy magazynu „WóTeZet” w kawiarni „Tula” przy ul. Mickiewicza 24 w Poznaniu.\nDo 15 listopada potrwa szósty już konkurs o tytuł „Wolontariusza Roku” ogłaszany przez poznański magistrat. Celem konkursu jest promowanie osób lub organizacji, które dobrowolnie działają na rzecz innych.\nPowstanie Federacja Organizacji Pozarządowych\n14 października 2005 roku w Siedzibie Fundacji Barka w Poznaniu odbyło się pierwsze spotkanie robocze organizacji pozarządowych zainteresowanych powstaniem Federacji Organizacji Pozarządowych Województwa Wielkopolskiego...


SŁUBICE Za nami pierwsze konsultacje! – Pogranicze Lubuskie\nSŁUBICE Za nami pierwsze konsultacje!\nSą już efekty naszych konsultacji\nTrzy dokumenty, 21 dni konsultacji, 26 punktów konsultacyjnych i 55 uwag oraz wniosków złożonych przez mieszkańców. To bilans wrześniowych konsultacji społecznych w gminie Słubice\nOd 1 do 22 września każdy mieszkaniec gminy mógł zabrać głos w sprawie projektów trzech uchwał. Pierwsza dotyczyła zasad przeprowadzania konsultacji społecznych, druga współpracy mieszkańców i samorządu w formie inicjatywy lokalnej. Trzecia to projekt programu współpracy gminy z organizacjami pozarządowymi na rok 2015. Dokumenty, po raz pierwszy w historii, nie zostały przygotowane przez urzędników. Za ich wypracowaniem stał wspólny zespół, w skład którego, wchodzili przedstawiciele: słubickiego magistratu i miejscowych organizacji pozarządowych. Grupa przyjęła nawet nazwę – Słubicka Inicjatywa „Spinacz”.\n– Konsultacje zakończyły się sukcesem – mówi Karol Duer z Fundacji na rzecz Collegium Polonicum, jeden z pomysłodawców przedsięwzięcia. – Dzięki różnym formom konsultacji udało się uzyskać aż 55 uwag. To bardzo dużo, jeśli weźmiemy pod uwagę, że konsultacje dotyczyły dokumentów w sprawach, które nie są bezpośrednio namacalne dla przeciętnego mieszkańca – dodaje. – Dużo łatwiej jest zachęcić mieszkańców do rozważań o tym gdzie ma stanąć plac zabaw i jak powinien wyglądać. Naszym zadaniem było pokazanie praktycznego wymiaru konsultowanych dokumentów. Ukazanie tego, co wynika z nich dla społeczności. I to się udało – uważa K. Duer.\n– W konsultacjach nie zawsze idzie o ilość opinii – zwraca uwagę Adam Szulczewski z FCP. – Dużo ważniejsza jest powszechność, czyli dostęp dla każdego do informacji o przedmiocie konsultacji i możliwość przekazywania uwag w różnej formie – wyjaśnia. – Warto podkreślić, że dyskusje podczas spotkań i przesłane uwagi były bardzo rzeczowe. Dlatego aż 40 proc. z nich zostało uwzględnionych w projektach dokumentów po konsultacjach. To dowód na to, że mieszkańcy chcą zabierać głos w sprawach, które ich interesują. Wystarczy tylko stworzyć im do tego przestrzeń – dodaje.\nSpotkania, happening i Internet\nOrganizatorzy postawili na wielość form konsultacji. Do każdego z projektów uchwał powstała infografika ukazująca najważniejsze założenia i sposób funkcjonowania planowanych rozwiązań. Infografiki wraz z projektami dokumentów dostępne były na stronie www.ngo.slubice.pl, która powstała m.in. z myślą o konsultacjach online. Każdy kto odwiedził stronę mógł wypełnić ankietę online, odpowiadając na przygotowane pytania lub wypełnić formularz i przesłać go mailem bezpośrednio do urzędu. Oprócz tego w gminie uruchomiono 26 punktów konsultacyjnych, w świetlicach, szkołach czy przedszkolach, gdzie każdy mieszkaniec mógł zostawić swoje uwagi.