Temat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 11, 2016 12:29 am\nZ tego miejsca wszelkie meble i na przeciwko wejścia ustawiono prowizoryczną scenę, a przed nią rzędy krzeseł przeznaczonych dla gości. Po bokach sali stoją stoły z koszami na żywność, a pod nimi fanty schowane na loterię. Na ścianach widnieją plakaty oraz zdjęcie z Paryża. Tutaj też, wzdłuż i wszerz, przechadzają się organizatorzy zbierający datki dla potrzebujących mieszkańców zniszczonej kamienicy.\nTemat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 11, 2016 12:43 pm\n|po obu grach z Florianem i Mathieu\nW przeszłości dość często pojawiała się na tego typu przedsięwzięciach. Była osobą, której zawsze było pełno. Nawet jeśli czasem dość ciężko było jej nawiązać bliższe relacje ze swoimi rówieśnikami, o dziwo doskonale dogadywała się z dorosłymi, nie raz na przeróżne charytatywne akcje przeznaczając swoje obrazy, które o dziwo dobrze się sprzedawały, bądź chodząc z puszką między zebranymi. Potrafiła zebrać naprawdę dużo, swoim uśmiechem i przyjaznym nastawieniem zagadując przybyłych, komplementując ich wygląd czy wdając się w krótkie rozmowy.\nTeraz, choć mogłoby się wydawać, iż wszystko uległo zmianie, gdzieś w głębi duszy pod tym względem Flavie pozostała ta sama. Wciąż chciała pomagać, może nawet bardziej niż kiedyś, biorąc pod uwagę fakt, w jakich czasach przyszło im zmagać się z tragedią, która dotknęła tak wielu mieszkańców jej ukochanego miasta. Mimo szeptów, które czasem krążyły dookoła niej, nie zamierzała stać bezczynnie i bez większego zastanowienia zgłosiła się na jedną z organizatorek całego wydarzenia. Dorze wiedziała, że jej mąż nie był z tego zadowolony. Na jej ogromną samodzielność i tak patrzył już krzywym wzrokiem, zapewne mając ochotę przypisać jej na co dzień jakiegoś niskiego stopniem żołnierzyka, których chodziłby za nią niczym cień, śledząc każdy jej krok i raportując wszystko jej zaniepokojonemu i troskliwemu mężowi. Nie, wcale nie bał się o jej zdrowie. Gdyby przypadkiem wpadła pod samochód i zginęła na miejscu, zapewne z szampanem w dłoni zaprosiłby do domu którąś ze swoich kochanek i świętował. Czasem zastanawiała się, dlaczego jeszcze ją trzyma przy sobie, jednak szybko dochodziła do wniosku, iż chyba zna odpowiedź. Uwielbiał poczucie władzy i o tyle o ile z kochankami nie mógł sobie pozwolić na wszystko, ją miał na wyłączność. Była tylko jego i miał świadomość, że zna ryzyko, które wiązałoby się z jakąkolwiek próbą uwolnienia się spod jego wpływów. Wciąż nie wiedziała, czy byłaby w stanie się na to powziąć, jednak nie mogła ukryć, iż wielokrotnie wyobrażała sobie, jak w końcu zaczyna w pełni żyć własnym życiem.\nNa miejscu zbiórki, jak na porządnego Organizatora przystało, zjawiła się wcześniej. Może nawet dużo za wcześnie, biorąc pod uwagę, że udała się tam zaraz po zjedzeniu szybkiego śniadania, na odchodnym obdarzając męża krótkim „Wychodzę”, unikając jakichkolwiek szczegółów. Słyszała jak krzyczał za nią, żeby została, jednak nie wątpiła, że na miejscu z pewnością spotka kilku jego znajomych, a wieści wśród Niemców zdawały się rozchodzić z prędkością światła.\nOd rana krzątała się dookoła, przechodząc między różnymi salami, nadzorując przygotowania do loterii i wyprzedaży oraz pokrótce rozmawiając z pozostałymi organizatorkami, rozdzielając zadania i wymieniając nadzieję, iż zjawi się dość sporo ludzi.\nOstatecznie skończyła w głównej sali, gdzie scena przygotowana była już do występów, a pierwsi goście zajmowali miejsca na krzesłach. Niektórych witała osobiście, z pogodnym uśmiechem, towarzyszącym jej ostatnio tak rzadko, ściskając dłonie i dziękując, za zjawienie się i chęć pomocy. Co jakiś czas zerkała również na zegarek, mając wielką nadzieję, że wszystko pójdzie zgodnie z planem. Musiała przyznać, że zaangażowanie w tą zbiórkę znaczyło dla niej naprawdę wiele, zwłaszcza iż jako organizator włożyła naprawdę dużo serca. Starała się więc nie zaprzątać głowy wydarzeniami ostatnich dni, choć wiedziała, jak trudno utrzymać jest własne myśli na wodzy i powstrzymać od uciekania na niechciane tematy. Chciała, aby choć jedna, nawet drobna, rzecz w jej życiu zakończyła się pomyślnie.\nTemat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 11, 2016 1:21 pm\n/ po patrolu w zawalonej kamienicy\nMatthias w gruncie rzeczy był dobrym człowiekiem, dlatego też decyzja dowództwa o przydzieleniu go do zabezpieczenia tej zbiórki charytatywnej była mu na rękę. Miał zamiar mieć oczy i uszy otwarte, nie wiadomo co może się tu zdarzyć. Ruch Oporu może być tak bezczelny, by środki na prowadzenie swojej działalności chcieć ukraść z zbiórki dla potrzebujących. Mogą też trafić się zwykli, prości złodzieje, też chcący się wzbogacić. Natomiast jeśli RO chciało wspierać francuzów, to wśród organizatorów będą członkowie tej organizacji, a to oznacza potencjalne niebezpieczeństwo. Schulz na pewno słuchając mowy skupi uwagę na tym, czy nie jest ona przypadkiem anty-niemiecka, takie charytatywne spotkanie mogłoby być dobrą okazją do podburzenia ludności cywilnej do buntu. Zwłaszcza, jeśli winą za wybuch kamienicy obarczy się... tak naprawdę bogu ducha winne władze niemieckie. A to one tak naprawdę muszą po tym posprzątać. Matthias założył zwykły mundur kawalerzysty i w swoim feldgrau stawił się na miejsce zbiórki. Przy pasie, w kaburze tkwił pistolet, tuż obok magazynek. Miał pilnować porządku i tym ma zamiar zająć się w pierwszej kolejności. Oczywiście, ma też zamiar wrzucić trochę groszy do puszki. Szczerze żal było mu Francuzów, nie tylko tych którzy ucierpieli w wybuchu kamienicy, ale ogólnie obywateli dawnej republiki francuskiej. Jak paskudnie musi czuć się człowiek, który de facto utracił swoje państwo? Do Szpitala Świętej Anny przybył wcześnie, jako, że nie był tu tylko w celach osobistych, ale i służbowych. Pilnować porządku, to znaczy pilnować porządku. Ordnung muss sein, jak zwykł rzec jego ojciec. Zajął miejsce z którego mógł mieć dobry punkt obserwacyjny na całą halę i czekał, czekał, czekał. Widok Flavie nie zwrócił w jakiś szczególny sposób uwagi Matthiasa. Ot, człowiek. Precyzując - kobieta. Spodziewał się tu ludzi. Nie znał tego ludzia. Gdyby ta uśmiechnęła się do niego, z pewnością odwzajemniłby uśmiech, skinął głową szepcząc jakieś guten abend, sam jednak nie nawiązywałby interakcji. Stał, opierając na sobie ramiona, starając się nie zwracać na siebie uwagi. Nie zwracać jej tak bardzo jak tylko jest w stanie nie zwracać jej gazela w jaskini lwa. Może trochę za bardzo się przejmował i bał? Może popadał w hipokryzje, ale lepiej jest być zbyt ostrożnym, niż coś przegapić. A to coś, może okazać się w tym przypadku naprawdę CZYMŚ.\nTemat: Re: Sala przyjęć Wto Wrz 13, 2016 3:37 pm\n/Po tajnych naradach/\nPrzez ostatni tydzień miasto żyło sensacjami związanymi z zawaleniem się kamienicy. Dlaczego kamienica się zawaliła, w jaki sposób się zawaliła, kto lub co przyczyniło się do jej zawalenia, skąd wzięło się tylu mundurowych przy gruzowisku. Czego to André nie nasłuchał się na ten temat od pozostałych pracowników Opery; począwszy od teorii o Żydach podkładających bomby na podejrzeniach o prowadzenie tajnych eksperymentów w piwnicach budynku skończywszy. Usłyszał wiele i szczerze wątpił, aby cokolwiek go w tej kwestii jeszcze zaskoczyło. Ludzi ciągnęło do sensacji. Plotka o żydowskiej zemście za donosicielstwo wydawała się atrakcyjniejsza niż banalne wytłumaczenie w postaci eksplodującego pieca. Wybuch pieca był zbyt prostym wyjaśnieniem. Niezbyt atrakcyjnym. Przynajmniej dla tych mieszkańców Paryża, którym za mało wrażeń dostarczały niemieckie rządy w mieście.\nPrasa okazała się odrobinę lepsza. Owszem, wypuściła kilka artykułów, napisanych w sensacyjnym tonie, jednak gazety również szeroko pisały o zbiórce charytatywnej dla mieszkańców kamienicy.\nPo namyśle André zdecydował się zajrzeć do Szpitala. Nie zarabiał kroci, żeby zgrywać jakiegoś wielkiego altruistę i darczyńcę podczas zbiórki, z drugiej strony nie przymierał głodem. Było go stać na wrzucenie paru franków do puszki.\nPrzeszedł przez hol, w którym oprócz milutkiej recepcjonistki, przesiadywała para mniej milutkich żołnierzy. Sala Przyjęć przywitała go niecodziennym widokiem. Łóżka i stoliki zniknęły. Zastąpiło je coś, co miało pełnić rolę sceny oraz rzędy krzeseł. Po sali przechadzali się uczestnicy zbiórki. Znajomi gawędzili ze znajomymi. Przypadkowo napotkani sąsiedzi wymieniali grzeczne uwagi o pogodzie. Pomiędzy dorosłymi przemykały rozchichotane dzieciaki. André przystanął w pobliżu wejścia, nie mogąc się zdecydować czy wejść do sali czy przejść do następnego pomieszczenia. Bezczynne siedzenie na krześle i oczekiwanie na nie wiadomo co, nie było czymś, czym chciałby się tutaj zajmować. Pobieżnie przyglądał się przechodzącym nieopodal osobom, w nadziei, że dostrzeże kogoś znajomego. Nie zawiódł się. Drgnął na widok znajomej sylwetki. Flavie? Co też ona robiła w takim miejscu? Nie spuszczając z niej wzroku, wszedł w głąb sali. Ach, tak. Ściskała przybyłym gościom dłonie i dyrygowała uwijającymi się przy scenie ludźmi. Była zajęta. A nawet gdyby nie pochłaniało ją nadzorowanie zbiórki, to... raczej do niego nie podejdzie. Nie mieli o czym rozmawiać. Każda próba nawiązania rozmowy wyglądałaby sztucznie i zakończyłaby się klęską.\nSkrzywił się nieznacznie. Skończyli z przyjaźnią, a mimo to, przyglądał się jej i zastanawiał, jak robiła sobie w nowym życiu, w nowej rzeczywistości, którą sama wybrała.\nNie ma po co się zastanawiać, skarcił się w myślach. Odwrócił się, nie chcąc dłużej się jej przyglądać i... rozmyślać.\nOdwrócił się i napotkał spojrzenie Niemca w mundurze. Coś takiego. Potężna Rzesza musi drżeć już na samo wspomnienie o zbiórce i zalękniona śle swoich żołnierzy do pilnowania garstki cywilów. Tylko patrz żołnierzyku, jak to zebranie przekształci się w następną rewolucję francuską. Uśmiechnął się. Bardziej ironicznie niż przyjacielsko. Nie potrafił się powstrzymać, niestety.\nTemat: Re: Sala przyjęć Sro Wrz 14, 2016 8:48 pm\nWznieśmy kieliszki w imię własnej szczodrości, pokażmy wszystkim dookoła jak bardzo przejmuje nas cudzy los. Udajmy, że pokaz mody odgrywający się dzisiaj w szpitalu jest czymś więcej niż fetą zadowalającą próżność własną, upijmy się w pozornie wyższym celu niż utopienie własnych demonów.\nNiech zacznie się targ próżności.\nUśmiech, dobry wieczór, cieszę się, że pana widzę. Dobry wieczór, szerszy uśmiech, jak miło, że państwo dotarli. Straszna to tragedia, prawda, taka piękna kamienica! Jak dobrze, że nikt nie ucierpiał, że nikt nie zginął - chociaż to takie zabawne, jak bardzo oddychamy z ulgą nad brakiem ofiar śmiertelnych takiego wypadku, kiedy codziennie giną ojcowie i synowie kobiet mijanych na ulicy.\nAle to jest nam takie obojętne.\nŻyjemy wszak w Paryżu. Wiecznym mieście. Mydlanej bańce - wojna? Przecież to już nas nie dotyczy, przecież teraz wszyscy potrafimy mówić po niemiecku.\nTylko z każdym dniem przybywa nam rys na szkle. Blizna pod okiem mojego brata, wybite zęby, kolaborancka kurwa rzucona gdzieś pod nogi podczas zakupów.\nWszyscy wyglądamy dzisiaj tak pięknie. Tak odświętnie. Więc napełnijmy brzuchy - przecież bufet aż ugina się od eleganckich przekąsek. Teraz jeszcze nieśmiało podchodzimy, nikt nie chce zostać uznany za żarłocznego - ale za godzinę, dwie, pękną wszystkie bariery. Alkoholu mamy wystarczająco wiele by pękały bariery. Te wewnętrzne, te zewnętrzne, pospada kilka masek tego wieczoru. Jestem pewna.\nJutro wszyscy leczyć będziemy ból głowy.\nTemat: Re: Sala przyjęć Sro Wrz 14, 2016 10:14 pm\nOch, czy przychodzenie tu było na pewno dobrym pomysłem? Rakefet nie była pewna i teraz stała z boku, nieco skulona, choć starała się jakoś panować nad swoją posturą.\nLudzie. Dużo ludzi. Za dużo ludzi.\nWiedziała, że na pewno nie będzie tu pustek, ale nie sądziła, że przybędzie aż tyle osób. Chciała jednak pomóc biednym ludziom, którzy ucierpieli na tajemniczym wybuchu, dlatego stwierdziła, że da radę, zostanie. Przynajmniej chyba nie zbierało jej się na atak paniki, a to już było coś. Znaczyło, że nie było bardzo źle. Tylko trochę źle.\nRuszyła się więc spod ściany i powoli zaczęła obchodzić miejsca dostępne dla ludzi, aż trafiła i tutaj i zaczęła się czujnie rozglądać, odruchowo szukając zagrożenia ze strony okupantów. Dostrzegła tylko jednego mężczyznę w mundurze, więc chyba nie było tak źle. Nie mogła odetchnąć z ulgą w żadnym wypadku, ale jeszcze da radę.\nNo i zdecydowanie chciała zobaczyć artystów w akcji. Sztuka była jedną z najpiękniejszych rzeczy na tym świecie i liczyła na to, że może jakoś ją w tej sytuacji uspokoi, obojętnie w jakiej formie.