Bractwo Dusz, Księga 1 - Bractwo, cz. 1 -\nBractwo Dusz, Księga 1 – Bractwo, cz. 1\n– No, nie – odetchnęła głęboko Grace. – Znowu ten sam sen – powiedziała do siebie szeptem, budząc się o świcie w dniu swoich szesnastych urodzin. Rozmarzyła się na samą myśl o tym, jaki prezent rodzice kupili jej tydzień wcześniej. Był nim czarny, metaliczny Jeep Liberty, o którym marzyła odkąd skończyła dwanaście lat.\n– Niestety, kochanie – robiąc smutną minę, odpowiedziała ciemnowłosa, wysoka kobieta, ubrana w czerwony szlafrok. – Wyjechał w delegację na kilka dni. – Ale po chwili, już z uśmiechem na twarzy, dodała: – To nam jednak nie zepsuje świętowania twoich urodzin. – I dosiadając się do córki, posmarowała sobie bułkę masłem. – Co chciałabyś dziś robić? – zapytała.\n– Hmm… – zamyśliła się Grace. – Jeździć moim nowym autkiem – odparła dziewczyna o długich czarnych włosach i ciemnoniebieskich dużych oczach. Matka przytaknęła głową ze zrozumieniem, a dziewczyna głośno ziewnęła.\n– Troszeczkę – odpowiedziała Grace, przecierając zaspane oczy. – Znowu miałam ten sam sen.\n– Od trzech dni śni mi się ta sama twarz – wyjaśniła, ubrana w krótkie spodenki i letnią koszulkę w kolorze niebieskim, młoda dziewczyna, przypominając sobie rysy chłopaka ze snu.\n– Mamo! – krzyknęła nagle Grace. Kobieta stanęła jak zamurowana. Spojrzała na córkę ze łzami w oczach i przytuliła ją mocno.\n– I nie znajdziesz – odparła kobieta. – Na pewno nie w internecie – dodała z zatroskaną mina. – Historia Bractwa sięga czasów starożytnych, a swoimi korzeniami ociera się nawet o początek świata.\n– Kiedyś poznasz ich historię – odpowiedziała krótko matka. – W tej chwili to nieistotne – dodała. – Teraz najważniejsze jest to, że co jakiś czas Bractwu udaje się sprowadzić na ziemię wyjątkowe dusze…\n– Do dzisiejszego ranka myślałam, że tym razem im się nie udało, ale gdy powiedziałaś mi o swoim śnie…\n– A co ma do tego mój sen? – przerwała jej lekko poirytowana Grace.\n– Ale bałagan – powiedziała do siebie z obrzydzeniem, patrząc na porozrzucane narzędzia, cieknący kran, szmaty leżące gdzie popadnie, motor w kącie i rozgrzebany silnik w samochodzie stojącym pośrodku.\n– Proszę! – I odwracając się w stronę wyjścia, dodała ciszej: – Co za gbur!\n– Czego tutaj szukasz? – zapytał ponuro trochę zaskoczony chłopak. Grace początkowo się zmieszała, jednak była wciąż zła; zacisnęła zęby i odwracając się bez słowa, ruszyła w stronę wyjścia.\n– Mowę ci odjęło?!\n– Za sekundę mnie tutaj nie będzie i mam nadzieję, że już się nigdy nie spotkamy – spojrzała na silnik samochodu – Jak chcesz, żeby auto odpaliło, radzę ci podłączyć zasilanie, bo sam klucz nasadowy nic nie zdziała.\n– Mówiłam ci, on taki jest od czasu swoich szesnastych urodzin. Cały czas zły, niemiły, ciągle ładuje się w jakieś kłopoty – powiedziała smutno, ubrana w ciemnozieloną garsonkę, kobieta.\n– Tak. Ale to już nieważne – dodała szybko. – Widziałam go i nie lubimy się. Uważam temat za zamknięty.\n– Widziałaś go… – Staruszka pokiwała głową, tak jakby spodziewała się takiej odpowiedzi. Grace spojrzała na matkę, oczekując jakiejkolwiek reakcji z jej strony.\n– Ponad dwadzieścia lat temu w Sun City zebrała się pewna grupa ludzi, aby przeprowadzić rytuał Powracających Dusz. W większości była to Starszyzna Bractwa Dusz mająca za zadanie chronić Energię Ziemi. Od początku istnienia świata przekazuje ona Naszej Planecie połączone Energie Ognia, Powietrza, Wody, Ziemi i Ducha, aby ta była silna i utrzymywała kontakt z Energią Kosmosu. Kiedyś nie byli to ludzie. Na początku taką energią zasilały Ziemię rośliny, potem zwierzęta. Dopiero od kilkuset lat robią to ludzie o szczególnych mocach. Niedługo się sama przekonasz, że wszystko wokół nas jest Energią, że wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni i że możemy czerpać z tego tyle dobra, ile chcemy – opowiadała staruszka, co jakiś czas obserwując reakcje Grace. Ta siedziała spokojnie i słuchała uważnie.\n– W 1990 roku, widząc, że Energia Ziemi wciąż maleje, a Starszyzna ma za mało siły, aby sama ją mogła wspierać, ludzie poprosili o pomoc Naszą Planetę i Kosmos. W ostatni dzień roku kalendarza gregoriańskiego otrzymali oni siedem Energii w postaci Dusz Największych Bogów Wszechświata. Są to: Dusza Gai – greckiej Matki Ziemi, Dusza Uranosa – greckiego Boga Nieba, Dusza Afrodyty – bogini miłości, Dusza Aresa – boga wojny, Dusza Księżniczki Andromachy i Dusza Księcia Hectora – bohaterów wojny trojańskiej oraz Dusza Artemidy – bogini wojowników. Te Energie otrzymało siedmioro dzieci – cztery dziewczynki i trzech chłopców. Niestety, ofiara, jaką musiała ponieść Starszyzna, okazała się dość bolesna. Równocześnie, gdy rodziły się „cudowne dzieci”, umierali członkowie Bractwa bezpośrednio związani z maluchami. I tak, w 1994 roku straciliśmy czterech członków, w 1995 i 1996 kolejnych dwóch. Najboleśniej Bractwo odczuło stratę Senseia, czyli naszego Przywódcy. Od tego czasu czekamy na to, aż Energie Dusz „cudownych dzieci” osiągną pełną dojrzałość i będziemy mogli odbudować Bractwo i dalej wspierać Energię Ziemi i Kosmosu. – Przerwała na chwilę, biorąc głębszy oddech.\n– Rytuał Powracających Dusz był przeprowadzony w Roku Planety Wenus, patronki miłości, stąd na Ziemię przywędrowały trzy pary Bratnich Dusz reprezentujące trzy podstawowe aspekty miłości: czystość uczucia, rodzicielstwa – to Bratnie Dusze Gai i Uranosa, namiętności – to Afrodyta i Ares oraz przyjaźni i wierności – to Andromacha i Hector. Dusze te muszą się spotkać na Ziemi i pokochać, w przeciwnym razie wrócą do nieba. – Kobieta spojrzała na Grace, a ta uważnie wpatrywała się w ciotkę. – „Cudowne dzieci” wychowywały się w większości pod okiem Bractwa. Staraliśmy się zapewnić im wszystko, choć w przypadku chłopczyka, który ma Duszę Uranosa, nie było to łatwe. Podczas porodu matka i ojciec musieli oddać mu całą swoją Energię Życia i oboje umarli. Został pod opieką babci i pozostałych członków Starszyzny. Nigdy się nie uskarżał, ale też nigdy nie widzieliśmy go w pełni szczęśliwego. Najpierw miał smutne oczy, które potem zrobiły się ponure i złe. Do tego dziewczynka, mająca Duszę Artemidy, bogini bojowników, ciągle go buntuje i chłopak ładuje się wiecznie w kłopoty. Namówiła go na Rytuał Oczyszczenia z Energii, co może mieć poważne konsekwencje – może się okazać, że chłopak nigdy nie uzyska pełni swoich mocy energetycznych. Dodatkowo od tamtej pory całkowicie zamknął się w sobie, zawsze było mu brak matczynej i ojcowskiej miłości, której tak potrzebują dzieci. Teraz czekamy, aż wszystkie Dusze osiągną dojrzałość i połączą się, aby wspólnie aktywować Energię Ziemi i Kosmosu.\nKończąc swoją opowieść, staruszka spojrzała na Grace. Ta siedziała wpatrzona w stół i myślami była przy tym małym chłopcu bez rodziców, bez nikogo na świecie – zrobiło się jej bardzo smutno.\n– Gdy kończą szesnaście lat, śni im się wybranek – uśmiechając się, powiedziała kobieta.\n– Chcecie powiedzieć, że ja jestem jednym z tych „cudownych dzieci”? – zapytała z ironicznym wyrazem twarzy. Ciocia i matka nic nie odpowiedziały, tylko patrzyły uważnie na reakcje dziewczyny.. – I może ten gbur z garażu to moja bratnia dusza? – przypominając sobie chłopaka ze snu, dodała Grace. Kobiety dalej tylko się przyglądały. – Przywiozłaś mnie tutaj, abym się z nim połączyła? – Grace szukała przez chwilę potwierdzenia u matki, po czym wstała. – Jedźmy do domu, mamo – dodała poważnie.\n– Wiem, że wydaje ci się to mało prawdopodobne, ale posłuchaj mnie jeszcze przez chwilę – poprosiła staruszka.\n– Udowodnię ci, że jesteś wyjątkowym dzieckiem.\n– Lubisz przyrodę, najlepiej odpoczywasz, przebywając w lesie lub na plaży. Czujesz wibracje, gdy siedzisz bezpośrednio na ziemi, tak jakby Ziemia przekazywała ci Energię. Gdy jest pełnia, czujesz się w swoim żywiole, pełna wigoru, chęci do działania. Lubisz ruch i towarzystwo, ale medytujesz w samotności. Pomaga ci to w wyciszeniu umysłu. Często miewasz sny. Czasem dobre, a czasem przykre, ale są to ostrzeżenia. Pewnie jeszcze nie umiesz ich dokładnie interpretować, ale zauważasz pewne zbieżności. A gdy przyśnił ci się ten chłopak, spowijała go biało-fioletowa poświata – powiedziała staruszka jednym tchem, a Grace aż otworzyła buzię ze zdziwienia.\n– Zostańcie u mnie kilka dni. Jeśli nic szczególnego się nie wydarzy, wrócicie spokojnie do domu, dobrze? – nie dała dojść do słowa dziewczynie.\n– No dobrze – zrezygnowana Grace westchnęła, po czym szybko dodała: – Ale nie liczcie, że zaprzyjaźnię się z tym ponurym, aroganckim, nieuprzejmym, niegrzecznym i wkurzającym gościem z garażu. Nie ma za grosz kultury, jest strasznym bałaganiarzem, na dodatek roztargnionym i mało spostrzegawczym. – Nie wiedziała, skąd nagle wziął się u niej taki potok słów, ale chciała jak najszybciej wyrzucić to z siebie.\n– Dużo o nim wiesz, jak na pierwszy rzut oka. – Po czym wstała i pokazała im, gdzie mogą się rozgościć.\n– Cześć, jesteś nowa w mieście? – zapytał przystojny blondyn o niebieskich oczach, ubrany w jasną koszulę i jasne spodnie. Grace spojrzała na chłopaka. – Jestem Peter – powiedział, wyciągając do niej rękę.\n– Szukasz czegoś konkretnego? – zapytał, siadając przy sąsiednim stanowisku komputerowym.\n– Nie, właściwie to nie – odpowiedziała dziewczyna. Nie chciała wypaść na idiotkę, mówiąc o tym, że poszukuje informacji o Duszach Bogów, które krążą w tym mieście.\n– Na długo przyjechałaś? – spytał po chwili Peter.\n– Mam nadzieję, że nie – odparła. Ale po chwili zorientowała się, że mogła urazić nowo poznanego chłopaka, i dodała, uśmiechając się przyjaźnie: – To znaczy, myślę, że na kilka dni.\n– No to trzymaj się, cześć!\n– Cześć! – odparł grzecznie chłopak, patrząc w ślad za nią.\n– A skąd mam wiedzieć? – odparł lekceważąco blondyn.\n– David, daj spokój – zaprotestował Peter, dołączając do kolegów.\n– Przecież gadałeś z nią w garażu! – wtrącił drugi chłopak.\n– Jest zbyt pewna siebie. – Po czym wsiadł za kierownicę i włączył silnik.\n– Ale to ona, tak? – zapytał ponownie czarnowłosy chłopak, poprawiając opadające mu na oczy włosy.\n– Bo powiedziała, że za kilka dni stąd znika? – wtrącił Peter.\n– Czy to ważne? – odparł David, dalej sprawiając wrażenie, jakby go to nie obchodziło, po czym kiwnął chłopakom na pożegnanie i odjechał. Ci spojrzeli po sobie, a następnie na odjeżdżający samochód kolegi.\n– Myślisz, że wyciągnie go z tego? – zapytał poważnie Peter.\n– Nie mam pojęcia – odparł zielonooki chłopak ubrany w luźne jeansy i koszulę w kratę. – Ale nie mamy dużo czasu – dodał.\nGrace dojechała do świateł i stanęła, spogladając na mapę.\n– No i gdzie teraz? – mówiła do siebie.\n– Dokąd chcesz jechać? – usłyszała nagle z samochodu stojącego obok.\n– Dam sobie radę. Dziękuję! – zaakcentowała.\n– Wiem, że dasz sobie radę, ale będzie szybciej, jak pokażę ci drogę – powiedział David, wskazując mapę, którą trzymała na kierownicy.\n– Chcę dojechać na plażę.\n– Na drugich światłach w prawo – odpowiedział David i skręcił w lewo, gdy zapaliło się zielone światło na jego pasie.\n– Dzięki! – krzyknęła Grace, po czym sama włączyła się do ruchu. – Wow – powiedziała, uśmiechając się do siebie, gdy ujrzała piękną przystań otoczoną skalnym wysypiskiem i zielonymi drzewami. – Chociaż tutaj jest bajecznie – dodała, wysiadając z auta.\n– Przepraszam, mogę się dołączyć?\n– Patrz, to jej auto! – krzyknął Peter i wyskoczył z jeepa, rozgladając się za dziewczyną. Drugi chłopak zaparkował. Po chwili dołączył do nich David. Musiał zapakować na furgonetkę całą stertę worków ze śmieciami, które czekały na wywiezienie.\n– Twoja dama gdzieś zniknęła – wtrącił Arthur, gdy David wysiadał z auta.\n– Czy ona medytuje w towarzystwie Starego Pana Wu? – zapytał zdziwiony czarnowłosy chłopak. – Przecież on nie znosi towarzystwa, zwłaszcza naszego – dodał.\n– Dobra, znikamy – powiedział Arthur i gdy Peter wskoczył do jeepa, odjechali. David zajął się swoją pracą, starając się nie zwracać uwagi na medytujące na skarpie osoby.\n– Nie widziałem ciebie tutaj wcześniej…\n– Przyjechałam w odwiedziny do cioci. – Po chwili dodała:\n– Jeśli nie przeszkadza to Panu, chciałabym tutaj medytować codziennie rano, po południu i przed zachodem słońca.\n– Widzę, że intensywnie nad czymś pracujesz.\n– Lubię często obcować ze swoją podświadomością. Pozwala mi spojrzeć na niektóre sprawy z innego punktu widzenia – odpowiedziała dziewczyna. I dodała: – Jestem Grace. – Wyciągając rękę, spojrzała na staruszka.\n– Chang Wu, miło mi – odpowiedział starszy pan i podając rękę Grace, ukłonił się.\n– To do wieczora – dodała i pobiegła w stronę samochodu. Pan Wu jeszcze przez chwilę przyglądał się jej, po czym wsiadł do swojej motorówki i odpłynął w stronę małej wyspy na morzu.\n– Jakieś problemy z Duxem? – zapytał policjant dziewczynę.\n– Wszystko w porządku – powiedziała spokojnie. – Pytałam tylko o drogę do centrum – dodała radośnie.\n– Dzięki – usłyszała nagle za plecami. Spojrzała przez ramię na Davida, a ten dodał: – Nie śledzę cię, odpracowuję karę sądową. – I wsiadł do swojego auta.