Recepcja inskrypcji i innych drobnych śladów dawnego Presslaw/Breslau we Wrocławiu po 1945 roku, Jacek Grębowiec | Interakcje. Leksykon komunikowania polsko-niemieckiego\nRecepcja inskrypcji i innych drobnych śladów dawnego Presslaw/Breslau we Wrocławiu po 1945 roku\nZbiór wrocławskich epigramów, będących zarówno ważnymi dokumentami historii miasta, jak i tekstami jego kultury, został w wyniku II wojny światowej i jej geopolitycznych następstw poważnie uszczuplony. Mimo to wiele z nich ciągle zdobi otwartą przestrzeń miasta, inkrustując m.in. pomniki, fasady, portale kamienic i kościołów. Te, które percypować można i dziś, stanowią zapewne niewielki procent całej szaty inskrypcyjnej habsburskiego Presslaw i niemieckiego Breslau, są zaledwie kruchymi szczątkami przeszłości miasta, ale mimo to okazują się szczególnie istotnymi „miejscami spotkań” – nacji, kultur i ich historii – ważnymi nie tylko dla historyków regionu, ale dla wielu współczesnych mieszkańców Ziem Zachodnich, żywo zainteresowanych poniemiecką spuścizną włączaną w większym bądź mniejszym stopniu w proces identyfikacji z zamieszkiwanym miejscem. Miejscem, którego historyczna, a przez to również turystyczna atrakcyjność, dzięki owym śladom przeszłości zyskuje dodatkowe walory.\nW dwudziestowiecznych polskich badaniach epigraficznych, prowadzonych m.in. przez Jana Harasimowicza, zajmowano się przede wszystkim inskrypcjami sepulkralnymi, obecnymi w specjalnych, cmentarnych i przykościelnych przestrzeniach miasta. Napisami zdobiącymi otwarte przestrzenie Wrocławia, a więc powiązanymi z jego całą ikonosferą, interesowano się rzadziej. Wzbudzały one niekiedy zainteresowanie w gronie historyków sztuki interpretujących zabytki architektury renesansowej, takie choćby jak zabudowa ul. Katedralnej czy portal Dworu Rybischa. Te najdawniejsze epigramy odczytywano jednak albo w kontekście ewolucji form piśmiennictwa albo jako uzupełnienie charakterystyki fundatorów danego obiektu, w mniejszym zaś stopniu jako znaki kulturowej różnorodności miasta i regionu – mimo iż dziś widzimy w nich ślady spotkań i zderzeń nacji, wyznań, politycznych przekonań, dowody wynikających z nich napięć, tarć i konfliktów. Ożywione w latach 90. zainteresowanie wszelkimi poniemieckimi pamiątkami odnajdywanymi na terenie tzw. „Ziem Odzyskanych” (→ Ziemie Odzyskane), w tym na Dolnym Śląsku i we Wrocławiu, poskutkowało również zwróceniem bacznej uwagi na rozmaite epigramy, nie tylko te najstarsze, zdobiące fasady renesansowych i barokowych zabytków, ale również na te, które pochodzą z XIX i XX w. Motywacji do uważnej percepcji i recepcji inskrypcji, do wymiany wiedzy na ich temat – zarówno w gronie specjalistów (historyków, historyków sztuki, architektów, muzealników, dziennikarzy), jak i samych mieszkańców (szczególnie hobbystów, kolekcjonerów, uważnych spacerowiczów, twórców forów internetowych i cyfrowych portali wiedzy o regionie), dopatrywać się można w radykalnych zmianach, jakie przyniósł rok 1989. Zmiana ustroju i reorientacja polityki zagranicznej w kierunku zachodnim doprowadziła bowiem do radykalnej zmiany kontekstów towarzyszących relacjom zachodzącym pomiędzy kulturą polską i niemiecką, w tym do znaczących przemian w postrzeganiu tego, co poniemieckie (→ poniemieckość), a czego liczne ślady odnajdujemy na Ziemiach Zachodnich. Efektem tej zmiany jest przede wszystkim upowszechnienie świadomości o statusie tych terenów jako obszaru kulturowego pogranicza, swoistej „międzyprzestrzeni”, która dzięki materialnym pozostałościom po dawnych mieszkańcach komunikuje wiele o istotnych aspektach dawnej specyfiki kulturowej regionu. Percepcja epigramów i innych drobnych śladów egzystencji pozostających po niegdysiejszych mieszkańcach Wrocławia, tuż po wojnie niszczonych albo niedostrzeganych, uwolniona spod brzemienia ideologicznych i politycznych presji okresu powojennego, w tym spod presji propagandy "repolonizacyjnej", stwarza dziś szansę na dostrzeżenie tkwiącego w nich dokumentacyjnego bogactwa. W konsekwencji motywuje do uczestnictwa w naukowym lub popularnonaukowym dyskursie dotyczącym dziedzictwa kulturowego pogranicza, rozwijanym wbrew wcześniejszym uprzedzeniom, każącym, szczególnie tuż po zakończeniu wojny i przejęciu przez Polaków administracji nad Ziemiami Zachodnimi, owe znaki likwidować, rzadziej ignorować. Dawne inskrypcje utrwalone w języku niemieckim czy łacińskim, mimo uszczuplenia ich zbioru, od lat 90. stały się więc całkiem nowym polem poszukiwań i badań historycznych, przyczyniając się nie tylko do wzrostu atrakcyjności współczesnego Wrocławia, ale również do kształtowania postawy partycypowania w jego rekonstruowanym obecnie dziedzictwie.\nPo roku 1945, odkąd Wrocław w wyniku postanowień konferencji poczdamskiej przypadł Polsce, ani rzetelne badanie śladów kultury materialnej, ani rozbudzanie postawy zainteresowania poniemieckimi pamiątkami nie było łatwe. Po pierwsze – nie można tu mówić o dziedziczeniu jakichkolwiek tradycji w sposób „naturalny”, z pokolenia na pokolenie, a jedynie w sposób pośredni, poprzez pozostawione w krajobrazie wytwory kultury dawnych wrocławian. Po drugie, dziedzictwo materialne, które przetrwało oblężenie, a następnie okres rabunku, szabrownictwa i dewastacji, zostało w wyniku tych nieopanowanych w porę zjawisk poważnie uszczuplone – do tego stopnia, że powojenny Wrocław w małym stopniu przypominał przedwojenne Breslau. I choć nie można tu mówić o pogrzebaniu całego zbioru pamiątek historycznych i kulturowych, bo przecież niektóre z nich, jak zarys dawnych koncepcji urbanistycznych, podział na dzielnice, większość arterii miejskich, zabudowa dużej części Śródmieścia, północnych i wschodnich osiedli oraz częściowo Starego Miasta, przetrwały, a odbudowa zniszczeń i ocalenie zapisanych w kamieniu sensów mogły się powieść, to jednak Wrocław po roku 1945 stał się innym miastem. Wysiedlenie breslauerów oznaczało natomiast likwidację wrocławskiej specyfiki obyczajowej i językowej, struktury społecznej i wyznaniowej, bazy naukowej, atmosfery artystycznej, a zatem tych korelatów kultury lokalnej, które przesądzają o wizerunku miasta – również tym dostępnym empirycznie. „Kamienny krajobraz” (jak o przestrzeni miejskiej pisze Leonardo Benevolo), który zwykle przechowuje najcenniejsze formy i wartości, przesądzając o wielu aspektach życia mieszkańców, poddany został ideologicznej obróbce – po pierwsze, w warstwie materialnej, poprzez zastąpienie starej siatki symboli nową, do pewnego stopnia zgodną z oczekiwaniami polskich osadników, po drugie, w warstwie mentalnej, poprzez podsycanie uprzedzeń i kreowanie stereotypowego modelu odbioru przestrzeni symbolicznej Wrocławia. Zabytki miały odsyłać do bardzo odległej, piastowskiej przeszłości. Uzasadniano w ten sposób dezaprobatę dla wielu możliwych do uratowania detali architektonicznych i epigraficznych, nie tak starych, by można je było uznać za związane, choćby hipotetycznie, z polską kulturą.\nW 1945 r. przerwano ciągłość historyczną i kulturową miasta, zarówno za sprawą zniszczenia olbrzymiej większości zabytków, jak i w wyniku niemal całkowitej wymiany ludności. Od lat 90. każda inskrypcja oraz inne pozostałości dawnego Wrocławia uzyskują rangę zabytku, nabierają w odbiorze niektórych mieszkańców wartości archeologicznej. Nawet jeśli nie podlegają ochronie konserwatorskiej (tak jak szyldy, nazwy ulic, inskrypcje fabryczne na żeliwnych pompach i kanałach burzowych) traktowane są z atencją, choć w latach 1945-1950 likwidowano je podczas masowych akcji „usuwania śladów niemczyzny”. Pełnią one funkcję swoistej protezy pamięci historycznej, oczywiście pospołu z licznymi publikacjami dotyczącymi historii miasta. Zjawisko to stanowi jedną z najistotniejszych inspiracji dla badań nad ikonosferą Wrocławia, w tym dla badań miejskiej epigrafiki. Tam bowiem, gdzie nie ma mowy o naturalnym dziedziczeniu, gdzie brakuje przecież międzypokoleniowej transmisji wiedzy i obyczajów, w dziedziczeniu pośredniczą historyczne teksty kultury inkrustujące ikonosferę miasta – z jednej strony na nowo przyswajane, eksplikowane, z drugiej natomiast – kształtujące gusty, wzmacniające przekonanie o potrzebie identyfikacji z zamieszkiwanym miejscem.\nWartość wrocławskich epigramów nie wynika oczywiście z ich liczby. Inskrypcyjna zasobność otwartej przestrzeni Wrocławia jest niewielka, zwłaszcza wtedy, gdy z kręgu zainteresowań wykluczymy tym razem specyficzne teksty sepulkralne. Pozostałe napisy to tylko „relikty” przedwojennej ikonosfery. Wśród nich wyróżniają się nieliczne inskrypcje renesansowe i barokowe, zdobiące fasady kilku zaledwie domów i cokoły tyluż pomników. Dziewiętnastowieczne i dwudziestowieczne inkrustacje kościelnych portali i progów kamienic, a także szyldy, znaki firmowe, chronogramy (ozdobne daty utrwalone w kamieniu lub inny trwałym materiale), nazwy ulic i numery domów oraz zupełnie wyjątkowe inskrypcje na religijnych i patriotycznych pomnikach z okresu międzywojennego uzupełniają ten skromny zbiór wrocławskich „starożytności”, ale mimo to ciągle trudno tu mówić o jakiejś szczególnie obfitej antologii tekstów. To ciągle za mało, by, jak w badaniach nad epigrafiką rzymską czy grecką, uciekać się do statystyki lub do konstruowania złożonej ich typologii. Otwarta przestrzeń Wrocławia może być w tym względzie porównywana jedynie do przestrzeni tych miast, które doświadczyły podobnego zubożenia ikonosfery – w wyniku działań wojennych oraz politycznych zawirowań, a także do tych miast, które po II wojnie światowej włączono – słusznie lub nie – w obręb innych państw.