Niezależność [Maurycy Nowakowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00488 007441 20661359 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Maurycy Nowakowski Liczba stron: 382\nISBN: 978-83-8147-573-0 Data wydania: 2019-08-06\nSpis treści CZĘŚĆ I CZĘŚĆ II CZĘŚĆ III CZĘŚĆ IV EPILOG\nczęść I 1. Coraz bardziej szumiało mu w głowie. Szósta, a może już siódma lampka wina. Narastający rwetes. Kalejdoskop przewijających się twarzy. Uściski dłoni. Gratulacje, gratulacje i jeszcze raz gratulacje. Marcin Faron miał wrażenie, że wielka sala bankietowa zaczyna lekko unosić się i kołysać na boki. Sztorm suto zakrapianego bankietu porywał go coraz bardziej. Przymknął oczy. Chciał raz jeszcze przypomnieć sobie wydarzenia sprzed półtorej godziny, kiedy to został wywołany na scenę, by odebrać główną nagrodę na corocznym festiwalu Grand Master Press za najlepszy materiał dziennikarski roku 2016. Jego artykuły, demaskujące niebezpieczną działalność korporacji lekowej Medillek, według jury nie miały konkurencji. Pokonały nawet cykl bardzo dobrych reportaży o sytuacji na Ukrainie i wybitny, zdaniem wielu, esej o kryzysie migracyjnym trawiącym Europę. Faron z dumą przyjął prestiżową statuetkę i czek na sporą sumę. Zabrał głos w krótkiej przemowie, a następnie dał się porwać na okolicznościowy bankiet. Blisko dwugodzinna impreza minęła, jakby trwała kwadrans. Faron nie miał nawet czasu, by coś spokojnie przekąsić, bo od razu otoczyła go grupka kolegów po fachu i bankietowych interesantów. W jego dłoni pojawił się kieliszek. Nie wiedział, kiedy go opróżnił. A potem drugi, trzeci i czwarty. Czas szczelnie wypełniły entuzjastyczne wymiany uprzejmości, mniej lub bardziej szczere poklepywania po plecach, wymiana uwag i tradycyjne, często sprośne żarty. Znane i nieznane twarze kręciły się jak na karuzeli, dyskusje przeskakiwały z tematu na temat jak małe pchełki. Faron witał się serdecznie ze wszystkimi – od znajomych i aktualnych współpracowników, przez dawno niewidzianych, zapomnianych kolegów, aż po nieznajomych. To był jego dzień. Wielkie święto. Wreszcie przyszła zasłużona nagroda za ciężką pracę. Przechylił kieliszek, wlewając resztkę wina do gardła, przeprosił otaczającą go grupkę dyskutantów i niepostrzeżenie opuścił salę. Chciał wyjść przed hotel, by odetchnąć świeżym powietrzem, ale już w holu dostrzegł kolejnych ludzi, którzy tylko czekali, aby go zatrzymać. Niechybnie utknąłby na następne pół godziny. Przezornie skręcił do toalety. Na szczęście była chwilowo pusta, nawet z kabin nie docierały żadne dźwięki. Stanął przy umywalce i westchnął z ulgą. Nagle zrobiło się cicho i spokojnie. Szum tysiąca konwersacji i sączącej się z głośników muzyki pozostał za drzwiami. Puścił wodę z kranu, schylił się nad umywalką i oblał twarz garścią zimnej wody. Raz i drugi. Przyjemnie ostudził rozgrzane policzki. – Gratuluję, panie Marcinie – usłyszał nad głową nieznajomy, męski głos. – Jestem pod wielkim wrażeniem pana pracy. Spojrzał w lustro, by zobaczyć twarz stojącego za nim mężczyzny. – Dziękuję, robię co mogę – odparł, nie odwracając się i sięgnął po papier. – Pan może więcej niż inni. To imponujące. Wytarł twarz i dłonie, wyrzucił wilgotną kulkę papieru do kosza i wreszcie zwrócił głowę w stronę mężczyzny. Ten podszedł do niego. – Nazywam się Piotr Lenart – podał rękę Faronowi. – Jestem właścicielem agencji artystyczno-medialnej Continuitas i współorganizatorem Grand Master Press. Marcin automatycznie uśmiechnął się. A więc to jest mój dobrodziej, skonstatował w duchu. – Śledzę pana działalność od kilku lat – kontynuował Lenart. – Od książki o korupcji w polskim futbolu. Muszę przyznać, że jestem pod wielkim wrażeniem pana przenikliwości i metod docierania do wiedzy. To, że się pan