\n- Oddychaj - przypomniała samej sobie po cichu i jakoś to podziałało, a ona sama istotnie nieco się uspokoiła.\nJedną ręką złapała się za nadgarstek drugiej w nerwowym geście, ale przynajmniej jej oddech się wyrównał. Prawdę mówiąc miała nawet ochotę z kimś porozmawiać, ale tylko z kimś kogo zna.\nKto wie, może jakaś znajoma twarz się tu zjawi?\nTemat: Re: Sala przyjęć Pią Wrz 16, 2016 2:49 pm\nKażdy przyszedł tu po coś.\nJedni, aby się pokazać, inni, żeby rzeczywiście pomóc. Niektórzy chcą uspokoić sumienie, a reszta zupełnie zagłuszyć myśli. A po co ty jesteś tutaj Nico? Jesteś milczącym ramieniem swojej siostry? Jej tarczą i ostoją? Dlaczego tak bardo upatrzyłeś sobie rolę tego błędnego rycerza? Przecież tutaj nic jej nie grozi. Przynajmniej nie powinno. W końcu dziś jest wyjątkowy dzień. Dla odmiany nikt nie będzie się bił, wymieniał ciosów ani słów, które za takowe mogą uchodzić. Przecież wszyscy zbierają się tutaj w szczytnym celu. Chcemy pomóc ludziom poszkodowanym w okrutnej tragedii. Jak gdyby, na co dzień życie oszczędzało pozostałych mieszkańców Paryża, a może nawet całej Francji.\nJesteś tu jednak. Wybrałeś się. Nie tylko żeby pilnie przeczesywać wzrokiem tłum (co zresztą dosyć niebezpieczne, bo ktoś może uznać to za niepokojące i zgłosić to odpowiednim służbom), ale rzeczywiście móc dać coś od siebie. Nie jesteś dobrotliwym chrześcijaninem, nie traktujesz tego jako jałmużnej, jaką należy odbębnić, aby uzyskać bilet do nieba. Po prostu masz świadomość, że życie kopie ludzi na naprawdę wiele sposobów i o ile dzisiaj możesz powiedzieć, że masz szczęście to jutro wszystko może odwrócić się do góry nogami. Za tydzień sam możesz potrzebować czyjegoś wsparcia, a podobno karma wraca.\nKołnierzyk białej koszuli drapie cię w szyję, gdy rozglądasz się dookoła. Na widok niemieckiego żołnierza w tłumie masz ochotę skrzywić się teatralnie, ale będąc u boku Anais zachowujesz się nienagannie. Milczysz, kiedy trzeba, uśmiechasz się, kiedy należy, ale wiesz, że nie zabawisz tu długo. Wolisz iść pomóc, użyć siły własnych mięsni, poczuć, że nadal je masz. Tylko jeszcze nie teraz. Póki co jesteś czujny i spięty, chcesz mieć pewność, że wszystko jest w porządku, chociaż doskonale wiesz, że nigdy nie możesz jej mieć do końca. A może wcale nie o to chodzi? Może po prostu szukasz kogoś wzrokiem w nadziei, że się pojawi? Czysty i świeży, a nie nawalony opium, pełen drwiny i skory do bójki.\n- Ciekawe ile zdołamy zebrać – odzywasz się mimochodem do Anais, spoglądając dla odmiany na nią.\nTemat: Re: Sala przyjęć Pią Wrz 16, 2016 6:24 pm\nhm, po spotkaniu z Wolfem?\nCałe to przedstawienie naprawdę mnie bawiło.\nOwszem - w pewnym sensie współczułam ludziom, którzy mieli to nieszczęście, by zamieszkiwać ruderę w Enclos-St-Laurent i na własne oczy widzieć, jak ich skromny dobytek wylatuje w powietrze. Zima dobiegała już końca, ale lodowaty deszcz wciąż chłostał Paryż, a wszechobecne braki w zaopatrzeniu stanowiły problem nawet dla mnie, więc tym bardziej rozumiałam sytuację nieszczęśników ze zniszczonej kamienicy. Z pewną ironią spoglądałam jednak na tych wszystkich paryżan i nieparyżan, w których nagle odezwało się miłosierdzie; niewidziane od dwóch lat, jeśli nie więcej. Znałam to przeklęte miasto i jego mieszkańców zbyt dobrze, by nie wychwycić fałszu, jaki wkradł się w ich strapione miny czy pełne współczucia głosy. Zastanawiałam się, po co w ogóle tutaj przyszli - osobiście byłam zdania, że żyliśmy w czasach, które raczej nie sprzyjały dzieleniu się ostatnią kromką chleba czy starym swetrem. To była głupota, zwykłe kopanie pod sobą dołka, ale podejrzewałam, że podobne stwierdzenie raczej nie spotkałoby się tutaj z poparciem. Przynajmniej oficjalnie.\nPoza tym nie miałam zamiaru zrezygnować z okazji, by usłyszeć kilka ciekawych słów.\nZgłaszając się do pomocy przy zbiórce, z przyjemnością odegrałam rolę strapionej obywatelki, dzięki czemu powierzono mi zadanie dzierżenia puszki na datki. Przelotnie pomyślałam nawet, że na sam koniec chętnie zaprzyjaźniłabym się z jej zawartością, ale mimo wszystko wolałam dawkować ryzyko. O wiele większą wartość miały dla mnie informacje, które mogłam tutaj zdobyć, podejrzane zachowania i wszystko to, co mogło godzić w obecną władzę. Kierowana doświadczeniem, przeczuwałam, że pośród tłumu fałszywych samarytan być może znajdą się pojedynczy zapominalscy.\nZ niecierpliwością na nich czekałam.\nKrążyłam więc w tłumie z przyklejonym do twarzy uśmiechem i fałszywym merci beaucoup na ustach, starając się, żeby moja mina wyrażała raczej dobroczynny entuzjazm niż cynizm. Od czasu do czasu ktoś zatrzymywał się jednak, wrzucając do puszki garść monet, które uderzały o metalowe dno z nieco żałosnym dźwiękiem. Niespecjalnie zależało mi na tym, aby wydobyć z portfeli ludzi jak najwięcej funduszy dla poszkodowanych, ale musiałam przynajmniej udawać, że próbuję. A udawanie było jedną z nielicznych rzeczy, do których faktycznie miałam szczęście.\nTemat: Re: Sala przyjęć Sob Wrz 17, 2016 11:13 am\nBycie dobrym człowiekiem czasami bolało. Szczególnie w momencie kiedy bierzesz całą winę na siebie i dostajesz baty. Chłopak jednak nie chciał robić za wojennego męczennika. Wolał przez chwilę pożyć jak zwykły cywil. W końcu dla innych, był tylko normalnym człowiekiem który martwi się o to co zje na obiad, i czy w ogóle będzie obiad. Czy dadzą radę do końca tej zimo-wiosny przeżyć bez ogrzewania. I czy pozbędzie się kiedyś tego choróbska które zaatakowało jego płuca. Tyle że on w porównaniu do innych, czasami wyjeżdżał sobie na pole postrzelać do puszek. Czasami wylewał farbę na szybę jakiegoś gównianego lokalu, a potem musiał znosić oszczerstwa na niego i jego matkę.\nRenard czuł się bardzo blisko ludzi potrzebujących. Sam był sierotą, i często cierpiał z powodu głodu i zimna. Dlatego też postanowił pomóc, chociaż nie czuł się za dobrze. Gorączka już zeszła, ale dalej odczuwał ból w kręgosłupie i kaszel męczył jego płuca.\nMłodzik wszedł do sali przyjęć i rozejrzał się. Zauważył mężczyznę, z którym to jeszcze nie dawno widział się w antykwariacie. Uśmiechnął się na widok Darcy. Po chwili jednak jego serce zabiło mocniej. Renard poczuł jak mu się ręce trzęsą, tak więc włożył je w kieszenie od spodni. Spodziewał się tu kogoś z wyznawców Hitlera, dla przypilnowania porządku, ale nie go. To nie mógł być przepadek. Damien spojrzał zaniepokojony na Matthiasa. Po chwili spuścił wzrok i ruszył w stronę Darcy.\nCzy on tu jest specjalnie? Wiedział że ja tu jestem? Może czegoś się domyśla? Nie bądź głupi Damien. To tylko jego praca i zapewne to zupełny przypadek że znowu się spotykacie.\nChłopak odetchnął mocno i zmusił się do uśmiechu.\n-Witam piękną pani.- Zwrócił się do Darcy. Powiedział udawaną pewnością siebie. Każdy kto go bliżej zna, zauważyłby że coś jest z nim nie tak, ale dla przeciętnego przechodnia dalej pozostawał nieustraszonym, narwanym nastolatkiem, na którym to wojna nie robi wrażenia.\nTemat: Re: Sala przyjęć Sob Wrz 17, 2016 1:40 pm\nZawalona kamienica stała się ośrodkiem zainteresowania wszystkich grup społecznych w Paryżu. Publikacje szukały sensacji, paryżanie szukali sensacji. Wzmianki co rusz pojawiały się w gazetach, jednak okrojone informacje nie zaspokajały ciekawości ludzi. Czy sprawa została rozwiązana? Kto doprowadził do zawalenia? Czym zostało spowodowane? Ile osób by się o tym nie wypowiadało, ilość opinii przewyższała możliwości. Lucille pracując w kawiarni słyszała więcej aniżeli by chciała, a temat kamienicy stawał się nie do zniesienia, gdy po raz setny musiała tłumaczyć, że wie o niej tyle ile każdy przechodzień. Nie wykluczało to pomocy poszkodowanym, Lucy miała zbyt delikatne serce by ominąć możliwość udzielenia się w zbiórce charytatywnej.\nCzy w obliczu takiej tragedii winniśmy przyciągać uwagę? Z pewnością nie, toteż wśród nielicznych sukien Lucille wybrała beżową z brązowymi zdobieniami, która z równą pięknością wtapiała się w tłum. Delikatny, atłasowy materiał rękawów spływał po rękach tworząc dłuższe rękawy, które niczym wodospad próbowały sięgnąć podłoża, jednakże to dół sukni sięgał ku podłodze. Materiał idealnie dopasował się do talii opinając ją. Przez włosy po bokach biegły splecione warkoczyki, które łączyły się z tyłu głowy, a w rozpuszczonych można było znaleźć dwa biegnące od skroni.\nWchodząc przywitała się z Flavie, która na wejściu oczekiwała gości. Na sali było już sporo osób, a nawet kilka jej znanych. Rozejrzała się szukając ratunku, jednakże znalezienie obiektu zaczepienia w takim tłumie było dość trudne.W pewnym momencie wyłapała z tłumu ostatnio poznaną dziewczynę, do której się uśmiechnęła. Nie chciała jej przeszkadzać, szczególnie, że jakiś mężczyzna do niej żwawo ruszył. Czy go znała? Nie wydawało jej się, chociaż sprawiał wrażenie charyzmatycznego chłopca, którego niegdyś mijała na chodniku.\nSkapitulowała więc, jednak w tym nieszczęściu towarzyskim znalazła ratunek. Zauważyła dobrze znaną jej osobę, którą była malarka obrazów z jej kawiarni. Automatycznie się uśmiechnęła, wiedząc już do kogo podejść. Ruszyła w stronę Blanche, który mimo ciągłych uprzejmości krążyła samotnie w tłumie.\n- Blanche. - powiedziała ciepło. - Dawno cię nie widziałam. - dodała wrzucając jej trochę pieniędzy do puszki. Po dźwięku monet uderzających o dno można było śmiało powiedzieć, że ludzie niezbyt chętnie wrzucali pieniądze, jednak ważnym było by nie tracić nadziei. Wszak cel tego zebrania był jeden - pomóc potrzebującym. Czy jednak wszyscy zjawili się tutaj z tego samego powodu?\nTemat: Re: Sala przyjęć Sob Wrz 17, 2016 3:46 pm\nPo zdarzeniach ostatnich dni naprawdę nie miał ochoty ruszać się ze swojego mieszkania. Ból głowy był nie do zniesienia, a siniaki, które okaleczały jego ciało ciągle o sobie przypominały. Szczególnie w momencie ubierania munduru, nie był on najlżejszy. Przez chwilę zastanawiał się nad garniturem, jednakże był żołnierzem Waffen-SS, winien pokazywać się w odpowiednim uniformie.\nPrzez całą drogę na zbiórkę rozmyślał nad sensem egzystencji w III Rzeszy. Robił okropne rzeczy, które czyniły go złym człowiekiem w oczach Boga. Czy naprawdę ludzie dzielili się na nadludzi i podludzi? Czy winni ich traktować gorzej? Czy naprawdę potrzebna jest eksterminacja żydów? Wszak kastracja byłaby odpowiedniejszym zabiegiem. Panienka La Fayette... wydawała się dobrą duszą, czemu więc musiał ją straszyć? Kiedy doprowadzili do tego, że ludzie plują im w twarz za cenę życia? Hitler miał rację. Empatia jest największą słabością. Za cenę własnego życia byłby w stanie uratować małe dziecko. Czym one zawiniło? Tym że przyszło na świat?\n- To przez ten ból głowy... - jęknął, zrzucając wszystko na mocne uderzenie w głowę podczas patrolu. Wszak wcześniej nie zastanawiał się tak dogłębnie nad sensem tego wszystkiego. Tak miało być i tyle.\nWchodząc na salę od razu razu zauważył Matthiasa, któremu machnął, nie mając możliwości do niego podejść. Zauważył jednak inną osobę, którą już raz widział...\n- Herr Mora. - powiedział dobitnie, stając przy jego koleżance. - I jego piękna towarzyszka... - skłonił się z należnym kobiecie szacunkiem. - SS-Unterscharführer Niklaus Schulz, do usług. - przedstawił się wątłej dziewczynie. Nie zamierzał ich legitymować, wszak mieli tutaj ważna misję do wypełnienia - pomoc poszkodowanej rodzinie. Zresztą nie jemu przypadło pilnowanie imprezy, tym miał się zająć jego brat. - Jak praca, herr Mora?\nTemat: Re: Sala przyjęć Sob Wrz 17, 2016 9:20 pm\nWytężałam słuch, chcąc wyłapać nawet najlżejszy szept; szukałam szczegółów, ukradkowych spojrzeń i pozornie zwykłych gestów, ale wypełniający salę paryżanie wyglądali tak zwyczajnie, jakby sami próbowali mnie oszukać. Usiłowałam stłumić kiełkującą we mnie irytację, chcąc wierzyć, że jeszcze nie wszystko stracone - w takich sytuacjach zawsze łapałam się swojej wypracowanej latami cierpliwości niczym rozbitek koła ratunkowego. Uśmiech męczył mnie, ale zawzięcie walczyłam o to, by nie przerodził się w grymas. Ostatecznie miałam za zadanie przyciągać ludzi, a nie ich odpychać, prawda?\nMojej uwadze nie umknęły również dwa niemieckie mundury, które pojawiły się w pewnym momencie w tłumie. Przewidywałam zresztą, że okupanci nie pozwolą, aby w jednym miejscu zebrało się zbyt wielu Francuzów. Strach skutecznie zamykał moim rodakom usta i nakazywał ugiąć kark, co już nieraz widywałam na ulicy. W tym momencie nie do końca współgrało to z moimi planami, ale nie mogłam zrobić nic więcej oprócz potulnego spuszczania wzroku na widok Niemców, tak jakbym i ja się ich obawiała.