\nPrawie w niczym zbiór wrocławskich inskrypcji nie przypomina bogatych kolekcji epigramów rejestrowanych w pejzażu greckich, włoskich, a także francuskich i niemieckich metropolii. Większość europejskich metropolii nie doświadczyło też chyba nigdy, a już na pewno w ciągu ostatnich dziesięcioleci, tak gwałtownej przemiany – zniszczenia 65% zabudowy, niemal całkowitej wymiany ludności, a następnie odbudowy w zupełnie nowych warunkach politycznych, społecznych i kulturowych. Percypowane w przestrzeni Wrocławia łacińsko- i niemieckojęzyczne napisy są dla większości obecnych mieszkańców egzotycznym śladem odległej przeszłości miasta, przeszłości, z którą nie łączą ich żadne realne związki. Ale po przemianie ustrojowej w roku 1989, gdy prawie całkowicie znikła "repolonizacyjna" presja uobecniana z różną intensywnością w powojennej historiografii Ziem Zachodnich i oficjalnej edukacji regionalnej, coraz częściej dostrzegamy dowody zainteresowania historią habsburskiego Presslaw i niemieckiego Breslau. Badania nad pozostałościami dawnej ikonosfery miasta wpisują się w ten porządek – wydobywają na światło dzienne zabytki do tej pory marginalizowane, a nawet, szczególnie w pierwszych latach po II wojnie światowej, świadomie i planowo dewastowane. Przyczyniają się do powstawania owej protezy pamięci historycznej. Tam bowiem, gdzie nie ma mowy o bezpośrednim dziedziczeniu, widnieją natomiast szczątki dawnego pejzażu – materialne dowody istnienia innego Wrocławia sprzed jego degradującej metamorfozy – pozwalają one na identyfikację z zamieszkiwanym miastem. Nawet najdrobniejsze ślady egzystencji nabierają w takim wypadku znaczenia, którego nie miałyby w normalnych warunkach historycznych. Rangę napisów podwyższają zatem niezwykłe okoliczności ich recepcji.\nOkoliczności towarzyszące recepcji inskrypcji widniejących w otwartej przestrzeni Wrocławia, od lat 90. coraz częściej zresztą rekonstruowanych, katalogowanych, opisywanych i interpretowanych, są dziś zupełnie inne niż w okresie powojennym. Nie podkreślając tych różnic, trudno zrozumieć zmianę stylu odbioru owych poniemieckich pamiątek, jak dokonała się szczególnie w ciągu ostatnich dwudziestu lat. Autorzy Mikrokosmosu powrót Ziem Zachodnich, w tym Dolnego Śląska, do tzw. macierzy, nazywają otwarcie „wytworem polityki sowieckiej”, mającej niewiele wspólnego z aspiracjami samych Polaków, co oczywiście przekładało się na stosunek nowych gospodarzy Wrocławia do wszelkich śladów egzystencji pozostawionych przez ich niemieckich poprzedników:\n„Przed konferencją poczdamską – jak piszą Moorhouse i Davies – nawet prosowieckie władze polskie nie formułowały otwarcie takich roszczeń, choć Moskwa już je do tego potajemnie przygotowywała. W XX wieku związki Breslau z tzw. dziedzictwem piastowskim niemal całkowicie ulotniły się już z polskiego imaginarium narodowego. Koncepcja włączenia całkowicie zniemczonych miast i prowincji do Polski nigdy by się nie przyjęła, gdyby nie intensywna propaganda sowiecka oraz świadomość, że aneksja polskich kresów wschodnich przez Moskwę jest nieodwracalna” (Davies, Moorhouse 2002, 448).\nKreując zatem postawy polskich osadników na Ziemiach Zachodnich do zastanych znaków kulturowych, państwowe instytucje edukacyjne i propagandowe (w tym szkolnictwo i media) oraz administracja, zarówno na szczeblu lokalnym, jak i centralnym, odwoływały się do repertuaru rozmaitych argumentów, tropów i figur, mających wytworzyć iluzję naturalnego prawa do tzw. Ziem Odzyskanych i zachęcających do pospiesznego repolonizowania symbolicznego pejzażu siedlisk. Średniowieczne zwierzchnictwo polskich władców nad Śląskiem, piastowski rodowód panujących tu książąt, przecenianie udziału tzw. „żywiołu polskiego” w stosunkach demograficznych regionu przed drugą wojną światową oraz teza o rzekomym upadku gospodarczym niemieckiego Dolnego Śląska w dwudziestoleciu międzywojennym – te i inne argumenty miały przesądzać o słuszności międzynarodowych postanowień, w efekcie których m.in. Dolny Śląsk stał się regionem południowo-zachodniej Polski. Regionem przyjętym w posiadanie niejako z konieczności. Choć warto jednocześnie zaznaczyć, że w oczach wielu przesiedleńców będącym dość wątpliwą rekompensatą za ziemie utracone na Kresach.\nPrzybywający na te ziemie ze wschodnich terenów Rzeczpospolitej tzw. „repatrianci” oraz dobrowolni osadnicy z Wielkopolski i Polski centralnej postawieni zostali w niezwykle trudnej sytuacji egzystencjalnej. Z jednej strony Państwowy Urząd Repatriacyjny dokładał starań, by Dolny Śląsk przedstawić przybyłym jako odwiecznie piastowskie ziemie zwrócone jedynie prawowitym gospodarzom. Z drugiej strony, po części chyba bezwiednie, budował strach przed zamieszkiwaniem w nowym otoczeniu. Oficjalna propaganda komunistycznych władz Polski czyniła wszystko, aby winą za okupacyjne traumy i wynikające z tego powojenne niedostatki i cierpienia obarczyć tylko niemieckiego agresora. Podsycanie, oczywiście uzasadnionych, uprzedzeń i leków, przeradzające się w długotrwałą antyniemiecką kampanię propagandową, miało skutkować wymazaniem ze zbiorowej pamięci Polaków krzywd doznanych na wschodzie. W odniesieniu do powojennego osadnictwa na Dolnym Śląsku skutki amplifikowania i tak olbrzymiej niechęci Polaków do Niemców były opłakane. Osadnicy, którymi sukcesywnie zastępowano ludność autochtoniczną, stali się bowiem ofiarami swoistej schizofrenii propagandowej. Z jednej strony zachęcano ich do przejmowania poniemieckich domów i gospodarstw jako słusznej rekompensaty, wskazywano konieczność uprawy wyludnionej ziemi. Ale z drugiej strony topos przyszłej dolnośląskiej arkadii, która miała na tych nieużytkach powstać, zderzony został z nader często eksploatowanym motywem Niemca-rewizjonisty, czyhającego za miedzą na ponowne przesunięcie granic i powrót do dawnej prowincji śląskiej. Na pierwszej stronie „Odry” w numerze z września 1945 r. czytamy np.:\n„Jak było do przewidzenia działająca już dzisiaj regularnie irredenta niemiecka nie ominęła naszych ziem zachodnich, nie zrezygnowała z nich jako terenu walki i nie poprzestała na skoncentrowaniu się w głębi samych Niemiec. Dla nich przecie są to ziemie »odwiecznie niemieckie«, bez których »wielka Rzesza« nie może istnieć, to skarb wydarty im spod serca, z wnętrzności samych” (Boronowski 1945, 1).\nMotyw ten, w pewnym stopniu odpowiadający nadziejom zjednoczeniowym liderów różnych niemieckich frakcji politycznych we wszystkich strefach okupacyjnych (dążenia zjednoczeniowe, obejmujące rewizję granicy z Polską, uwidaczniały się również w najwcześniejszych powojennych wypowiedziach wschodnioniemieckich dygnitarzy, np. Wilhelma Piecka), w retorycznej antyniemieckiej oprawie mógł budzić grozę i przyczyniać się do utrwalenia mitu powracających Niemców. W takich też okolicznościach od 1945 r. kształtował się stosunek Polaków do zastanego na Dolnym Śląsku pejzażu kulturowego – zabytków architektury, cmentarzy, pomników, epigramów. Nie był on co prawda jednaki w każdym przypadku. Inaczej ze spuścizną po wysiedlonych radzili sobie intelektualiści, inaczej zwykli osadnicy: rzemieślnicy, robotnicy czy rolnicy podejmujący trud restytucji życia społecznego w miastach i wsiach regionu. Z całą pewnością stosunek do dziedzictwa kulturowego Dolnego Śląska dyktowały przekonania polityczne, stopień zaangażowania w kreowanie nowej powojennej rzeczywistości, wreszcie rodzaj i jakość wykształcenia oraz doświadczenia okupacyjne. Niemniej w percepcji pejzażu kulturowego Dolnego Śląska dominowała niechęć, a nawet wrogość – skutkujące skłonnością do dewastacji czy pospieszną „repolonizacją” wybranych zabytków – wreszcie dojmujące poczucie tymczasowości. Przyczyniło się ono do licznych zaniedbań i zniszczeń, gdyż jakakolwiek inwestycja środków materialnych czy sił w pozostawione przez byłych mieszkańców regionu domostwa wydawała się niepewna lub niedorzeczna. Wiążący charakter postanowień poczdamskich, zwłaszcza dla osadników niewykształconych, nie był czytelny. Ci w dwójnasób odczuwali często obcość kultury materialnej tego regionu, nie mówiąc już o obcości jego krajobrazu, rzadziej zaś klimatu (choć i jego właściwości niekiedy demonizowano).\nEfekty owej niechęci do wszelkich „śladów niemczyzny” były oczywiście rozmaite. Niektóre z nich zdawały się wyrażać niewiarę w możliwość szybkiego zespolenia Ziem Zachodnich z Polską – wbrew oficjalnie głoszonym tezom propagandowym i wbrew decyzjom administracyjnym (takim jak funkcjonowanie w latach 1945-1949 Ministerstwa Ziem Odzyskanych pod kierunkiem Władysława Gomułki). W wymiarze oddolnym (spontanicznym) pierwszym tego efektem było zjawisko szabrownictwa, służącego dość często nie tyle zaspokajaniu potrzeb osadników zasiedlających poniemieckie domostwa (faktem były rozmaite braki w oporządzeniu ich rodzin przybywających na Ziemie Zachodnie), ile pozyskiwaniu cennych „łupów”, wywożonych na tereny „starej Polski” jako swoista rekompensata strat wojennych lub przeznaczanych do czarnorynkowej sprzedaży na najbliższych „szaberplacach”. Eksploatowanie pozostawionego na tzw. Ziemiach Odzyskanych majątku zapoczątkowała oczywiście Armia Czerwona, traktująca ten obszar jako zdobycz wojenną. Wydawać by się mogło, że proceder ten zostanie zatrzymany po przejęciu ich przez polską administrację i objęciu polską jurysdykcją. Jednak nawet w wymiarze państwowym pojawiały się jeszcze w latach 50. wyraźne znamiona traktowania przyłączonych regionów po macoszemu. Władze centralne PRL uznały np. stolicę Dolnego Śląska za niewyczerpany rezerwuar pochodzących z rozbiórki cegieł. Według rozporządzenia Rady Ministrów Wrocław miał dostarczyć tylko w roku 1951 aż 220 milionów cegieł, w roku następnym niewiele mniej, bo 200 milionów, z przeznaczeniem na odbudowę tzw. „starej Polski” (Basista 2001, 161). Warto wspomnieć, że ilość materiałów budowlanych pozyskiwanych z Wrocławia, największego miasta Ziem Zachodnich, przewyższała wielokrotnie dostawy z innych dużych miast tych ziem. Wiele dzielnic, których odbudowa mogła się powieść, skazano w ten sposób na likwidację, czyniąc pejzaż zachodnich i południowych kwartałów miasta jednym z najbardziej dojmujących nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Arogancję ówczesnych władz państwowych, której na odbudowie Wrocławia mimo deklaracji tak naprawdę nie zależało, doskonale ilustruje zastąpienie w 1949 r. Wrocławskiej Dyrekcji Odbudowy Miejskim Przedsiębiorstwem Rozbiórkowym. Tę metamorfozę celnie scharakteryzowali autorzy Mikrokosmosu:\n„Dyrektorów WDO, którym zarzucono faworyzowanie prywatnej przedsiębiorczości i odbudowę kościołów, wysłano do Nowej Huty. Zamiast odbudowywać Wrocław, zaczęto go w sposób najbardziej wyrachowany i cyniczny burzyć. Ponieważ celem było wysłanie jak największej liczby nieuszkodzonych cegieł do Warszawy, eksploatowano nie tyle wciąż zalegające sterty gruzu, ile budynki, które jeszcze stały i mogły zostać wyremontowane. Te barbarzyńskie metody zbiegły się w czasie z obsesją partii na punkcie wymazywania ostatnich śladów kultury niemieckiej. Na przykład w 1949 roku zburzono w pobliżu placu Solnego renesansową Bramę Własta, żeby pozyskać cegły. Wkrótce poległ też wspaniały gmach Poczty Głównej wraz z setkami współczesnych willi na przedmieściach” (Davies, Moorhouse 2002, 493).