\n– To cześć! – krzyknęła i odjechała.\n– Cześć – odpowiedział do siebie David, śledząc oddalający się samochód dziewczyny.\n– Bardzo przepraszam, że cię wystraszyłem. – Po czym dodał: – Jestem Arthur.\n– Cześć Diana – wtrącił nagle Arthur. – Czego tutaj chcesz? – dodał bardzo szorstko.\n– Pytam twoją nową koleżankę, nie ciebie – odpowiedziała ze złością dziewczyna.\n– Przyjechałam na kilka dni do cioci – odpowiedziała Dianie, gdy ta celowała wzrokiem w Arthura.\n– Nie boisz się tak po zmierzchu biegać samotnie po ulicy?\n– A ty nie boisz się chodzić o tej porze w takim stroju? – odparła również złośliwie Grace.\n– Uważaj na siebie – szepnęła Diana, ale Grace nie spuszczała z niej oczu. Czuła się mocna i nie bała się. Nie wiedziała, czy brało się to stąd, że ma za sobą chłopaków, czy sama była taka pewna siebie.\n– Daj spokój – wtrącił nagle David.\n– Jak sobie życzysz, kochanie. – Po czym odwróciła się i przebiegła na drugą stronę ulicy.\n– Twarda jest – powiedział Arthur.\n– Lepiej, żeby nie zadzierała z Dianą.\n– Może chciałabyś się przyłączyć? – zapytała starsza kobieta, gdy Grace przeglądała kolejną książkę z jej biblioteczki.\n– Czemu nie? – odparła dziewczyna. – I tak przejrzałam już prawie wszystkie książki – dodała wesoło.\n– Co mam robić? – zapytała Grace, wychodząc do ogrodu, gdzie siedziały kobiety i starannie malowały stare, pięknie zdobione krzesło.\n– Najpierw podjedź do mojej przyjaciółki Apolliny po dwie bramy. Gdy je przywieziesz, pokażę ci, co masz robić.\nGrace wzięła kluczyki od jeepa i pojechała pod wskazany adres. Zawahała się, gdy okazało się, że to dom chłopaka ze snów. Zatrzymała auto na podjeździe i podeszła do drzwi. W myślach prosiła, aby tylko nie on otworzył. Gdy zobaczyła staruszkę, odetchnęła z ulgą i powiedziała grzecznie i miło.\n– Dzień dobry. Ciocia Beatrice przysłała mnie po bramę do renowacji.\nStaruszka odpowiedziała uprzejmie:\n– Dzień dobry. Brama jest w garażu. – I krzyknęła: – David, chodź, pomożesz załadować bramę do auta.\nGrace nie zdążyła się odezwać, tylko przygryzła górną wargę. Chłopak spojrzał odrobinę zdziwiony w stronę drzwi, po czym rzucił w kąt czasopismo, które wcześniej przeglądał, i ruszył w stronę Grace.\nPoszli w kierunku garażu, nie odzywając się do siebie. Jak zawsze, garaż stał otwarty. Grace zajrzała do środka i się zdziwiła, po czym bezwiednie powiedziała:\n– O! Posprzątałeś.\nGdy David spojrzał na nią, zorientowała się, że wymówiła te słowa na głos. Chłopak wskazał bramę. Miała ogromne rozmiary, składała się z dwóch skrzydeł, na każdym były powytłaczane jakieś postaci. Dopiero gdy Grace podeszła i przyjrzała się bliżej, zauważyła, że są to boginie i bogowie greccy.\n– Wow! – powiedziała do siebie.\nDelikatnie dotknęła części bramy, która przedstawiała boginie.\n– Pięknie wykonana. – Zamyśliła się.\nDavid obserwował ją przez chwilę, po czym przerwał milczenie, pytając:\n– Załadować ci je na jeepa?\nGrace wróciła myślami na ziemię i odpowiedziała:\n– Tak, na jeepa.\nPotem się odsunęła, a David zabrał się za ładowanie obu skrzydeł bramy na bagażnik auta. Dziś wyglądał inaczej. Był ubrany w jasny T-shirt i ciemnoniebieskie jeansy, pachniał męskimi perfumami, był czysty, ogolony i wypoczęty. T-shirt podkreślał jego muskularną budowę. Okazał się przystojny, a opalona skóra podkreślała jeszcze jego urodę. Grace obserwowała go i nawet zaczęła się łapać na tym, że chłopak zaczyna się jej podobać.\nGdy tak stała zamyślona, David skończył ładować części bramy i powiedział:\n– Pojadę z tobą i wyładuję je u twojej ciotki, bo możecie mieć problem.\nPo czym, zanim Grace zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, wskoczył do jeepa na siedzenie obok kierowcy.\nJechali w milczeniu. Gdy parkowała na podjeździe u cioci, David zdążył wysiąść, a gdy tylko silnik zgasł, chłopak zabrał się za wyładowywanie bramy. Ciocia Beatrice, która właśnie pojawiła się w furtce prowadzącej do ogrodu, wskazała chłopakowi miejsce, gdzie ma odłożyć oba skrzydła.\nGrace wbiegła do domu, rzuciła kluczyki na półkę i skierowała się do ogrodu.\nGdy David poszedł po drugie skrzydło, dziewczyna zapytała ciocię:\nCiotka podała Grace papier ścierny i rękawice, po czym pokazała jej, jak ma czyścić bramę.\n– Będziesz umiała? – spytała w momencie, gdy David wnosił skrzydło. Grace pokiwała twierdząco głową i zabrała się do pracy.\nStarsza pani obejrzała się na chłopaka i zapytała:\n– David, może też pomożesz?\nChłopak zawahał się, spojrzał na Grace, a ta na niego. Oboje byli zaskoczeni tą propozycją. David pokręcił przecząco głową, nie potrafił jednak odmówić wpatrującej się w niego ciotce Beatrice.\n– Ok, mam trochę czasu do obiadu – odpowiedział i zdjął koszulkę, pokazując opalony tors, po czym założył rękawice do pracy.\nGrace spuściła wzrok na bramę i zabrała się do skrobania rdzy i starej farby. David uklęknął po drugiej stronie bramy i też wziął się do pracy. Ciotka i matka siedziały dalej przy starym krześle i malowały jego poszczególne elementy. Co jakiś czas kobiety spoglądały na siebie i potem na zajętych przy bramie Grace i Davida. Ci pracowali, starając się na siebie nie patrzeć, nie wchodzić sobie w drogę i się nie odzywać.\n– Auć – zajęczała w pewnym momencie Grace. Zdjęła rękawice i zobaczyła, że kostki na palcach ma podrapane do krwi.\nDavid spojrzał na jej rękę i doradził:\n– Staraj się trzymać palce prosto, gdy trzesz papierem. Wtedy się nie skaleczysz.\nGrace spojrzała na niego z bólem w oczach i w podziękowaniu za radę niemrawo się uśmiechnęła. Po czym obłożyła chusteczką poranione palce i ponownie założyła rękawice. Spojrzała na ręce Davida, żeby podpatrzeć, jak on to robi, i zabrała się do pracy. Dalej czyścili bramę w milczeniu.\nPo dwóch godzinach ciszę przerwała ciotka Beatrice.\n– Napijemy się czegoś zimnego, strasznie dziś gorąco – powiedziała i obie kobiety wstały, by udać się do kuchni.\nZbliżała się pora obiadowa. Gdy ciotka przyniosła zimne napoje, oboje przerwali pracę i wstali, aby się napić.\n– Na teraz koniec pracy. Robi się upalnie – powiedziała Anna, po czym zebrała farby i wniosła je do domu. Starsza pani poszła za nią.\nGrace delikatnie zdjęła rękawice z bolących palców, potem z jękiem oderwała chusteczkę od ran. David spojrzał na odrapane kostki i powiedział:\n– Musisz to przemyć wodą utlenioną, żeby zdezynfekować.\n– Nie ma mowy – zaprotestowała Grace. – Wystarczy, że przeżyłam oderwanie chusteczki – dodała.\n– Chodź ze mną – powiedział David, idąc w kierunku schowka gospodarczego, gdzie zauważył apteczkę. Grace posłuchała go.\n– Daj rękę – poprosił. Dziewczyna się zawahała się.\nDavid spojrzał jej w oczy i powiedział:\nGrace podała mu dłoń i zacisnęła mocno oczy. Liczyła, że w ten sposób nie poczuje bólu. David spojrzał na nią, przechylił buteleczkę z wodą utlenioną i w momencie, gdy zaczął polewać jej rany, pocałował ją. Grace zamurowało, ale nie przerwała pocałunku. W jej głowie pojawiła się totalna pustka. Poczuła tylko, jak serce zaczyna jej szybciej bić, jak dreszczyk emocji przechodzi od stóp do głowy i te przyjemnie łaskoczące „motylki” w brzuchu. Nie czuła bólu. David powoli się odsunął. Grace delikatnie otworzyła oczy i spojrzała na chłopaka.\nTen lekko uśmiechnął się i powiedział:\nPo czym odłożył buteleczkę z wodą, odwrócił się i zabierając koszulkę z krzesła, poszedł w stronę furtki do ogrodu. Grace patrzyła za nim, aż zniknął, ale nie potrafiła ani się odezwać, ani ruszyć z miejsca.\nPo chwili poczuła ból.\n– Auuuu – powiedziała cicho, gdy wreszcie szczypanie dotarło do jej mózgu.\nPozbierała się i pobiegła na plażę, na umówioną medytację z Panem Wu.\nMedytacja nie była odprężająca. Grace cały czas w głowie miała ostatnie wydarzenie. Nie potrafiła o niczym innym myśleć, jak tylko o pocałunku i bolących palcach.\nStarszy pan wyczuł brak skupienia Grace i zapytał:\nDziewczyna otworzyła oczy i pokazała mu rękę.\n– Pomagałam dziś cioci w renowacji bramy i starłam sobie skórę z palców. Strasznie boli – dodała z wykrzywioną z bólu miną.\nStaruszek wziął rękę Grace w jedną dłoń, drugą przykrył jej palce, pochylił się i zamknął oczy. Po chwili dziewczyna poczuła napływ gorąca do palców i ból ustał. Chińczyk podniósł wzrok i cofnął swoje dłonie. Grace spojrzała na palce zaskoczona. Nie było na nich ani śladu po ranach. Popatrzyła z niedowierzaniem i przytuliła pana Wu. Ten lekko zaskoczony, odwzajemnił uścisk. Potem pożegnali się i Grace pobiegła do domu. Co jakiś czas spoglądała na rękę, aby sprawdzić, czy na pewno rany zniknęły, i czuła się szczęśliwa. Przebiegając obok domu Davida, zerknęła na garaż, licząc, że zobaczy tam chłopaka, ale wszędzie było pusto.\nGdy dotarła do domu, zauważyła na podjeździe auto ojca. Szybko wbiegła do środka i gdy zobaczyła w kuchni stojącego tatę, rzuciła mu się na szyję. Ojciec mocno przytulił córkę. Potem usiedli przy stole, a ciotka podała jabłecznik. Rozmawiali długo, trochę w kuchni, potem w salonie, a jak się ochłodziło, przenieśli się do ogrodu.\nGdy po zachodzie słońca Grace wracała z wieczornej medytacji, zauważyła światło w garażu u Davida. Uśmiechnęła się i przebiegając obok, zatrzymała się i zajrzała do środka. Zobaczyła chłopaka stojącego w towarzystwie blondwłosej dziewczyny, która wcześniej zaczepiła ją na ulicy. Rozmawiali o czymś intensywnie, a dziewczyna głaskała Davida po twarzy i brodzie. Zachowywała się bardzo wyzywająco, a chłopak sprawiał wrażenie, że mu się podoba taka adoracja. Grace poczuła wściekłość. Szybko ruszyła w stronę domu, nie chcąc, aby ją zauważyli. Gdy dobiegła do domu, nie miała już ochoty na wieczorną rozmowę z rodzicami, wbiegła do pokoju, zamknęła za sobą drzwi i poszła wziąć prysznic.\nPołożyła się i zasnęła. Śnił jej się kolorowy kamień. Ktoś wyciągał go ze ściany i potem chował. Pomieszczenie było ciemne, ponure i zimne. Nie potrafiła zidentyfikować osoby, ale czuła strach. Bała się, że ten ktoś ją zobaczy. Nagle, wzdrygając się, otworzyła oczy. Usiadła na łóżku i zobaczyła poruszający się za oknem cień.\nSpojrzała na otwarte drzwi od balkonu i wstała, żeby je zamknąć, gdy nagle wyrósł przed nią, jak spod ziemi, David.\nOpierał się o futrynę.\n– Hej – powitał ją cicho.\n– Co tutaj robisz? – zapytała oschle i założyła bluzę od dresu.\n– Chodź – szepnął – chcę ci coś pokazać.\nI odwrócił się, chcąc zejść z balkonu po kwietniku, ale zatrzymał się, słysząc Grace.\n– Chcę spać, a nie włóczyć się po nocy– powiedziała zła.\nAle David nie dawał za wygraną i spoglądając przez ramię, dodał, robiąc błagalną minę:\nJego oczy wydawały się być szczere i już było w nich widać złości. Patrzyły inaczej, łagodniej, niż Grace zapamiętała z wcześniejszych spotkań.\n– Dobra – odparła mało przekonana i na odczepnego.\nWciągnęła spodnie od dresu, potem adidasy. Przeczesała włosy, wiążąc je w kok, i przymykając za sobą drzwi balkonowe, zeszła po kwietniku na ziemię.\nDavid czekał na nią, siedząc na motorze. Podał jej kask i jak tylko za nim usiadła, ruszył szybko, starając się nie robić zbyt wiele hałasu.\nJechali wzdłuż wybrzeża, aż do skalnego uskoku. Tam się zatrzymali, zdjęli kaski i David zaprowadził ją na skałki. Wspięli się na niewielki uskok, przeszli przez wydrążoną w skale dziuplę i znaleźli się na polanie pełnej zielonej trawy i płaczącej wierzby. Gdy lekko powiewał wiatr, liście drzewa rozchylały się i widać było morze. Widok niesamowity. Grace była zauroczona. Stała w miejscu i przyglądała się. Noc była ciepła, wiatr kołysał liście na drzewach.\nDavid usiadł na trawie obok stojącej dziewczyny i zapytał:\n– I co? Podoba ci się?\nGrace spojrzała na niego z góry i głęboko wzdychając, potwierdziła. David ucieszył się. Jego twarz była zupełnie odmieniona. Grace przyglądała mu się przez chwilę, po czym przycupnęła obok.\nGrace pokazała palce, na których nie było ani śladu po zadrapaniu. Spojrzał zaskoczony, a ona, z zadowoleniem na twarzy, opowiedziała o Panu Wu i jego magicznym dotyku.\nDavid słuchał z zaciekawieniem, a gdy skończyła, spoglądając na morze, stwierdził.\n– Hm, stary Pan Wu się z tobą zaprzyjaźnił.\n– Znasz go? – zapytała Grace.\nChłopak potwierdził i spoglądając ponownie na dziewczynę, dodał:\n– On z nikim nigdy nie rozmawia, a już szczególnie z nami.\n– I po chwili zaskoczonym głosem dodał: – A z tobą się zaprzyjaźnił.\nPokiwał głową, uśmiechając się szerzej pod nosem.\n– Z nami? – ciągnęła Grace.\nA chłopak już nieco poważniej odparł:\n– Z rodzinami z Bractwa.\nDziewczyna spojrzała podejrzliwie na Davida. Ten trochę się zmieszał; nie był pewien, czy Grace wie, dlaczego matka ją tutaj przywiozła. Tymczasem Grace była zmieszana, bo nie sądziła, że David będzie tak otwarcie mówi o Bractwie, skoro poddał się Rytuałowi Oczyszczania z Energii, by zamanifestować swój buntu przeciw Starostwu.\nZapadła chwila niezręcznej ciszy, aż chłopak w końcu spytał:\n– Wiesz o Bractwie Dusz, prawda?\n– Tak – odpowiedziała niepewnie Grace. – Ale nie sądziłam, że Bractwo ciebie obchodzi, skoro poddałeś się Oczyszczaniu z Energii? – dodała, nie ukrywając zaskoczenia.