zatrudnił w Medilleku, by rozpracować tę firmę od środka, to było absolutne mistrzostwo. Kapitalne posunięcie. Powiedzmy, że tak to wyglądało, Faron zakpił sam z siebie w duchu. Przypomniał sobie własną naiwność, gdy rozpoczynał pracę w Medilleku, przekonany o uczciwości tej firmy, ale postanowił nic na ten temat nie mówić. Ani Lenartowi, ani nikomu innemu. To i tak już nie miało znaczenia, a ludzie niech myślą, że jego działania były w pełni celowe. – Cóż, czasem trzeba się poświęcić – odparł dyplomatycznie. – Najważniejsze, że powstał dobry, ważny materiał, który mam nadzieję pomógł rozwiązać niektóre problemy tego świata. – Otóż to! Podziwiam i raz jeszcze gratuluję. – Lenart uśmiechnął się serdecznie. – I właściwie miałbym dla pana propozycję. To może nie jest najlepsze miejsce na taką rozmowę – rozejrzał się znacząco po toalecie – ale nie będę ukrywał, że moja agencja chętnie zajęłaby się pana, nazwijmy to wprost: karierą dziennikarską. W tej kwestii można jeszcze wiele dobrego zrobić. Sprawnym ruchem wyjął z kieszeni marynarki elegancką wizytówkę i wręczył ją Faronowi. Ten omiótł wzrokiem informacje na niej zawarte. – To chyba rzeczywiście nie jest najlepszy moment i miejsce na taką rozmowę – powiedział, chowając wizytówkę do portfela. – Ale dziękuję. Pomyślę. – Proszę do mnie koniecznie zadzwonić. Jestem dosyć zajętym człowiekiem, ale dla pana zawsze znajdę czas. – Na pewno się odezwę. Faron wystawił dłoń, sugerując, że chciałby już zakończyć rozmowę. – I proszę pozdrowić Darka. – Darka? – Mamy wspólnego znajomego, Dariusza Zadarę. Ściągnął go pan niedawno do redakcji „Raportu”, prawda? Marcin zawiesił się na kilka sekund, trawiąc tę informację. – Zgadza się – odparł z namysłem. – Znamy się jeszcze ze studiów, poleciłem go mojemu redaktorowi Przemkowi Szubertowi. – Proszę go zapytać, czy jest zadowolony ze współpracy z Continuitas. Pan mu oddał przysługę, powinien się zrewanżować szczerą opinią i dobrą radą. Lenart cwaniacko mrugnął okiem i ruszył w stronę drzwi. – Czekam na telefon – rzucił, wychodząc. 2. Lubił ciała, które nie były idealne. Nigdy nie kręciły go modelki, bardzo młode ani wysportowane kobiety. Wolał te, które nadgryzł już nieco ząb czasu, lub te, których seksapil w dużym stopniu opierał się na podniecających niedoskonałościach: na fałdce tłuszczu, odrobinę za grubym udzie, za krótkich nogach albo obwisłych piersiach z wielkimi brązowymi sutkami. Ciała autentyczne, nieidealne. Takie podniecały go najbardziej. Antoni Weidert mógł wybierać i przebierać w poszukiwaniu kobiet, które w pełni by go zadowoliły. Był cenionym reżyserem z imponującym dorobkiem, a ceniony reżyser w kręgach aktorskich miewa niemalże status boga. Gorzej jest w kręgach politycznych. W tych status reżysera jest tak różny, jak różne są światopoglądy. Przez dwadzieścia pięć lat Weidert uważany był za wielkiego artystę tworzącego ambitne dzieła o wolności, sprawiedliwości i trudnych walkach, jakie trzeba w życiu stoczyć. Weidert przywykł do tej etykietki, dlatego gdy władzę w Polsce przejęła Polska Partia Narodowa, przeżył szok. Momentalnie został odcięty od ministerialnych pieniędzy i dotacji, które od dawna stanowiły przynajmniej połowę budżetów kolejnych jego filmów, a w pewnych liczących się kręgach przypięto mu łatkę zdrajcy narodu, lewaka i pseudoartystycznego szkodnika. Nie był jedyny. Takich jak on było wielu, ale przynależność do grupy nie rozwiązywała jego nowych problemów. A z każdym miesiącem było ich coraz więcej, jakby się rozmnażały. Wystraszył się, gdy kłopoty zawodowe zaczęły odbijać się na zdrowiu, kondycji i ogólnym nastawieniu do życia. Teraz, gdy patrzył na podniecająco nieidealne ciało aktorki Michaliny Cichosz, a jego kuśka leżała grzecznie jak zimna, pomarszczona