\nZniszczenie Wrocławia przypisywano jednak w całości Niemcom, nazywając obronę Festung Breslau „fanatyczną” i „irracjonalną”, sugerując wręcz, że prymarną intencją obrońców nie była walka z Armią Czerwoną, ale umyślne obrócenie miasta w gruzy (Daleszak 1970, 9). Przyczyna takich opinii, dotyczących nie tylko Wrocławia, bo i innych terenów, które ucierpiały nie tylko w zawierusze wojennej, lecz w wyniku zaniedbania lub błędnych rozwiązań administracyjnych, tkwiła, jak twierdzi Dariusz Niedźwiedzki, „w chęci dowartościowania pracy osadników. Pokazania, że Polacy, odbudowując te ziemie z ruin, zasłużyli na miano dobrych właścicieli i gospodarzy. W ten sposób przedstawiano powojenną rzeczywistość zachodnim aliantom, którzy w 1945 r. zaczęli mieć wątpliwości w sprawie przyłączenia terenów wschodnich Niemiec do Polski” (Niedźwiedzki 2000, 83-84).\nNie brakuje oczywiście przykładów zachowań i decyzji, będących skutkiem przekonania o konieczności szybkiego zespolenia tzw. Ziem Odzyskanych z Polską i – inaczej niż w przykładach wskazanych wyżej – wprowadzania tego przekonania w życie, m.in. poprzez nadanie tym terenom znamion kultury polskiej. Dla kultury materialnej Dolnego Śląska i wszelkich „śladów niemczyzny” oznaczało to jednak niemalże to samo, co w przypadku rabunkowej eksploatacji – zniszczenie lub w najlepszym wypadku tzw. „repolonizację”. Świadectwa swoistego egzorcyzmowania pejzażu kulturowego Dolnego Śląska poprzez odzieranie go z niemieckiego charakteru przechowuje m.in. prasa tamtego okresu. Jedna z dziennikarek czasopisma „Odra” zdawała w 1946 r. następującą relację z wizyty w Szklarskiej Porębie:\n„Duch germański jednak nie opuścił tych stron całkowicie. W architekturze niektórych domów, a zwłaszcza w owych „wzruszających drobiazgach”, pamiątkach i sentencjonalnych napisach, koncentruje się cała jego brzydota. Nowe właścicielki na ogół szybko przerabiają je na naszą modłę. Najprędzej i najgruntowniej robią to wieśniaczki, niszcząc całe stosy „tyrolskich” figurek, serduszek z napisami, niemieckich ilustracji – i niekiedy książek. A wszystko to z pasją: żeby już ani śladu po tych… (tu zwykle jakieś nieceremonialne określenie) nie zostało! Mimo to nocą duch germański przelatuje chyłkiem nad domami – jak nietoperz. I dopiero skuteczne egzorcyzmy nad nim sprawują harcerze, którzy, jak nikt inny, objęli tę ziemię w posiadanie piosenką, wędrówką, polską nazwą dla każdej doliny, każdego szczytu” (Strzeszewska-Bieńkowska 1946, 6).\nWypędzanie złego – bo niemieckiego – ducha z pejzażu Dolnego Śląska przybierało, podobnie jak w przypadku rabunkowej eksploatacji tychże terenów, dwie formy – zinstytucjonalizowaną i oddolną. Pierwszą poprzedzały rozmaite programy „repolonizacji”. Tuż po wojnie podczas inauguracyjnych konferencji naukowych, a także na łamach prasy wyważone argumenty historyków sztuki i architektów, biorących w obronę najcenniejsze zabytki kultury niemieckiej, ścierały się z radykalnymi tezami ideologów, owładniętych myślą o zniszczeniu wszelkich „śladów niemczyzny”. W protokole pierwszej powojennej konferencji historyków sztuki, której patronował Konserwator Generalny, znalazło się ostrzeżenie przed pomysłami „repolonizacji” zabytków Ziem Zachodnich oraz zapewnienie, że „pozycje kluczowe sztuki europejskiej na ziemiach nabytych zostaną uszanowane” (Gieysztor 1946, 131). Eryk Skowron w roku 1946 przestrzegał Śląską Radę Kultury przed pochopnym „odniemczaniem” regionu. W artykule, któremu przyświeca co prawda przekonanie o odwiecznej polskości Ziem Zachodnich, pisał jednakże:\n„Odniemczanie Śląska musi się liczyć z warunkami historycznymi. Musi się pamiętać, że to, co przez wieki narosło, w mgnieniu oka nie może być zmienione. Tym bardziej nie wolno z jakiegoś szowinistycznego nacjonalizmu niszczyć wartości o charakterze ogólnoludzkim tylko dlatego, że noszą pozory a nawet wyraźne ślady wpływów niemieckich” (Skowron 1946, 3).\nW sporze o kształt pejzażu kulturowego Dolnego Śląska i intensywność zabiegów „repolonizacyjnych” górę wzięli jednak ideolodzy. I to oni dyktowali ton zabiegom oswajającym obcy kulturowo pejzaż regionu.\nJednym z najbardziej radykalnych manifestów postawy „repolonizacyjnej” był Program kulturalny dla Ziem Odzyskanych napisany przez Zdzisława Hierowskiego. Jego autor – krytyk literacki i historyk literatury – zawarł w nim takie oto wezwanie:\n„Ważne jest przy tym, by przybyły Polak nie przyjął za własne niemieckich, zewnętrznych cech tej kultury. Przeciwnie, musimy podjąć dążenia do nadania kulturze materialnej tych ziem zewnętrznych cech polskich w stroju, obyczaju, urządzeniu domu i trybie życia” (Hierowski 1945, 1).\nRealizacja podobnych postulatów, legitymizujących pospieszną dewastację wszystkiego, co poniemieckie, przyczyniła się do tego, że miasta i wsie Dolnego Śląska bezpowrotnie utraciły wielką część swoich estetycznych i historycznych walorów – zarówno tych drobnych, związanych z kulturą ludową regionu, jak również tych o wartości uniwersalnej, będących częścią spuścizny kulturowej całej Europy. „Restytuowanie” elementów polskości w miejsce owych „śladów niemczyzny” nie mogło się powieść szczególnie na Dolnym Śląsku, gdzie przecież nie było mowy o jakiejkolwiek ciągłości dziedziczenia. Polskość tych ziem ginęła w mrokach dziejów. Wskrzeszano ją zatem po omacku, rekonstruując w pierwszej kolejności zabytki najdawniejsze, o średniowiecznej, a więc polskiej – jak podówczas sądzono – proweniencji. Stąd regotycyzacja kościołów, oddzieranie ich z „niemiecko-barokowego piętna”, będącego rzekomo charakterystycznym przejawem germanizacji (Kaliski 1946, 8), burzenie możliwych do uratowania zabytków XIX i XX w., piętnowanych za ich neoklasycystyczną monumentalność i rytm powtarzających się detali, czyli tzw. „zgleichszaltowanie” (Ptic-Borkowski 1946, 4), które radykalnym „repolonizatorom” – takim jak Michał Ptic-Borkowski – przypominało „maszerujących żołnierzy”. To porównanie miało zapewne wywołać odpowiednio traumatyczne asocjacje w polskich odbiorcach jego artykułów.\nZe względu na użycie kodu językowego, będącego reprezentatywnym znakiem kulturowym, inskrypcje znalazły się wśród najszybciej likwidowanych „śladów niemczyzny”. W ten sposób ucierpiały m.in. liczne wrocławskie epitafia i kamienie pamiątkowe, jak te przy kościołach św. Mikołaja i św. Wincentego, sentencjonalna epigrafika gmachu dzisiejszego Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej (dawniej Szkoły Rzemiosł Budowlanych), wystylizowane napisy na instytucjach publicznych i szkołach, np. ten na budynku Instytutu Pedagogiki i Psychologii (niegdyś Gimnazjum Świętej Elżbiety), istniejące do dziś jedynie w szczątkowej postaci. Przystąpiono również do likwidowania cmentarzy, choć proceder ten rozciągnął się w czasie, tak że ostatnie ślady nekropolii usuwano jeszcze w latach 80. Z tych samych względów, począwszy od sierpnia 1945 r., rozpoczęto nadawanie ulicom i placom polskich nazw. Proces ten, niewątpliwie potrzebny, stanowi do dziś powód licznych nieporozumień i sporów. Gregor Thum zauważa, że niektóre inicjatywy wrocławskiej Komisji do Zmian Nazw miały charakter swoistego egzorcyzmu. Gdy dawna nazwa wymagała stanowczego wymazania jej z pejzażu miasta, poszukiwano głębiej umotywowanego polskiego substytutu – w oparciu o dokładną analizę historyczną niemieckiego toponimu. Nazwę ulicy czy placu zastąpić mogły jedynie nazwy o podobnej randze, a w wielu wypadkach związane z poprzednimi na zasadzie chronologicznej styczności:\n„Dla uczczenia zwycięskiej bitwy pod Grunwaldem, w której polsko-litewskie wojska rozgromiły w 1410 roku niemiecki zakon krzyżacki i która w XIX wieku stała się jednym z najważniejszych filarów pamięci narodowej, Kaiserbrücke i Kaiserstraße nazwano mostem Grunwaldzkim i pl. Grunwaldzkim. Straße der SA przekształcono w ul. Powstańców Śląskich na pamiątkę walk o Górny Śląsk po I wojnie światowej. Bismarcka, który w Polsce postrzegany był przede wszystkim jako inicjator polityki germanizacyjnej, zastąpił Bolesław Chrobry – sztandarowy symbol polskich praw do terytoriów nad Odrą i Bałtykiem. Ulicy i placowi honorującemu pamięć pruskiego generała Friedricha Bogislawa von Tauentziena (1760-1824) nadano imię współczesnego mu legendarnego polskiego generała Tadeusza Kościuszki (1746-1817). Pruski feldmarszałek i reformator armii August von Gneisenau (1760-1831) ustąpił miejsca polskiemu generałowi i teoretykowi wojskowemu Józefowi Bemowi (1784-1850). Miejsce Gebhardta L. Blüchera (1742-1819) zajął Józef Poniatowski (1763- 1813). Obydwaj stanęli przeciw sobie w Bitwie Narodów pod Lipskiem – Poniatowski po stronie Napoleona, Blücher po stronie jego przeciwników, jeden dowodził armią polską, drugi zaś prusko-rosyjską „armią śląską”, obaj też w uznaniu swoich zasług zostali w 1813 roku wyniesieni do rangi marszałka” (Thum 2008, 298-299).\nW ślad za inicjatywami odgórnymi pojawiały się rozmaite inicjatywy oddolne, mające przywrócić Dolnemu Śląskowi jego rzekomo polski charakter. Nie da się ukryć, że „repolonizacyjny” entuzjazm udzielał się wielu osadnikom niejako spontanicznie, i to oni, nie instytucje, stawali czasem w awangardzie, likwidując rozmaite znamiona niemieckości Ziem Zachodnich. Jeden z czytelników „Słowa Polskiego”, mieszkaniec Kłodzka, interweniował nawet w tej sprawie na łamach owego dziennika:\n„Kilka dni temu przeczytałem wzmiankę w „Słowie Polskim” o niemieckim napisie na łaźni miejskiej „Mariannenbad”. W związku z tym pragnę powiadomić redakcję o podjętej przeze mnie akcji likwidowania niemieckich napisów na terenie Kłodzka. [...] W ciągu trzech lat usunąłem przeszło 100 napisów, a jako Czyn Pierwszomajowy podejmuję się usunięcia dalszych 50 napisów do 1 maja br. I wzywam młodzież kłodzką do podjęcia podobnej akcji.”