\nDavid też był zdziwiony, że dziewczyna posiada takie informacje:\n– Nie poddałem się Oczyszczaniu z Energii. – A widząc duże zaskoczenie dziewczyny, dodał: – To znaczy, nie do końca i nie na trzeźwo. – Po czym zawstydzony spuścił głowę.\n– Co to znaczy „nie na trzeźwo”? – drążyła Grace.\n– To znaczy, że upiliśmy się tego wieczoru z Arthurem i niewiele pamiętam z samego oczyszczania. Wiem, że rytuał nie został dokończony, bo zasnąłem – powiedział, nie patrząc dziewczynie w oczy.\nGrace wysłuchała spokojnie i zapytała:\n– Dlaczego nikt o tym nie wie?\nDavid spojrzał na nią i z poważną miną odparł:\n– Wie kilka zaufanych osób. – Spoglądając w stronę morza, dodał: – No i teraz wiesz ty.\nGrace także spojrzała w tym kierunku i pytała dalej:\n– Czy Diana wie?\nDavid wyprostował się nagle.\n– Diana? – zapytał, spoglądając na Grace zaskoczony i stał się jeszcze bardziej poważny.\n– No chyba jest twoją dziewczyną? – zapytała niepewnie i cicho Grace. – Przynajmniej takie sprawia wrażenie – dodała głośniej, przełykając ślinę.\nDavid uśmiechnął się, patrząc na minę Grace. Wyczuł nutkę zazdrości w jej zachowaniu, chociaż bardzo starała się to ukryć.\nOparł się na łokciach w pozycji leżącej i odpowiedział:\n– Nie jest moją dziewczyną. Nic mnie z nią nie łączy.\nGrace odetchnęła głębiej. Poczuła jakby ulgę, ale nadal nie potrafiła spojrzeć Davidowi w oczy. Ten nagle wrócił do poprzedniej pozycji i wpatrując się w profil dziewczyny, dodał ciszej:\n– To właśnie przed Dianą musimy wszystko ukrywać.\nGrace spojrzała na Davida, opierając twarz na swoich ramionach, które leżały na kolanach. Chłopak powoli zaczął przybliżać się do Grace, a ona do niego. Oboje poczuli, jak serca zaczynają im szybciej bić, gdy w końcu ich usta się spotkały. Grace znowu przeszły ciarki od stóp do głowy. Poczuła miękki i ciepły dotyk jego ust, potem rękę lekko masującą jej włosy i głowę. David delikatnie położył Grace na trawę, nie przestając jej całować. Dziewczyna nie oponowała. Gdy przerwali, otworzyła oczy. David przejechał palcem po jej twarzy, odgarniając włosy z policzków. Widać było zadowolenie na jego twarzy. Grace nieśmiało dotknęła jego ciemnych włosów, a ten znowu ją pocałował. Teraz bardziej namiętnie i śmielej. Grace wydawało się, że świat zaczął wirować i marzyła, żeby ta chwila trwała wiecznie.\nGdy oboje przerwali, Grace zapytała:\n– Co zrobiłeś, że musisz odpracowywać karę sądową?\nDavid się zmieszał. Nie lubił mówić o swojej nie najlepszej przeszłości. Odsunął się od dziewczyny i położył obok na trawie, a Grace podniosła się lekko i opierając się na łokciach, spoglądała na Davida, czekając na odpowiedź.\n– Trochę przesadziliśmy z alkoholem i rozbiliśmy kilka samochodów i wystaw sklepowych i naubliżaliśmy policji – odpowiedział zawstydzony. I dodał: – To tak w skrócie.\n– My? – dopytywała dziewczyna.\n– Ja i Arthur – powiedział, a Grace potwierdziła głową, że wie o kogo chodzi.\n– Artur nie dostał wyroku? – pytała dalej Grace.\n– Dostał, ale tylko miesiąc, bo był trzeźwiejszy – odpowiedział David, obserwując kątem oka reakcję Grace. Dziewczyna sprawiała wrażenie, jakby co innego zaprzątało jej myśli.\n– O co chodzi? – spytał po chwili David.\nGrace spojrzała na niego i w końcu zebrała się na odwagę:\n– Wierzysz w rytuał Przywoływania Dusz?\nDavid wyprostował się, siadając obok Grace, która zdążyła już oprzeć się łokciami o kolana.\n– Chcesz wiedzieć, czy wierzę, że siedzi we mnie Dusza Uranosa? – zapytał chłopak, spoglądając uważnie na dziewczynę.\nGrace przytaknęła, patrząc w oczy Davidowi.\n– Nie wiem – odpowiedział David niepewnie.\nSpojrzał w dal na morze i dodał:\n– A ty wierzysz, że masz w sobie Duszę Gai?\nSkierował wzrok na wpatrującą się w niego Grace.\nTa, biorąc głębszy oddech, odpowiedziała:\n– Gdybyś zapytał mnie o to jeszcze dziś rano, powiedziałabym, że nie.\nPo czym spojrzała w kierunku morza i dodała:\n– Ale po tym, jak Pan Wu uzdrowił moją rękę… – Przerwała, spoglądając uważnie na Davida. – Zaczynam się zastanawiać…\nChłopak wpatrywał się w nią uważnie, a ona, nie opuszczając wzroku, dodała:\n– Odkąd tu przyjechałyśmy, mam ciągle dziwne uczucie więzi z ziemią, drzewami, mam wrażenie, jakby zwierzęta się mi się przyglądały i czekały na coś, jakbym miała im coś powiedzieć, przekazać… – Przerwała, czekając na reakcję Davida.\nTen słuchał z zainteresowaniem, aż skończyła.\n– Gaja jest Matką Ziemi. Boginią skał, lasów i gór. Według mitów wydała na świat mnóstwo stworzeń. To chyba nic dziwnego, że czujesz z tym wszystkim więź – powiedział i spojrzał na nią.\nGrace popatrzyła uważnie. Siedzieli jeszcze przez kilka minut, wpatrując się w morze, po czym wstali i ruszyli w kierunku stojącego obok skarpy motoru. Zza horyzontu zaczęło wschodzić słońce. Gdy podjechali do przystani, David zatrzymał się i zsiadł z motoru, opierając się o niego. Grace ściągnęła kask i przesuwając się bliżej środka siedzenia, oparła się na ramieniu chłopaka. Razem obejrzeli wschód słońca, potem David odwiózł Grace pod dom. Poczekał, aż wdrapie się na balkon i kiwając ręką na pożegnanie, odjechał.\nGrace weszła wesoła do pokoju. Wiedziała, że na pewno nie zaśnie, dlatego poszła wziąć szybki prysznic i w ciągu pół godziny była gotowa do biegu na skarpę, na miejsce medytacji.\n– Dzień dobry – powiedziała Grace, wbiegając na skarpę.\n– Dzień dobry – odparł zadowolony pan Wu. – Jak ręka? – zapytał.\nGrace spojrzała na zdrowe palce i odpowiedziała z wesoło:\n– To dobrze – ucieszył się staruszek. – I dodał: – To zaczynajmy.\nGrace skinęła głową i razem usiedli, pogrążając się w medytacji. Dziewczyna ponownie miała wizję kolorowego kamienia; była to dokładnie taka sama sytuacja, jak we śnie, i obleciał ją ten sam strach. Ocknęła się po chwili.\nPan Wu spojrzał na nią i zapytał trochę zaniepokojony:\nGrace postanowiła opowiedzieć mu o tym, co pojawia się w jej głowie. Staruszek wysłuchał uważnie i po chwili zastanowienia zapytał:\n– Znasz kogoś, kogo chroni taki kamień?\n– Co to znaczy chroni?\nStaruszek wyjaśnił, że każdy ma swój Runiczny Kamień Serca, który pomaga w pokonywaniu trudności życiowych. Po czym ponownie zapytał, czy zna kogoś takiego.\n– Nie wiem, wcześniej nie miałam do czynienia z magiczną mocą kamieni. Nie wiedziałam, że mogą kogoś chronić.\n– Nie wszyscy przywiązują do tego uwagę. Chyba, że Bractwo… – powiedział ciszej staruszek.\n– Bractwo? – zapytała zaskoczona Grace.\nPamiętała, co jej powiedział David o sceptycznym i negatywnym stosunku starego Chińczyka do Bractwa, ale postanowiła drążyć temat:\n– Czy wie Pan coś o Rytuale Powracających Dusz lub Oczyszczaniu z Energii?\nStaruszek zatrwożył się i ze złością w głosie odparł:\n– Gdzie słyszałaś o tym rytuale? – I dodał pospiesznie: – Kim jesteś?\n– Moją ciocią jest Beatrice Elm, a ja jestem wnuczką Violet Elm.\nPan Wu spojrzał na nią z przerażeniem i wściekłością w oczach, po czym wszedł pospiesznie do swojej motorówki. Grace próbowała go zatrzymać.\n– Panie Wu, proszę mi wyjaśnić, co się stało? Co takiego niestosownego powiedziałam? To pan rozpoczął rozmowę na temat Bractwa – krzyknęła, zanim zdążył odpalić silnik.\nStaruszek spojrzał na nią piorunującym wzrokiem i odparł, odpalając silnik:\n– Oczyszczanie z Energii to Czarna Magia! Trzymaj się od tego z daleka! Czarna Magia zawsze pociąga za sobą ofiary, zawsze musisz coś poświęcić!\nZanim odpalił silnik, Grace zdążyła jeszcze dopytać.\n– A gdy nie jest się świadomym podczas oczyszczania? Gdy na przykład jest się pijanym i oczyszczanie nie zostanie dokończone? – krzyknęła do odpływającego staruszka.\n– Zawsze jest ofiara! – usłyszała z oddali.\nPatrzyła za nim jeszcze przez chwilę, po czym podniosła bluzę, włączyła odtwarzacz mp3 i truchtem ruszyła w stronę domu. Gdy przebiegała obok domu Davida, ktoś szarpnął ją za rękaw podkoszulka.\n– Hej! – zareagowała ze złością, gdy poczuła ból. Zobaczyła blondwłosą dziewczynę ubraną w czerwoną, obcisłą, krótką sukienkę. – Czego chcesz? – zapytała ponuro Grace.\n– Znowu paradujesz przed domem Davida? – odparła Diana, robiąc złośliwą minę.\n– Nigdzie nie paraduję! – odrzekła Grace i odwróciła się, chcąc kontunuować bieg, ale Diana zastąpiła jej drogę. Dziewczyna spojrzała na nią, nie okazując strachu, tylko wściekłość. Założyła ręce na boki i czekała na atak.\n– Nie zadzieraj ze mną! – ostrzegła Diana, patrząc jej prosto w oczy.\nGrace nie dawała za wygraną.\nDiana zamachnęła się, jakby chciała ją popchnąć, gdy podjechał z piskiem opon jeep z Arthurem i Peterem.\n– Grace, jakiś problem? – zapytał chłopak za kierownicą.\nDziewczyna spojrzała wściekła na chłopaków, a Diana wycofała się i spoglądając na Grace, dodała cicho:\n– Jeszcze nie skończyłyśmy tej rozmowy. – Po czym odwróciła się i przebiegła przez ulicę.\n– Oczywiście, że nie! – krzyknęła za nią Grace. I odwracając się w stronę chłopaków, dodała:\n– Nie potrzebuję ochrony. – Po czym ruszyła biegiem do domu.\nCałą scenę oglądał z okna David. Gdy Grace odbiegła, pozostawiając chłopaków w osłupieniu, wyszedł do nich.\n– Do cholery, dlaczego nic nie zrobiłeś?! Prawie się pobiły! – krzyknął Peter, a Arthur spojrzał na niego pytająco.\nDavid właśnie przełykał bułkę ze śniadania i odpowiedział z wielkim spokojem:\n– Grace dałaby sobie radę.\n– Odbiło ci! – dodał Peter. – A jakby Diana jej coś zrobiła?\n– Albo rzuciła na nią jakiś czar? – wtrącił Arthur.\n– Nie rzuciłaby – odparł spokojnie David.\n– Stary, mogłeś chociaż stanąć w naszej obronie – powiedział potulnie Arthur, nie dowierzając, że oberwało mu się od dziewczyny, którą próbował bronić.\n– Taa – pokiwał głową David – Mnie też by się oberwało – dodał.\nChłopcy spojrzeli na niego, zdziwieni jego humorem, a wysiadający z auta Arthur powiedział, spoglądając na kolegę:\n– Ostatni raz nadstawiam za ciebie karku!\nI cała trójka poszła w stronę domu. Gdy wchodzili do środka, babcia Davida wyjrzała z kuchni.\n– Za piętnaście minut masz jechać do Beatrice pomóc z drugim skrzydłem bramy. – I widząc wchodzących za wnukiem kolegów, dodała: – Wy też jedźcie pomóc.\n– Co? – wtrącił zniechęcony Arthur, a Peter spojrzał na staruszkę błagająco.\n– Bez dyskusji – odparła stanowczo kobieta i chłopcy, jak potulne baranki, wrócili do jeepa Arthura.\nParkując pod domem ciotki Beatrice, zrezygnowany Arthur powiedział:\n– Świetnie, teraz jeszcze mi się oberwie, że przyjechałem pomóc.\nChłopcy uśmiechnęli się do siebie. David poklepał troskliwie kolegę po plecach i we trójkę ruszyli w stronę furtki ogrodowej.\n– Hej! – usłyszeli nagle z nadjeżdżającego samochodu. – Gdzie się wybieracie?\nArthur poczuł się szczęśliwy na widok dwóch pięknych dziewczyn i podbiegł szybko, by przywitać się z niższą blondynką o niebieskich oczach.\n– Cześć, kochanie – powiedział cicho, dając jej buziaka w policzek.\n– Hej – rzekł za nim Peter, z zadowoleniem patrząc na drugą z dziewczyn, szatynki o zielonych oczach.\nDavid tylko kiwnął ręką na powitanie.\n– Ratuj mnie, Lili – dodał błagająco Arthur, opierając głowę na kolanach długowłosej dziewczyny o delikatnych rysach, ubranej w lekko różową sukienkę.\nTa pogłaskała go po głowie i gestem zapytała pozostałą dwójkę, o co chodzi.\n– Dostali burę od dziewczyny za to, że chcieli jej pomóc – odparł złośliwie David.\n– Od twojej dziewczyny – dodał z akcentem na „twojej” Arthur.\n– A teraz mamy tam iść i zgłosić się jako chętni do pomocy w renowacji bramy – dorzucił zrezygnowany Peter.\n– I pewnie znowu nam się oberwie – wtrącił płaczliwym głosem Arthur.\nDziewczyny uśmiechnęły się do siebie, a Maya zapytała, spoglądając na Petera:\n– Mamy iść z wami?\nArthur podniósł w ekspresowym tempie głowę z kolan Lidii i z ogromną radością odparł:\n– Super, będziecie robiły za tarcze obronne.\nCała piątka wybuchnęła śmiechem. Dziewczyny zaparkowały samochód i razem ruszyli w stronę ogrodu.\nTymczasem Grace wypytywała rodziców o ich życie w Sun City, zanim się urodziła.\n– Znałaś rodziców Davida? – zapytała, klęcząc przy matce siedzącej i malującej jedno odnowione skrzydło.\nKobieta spojrzała na męża i odpowiedziała:\n– Oboje ich znaliśmy.\n– Byliśmy przyjaciółmi – wtrącił ojciec dziewczyny.\n– Jacy byli? – dopytywała się Grace.\n– Mama Davida była szczupłą, proporcjonalnie zbudowaną dziewczyną. David ma jej oczy. A tata był muskularny i zawsze opalony – powiedziała z rozrzewnieniem, spoglądając na męża.\n– Ale jacy byli z charakteru? – chciała wiedzieć dziewczyna, nie słysząc wchodzących do ogrodu gości.\nRodzice także nie zauważyli towarzystwa i matka zaczęła opowiadać:\n– Mama Davida była wesoła, zawsze szczęśliwa…\n–…i skora do wygłupów – przerwał jej mąż.\nArthur, Peter i David z dziewczynami stanęli cicho niedaleko stołu i wsłuchiwali się we wspomnienia rodziców Grace.\nDavid pierwszy raz słyszał te szczegóły z życia swoich rodziców.