parówka, zastanawiał się, czy to stres czy już wiek. Sześćdziesiątka to taki etap życia, kiedy można mieć już tego typu problemy, ale impotencja stanowiła dla niego zjawisko tak nowe, jak status zdrajcy narodu, więc przypuszczał, że jest to wynik nowych i bardzo niesprzyjających mu, stresogennych okoliczności. Michalina w innej sytuacji doprowadziłaby go do erekcji i wytrysku samym striptizem. Teraz stała metr od niego zupełnie naga, a jego fiut był miękki, krótki i pomarszczony, jakby dopiero co wyszedł z zimnego polskiego morza. – Co jest, Toni? – spytała zatroskana tym, że z pomiędzy ud Antoniego nic nie sterczy. – W porządku, jesteś cudowna. – Jakoś nie widzę u ciebie entuzjazmu. – Ważne, że ja widzę u ciebie. Pamiętaj, że to tylko casting. Spojrzała na niego nieufnie. – Ale mam tę rolę? Pokiwał głową i uśmiechnął się smutno. – Możesz się ubrać. Patryk zadzwoni do ciebie i dogadacie szczegóły. Kilka sekund wpatrywała się w niego, próbując ocenić, czy mówi szczerze, po czym sięgnęła po stanik i majtki leżące tuż obok na łóżku. – Ale na pewno? – spytała. – Na pewno – klepnął ją w pupę. – Zmykaj. Ubrała się szybko, cmoknęła go w policzek na pożegnanie i wyszła z pokoju, zostawiając go samego z problemami, niedopiętym budżetem nowego filmu i leżącą między nogami kuśką. To stres, szepnął pod nosem, to tylko nerwy. Owinął się szlafrokiem, zrobił drinka, wziął do ręki telefon i wybrał numer Patryka Suskiego. – Powiedz mi, że masz jakieś dobre wieści – rzucił zamiast przywitania. – Sypię się z dnia na dzień, nie dociągnę tego… – Może będzie kasa. Weidert znieruchomiał, dłoń ze szklaneczką zawisła w połowie drugi do ust. – Jak? – To nie jest rozmowa na telefon, ale powiem ci, że za miesiąc, jak wszystko pójdzie zgodnie z planem, kasa się znajdzie. Ale jest kilka warunków do spełnienia. – No to mów żesz, co tak stopniujesz napięcie?! – Chcą, żeby Wera zagrała choćby epizod. Na pohybel PPN-u. Kto by nie chciał, żachnął się w duchu Weidert. – To wszystko? – Jest jeszcze kwestia faktur, ale tym się sam zajmę. Musisz Werę ściągnąć, Toni. Pogadaj z nią. – Codziennie dzwonię do Zawadzkiej, ale jak grochem o ścianę. – Kurwa, Toni, bo ty za dużo tą kuśką wywijasz, a później się dziwisz. – Czy ja mówię, że się dziwię? Poza tym moja kuśka jest nieczynna, więc nie ma o czym mówić. – Powiedz to Werze. – Żebyś wiedział, że powiem. Od tego zacznę, jak tylko raczy się ze mną spotkać. 3. Redaktor Przemysław Szubert z okien własnego biura widział jeden z efektowych billboardów reklamujących jego pismo. Hasła „Raport. Zależni tylko od prawdy” i „#Niezależność” codziennie kłuły go w oczy, przypominając o linii pisma. Robił wszystko, żeby się tej linii trzymać. Gdy tylko dostał wszystkie pełnomocnictwa i spory budżet na otwarcie niezależnej redakcji, zabrał się do pracy z wielkim entuzjazmem, wierząc, że ryzyko jakie podejmuje, opłaci się. Wcześniej nie narzekał na brak zajęć. Miał ciepłą posadę w tygodniku „Stolica”, gdzie dowodził jednym z dużych działów. Ale kiedy rok temu zwrócił się do niego Amerykanin polskiego pochodzenia Jacek Świętosławski (vel Jack Svietoslavski) z ideą założenia w Polsce w pełni niezależnego pisma, pomyślał, że to świetny pomysł i warto zaryzykować. Zwolnił się ze „Stolicy” i rozpoczął poważne rozmowy z inwestorem zza Oceanu. Świętosławski zażyczył sobie, by pismo dociekało prawdy, gdziekolwiek by ona leżała, nie zważając na to, czy fakty przysłużą się władzy, takiej lub innej, czy może wesprą działania opozycji. Oczekiwania te wydałyby się oczywiste tylko dla ludzi, którzy nie znają mechanizmów świata mediów, gdzie niezależność i obiektywizm są tak często spotykane jak dziewictwo i szczera miłość wśród prostytutek. Szubert zdawał sobie sprawę, że oczekiwania Świętosławskiego