\nNa tym jednak nie poprzestaje, wprawiając w zakłopotanie państwowe urzędy i instytucje:\n„[...] Proszę jednak o napiętnowanie zarządów budynków, sklepów, które tolerują jeszcze istnienie napisów niemieckich, gdyż nie jestem powołany do zdejmowania tych napisów z biur, fabryk itd.”\nTu redakcja streszcza czytelnikom listę „napiętnowanych” przez pana Janusza Krasnopolskiego zakładów wraz z treścią owych napisów i ich umiejscowieniem (Vivat Sequens! „Słowo Polskie”, 05.05.1949, s. 4).\nGdy piszemy o powojennej „repolonizacji” Dolnego Śląska, o „odczynianiu” jego przestrzeni symbolicznej, należy pamiętać, że nowi mieszkańcy tego regionu postawieni zostali naonczas w niezwykle trudnej sytuacji egzystencjalnej. Z jednej strony nie dziedziczyli w sposób naturalny domów, gospodarstw, ziemi, sklepów, świątyń i gmachów użyteczności publicznej. Z drugiej strony nakazywano im zachowywać się tak, jakby Dolny Śląsk był czystą tabliczką, miejscem oczekującym na gospodarzy a przez niemieckich poprzedników zaniedbanym. Przeczyły tej propagandzie piękne kościoły lub ich majestatyczne zgliszcza, charakterystyczne śląskie pomniki lokalnych bohaterów i świętych, piękne szyldy z obco brzmiącymi nazwiskami, stare cmentarze, a nawet wyposażenia domów i te wszystkie pamiątki, które przypominały o codziennej egzystencji oraz wytężonej pracy wielu pokoleń wysiedlonych Dolnoślązaków. Brak ciągłości kulturowej, tradycji i wartości przekazywanych wraz z elementami kultury materialnej przez wiele lat uniemożliwiał, kto wie, czy nie w większym stopniu niż oficjalna propaganda i zniszczenia wojenne, zachowanie choćby namiastek specyfiki kultury dolnośląskiej – m.in. w detalach architektonicznych, sztuce religijnej, sepulkralnej czy epigrafice. Tam, gdzie rodzimej ludności udało się pozostać, jak na Śląsku Opolskim, pejzaż kulturowy zmienił się w mniejszym stopniu. Co więcej, autochtoni starali się zachowywać te elementy ikonosfery swych siedlisk, które z przyczyn ideologicznych i politycznych musiały zniknąć, natomiast zlikwidowane symbole starali się zrekonstruować, gdy w Polsce doszło do demokratycznych przemian ustrojowych. Było to możliwe dzięki zbiorowej pamięci oraz kultywowaniu (choć niejawnym), lokalnych i rodzinnych tradycji. Podobnych przykładów próżno doszukiwać się na Dolnym Śląsku, dlatego kondycja wielu pomników przeszłości występujących w podobnych formach na całym Śląsku, w tym również przekazów inskrypcyjnych, jest niepomiernie gorsza w okolicach Wrocławia niż w okolicach Opola, gdzie przetrwało np. pięćdziesiąt z około dwustu obelisków upamiętniających pochodzących ze Śląska żołnierzy armii niemieckiej poległych w I wojnie światowej.\nDziś wielu mieszkańców Wrocławia i Dolnego Śląska, z takim samym zaangażowaniem, jakie cechowało niegdyś osoby usuwające poniemieckie detale i napisy, bacznie ich poszukuje. Budzą one zainteresowanie mediów, restauruje się je przy okazji prac remontowych. Odtworzono zatem we Wrocławiu od strony ul. Szewskiej ozdobną datę („1903/1904”) wzniesienia domu handlowego braci Baraschów (dziś „Feniks”) wraz z wyrazem „Erbaut” – całość zgodnie z dawnym przekazem ikonograficznym zamknięto w stylowym kartuszu. Na ul. Oławskiej na kamienicy mieszczącej do niedawna dom handlowy „Łada”, pojawiła się historyczna inskrypcja: „Alter Weinstock 1377-1908”, zdobiąca jak dawniej jej wykusz. Pozornie błahy detal denotuje jednakże treści ważne z punktu widzenia badacza obyczajowości dawnych wrocławian. „Alter Weinstock” jest bowiem nazwą jednego z najpopularniejszych i najszlachetniejszych z wrocławskich trunków, którą, jak zaświadczają producenci, wziął od starego wyszynku. Napis na ul. Oławskiej odwołuje się do tradycji obcych dzisiejszym mieszkańcom miasta, choć niewątpliwie zasługujących na uwagę. Sztukę wytwarzania wrocławskich wódek, nalewek i koniaków kontynuują bowiem norymberscy spadkobiercy tutejszych gorzelników, przywiązujący szczególną wagę do ponad czterystuletniej tradycji wytwarzania tychże spirytualiów.\nNie brakuje innych przykładów troski o uwidocznienie poniemieckich pomników i inskrypcji w przestrzeni otwartej Wrocławia. Mieszkańcy poszczególnych dzielnic, wspomagani przez Zarząd Dróg i Komunikacji oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, dokładają dziś starań, aby nie dopuścić do dewastacji ocalałych zabytków, w tym zabytków epigraficznych. Dzięki współpracy wrocławskiego samorządu, biura kanclerza Republiki Federalnej Niemiec, rektorów uniwersytetów w Marburgu i Wrocławiu odrestaurowano renesansową fasadę Dworu Rybischa. Wielką atencją mieszkańców osiedla Kozanów cieszy się jedyny ocalały po dawnym cmentarzu komunalnym pomnik z figurą anioła, inkrustowany frapującą sentencją: „Auch der Schmerz ist Gottes Bote” (Także śmierć jest posłańcem Boga). Społeczność peryferyjnego Rędzina doprowadziła natomiast do rekonstrukcji obelisku z obszerną inskrypcją upamiętniającą niemieckich żołnierzy poległych podczas I wojny światowej. Ważnymi wydarzeniami w najnowszej historii Wrocławia były uroczyste odsłonięcia zrekonstruowanych pomników: w 2007 roku obelisku zwieńczonego figurą Chrystusa autorstwa Theodora von Gosena upamiętniającego uczniów Gimnazjum św. Macieja, którzy polegli w czasie I wojny (ich nazwiska widnieją na bocznych ścianach obelisku, a na ścianie frontowej niemiecka inskrypcja: „Frei wollen wir das Vaterland wiedersehn oder frei zu den glücklichen Vatern gehn” pochodząca z poematu Karla Theodora Körnera; inskrypcji towarzyszą symbole krzyża i sześcioramiennej gwiazdy – godło Zakonu Krzyżowców Szpitalników z Czerwoną Gwiazdą, na których posiadłościach Gimnazjum ustanowiono), oraz monumentu poświęconego pamięci mieszkańców dawnego Wrocławia, tzw. Pomnika Wspólnej Pamięci, odsłoniętego 30 października 2008 r. na terenie Parku Grabiszyńskiego (dawniej cmentarza). Prowadzi do niego aleja z granitową bramą, na której uwidoczniono łacińską nazwą pomnika: „Monumentum Memoriae Communis”. Wykonano go z granitu, ma kształt muru skomponowanego z trzydziestu dwóch elementów o postrzępionych zakończeniach. Do całości dołączonych jest kilkanaście zachowanych płyt nagrobnych, niegdyś składowanych w podwrocławskim Mirkowie, następnie odkupionych przez władze miasta w celu przywrócenia im symbolicznej, a po części pierwotnej sepulkralnej rangi. Cztery części tworzące pomnik odpowiadają poszczególnym kategoriom nekropolii dawnego Breslau: katolickim, ewangelickim, komunalnym i żydowskim. Pomnik zdobi również pozioma płyta z listą wszystkich zlikwidowanych po roku 1945 cmentarzy we Wrocławiu. Powstają wreszcie serwisy internetowe poświęcone bądź częściowo, bądź w całości reliktom dawnej ikonosfery miasta i regionu (najobszerniejszy: http://dolny-slask.org.pl/). Zjawisko to, z pewnością niewytłumaczalne, jeśli przyjąć kategorie myślowe sprzed trzydziestu, czterdziestu i ponad pięćdziesięciu lat, jeśli stosować się do lansowanej przez niemal cały okres PRL-u antyniemieckiej propagandy, teraz wydaje się czymś naturalnym. Z rzadka jedynie odżywają minione „repolonizacyjne” afekty. Znamiona powrotu do takiej orientacji nosiło np. wystawienie w roku 2007 z prywatnej inicjatywy konnego pomnika Bolesława Chrobrego – w miejscu, gdzie do roku 1945 stał monument z konną figurą cesarza Niemiec Wilhelma I. Monument ten został zburzony 21 października 1945 r. podczas manifestacji zorganizowanej przez lokalnych działaczy PPS, co w przekonaniu organizatorów tej akcji miało symbolizować zakończenie prusko-niemieckiego etapu w historii miasta.\nInicjatywy takie, jak wzniesienie pomnika Bolesława Chrobrego w miejscu naznaczonym niemiecką pamięcią i historią, stanowią niewątpliwie kontrast dla dominujących we współczesnym Wrocławiu tendencji w podejściu do problemu komunikacji polsko-niemieckiej: dla otwartości w eksponowaniu złożonych dziejów miasta i regionu oraz świadomości istnienia punktów zapalnych w polskich i niemieckich narracjach o mieście, jaką wykazuje się Rada Miasta Wrocławia, środowiska uniwersyteckie, poszukiwacze i kolekcjonerzy wrocławskich „starożytności”.\nA. Basista, Betonowe dziedzictwo. Architektura w Polsce czasów komunizmu, Warszawa-Kraków 2001.\nT. Boronowski, Obowiązek czujności, [w:] „Odra” 1945, nr 5, 2002.\nK. Ciechanowski, Zabytkowe napisy kamienne na Śląsku związane z epigrafiką klasyczną, Zeszyty Naukowe Politechniki Wrocławskiej, Architektura III, Wrocław 1957.\nB. Daleszak, Bedeker wrocławski, Warszawa-Wrocław-Kraków 1970.\nN. Davies, R. Moorhouse, Mikrokosmos. Portret miasta środkowoeuropejskiego, Kraków 2002.\nA. Gieysztor, Protokół z Ogólnopolskiej Konferencji Historyków Sztuki w Krakowie 29 VIII – 1 IX 1945 r., [w:] „Biuletyn Historii Sztuki i Kultury” 1946, r. 8, nr 1/2.\nJ. Grębowiec, Inskrypcje w przestrzeni otwartej Wrocław na tle jego ikonosfery (do 1945 r.), Wrocław 2008.\nZ. Hierowski, Program kulturalny dla Ziem Odzyskanych, [w:] „Odra”, Katowice 1945, nr 7.\nE. Kaliski, Przechadzki po Śląsku – Oleśnica, [w:] „Skarpa Warszawska” 1946, nr 33.\nD. Niedźwiedzki, Odzyskiwanie miasta. Władza i tożsamość społeczna, Kraków 2000.\nM. Ptic-Borkowski, Polityka w architekturze, [w:] „Skarpa Warszawska” 1946, nr 7.\nE. Skowron, Dla Rady przestrogi i rady, [w:] „Odra”, Katowice-Wrocław-Szczecin 1946, nr 16.\nD. Strzeszewska-Bieńkowska, List ze Szklarskiej Poręby, [w:] „Odra”, Katowice-Wrocław-Szczecin 1946, nr 29.\nG. Thum, Obce miasto Wrocław 1945 i potem, tłum. M. Słabicka, Wrocław 2008. Berlin 2003.\n(Woj), Druga strona portalu, „Wieczór Wrocławia”, 25-27.06.1999.\nGrębowiec, Jacek,dr, adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego; zainteresowania naukowe: kultura pogranicza, najnowsza literatura polska, teoria komunikacji i językoznawstwo pragmatyczne; autor monografii: Inskrypcje w przestrzeni otwartej Wrocławia na tle jego ikonosfery (do 1945 r), 2008; Mówić i działać. Wykłady z pragmatyki języka, 2013; Inschriften im öffentlichen Raum in Wroclaw/Breslau, 2014; sekretarz redakcji półrocznika „Znaczenia. Kultura-Komunikacja-Społeczeństwo”.