\n– Kevin był potężnym facetem – mówił Dany, ojciec Grace – i bardzo odpowiedzialnym. Pamiętam, jak kiedyś dziewczyny wymyśliły, że wykąpią się w nocy toples. – Grace zaczęła chichotać, a jej mama przytakiwała. – Mnie to nie przeszkadzało i wskoczyłem do nich, a Kev twardo stał na brzegu z ręcznikiem i czekał, aż Alex wyjdzie z wody – zaczął się śmiać.\n– Tak, pamiętam tę noc – wtrąciła, głośno rechocząc, mama Grace, po czym dodała: – Ale Alex nie chciała wyjść z wody i gonił ją po całej plaży z tym ręcznikiem. Prawie utopiłam się ze śmiechu.\n– Niezłą miałeś mamę – usłyszeli nagle za plecami i wszyscy odwrócili się.\nGrace podniosła się z ziemi, potem wstali rodzice. Ciocia Beatrice poczuła się w obowiązku przedstawić wszystkich.\nOjciec dziewczyny, witając się z Davidem, powiedział:\n– Miałeś świetnych rodziców.\nDavid spojrzał na niego dumnie.\nMama Grace poklepała chłopaka po ramieniu i dodała.\n– Jakbyś kiedyś chciał jeszcze usłyszeć jakieś historie o swoich rodzicach, to proś śmiało. Jest co wspominać. – Uśmiechnęła się i wróciła do malowania bramy.\nTymczasem chłopcy zabrali się za czyszczenie drugiego skrzydła, a dziewczyny pomagały rodzicom Grace malować pierwszą część bramy. Ciotka Beatrice odnawiała klamki. Wszyscy pracowali w skupieniu, co jakiś czas słychać było, jak chłopcy przerywali ścieranie.\nWreszcie praca zaczęła zbliżać się ku końcowi. Drugie skrzydło zostało spryskane płynem antykorozyjnym, a dziewczyny obmywały ręce pod kranem ogrodowym. Wtedy tata Grace omyłkowo włączył wodę, która popłynęła wężem leżącym obok dziewczyn, mocząc je do suchej nitki. Chłopcy wybuchnęli śmiechem.\n– Ach tak! – powiedziała złowieszczo Grace i chwytając wąż tryskający lodowatą wodą, skierowała go w stronę taty, a potem śmiejących się chłopaków.\n– Hej! – krzyknął David i ruszył w stronę Grace, aby odebrać jej wąż.\nTymczasem Maya wylała całe wiadro wody na Arthura, który zaczął wrzeszczeć jak dziewczyna. Rozpętała się wodna wojna. Wszyscy gonili się po ogródku i lali wodą. Sucho z opresji wyszły tylko ciocia Beatrice i Anna, które zawczasu wbiegły do domu. Nie ucierpiały też pomalowane bramy, bo stały dość daleko od pola bitwy. Ojciec Grace dał za wygraną, gdy wylądował w beczce z deszczówką, a chłopcy musieli się poddać, bo Arthur tylko wrzeszczał i jako pierwszy skapitulował. Wszyscy roześmiani zaczęli wykręcać ubrania.\n– Dziewczynki, idźcie się przebrać do pokoju Grace – zasugerowała starsza kobieta. – A wy wyschniecie szybko na słońcu – powiedziała do reszty, wskazując leżaki, gdzie mogli usiąść i odpocząć.\n– Jak mogłeś tak szybko się poddać? – powiedział Peter do Arthura, a David cały czas rechotał. – Wrzeszczałeś jak baba! – dodał po chwili i obaj wybuchnęli śmiechem.\n– Wiecie, że nie znoszę lodowatej wody – odpowiedział, broniąc się, Arthur. Chłopcy spojrzeli na siebie.\n– Bóg Wojny – odezwał się, chichocząc Peter.\n– I jego żywioł to woda! – Cała trójka wybuchnęła głośnym śmiechem.\nTymczasem Grace zaprowadziła dziewczyny do pokoju i pokazała, gdzie mogą się wysuszyć. Szczęśliwym trafem, obie miały na zmianę sukienki, bo wcześniej wybierały się na plażę.\n– David nigdy nie był tak wyluzowany i szczęśliwy – powiedziała nagle Maya, zakładając zieloną sukienkę i zielone japonki; spojrzała najpierw znacząco na Lidię, a potem na Grace. Ta przebierała właśnie bluzkę, tylko popatrzyła na koleżanki.\n– Na długo przyjechałaś? – zapytała po chwili Lidia.\n– Na kilka dni – odpowiedziała bez wahania Grace, choć pierwszy raz pomyślała o wyjeździe ze smutkiem.\nDziewczyny spojrzały po sobie trochę nerwowo, po czym Maya dodała beznamiętnie:\n– Szkoda, myślałam, że zapiszesz się z nami na kurs tańca u Lorenza. – I zaczęła składać ręcznik.\nGrace spojrzała na nią podekscytowana.\n– Tego Lorenza? – zapytała, wierząc, że dziewczyny zrozumieją, że chodzi o jednego z najlepszych trenerów tańca na kontynencie, z którym rozpoczynała swoją przygodę z tańcem.\n– Tak, u tego Lorenza – potwierdziła Lidia.\n– Przyjedzie tu? Kiedy? Na jak długo? Ile będzie trwał ten kurs? Można się jeszcze zapisać? – Grace wręcz zasypała dziewczyny pytaniami.\n– Jestem organizatorką, mam jeszcze dwa wolne miejsca – zachęcaa Maya. – Kurs zaczyna się w ten weekend i potrwa do końca sierpnia.\nGrace słuchała i gorączkowo zastanawiała się, co może wymyślić, żeby rodzice pozwolili jej zostać w Sun City na tak długo.\n– Ale ty wyjeżdżasz za kilka dni, więc… – powiedziała Lidia.\nGrace przerwała jej.\n– A jeśli uda mi się namówić rodziców, żebym została, to zaklepiesz mi miejsce?\n– Jasne – odparła zadowolona Maya.\nGrace wyszła szybko na korytarz i zbiegła po schodach. Dziewczyny spojrzały na siebie i przybiły „żółwika”.\n– Jest – szepnęła cicho Lidia, gdy nagle w drzwiach pojawiła się Grace.\nObie spojrzały na nią pytająco.\n– Ile to kosztuje? – zapytała dziewczyna.\n– Nic. – I uśmiechając się, dodała: – To w ramach szkolnych warsztatów.\nGrace pomknęła szybko do salonu, mijając w korytarzu czekających na dziewczyny chłopaków. Ci spojrzeli na siebie zdziwieni, potem na zadowolone Mayę i Lidię, schodzące po schodach. Dziewczyny położyły palce na ustach, dając im znać, żeby byli cicho i wszyscy słuchali rozmowy Grace z rodzicami.\n– Mamo, Tato, czy mogłabym zostać tutaj do końca wakacji? – zapytała cicho dziewczyna.\n– Co? – zapytała zaskoczona kobieta, spoglądając na męża. – Przecież codziennie odliczasz dni do powrotu – dodała.\n– Tak, ale w weekend zaczyna się tutaj kurs tańca z Lorenzo i jest wolne miejsce – wyjaśniła błagalnym głosem Grace.\nMaya, stając obok Davida, szepnęła:\n– Stawiasz mi ogromny deser lodowy z podwójną porcją malin. – Wyszczerzyła zęby i dodała: – …gdy okaże się, że zostanie do końca wakacji.\nPotem zajrzała do kuchni, gdzie krzątała się ciotka Beatrice. Obie kiwnęły do siebie głowami, a Lidia pokazała kciuk na znak udanej akcji. Ciotka Beatrice odetchnęła szczęliwie, po czym usłyszała z salonu głos Danego.\n– No dobrze, jeśli ciocia nie będzie miała nic przeciwko, to ja nie widzę problemu – odpowiedział ojciec po tym, jak mama zgodziła się.\nGrace weszła do kuchni, gdzie stała ciocia, i grzecznie spytała, czy nie będzie jej przeszkadzało towarzystwo dziewczyny. Ta ucieszyła się i przytuliła Grace, a stojące w kuchni Maya i Lidia ucieszyły się razem z nią. Chłopcy już stali przy drzwiach wyjściowych.\n– Dzięki – powiedziała z ulgą Grace do cioci, a spoglądając na dziewczyny, podziękowała im gestem głowy.\n– Nie ma problemu – odpowiedziała Maya i ruszyła w stronę drzwi. Grace poszła wszystkich odprowadzić. Ostatni wychodził David. Nagle Maya odwróciła się i krzyknęła do nich:\n– Acha, musisz mieć parę. – Spojrzała zawadiacko na Davida. – Taki jest warunek uczestnictwa w kursie – dodała.\n– Co? – zapytała zaskoczona Grace, po czym zwróciła się do Davida. Ten zmieszał się i zaczął kręcić głową, po okazji zmierzył Mayę piorunującym spojrzeniem. Reszta przyglądała się wesoło.\n– Masz przesrane – wtrącił Arthur, patrząc na Davida.\nGrace spojrzała błagalnie na chłopaka, a ten, z niepewnąminą zaczął zaprzeczać głową.\n– Nie patrz tak na mnie – powiedział zakłopotany.\n– Proszę – odrzekła Grace.\n– Ja nienawidzę tańczyć, nie lubię, nie chcę – próbował się bronić David, ale Grace nie dawała za wygraną.\n– Proszę – drążyła.\nPozostali z rozbawieniem obserwowali całą sytuację.\n– Stawiam stówkę, że jej się nie uda – powiedział cicho Atrhur do Petera.\n– Stoi – przyjął zakład chłopak, przybijając „piątkę”.\n– Naprawdę nie dam rady, do końca sierpnia jestem uziemiony – dalej starał się bronić David.\n– Proszę – nie poddawała się Grace i gdy kolejny raz chłopak chciał coś powiedzieć, zamknęła mu usta pocałunkiem, po czym odpychając się od drzwi, zamknęła je od wewnątrz i zostali sami w przedsionku.\nPozostali spojrzeli na siebie wesoło, a Arthur wtrącił:\n– Wyciągnęła najcięższą artylerię.\nI zaczął ładować się do auta.\nDavid odwzajemnił pocałunek i przyparł Grace do drzwi, opierając się nad nią rękami. Gdy dziewczyna się odsunęła i patrzyła na niego dalej tym samym błagalnym wzrokiem, chłopak się poddał.\n– Dobra, pójdę z tobą na ten kurs – odpowiedział z uśmiechem. Gdy zobaczył, jak podskoczyła z radości, dodał: – Ale pod jednym warunkiem…\nGrace spojrzała na niego uważnie i czekała aż dokończy.\n– Nie będziesz sama włóczyła się po zmierzchu po plaży. – Gdy ta otworzyła usta, aby się odezwać, nie pozwolił jej i dodał: – Dotyczy to również powrotu z wieczornej medytacji.\nGrace spojrzała na niego poważnie, nie odzywając się.\n– Na pewno? – Oczekiwał potwierdzenia obietnicy.\n– Tak – powtórzyła dobitniej dziewczyna.\n– Muszę iść, czekają na mnie.\nOtworzył drzwi, lekko odsuwając blokującą je Grace, po czym dał jej buziaka w policzek i poszedł w stronę jeepa Arthura. Grace zamknęła za nim drzwi i podskakując z radości, pobiegła na obiad.\nTymczasem David wsiadł do auta, gdzie zaciekawieni chłopcy czekali na wiadomości, czyje argumenty zwyciężyły.\nDavid spojrzał na samochód Mai i powiedział do dziewczyny:\n– Masz szczęście, że to prywatny kurs!\n– Wygrałem – powiedział uradowany Peter. – Dawaj stówkę – zwrócił się do Arthura.\nTen, sięgając po portfel, spojrzał na Davida i z załamaniem w głosie powiedział:\n– Ty mięczaku.\nDavid odwrócił się w stronę kumpla i odpowiedział:\nObaj spojrzeli na siebie i zaczęli się śmiać. Potem auta wyjechały z podjazdu.\nRano następnego dnia Maya i Lidia przyjechały do Grace z propozycją:\n– Płyniemy dziś na wyspę, może chciałabyś popłynąć z nami? – Grace niepewnie spojrzała i zanim zdążyła coś odpowiedzieć, Lidia dodała wesoło.\n– Chłopcy przyjadą około południa, jak uporają się z pracami społecznymi.\n– Wszyscy? – zapytała zdziwiona Grace.\n– Pomagają Davidowi, żeby szybciej skończył, i wtedy do nas dołączą – wyjaśniła Maya.\n– Aaa… – Grace nie zdążyła powiedzieć nic więcej, bo Lidia dodała:\n– To co, płyniesz?\nI obie, patrząc na Grace, czekały na odpowiedź.\nPo chwili zastanowienia dziewczyna potwierdziła, uśmiechając się nieśmiało:\n– Coś mam zabrać ze sobą? – spytała.\n– Strój kąpielowy– odparła Maya.\n– I dobry humor – dodała Lidia.\nObie radośnie potwierdziły.\nNa wyspę dziewczyny popłynęły motorówką Arthura. Gdy zbliżały się do urwiska, Grace otworzyła usta ze zdziwienia. Zobaczyła przed sobą piękny dom, wybudowany na skałach, otoczony lasem od strony wyspy, a pomost prowadził wprost do morza. Widok był bajeczny.\nMaya, widząc minę dziewczyny, wyjaśniła:\n– To posiadłość Bractwa.\n– Cała wyspa należy do Bractwa – dodała Lidia.\nA Maya opowiadała dalej:\n– Dom wybudowali rodzice Arthura, a gdy ich nie ma…\n–…a nie ma ich prawie cały rok… – wtrąciła ponownie wesoło Lidia.\n–… spędzamy tutaj prawie każdy weekend. Chłopcy surfują albo ścigają się na skuterach, a my opalamy się albo wygrzewamy w jackuzzi – dokończyła Maya.\nGrace słuchała z niedowierzaniem i zachwytem.\n– Chodź, oprowadzę cię – powiedziała Lidia, gdy dopłynęły na miejsce.\nIdąc pomostem, Grace miała wrażenie, że stoi na środku morza, a dom pływa przy wyspie. Potem przeszły przez ogromny taras z małym, okrągłym basenem pośrodku. Barierki były pięknie zdobione w kolorowe kwiaty, ale wszędzie biła w oczy przewaga bieli. Wyglądało to tak, jakby była to posiadłość bogów na Olimpie.\n– To jest salon – wyjaśniła Lidia.\nGrace rozejrzała się. Znajdował się tam stół bilardowy, wygodne fotele, kino domowe, stereo, cały regał płyt, kominek, przed którym leżał ogromny dywan w kształcie głowy tygrysa. Wszystko było urządzone w nowoczesny sposób, bardzo odbiegający od domu cioci Beatrice. Potem dziewczyny pokazały jej kuchnię, łazienkę z wanną z masażem, sześć sypialni, które mieściły się na piętrze, aż wreszcie dotarły na górny taras, gdzie na środku znajdowało się jacuzzi z bulgoczącą gorącą wodą.\nGdy się rozgościły, przebrały i wygodnie ułożyły do opalania, usłyszały ryk silników.\n– O! – Lidia podniosła się z leżaka. – Chłopcy jadą.\nWszystkie na chwilę spojrzały w stronę nadjeżdżających skuterów wodnych, po czym dalej rozkoszowały się promieniami słonecznymi. Chłopcy zaparkowali przy tarasie.\n– Jest coś do jedzenia? – zapytał Arthur natychmiast po pojawieniu się, po czym spojrzał na dziewczyny i ładnie się przywitał. Wszyscy trzej ubrani byli w czarne pianki, bo woda na środku morza miała dość niską temperaturę. Potem Peter podszedł do Mai, witając się z nią buziakiem, i zaczął zdejmować kombinezon. David szedł za nim, już rozpięty, górna część ubrania wisiała na jego pasie. Nachylił się do Grace i dotknął jej kolana.\n– Hej! – Dziewczyna się odsunęła. – Masz lodowate ręce – dodała szybko i poczuła gęsią skórkę na ciele. David mrugnął do niej okiem. Potem poszedł zdjąć piankę i razem z Arthurem zjeść kawałek pizzy.\n– Czy na tamtej wyspie mieszka Pan Wu? – zapytała Grace, wskazując palcem wyspę, która znajdowała się po przeciwnej stronie wyspy Bractwa.\n– Tak – odpowiedział jej Peter siedzący obok i smarujący się olejkiem do opalania. – Ale nikt nie ma tam wstępu – dodał.\n– Dlaczego? – zapytała zdziwiona dziewczyna.\n– Dokładnie nie wiadomo – powiedział Arthur, wchodząc z butelką wody mineralnej do małego basenu.