\nW pewnym momencie zauważyłam jednak, że moją stronę zbliża się jakaś młoda kobieta - utkwiłam wzrok w jej twarzy o regularnych rysach, rozpoznając w brunetce właścicielkę Artois Cafe. Za każdym razem, kiedy tam przychodziłam, z pewną ironią spoglądałam na swoje bohomazy, którymi Lucille postanowiła ozdobić (oszpecić?) kawiarnię. Mimo to nasze krótkie rozmowy sprawiały mi dziwną przyjemność, szczególnie wtedy, kiedy Lucille godziła się na to, bym zapłaciła za kawę o wiele mniej, niż powinnam.\nZanim zdołałam umknąć gdzieś w przeciwną stronę sali, Lucille już znalazła się przy mnie, wrzucając mi do puszki garść drobnych. Słysząc ciepły ton w jej głosie, przewróciłam w myślach oczami, jednak nie chciałam dać po sobie znać, że wolałabym teraz słuchać kogoś innego.\n- Ja ciebie też, Lucille - odpowiedziałam bez najmniejszego wahania. - Jeszcze ci się nie znudził wystrój twojej kawiarni? Za darmową kawę możemy pomyśleć o czymś nowym.\nMrugnęłam do niej znacząco, jednocześnie marząc o tym, jak wielkim udogonieniem dla mojego cierpiącego wiecznie portfela byłaby darmowa kawa.\nTemat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 18, 2016 12:22 am\nSala przyjęć powoli wypełniała się kolejnymi gośćmi. Głosy przychodzących rozlegały się już w każdym kącie sali, damy, przystrojone w mniej lub bardziej odpowiednie kreacje, przechadzały się tu i ówdzie, czasem nie do końca wiedząc, w jakim dokładnie celu znalazły się w szpitalu, zbytnio zajęte ocenianiem konkurencji oraz całej organizacji przedsięwzięcia. Mężczyźni zdawali się nieco bardziej powściągliwi w wyrażaniu emocji czy bezsłownych wyścigach, o wiele częściej skupiali się po prostu na obserwowaniu kolejnych osób niż na wymienianiu uwag. Niemcy wytypowani do dbania o porządek na imprezie, wokół całego tego zamieszania pozostawali ledwie dostrzegalni przez gości; paryżanie mieli przecież wystarczająco dużo czasu, aby przyzwyczaić się do widoku obcych mundurów na ulicach swojego miasta, nikogo już nie dziwiła ich obecność, nawet na dobroczynnej zbiórce.\nWydawało się, że na tym etapie wszystko znajduje się już na swoim miejscu. Odpowiednio przystrojona sala, kilkadziesiąt razy sprawdzona akustyka sali oraz dokładnie zapakowane i schowane przedmioty na loterię. Nikt nie mógł przewidzieć, że problemy rozpoczną się jeszcze na parę minut przed oficjalnym rozpoczęciem, nawet pomimo faktu, że specjalnie na tę okazję przemowa została uprzednio przygotowana i przećwiczona przez organizatorki. Zresztą, nawet jeśli nie, Anais należała do profesjonalistek, improwizacja powinna być dla niej rzeczą naturalną. Jednak co powinna zrobić, gdy na scenie niespodziewanie miałoby zabraknąć jednego z kluczowych aktorów? - Madame Descoteaux, mamy poważny problem - zaczęła Adelide, ostatnia z odpowiedzialnych za wydarzenie, zachodząc aktorkę od tyłu. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że wtrąciła się w rozmowę, posłała więc rodzeństwu przepraszający uśmiech i kontynuowała dalej. - Nie mogę nigdzie znaleźć Margot Dubois, a, zgodnie z planem, miała wystąpić jako pierwsza, zaraz po pani przemowie. Nie widziałam jej nigdzie, nie wiem, gdzie się podziewa, potrzebujemy jeszcze chwilę, a na pewno się pojawi. Musimy przedłużyć część oficjalną o parę minut - mówiła szybko, nerwowo rozglądając się wokół. Przekaz był dość jasny - Anais za lada moment miała oficjalnie wystąpić przed publicznością i zyskać nieco czasu. Jak? No cóż, musiała coś wymyślić, bo zegar właśnie wybijał pełną godzinę.\nGdy Anais odeszła, Adeline ruszyła na poszukiwania artystki. Nicodème został więc na parę minut sam, być może wypatrując, jak siostra poradzi sobie z nowym zadaniem. Stojąc niedaleko sceny niespodziewanie mógł poczuć ból w lewym ramieniu - jeden z gości potrącił go, lecz zamiast przeprosić i zapytać, czy wszystko w porządku, zignorował ten fakt. Tasse mógł zauważyć jego sylwetkę ginącą w tłumie, lecz czy chciał cokolwiek zrobić z tym faktem?\nW międzyczasie Flavie miała szanse dostrzec nerwowe sylwetki dwóch kobiet, majaczące w oddali. Mogła przeczuwać, iż coś poszło niezgodnie z planem, a jeden rzut oka w rozpiskę podpowiedział jej, że może chodzić o koncerty. Nie wiadomo, czy była to kwestia zdenerwowania i niefortunnego poranka, ale gdy tylko spróbowała zbliżyć się w stronę rozmawiających organizatorek, niespodziewanie wszelkie trzymane przez nią dokument oraz listy wypadły jej z rąk. Świadkiem tego zdarzenia był André. Czy pomoże jej więc pozbierać to wszystko?\nZ kolei Blanche oraz Lucille z pewnej odległości przyglądała się pewna elegancka kobieta. Wykorzystując to, że obie panie pogrążone były w rozmowie, zbliżyła się do nich i wrzuciła do puszki stosunkowo sporo drobnych, posyłając obydwu wymuszony uśmiech. - Ach, to Ty Lucille - zaczęła, jakby dopiero po chwili rozpoznała brunetkę. Zmierzyła ją spojrzeniem od stóp aż po czubek głowy, zaraz potem przyglądając się, nieco mniej przychylnie, również blondynce. - Wybaczcie mi to faux paus, Juliette Arnaud, właścicielka kawiarni "Express". - Skinęła pospiesznie w kierunku Blanche, żeby zaraz potem powrócić do Lucille. - Dobrze widzieć cię ponownie - stwierdziła z nutą fałszywości grającą w głosie. Poprawiła pled zarzucony na plecy, kontynuując swój wywód. - Ale nie pomyślałabym, że nawet tutaj będziesz walczyć o miejsce dla swojej kawiarni. Przecież to zbiórka charytatywna - zwróciła jej uwagę, pomiędzy wierszami dając znać, że słyszała fragment rozmowy na temat darmowej kawy. Oczywiście zinterpretowała go na swój własny sposób.\nMatthias, z miejsca, w którym się znajdował, doskonale widział Darcy, Damiena oraz swojego brata, Niklausa, który niespodziewanie dołączył do wesołej gromadki. Jednak zanim zdążył w jakikolwiek sposób zareagować, podszedł do niego inny wojskowy, który najwyraźniej spoglądał w tym samym kierunku. - Niklaus brata się z Francuzami? - zapytał kpiącym tonem. - Czy to nie tamtego dzieciaka ostatnio zgarnęło kilka patroli przy Rive-Gauche?\nPrzypominam o 48 godzinach przysługujących na odpis. Jeśli wiecie, że nie wyrobicie się z postem, dajcie znać na skrzynkę Mistrza Gry.\nTemat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 18, 2016 5:31 pm\nPlanowanie całego przedsięwzięcia sprawiało jej prawdziwą przyjemność. Nie tylko dlatego, że miała poczucie, iż robi coś pożytecznego, co w jakiś sposób pomoże innym ludziom. W końcu miała coś, czym naprawdę mogła się zająć i co dość skutecznie odciągało jej myśli od problemów codzienności, z którą jak każdy inny mieszkaniec Paryża musiała się zmagać. Miała okazję spędzić trochę czasu w towarzystwie ludzi, którzy nie byli znajomymi jej męża i nie przemawiali do niej tym twardym, niemieckim akcentem, który wciąż ją raził, choć przecież już dawno powinna się do niego przyzwyczaić. W domu zazwyczaj mówili po niemiecku, wyjątek stanowił dobry nastrój ukochanego męża, gdy starał się używać jej rodzimego języka. Dlaczego? Nigdy nie pytała, już jakiś czas temu przestały obchodzić ją motywy wszelkich jego poczynań.\nCzuła się ważna, obserwując zbierające się w sali grono gości, ściskając ich dłonie i wskazując na przygotowane przed sceną miejsca. Miała na sobie ciążącą pewną odpowiedzialność, rozdzieloną wprawdzie pomiędzy kilka innych osób, jednak fakt, iż naprawdę zależało jej na powodzeniu całej zbiórki sprawiał, iż chciała osobiście doglądać każdej możliwej kwestii.\nNie mogła znaleźć się jednak w każdym miejscu jednocześnie. Nerwowo zerkając na zegarek i rozglądając się dookoła, próbowała utrzymać na ustach przyjazny uśmiech, z każdą chwilą coraz mniejszą uwagę poświęcając mijającym ją osobom. Powoli zaczynała się denerwować. Tak długo, jak sala wypełniona była jedynie pojedynczymi osobami, udawało jej się zachować spokój, jednak z każdą chwilą zgromadzonych w pomieszczeniu przybywało, a już za kilka minut zbiórka miała się oficjalnie rozpocząć. Wszystko było zaplanowane. Kobieta ściskała w dłoniach kartkę papieru z wypisanym na niej harmonogramem, nie mając pojęcia, dlaczego uczucie ekscytacji i zdenerwowania mieszają się w niej ze sobą. W końcu to tylko zwykła, charytatywna akcja. A mimo to dla Flavie była czymś więcej, czymś, w co włożyła dużo wysiłku, starając się przygotować jak najlepiej.\nPo chwili jej wzrok padł na sylwetki Anais oraz Adelide, których nerwowe gesty wywołały u niej lekki niepokój. Rzuciła jeszcze jedno spojrzenie na swój nadgarstek, zauważając, że zbiórka powinna już się rozpocząć i, zgodnie z harmonogramem, na scenie wystąpić miała pierwsza osoba. Ścisnęła mocniej kartkę, zamierzając dotrzeć do rozmawiających ze sobą kobiet, zanim rozejdą się w różnych kierunkach i dowiedzieć się, co wywołało ich zdenerwowanie, gdy nagle wszystkie dokumenty trzymane w dłoniach wypadły z jej rąk i wylądowały na podłodze, rozsypując się między nogami mijających ją gości.\n- Merde – zaklęła pod nosem zaraz po tym, gdy uśmiechnęła się przepraszająco i w pośpiechu przyklękła na ziemi, starając się zebrać niesforne kartki, jednocześnie mając nadzieję, że dwie organizatorki jakoś uporają się z czymkolwiek, co wprawiło je w stan lekkiego zdenerwowania.\nTemat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 18, 2016 6:26 pm\nMatt odmachał wchodzącemu do sali Niklausowi, chcąc jak najszybciej do niego dołączyć. W gruncie rzeczy... ruch oporu strzeliłby sobie w kolano, jeżeli zrobiliby cokolwiek na zbiórce charytatywnej, chyba mógł się czuć bezpiecznie. Matthias spojrzał na Niemca, który zaczepiał go na temat jego brata - Myślę, że nie powinieneś posądzać Niklausa o bratanie się z Francuzami. Ręcze za niego, widziałem jak mu dokopali - po czymś takm... ehh. Szkoda gadać. A teraz wybacz, dołącze do niego. Taa, to był ten chłopak. Bardzo chętnie sobie z nim porozmawiam - powiedział uśmiechając się po czym przeszedł prawie że obojętnie obok Niemca, dołączając do kącika Niklausa-Damiena-Darcy. Cześć braciszku, jak się czujemy? - powiedział do Nika wyciągając do niego ręke, po czym zwrócił uwagę na resztę osób - O, monsieur kutas, we własnym wydaniu. Prawie, że miło mi znów pana widzieć, panie Mora. I jego szanowna towarzyszka. Oberreiter Matthias Schulz, bardzo miło poznać. - powiedział uśmiechając się zarówno do Damiena jak i Darcy. Tak naprawdę to lubił nawet tego młodego Mora. Był fajnym, zdrowym chłopakiem, który miał jaja. A to zalanie farbą przy Rive-Gauche było naprawdę zabawne... ci wszyscy klienci którzy tam chcą są tacy ą-ę przez bibułkę. To całe nur fur deutsche to nonsens, czemu nie możemy jeść razem z Francuzami, jak ludzie? Nie chciał go urazić, to była raczej taka żartobliwa przygryzka.\nTemat: Re: Sala przyjęć Nie Wrz 18, 2016 10:22 pm\nCała zbiórka przeradzała się w pokaz mody, gdzie kobiety nosiły coraz to dziwniejsze suknie, a czasem nawet nie można było nazwać tego okryciem, gdy zakrywało jedynie kilkanaście procent ciała. Lucille nie skupiała się więc na strojach, a na Blanche, która aktualnie zabrała głos. Zawsze dziewczyna wydawała się specyficzna, chociaż nigdy by nie pomyślała, że darzy ją nieszczególnie miłym uczuciem. Pytanie zbiło ją z tropu, szczególnie, że aktualnie nie zamierzała zmieniać wystroju. Na tę porę roku wydawał się najbardziej odpowiedni... po chwili jednak pomyślała o pewnej osobie, której mogłaby zrobić prezent obrazem. Słowa skierowała do Blanche.\n- Co prawda nie byłoby to do kawiarni... jednak jakbyś namalowała mi któregoś dnia konia w towarzystwie dwóch myśliwych psów na pewno byłabym wdzięczna. - położyła nacisk na ostatnie słowa, dając jej wyraźnie znać o co chodzi. Wszak nie chciała mówić o darmowej kawie na głos. - Pewien mały chłopiec z pewnością by się ucieszył. - dodała z uśmiechem.\nCałkowicie nie spodziewała się kobiety, która podeszła do nich znienacka. W pierwszym momencie nie poznała w niej właścicielki konkurencyjnej kawiarnii szczególnie, że była niebywale wystrojona.\n- Juliette. - odpowiedziała niebywale miłym tonem głosu, wszak nie miała nic do kobiety. Pamiętała jeszcze czasy jak denerwowała właścicielkę swoją dobrocią. Dalej pozostawała tą młodą, miłą dziewczyną, która nie lubiła robić sobie wrogów. - Ciebie też miło widzieć. Nie sądziłam, że się zjawisz. Z tego co wiem nie działasz charytatywnie. - mówiąc to cały czas uśmiechała się do kobiety. Wyczuwała napięcie między nimi, jednakże nie zamierzała odpowiadać w równie niemiły sposób. Chociaż jawne oskarżenie o promowanie kawiarni na łanie publiczności zbiórki przyprawiło ją o dreszcze. - Nie muszę walczyć o miejsce, już dawno jest zagrzane, moja droga. - spojrzała na Blanche. - Ta miła dziewczyna maluje obrazy do Artois Cafe, a zamiast zapłaty woli wypić dobrą kawę. - położyła nacisk na dobrą, jednak w jej wypowiedzi nie było jadu.