Praca Archives - Piotr Rybałtowski\nPoszukujemy programisty PHP do naszego zespołu w Warszawie.\nMam dla Was kolejne oferty pracy 🙂 Wymagania zostawię po angielsku, bo ten język i tak jest wymagany: Programista .NET 3 years of experience with OO programming At least 1 year of experience with .NET 2.0 / C# / Visual Studio 2005 Good SQL skills, preferably working with MS SQL Server 2005 Programista Coldfusion Object […]\nChciałbym zaproponować wam kolejne stanowisko. Tym razem jest to praca dla programisty języka Java. W Warszawie na Ursynowie. Firma programistyczna współpracująca z firmami z całej Europy. Szczegóły u mnie. Płacę ustalić możecie z kimś wyżej, więc ew. mogę was przekierować. Zapraszam! Sex Pistols – No lip\nHmm, jest tak mało programistów PERL czy nie chcą się przyznać? 🙂 Jest praca dla programisty tego języka. Projekt raczej ciekawy, klient to firma zagraniczna (praca w Warszawie). Po informacje zapraszam do mnie, najlepiej od razu z CV i ew. oczekiwaniami finansowymi. Cartel – Wonderwall


Boczek dla HoReCa - Dystrybutorzy - Kaminiarz\nBoczek dla Gastronomii / HoReCa\nHoReCa to najbardziej wymagający segment rynku spożywczego, gdzie marketing nie ma zastosowania. Tam gdzie partnerem producenta są doświadczeni szefowie kuchni, liczy się tylko jakość produktów, standaryzacja i elastyczność współpracy.\nŻeby być profesjonalnym dostawcą boczku dla gastronomii potrzebne są nie tylko właściwe procesy produkcyjne oraz najwyższej jakości surowiec, ale i kultura organizacyjna, która rozumie oraz szanuje specyfikę HoReCa (hotele-restauracje-catering).\n„Kaminiarz” to zakład przetwórczy, który swój sukces rynkowy oparł na takich wartościach, jak specjalizacja oraz rygorystyczne podejście do jakości surowca i finalnego produktu. Dzięki temu nasza marka obecna jest w tym segmencie od lat, ze swoim flagowym produktem – „boczkiem” oraz produktami dojrzewającymi, jak szynki i polędwice.\nRosnącym zainteresowaniem cieszą się również nasze wędzonki i wędliny. Oferujemy specjalnie pod kanał HoReCa szeroką gamę typowych wyrobów mięsnych. Wszystkie nasze produkty to produkty bezglutenowe.\nZobacz: Oferta boczku i wędlin dla HoReCa - kliknij.\nJeśli potrzebujecie Inspiracji na dania z boczkiem, to znajdziecie je w serwisie Lubię na boczku


Nowe funkcje eFlowOnline Stora Enso\nW dzisiejszym świecie możliwość śledzenia swoich zamówień online przez całą dobę, 7 dni w tygodniu jest powszechna w świecie B2C, dlatego też coraz częściej oczekuje się jej w naszym świecie, B2B. Niektórzy lubią pracować głównie online, podczas gdy inni traktują opcje usług online jako uzupełnienie.\nDoświadczyliśmy tego w Stora Enso Paper dzięki naszemu portalowi eFlowOnline do sprzedaży i obsługi klienta eFlowOnline. Klienci doceniają pełną wizualizację procesu od zamówienia po wystawienie faktury wraz z pozostałymi informacjami związanymi z ich zamówieniami. Najbardziej aktywnie wykorzystywanymi funkcjami były wywołania, wprowadzanie zamówień, podgląd oraz raportowanie. By portal był jeszcze bardziej przyjazny dla użytkownika, ostatnio udostępniliśmy nowe funkcje, wprowadzając kolejne możliwości w zakresie obsługi - mówi Loes van Leeuwen, starsza wiceprezes Działu obsługi klienta i łańcucha dostaw dywizji Stora Enso Paper.\nNowe funkcjonalności eFlowOnline obejmują katalog produktów umożliwiający klientom zamawianie produktów gotowych lub z produkcji, mozliwość kopiowania istniejącego zamówienia w celu utworzenia nowego czy też sprawdzania dostępności. To zaledwie kilka wymienionych nowych funkcji, aby dowiedzieć się więcej, obejrzyj nasze świeżo wydane wideo eFlowOnline. Jeśli chcesz uzyskać dodatkowe informacje o eFlowOnline, skontaktuj się z lokalnym przedstawicielem handlowym.


Pellet w zastosowaniu do kominka - Dentysta z Mazur\nOpublikowane przez Małgorzata Mazur w dniu 10 marca 2020 10 marca 2020\nBudując dom chyba każdy marzy o własnym kominku przy, którym będzie można spędzić długie chłodne wieczory i rozkoszować się jego ciepłem. Nowoczesne innowacje pozwolą nam korzystać z niego bez zamartwiania się o panujący dookoła bałagan powstały z konieczności trzymania pod ręką drewna. Miejsce na składowanie również nie będzie zaprzątało naszych myśli. Jest to bardzo wygodna alternatywa dla tradycyjnych kominków.\nKominek, który nie potrzebuje naszej obsługi\nPellet cieszy się coraz większą popularnością. Jest to paliwo w postaci granulek o niskiej kaloryczności, biodegradowalne i nie zawierające sztucznych dodatków. Jest coraz częściej używany do ogrzewania budynków jednorodzinnych czy też pomieszczeń reprezentacyjnych. Podczas spalania produkuje niewielką ilość popiołu i nie emituje nieprzyjemnych zapachów. Pozwala nam on znacząco obniżyć rachunki. Dzięki niemu ogrzewamy dom w sposób bezpieczny dla domowników oraz przyjazny dla środowiska. Jego składowanie zajmuje mało miejsca. Kominek na pellet zatem jest idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy chcą się cieszyć ciepłem, trzaskającym ogniem w kominku i ponadto cenią sobie wygodę użytkowania. Ogień w takiego typu kominkach rozpalany jest automatycznie, dlatego nie musimy tego robić ręcznie. Dzięki możliwości automatycznego włączania mamy możliwość ustawić dogodną dla nas temperaturę, a kominek włączy się, gdy będzie taka potrzeba i wyłączy po nagrzaniu pomieszczenia. Kominki takie posiadają dwa różne systemy dosypywania pelletu do zasobnika. Pellet może być dokładany na różny sposób na przykład przez drzwiczki umieszczone na boku obudowy lub od frontu poprzez wysuwaną szufladę. Wszystko zależy od modelu, który kupimy. Zbiornik na pellet jest bardzo pojemny, dzięki czemu paliwo może starczyć nawet na miesiąc użytkowania. Czyszczenie takiego kominka jest bardzo proste i szybkie, dzięki małej ilości popiołu, która pozostaje po spaleniu się pelletu. Nie musimy się również martwić o jego działanie podczas awarii.\nKominek na pellet to idealna alternatywa dla tradycyjnych kominków, które są opalane drewnem. Technologie w nich zastosowane pozwalają nam regulować temperaturę ogrzewania nawet bardzo dużych pomieszczeń. Sprawdzają się w domach mieszkalnych, ale także w recepcjach hotelowych lub restauracjach. Dzięki swojemu wyglądowi idealnie wpasowuje się w wystrój pomieszczenia. Jest w pełni ekologiczny i bezpieczny dla środowiska. Posiada w pełni zautomatyzowaną pracę rozpalania i wygaszania pelletu, przez co nasza ingerencja jest zmniejszona do minimum.\nSposoby na tanie podgrzanie cieczy roboczej\nCzłowiek do poprawnego funkcjonowania potrzebuje dostępu do instalacji, które zapewniają mu komfort. Nikt już chyba sobie bowiem nie wyobraża funkcjonowania bez energii elektrycznej czy bez ciepłej wody użytkowej. W zależności od usytuowania oraz typu obiektu, Więcej…


Dziwny jest ten świat - Kinnarps\nNowe, inteligentne technologie zostały stworzone, aby ułatwić nam życie, ale w rzeczywistości pracujemy więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Jak do tego doszło i w jaki sposób możemy przywrócić równowagę pomiędzy pracą a życiem prywatnym?Dawniej gdy chcieliśmy skontaktować się z kimś po godzinach pracy, dzwoniliśmy na telefon domowy. Jeśli linia była zajęta lub nikt nie odbierał, wiadomość musiała zaczekać do rana, gdy dana osoba zjawi się w pracy. W dzisiejszych czasach wiele osób szczyci się natychmiastowym udzielaniem odpowiedzi na otrzymane wiadomości e-mail. I to bez względu na porę dnia czy długość wiadomości. Robienie wielu rzeczy naraz stało się bardzo modne, ale oprócz tego stworzyło również kulturę, w której praca towarzyszy nam przez cały czas. Oczywiście na dłuższą metę odnosi to skutki przeciwne do zamierzonych i nie sprzyja budowaniu zrównoważonego społeczeństwa. Obecnie badacze są zdania, że musimy ponownie rozważyć nasze podejście do czasu. Praca w nadgodzinach nie zapewnia sukcesu, a wręcz przeciwnie – gwarantuje stres i wypalenie zawodowe. Dlatego musimy zadać sobie pytanie, w jaki sposób spędzamy nasz czas w ciągu dnia. Tylko szczerze:\n• Ile przedłużających się spotkań można zastąpić wiadomością e-mail lub krótką rozmową telefoniczną?\n• Czy pracujesz w nadgodzinach, aby zaimponować innym, aby myśleli, że jesteś lojalny i nadajesz się na dane stanowisko?\n• Jak to możliwe, że niektórzy są w stanie zrobić o wiele więcej niż inni?\nIlość czasu spędzona nad projektem nie jest ważna – liczą się rezultaty. Z tego powodu firma Kinnarps stworzyła sprzyjające kreatywności, oparte na aktywności środowisko pracy Next Office – ABW. Jest to elastyczne i wydajne kompleksowe rozwiązanie dla Twojego miejsca pracy, pozwalające zaoszczędzić czas i energię Tobie oraz Twoim pracownikom. Więcej na ten temat można przeczytać tutaj!\nPowierzchnia wystawiennicza Kinnarps w Clerkenwell w Londynie jest doskonałym przykładem nowoczesnego miejsca pracy opartego na zasadzie trzech K: koncentracji, kooperacji i kontemplacji. More news & stories\n2016-12-29Najmądrzejszy z całej załogiDla większości osób pracującyc ...