\n– To ma coś wspólnego z Bractwem i wydarzyło się w czasach, gdy nasi dziadkowie byli jeszcze młodzi. – kontynuował Peter.\n– To znaczy? – dopytywała się Grace.\nTeraz odpowiedział jej David, opierający się o barierkę tarasu i także popijający wodę mineralną z butelki.\n– Zdaje się, że poszło o dziewczynę – powiedział, mrugając do niej okiem.\n– Tak – dodała entuzjastycznie Lidia. – Podobno chodziło o zakazaną miłość – i rozmarzyła się.\nGrace patrzyła kolejno na opowiadających.\n– Mama kiedyś wspominała, że chcieli, żeby Pan Wu wstąpił do Bractwa, ale się nie zgodził i dlatego wymusili na nim, żeby przeniósł się na wyspę – dodał Arthur.\n– I od tamtej pory mieszka tam sam, raz w tygodniu robi zakupy w miasteczku – dokończyła Maya.\n– I medytuje trzy razy dziennie razem z Grace – wtrącił zadowolony David, zanim wziął kolejny łyk.\nPozostali spojrzeli na nią ze zdziwieniem.\n– Już nie – odpowiedziała smutno Grace, patrząc na chłopaka.\nDavid spojrzał na nią znad butelki i wzniósł ramiona pytająco.\n– Wtrącił coś o Bractwie, a gdy zaczęłam ciągnąć go za język, zezłościł się i od wczoraj już nie przypływa – wyjaśniła zrezygnowana.\n– Szkoda – wtrąciła Lidia. – Wygląda na bardzo sympatycznego staruszka – dodała, po czym wszyscy rozłożyli się leniwie, a David wskoczył do basenu, siadając obok Arthura.\n– Czy na tej wyspie ktoś mieszka? – zapytała nagle Grace.\n– Nie, tylko my tu jesteśmy – odparł Peter, nie podnosząc głowy z leżaka.\nGrace poderwała się, a Arthur, dalej wygodnie rozłożony w basenie, zapytał:\nDavid odwrócił się i spojrzał na nią. Dziewczyna odpowiedziała:\n– Chcę trochę połazić po brzegu.\n– Idę z tobą – odpowiedział David i szybko wyskoczył z basenu. Pozostali nie zareagowali.\nGdy Grace narzucała na siebie, krótką niebieską sukienkę, a David zakładał koszulkę, usłyszeli:\n– Tylko nie świntuszcie za dużo! – powiedział Arthur i wszyscy wybuchnęli śmiechem.\nDavid sięgając do lodówki turystycznej po kolejną butelkę wody, spojrzał spod oka na Grace, ta się trochę zawstydziła, po czym razem zeszli po drewnianych schodach na ląd.\nSzli brzegiem, nie odzywając się do siebie. David z rękami w kieszeniach spodenek, a Grace trzymając butelkę z wodą.\nGdy doszli do małej wysepki, Grace zatrzymała się, a David ją wyprzedził. Zapytała:\n– Arthur to Ares, a Peter to Hector, tak?\nDavid odwrócił się do niej z uśmiechem:\nGrace pokręciła wesoło głową.\n– Co? – zapytał David, nie rozumiejąc tego gestu.\n– Bóg wojny, a tak panicznie boi się zimnej wody – odpowiedziała, nie mogąc powstrzymać śmiechu na wspomnienie wodnej wojny w ogrodzie.\n– Właśnie – dodał David, też rechocząc, po czym wziął od Grace łyka wody i zachęcił ją gestem, aby weszli na wysepkę. Widok był piorunujący. Błękitne, bijące czystością morze, a na samym środku trzy niewielkie wyspy.\n– Wow… – szepnęła Grace, patrząc z zachwytem.\nDavid stanął za nią, obejmując ją w pasie. Oparła się na nim, kładąc ręce na jego dłoniach. Chłopak zaczął delikatnie wodzić ustami po szyi dziewczyny, co sprawiało jej ogromną przyjemność. Potem powoli odwróciła się do niego. Patrząc sobie głęboko w oczy, pocałowali się. Grace poczuła lekki dreszcz przeszywający jej ciało, po czym odsunęli się, bo zadzwoniła komórka.\nDavid odebrał telefon, patrząc jej cały czas w oczy, trzymając ją w pasie jedną ręką.\n– Słodki podwieczorek – usłyszeli w odpowiedzi od Arthura. Oboje spojrzeli w stronę domu, a Peter z Arthurem kiwali do nich, trzymając w dłoniach ogromne puchary z deserem lodowym i owocami.\nGrace i David uśmiechnęli się, po czym patrząc Grace w oczy, chłopak powiedział:\n– Musimy przełożyć to na później.\nWłożył telefon do kieszeni, chwycił ją za rękę i wrócili do willi.\nPo podwieczorku padła propozycja zwiedzenia wyspy skuterami. Na trzech skuterach usiadły trzy pary i ruszyli dookoła wyspy. Zatrzymali się w małej zatoczce, gdzie wszyscy wskoczyli do wody, żeby trochę popływać, po czym ruszyli dalej. Po drodze rozdzielili się, bo Arthur chciał przy brzegu połowić ryby, a Peter i dziewczyny pozrywać owoce z drzew.\nGrace i David zatrzymali się niedaleko kolejnej wysepki. David usiadł przodem do Grace i przysunął ją do siebie delikatnie, żeby skuter się nie przewrócił.\n– To na czym skończyliśmy? – zapytał, patrząc zawadiacko i przysuwając się do pocałunku. Grace spojrzała wesoło, po czym zatrzymała chłopaka, kładąc mu rękę na ustach.\n– Co? – zapytał uśmiechnięty David.\n– Opowiedz mi jeszcze coś o Bractwie – grzecznie poprosiła.\n– A co chcesz wiedzieć? – odsunął się trochę chłopak, czekając na pytania.\n– Na czym polega Inicjacja Pięciu Energii?\n– Wszyscy połączeni jesteśmy jedną, wspólną Energią, która pochodzi z Kosmosu. Kiedyś, gdy ludzie zajmowali się głównie pracą na polu i obcowali z przyrodą, odczuwali tę Energię codziennie i wzajemnie się nią ładowali. Teraz cywilizacja doprowadziła do tego, że pozostała tylko niewielka garstka członków Bractwa, którzy żyją w zgodzie z Energią Ziemi i Kosmosu i stoją na jej straży. Problem w tym, że ich Energia jest słaba i nie pozwala ciągnąć Jej z Kosmosu dostatecznie dużo, aby chronić Naszą Planetę. Dlatego dwadzieścia jeden lat temu Bractwo Dusz sprowadziło na Ziemię potężną Energię, która stworzyła Niebo i Ziemię. Zeszła ona na Ziemię w postaci Dusz, ale to już wiesz – wtręcił. – Gdy Dusze osiągną dojrzałość, nastąpi jakby aktywacja pięciu Energii, kolejno Wody, Ognia, Powietrza, Ziemi i Ducha poprzez stworzenie kanału łączącego Energię Kosmosu z Energią Ziemi. Dzięki temu Ziemia zostanie naładowana Energią Kosmosu – dokończył David. Po czym dodał: – Tak przynajmniej ja to rozumiem.\n– A skąd wiadomo, którą z pięciu Energii się ma? – dopytywała Grace, gdy chłopak podjął kolejną próbę pocałowania jej.\n– Wiesz to z Energii swojej Runy Urodzeniowej. Ja mam Energię Ducha, czyli połączoną Energię Wody, Powietrza, Ognia i Ziemi – odparł David, oczekując kolejnego pytania.\n– A jest coś takiego jak Energia Uzdrawiania? – zapytała dziewczyna.\n– Uzdrawiania? – spytał. – Jest, ale nie ma nic wspólnego z Inicjacją Pięciu Energii Żywiołów – dodał. – Nie spotkałem się z taką Energią wśród osób z Bractwa. Chyba że mówimy o zdolnościach Pana Wu – podsumował, spoglądając tajemniczo na dziewczynę.\n– Rozumiem – powiedziała, przysuwając się do Davida i pocałowała go. Chłopak zamruczał szczęśliwy, podniósł ją i zgrabnie posadził na swoich kolanach. Całowali się coraz bardziej namiętnie, nie czując upływu czasu. Nagle jednak David wycofał się, zdejmując ręce Grace ze swojej szyi. Dziewczyna spojrzała zaskoczona, a on zaproponował, uśmiechając się:\n– Przystopujmy trochę.\nGrace odsunęła się trochę zdezorientowana.\nA chłopak dodał szeptem:\nGrace zawstydziła się. W tym momencie nadjechała reszta przyjaciół.\n– Jedziemy na kolację? – zapytał Peter. David przytaknął chłopakowi, po czym spojrzał pytająco na Grace, ta potwierdziła. Odwrócił się, ruszając za kolegami.\nWchodząc na taras, Arthur przeciął sobie nogę i jak przystało na twardego mężczyznę, zaczął jęczeć z bólu jak dziecko.\n– Mogę zobaczyć? – zapytała Grace.\nPozostali odsunęli się, dając miejsce dziewczynie. Grace ukucnęła przy zranionym kolanie i dotknęła go dokładnie w ten sam sposob, jak zrobił to Stary Pan Wu, gdy leczył jej rękę. Zamknęła oczy i poczuła, jak Energia przepływa z niej do nogi chłopaka. Pozostali patrzyli na nią zaskoczeni. Po chwili zdjęła ręce z kolana i okazało się, że po ranie nie ma śladu. Arthur szeroko otworzył oczy ze zdziwienia.\n– Ej! Jak to zrobiłaś? – Pozostali spojrzeli na nią, również nie ukrywając podziwu.\n– Nie wiem – odpowiedziała zmieszana – tak samo wyleczył mi rękę Pan Wu, chyba nauczyłam się tego jakoś. – Wzruszyła ramionami.\n– Tego nie da się nauczyć – powiedział David, a reszta mu przytaknęła.\n– Dlatego pytałam ciebie o Energię Uzdrawiania – wyjaśniła Grace, patrząc na chłopaka.\n– Od kiedy to umiesz? – zapytał Peter.\n– Zauważyłam rano, gdy przecięłam się podczas krojenia pomidora. Chwyciłam palec, żeby zatamować krew, wtedy poczułam ciepło, po czym okazało się, że nie ma śladu po ranie – opowiedziała Grace. Reszta słuchała z niedowierzaniem.\n– Jak to jest – zaczął nagle Arthur – że my, mieszkając tu od urodzenia, znając swoje Energie, nie potrafimy ich aktywować – Spojrzał na Grace. – A ona, będąc niecały tydzień, przejęła Energię Uzdrawiania i się nią bez problemów posługuje? – dokończył zrezygnowany.\nPozostali patrzyli z politowaniem na żalącego się chłopaka.\n– Teraz chyba już wierzysz, że masz Duszę Gai, najpotężniejszej Bogini, Matki Ziemi – wtrąciła Lidia i uśmiechnęła się szczerze.\n– Robimy kolację? – zapytała po chwili i wszyscy zaczęli się zbierać.\nNa tarasie zostali tylko David i Grace, stojący naprzeciw siebie. Chłopak uśmiechnął się do niej, gdy spojrzała na niego, trochę niepewna tego, czy dobrze zrobiła, prezentując, co potrafi. Ten przytulił ją mocno i chwytając za rękę, zaprowadził do stołu, gdzie dziewczyny rozkładały jedzenie.\nPo powrocie z wyspy Grace, jak co wieczór, udała się na medytację. W drodze powrotnej, gdy przebiegała obok domu Davida, poczuła, że ktoś ją łapie w pasie i wciąga za drzewo rosnące przed domem. Był to David.\nCałując ją na powitanie, zaproponował:\n– Babcia siedzi u was i gra w karty, wejdziesz?\nGrace chwilę się zawahała, ale nie zdążyła nic odpowiedzieć, gdy ten wprowadził ją do domu i dalej do swojego pokoju na piętrze.\nZamknął za nią drzwi i zaczęli się całować. Grace zastopowała go, gdy próbował zdjąć jej bluzę.\n– Jestem spocona – powiedziała do Davida, a ten, odsuwając się wolno, kazał jej zamknąć oczy i zaprowadził ją do łazienki.\nTymczasem sytuację obserwowała z naprzeciwka mama Diany, Katherina. Należała ona do Bractwa za życia swojego męża, ojca Diany i najpotężniejszego w tamtych czasach Senseia Bractwa Dusz. Gdy ten umarł, nie przekazując jej swojej mocy, zajęła się praktykowaniem Czarnej Magii, do której wciągnęła też swoją córkę, Dianę.\n– Ty kretynko! – powiedziała do córki, wchodząc do jej pokoju i chwytając ją boleśnie za ramię. Ta, nie wiedząc o co chodzi, spojrzała na nią zdziwiona.\n– Mówiłaś, że David nie zwraca uwagi na żadne dziewczyny i że jest pod twoim urokiem, a tymczasem nowa dziewczyna zawróciła mu w głowie – dodała wściekła.\n– On nie zwraca na nią uwagi! – odparła atak dziewczyna, wyrywając rękę z uścisku matki i masując sobie ramię.\n– Tak! To spójrz! – Wskazała okno chłopaka, w którym obie zobaczyły całujących się przy drzwiach Grace i Davida. Diana spojrzała zaskoczona.\n– Zrób coś z tym do jutra! – krzyknęła matka i wyszła wściekła z pokoju Diany. Ta przez chwilę przyglądała się, jak David prowadzi Grace do łazienki, po czym, gdy zniknęli jej z oczu, wściekła zrzuciła książki z biurka.\n– Ty wredna zdziro! – powiedziała do siebie i postanowiła poczekać, obserwując, kiedy chłopak będzie odprowadzał Grace do domu.\nŁazienka wyglądała bajecznie. Była pięknie oświetlona blaskiem świec, a w powietrzu unosił się zapach konwalii. Przy ścianie w rogu stała ogromna wanna, wypełniona wodą z mnóstwem piany, a brzegi miała obsypane płatkami czerwonych róż.\nGrace otworzyła buzię ze zdumienia i spojrzała na Davida z zachwytem, po czym zdjęła dres i w bieliźnie wskoczyła do wanny, leniwie opierając się o chłodny brzeg. David wszedł za nią i usiadł naprzeciw. Chwilę patrzyli na siebie, po czym oboje podnieśli się i przysuwając do siebie, zaczęli się całować. Grace położyła delikatnie ręce na gołym torsie Davida i zaczęła je przesuwać w stronę szyi. Chłopak przysunął ją bliżej siebie, tak że dzieliła ich tylko minimalna przestrzeń i zaczął muskać ustami jej szyję. Grace czuła narastające podniecenie. Jej oddech przyspieszył i wiedziała, że już nic nie powstrzyma ich pożądania. Oboje poddali się całkowicie namiętności i miłości.\nZrobiło się późno, gdy David i Grace schodzili po schodach do drzwi wyjściowych. Grace oparła się o ścianę, aby poprawić buty. Wtem oboje usłyszeli pukanie do drzwi. David zajrzał przez boczne okno i zrobił wkurzoną minę, po czym wskazał Grace, aby się nie ujawniała. Otworzył drzwi i zobaczył skąpo odzianą Dianę.\nZmierzył ją wzrokiem od góry do dołu i zapytał:\n– Oj, misio ma zły humor – powiedziała pieszczotliwie dziewczyna i przybliżając się do Davida, zaczęła masować ręką jego ramię. Grace obserwowała to z ukrycia i czuła, jak narasta w niej złość. Chłopak zrobił krok w tył, chcąc uwolnić się z uchwytu, jednocześnie nie ujawniając, kto stoi po drugiej stronie drzwi. Ale Diana nie dawała za wygraną. Zrobiła krok do przodu i położyła rękę na policzku Davida.\n– Już zapomniałeś, jak było nam dobrze razem?\n– Przestań, Diana – powiedział chłopak zły i zdjął jej rękę ze swojej twarzy. Grace stała jak zamurowana.\n– A podobno jestem świetna w łóżku i całuję jak bogini… – kontynuowała dziewczyna, gdy David próbował się jej pozbyć. – Pamiętasz nasz pierwszy raz? I kolejny, i kolejny?… – mówiła Diana, gdy Grace wyrwała się zza drzwi i wybiegła wściekła z domu.\n– Grace! – krzyknął za nią David, próbując ją zatrzymać, rzucił przy tym piorunujące spojrzenie Dianie, która obróciła się na pięcie i poszła w stronę domu.