\nO przygotowanych propozycjach dyskutowano także na spotkaniach. 5 września w słubickim Collegium Polonicum odbyło się III Słubickie Forum Organizacji Pozarządowych. Przy udziale zewnętrznych ekspertów Tomasza Schimanka (Akademia Rozwoju Filantropii w Polsce) i dra Pawła Antkowiaka (UAM), przedstawiciele trzeciego sektora debatowali nad przedłożonymi propozycjami. Z kolei 12 września, w Gimnazjum nr 1 w Słubicach, odbyło się otwarte spotkanie z mieszkańcami. 40 osób najpierw obejrzało prezentacje przygotowane przez ekipę „Spinacza”, aby później wziąć udział w dyskusji.\nDzień wcześniej słubicka młodzież i przedstawiciele Młodzieżowej Rady Miejskiej zorganizowali happening na Placu Przyjaźni, zachęcając przechodniów do udziału w konsultacjach i zapraszając na otwarte spotkanie.\nLos uchwał w rękach rady\nProjekty dokumentów po konsultacjach trafią na zaplanowane na 6 listopada obrady Rady Miejskiej. Radni zdecydują o tym, czy wejdą w życie i staną się prawem lokalnym. Wszyscy zainteresowani wynikiem konsultacji mogą również zapoznać się z przygotowanym sprawozdaniem. Dostępne jest ono w Biuletynie Informacji Publicznej gminy Słubice oraz pod adresem www.ngo.slubice.pl.\nTo nie koniec konsultacji spod znaku „Spinacza”. W ramach „Konsultuj-Decyduj” w tym roku przeprowadzone zostaną konsultacje kolejnych trzech dokumentów. Tym razem dotyczą one bezpośrednio organizacji pozarządowych.\nDo konsultacji trafią: zarządzenie w sprawie zasad przyznawania i rozliczania dotacji udzielanych organizacjom z budżetu gminy, projekt zarządzenia dotyczący trybu realizacji oraz wzoru wniosku i umowy na realizację inicjatywy lokalnej oraz projekt Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii na 2015 rok. Konsultacje potrwają od 5 do 26 listopada 2014 roku.\nWszystkie działania prowadzone są w ramach projektu „Konsultuj-Decyduj” realizowanego przez Fundację na rzecz Collegium Polonicum w partnerstwie z Gminą Słubice. Projekt jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.\n« SŁUBICE Sektor 3 Słubice pomaga społecznikom\nSŁUBICE Wystawa “Miejski Kogucik” »


Słodyszek rzepakowi nie odpuści - Rośliny oleiste\nSłodyszek rzepakowi nie odpuści\nNa skutek ataku chrząszczy słodyszka i jego żerowania rzepaki mogą nie zakwitnąć. Fot. Katarzyna Szulc\nDodano: 27-04-2016, 08:46\nKonieczność walki ze słodyszkiem wskazuje PIORiN, który ma aktywne komunikaty o zagrożeniu ze strony szkodnika we wszystkich województwach. O masowym nalocie chrząszczy słodyszka w jednej ze swoich stacji doświadczalnych w województwie wielkopolskim, powiecie średzkim, informuje IOR.\nChwilowe obniżenie temperatury nie niweluje zagrożenia ze strony groźnego szkodnika rzepaku, jakim jest słodyszek. Na skutek pogody aktywność nalotu chrząszczy wprawdzie nieco osłabła, ale słodyszki żerują obecnie w pąkach kwiatowych i stwarzają niebezpieczeństwo dla powodzenia w plonowaniu upraw.