Radny: trzeba wyciąć drzewa przy drogach, będzie mniej wypadków, zacznę w tej sprawie rozmowy z zarządem | Jelenia Góra Nasze Miasto\nPo tragicznym wypadku, którego okoliczności i przyczyny bada Prokuratura Rejonowa w Wałbrzychu, radny Sejmiku Województwa Dolnośląskiego, żąda wycięcia drzew przy niektórych drogach. Przypomnijmy, że w nocy z 4 na 5 lipca w adui, które rozbiło się a przydrożnym drzewie zginęła 19-latka i jej 21-letni kolega, a 20-latek jest w ciężkim stanie w szpitalu. Dodajmy, że prokuratura sprawdza m.in. czy młodzi ludzie nie brali udziału w nielegalnych wyścigach i z jaką prędkością jechali.\nJak napisał na swoim profilu na FB, Grzegorz Macko (PiS)\n"W Grzędach (gm. Czarny Bór) doszło do tragicznego wypadku, w którym życie straciło dwoje młodych ludzi. Okoliczności wypadku bada policja i prokuratura. Być może udałoby się uniknąć ofiar śmiertelnych, gdyby nie rosnące w poboczu jezdni drzewo. Od dawna uważam, że przynajmniej część ofiar tego rodzaju wypadków żyłaby do dzisiaj, gdybyśmy podjęli decyzję o zastąpieniu drzew krzewami wzdłuż niektórych tras.\nDlatego w przyszłym tygodniu złożę interpelację i zacznę rozmowy z zarządem województwa dolnośląskiego na temat usunięcia niektórych drzew i nasadzenia w ich miejsce krzewów na najbardziej niebezpiecznych odcinkach dróg wojewódzkich. Jednocześnie uważam, że każde ewentualnie usunięte drzewo rosnące przy drodze powinno być zastąpione co najmniej kilkoma nowymi, młodymi drzewami rosnącymi w miejscach do tego przeznaczonych".\nGrzegorz Macko dodaje: Zgadzam się z tym, że głównym powodem wypadków jest brawura, brak wyobraźni, niedostosowanie prędkości do warunków przez kierowców. W przypadkach takich jak opisany, gdyby zamiast drzewa był amortyzujący krzew nadmierna prędkość skończyłaby się lądowaniem w polu, pewnie jakimiś obrażeniami młodych pasażerów, ale mieliby nauczkę na resztę życia żeby jeździć ostrożniej. Teraz tej nauczki mieć nie będą bo nie żyją. Uważam, że mimo popełnionych błędów na drodze, zasługiwali na dalsze życie.\nWarto pamiętać, że duża część wypadków ma miejsce dlatego, że prawidłowo jadący kierowca wpadnie w poślizg na śliskiej nawierzchni albo z naprzeciwka wyjedzie mu wyprzedzający kierowca. Wtedy zamiast uciec bezpiecznie w pobocze, kierowca uderza w drzewo. Czy taka osoba zasługuje na śmierć? Drzewa wzdłuż dróg zostały sztucznie nasadzone przez człowieka w czasie ich wytaczania. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby te sztuczne nasadzenia wykonać tam gdzie nie będą powodowały niepotrzebnego niebezpieczeństwa.\nMateriał oryginalny: Radny: trzeba wyciąć drzewa przy drogach, będzie mniej wypadków, zacznę w tej sprawie rozmowy z zarządem - Dolnośląskie Nasze Miasto\nrew 08.09.2019 17:48:34\nProponuję przesadzić pana radnego. Jest sztucznie umieszczony na swoim stanowisku. A drzewa można zostawić, po prostu trzeba jeździć uważnie i z rozsądną prędkością.\nGość 06.09.2019 23:52:50\nNiech zlikwiduje też latarnie i w szczególności pieszych i rowerzystów, bo przez nich (i drzewa) człowiek nie może spokojnie ponad setką jechać przez wieś. Gdyby w tym miejscu szła np. rodzina z dziećmi, to oni byliby winni? Na zdjęciu widać, oznaczenie na drzewie, że to szlak pieszy. Dobrze, że akurat nikt tamtędy nie przechodził. Pan radny karze nas za cudzą głupotę wycinką drzew, których wszyscy potrzebujemy. Nasadzenia nie zastąpią pięknego starodrzewu, no może za 100 lat, o ile młode drzewka nie uschną, co od kilku lat jest normą, bo susza - spowodowana m. in. wycinkami drzew... Mamy polityków, którzy chcą zapewnić nam niewesołą przyszłość...\nAmcik 02.09.2019 10:42:02\nSzukałam kiedyś badań, pokazujących skuteczność wycinki drzew w walce z wypadkowością na drogach. Bezskutecznie. Są opracowania danych wskazuące na takie czynniki, jak: alkohol, nadmierna prędkość, lokalizacja (teren zabudowany). Może ktoś dysponuje takim raportem o drzewach?\nMIŚ 17.07.2019 12:42:56\nPOPIERAM w 100% Tylko laik może wypisywać podobne bzdury o nadmiernej prędkości itp.żadne nawet 1000 drzew nie jest warte choćby jednego życia ludzkiego,które jest najwyższą wartością.Ma Pan mój głos Panie radny.\nEmil 16.07.2019 14:01:57\nNajłatwiej zwalić winę na drzewa. A może by tak kierowcy zanim depną na gaz, poszli najpierw po rozum do głowy... Jeśli go mają...\nGość 16.07.2019 08:54:37\nGłupota i potrzeba badań psychiatrycznych jest u części tu komentujących. Co jeżeli wariat jedzie na ciebie a ty nie masz gdzie uciec??\nPawel 15.07.2019 20:41:54\nRadny gada glupoty jakby dostosowali predkosc to by nic sie nie stalo drzewa od zawsze sa:) jakby wycieli drzewa i by popiepszali po ponad 200 i wylecieli z drogi to co krzywy asfalt albo ze zakret byl to by je tez zlikwidowali ? Piepszenie\nA4 15.07.2019 19:11:26\nKiepskiej baletnicy to i rabek spódnicy przeszkadza.\nGość 15.07.2019 18:28:49\n2019-07-15T18:15:40 02:00, Hf j:\nDroga DK30 BIEDRZYCHOWICE - GRYFÓW. Wycieli i wypadków prawie wogóle, raz na kilka lat, wcześniej non stop w tym śmiertelne, zatem radny ma rację.\nGość 15.07.2019 18:28:17\nCO ZA GŁUPI POMYSŁ !!!\ntrzeba wyplenić kierowców , którzy jeżdżą za szybko, agresywnie i nie przestrzegają przepisów. Nadmierna szybkość - powodem wiekszosci wypadków\nHf j 15.07.2019 18:15:40\nGość 15.07.2019 16:46:27\nWyciąć drzewa i zasadzić krzaki!\nGość 15.07.2019 15:32:06\nMózg niech sobie wytnie\nGość 15.07.2019 14:37:33\n2019-07-15T13:15:04 02:00, Gość:\nno cóż głupota ma swoje imię a nawet i nazwisko - oto Grzegorz Macko\nPolicja jeleniogórska apeluje o zachowanie szczególnej ostrożności na drodze. Kierowcy „noga z gazu”. W związku z opadami deszczu i śniegu na drogach jest bardzo ślisko, a w takich warunkach nie trudno o kolizję czy wypadek. Dostosujmy prędkość do warunków panujących na jezdni. U...\nw środku lasu wyrósł...\nW środku lasu wyrósł... arbuz! Egzotyczna roślina w Krępnicy!\nNiesamowite odkrycia dokonano w leśnictwie Krępnica koło Bolesławca. W środku lasu wyrósł arbuz. Egzotyczny owoc jest całkiem pokaźnych rozmiarów.


2021-10-20T12:16:00+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nPowiat ostrołecki, 20 października 2021, 12:16\nW ramach zadania wykonana została jezdnia o długości 231 metrów z kostki betonowej. Są też zjazdy indywidualne, również z kostki betonowej. Powstały pobocza z kruszywa naturalnego oraz nowe oznakowanie drogi.\nWykonawcą przedsięwzięcia wyłonionym w drodze przetargu była firma MAR-BUD z Ostrołęki. Koszt remontu ulicy wyniósł 178 831,55 zł.\nWięcej o: Dzbenin, ulica Księżycowa, remont\nSamorząd Mazowsza wspiera lokalne inwestycje. Także w Ostrołęce i powiecie


ROCZNICA ŚLUBU (PO PREMIERZE) :: Puls Kwidzyna - wydarzenia, informacje, aktualności\nPo sukcesie „Augustowskich Nocy” z 2004 roku, „Pikniku pod gwiazdami” z 2006 roku, „Zjeździe absolwentów” z 2013 roku – przyszedł czas na kolejne przedstawienie tego samego środowiska artystycznego. Premiera najnowszego widowiska słowno-muzycznego Grupy Teatralnej Jerzego Majdy pt. „Rocznica ślubu” odbyła się 2 lutego 2014 r.\nPrzez sześć miesięcy Grupa Teatralna Jerzego Majdy pracowała nad nowym programem pod tytułem „Rocznica ślubu”. Grupa wokalna swoje przygotowania, poszukiwania podkładów muzycznych do repertuaru, zaczęła już w lipcu ubiegłego roku. Aktorzy natomiast rozpoczęli swoje próby od września.\n- Aktorzy ćwiczyli dwa razy w tygodniu a wokaliści raz w tygodniu. W przeciągu ostatniego półrocza łącznie ćwiczyliśmy kilkaset godzin. Poza zajęciami grupowymi były także zajęcia indywidualne (z każdym aktorem po kolei), gdzie ćwiczyliśmy tylko i wyłącznie jego kwestie, obróbkę każdego zdania, każdego słowa, sylaby, by odpowiednio położyć akcent, aby wydobyć sens każdego zdania – zdradza Jerzy Majda, scenarzysta i reżyser spektaklu.\nTeksty Jerzego Majdy uznawane są za wiarygodne. Nie opisuje jakiś psychologicznie pogłębionych postaci. Jest lekko, łatwo i przyjemne. Spektakl przecież ma dawać ludziom relaks, odprężenie, radość i zabawę, a nie działać przygnębiająco.\nJak przyznaje Majda – scenariusz pisał dość długo, bo prawie trzy miesiące. W tym jednak przypadku miał ogromny komfort, ponieważ tworzył go pod trzy konkretne osoby (Zuzia, Wiesia, Jurek) i wiedział kto kogo będzie grać - poza dwoma wyjątkami (Sylwia, Janusz).\n- Mój 29-letni staż małżeński był w minimalnym stopniu inspiracją. Była jedna scena, w której sparodiowałem żonę, ale nie powiem w jakiej. Tylko my o tym wiemy i traktujemy to jak zabawę. Nie było w tym nic obraźliwego czy złośliwego.\nTym razem pretekstem do rodzinnego spotkania była rodzinka w składzie dość tradycyjnym, prawie że banalnym – małżeństwo z 25-letnim stażem, szwagierka, szwagier i teściowa.\n- Fabułę można potraktować z przymrużeniem oka. Starałem się równo rozłożyć akcenty, czyli obu płciom leciutko i delikatnie przyłożyć po równo, ale bez złośliwości a raczej sympatycznie. Małe uszczypliwości są wskazane, bo panowie na widowni lubią jak babom się dokłada, a panie z kolei są całe szczęśliwe jak wychodzi, że ich super macho okazuje się pantoflarzem – z uśmiechem kwituje reżyser.\nAmatorzy - zawodowcy\nW roli szwagierki wystąpiła debiutująca Sylwia Bartosiak, szwagier to Janusz Kiełkiewicz, teściowa to Zuzanna Szulc, a dostojni jubilaci to Wiesława Cichowicz i Jerzy Grabowski.\n- Aktorzy mają już doświadczenie jak zachować się w różnych miejscach, na scenach mniejszych, większych, przy publiczności bardziej spontanicznej, czy mniej spontanicznej. To są w tej chwili amatorzy–zawodowcy, tak bym ich określił, bo wiedzą jak się ratować w przypadku wpadki. Było trochę wpadek, ale szybko powychodzili z nich i sam byłem pod wrażeniem, kiedy błyskawicznie jedno słowo zastępowali drugim i udawali, że się namyślają co by tu... a w rzeczywistości było to rozpaczliwe szukanie w głowie – co miałem powiedzieć – z uśmiechem kontynuuje Majda. - Jest już taką żelazną, cholerną regułą, że generalne próby zawsze nam nie wychodzą. Wiem, że im gorzej jest na próbie generalnej, tym lepiej na premierze. Generalna miała wpadkę za wpadką. Wokaliści zapomnieli tekstu, aktorzy zapomnieli swoich ról. Było nieco nerwowo, ale udało nam się wszystko opanować.\nZasadą przy doborze piosenek była reguła, że również miały być lekkie i przyjemne. 21 piosenek zaśpiewali: Jadwiga Świątkowska, Tomasz Tykarski, Agnieszka Borowska i Karol Wasilczuk\n- To co dobrze zaśpiewali to dzięki Jadzi, a to co źle to przez nich – wystawił laurkę sprawca całego zamieszania. - Czteroosobowa grupa wokalna jest bardzo prężna i zgrana. Wszyscy panowali nad głosem, nad widownią. Śpiewali bardzo czysto technicznie i włożyli serce w interpretację.