\nTymczasem Grace się zatrzymała i odwróciła w stronę odchodzącej dziewczyny:\n– Wiesz co, Diana? Weź go, jest cały twój!\nDziewczyna uśmiechnęła się szyderczo do Grace i w tym momencie podbiegł David, chwytając zdenerwowaną dziewczynę za rękę.\n– Przestań, co ty mówisz – powiedział poważnie.\nGrace wyrwała się i ze łzami w oczach odpowiedziała:\n– Nic cię z nią nie łączy, tak? – Przełykając łzy, patrzyła na reakcję chłopaka.\n– To było, zanim się spotkaliśmy. Ja nie… – próbował tłumaczyć się David i położył rękę na jej policzku.\n– Nie dotykaj mnie! – krzyknęła dziewczyna, odpychając go. – Okłamałeś mnie! – mówiła, szlochając.\n– Wiem, ale pozwól mi wyjaśnić – starał się mówić spokojnie David.\nGrace odsuwała się od niego i kręciła głową.\n– Spałeś z nią? – zapytała Grace, pociągając nosem.\n– Tak – powiedział, patrząc dziewczynie w oczy.\n– Tylko raz? – pytała dalej Grace, nie mogąc powstrzymać łez.\n– Ktoś cię do tego zmuszał? Byłeś nieprzytomny? – kontynuowała z płaczem wywiad.\n– Nie – odpowiadał szczerze David.\n– Tak myślałam – powiedziała Grace i zaczęła biec w stronę domu.\nDavid ruszył za nią, zabiegając jej drogę i próbując ją zatrzymać.\n– Pozwól mi wyjaśnić, proszę… – Mówił spokojnie, ale Grace nie dawała za wygraną i nie patrząc mu w oczy, próbowała go ominąć. Łzy płynęły jej po policzkach, a płacz nie pozwalał swobodnie oddychać.\nDavid zatrzymał ją, chwytając za ramiona, i powiedział:\n– To nic nie znaczyło, rozumiesz, nic. – Patrzył jej w oczy, ale widział tylko smutek i wściekłość. – Kocham cię – powiedział najszczerzej jak tylko potrafił.\nGrace odsunęła się, wysuwając z jego rąk ramiona i wpadła do domu cioci. David za nią.\n– Grace, proszę! – krzyknął zrezygnowany, patrząc jak dziewczyna wbiega po schodach w stronę swojego pokoju, po czym spojrzał na stojącą w drzwiach swoją babcię i ciotkę Beatrice.\n– Co się stało? – zapytała przerażona mama Grace.\nDavid zrezygnowany odpowiedział:\n– Diana powiedziała jej… – Nie zdążył dokończyć, gdy Grace cofnęła się.\n– Jutro wyjeżdżam z wami do domu. – Spojrzała na rodziców i chciała wrócić do pokoju, gdy odezwał się ojciec.\n– Nie wracasz z nami – powiedział stanowczo.\nKobiety były przerażone całą sytuacją.\n– Co? – zapytała, płacząc Grace.\nDavid patrzył na nią ze smutkiem.\n– Kochanie – wtrąciła matka – musisz tutaj zostać i przejść Inicjację.\n– Nie chcę przechodzić żadnej Inicjacji! – krzyknęła Grace. – Chcę wracać do domu! – dodała płacząc.\nW tym samym czasie do domu ciotki Beatrice wbiegli przerażeni Peter z Mayą.\n– Co się stało? – zapytała wystraszona babcia Davida.\nWszyscy spojrzeli na stojącą w drzwiach parę, a Peter, nie bardzo orientując się, co się wydarzyło w domu, szybko odpowiedział:\n– Matka Diany z całą resztą jest na plaży i odprawia jakiś Rytuał!\nStarsze kobiety spojrzały na siebie przerażone, po czym ciotka Beatrice, patrząc na płaczącą Grace, powiedziała:\n– Nie możesz stąd wyjechać, nie przyjmując Inicjacji, bo umrzesz ty, a potem David.\nGrace spojrzała na nią przerażona, a chłopak spytał:\nI popatrzył zaskoczony na staruszkę.\n– Nie mogliśmy wam powiedzieć wcześniej… – próbowała wyjaśnić babcia Apollina. – Prawo Bractwa wyraźnie mówi, że dopóki nie połączy was czyste uczucie, nie możecie poznać prawdy. W przeciwnym razie miłość byłaby kierowana strachem. – Po czym, próbując ratować sytuację, zwróciła się do Grace: – To ja kazałam Davidowi spotykać się z Dianą i ją uwieść. Dzięki temu zyskaliśmy na czasie i możemy Inicjować Energię Ziemi.\nGrace słuchała z niedowierzaniem wyjaśnień babci Apolliny. Nagle poczuła, jak przeszywa ją ogromny ból w klatce piersiowej i traci grunt pod nogami. Zemdlała.\nDavid zdążył wbiec na schody i przytrzymać osuwającą się po poręczy dziewczynę. Wszyscy spojrzeli przerażeni.\n– Grace? – spytał David, kładąc ją delikatnie na swoich kolanach. – Grace? Co ci jest?\nSpojrzał wystraszony na babcię.\n– Ona przestaje oddychać – powiedział, a starsze kobiety popatrzyły na siebie.\nCiotka Beatrice, wskazując na kuchnię, wydała komendę.\n– Szybko, połóż ją na stół. – W tym momencie wbiegła Lidia i Arthur. Starsza pani spojrzała na nich i kontynuowała: – Dzieciaki, do kuchni.\nWszyscy pospiesznie ruszyli w stronę stołu, gdzie David delikatnie kładł nieprzytomną Grace.\n– Apollino, przynieść wodę, Anno, poodsuwaj wszystkie krzesła od stołu, a ty, Dany, przynieść koc z góry.\nPotem, spoglądając na Davida, Lidię, Mayę, Arthura i Petera powiedziała:\n– Teraz uważnie mnie posłuchajcie… – Patrzyła na nich poważnie. – David, ty szczególnie – zwróciła uwagę chłopakowi, który stał nad nieprzytomną dziewczyną. – Aktywuję teraz Wasze Energie, a wy nie przerywajcie połączenia! To jest bardzo ważne, abyście nie przerwali połączenia! – powtórzyła głośniej, patrząc każdemu po kolei w oczy. – Przekażecie Energię Grace. Rozumiecie? – powiedziała jeszcze głośniej, czekając na potwierdzenie.\n– Co jej jest? – zapytał zdenerwowany Arthur.\n– Prawdopodobnie Katherina próbuje przejąć Duszę Gai – wyjaśniła Beatrice. Wszyscy spojrzeli po sobie, a mama dziewczyny chwyciła się za usta i zaczęła szlochać. – Musimy działać szybko! – dodała Beatrice. – Musicie dać jej Energię, żeby nie poddała się i nie zachorowała!\nWszyscy potwierdzili swą gotowość, a Arthur jeszcze nieśmiało dodał:\n– A może uzdrowi się sama?\n– Co? – zapytała zdziwiona ciotka.\n– Tak! – dodała Lidia, potakując głową, co zresztą zrobiła też Maya. – Grace przejęła Energię Uzdrawiania od Pana Wu – wytłumaczyła dziewczyna. – Rano uleczyła ranę Arthura, a wcześniej skaleczyła się nożem i po sekundzie nie było śladu nacięcia.\n– To niemożliwe! – zaprotestowała ciotka Beatrice. – Ta Energia jest przekazywana poprzez więzy krwi, tylko ktoś, kto jest z nim spokrewniony, mógłby… – Nagle przerwała, spoglądając na stojące na kominku zdjęcie siostry. – Chyba, że… – dodała z taką miną, jakby nagle na coś wpadła i szykując się do wyjścia, rzuciła do wchodzących do kuchni Apolliny i Danego: – Apollino, podaj wodę dzieciakom, niech wypiją, ile się da, będą potrzebowały dużo Energii. A ty, Dany, weź kluczyki i chodź ze mną.\nDany szybko podał koc Annie, która przykryła nim Grace, i zabrał z korytarza kluczyki, idąc za ciotką. Ta krzyknęła jeszcze przy drzwiach:\n– Arthur, kluczyki do motorówki są w schowku?\n– Tak – odpowiedział i usłyszeli tylko trzask drzwi, a potem pisk opon odjeżdżającego auta.\nCiotka Apollina stanęła nad głową Grace. Od jej lewej strony, naokoło stołu ustawili się David, Lidia, Peter, Maya i Arthur.\n– Chwyćcie się za ręce – powiedziała. – David i Arthur, dotknijcie głowy Grace. – Wszyscy wykonali polecenie. – Teraz powtarzajcie za mną:\nEnergio Wody – jesteśmy twoimi sługami – daj nam siłę.\nEnergio Ognia – jesteśmy twoimi sługami – daj nam siłę.\nEnergio Ziemi – jesteśmy twoimi sługami – daj nam siłę.\nEnergio Powietrza – jesteśmy twoimi sługami – daj nam siłę.\nEnergio Ducha – jesteśmy twoimi sługami – daj nam siłę.\nEnergio Kosmosu, która jesteś wodą i ogniem, ziemią i powietrzem oraz duchem – daj nam siłę!\nGdy skończyli mówić, poczuli, jak otula ich biała poświata i przeszywając ich ręce, przenika do głowy Grace. Gdy stali nieruchomo, skupiając się na swoich Energiach Mocy Żywiołów, stara kobieta powtarzała od początku zaklęcie.\nTymczasem ciotka Beatrice dojechała z ojcem Grace do przystani i wsiadając do motorówki Arthura, wskazała Danemu wyspę, gdzie mieszkał Chang Wu.\n– Płyń tam!\nMężczyzna odpalił silnik i w kilka minut byli na miejscu.\nWysiadając na pomoście prowadzącym do domu starego Chińczyka, kobieta krzyknęła głośno:\n– Chang, jesteś tam?!\nPo chwili zobaczyli wychodzącego przed dom mężczyznę.\n– Czego chcesz, Beatrice?\n– Musisz nam pomóc i uzdrowić wnuczkę Violet – powiedziała stanowczo do staruszka.\n– Nie chcę się w nic mieszać – odpowiedział Wu i zaczął się cofać do domu.\n– Przekazałeś jej Energię Uzdrawiania? – zapytała Beatrice poważnym tonem.\n– Co? – odwrócił się zaskoczony mężczyzna. – Energii nie można przekazać, ot tak sobie – dodał urażony. – Ona jest przekazywana z pokolenia na pokolenie poprzez więzy krwi – wytłumaczył trochę zdenerwowany.\n– W takim razie Grace jest twoją wnuczką – powiedziała dobitnie Beatrice.\n– Co? – zapytał zszokowany Wu.\n– Co? – szepnął do siebie ojciec dziewczyny i obaj spojrzeli na staruszkę.\nTa, nie spuszczając oczu z Changa, wytłumaczyła:\n– Dzisiaj w sekundzie wyleczyła ranę koledze. Powiedziała mu, że nauczyła się tego od ciebie.\n– Powiedziałem ci, że tego nie można się nauczyć… – wtrącił Wu.\nKobieta mu przerwała:\n– Czy przekazałeś jej Energię? – powiedziała stanowczo.\n– Tylko wyleczyłem jej poranioną rękę – odpowiedział, marszcząc brwi, staruszek. – Nie przekazywałem jej Energii.\n– Więc jest tylko jedno na to wytłumaczenie – odparła Beatrice. – Aktywowałeś w niej Energię Uzdrawiania. Łączą was więc więzy krwi i to jest twoja wnuczka, a Anna jest twoją córką. – Mężczyźni spojrzeli na siebie zdziwieni, a staruszka powiedziała: – Teraz nie mamy czasu! Musimy jechać. Katherina chce wyssać z niej Duszę, dzieciaki przekazują Grace Energię. Wiem, że im się uda, ale potem ktoś musi wejść do jej głowy i sprowadzić ją z powrotem – dodała, patrząc na Wu, który dalej stał nieruchomo i próbował poukładać wszystko w głowie. – Pomożesz nam? – spytała zatroskana.\nPan Wu wziął kurtkę i odparł:\n– Chodźmy szybko – po czym cała trójka wsiadła do motorówki.\nW domu David, Maya, Peter, Lidia i Arthur stali cały czas nad Grace i przekazywali jej Energię. Było widać, ile ich to kosztuje. Po czołach spływały im kropelki potu, czasem któreś się zachwiało, ale wtedy mocniej chwytali się za ręce i dawali z siebie wszystko. Starsza kobieta cały czas powtarzała zaklęcie, a mama Grace stała i patrzyła, jak córka powoli odzyskuje kolory.\n– Jesteśmy – powiedziała Beatrice, wchodząc do domu, a za nią Pan Wu i Dany.\nOjciec Grace podszedł szybko do Anny i przytulił ją, po czym uważnie zaczęli się przyglądać temu, co robi Pan Wu. Dzieciaki dalej przekazywały Energię, a Apollina wypowiadała zaklęcie.\nStaruszek obszedł krąg dookoła i stanął pochylony u wezgłowia Grace, odsuwając Apollinę. Położył ręce na głowie dziewczyny i powiedział po chwili:\n– Możecie przestać.\nWszyscy się odsunęli, puszczając ręce; płomień Energii przechwycony przez Pana Wu przeniknął do głowy Grace. Lidia i Maya usiadły na krzesłach, ciężko oddychając, chłopcy wycierali czoła ręcznikiem, który podała im mama Grace. Wszyscy obserwowali Pana Wu i nieprzytomną dziewczynę.\n– Grace, to ja, Chang Wu, widzisz mnie? – mówił w myślach, obserwując dziewczynę stojącą przy ognisku i przyglądająca się rytuałowi.\nGrace odwróciła się i uśmiechnęła do Pana Wu. Zapytała:\nPan Wu podszedł do niej powoli i odpowiedział:\n– Przeprowadzają Rytuał Przejęcia Twojej Duszy.\n– Co? – odpowiedziała zdenerwowana. – Dlaczego?– dopytywała.\n– Bo jesteś dla nich zagrożeniem – odpowiedział spokojnie.\nGrace rozejrzała się po osobach, które stały wokół ogniska. Nagle wzrok jej zatrzymał się na twarzy Diany.\n– To ona! To wszystko przez nią! – powiedziała zdenerwowana.\nPan Wu spojrzał na dziewczynę, którą Grace wskazała, i powiedział cicho, chwytając Grace za rękę:\n– Wiem, że cię skrzywdziła, ale teraz chodź ze mną.\nGrace spojrzała na jego spokojną i opanowaną twarz, i zapominając o wściekłości, która gromadziła się w jej głowie, poszła razem z Panem Wu.\nStaruszek nagle odsunął się od głowy Grace i pogłaskał ją, lekko się uśmiechając. Grace wyglądała na spokojną, jakby spała. Wszyscy spojrzeli na Pana Wu, a ten podnosząc oczy, powiedział:\n– Niech się wyśpi. Rano nie będzie niczego pamiętała. Pewnie wstanie i pobiegnie medytować na plażę. Będę tam na nią czekał.\nPowiedziawszy to pokiwał głową i ruszył w stronę wyjścia.\n– Dziękuję – powiedziała Anna, rzucając mu się na szyję.\nBeatrice odetchnęła z ulgą.\nOjciec Grace wziął śpiącą dziewczynę na ręce i zaniósł do pokoju na piętrze, za nim po chwili poszła Anna.\n– Co to znaczy, że nie będzie niczego pamiętała? – zapytał po chwili David, który jako jedyny nie był zbyt zmęczony.\nPan Wu spojrzał na chłopaka, a widząc smutek w jego oczach, wyjaśnił:\n– Ostatnim wspomnieniem będzie to, co się wydarzyło przed omdleniem.\nDavid opuścił wzrok na ziemię, bo poczuł, jak łzy napływają mu do oczu.\n– Nie możecie w tym miesiącu przystąpić do Inicjacji, bo wykorzystaliście dzisiaj za dużo Energii – dodał nagle staruszek. Dzieciaki spojrzały na niego, potem na siebie. – Musicie poczekać do kolejnej pełni – dodał. – To ty poddałeś się Oczyszczaniu z Energii? – zapytał, spoglądając na Davida.\nChłopak podniósł wzrok i spojrzał na babcię Apollinę. Ta zdenerwowana powiedziała:\n– To ja mu kazałam, ale był pijany i nie dokończono rytuału.\nPan Wu wysłuchał staruszki, potem spojrzał na Davida.\n– Wiedziałeś, że każdy Rytuał Czarnej Magii bierze ofiarę?\nDavid spojrzał na niego zdziwiony, potem na babcię.\n– Ofiarę? – zapytał.