\nRzepaki są bardzo zróżnicowane pod względem faz rozwojowych, różnice występują także w obrębie jednej plantacji. Przy ataku chrząszczy słodyszka i w wyniku jego żerowania rzepaki mogą nie zakwitnąć. Ta sytuacja będzie miała miejsce szczególnie u roślin, które są w słabszej kondycji po zimie, gdzie zdolność regeneracji uszkodzeń jest mocno ograniczona. Natomiast żerowanie szkodnika, w momencie kwitnienia rzepaku to przede wszystkim mniej pyłku dla zapylaczy.\nMasowy pojaw szkodnika (ponad 170 sztuk odłowionych w ciągu ostatniego tygodnia w Winnej Górze w woj. wielkopolskim) świadczy o wysokim zagrożeniu upraw ze strony szkodnika. Dlatego istotny jest monitoring upraw rzepaku i kontrola żółtych naczyń, które powinny być ustawione na wysokości pąków kwiatowych - jeśli znajdują się niżej nie spełniają swojej funkcji.\nW momencie stwierdzenia, że próg szkodliwości został przekroczony, który dla słodyszka rzepakowego w fazie zwartego kwiatostanu to 1 chrząszcz na roślinie, a w fazie luźnego kwiatostanu 3-5 chrząszczy na roślinie, trzeba sięgnąć po insektycyd. W obecnych warunkach pogodowych dobrze sprawdzi się pyretroid lub mieszanina pyretroidu i neonikotynoidów.\nDołącz do dyskusji na forum.farmer.pl Rozmawiaj w temacie: chowacze, słodyszek, i...


Nacomi, Olej kokosowy nierafinowany, 100 ml - Drogeria Pigment\nNacomi, Olej arganowy, z pipetą, 50 ml 25,70 zł\nNacomi, Olej kokosowy nierafinowany, 100 ml 20,93 zł\nOlej kokosowy nierafinowany wytwarzany jest metodą na zimno poprzez tłoczenie twardego miąższu (orzechów) palmy kokosowej, którą bardzo popularnie można spotkać w tropikalnych rejonach świata. Tłoczenie na zimno pozwala zachować więcej właściwości oleju i zatrzymać jego piękny zapach. Produkowany jest przez niewielką, lokalną społeczność zajmującą się wytwarzaniem naturalnych surowców roślinnych. Posiada bardzo duże ilości unikalnej kombinacji kwasów tłuszczowych oraz witaminy C.\nSkóra sucha, mieszana, dojrzała, tłusta, trądzikowa\n• odżywia suche, zniszczone włosy i rozdwajające się końcówki (natrzeć włosy olejem, potrzymać tak dłuższą chwilę, umyć szamponem)\n• jako krem do twarzy do cery suchej i odwodnionej (aplikować według uznania)\n• pomocny w walce z grzybicami\nCelloo, Cuddle bubble regular, Antycellulitowa bańka do masażu\nLYNIA, Masło do ciała - ujędrnianie KAWA, 150ml\nYour Natural Side, Olej z nasion marchwi, nierafinowany, pipeta, 10 ml\nIdealny do pielęgnacji: cery suchej, odwodnionej, wymagającej natłuszczenia dojrzałej z oznakami starzenia narażonej na długotrwałą ekspozycję słoneczną problemowej z nadmierną produkcją sebum skóry objętej łuszczycą, egzemą, bliznami, i przebarwieniami suchych zniszczonych włosów, łamliwych paznokci Działanie: nawilżające – olej ten utrzymuje właściwy...\nYour Natural Side, Olej ze słodkich migdałów, rafinowany, nakrętka, 200 ml\nChcesz pielęgnować swoją skórę lub skórę swojego malucha bez zbędnej chemii? Oto niezbędne, a jednocześnie bardzo skuteczne minimum pielęgnacji - olej ze słodkich migdałów Your Natural Side . Dlaczego powinnaś go mieć? Olej ze słodkich migdałów jest idealny do skóry noworodków (w tym smarowania ciemieniuchy i łagodzenia oparzeń od pieluszek), skóry...\nYour Natural Side, Olej z nasion pietruszki nierafinowany, pipeta, 10 ml\nYour Natural Side, Olej z pestek jeżyn nierafinowany, pipeta, 10 ml