\nCieszę się, że jest taka sztafeta\n- Po co ja to robię? To jest pytanie. Kocham teatr. U mnie każdy spektakl teatralny wygrywa z filmem telewizyjnym czy kinowym. Dla mnie kino, telewizja - mogą nie istnieć. Natomiast teatr to jest to czym naprawdę żyję i jako widz, i jako reżyser, i scenarzysta.\nKwidzyn przez wiele lat był kulturalną pustynią, odnośnie teatru amatorsko-zawodowego. Nie liczę tu oczywiście „Sceny 2” Adama Karasia, która robiła wspaniałą robotę z młodymi ludźmi. Gdy Adam odszedł z Kwidzyna ta dziura pogłębiła się. Młodzi ludzie nie mają gdzie i z kim realizować pasji teatralnych. Musi być wariat – reżyser, wariat – lider takiego przedsięwzięcia, bo nikt normalny bez odrobiny takiego odlotu tego nie opanuje. Od czasów Stanisława Borowieckiego i jego Zespołu Nauczycielskiego im. Jędrzeja Cierniaka, od połowy lat 80-tych nic nie powstało. On przez dziesięciolecia prowadził teatr i robił naprawdę wspaniałą robotę dla Kwidzyna, dla promocji Kwidzyna. Nie śmiem się porównywać z tym co zrobił, z jego dorobkiem, z jego osiągnięciami, z jego dokonaniami, ale chociaż w minimalnym stopniu chciałbym kontynuować jego dzieło. Cieszę się, że spoiwem, które łączy teatr Pana Borowieckiego z moim - są aktorzy w osobach Zuzanny Szulc i Janusza Walora. Cieszę się, że jest taka sztafeta. Będę to robił nadal i to bez względu na kłopoty, niedogodności, trudy i czasami nieżyczliwe komentarze.\nFrekwencja jaka była na sali widowiskowej kwidzyńskiego teatru świadczy i potwierdza fakt, że ludzie chcą się bawić, chcą wylewać łzy ze śmiechu i chcą się wzruszać. Ponad sto dwadzieścia minut było dla widowni przywołaniem minionych lat. Stare, dobre i przyjemne piosenki „odkurzyły” w pamięci własne sytuacje życiowe, które wydawałoby się, że były tak niedawno. Jednym słowem - widowisko muzyczne zachwyciło.\n2014 rok jest przeznaczony na przemienne granie dwóch spektakli „Zjazd” i „Rocznica”. Oprócz tego przygotowanych jest kilka mniejszych form muzyczno-teatralnych. Najbliższa to „Walentynki czterdziestolatków”, z którym grupa wystąpi 14 lutego poza Kwidzynem. W planach jest program na Dzień Matki (w obsadzie wokalno-aktorskiej) oraz pieśni patriotyczne na 11 listopada.\n- Oczywiście na tym nie poprzestaniemy. Przygotowane są dwa kolejne scenariusze. Jeden to scenariusz piątego już widowiska muzycznego o roboczym tytule „Pensjonat pod Amorkiem”. Akcja będzie się działa w sanatorium. Myślę, że uda mi się skonstruować zabawną intrygę, zawiązać akcję, która da widzom dwie godziny relaksu, odprężenia, zabawy, humoru, śmiechu. Drugi scenariusz to pełnowymiarowa sztuka teatralna, bez grupy wokalnej o roboczym tytule „Casting”, w której wystąpi sześcioro aktorów. Daty premiery jeszcze nie znamy, bo uzależniony jestem od dyspozycyjności czasowej i od możliwości aktorów – powiedział Jerzy Majda.\nAutor: eska | Piątek 7 lutego 2014 | 000 10292


Geekstok.pl - Bezbłędne rowery\nPrzemowy Adama Zdanowicza mają to do siebie, że każda z nich jest nie mniej niesamowita niż jego rowery. Pierwszy raz słuchałam go w LOPB, gdy opowiadał o stworzeniu roweru dla Slasha i jego dziewczyny. Później, gdy pojawił się w Geekstoku Rowery na miarę! Rozmowa z Adamem Zdanowiczem. , a ostatnio na wernisażu zorganizowanym w Pałacu Branickich „O.Błędne Koła”. To właśnie tam można było podziwiać najciekawsze dzieła pracowni MAD Bicycles.\nTen człowiek jest chodzącym, a właściwie jeżdżącym na rowerze, sukcesem. Od czasu studiów nie przestaje pracować i zaskakiwać. Wygrał konkurs (na biznesplan), założył firmę, stworzył najpiękniejsze rowery na świecie, zaprojektował rowery dla gwiazd takich jak Michał Szpak, Zbigniew Hołdys, Tomasz Frankowski, a nawet Slash z Guns N’ Roses, potem rower z lodu i wisienka na torcie – złoty rower „Materialize”. Ten ostatni wygrał konkurs, zdobywając nagrodę BEST ONE-OFF RADICAL CUSTOM na wystawie w Las Vegas. W międzyczasie pojawił się w reklamie ING, programie „Ugotowani”, stworzył rower promujący samochód Warszawa M20 GT. Zatoczył koło. Co dalej?\nDalej była wystawa (27 grudnia – wernisaż, 28 grudnia – wstęp wolny) zorganizowana w ramach stypendium dla twórców profesjonalnych. Wernisaż rozpoczął się od występu Adama, który opowiedział o błędach poznawczych. Mówił też o tym, jak dostał e-mail z Hollywood z propozycją lokowania roweru w filmie i z niej nie skorzystał. Opowiedział, jak nie dać się ponieść emocjom i dokładnie sprawdzać informacje, szczególnie przed podjęciem ważnej decyzji. Ostrzegł nas przed zawieraniem umów z kalifornijskimi baronami, których samozwańczy książę Montenegro mianował hrabiami. A to był dopiero początek! Później Adam odsłonił trzy zaskakujące rowery.\nRower symetryczny, który po przekrzywieniu głowy ma wyglądać tak samo.\nPrzeczący prawom fizyki jednokołowiec.\nA także rower, który świeci w ciemnościach. Oprócz tego, że świeci, jest hołdem złożonym zmęczonym artystom, którzy czasami potrafią zamazać całe swoje dzieło. Na szczęście ten projekt nie trafił do kosza.\nNie zabrakło też „Materialize”, przy którym Adam złożył podziękowania swoim współpracownikom. Potem był czas na zdjęcia i dokładne obejrzenie rowerów. Niejedna osoba, która była tam obecna, poważnie zastanawia się teraz nad zakupem roweru customowego.\nZaś redakcja Geekstok życzy dalszych sukcesów, nietypowych projektów, wyłamywania się ze schematów i jak najwięcej niezwykłych klientów!


Szkolenie dla opiekunów rodzinnych – fizjoterapia. Część 7 – Opiekun Rodzinny\nOpublikowane przez Paweł Ryta w dniu 20 czerwca 2022 20 czerwca 2022\nSerdecznie zapraszamy na kolejny odcinek video poradnika pt. „Szkolenia dla opiekunów rodzinnych” z hospicyjną fizjoterapeutką Magdaleną Podobas.\nTemat: W jaki sposób najprościej, najbezpieczniej i najszybciej zmienić ułożenie pacjenta w łóźku?\nSzkolenia dla opiekunów rodzinnych realizowane są przez Fundację Hospicyjną oraz Fundację Agora. Więcej informacji – www.opiekunrodzinny.pl


Pamięci masowe (strona 2) | Aktualności | PurePC.pl\nToshiba MG08 16 TB - dysk twardy wypełniony helem\nTrwa wyścig o to kto dostarczy jako pierwszy na półki sklepowe dysk HDD o pojemności 16 TB. W czołówce są giganci branży z ogromnym doświadczeniem. Seagate ogłosił pod koniec ubiegłego roku, że wypuści taki własnie dysk, który skorzysta z technologii HAMR (Heat-Assisted Magnetic Recording). Tymczasem Toshiba pochwaliła własnie nowym dyskiem twardym. MG08 jest największym w branży dyskiem twardym o pojemności 16 TB korzystającym z konwencjonalnego zapisu magnetycznego (CMR), oferującym zwiększenie...\ndysk 16 tb,\nCES 2019: Przenośny WD My Passport Go oraz SanDisk USB 4 TB\nJak do tej pory z okazji CES 2019 w Las Vegas sporo powiedziane zostało o laptopowych procesorach i układach APU od AMD oraz konsumenckich kartach graficznych ze stajni NVIDII. Jednak amerykańskie targi elektroniki użytkowej to nie tylko same podzespoły komputerowe, ale również całe zatrzęsienie innego sprzętu. Tym razem pochylimy się nad nowościami od giganta na rynku pamięci masowych w postaci Western Digital. Przygotował on bowiem sporo nośników przenośnych dla dwóch swoich marek - konsumenckie...\nTranscend ESD250C - Mały, tani i przenośny dysk SSD na USB\nObecnie chcemy wszystkiego na "już" i "teraz", dotyczy to większości aspektów naszego życia - również nowych technologii oraz dostępu do informacji. Nie bez powodu mówi się, że kto raz spróbuje pracy na komputerze wyposażonym w szybkie SSD (chociaż na system operacyjny), już nigdy nie będzie chciał wrócić do ślamazarnego HDD. Ostatnimi czasy nośniki półprzewodnikowe wyraźnie potaniały, a stagnacja cenowa dotyczyła tylko segmentu urządzeń przenośnych. Transcend postanowił zmienić i to,...\nSpecyfikacja nowego protokołu NVMe-MI 1.1 jest na ukończeniu\nNVM Express ogłosiło, że wkrótce ukaże się oczekiwana już od pewnego czasu specyfikacja NVMe Management Interface (NVMe-MI). Wersja NVMe-MI 1.1 standaryzuje zarządzanie obudowami (enclosure management) SSD NVMe, oferuje technologię in-band oraz poprawia zarządzanie zestawami wielu dysków SSD. Specyfikacji znajduje się w procesie ratyfikacji, a udostępniona powinna zostać oficjalnie za 60 dni . Nowe funkcje zarządzania oferują użytkownikom końcowym NVMe i producentom sprzętu (OEM) większą kontrolę...\nSSD coraz tańsze i tańsze... a podobno będą jeszcze tańsze\nCzęść najważniejszych podzespołów komputerowych, takie jak np. procesory czy pamięć RAM, ostatnimi czasy są droższe niż można by oczekiwać. W przypadku tej pierwszej kategorii dotyczy to co prawda jednego producenta, ale wciąż nie zmienia to faktów. Jeszcze do niedawna ceny kart graficznych osiągały astronomicznie zawyżone ceny, ale dzięki spadkom zainteresowania GPU ze strony górników kryptowalut, sytuacja wróciła mniej więcej do normy. W ostatnim roku spadają też ceny nośników SSD. Obecnie...\nSamsung 860 QVO - nowe nośniki SSD pojawią się w sklepach\nW październiku w ramach Tech Day przedstawiciele firmy Samsung zapowiedzieli wprowadzenie na rynek m.in. nowych nośników SSD wykorzystujących układy NAND typu QLC (Quad-level Cell). Od tamtej pory nie było oficjalnej premiery tych produktów, ale wygląda na to, że są one już pomału dodawane do ofert niektórych sklepów internetowych, m.in. z Francji czy z Włoch. To pozwala przypuszczać, że uruchomienie dostaw jest już bliskie, a to wydaje się mieć spory sens, bo rusza przecież przedświąteczna gorączka...\nSK hynix wprowadza 96-warstwowe kości pamięci flash NAND\nSK Hynix wprowadził na rynek pierwsze na świecie 96-warstwowe kości pamięci flash 4D NAND o pojemności 512 Gb oparte jednak o rozwiązanie 3D TLC (Triple-Level Cell). Wielu komentatorów uważa, że jest to więc jedynie chwyt marketingowy, a nie prawdziwy układ 4D. Być może jednak uda się w tym przypadku połączyć dobre parametry z niską ceną. Choć tej jeszcze nie znamy, nie ulega wątpliwości, że Hynix dołączył do elitarnego grona firm, które mają w ofercie takie zaawansowane rozwiązania. Produkcja...\nSeagate zapowiada 100 TB dyski HDD dzięki technologii HAMR\nJeśli ktoś myślał, ze tradycyjne dyski twarde HDD łatwo się poddadzą i po cichu, ze spuszczoną głową znikną z rynku - był w błędzie. Dzięki technologiom, które dopiero dzisiaj można wdrożyć w życie, HDD będą służyć nam jeszcze przez długie lata. Co więcej, ich pojemność urośnie w stosunkowo krótkim czasie do gigantycznych, jak na dzisiejsze standardy, rozmiarów. Seagate przedstawił mapę drogową dla swoich nośników HDD na najbliższe siedem lat. Kluczową technologią jaka ma zapewnić...