\n– Ale nie dokończono Rytuału, więc… – Apollina próbowała szybko wytłumaczyć, ale Pan Wu jej przerwał podniesionym tonem.\n– Ofiarę składa się przed Rytuałem i czy się on odbędzie w całości, czy nie, ofiara zawsze jest składana.\n– Nie rozumiem? – wtrącił David, spoglądając to na babcię, to na Chińczyka.\n– W dniu, kiedy przeprowadzono oczyszczanie, kończyłeś 16 lat, tak? – zapytał staruszek. Chłopak mu przytaknął. Wszyscy słuchali uważnie. – Na dwa, trzy dni przed musisz złożyć ofiarę, czyli poświęcić coś – mówił dalej Wu. – Czy tego dnia też byłeś pijany?\n– Tak – wtrącił Arthur. – Opijaliśmy wtedy cały tydzień jego urodziny – dodał. Staruszek spojrzał raz na jednego, potem na drugiego chłopaka.\n– Wiedziałeś, że w te dni miała przyśnić ci się Bratnia Dusza?\n– Tak – odpowiedział David, nie rozumiejąc do czego zmierza Chińczyk. – Ale co to ma wspólnego?…\n– Złożyłeś w ofierze Grace – wyjaśnił Pan Wu.\n– Co?! – zapytał David przerażony. Wszyscy spojrzeli zaniepokojeni. – To niemożliwe – dodał chłopak, opierając się ciężko o ścianę.\n– Czy ktoś mówił ci, że masz myśleć o ofierze?\n– Nie – odpowiedział nieprzytomnie David, analizując wszystko, co wtedy usłyszał. – Nie wiem – zaprzeczył głową.\n– Tak – wtrącił znowu Arthur. Wszyscy spojrzeli na chłopaka. – Diana, wychodząc od ciebie, powiedziała coś o ofierze… – dodał, spoglądając najpierw na Davida, potem na Pana Wu – że masz śnić o swojej ofierze.\n– Ta wredna… – powiedziała nagle Maya. – Wszystko sobie ukartowała! – dodała.\nStaruszek spojrzał na Davida, a ten ze smutkiem zapytał:\n– Nie sądzę – odparł Wu. – Jest silną dziewczyną, ma Duszę Matki Ziemi i Energię Uzdrawiania. Jesteście potężną bronią do walki z Czarną Magią – powiedział, patrząc kolejno na dzieciaki. Po czym, zatrzymując wzrok na smutnym Davidzie, dodał: – Musisz jej dać czas.\n– A dlaczego David i Grace nie umarli? – spytała nagle Lidia. – Przecież po trzech dniach powinni się spotkać, inaczej Bratnie Dusze opuszczają ciało, czy tak? – dodała pytająco.\n– Być może Rytuał jednak zadziałał i Energia opuściła Davida do czasu, aż nie przyśnił się Grace – odpowiedział staruszek Lidii, po czym zwrócił się w stronę Davida, który zapytał, co teraz będzie. – Połączyło was potężne uczucie – odparł. – Na Ziemi spotkały się Bratnie Dusze Gai i Uranosa, nie znam potężniejszej Energii. Być może przełamaliście tamto zaklęcie – powiedział i doszedł do drzwi wyjściowych.\n– Podrzucę pana na wyspę – zaofiarował się Arthur. Staruszek podziękował gestem za propozycję. Wszyscy zaczęli się żegnać i rozchodzić do swoich domów.


Oczarowana tańcem Buczyńskiej | SPIN\nOczarowana tańcem Buczyńskiej\nAneta Borkowska wtorek, 19 marca 2013, 11:17 Kultura, Wydarzenia\nMiejski Ośrodek Kultury zaprasza 22 marca (piątek) o godz. 19.30 na promocję książki Doroty Pikuli „Tańcem Oczarowana” wspomnienia o Ziucie Buczyńskiej (1910 – 2002).\nKsiążka poświęcona jest wybitnej siedlczance – tancerce i pedagogowi – Józefie Buczyńskiej, która za swą działalność otrzymała tytuł Honorowego Obywatela Miasta Siedlce. Autorką książki jest Dorota Pikula – historyk sztuki, kustosz Muzeum Diecezjalnego w Siedlcach, autorka licznych esejów wskazujących wartość artystyczną dzieł sztuki. Ze wstępu do książki Doroty Pikuli:\n„Oto przed nami opowieść o tej, która ukochała taniec tak do końca… W sześciu odsłonach, jakby z sześciu różnych obrazów, poznamy kobietę wyjątkową, delikatną i skromną – wielką legendę tańca. Z wycinków starych gazet, z długich rozmów z jej synem, z przyjaciółmi, uczniami powstała opowieść o jednej z najwybitniejszych tancerek świata czasu międzywojennego. Mamy dziś szansę poprowadzić cichy dialog z tą, o której trzeba zawiadamiać innych…”\njak zwykle dodano 8 lat temu\nMOK ani słowa o tym kto organizuje impreze ani o wydawcy książki. Tak jak by to MOK organizował i książkę wydał. To tradycja w MOKU niezmiena tak jak reszta od lat.\nDo jak zwykle\nI tu się czytelniku mylisz, gdyż to ja wrzucając informację "usunęłam" wydawcę, gdyż byłaby to reklama stowarzyszenia.\nja pierniczę dodano 8 lat temu\nbyłaby to reklama stowarzyszenia! A od kiedy to stowarzyszenia non-profit są traktowane na równi z przedsiębiorcami? To ja w takim razie podam nazwę Stowarzyszenie Brama. Czy za ta reklamę mam Pani zapłacić? Stowarzyszenie jest organizacją pozarządową, nie dostaje publicznych pieniędzy tak jak MOK na utrzymanie. W takim razie pisanie na SPINIE naprzykład o Stowarzyszeniu Tutajteraz było przez to Stowarzyszenie opłacane?\nTak samo o WOŚP to też fundacja non profit. Nie przypominam sobie żeby nie wymieniano nazwy WOŚP. Pani Redaktorko Aneto ta Pani wypowiedż jest tendencyjna. Wstyd.\npuenta... dodano 8 lat temu\nNareszcie, nareszcie doczekaliśmy się tej książki. Ciepło jakie bije od pani Doroty Pikuli napewno będzie odzwierciedleniem w tej książce, o jednej z 6-ciu najsłynniejszych Tancerek świata.I nie ma tu nic z przesady," kurtyna zapomnienia" nareszcie się podniesie i przypomni Siedlczanom Osobę – cyt;-" o której trzeba zawiadamiac innych" !!! To nie jest " pusta biografia" jakich dużo wszędzie ostatnio, to życie kobiety wykształconej wszechstronnie tanecznie,plastycznie i choreograficznie, niezwykle zdolnej i wyprzedzajacej epokę w której żyła. Należała do ścisłej powojennej Elity siedleckiej, sama żyła bardzo skromnie, przekazując w swojej pracy pedagogicznej, to czego doświadczyła sama na scenach Europy i świata. Perfekcjonistka wszystkiego czego sie dotknęła.Była ambasadorką polskiego tańca artystycznego 'en mission speciale "posiadała tytuł …" Absolute"czyli – "nadzwyczajna" !\n"Stowarzyszenie jest organizacją pozarządową, nie dostaje publicznych pieniędzy tak jak MOK" dodano 8 lat temu\nTrzeba się dowiedzieć w UM czy na tą książkę nie dostało publicznych pieniędzy i dopiero pisać.\ndo "ja pierniczę" – proszę się tak nie unosić, bo nie ma powodów. Po pierwsze – w informacji o promocji książki istotą nie są informacje o wydawcy. Takich w ogóle się nie umieszcza. Po drugie – informacje o imprezach organizowanych przez stowarzyszenie tutajteraz były art. sponsorowanymi. Jeżeli chodzi o finał WOŚP – w materiałach nie było informacji o działalności stowarzyszenia. Jeżeli Stowarzyszenie Brama zrobi w Siedlcach nawet zbiórkę skarpet dla potrzebujących na pewno będziemy. Tymczasem autorce książki gratulujemy.\nPo pierwsze się nie unoszę tylko wyrażam zaskoczenie lub zadziwienie.\npo drugie: napisałem "Stowarzyszenie jest organizacją pozarządową, nie dostaje publicznych pieniędzy tak jak MOK na utrzymanie." nie ma tu informacji że Brama nie dostała publicznych pieniędzy na wydanie książki, jest informacja że Stow. nie dostaje na utrzymanie. To oznacza że członkowie Stow. cała pracę organizacyjną i koncepcyjną wykonują za darmo. Poza tym tylko część dotacji na wydanie książki pochodzi z dotacji UM , reszta , nie wiem ile, jest zdobywana od sponsorów. Więc Drogi Adwersarzu jeśli się cytuje to trzeba cytować całe zdania a nie fragment stosowny do potwierdzenia swojej opinii.\nPo trzecie : Pani Beata Głozak pisze: "w informacji o promocji książki istotą nie są informacje o wydawcy. Takich w ogóle się nie umieszcza". Zgadzam się, informacje o wydawcy nie są tu najważniejsze. Idąc tym tropem informacje o zapraszającym nie powinny być też ważne, ważne powinno być miejsce gdzie impreza się odbędzie. A jak było napisane? "MOK zaprasza", a więc MOK jest organizatorem, pomysłodawcą i wydawcą. Gdyby było tylko o Autorce książki i gdzie odbędzie się promocja nic nie miałbym do zarzucenia. Gwoli ścisłości dodam że pomysłodawcą, organizatorem i wydawcą książki o Ziucie Buczyńskiej jest Stow. Brama, które powierzyło Pani Dorocie Pikuli napisanie książki i wiem, że jako osoba od lat związana z prezentacją sztuki zrobi to pięknie. Imprezę promocyjną książki też organizuje Stow. Brama. MOK tylko użycza sali i nagłośnienia.\nMy Oferujemy Kabarety dodano 8 lat temu\ncały MOK w tej zapowiedzi…, gratuluję pomysłodawcom wydarzenia, wydawcy książki, róbcie swoje\nSala Mok dodano 8 lat temu\nWięc Mok nie powinien umieszczać nie swojej imprezy w programie. Nikt nie powinien zamieszczać informacji o tym wydarzeniu?\nO matko dodano 8 lat temu\nLudzie a czy jak MOK lub CKiS zaprasza na kabaret to oznacza to, że te skecze napisał???? Nie, po prostu zapraszają na wydarzenie u nich z budynkach.\nDo ja pierniczę\nJa mam firmę i też nie biorę publicznych pieniędzy to też mam iść i żądać darmowej wzmianki o mnie? I co z tego, że stowarzyszenie, ono też musi się z czegoś utrzymywać. Jak chce nagłówek to niech płaci jak kazdy. Nie wiem o co tyle krzyku.\nStowarzyszenie dodano 8 lat temu\nStowarzyszeniu nawet przez "głowę" nie przechodzi, że za reklamę się płaci.\nMedia puszczą informacje o imprezie i relację z niej za darmo.\nMok zareklamował nie swoją imprezę i jeszcze żle.\nwyjaśnienie dodano 8 lat temu\nDo " ja pierniczę", wiele jest słuszności w twoim poście , lecz co do jednego się mylisz ! Masz rację że : Pani Dorota Pikula jest najbardziej trafioną autorką Książki, ", że Stowarzyszenie "Brama" w profesjonalny sposób jest Wydawcą Książki ( duża zasługa osoby opracowującej szatę graficzną i składu Książki),że Stowarzyszenie "Brama" skorzystało z Sali Podlasie na promocję Książki ( to dobry pomysł), że Stowarzyszenie "Brama" otrzymało dotację na wydanie Książki z UM ( być może nie pokrywającą wszystkich kosztów)…..LECZ\nStowarzyszenie "Brama" NIE JEST POMYSŁODAWCĄ TEGO PROJEKTU ! ( są nimi osoby z byłych Członków Zpit "Podlasie"wychowanków Pani Ziuty Buczyńskiej, Jej przyjaciele i wielbiciele Jej Talentu z lat 1962-1982). Koniec , kropka, lecz ktokolwiek inny będzie sobie przypisywał starania o uhonorowanie Tej Legendy Siedlec i o wydanie tej Biografi , ZAWSZE będzie mijał się z PRAWDĄ !!! Przypisywanie sobie cudzych zasług i pomysłów jest po prostu nie fair. Chwała tym , co tą Książkę napisali , zilustrowali i wydali !!!\nI o to w tym chodzi... dodano 8 lat temu\nNajważniejszy w każdym działaniu jest zawsze pomysł i początek !!!\nChwała tym , co po 60-latach wyszli z propozycją napisania tej książki.\nChwała tej , która tak pięknie to napisała .\nChwała temu ,co pięknie to zilustrował.\nChwała Stowarzyszeniu, że podjęło się wydania.\nChwała Prezydentowi, że dał pieniądze.\nKto wie, gdzie można będzie nabyć ta Książkę ?\nSiedlecki kabaret komentatorów tfóóó -rczo ruszył do akcji.\nbyła tancerka "Podlasia" dodano 8 lat temu\nA może chodzi tu o to, że instytucja w której "Podlasie" działało 35 lat, wktórej Pani Ziuta Buczyńska była zatrudniona ucząc tańca nie tylko baletu "Podlasia" nie wniosła nic do powstania książki ?\nUdostępniła tylko salę na imprezę promocyjną.\nDo O matko: Jeśli masz firmę prywatną i ją prowadzisz to jesteś przedsiębiorcą, a to co innego niż stowarzyszenie. Ludzie pracują w stowarzyszeniu ZA DARMO. Nie wiesz tego? Poczytaj sobie.\nDobrze że wyszło kto jest prawdziwym pomysłodawcą wydania książki.\nI po to są takie komentarze potrzebne.\nA do Sali Mok: czy Mok może umieszczać nie swoje imprezy w programie? to sprawa dyskusyjna. Może w programie może ale jak potem w sprawozdaniu na komisji wylicza to jako własne imprezy to już jest chyba nie w porządku przypisywanie sobie gotowych cudzych imprez.\nPromocja.... dodano 8 lat temu\nByłam, zobaczyłam , poczułam zażenowanie i… wstyd !Na sali 50% publiczności. Loża Vipów-pusta ! Profesjonalny ZPiT Politechniki Warszawskiej w rodzinnym mieście Siedlce Kierownika artystycznego i Choreografa\n( wychowanka Pani Ziuty Buczyńskiej)..tańczył do prawie pustej sali.Zespół zaprezentował specjalnie przygotowany program .Koncert rozpoczęło "Karo mazurowe" w wyk. Zpit PW.1.Taniec solowy" Oberek p.Ziuty" do muz.A.Kapuścińskiego.2 Taniec " Robotnica"-w/g idei tańca, jaki prezentowała p. Ziuta Buczyńska 3. Duet" Nokturn Chopina. 4.Finał "Kujawiak z oberkiem w wykonaniu 8 par Zpit Politechniki Warszawskiej. Wystąpił też "Luz"z fragmentem widowiska "Kolory nadziei". WSZYSTKO dopięte na ostatni guzik ! Tylko …czegoś zabrakło. 80-tys.miasto"olało"WYDARZENIE KULTURALNE ROKU\nDo była tancerka "Podlasia"\nStowarzyszenie nie musi ale MOŻE zarabiać i może zatrudniać pracowników i dawać im normalne wynagrodzenie. Nie wiesz tego???? Poczytaj sobie zanim zaczniesz pisać głupoty.\ndo o matko dodano 8 lat temu\nJasne że"Stowarzyszenie nie musi ale MOŻE zarabiać i może zatrudniać pracowników i dawać im normalne wynagrodzenie." " byłej tancerce pewnie chodziło o to że to konkretne stowarzyszenie nie zatrudnia za pieniądze. WOŚP prowadzi działalność gospodarczą i o tym ogólnie wiadomo. Nazywa się Złoty Melon.\npowstrzymałem się od użycia słowa idiota.\nMimo wszystko dziękuję Wam za obecność na tej imprezie. Nie kłóćmy się o to finansowanie i kto co tu zrobił a czego nie zrobił. I komu za co należy się order. Termin kolidował z jakąś imprezą kościelną i dlatego nie było VIP – ów – tak się zdarza. Ważne, że byli ci – co byli – bo to było dla nas , a nie dla ludzi z wymuszoną obecnością. Dziękuję wszystkim za pamięć o mojej Mamie.