\nTemat: Re: Sala przyjęć Wto Wrz 20, 2016 5:09 pm\nMiałam szczerą ochotę rozpłynąć się gdzieś w tłumie, jednak towarzystwo Lucille zmuszało mnie do tkwienia w miejscu z doklejonym do twarzy uśmiechem. Z trudem maskowałam niecierpliwość, która kusiła pośpiesznym urwaniem rozmowy, jednak mój wrodzony materializm wziął górę - wolałam nie ryzykować, że następnym razem Lucille zamknie mi przed nosem drzwi swojej kawiarni.\nChoć średnio zwracałam uwagę na to, co miała mi do powiedzenia, zerknęłam na nią z zainteresowaniem, kiedy wspomniała o namalowaniu obrazu. Nie obchodziło mnie ani dziecko, ani to, czy w ogóle potrafiłabym narysować jakiekolwiek zwierzę, jednak nie miałam nic przeciwko wdzięczności Lucille.\n- Dzieci najbardziej przy tym wszystkim cierpią - powiedziałam, jeszcze raz przewracając w myślach oczami. Co ja wiedziałam o empatii? - Chętnie coś narysuję, jeśli tylko miałoby to sprawić radość jakiemuś chłopcu.\nMoje podejście do dzieci było idealne - wystarczyło tylko trzymać się od nich z daleka.\nNastawiałam się na to, że skończę rozmowę pod pretekstem zebrania datków od innych ludzi, jednak zanim zdołałam się odezwać, podeszła do nas jakaś elegancka kobieta. Zlustrowałam ją wzrokiem, kiedy wrzucała do puszki drobne, a po chwili i ona zmierzyła mnie mało przyjemnym spojrzeniem. Podziękowałam jednak z nienaganną grzecznością. Wiedziałam, że w obecnych czasach gustowny ubiór często miał mniejsze znaczenie niż spryt, którego brakowało co najmniej połowie mieszkańców Paryża. Niespecjalnie zależało mi na tym, aby na metce mojej skromnej, burej sukienki widniało czyjeś znane nazwisko.\nZ umiarkowanym zainteresowaniem przysłuchiwałam się ich rozmowie, zastanawiając się, czy Lucille da się sprowokować elegantce.\n- Kawa u Lucille jest tak dobra, jakby Paryż w ogóle nie miał problemów z zaopatrzeniem - odezwałam się do Juliette, przywołując na twarz fałszywie słodki uśmiech. Skoro i tak już tkwiłam w tej pułapce, dlaczego nie miałabym wspomóc swojej dobrodziejki dla własnej rozrywki? - Madame, to wielkie szczęście, że zna pani Lucille. To wspaniała osoba. Nigdy nie patrzy na człowieka z uprzedzeniami.\nTemat: Re: Sala przyjęć Wto Wrz 20, 2016 8:50 pm\nOgółem to nie było źle - jakoś dawała sobie radę z tym, że było aż tak dużo osób. Przynajmniej nie patrzyli na nią jakoś bardziej, bo uwagi większej ilości niż ze dwie osoby to by chyba nie zniosła. Za to jednak, z kimś pojedynczym, kimś kogo zna z chęcią by porozmawiała - tak dla uspokojenia nerwów chociażby.\nNo i jak na zawołanie usłyszała znajomy głos.\n- Damien! - uśmiechnęła się do niego szeroko, czując się o wiele spokojniejsza tera, kiedy już widziała, że był tu ktoś kogo znała i lubiła, i kto z nią nie miał problemów (albo tak twierdził). - Co słychać? Właśnie myślałam o tym, że chętnie bym spotkała kogoś znajomego - fakt, że mówiła takimi długimi zdaniami, a nie półsłówkami świadczył z pewnością o tym, że bardzo Morę lubiła. Mało kto traktował ją normalnie i nie patrzył na nią z najmniejszą nawet pogardą.\nSpokój jednak bardzo szybko minął - do ich dwójki podszedł Niemiec, a jej oddech automatycznie przyspieszył i chyba aż ścisnęła Damiena za nadgarstek.\nCo, jeśli domyśli się kim jest?\n- Dzień dobry - powiedziała po niemiecku, bo był to jedyny zwrot, jaki tak naprawdę znała. Potem jednak Niemiec odezwał się po francusku - cóż, przynajmniej to nie był jeden z tych, którzy sądzili, że każdy musi znać niemiecki. - Bardzo miło pana poznać, Unterscharführer. Darcy Laurent. - przedstawiła się grzecznie, opanowując drżenie głosu. Nie dość, że musiała pilnować tego, żeby pamiętać o tym, kim według fałszywych dokumentów jest, to jeszcze rozmawiać z kimś obcym.\nPotem podszedł do nich jeszcze jeden Niemiec i o rany, czy mogła znaleźć się w gorszej sytuacji?\nNo, pewnie mogła, ale nie miała pojęcia, że oboje są tymi bardziej wyrozumiałymi Niemcami. Dla niej wszyscy byli źli i nienawidzili Francuzów.\n- Miło pana poznać, jestem Darcy Laurent - powiedziała po francusku, znowu. No cóż, jakoś przetrwała i uniosła brwi widząc, że drugi przybysz najwyraźniej żartobliwie rozmawia z Damienem.\nTemat: Re: Sala przyjęć Wto Wrz 20, 2016 9:20 pm\nDamien nie miał nic do Żydów. Ludzie jak ludzie, którym w brutalny sposób odebrano prawo do istnienia. Szwaby myślą że można bawić się w Boga. Decydować kto jest godzien stąpania po ziemi, a kto nie.\n-Nie licząc mojego kręgosłupa i tego że jestem jeszcze trochę chory, to jest dobrze.- powiedział z tym swoim dobrze znanym dziecięcym entuzjazmem. Mina zrzedła mu ponownie, kiedy to pojawił się drugi Niemiec. Damien pamiętał go. To ten z teatru, co zjawił się z tym niskim. Niemiec zaczął podążać w ich stronę.\nNaprawdę miał takiego pecha? Czy to tylko jakiś niesmaczny żart? Chłopak przez chwilę wyobraził siebie jako wielki magnes z przyciąganiem nazistowskim. Gdziekolwiek by nie był, okupanci będą mieć na niego oko. To się dopiero nazywa brak wolności. Co dalej? Niemiec w każdym pomieszczeniu? To nie byłoby aż takie złe. Może ten z kuchni podawałby mu talerz, a ten z łazienki papier toaletowy.\nDamien przełknął głośno ślinę. Wyczuwał zaniepokojenie Darcy. Sam się bał. Nawet na przesłuchaniu nie czuł takiego lęku. Co z nim jest nie tak?\nMłodzik obdarzył Niemca swoim nieufnym lekko wystraszonym spojrzeniem. Nie zamierzał wchodzić z nim w przyjacielską rozmowę.\n-Gdzie pana mały przyjaciel?- zapytał po francusku. Miało zabrzmieć miło, ale chyba się nie udało. Renard starał się nie wpakować w kolejne kłopoty, ale nie potrafił być miły dla Szwaba.\nChwilę później do ich grona dołączył Matthias. Chłopak nie miał z nim miłych wspomnień, chociaż zdawał sobie sprawę że mógł mieć gorsze. Myśl że może go nie pobiją publicznie nie dawała mu satysfakcji. Prywatnie może byli sobie miłymi ludźmi, ale teraz mieli pracę. A do ich obowiązków należało bicie pyskatych Francuzów.\nRenard lekko się zdziwił słysząc "Cześć braciszku". Naprawdę byli rodzeństwem? Chłopak gorzej trafić nie mógł. Nie połączył ich nazwiska, które rzeczywiście się zgadzało. Gdyby nie to spotkanie, pewnie nawet by nie pamiętał. W końcu miał do czynienia z wieloma Niemcami.\n"Monsieur kutas"? Czemu by nie?\n-Nie mogę powiedzieć tego samego. Panie oberszwabie.- powiedział elokwentnie. Był bardzo niepewny, a serce waliło mu jak młot. Jednak nie stracił swojego ciętego języka, i wydawał się całkowicie pewny swoich słów. Cóż, nie miał zamiaru bratać się z Niemcami. Nie chciał też wpadać w kłopoty, ale jak już zauważył, to kłopoty przychodzą do niego.\nTemat: Re: Sala przyjęć Wto Wrz 20, 2016 10:21 pm\nNie zamierzał ich straszyć swym nadejściem. Sam nie miał ochoty na awantury ani spięcia, szczególnie, że głowa dalej go bolała niemiłosiernie, a samopoczucie z dnia na dzień nie polepszało się na tyle jakby się spodziewał. Był żołnierzem, już nie raz gorzej zarobił, a jednak ciągle miał wrażenie, że bóle przedłużają się aż zanadto. Nie zamierzał być jednak niemiły, wszak zebrali się tutaj w wyższym celu, więc chciał spędzić dzisiaj dobrze czas.\n- Darcy, bardzo ładne imię. - odpowiedział, jedną dłoń chowając za plecy i prostując się. Wypadało jakoś wyglądać w tym tłumie. - Czym się interesujesz, moja droga? - spytał, mając nadzieję, że nie zabrzmiało to w jego ustach źle. Chciał podtrzymać rozmowę i poznać ludzi, z którymi aktualnie mieszkał w jednym mieście. Dziewczyna wydawała się jedną z tych delikatnych, niepewnych, a aktualnie trochę wystraszonych. Nie o to mu chodziło, miał więc nadzieję, że rozluźni się trochę w miarę rozmowy.\nNie mogło jednak zabraknąć pana Mory i jego ciętego języka. Ach, prawie zapomniał, jak upierdliwe może być to małe coś. Będzie musiał się nim kiedyś zająć na osobności, w innym wypadku rzeczywiście będzie trzeba mu uciąć język. Szkoda, że chłopak sam się o to prosi, wszak nie zawsze spotka tych milszych Niemców.\n- Tam, gdzie powinien być, herr Mora. - odpowiedział miło, a przynajmniej na miarę swych możliwości. Głowa zaczynała mu pulsować. Może powinien udać się do domu by odpocząć? Zapewne by to zrobił, pożegnał się i wyszedł, jednak do grupy dołączył nie kto inny jak Matthias. Niklaus uśmiechnął się i poklepał brata po ramieniu.\n- Lepiej, chociaż nie jestem w najlepszej kondycji. - po zachowaniu Niklausa Matt mógł łatwo wywnioskować, że chodzi mu o bół głowy. - A ty jak zawsze na służbie. - dodał.\nZdziwił się, gdy Matthias tak luźno rozmawiał z Morą. Jeszcze ostatnio dyskutowali o tym, że jest podejrzany, a dzisiaj jego brat zachowuje się, jakoby byli dobrymi znajomymi. Na odpowiedź Damiena parsknął śmiechem, jednak szybko spoważniał zerkając na Matthiasa. Owszem, było to zabawne, jednak czy przystoi?\nTemat: Re: Sala przyjęć Sro Wrz 21, 2016 8:36 am\nTo dobrze. Nieźle cię tam poturbowali, muszę przyznać. Do wesela się zagoi, nie? - powiedział do brata, jak zwykle śmieszkując w momencie w którym nie powinno się śmieszkować. Niklaus był bezpieczny, dlatego możemy pożartować z tego, co stało się w zawalonej kamienicy. Matt miał wyrzuty tylko do samego siebie - zabił wszak dwójkę bezbronnych ludzi, ale starał tego nie dać po sobie poznać, chowając to za płaszczkiem śmiechu. Ja? Zawsze na służbie? Po prostu wypełniam swoje obowiązki, Nik! - powiedział wręcz śmiejąc się - dowództwo skierowało mnie tu, aby pilnować porządku. Kto miałby zrobić to lepiej ode mnie? - zadał pytanie, chociaż wiedział, że nie uzyska na nie odpowiedzi. Ani nie byłaby ona kulturalna, ani prawdziwa.\nPanie oberszwabie. - to było akurat dobre, Matt musiał przyznać. Chociaż zdecydowanie nie powinien na to pozwolić uśmiechnął się do Damiena mówiąc - i jak, wymieniłeś już dywan, panie Mora? - powiedział bezczelnie patrząc mu prosto w twarz - tamten, który widziałem w pana mieszkaniu, już chyba do niczego się nie nadaje. - powiedział wciąż uśmiechając się. Jeżeli on chce wojny, to będzie miał wojne! - zadecydował, chociaż było to straszliwie dziecinne i absolutnie nie pasowało do sytuacji, w której powinniśmy się jednoczyć w celu pomagania osobom z zawalonej kamienicy (psia jej mać), a już w ogóle do munduru niemieckiego żołnierza. Jeżeli możemy się trochę rozerwać i poćwiczyć umysł, to czemu nie.\nMiło mi panią poznać, panno Darcy. Jeżeli kiedykolwiek będzie potrzebowała pani pomocy, proszę do mnie walić jak w dym. - powiedział uśmiechając się do dziewczyny. Lubił być pomocny, a ona sprawiała wrażenie kogoś, komu będzie potrzebny pomocny ktoś - dlatego też się zgłosił. Wydawała się nieco osamotniona w tym męskim gronie, ale chyba znała się z Damienem - pewnie dlatego z nim rozmawiała. Matt zdecydowanie był mistrzem dedukcji.\nTemat: Re: Sala przyjęć Sro Wrz 21, 2016 6:09 pm\nNa jej twarzy pojawiło się widoczne zmartwienie stanem Damiena, bo przecież choroba to nie jest nic miłego.\n- Współczuję. Mam nadzieję, że będzie lepiej! - w zasadzie to wcale nie powinna się aż tak przejąć zwykłą chorobą, ale jednak Rakefet to była to osoba w twojej grupie przyjaciół, która gdy tylko kichniesz martwi się czy nie masz raka.\nPodniosła wzrok, patrząc na Niemców z niepokojem, ale starając się opanować. Jeśli będzie spokojna, powinni nie zastanowić się zbyt długo nad tym, czy Rosenfeld jest Żydówką czy nie - nie powinno im to nawet przyjść do głowy.\nMimo to, nie można jej chyba było winić za to, że się bała.\n- D-dziękuję - odparła i odchrząknęła. Nie powinna aż tak się stresować, prawda?\nNo już, oddychaj, opanuj się.\n- Och, jestem nauczycielką - odpowiedziała, chociaż nie była pewna czy to, w jakim zawodzie pracuje mówi coś o zainteresowaniach. No ale praca z dziećmi to chyba jest zainteresowanie, no nie?\nGdy usłyszała odpowiedź Damiena na pytanie, niemal się roześmiała - niemal, bo miała jeszcze przecież na tyle rozumu, żeby utrzymać się przy życiu. Tylko, że potem dotarło do niej, że Damienowi może coś grozić za jego chyba zbyt śmiałą odpowiedź.\nŻaden z Niemców nie zareagował w gwałtowny sposób, a chyba nawet byli rozbawieni.\nAż zamrugała parę razy z niedowierzaniem i rozdziawiła usta.\n- Tak, oczywiście - odpowiedziała drugiemu Niemcowi, wciąż nieco w szoku. Po chwili jednak na jej twarz przywołała uprzejmy uśmiech - nie chciała przecież zwracać na siebie uwagi!\nTemat: Re: Sala przyjęć Sro Wrz 21, 2016 8:58 pm\nSytuacja się rozkręcała. Raczej nie sytuacja, a sam Damien. Nie mieli przypadkiem pomagać? A nie wdawać się w dyskusję z niemieckimi oficerami?\nW każdym razie, w chłopaku znowu obudził się ta trochę egoistyczna chęć odszczeknięcia na każde słowo okupanta. Czemu egoistyczna? No więc Damien wiedział że Darcy jest Żydówką. Gdyby przez niego ich aresztowali, dziewczyna mogłaby mieć większe kłopoty niż on.\n-W teatrze sprzątając kible?