\nZajmujący się cybebezpieczeństwem naukowcy z Uniwersytetu Radboud w Holandii ogłosili, że znaleźli krytyczne luki w szyfrowaniu na nośnikach SSD firmy Samsung i Crucial. Luki w zabezpieczeniach umożliwiają osobie atakującej uzyskanie dostępu do wszystkich danych, bez konieczności posiadania hasła. Sprawa dotyczy popularnych modeli, które są obecnie szeroko dostępne w sklepach. Praca naukowców wskazuje, że problemy nie są przypadkowe i jednostkowe, lecz strukturalne i dotyczą zapewne wielu SSD. Holendrzy...\nWD prezentuje Ultrastar DC HC620 - HDD o pojemności 15 TB\nDyski talerzowe nie chcą zejść ze sceny. Z jednej strony ceni się je za stabilność i stosunkowo mniejszą awaryjność niż w przypadku dysków półprzewodnikowych, z drugiej za niższe ceny w stosunku do SSD, a co za tym idzie większą dostępność pojemności takich jak 10, czy nawet 14 TB. Dotąd pułap magicznych 14 TB nie został przekroczony. Obecnie firma Western Digital podnosi poprzeczkę prezentując 15-terabajtowy dysk twardy. Ultrastar DC HC620 jest wypełniony helem i osiąga wysoką gęstość...\nhdd 15 tb,\nUltrastar DC HC620,\nwd Ultrastar DC HC620,\nDysk SSD ADATA XPG SX8200 Pro - Szybko, szybciej, najszybciej\nRynek podzespołów komputerowych to nieustanna walka wielu producentów z całego świata, dotyczy to zasadniczo każdej jego gałęzi z pominięciem procesorów gdzie mowa tylko o dwóch podmiotach. Podpatrywanie i kopiowanie od siebie rozwiązań, oferowanie bardziej dopracowanego oprogramowania czy większej ilości fizycznych dodatków w niższej cenie. W przypadku nośników półprzewodnikowych wojna dawno uległa zmianie - propozycje większości marek w standardzie SATA III wysyciły przepustowość, a więc...\nADATA HD680 i HV320 - nowe wytrzymałe, zewnętrzne HDD do 5TB\nADATA Technology producent wydajnych modułów pamięci DRAM i produktów flash NAND zapowiedział dzisiaj dwa nowe zewnętrzne dyski twarde (HDD): ADATA HD680 oraz HV320. HD680 został zaprojektowany w celu zapewnienia solidnej ochrony i wytrzymałości, i pozwoli na przechowanie do 2 TB danych. HV320 został z kolei zaprojektowany z myślą o maksymalnej mobilności i stylistyce dzięki smukłej obudowie oraz szczotkowanej powierzchni. HV320 pozwoli na przechowanie jeszcze większej ilości danych, bo aż do 5 TB....\nCorsair Force MP510 - nowa seria wydajnych dysków SSD\nCorsair zaprezentował Force Series MP510 - nową rodzinę dysków w formacie M.2. Trzeba przyznać, że nowe podzespoły spod flagi Korsarzy prezentują się pięknie i z pewnością byłyby ozdobą niejednego PC. Do tego zresztą producent zdążył nas już wcześniej przyzwyczaić. Czerń komponentów i dużymi, białymi napisami wyglądają znacznie lepiej niż część z naklejką i kodem kreskowym. Ale przecież nie o wygląd tylko chodzi. Nowe dyski Corsair Force Series MP510 są też bardzo szybkie i z pewnością...\nKłopoty na rynku SSD. Trzeba liczyć się z podwyżkami cen\nNośniki SSD stają się coraz bardziej popularne, pomalutku wypierając z komputerów tradycyjne dyski twarde. Te ostatnie jednak na pewno jeszcze długo z nami zostaną, gdyż pomimo że na tle SSD są powolne, to jednak są tańsze, zwłaszcza gdy chcemy kupić nośnik o dużej pojemności. Z nośnikami SSD i ich cenami ogólnie jest coraz lepiej, ale w ostatnim czasie daje się zauważyć pewne perturbacje. Według doniesień Digitimesa, producenci układów NAND TLC (Triple-level Cell) dopiero na początku bieżącego...\nHyperX FURY RGB - nowe dyski SSD czarują podświetleniem RGB\nTak długo, jak urządzenia komputerowe z podświetleniem LED będą dobrze się sprzedawały, tak też długo producenci oferować będą taki właśnie sprzęt. Po obudowach, płytach głównych czy kartach graficznych, przeznaczenie spotkało także dyski SSD. HyperX poinformował o wprowadzeniu na rynek dysków HyperX FURY RGB, które choć bazować będą na technologii 3D NAND, to kuszą podświetleniem RGB LED. Dysk jest kompatybilny z płytami głównymi obsługującymi podświetlenie RGB i wieloma innymi...\nHyperX Fury RGB,\nSeagate prezentuje nowe dyski HDD o pojemności 14 TB\nJeden z dwóch gigantów na rynku HDD w postaci Seagate ogłosił rozszerzenie swojej oferty konsumenckiej. Lada moment do sprzedaży trafią cztery różne modele nośników talerzowych, których pojemność wynosi aż 14 terabajtów. Oczywiście jak w przypadku wszystkich tego typu propozycji wnętrze dysków wypełnione zostało helem, a nie powietrzem co pozwala na zmniejszenie wagi, wibracji i oporów. Mowa o modelach Barracuda Pro, IronWolf, IronWolf Pro oraz SkyHawk. Dedykowane one są kolejno do domu, serwerów...\nGOODRAM CX400 i PX400 - Nowe, budżetowe SSD SATA i M.2 NVMe\nBerlińskie targi IFA 2018 to swoisty deszcz dla technologicznego rynku. Co i rusz pojawiają się zapowiedzi i prezentacje nowych produktów, a swoją ofertą pochwalić chcą się producenci z całego świata. Mowa zarówno o podmiotach z Tajwanu, Chin, USA, jak i... Polski. Pisaliśmy już nieco niestandardowo, bo o AGD w wykonaniu firmy Amica, a teraz pora na powrót do segmentu stricte komputerowego. GOODRAM przygotował bowiem aż dwie przystępne cenowo serie nośników półprzewodnikowych, które dedykowane...\nCrucial BX500 - nowa seria atrakcyjnie wycenionych SSD-ków\nDyski półprzewodnikowe są już z nami od kilku długich lat, jednak mimo to ich ceny nie spadają wcale tak szybko, jak byśmy tego chcieli. Ciągle musimy liczyć się wydatkiem kilkuset złotych za porządny nośnik SSD, a to sprawia, że wielu konsumentów nadal woli sięgać po tradycyjne dyski talerzowe, szczególnie jeśli w grę wchodzi pojemność. Na całe szczęście prognozy są bardzo optymistyczne i w przyszłym roku dyski SSD mają być znacznie tańsze niż dziś. Zapowiedzią takiego stanu rzeczy...\nADATA XPG SX6000 Pro - Kolejny wydajny nośnik M.2 SSD NVMe\nChociaż ostatnimi czasy brak wybitnych rewolucji na rynku nośników półprzewodnikowych, to trudno mówić tutaj o stagnacji. Z jednej strony SSD powróciły wreszcie do normalnych cen, z drugiej na horyzoncie są jeszcze tańsze rozwiązania oparte na pamięciach QLC, a z trzeciej wreszcie coraz więcej producentów jest w stanie wysycić standard SATA III nawet w budżetowych propozycjach i zaczyna tworzyć swoje własne dyski M.2 NVMe. ADATA akurat na tym polu walczy już od dłuższego czasu. Ich najnowsza seria...\nJest szansa, że dyski SSD w 2019 roku będą rekordowo tanie\nNowe karty graficzne nie będą należały do tanich, gamingowe fotele zedrą z nas ostatnie pieniądze, a komputer przeznaczony pod grę Cyberpunk 2077 ma kosztować około 10 tysięcy złotych... Wygląda na to, że producenci gier i sprzętu chcą nas puścić w skarpetkach (jeśli dobrze pójdzie to w skarpetkach, bo zawsze jeszcze można zgodnie z piosenką "pójdę boso" zostać i bez skarpetek). Na szczęście jest światełko w tunelu (być może nawet LEDowe - uwielbione przez rzeszę graczy). Według jednego...\nGoodRAM SSD IRDM Gen2 - oświadczenie firmy w sprawie pamięci\nNiespełna dwa tygodnie temu opublikowałem test nośników SSD GoodRAM IRDM Gen2, gdzie na przykładzie dwóch pozornie identycznych sampli modelu o pojemności 240 GB, zaobserwowałem zaskakująco duże różnice w wydajności. Pojawiły się wówczas podejrzenia, że producent nie tylko kupuje projekty OEM od różnych dostawców, ale może wykorzystywać różne rodzaje pamięci NAND. Kości nie udało się niestety zidentyfikować, jednak fakt pozostaje faktem - nośniki w testach rzeczywistych zachowywały się...\ngoodram irdm gen2,\nADATA rozszerza ofertę o dysk SSD SU800 w wersji 2 TB\nDyski SSD stały się już na tyle popularne, że znajdziemy je dziś chyba w większości nowych komputerów. Nic więc dziwnego, że stopniowo zaczynamy je wykorzystywać do coraz bardziej różnorodnych zastosowań - w końcu kiedyś instalowaliśmy na nich tylko wyłącznie system operacyjny i najpotrzebniejsze oprogramowanie, a dziś coraz częściej stają się podstawowym i jedynym nośnikiem mieszczącym w zasadzie wszystko, co użytkownikowi potrzebne. Firma ADATA najwyraźniej doskonale zdaje sobie z tego...\nsu800 2 tb\nPamięci NAND o prędkości DDR4? Takie plany mają Chińczycy\nŻe wszystko w obrębie technologii dąży do miniaturyzacji i jak najlepszej wydajności (prędkość, wielkość itp.) to już wiemy. Mimo wszystko pewnie wielu z Was zastanawia się kiedy napotkamy solidny mur, którego już nie da się przeskoczyć. Który zmusi nas do opatentowania zupełnie nowej gałęzi technologicznej, bo możliwości obecnej się skończą. I choć gdybania na temat chociażby komputerów kwantowych mają się dobrze, to wciąż korzystamy w krzemu i wciąż eksploatujemy go tak, jak to tylko...


Leczenie trądziku – czym jest sebum – Portfolio i projekty miliarderzy.pl\nLeczenie trądziku – czym jest sebum\nŁój to część sebum znajdującego się na powierzchni skóry . Inne składniki olejku na skórze to pot, lipidy i zanieczyszczenia środowiskowe.\nŁój to część olejku znajdującego się na powierzchni skóry. Inne składniki olejku na skórze to pot, lipidy i zanieczyszczenia środowiskowe. Jest to sebum, które w znacznym stopniu wpływa na zapach naszego ciała. Samo sebum jest bezwonne, ale jego bakteryjny rozkład powoduje nieprzyjemny zapach. Dlatego jeśli regularnie utrzymujesz skórę w czystości z bakterii za pomocą mydeł antybakteryjnych, możesz w znacznym stopniu zredukować zapach ciała. Łój dociera do mieszków włosowych\ni otacza włosy, a także dociera do skóry przez mieszki włosowe. Wiele osób odczuwa przetłuszczanie się włosów, jeśli nie myje się ich przez kilka dni. Dzieje się tak z powodu sebum. Łacińskie znaczenie sebum to tłuszcz.\nJak powstaje sebum – sebum jest wytwarzane przez gruczoły łojowe. Te gruczoły znajdują się na większości części ciała. Z wyjątkiem kilku, większość gruczołów łojowych otwiera się w mieszek włosowy. To są miejsca powstawania trądziku.\nCo robi sebum – sebum chroni skórę przed infekcją bakteryjną. Łój zmniejsza również naturalną utratę wody przez skórę. Zwiększona produkcja sebum może powodować trądzik.\nWytwarzanie sebum – produkcja sebum zmniejsza się wraz z wiekiem. Szczególnie u kobiet zmniejsza się po menopauzie. Dorosłe kobiety wytwarzają mniej sebum niż mężczyźni. U mężczyzn produkcja sebum może gwałtownie wzrosnąć w okresie dojrzewania.\nIstnieje kilka popularnych teorii na temat sebum. Niektórzy uważają, że wysuszenie nadmiaru sebum za pomocą olejków osuszających zmniejszy produkcję sebum. Niektórzy uważają, że jeśli używasz produktów, które mają kontrolować produkcję oleju, zwiększy to produkcję sebum. Obie są błędnymi wnioskami. Wysuszenie nadmiaru oleju usuwa tylko olej powierzchniowy. A stosowanie produktów do kontroli oleju nie zwiększy produkcji sebum. Łój jest niezbędny do ochrony naszej skóry, ale zwiększona produkcja sebum prowadzi do przetłuszczania się skóry i częstych nawrotów trądziku.