Gazeta Polaków w Republice Czeskiej- Podwaliny zwycięstwa w pierwszej tercji\nPolowanie na tygrysy część trzecia - zakończona zwycięstwem Stalowników, którzy w niedzielnym meczu Tipsport Ekstraligi pokonali u siebie Liberec 4:3. W tym sezonie trzyńczanie z Białymi Tygrysami u siebie jeszcze nie przegrali.\nHokeiści Liberca po raz pierwszy i ostatni zwyciężyli w tym sezonie nad Stalownikami 6 grudnia w domowym meczu, kiedy to rozbili podopiecznych Václava Varadi 5:0. Trzyńczanie w powtórkach finału Tipsport Ekstraligi 2018/2019 dwukrotnie radowali się z wygranej - 20 października 2019 (5:2) i dziś - w meczu 38. kolejki, wygrywając w zaciętej bitwie 4:3. Ósmą bramkę dla Stalowników zdobył w niedzielnym pojedynku Wojtek Wolski, pozostałe trzy gole dołączyli Vrána, M. Stránský i Hrňa. Hokeiści Liberca pozostają na prowadzeniu w Tipsport Ekstralidze, Stalownicy po niedzieli plasują się na piątej pozycji.\n- Zadecydowała pierwsza tercja, wygrana przez nas 3:1. To były podwaliny zwycięstwa - stwierdził szkoleniowiec Trzyńca, Václav Varad'a. W wyrównanym meczu brylowali obaj golkiperzy - Štěpánek po stronie gospodarzy i Hrachovina w bramce Liberca.


Gorąco na posiedzeniu rady nadzorczej ECO | Nowa Trybuna Opolska\nGorąco na posiedzeniu rady nadzorczej ECO\nArtur Janowski 21.09.2015 Zaktualizowano 22.09.2015\nW poniedziałek odbyło się kolejne posiedzenie rady nadzorczej ECO. Sławomir Mielnik\nWnioski m.in. o wyjaśnienie sprawy dziwnych faktur oraz powołania spółek córek przepadły dziś na radzie nadzorczej.\nW spółce, w której miasto Opole walczy o władzę z drugim udziałowcem E.On edis energia, w poniedziałek odbyło się posiedzenie rady nadzorczej.\nZwołano je na wniosek przedstawicieli miasta, którzy chcieli rozliczyć zarząd Energetyki Cieplnej Opolszczyzny m.in. zlecenia za 24 tysiące złotych, które poszło na firmę zajmującą się ocieplaniem wizerunku ECO, a także wyjaśnić, czy dwie spółki córki należące do ECO zostały powołane zgodnie z prawem.\nTymczasem rada nadzorcza, w której przewagę mają przedstawiciele załogi oraz mniejszościowego udziałowca ECO, wnioski miasta odrzuciła.\n- Zostaliśmy odcięci od podstawowych informacji, które nie powinny być w żadnym stopniu sporne - mówi wiceprezydent Janusz Kowalski i członek rady w ECO. Kowalski uważa, że obecnie rada nadzorcza w żaden sposób nie kontroluje zarządu spółki.\n- To jest farsa, z którą my chcemy skończyć - zapowiada Kowalski, ale na razie sprawę ewentualnych zmian w spółce wciąż bada sąd.\nPrzedstawiciele drugiego udziałowca zgłosili na radzie nadzorczej wniosek, aby sporną fakturę wyjaśnił niezależny audytor, a nie rada. Miasto tej propozycji nie przyjęło.\n- Z panem wiceprezydentem mamy złe doświadczenia. Wynosił z posiedzeń rady informacje wewnętrzne spółki i następnie je upubliczniał, co uważamy za działanie na niekorzyść ECO - mówi Mariusz Majkut, przedstawiciel E.On edis energia.\nGość 23.09.2015 00:39:29\nDo Uli - skorzystaj z możliwości kontaktu na ecosa.pl, jeśli Twoja reklamacja okaże się uzasadniona ( np. jesli zalanie nie nastąpiło z Twojej lub Twojego zarzadcy winy) - może się dogadasz, próbowałaś? Sfinksie, sprawdź, co piszesz. A, z tego co wiem, p. JK był mocno zniesmaczony tym, ze na radzie, poza kawą i herbatnikami nie było żarełka (przyszedł przecież wcześnij, był głodny..miał prawo być głodny o 9 -tej.)\nSfinks 22.09.2015 20:10:20\nW dniu 22.09.2015 o 13:05, Hulk napisał:\nA dla mnie ECO to patologia. Czy wiecie ile biorą za wystawienie faktury, która jest przez cały rok jednakowa? - 60 zł, raz na kwartał.I jeszcze ktoś tu pisze, że ciepło jest najtańsze w Polsce, bzdet. Sprawdź lepiej taką informację człowieku.Jeśli firma przynosi takie zyski to dlaczego ich nie inwestuje w nowe sieci? Popatrzcie na podgrzewane chodniki i ulice ile jest takich miejsc w Opolu i poza nim gdzie grzeje ECO, my płacimy a korzystają chodniki?\nNo właśnie mam przed sobą rozliczenie roczne za ciepło . Sprawdzam ..... liczę ..... i wychodzi mi 1,8 z metr czyli 1296 zł za rok. Za wystawienie faktury nie płacę, al nie wiem jaką masz umowę. Pozdrawiam\nHulk 22.09.2015 15:05:30\nA dla mnie ECO to patologia. Czy wiecie ile biorą za wystawienie faktury, która jest przez cały rok jednakowa? - 60 zł, raz na kwartał.\nI jeszcze ktoś tu pisze, że ciepło jest najtańsze w Polsce, bzdet. Sprawdź lepiej taką informację człowieku.\nJeśli firma przynosi takie zyski to dlaczego ich nie inwestuje w nowe sieci? Popatrzcie na podgrzewane chodniki i ulice ile jest takich miejsc w Opolu i poza nim gdzie grzeje ECO, my płacimy a korzystają chodniki?\nJasiu 22.09.2015 12:31:53\nZdecydowanie popieram- ten Pan uważa się za skutecznego... jakby zaczął działać na rzecz wszystkich mieszkańców Opola a nie tylko swoich kolegów z ratusza Pisu czy Płocka:) to może nadawałby się na to stanowisko.\nBardzo dobrze, że w ECO nie dzieje się tak jak w innych zakładach ciepłowniczych w naszym kraju- gdzie Prezesi zmieniają się co wybory - na "znajomych królika"... a potem wszyscy mieszkańcy modlą się o ciepłą zimę- a miasta muszą dokładać wielką kasę żeby firma hulała- chyba Panowie myśleli że w Opolu jest podobnie- a NIE JEST !!! Brawo dla ECO za Statut , Regulacje i Zarząd, które nie robią z tej firmy politycznego folwarku !!!\nSzczerze zatroskany 22.09.2015 12:05:18\nNa podstawie wpisów na FB pana Janusza Kowalskiego wnoszę\no przeprowadzenie szerokiej analizy psychologicznej treści wpisów tego pana.\nWyrażam szczerą obawę, co do wręcz maniakalnej niewawiści tego pana do wszystkich nie postępujących zgodnie z założeniami. Nadrzędny cel zniszczyć przeciwników za wszelką cenę ... Jakie to smutne ... Może potrzebna jest jakaś profesonalna pomoc dla tego pana? Za dużo nienawiści i megalomanii, niestety ...\nopo77 22.09.2015 11:15:10\nW dniu 21.09.2015 o 22:13, Ula napisał:\nA ja podziękuję firmie Eco za zalaną podłogę... Puszczono wodę za wysokim ciśnieniem i mi odpowietrznik rozdupiło!\nSpecjalnie dla Ciebie zrobiliśmy to wysokie ciśnienie i dokładnie zaadresowaliśmy je do Twojego odpowietrznika.\nAgnieszka 22.09.2015 11:04:57\nPewnie JK smutno, że żona nie dostała zlecenia na PR od ECO - wiele takich fuch już jej załatwił\nOpolanin 22.09.2015 08:45:34\nW dniu 21.09.2015 o 23:33, Sfinks napisał:\nKoszt ogrzania m2 mieszkania w Opolu jest najniższy w Polsce, Firma ECO rozwija się , wypłaca wysokie dywidendy , nie ma umów śmieciowych , ludzie przyzwoicie zarabiają gdzie tu patologia? J. K tak bardzo chce być prezesem , że zrobi wszystko żeby zdyskredytować jedną z najlepszych spółek w Opolu, pozbyć się obecnego Zarządu . Jest tylko jedno ale - on potrafi tylko burzyć ( może jeszcze robić sobie zdjęcia ) a prowadzenie uczciwego biznesu polega na czymś zupełnie odwrotnym.Do kolegi z sb- to czy akcjonariusz większościowy (tylko o 6 %) może samodzielnie kontrolować spółkę zależy od statutu spółki . A w ECO pakiet kontrolny to 75 % i z tego wynika konieczność porozumienia właścicieli akcji. A drugi akcjonariusz nie chce J.K. w zarządzie.\nNa pewno zdjec nie potrafi sobie robic. Charakterek jest na kazdym zdjeciu.\nTe robia wrazenie dziwne.\nTen regulamin uratowal to co czesto dzieje sie w wielu spolkach lokalnych. Zreszta inaczej nie bylaby to tak wielka, dobrze funkcjonujaca spolka.\nSfinks 22.09.2015 01:33:44\nKoszt ogrzania m2 mieszkania w Opolu jest najniższy w Polsce,\nFirma ECO rozwija się , wypłaca wysokie dywidendy , nie ma umów śmieciowych , ludzie przyzwoicie zarabiają gdzie tu patologia?\nJ. K tak bardzo chce być prezesem , że zrobi wszystko żeby zdyskredytować jedną z najlepszych spółek w Opolu, pozbyć się obecnego Zarządu . Jest tylko jedno ale - on potrafi tylko burzyć ( może jeszcze robić sobie zdjęcia ) a prowadzenie uczciwego biznesu polega na czymś zupełnie odwrotnym.\nDo kolegi z sb- to czy akcjonariusz większościowy (tylko o 6 %) może samodzielnie kontrolować spółkę zależy od statutu spółki . A w ECO pakiet kontrolny to 75 % i z tego wynika konieczność porozumienia właścicieli akcji. A drugi akcjonariusz nie chce J.K. w zarządzie.\nkolega z SB 22.09.2015 00:14:58\nNo cóż Żebaczynski sprzedał ECO ale pozostał głównym udziałowcem. Tylko może mi ktoś wyjaśni czy jest jeszcze jedna taka spółka S A w Polsce gdzie mając ponad 50 % akcji nie ma się nic do gadania. Myślę że po sprawie banku gdzie się przestępstwo przedawniło należało by osądzić Żębaczynskiego za ECO.Ciekawe czy kandydat na posła który nic w życiu jeszcze nie robił jeż też tak inteligentny jak tatuś.Bo mamusi ma się dobrze na posadce w RIO\nUla 22.09.2015 00:13:21\nwieści z miejskiej kuźni 21.09.2015 23:53:20\nNaprężony młotek z śliną na ustach nie przebierając w środkach na gwałt rwie się do koryta.\nanal lityk 21.09.2015 22:55:58\nPo prostu koryto w ECO jest w Opolu najwieksze, dlatego taki scisk i kwik.\nA przeroznym firemkom od podciotkow zawsze cos skapnie...\nAz wspolnoty nie zainwestuja w male , automatyczne jednostki .\ntomek 21.09.2015 22:47:38\nRada nadzorcza ogromnej spopki zajmuje sie jakas smieszna faktura na 24 tys zl. Nie maja tam wewnetrznego dzialu audytu?\nTak to jest jak idiotow politykow dopusci sie do kierownictwa spolki, ich nauka ekonomii skonczyla sie na budowie zamku w piaskownicy