- Odpowiedział Nikowi, po czym zrobił minę, jakby nie zamierzał tego powiedzieć. A bo nie zamierzał. Wymsknęło mu się. Naprawdę próbował się powstrzymać, ale z każdą chwilą był coraz bardziej prowokowany. Przypomniało mu się jak całkiem niedawno pokłócił się z Ciananem w kawiarni. Sprowokował go do ataku, jednocześnie mając wszystko pod kontrolą. Teraz padł ofiarą swojej własnej gry. Był tego świadomy, a mimo wszystko dalej w to brnął. Trochę się bał. Pewnie narobi sobie biedy i znowu będzie miał kiepski humor, jak ostatnio. Ale taka jest już kolej rzeczy. Stara się, aby okupanci wiedzieli że nie są we własnym domu.\nUwagę Matthiasa zignorował. Co było niezwykle trudne. Nie da im tej satysfakcji i chodź raz będzie siedział cicho. Może jakimś cudem dadzą im spokój, a Mora pierwszy raz nie wpadnie w kłopoty?\nTemat: Re: Sala przyjęć Czw Wrz 22, 2016 6:49 am\nOstatnie minuty dzieliły wydarzenie od oficjalnego rozpoczęcia, cóż więc dziwnego, że nerwowość szczególnie udzielała się organizatorom? Wypadek Flavie na szczęście nie został dostrzeżony przez szersze grono gości, zbytnio zajętych własnymi sprawami, aby rozglądać się za koordynatorami wydarzenia i od początku niesprzyjającemu losowi. Francuskie przekleństwo nie umknęło jednak uwagi pewnego mężczyzny, który zbliżył się w jej stronę i bez pytania zaczął zbierać wszystko w pomniejszy stosik. - Dobrze, że to tylko papiery. - Spróbował zażartować, jakby odruchowo wyczuwając emocje kobiety. Posłał jej uprzejmy uśmiech, na nieco dłuższy moment zawieszając wzrok na twarzy kobiety. Gdy zorientował się, że jego spojrzenie robi się zbyt nachalne, wstał i podał Bernard trzymane kartki papieru. - Proszę bardzo. Szkoda byłoby słyszeć takie okropne słowa z ust tak pięknej pani, może więc mogę jeszcze jakoś pomóc? - zaproponował ofiarnie, umyślnie przeciągając rozmowę. - Cztery kobiety i żadnego mężczyzny? To chyba trochę niesprawiedliwe - stwierdził wesołym tonem, nie przestając uważnie przyglądać się twarzy Flavie. Czy nie mieli przypadkiem okazji spotkać się wcześniej?\n– Nigdy nie jest za późno na zmianę – odpowiedziała, starając się utrzymać równie uprzejmy ton. Nie wiedziała, czy Lucille nie angażuje się we wszystkie te charytatywne zamieszania, więc na wszelki wypadek wolała się nie odgryzać. Za to w kwestii promocji kawy oraz rzekomego miejsca na rynku nie mogła odmówić sobie chociażby słówka. – Ah, bo przez chwilę brzmiało to tak, jakby problemy kawiarni nie pozwalały ci na wypłacenie godziwego nagrodzenia dla tej dobrej dziewczyny – odparła, śmiejąc się, zupełnie jakby opowiedziała właśnie świetny dowcip. Zaraz potem zwróciła się w stronę Blanche, która najwyraźniej zamierzała popierać Artois Cafe. – Moja droga, ty chyba nie widziałaś naprawdę zaopatrzonej kawiarni – odparła z całą pewnością, poważniejąc niespodziewanie. Może i „Express” wypełniała się głównie klientami pochodzącymi z niższych warstw społecznych, lecz przez to nie musiała narzekać na dostęp do pewnych produktów. – Oferujemy o wiele więcej niż przeciętna kafejka – wyznała spokojnym tonem, nie wyjaśniając, co takiego miała na myśli. Mrugnęła przy tym porozumiewawczo do Blanche, lecz zaraz potem znów odwróciła się w stronę Artois. – Pamiętaj jednak, że w razie czego zawsze chętnie przyjmę cię pod swój dach – obiecała wspaniałomyślnie, na powrót przywołując na usta dumny uśmiech.\nTymczasem Matthias może i nie zechciał kontynuować rozmowy, a w dodatku opuścił swojego kolegę, aby wymienić parę zdań z Niklausem i resztą towarzystwa, ale mógł wiedzieć, że razem z innymi pozostawał pod baczną obserwacją mężczyzny. Kręcił się w pobliżu niby mimochodem, doglądając, całej imprezy oraz wyławiając parę słów z żywej wymiany zdań. Może nieco zbyt żywej, jak na jego gust. A gdy Damien, o którego wcześniej pytał, jawnie zaczął kpić z szefa gestapo, przełożonego mundurowego, przestał się ukrywać i zanim pozostali Niemcy zdążyli w jakikolwiek sposób zareagować, podszedł do niego i zwrócił na siebie uwagę, zaciskając palce dłoni jego na ramieniu. – Chłopcze, czy dobrze słyszałem, że obrażasz funkcjonariusza niemieckiej władzy? - zapytał, choć doskonale znał odpowiedź. – Szukasz kłopotów czy jesteś wyjątkowo głupi? Chętnie załatwię ci audiencję pana von Liebenfelsa – zagroził, mając nadzieję, że w tej chwili opamięta się i zakończy temat. Naprawdę nie miał ochoty na rozwiązywanie podobnych spraw siłowo, szczególnie nie dzisiaj i nie tutaj. Spojrzał uważnie na pozostałych wojskowych, skinął im głową i puścił chłopaka, mając nadzieję, że kolejna, ewentualna reakcja wyjdzie z ich strony. Wzrok dłużej zatrzymał z kolei na Darcy - A pani niech pilnuje swojego kolegi. Szkoda, żeby bliscy musieli cierpieć przez niewyparzony język innych. – Cicha, niewypowiedziana wprost groźba, mogła stanowić zaraz najlepszą, jak i najgorszą linię obrony. Jak będzie teraz?\nAndré, Anais, Margot, Nicodème - możecie się włączyć w dowolnym momencie. I naprawdę proszę o informacje na temat nieobecności podczas eventu.


Quest – odkryj gminę Michałowice: Z duchem ułana wokół Dworu Polskiego - Questy - Wyprawy odkrywców\nQuest – odkryj gminę Michałowice: Z duchem ułana wokół Dworu Polskiego\n2 godz. (rower: 1 godz. 30 min)\nKomentarz: Fajny quest - trochę przyrody, trochę historii. Szkoda że nie można wejść na teren dworskiego parku.\nData wystawienia: 15.06.2022\nData wystawienia: 12.06.2022\nKomentarz: Fajny niedzielny spacerek z ciekawą historią okolicy.\nKomentarz: Bardzo przyjemny quest. Jeśli chodzi o zagadkę związaną z rybami to trzeba wejść na teren łowiska i tam jest odpowiedź. Skarb łatwy do odnalezienia dla doświadczonego questowicza.\nKomentarz: ciekawy, interesujący z rodziną, niełatwy\nKomentarz: Quest prowadzi ścieżką rowerowo-pieszą wzdłuż dość ruchliwej drogi\nKomentarz: bardzo mi się podobało,teraz głodna jestem i z śniadaniem spóźniona, wiec przerwa zasłużona.\nKomentarz: Bardzo ciekawy quest, malownicze miejsca, szczególnie przy słonecznej, jesiennej pogodzie\nData wystawienia: 06.10.2021\nKomentarz: Nigdy nie sądziłam, że jako pierwsza przejdę jakiś quest :) a wczoraj udało się to nawet w przypadku dwóch questów :) Łatwa trasa i wiele ciekawych informacji. Na starcie brak miejsca do zaparkowania samochodu. Miejsce skarbu znalezione, ale puste. Nowy quest, więc może byłam za szybka ;)\nPrzepraszamy za ten falstart. Uruchomiliśmy quest, a niedługo po tym okazało się, że skarb jeszcze nie dotarł na miejsce i oznaczyliśmy go jako chwilowo niedostępny... Można więc powiedzieć, że to pierwszy quest pokonany przed jego premierą :) Dziękujemy za dobrą ocenę i pozdrawiamy :)\nJest to wycieczka piesza lub rowerowa (wybór należy do Ciebie!) po Pęcicach, w trakcie której poznasz miejsca i wydarzenia, które złożyły się na ich bogate, dramatyczne dzieje.\nPęcice leżą w gminie Michałowice, na wschód od Pruszkowa pod Warszawą. Można tu dojechać drogą wojewódzką nr 719 lub kolejką WKD.\nQuest jest zawsze dostępną grą terenową. Wystarczy uważnie czytać wierszowane wskazówki, rozwiązywać zagadki, by otrzymać końcowe\nhasło prowadzące do skarbu – pamiątkowej pieczęci.\nPrzy mostku na Raszynce, leżącym wzdłuż ścieżki pieszo-rowerowej. GPS: 52.159509, 20.850811\nQUEST UKOŃCZONY: 22 razy


opole.gosc.pl → Wiadomości z diecezji opolskiej → Ekumeniczna wieczernia\nEkumeniczna wieczernia\tprzejdź do galerii\nKs. mitrat Stanisław Strach (z lewej) wita się z ks. proboszczem Krzysztofem Dziubkiem. W środku ks. Dariusz Dawid, proboszcz ewangelicki\tAndrzej Kerner /Foto Gość\nPierwsze nabożeństwo ekumeniczne w cerkwi prawosławnej w Kędzierzynie-Koźlu.\n- Będziemy dzisiaj uczestniczyć w wielkim nabożeństwie: pierwszym nabożeństwie ekumenicznym w cerkwi prawosławnej w Kędzierzynie - powiedział ks. mitrat Stanisław Strach, proboszcz jedynej parafii prawosławnej w woj. opolskim, witając kilkudziesięciu wiernych trzech Kościołów: rzymskokatolickiego, ewangelicko-augsburskiego i prawosławnego, którzy wypełnili niewielką cerkiew pw. Ikony Bogurodzicy Wszystkich Strapionych Radości.\n- Proszę, aby każdy z was na miarę swoich możliwości, wzniósł do Pana Jedynego swoje modlitwy, żebyśmy mogli współistnieć tutaj, na tej ziemi, w miłości i stosunkach braterskich - mówił prawosławny proboszcz.\nNabożeństwo wieczerni (nieszporów) zostało odprawione w języku polskim i cerkiewno-słowiańskim. Przewodniczył mu ks. Strach, a śpiew wykonywało trzech członków znanego chóru prawosławnego "Oktoich" pod kierunkiem ks. Grzegorza Cybulskiego.\nFragment ze Starego Testamentu odczytał ks. Dariusz Dawid, proboszcz parafii ewangelicko-augsburskiej w Zabrzu, której filiałem jest kędzierzyński zbór.\nKazanie wygłosił ks. Krzysztof Dziubek, proboszcz rzymskokatolickiej parafii pw. św. Mikołaja w Kędzierzynie-Koźlu. Świątynie trzech wyznań sąsiadują tutaj ze sobą w odległości ok. 200 metrów.\n- Jako chrześcijanie powinniśmy bardzo mocno - mimo różnic wyznań - podkreślać jedność w działaniu, bo jej szczególnie w dzisiejszych czasach potrzebujemy. Brak jedności zmniejsza skuteczność naszego oddziaływania na środowisko, w którym żyjemy. Co moglibyśmy czynić, by naszą jedność pogłębiać, aby nie zmarnować darów, jakie wszyscy otrzymaliśmy na chrzcie świętym? Musimy zapomnieć to, co za nami, a zwracać się ku przyszłości. Musimy być wdzięczni Bogu, że możemy się spotykać, wspólnie modlić. Nie poddawajmy się przeciwnościom, trwajmy w działaniach ekumenicznych. Papież Franciszek powiedział, że wiarygodność Kościoła weryfikuje się na drodze miłości miłosiernej i współczującej. Naszą wspólną wiarygodność powinniśmy budować przez działanie miłosierdzia, miłość czynną wobec naszych braci. Idźmy zatem z wielką radością z naszego spotkania i pamiętajmy, by ogłaszać wielkie dzieła Pana swoim życiem - powiedział w kazaniu ks. K. Dziubek.\nNa zakończenie wszyscy wspólnie z chórem odśpiewali kolędę „Chrystus się rodzi”.\nWIARA.PL DODANE 21.01.2016 AKTUALIZACJA 22.01.2016\nEkumeniczna wieczernia w kędzierzyńskiej cerkiewce\n21.01.2016, Kędzierzyn-Koźle. Ekumeniczne nabożeństwo wieczerni w cerkwi prawosławnej w Kędzierzynie-Koźlu. Zdjęcia: Andrzej Kerner /Foto Gość\ndodane 21.01.2016 20:04\nKS. STANISŁAW STRACH


TOP BUD® - Relacja z postępów budowy nowoczesnego domu szkieletowego w Czarnowie\nBudowa nowoczesnego domu szkieletowego w Czarnowie\nO inwestycji pisaliśmy wcześniej w artykule: Budujemy fundament pod dom szkieletowy 265 m2 w Czarnowie. Pracowaliśmy wówczas przy przygotowaniu ławy fundamentowej, którą zalaliśmy betonem klasy B25. Tym razem pokażemy Ci stan obecny inwestycji.\nWidok na konstrukcję drewnianą wnętrza domu szkieletowego. Budynek będzie posiadał szerokie ciągi komunikacyjne oraz rozłożyste pomieszczenia. Wynika to z faktu, iż dom ten dostosowaliśmy do potrzeb osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim.\nNa życzenie Inwestorów dostosowujemy indywidualne projekty domów szkieletowych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, poruszających się na wózku inwalidzkim. Przykładowe zdjęcia takiego domu, który zbudowaliśmy dla jednego z naszych poprzednich Klientów, możesz zobaczyć na stronie: Dom dla osoby niepełnosprawnej - Lista galerii.\nWidok na elewację domu szkieletowego w Czarnowie. Połączenie dachu dwuspadowego ze stropodachem jest obecnie bardzo modnym, ale jednocześnie estetycznym rozwiązaniem. Kąt nachylenia dachu dwuspadowego wynosi 42 stopnie. Stropodach, zwany potocznie płaskim dachem, ma w rzeczywistości 2% spadku. Robimy tak po to, by zapewnić odpowiedni spływ wody do drenaży. Ściany i więźbę dachową pokryliśmy warstwą płyt OSB3, a następnie - co możesz zobaczyć na zdjęciu -, całość pokryliśmy membraną wiatroizolacyjną Tyvek.\nWidok od wewnątrz na ścianę pomieszczenia nad którym znajdować się będzie stropodach. Zgodnie z życzeniem Inwestora wszystkie pomieszczenia na parterze podwyższyliśmy do wysokości 3,5 m. Jest to tendencja pojawiająca się w nowoczesnym budownictwie. Aby uzyskać ten efekt nie tracąc przy tym na wytrzymałości i stabilności konstrukcji, zamontowaliśmy dwie a nie jedną sekcję poprzeczek. Wolną przestrzeń widoczną między belkami a płytami OSB3 wypełnimy warstwą wełny mineralnej o grubości 15 cm.\nZdjęcie przedstawia otwory pod dwa okna połaciowe (dachowe). Ostatnio coraz więcej osób decyduje się na duże przeszklenia w swoich domach. Nie inaczej jest w przypadku budowanego przez nas domu szkieletowego w Czarnowie. Zastosowanie tego typu okien zapewni dużą ilość światła dziennego we wnętrzu. To z kolei zmniejszy zapotrzebowanie mieszkańców na światło sztuczne i wygeneruje oszczędności z tytułu zużycia energii elektrycznej.\nNa zdjęciu dwóch pracowników naszej ekipy konstrukcyjnej podczas osadzania nadproża w otworze drzwiowym.\nWrócimy do tej inwestycji na dalszym etapie budowy, opisując ją na łamach naszego oficjalnego serwisu internetowego.


Wigilia z PTTK-iem\nWieczór Operetkowy w Mazowieckim Teatrze Muzycznym w Warszawie\n11 grudnia 2021 r. sobota\nZe specjalnym udziałem Pierwszej Damy Polskiej Sceny Muzycznej - Grażyny Brodzińskiej! To propozycja dla wszystkich wielbicieli operetki, jak i dla tych, którzy rozpoczynają przygodę z tym gatunkiem muzycznym. Wystąpią znakomici artyści, którzy zaśpiewają fragmenty najbardziej znanych operetek polskich i europejskich. W programie koncertu uwielbiane utwory, takie jak „Annen-Polka” Johanna Straussa, duet „Usta milczą, dusza śpiewa” z operetki Franza Lehara „Wesoła Wdówka” czy „Ofiaruj mi swoją samotność” z „Błękitnego zamku” Romana Czubatego. Na scenie Mazowieckiego Teatru Muzycznego im. Jana Kiepury wykonają je Małgorzata Długosz, Anna Lasota, Jakub Milewski i Jakub Oczkowski.\nWieczór wigilijny - wspólna PTTK-owska biesiada, podczas której pośpiewamy kolędy i pastorałki, podzielimy się opłatkiem oraz zasiądziemy do wieczerzy z tradycyjnymi potrawami.\nWyjazd: godz. 15,00 – zbiórka przy budynku sądu (przystanek ZKM)\nŚwiadczenia: autokar, bilety na koncert, kolacja wigilijna, pilot, ubezpieczenie.\nSylwester z PTTK-iem\nw Teatrze 6.piętro\n31 grudnia/1 stycznia 2021/22 r.(piątek - sobota)\ngodz. 14,00 – wyjazd sprzed budynku sądu\ngodz. 17,00 – 19,00 – spektakl: „SINATRA 100+”\nWyjątkowa, muzyczna opowieść o życiu jednego z najbardziej wpływowych muzyków w historii. SINATRA 100 + to pełne niezwykłej energii wydarzenie wokalno-wizualne, łączące koncert, spektakl oraz widowisko estradowe, opowiadające barwną historię życia Franka Sinatry. Siedmioro wybitnie uzdolnionych młodych aktorów w towarzystwie porywającego Chopin University Big Band zabierze publiczność w podróż przez życie i twórczość jednej z największych ikon muzyki popularnej XX wieku.\nGwarantujemy wieczór pełen tańca, muzyki i niewiarygodnych historii: damsko-męskich, barowych, a nawet mafijnych. Utwory przygotowane zostały w oryginalnych aranżacjach.\nod godz. 20,00 - zabawa w Coctail Barze „BARDZIEJ” www.bardziejbar.pl - oryginalne, bardzo klimatyczne miejsce, znane w Warszawie z wyśmienitej kuchni i rodzinnej atmosfery, kameralna impreza sylwestrowa przy muzyce mechanicznej, przekąski, dania gorące, nielimitowany alkohol, szampan.\nŚwiadczenia: (autokar, bilet na spektakl, zabawa w pubie, ubezpieczenie).\nVan Gogh i Uciekinierki\nto najbardziej innowacyjna forma doświadczania sztuki! Prace słynnego artysty będą zaprezentowane dzięki technologii Digital Art 360, która przeniesie widzów w niesamowity świat wyobraźni wielkiego mistrza. W specjalnie zaaranżowanej przestrzeni ekspozycyjnej o powierzchni 2000 m2 zobaczymy setki dzieł i dosłownie zanurzymy się w świecie obrazów. Wszystkie prace artysty będą wyświetlane jako wielkoformatowe, tętniące kolorami płótna. Ściany, kolumny, sufit, a nawet podłoga przemienią się w pasjonującą opowieść o życiu i twórczości malarza.\nObsada: Magda Zawadzka i Sylwia Zmitrowicz\nForma prezentu: voucher lub zaproszenie!\nWyjazd: godz. 11:00 – przystanek ZKM przy Sądzie\nŚwiadczenia: autokar, bilet na spektakl i wystawę, pilot, ubezpieczenie).\nw Teatrze 6 piętro\n27 lutego 2022 r. niedziela\n– wyjazd sprzed budynku sądu,\nprzejazd Traktem Królewskim – podziwianie świątecznych i zimowych iluminacji, w których stolica „tonie” w czasie świąt i karnawału,\n+ grzane wino na Starym Mieście\ngodz. 18,00 – 20,00 – spektakl: „SINATRA 100+”\nWyjątkowa, muzyczna opowieść o życiu jednego z najbardziej wpływowych muzyków w historii, to pełne niezwykłej energii wydarzenie wokalno-wizualne, łączące koncert, spektakl oraz widowisko estradowe, opowiadające barwną historię życia Franka Sinatry. Siedmioro wybitnie uzdolnionych młodych aktorów w towarzystwie porywającego Chopin University Big Band zabierze publiczność w podróż przez życie i twórczość jednej z największych ikon muzyki popularnej XX wieku.\nWyjazd: godz. 14,00 – zbiórka przy budynku sądu (przystanek ZKM)


Drodzy Widzowie! Jesteśmy na półmetku Long Story Short Film Festival i już możemy cieszyć się sukcesem, bo tylko w ciągu czterech dni filmy festiwalowe miały niemal 5 tysięcy odsłon! Jest Was naprawdę wielu i możemy tylko żałować, że nie widzimy Was na żywo w naszych salach kinowych. Zachęcamy, abyście dziś odwiedzali nas równie licznie. Odsłonimy dla Was kolejnych 9 filmów konkursowych. A na koniec dnia o godz. 21.00 zapraszamy na pokaz dwóch filmów w sekcji … Czytaj dalej…20 maja na Long Story Short Film Festival\nPosted on 19 maja 2020 20 maja 2020 by Anna Smycz-Michalak\nDrodzy Widzowie! Za nami dwa dni festiwalowe. Do tej pory odsłoniliśmy dla Was 8 konkursowych animacji, 5 dokumentów i 9 fabuł. Dziś odsłaniamy kolejne! Wszystkie filmy konkursowe możecie oglądać do końca festiwalu a od soboty zagłosować na jeden z nich. Zdobywca największej puli punktów zostanie uhonorowany Nagrodą Publiczności i czekiem w wysokości tysiąca złotych. Głosowanie rozpoczyna się w sobotę o godz. 19.30 i potrwa całą dobę. Wówczas przy każdym z filmów konkursowych pojawi się przycisk … Czytaj dalej…19 maja na Long Story Short Film Festival\nPosted on 19 maja 2020 23 maja 2020 by Anna Smycz-Michalak\nPosted on 18 maja 2020 20 maja 2020 by Anna Smycz-Michalak\nDziś drugi dzień Long Story Short Film Festival! Drodzy Widzowie! Cieszymy się, że tak licznie odwiedzaliście wirtualnie nasz festiwal. Dziś zapraszamy ponownie. Odsłonimy dla Was kolejne filmy konkursowe. Będziecie mogli je oglądać do końca festiwalu. W sobotę zaprosimy Was do głosowania na Nagrodę Publiczności. Głosowanie będzie możliwe od 23 maja od godz. 19.30 przez całą dobę. Przypominamy, że w sekcji Panorama oglądanie filmów zaplanowanych w programie będzie możliwe każdego dnia tylko podczas trwania bloku od godz. … Czytaj dalej…18 maja na Long Story Short Film Festival\nPosted on 18 maja 2020 18 maja 2020 by Anna Smycz-Michalak


Konrad XX wieku. Ignacy Gogolewski 1931-2022 | Przegląd\nAutor: Wiesław Kot\t| Maj 23, 2022\nGrywał królów, lordów i sędziów. Ale zapamiętany został z roli Antka Boryny, chłopskiego syna z Mazowsza.\nI do tej roli było mu w życiu najbliżej\nIgnacy Gogolewski objawił się najbardziej płomiennym i zachwycającym debiutem w całym powojennym teatrze polskim. Nastąpiło to 26 listopada 1955 r. Na fali postępującej odwilży Teatr Polski wystawił „Dziady” w reżyserii Aleksandra Bardiniego, co stało się symbolem przezwyciężania poprzedniego systemu. Wcześniej Leon Schiller próbował wystawić „Dziady” w roku 1948, ale zasugerowano mu, aby zamiast trzech krzyży na scenie, które proponował scenograf Andrzej Pronaszko, postawić trzy lipy lub trzy dęby, i Schiller zrezygnował. Teraz Gogolewski jako Konrad trafił na okładki najważniejszych kolorowych czasopism, z „Przekrojem” włącznie. Zagrał tak dynamicznie, że ogromnie wtedy poczytny tygodnik „Dookoła Świata” opublikował serię fotografii, w których rozłożył na czynniki pierwsze poszczególne fazy Wielkiej Improwizacji. Nie mówiąc o tym, że od prezydenta Bolesława Bieruta aktor odebrał kosz kwiatów wraz z komplementującym go bilecikiem. Po „Dziadach” padła propozycja, by „kolega Gogolewski” z ZMP przepisał się do PZPR, ale on nie miał ochoty.\nPo latach powie: „Mnie w ogóle partyjność nie interesuje, bo ja nie mogę podlegać jakiejkolwiek władzy, ani partyjnej, ani władzy kobiety, która chce mną kierować”. Choć przez dziesięć lat małżeństwa kierowała artystą jak najbardziej żona, aktorka Katarzyna Łaniewska. Nawiasem mówiąc, z późniejszych związków Ignacego z paniami ten bardziej dramatyczny połączył go z piosenkarką Joanną Rawik. Prasa rozpisywała się o nim zwłaszcza w momencie, kiedy pani Joanna w trakcie kruszenia się ich relacji zdecydowała się pewnego dnia odkręcić gaz.\nPo sukcesie w „Dziadach” Gogolewski świetnie się nadał na partnera królowych i dam dworu w zawiesistych inscenizacjach historycznych, gdzie składał hołdy Ninie Andrycz czy Elżbiecie Barszczewskiej. Pani Nina lubiła dyrygować całym koleżeństwem na scenie, a nawet wyręczać suflera i podpowiadać kwestie, a szept miała ogromnie donośny, co kolegów aktorów peszyło jeszcze bardziej. Gdy próbowała tego na Gogolewskim, ten po spektaklu twardo się postawił, mówiąc, że woli, by koleżanka mu nie podpowiadała, skoro teatr opłaca suflera. Andrycz się obraziła, nie przez sam wytyk, ale dlatego, że kolega Ignacy zrobił jej tę uwagę „przy służbie”.\nA kiedy minęło dziesięć lat od olśniewającego występu w „Dziadach”, Gogolewski miał błysnąć drugą narodową rolą – Kordiana w pomnikowej (in spe) inscenizacji Kazimierza Dejmka, przygotowanej na dwóchsetlecie Teatru Narodowego. Teatr to miał być ogromny, a zwyczajnie był za długi. Z pięciogodzinnego przedstawienia chyłkiem wymykały się zagraniczne delegacje, a i niektórzy widzowie, bo wszystkim najzwyczajniej się dłużyły te romantyczne sosy. Więc klęska i szukanie winnych. Dejmek zwalał całą winę za własną porażkę na Gogolewskiego, wobec czego ten w środku sezonu trzasnął drzwiami i opuścił scenę narodową.\nAktor na naradzie aktywu\nI to dość zdecydowanie, ponieważ wylądował w końcu jako dyrektor Teatru im. Wyspiańskiego w Katowicach. Tu próbował się odnaleźć między zatargami z organizacjami związkowymi a rytualnym wizytowaniem rozruchu kolejnego wielkiego pieca czy górników rąbiących na przodku. Do tego „pan dyrektor” trawił setki godzin na konferencjach i naradach. Zresztą na Śląsku do teatru nie przywiązywano szczególnej wagi – grano byle co i często byle jak. Gogolewski ściągnął zatem z Warszawy młodych absolwentów PWST: Ewę Dałkowską, Krzysztofa Kolbergera czy Marka Kondrata. No i teraz musiał jeszcze rozsądzać zatargi między młodymi wilczkami ze stolicy a starymi rutyniarzami ze Śląska.\nNo i były to takie czasy, że kiedy w Teatrze Śląskim Gogolewski wystawiał Moliera, na widowni w komplecie zasiadała piłkarska reprezentacja Polski z trenerem Kazimierzem Górskim. Bywały problemy z cenzurą. Groteskowe. Kiedy Franciszek Starowieyski zaproponował orgiastyczne kostiumy do przedstawienia „Wariat i zakonnica” Witkacego, cenzurę aż zatchnęło, tyle tam było na scenie czerwonego aksamitu. Cenzor powiedział: „Wie pan, to się może kojarzyć…”. „Naprawdę nie wiem, z czym panu to się może kojarzyć, bo mnie z burdelem”, odparł reżyser, a cenzor sztukę puścił.\nTych kwasów robiło się coraz więcej, dlatego po trzech latach Gogolewski miał Śląska serdecznie dosyć. Koledzy podejrzewali, że w stresie znieczula się alkoholem, mówiło się nawet o leczeniu odwykowym. Odpowiadał wtedy: „Słyszałem kiedyś, że ponoć byłem na odwykówce. Owszem, byłem. Z odwiedzinami”. Rezygnację z dyrektorowania złożył w bardzo delikatnym, a właściwie prowokacyjnym dniu – 22 lipca, w 30. rocznicę PRL.\nBoryna z Borynów\nNa to śląskie dyrektorowanie nałożyła się praca na planie „Chłopów” w reżyserii Jana Rybkowskiego. Kręcono we wsi Pszczonów pod Skierniewicami. Tam na wpół ucharakteryzowany Gogolewski wałęsał się po wsi, żeby jak najwięcej wchłonąć z tego żywiołu, prawie sto lat po wydarzeniach, w których miał zagrać. No i miejscowi gościli go w swoich chałupach, a po zakończeniu zdjęć zaproponowali tak mocno podlewaną zabawę, że całą obsadę aktorską trzeba było do Warszawy odwozić samochodami w stanie kompletnego rozkładu. Za rolę w „Chłopach” wyremontował mieszkanie na warszawskiej Starówce i jeszcze mu trochę zostało, więc kupił pod Pułtuskiem drewnianą chatę, która dawała mu azyl w późnych latach.\nOwa chłopska rola, z którą kojarzono go przez całe życie, była w przypadku Gogolewskiego więcej niż naturalna. Pochodził spod Ciechanowa, gdzie dziedzic z miejscowości Gogole Wielkie, Piotr Gogolewski, miał romans z chłopską dziewczyną, zaledwie 17-letnią. Dziedzic miał już wówczas kilkoro dzieci i podupadający mająteczek. Po nim Ignacy odziedziczył urodę, a może i zdolności aktorskie, ponieważ pan Piotr lubił popisywać się w sąsiedzkim zespole teatralnym. Imię Ignacy wybrała babka, na cześć prezydenta Mościckiego. Po wojnie jej wnuk na ochotnika przylgnął do władzy, która zapowiadała wyrównanie krzywd społecznych. Dla niego to nie były slogany – kiedy poszedł na pierwszy szkolny bal, przestał go pod ścianą, ponieważ buty miał szmaciane i tak wystrzępione, że nie wyobrażał sobie pokazać się w nich na parkiecie. Księdzu szepnął w kratkę konfesjonału, że jest tu po raz ostatni, bo nie widzi sensu dalszych spowiedzi. Dlaczego? Bo religia to opium dla narodu. I sprzed ołtarza przeniósł się do Związku Młodzieży Polskiej.\nW wywiadzie dla „Przeglądu” wspominał: „Któregoś dnia, włócząc się bez celu po ulicach Warszawy, zawędrowałem pod Teatr Polski i zobaczyłem tabliczkę »Szkoła Aktorska«. Pomyślałem: »Chcę być aktorem«. Moje szanse były równe szansom przechodnia, który wchodzi do kiosku z totolotkiem, wypełnia kupon i wygrywa główną nagrodę. Otóż ja wtedy, gdy stanąłem do egzaminu aktorskiego, wypełniłem ten swój życiowy kupon totka. I trafiłem szóstkę”.\nGrono profesorskie i studenckie w warszawskiej PWST było szczupłe, układy nieledwie kumplowskie. Prof. Jacek Woszczerowicz lubił np. ciskać w przyszłe aktorki kartoflami, byle tylko pobudzić je do szczerych odruchów. Po takich naukach z pogranicza rzemiosła i histerii adepci mieli w roku 1953 obowiązek pracy w terenie. I tak absolwentów z Warszawy wysyłano w Szczecińskie, podczas gdy aktorzy z Łodzi rozgrzewali publiczność rzeszowską. Gogolewskiego jednak pozostawiono w Warszawie. Przyszedł bowiem angaż protekcyjny do samego Teatru Polskiego, z gażą nie najgorszą, bo 920 zł to była ówczesna średnia krajowa. Ale co z tego, skoro kiedy zadebiutował w przedstawieniu molierowskim, recenzent napisał, że „aktor Gogolewski był przebranym w dziwny strój karnawałowy przystojnym urzędnikiem magistrackim”. Z tym że Gogolewski uczył się bardzo szybko i właściwie przez całe aktorskie życie.\nDługopis Wałęsy nie robi wrażenia\nPo powrocie z Katowic Maciej Szczepański przyjął Gogolewskiego do telewizji. Niechętnie, ale przyjął. Gogolewski gra i reżyseruje, może dlatego, że władza po wydarzeniach w Ursusie i Radomiu ma na głowie znacznie ważniejsze sprawy niż kaprysy niezbyt lojalnego aktora. Ten zaś wraca również na sceny warszawskie. Bardziej zahartowany i okrzepły. „Uświadomiłem sobie – powie w wywiadzie – że jestem czymś więcej niż aktorem. Nie uczę się tylko cudzego tekstu, nie wkładam tylko różnych kostiumów, nie wykonuję tylko ukłonów po zakończeniu sztuki, nie pozuję tylko fotoreporterom. Jestem czymś więcej niż aktorem, przede wszystkim jestem człowiekiem”. Krawiec z Teatru Narodowego podczas przymiarki kolejnego kostiumu zażartuje: „Ależ pan, panie Gogolewski, napsuł tej literatury – i znowu przygotowuje się pan do następnej premiery!”.\nW roku 1980 Ignacy Gogolewski wylądował na fotelu dyrektorskim w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Tam zastał go zryw Solidarności, ale jego samego nie porwał. „Zawsze byłem daleko od zbiorowych entuzjazmów. Nieraz już widziałem owczy pęd. Często w pierwszych szeregach brylowali ludzie robiący szemrane interesy w minionych dziesięcioleciach. Ilu było takich, którzy się przefarbowali z dnia na dzień… to co, ja miałem teraz stawać obok nich?” I jeszcze: „Miliony w tym kraju emocjonowały się długopisem Wałęsy. Na mnie nie robiło to wrażenia. Widziałem, obserwowałem i zachowywałem dystans”.\nCztery miesiące po wprowadzeniu stanu wojennego teatr lubelski pod jego dyrekcją wystawił aluzyjny „Pierwszy dzień wolności” Kruczkowskiego. Zaraz zgłosiła się telewizja, która chciała to zarejestrować, żeby pokazać, że oto kruszy się aktorski bojkot. Gogolewski zostawił kolegom wolną rękę. Tylko jeden z nich, przewodniczący teatralnej Solidarności, oddał rolę. Kiedy po latach wyrzucano Gogolewskiemu wywiady, które w tamtych czasach dawał do „Trybuny Ludu” czy „Żołnierza Wolności”, odpowiadał: „O tym nawet napiszą w moim nekrologu. Będzie drożej kosztował”.\nPubliczność w trakcie głupawej drzemki\nWypomniano mu to znacznie wcześniej. W roku 2005, kiedy objął funkcję prezesa ZASP. Choć tym razem chodziło nie o żadną „politykę”, lecz o podniesienie materialnej „rangi zawodu”. Z prowincji dobiegały go głosy młodszych kolegów: „Pan tu mówi o pięknych ideałach, o hasłach ZASP, że trzeba je pielęgnować, ale czy pan wie, że my za przedstawienie dostajemy 50 zł i po to, żeby się utrzymać, idziemy po spektaklu do knajpy rozlewać piwo?”.\nIgnacy Gogolewski głosił wyraziste poglądy w kwestii obecnego teatru. W wywiadzie dla „Przeglądu” tłumaczył z pasją: „Sztukę teatru dramatycznego, kabaretu, filmu, a nawet opery, zdominowała telewizja. Ona wykreowała fatalny gust. Dopiero w momencie, kiedy ludzie ockną się z tej głupawej drzemki i zrozumieją, że nie tylko to pudełko jest ważne, być może zaczną poszukiwać czegoś, co jest bardziej skomplikowane, co wymaga zastanowienia nad życiem, będą chcieli zwracać uwagę na wewnętrzny rytm egzystencji”. I uzupełniał: „Estetyka teatru zmieniła się gwałtownie. Te wszystkie fizjologiczne ekscesy, które zaistniały w ostatnich latach na polskich scenach, a przyszły z Zachodu – trzeba je przetrwać. Nie zatrzymasz tego, bo to jest lawina. Ona musi zejść. Jeśli wyjdziesz jej naprzeciw, mówiąc »Stop« – przejdzie po tobie. Po przejściu tej choroby wrócimy do źródeł”. I jeszcze: „Trudno jest mi pogodzić się z faktem, że teraz »teatrem« nazywa się imprezy Unii Europejskiej, straży pożarnej czy wyborcze happeningi. Nie potrafię tego…”.\nKiedy mawiano, że „Ignacy Gogolewski jest epigonem teatru, który odchodzi”, zgadzał się z tą opinią. Ale zaraz dodawał: „Ale ja chcę odejść w sposób honorowy, szlachetny, uczciwy”.\nTagi:\tAdam Mickiewicz, aktorzy teatralni, Aleksander Bardini, artyści, Chłopi (powieść), Dziady, Elżbieta Barszczewska, Ewa Dałkowska, Franciszek Starowieyski, Górny Śląsk, historia PRL, Ignacy Gogolewski, Ignacy Mościcki, Jacek Woszczerowicz, Joanna Rawik, Katowice, Kazimierz Dejmek, Kazimierz Górski, Krzysztof Kolberger, kultura polska, kultura w czasach PRL, Marek Kondrat, Nina Andrycz, polski teatr, pożegnania, Przekrój, PWST, PZPR, Radom, reprezentacja Polski, Śląsk, strajki w Ursusie i Radomiu, sztuka, Teatr, Teatr im. Juliusza Osterwy w Lublinie, Teatr im. Wyspiańskiego w Katowicach, Ursus, ZMP


EM-Ogród Archives - Strona 3 z 9 - Efektywne Mikroorganizmy\nZiemia z Efektywnymi Mikroorganizmami i bez nich.\nPosted on 13 listopada 2016 29 kwietnia 2019 by Nicole\nGleba regularnie zasilana Efektywnymi Mikroorganizmami jest wyraźnie ciemniejsza od tej bez EM-ów. Ciemniejszy kolor ziemi świadczy o większej zawartości próchnicy, która jest ważnym wskaźnikiem żyzności gleby. Substancje humusowe są stale odnawiane, dzięki działaniu mikroorganizmów glebowych. Dynamika tej przemiany materii w większym stopniu warunkuje żyzność gleby, niż bezwzględna zawartość składników takich jak azot, fosfor czy wapno….\nKiedy EM-y nie są ziemi potrzebne?\nPosted on 3 listopada 2016 4 maja 2021 by Nicole\nJeśli Natura znajduje się w optymalnym stanie, to niczego nie trzeba ani nie można zmieniać. Wtedy mogą sobie Państwo darować wydatki na EM1. Jeśli jednak stwierdzą Państwo, że gleba lekko lub intensywniej pachnie pleśnią, to jest to wskazówka, iż skład mikroorganizmów glebowych wymaga zmiany. Właściwego zapachu gleby powinni się Państwo najpierw nauczyć, wąchając garść gleby…\nPosted on 21 października 2016 4 maja 2021 by Nicole\nOto mały fragmencik bardzo ciekawej książki napisanej przez naszych sąsiadów i przyjaciół – Ogrody Permakultury. Dotknąć ziemi. Monika Podsiadła i Andrzej Młynarczyk – O tym jak najprościej przygotować nowy kawałek ziemi pod uprawę: „Zacząć można od zaścielenia wyznaczonej części ogrodu grubą warstwą ściśle na siebie zachodzących kartonów (tektura z największych pudeł kartonowych), bawełnianych dywanów lub…


W ZESPOLE SZKÓŁ w Bysławiu odbyły się kolejne warsztaty CAPOEIRA\nW ZESPOLE SZKÓŁ w Bysławiu odbyły się kolejne warsztaty CAPOEIRA\n19.10.2016 r. uczniowie ZESPOU SZKÓŁ W BYSŁAWIU uczestniczyli w warsztatach CAPOEIRY. Były one prowadzone przez wybitnych gości z Brazylii Mestre Bamba ( Prezydent Organizacji Associacao de Capoeira Mestre Bamba ) oraz Profesora Muzenza ( Brazylijczyk prowadzący legionowską grupę ACMB). Goszczono również trenera z Polski, pana Pawła Kiełpińskiego.\nW dniach 18. i 19. października bieżącego roku w Bysławiu odbywały się warsztaty oraz, w ramach lekcji wychowania fizycznego, zajęcia Capoeiry – brazylijskiej sztuki walki. W trakcie warsztatów odbyło się Batizado, czyli „chrzest” uczniów trenujących w bysławskiej grupie pod opieką Pawła Kiełpińskiego.\nProwadzącymi warsztaty byli niesamowici goście: prezydent organizacji Associação de Capoeira Mestre Bimba – Mestre Bamba, który do Polski przyleciał prosto z Brazylii, oraz goszczący już w czerwcu w Bysławiu Profesor Muzenza, Brazylijczyk prowadzący warszawską grupę ACMB.\nPierwszego dnia warsztatów odbyły się zajęcia dla uczniów trenujących w bysławskiej grupie, tak aby goście mogli poznać bysławskich Capoeiristas oraz zapoznać się z ich umiejętnościami. Drugiego dnia warsztatów goście prowadzili zajęcia wychowania fizycznego dla uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum w Bysławiu, a popołudniu odbył się trening otwarty dla wszystkich chętnych oraz Batizado, w trakcie którego siedmiu adeptów Capoeiry w Bysławiu zdało swój egzamin, co zaowocowało uzyskaniem pierwszego, jasnozielonego sznura. W przeprowadzeniu egzaminu pomagali również goście z bydgoskiej grupy ACMB.\nDwa dni warsztatów były bardzo intensywne, zarówno dla uczestników jak i prowadzących, warto również dodać, że bysławska grupa trenująca Capoeirę została oficjalnie włączona w szeregi międzynarodowej grupy Associação de Capoeira Mestre Bimba!\nGaleria fotografii dostępna w naszym profilu Facebooka\nMateriały dzięki uprzejmości Zespołu Szkół w Bysławiu.\nPrevious Burmistrz Tucholi namawia do zmiany strategii w kontaktach z Urzędem Marszałkowskim w Toruniu w sprawie dróg!\nNext Kęsowo. Koncert tucholskiego Chóru Gospel AVE. Zagrają dla chorej Magdy!


Akcesoria dla fotografów Cena: 10,00 zł - 50,00 zł - Lila-art\nZaproszenie na sesję zdjęciową kraftowe\nPiękne, eleganckie zaproszenia na sesję zdjęciową dla wymagających klientów wykonane według naszego projektu, dzięki czemu są niepowtarzalne. Zaproszenia wykonane z kraftowego papieru. W środku wydrukowany jest tekst-możecie Państwo wybrać nasz lub z...\nPiękne, eleganckie zaproszenia na sesję zdjęciową dla wymagających klientów wykonane według naszego projektu, dzięki czemu są niepowtarzalne. Zaproszenia wykonane z białego, włoskiego, prążkowanego papieru. W środku wydrukowany jest tekst-możecie Pań...\nZaproszenie na sesję zdjęciową kraftowe, Boże Narodzenie wianek\nRęcznie zdobione pudełko na zdjęcia. W komplecie biała torebka. Możliwość zmiany koloru lub dodatków.\nBloczek samokopiujący-Formularz Sesji zdjęciowej\nBloczek samokopiujący z formularzem sesji zdjęciowej. W projekcie znajduje się miejsce, w którym zapisujemy dane klienta, wszystkie szczegóły sesji. Na końcu formularza znajduje się regulamin sesji. Format: A4 Ilość stron 100 (50 stron oryginału i 50...


Spodek Kino Samochodowe 2013 - NaszeMiasto.pl\nMateriały ze słowem kluczowym "Spodek kino samochodowe 2013" w mieście Katowice.\n0 Kino samochodowe w Katowicach: wraca kino na placu przed Spodkiem\nWraca kino samochodowe w Katowicach, a dokładniej kino pod Spodkiem. Seanse na telebimie zawieszonym na hali będą się odbywały w sierpniu w poniedziałki i czwartki, zawsze o godz. 21. Więcej na temat: kino pod spodkiem\nkino samochodowe w katowicach\nkino samochodwe repertuar\n0 Kino plenerowe w Katowicach: przed nami kolejne trzy seanse\nKolejne trzy seanse w plenerze będzie okazja zobaczyć już w piątek. Co zobaczymy na ekranie?\nkino przystanek kosmos\n7 Kino samochodowe w Kraśniku. Po raz pierwszy w mieście\nKino samochodowe w Kraśniku będzie zorganizowane już w najbliższą sobotę, 31 sierpnia. - To będzie nie lada atrakcja w iście amerykańskim stylu - zapowiada Wioletta Drumlak, p.o. dyrektora CKiP w Kraśniku. Więcej na temat: kino samochodowe Kraśnik\nkino parking Kraśnik\nOboźna targowisko Kraśnik\n1 Kino Kwidzyn: KCK zaprasza na seanse pod chmurką\nPo raz drugi w te wakacje Kwidzyńskie Centrum Kultury zaprasza wszystkich mieszkańców na Plac Jana Pawła II na seanse pod chmurką. Filmy zobaczyć będzie można w przyszły wtorek, 27 sierpnia. Wstęp wolny.\nkino pod chmurką kwidzyn\nplenerowe seanse kwidzyn\n0 Kino Perła w Łodzi w Off Piotrkowska zaprasza\nKino Perła w Łodzi w Off Piotrkowska zaprasza latem na plenerowe seanse każdego tygodnia od środy do niedzieli. Kino Perła w Łodzi mieści się w Off Piotrkowska na podwórku klubów DOM i Spaleni Słońcem. Wstęp oczywiście bezpłatny.\nWięcej na temat: kino perła łódź\nkino perła 2013 łódź\n0 Kina letnie w Poznaniu: Od lipca seanse na skwerze u zbiegu ulic Rybaki i Strzałowej. Gdzie jeszcze?\nOdnowiony skwer u zbiegu ulic Rybaki i Strzałowej cieszy oko poznaniaków. A już niedługo w tym miejscu zacznie działać kino letnie.\nWięcej na temat: kina letnie w poznaniu\nskwer na rybakach\nskwer rybaki kino\nkina letnie zdjęcia\nspodek kino samochodowe 2013\nkino spodek katowice\nspodek kino samochodowe\nspodek kino 2012\nodjazdy 2013 spodek\npsy spodek 2013\nkult 2013 spodek


BezierEase - Adobe ActionScript® 3 (AS3 Flash) — dokumentacja interfejsu API\nKlasa public class BezierEase\nDziedziczenie BezierEase Object\nKlasa BezierEase umożliwia precyzyjne sterowanie zmianą dynamiki pośredniej fazy ruchu między dwiema klatkami kluczowymi. Instancję tej klasy można zastosować do wszystkich właściwości klatki kluczowej jednocześnie lub można zdefiniować różne krzywe dla różnych właściwości.\nW tej klasie i klasie CustomEase stosowana jest jedna lub większa liczba sześciennych krzywych Beziera w celu definiowania przybliżania. Jednak w klasie BezierEase współrzędne są definiowane w sposób inny niż w klasie CustomEase.\nW klasie BezierEase stosowane są wartości literałowe dla współrzędnych y krzywej, a nie normalizowane wartości z zakresu od 0 do 1. To umożliwia tworzenie krzywych, które nie mogą być tworzone za pomocą niestandardowych funkcji zmiany dynamiki. Na przykład: można utworzyć krzywą, której wartości początkowe i końcowe są identyczne, ale wartości między początkiem i końcem będą się zmieniały. Ponadto — w zależności od kontekstu można zdefiniować krzywą zmiany dynamiki za pomocą wartości literałowych zamiast wartości procentowych.\nKonstruktor instancji składnika BezierEase.\nOblicza przybliżoną wartość liczbowej właściwości animacji na podstawie niestandardowej krzywej Beziera dla dynamiki.\nUporządkowany zbiór punktów niestandardowej krzywej dynamiki. Każdy element tablicy jest instancją flash.geom.Point z właściwościami x i y.\nWspółrzędna x każdego punktu reprezentuje współrzędną czasową zmiany dynamiki w postaci wartości procentowej. Wartość x jest normalizowana do zakresu od 0 do 1, gdzie 0 jest rozpoczęciem fazy pośredniej ruchu, a 1 jest zakończeniem fazy pośredniej ruchu. Współrzędna y każdego punktu zawiera wartość literałową właściwości animacji w danym punkcie zmiany dynamiki. Wartość y nie jest normalizowana do zakresu od 0 do 1.\nPierwsze i ostatnie punkty krzywej nie są uwzględniane w tablicy, ponieważ pierwszy punkt jest zablokowany do wartości początkowej zdefiniowanej przez aktualną klatkę kluczową, a ostatni punkt jest zablokowany do wartości końcowej zdefiniowanej przez następną klatkę kluczową.\nKonstruktor wystąpień klasy BezierEase.\nxml:XML (default = null) — Opcjonalny obiekt E4X XML definiujący klasę BezierEase w formacie Motion XML.\nOblicza przybliżoną wartość liczbowej właściwości animacji na podstawie niestandardowej krzywej Beziera dla dynamiki. Wartość procentowa jest odczytywana z właściwości points instancji BezierEase i nie jest przekazywana do danej metody. Korzystanie z wartości właściwości points umożliwia zapewnienie zgodności sygnatury funkcji z interfejsem ITween.


Niepoprawna Panna Młoda: Alternatywne Targi Ślubne, czyli branża ślubna w najlepszym wydaniu ;)\nAlternatywne Targi Ślubne, czyli branża ślubna w najlepszym wydaniu ;)\nBez cienia wątpliwości muszę stwierdzić, że Alternatywne Targi Ślubne były najlepszymi targami na jakich do tej pory byłam. W miejscu z klimatem, z wystawcami na bardzo dobrym poziomie, ze stoiskami z których garściami można było czerpać inspiracje i z poczuciem, że można śmiało połowę weselnych usług zamówić za jednym zamachem ;) Niech najlepszą rekomendacją dla moich słów i ATŚ będzie fakt, że podobało się mojemu PM, który miewa alternatywny dla alternatywnego gust ;)\nZazwyczaj po targach pisałam o tym, którzy wystawcy przykuwali moją uwagę i w które linki warto kliknąć. Tym razem tak około 90% z nich jest wartych uwagi, więc koniecznie zerknijcie sobie na ich listę, bo ja napiszę raczej o szczególikach, które pod wpływem chwili i kaprysu (bądź stałych uczuć) doceniłam :)\nNieobecni, a najlepsi :)\nWedding design by Ilustratyw.pl - dla mnie numer jeden targów! Tam gdzie było najpiękniej, tam w dekoracji oni maczali palce. Jestem zachwycona tablicą Kamili i tym jak pięknie ich dekoracje uzupełniły najładniejsze, wg mnie, stoisko - Karoliny. Jak widać wcale nie trzeba być na targach, aby sobą zachwycić :)\nNa tradycyjnych targach ślubnych rzadko bywają najlepsi. Oni nie muszą, nie potrzebują, bywają okazjonalnie, najczęściej, gdy ich usługi nie mają limitów i nie ograniczają się do jednego zlecenia na weekend (jak w przypadku zespołów, fotografów itp.). Wyjątki się zdarzają, ale do tej pory najlepszą z najlepszych (takich z kategorii chapeau bas), którą miałam okazję spotkać na tagach jest Kamila Piech. Taki prawdziwy diament na targach, autorka przepięknych zdjęć, dla mnie jedna z najlepszych fotografów w Polsce :)\nPrawdziwą sztuką jest odwzorowanie swojego świata i przeniesienie go na targi w... średnio sprzyjających okolicznościach. Dla mnie nadal niedoścignionym wzorem pozostaje MOONS na Targach Wedding w Warszawie (na ATŚ tradycyjnie - wypadły świetnie). W przypadku Sztuki Wyboru wszyscy mieli ułatwione zadania, bo wnętrza były piękne, a w najgorszym wypadku można było dostać okno i grzejnik ;)\nWłaśnie okno i grzejnik dostały dziewczyny z Karolina Twardowska Atelier i perfekcyjnie wykorzystały je w swojej wizji (tu możecie ją zobaczyć). Stworzyły piękne, przytulne miejsce, troszkę jak atelier - w fotelem, lustrem, świecami, skrzynkami, dużą ilością zieleni i widokiem z okna, którzy jakimś cudem stał się przyjemny :) Z sukniami, które widziałam na żywo po raz pierwszy i przed zerknięciem na które wręcz modliłam się, aby mnie nie rozczarowały, bo w internecie wyglądały tak pięknie, że piękniej od kilku miesięcy nie wyglądały dla mnie żadne inne. I zachwyciły (suknie i te piórka na wieszakach!), bardziej niż bardzo, bardziej niż wszystkie inne razem wzięte! Miło móc zachwycać się każdym milimetrem sukni i stoiska :)\nPracownia Twórcza Wzorowisko - za lampki, za brzozy, za łapacze, które mój PM uznał za najfajniejszą z dekoracji na targach i które chętnie zobaczylibyśmy we własnym mieszkaniu :) Za to, że ani przez sekundę nie czułam tam, że brakuje mi kolorów :)\nI dziękuję za sympatyczną rozmowę :)\nLove Prints Studio - firma z jednym z najlepszych (czyt. moich ulubionych) zaproszeń ślubnych, z pięknym stoiskiem (i cudnymi szklanymi pudełkami i sztućcami :D), tak oblegana przez odwiedzających targi, że ciężko było się do nich dopchać ;)\nJak ja uwielbiam kolory! Jak szalenie mi ich czasem brakuje i jak bardzo doceniam, gdy je dostaję. Tak bardzo, że na ATŚ najszerzej uśmiechałam się do kolorów :)\nDlatego bardzo spodobało mi się stoisko Boso wyróżniające się na tle innych kolorowymi, materiałowymi girlandami. Alternatywne tzn. inne, co nie? ;)\nZ potrzeby kolorów moją uwagę przykuła też Rekwizytornia & Company. Nie ze względu na dekoracje, ale z powodu ciekawej formy słodkiego stołu. Nie było tu nic eleganckiego, nie było typowo rustykalnie, ale było w 100% kreatywnie i pysznie (ciastka rewelacyjne!). Ciasteczkowe lizaki serca? Chipsy w tekturowych "rożkach"? Ciastka do gry w kółko i krzyżyk? Dla mnie, pyszna, nieminimalistyczna i nienudna, rewelacja!\nCoś (także) do domu\nOd czasu ślubu coraz częściej na targach dostrzegam gadżety, które przydałyby mi się w nowej, mało ślubnej, rzeczywistości. Chodzę po stoiskach i pytam o obrusy, pudełka, sztućce, wazony i wszystko co pasowałoby do moich czterech kątów. Na ATŚ znalazłam:\n- talerze doskonałe, takie, że muszę je mieć, natychmiast, więc trzeba rozbić skarbonkę - Kawa Design K.WA ceramics,\n- betonowe doniczki - GrowRAW,\n- akcesoria kuchenne z różnych miejsc świata - LUK & KUK.\nBo nie zasnę dziś spokojnym snem, jeśli o nich nie wspomnę :)\nSuknie ślubne - cieszy mnie, że poza tym co lekkie, zwiewne i rustykalne (jak np. u Atelier Lawenda z jednymi z najpiękniejszych sukienek na świecie) pojawił się takie propozycje jak kolorowe Szyjemy Sukienki, czy alternatywny (tu mi idealnie to słowo pasuje) Robert Czerwik Design :)\nŻona modna - cudna papeteria, zwłaszcza ta wychodząca poza kwiaty :)\nby/ jewellery - piękna i niezwykła biżuteria, kiedyś sobie taką kupię :)\nFundacja Mam Marzenie - nie ma dobrych targów bez fundacji i "zamiast kwiatów" :)\nPodobało mi się, że organizatorzy pomyśleli również o organizacji prelekcji. Miałam okazję uczestniczyć w pierwszej (o ślubach plenerowych poprowadzonej przez Gustowne Wesele)\ni w kawałeczku drugiej. Przyznam, że na "Śluby plenerowe" wchodziłam z lekkim zmęczeniem tematem, o którym jako "wielkim sukcesie PSKŚ" mówi się non stop. W moim odczuciu była to najlepiej prowadzona prelekcja ze wszystkich, które miałam okazję usłyszeć i bardzo podobało mi się, że wychodziła także poza śluby cywilne.\nMoja ulubiona część wyjazdu. Mogłam po prawie 9 latach! ponownie zachwycić się Gdańskiem, odwiedzić Sopot i pospacerować brzegiem morza (krótko, bo mi się zdążyło znudzić po 20 min.) ;)\nWidzicie zdjęcie dodane do wpisu? Pierwszy raz to nie plakat reklamujący targi, a ja i PM :) Zdjęcie (to i kilka innych), na ul. Mariackiej, zrobiła nam pewna sympatyczna pani, która ma fajne oko i nie trzeba jej zdjęć ukrywać przed światem :)\nPodsumowując, czyli kilka słów o alternatywności\nAlternatywność jest fajna, prawda? A zastanawialiście się kiedyś nad tym co oznacza dla Was słowo alternatywne? Co jest alternatywą? Czy gdy widzicie wszystko co alternatywne, to... to słowo nie traci na znaczeniu? Może alternatywne jest fajne, gdy ma dla kontrastu ślubną codzienność, bez niej jest jedynie rustykalno-industrialnym klimatem, a świec, drewna, bluszczu itd. można mieć dość? Może od niedzieli intensywnie o tym myślę, bo stęskniłam się za kolorami. Choć kilka kolorowych miejsc na ATŚ było i... to kolor był dla mnie świetną alternatywą :)\nPracownia Twórcza Wzorowisko\nKawa Design K.WA ceramics\nLove Prints Studio\nFru Wedding Design\nAutor: Niepoprawna Panna Młoda o 18:44\nEtykiety: Alternatywne Targi Ślubne, Alternatywny, Gdańsk, Kamila Piech, Karolina Twardowska Atelier, Kawa Design, Love Prints Studio, Pracownia Twórcza Wzorowisko, Rekwizytornia & Company, Sztuka Wyboru\nOlborska 15 lutego 2016 20:33\nJeszcze bardziej żałuję, że mnie nie było! Mam nadzieję, że za jakiś czas będzie zorganizowana kolejna edycja :)\nAtelier Twardowska 19 lutego 2016 14:14\nMilena, po raz kolejny dziękujemy za Wszystkie miłe słowa i ogromną dawkę motywacji! :)\nJoanna Kłosińska 28 lutego 2016 09:13\nŚwietny reportaż:) Na takie targi mogę jeździć!\nWzorowisko 1 marca 2016 10:36\nDziękujemy za mile słowa :) To dla nas bardzo ważne :)\nDelicje 13 czerwca 2016 10:32\nGaleria Niepoprawnych Panien Młodych: Honorata\nDoświadczenia wyniesione z domu rodzinnego, czyli ...\nNPM na NPM :)\n3 miesiące do ślubu czyli robi się poważnie, ale w...\nObrączki w podróży\nCzy włączenie gości weselnych w pomoc fundacji* je...\nAlternatywne Targi Ślubne, czyli branża ślubna w n...\nA Ty, jak fajnie spędzasz Walentynki?\nPiękna, mroźna, polska... - Projekt Zima\nJak nie kupować sukni ślubnej i troszkę o tym jak ...\nFacebookowe podsumowanie 3\nJak alternatywnie spędzić Walentynki? - Alternatyw...


Klient Nasz Pan: Uderz w stół\n23 lutego 2011 napisałem o tym, że postać Marty Kaczyńskiej nie pasuje do postaci Marcina Dubienieckiego (tak jak cała rodzina Kaczyńskich i ich środowisko nie pasuje do rodziny Dubienieckich i ich środowiska), a już 2 marca 2011 Gazeta Wyborcza na pierwszej stronie zamieszcza artykuł o ciemnych sprawach Dubienieckiego.\nW artykule jest kilka zdań na temat ich spotkania w Darłówku, po którym się do siebie zbliżyli. Jest mało prawdopodobne, że nastąpiło to przypadkowo. Wygląda to raczej na spotkanie zaplanowane. Kim są koleżanki, którym "dała się namówić"?\nNie pierwszy to przypadek dziwnego związku ludzi nie pasujących do siebie. Przypomnę o zaaranżowanym przez SB małżeństwie Lecha Leona Beynara (znanego pod literackim pseudonimem jako Paweł Jasienica) i Zofii Neny O'Bretenny, tajnej współpracownicy SB. Po śmierci Jasienicy w 1970 przejęła kontrolę nad jego twórczością aż do chwili, kiedy została potwierdzona jej współpraca z SB.\nMarcin Dubieniecki wywodzi się ze środowiska SB. On i jego środowisko próbują przejąć kontrolę nad dziedzictwem Lecha Kaczyńskiego.\nEtykiety: Gazeta Wyborcza, junta, ubloid