mogą okazać się bardzo trudne do spełnienia, ale złapał bakcyla, wziął to zadanie na siebie razem z walizką pieniędzy na rozruch. Rozpoczął poszukiwania pracowników. Dziennikarze, jakich potrzebował, mieli pozostawać ślepi na polityczne zabarwienie afer, niczym temida ważąc argumenty, wygrzebywać ziarenka prawdy spod sterty kłamstw, przeinaczeń i manipulacji, punktując słabości wszystkich zwaśnionych stron polskiej sceny politycznej. Nieważne po której stronie biło ich serce – prawej czy lewej. Pracując dla „Raportu”, musieli „myśleć prawdą” i „oddychać faktami”. W czasach, gdy większa część społeczeństwa radykalizowała się pod wpływem ściśle sformatowanych światopoglądowo mediów, „Raport” miał być jedynym głosem rozsądku, samotną wyspą ludzi myślących, przylądkiem racjonalizmu. Szubert szukał młodych, głodnych sukcesu i rozgłosu dziennikarzy niezależnych lub takich, którym tą niezależność mógłby szybko i naturalnie wpoić. Skompletowanie kilkunastoosobowego składu zajęło mu cztery miesiące. Wydawało mu się, że wszystko zrobił dobrze, że każdego człowieka zatrudnionego w „Raporcie” dokładnie sprawdził, wybadał, a następnie monitorował jego działania do czasu, aż uznał, że wszystko jest w porządku. I teraz, po pół roku od wydania pierwszego numeru, gdy zbudowana przez niego maszyneria już nie tylko definitywnie zatrybiła, ale nawet zdołała się rozpędzić, wyczuł nieprzyjemny zgrzyt. Jakiś trybik wystawał, jedne skrzypce zagrały fałszywe nuty. Przez pierwsze miesiące wszystkie teksty opublikowane, czy to na portalu raport.online czy w papierowym wydaniu pisma, były, jak to Szubert nazywał, uczciwe. Czyli takie, jakie miały być – oparte na faktach i rozsądnych, wyzbytych emocji analizach. To dzięki temu w tak krótkim czasie „Raport” dołączył do czołówki najpoczytniejszych tygodników opinii, osiągając sprzedaż na poziomie czterdziestu tysięcy egzemplarzy i konsekwentnie się w tej czołówce utrzymywał. Gdyby nie ta merytoryczna uczciwość, nawet najlepsza i najdroższa reklama nic by nie pomogła i Szubert doskonale o tym wiedział. Tym bardziej niepokoił go ten drobny zgrzyt, który on jako jedyny w redakcji zauważył. Zgrzyt niczym pierwszy leciutki i początkowo zupełnie niewinny ból zęba. Taki, co to ukłuje prawie niezauważalnie pod wpływem zbyt gorącej herbaty i zniknie na kilka długich miesięcy, pozwalając o sobie zapomnieć. Ale już wtedy wiadomo, że w zębie zrobiła się dziurka, która sama z siebie nie zniknie, a wręcz przeciwnie, będzie się powoli rozrastać, niszcząc ząb. Tym pierwszym złym sygnałem był dla Szuberta artykuł Dariusza Zadary o Buncie Artystów Polskich, nowym, głośnym ruchu oporu zrodzonym w środowisku artystycznym, wymierzonym przeciwko aktualnej władzy. Artyści buntowali się i wypowiadali wojnę rządom Polskiej Partii Narodowej, z którą wybitnie nie było im po drodze. Iskrzyło od kilkunastu miesięcy, ale zwykle kończyło się na jednym, dwóch ostrych wywiadach, w których ten albo inny aktor lub reżyser pomstował na sytuację w kraju. Wrogiem numer jeden artystów został minister kultury profesor Władysław Kulesza, który niemalże taranował stare układy panujące w świecie kultury. Lekką ręką obcinał dotacje, bezceremonialnie zwalniał dyrektorów kolejnych placówek kulturalnych, obsadzając stołki własnymi ludźmi. Szubert potępiał te metody, wielokrotnie krytykował je na łamach „Raportu”, ale gdy usłyszał o Buncie Artystów Polskich, o ich roszczeniach, założeniach i celach, doszedł do wniosku, że znów rozpoczyna się wojenka między głupim a głupszym. Zorganizował wielogodzinną debatę redakcyjną na temat tego, jak traktować BAP i jak pisać o tej sytuacji. Mimo sporej rozbieżności poglądów, doszli do konsensusu. Z resztą Szubert nigdy nie wymagał jednomyślności. Jego ludzie w sumie mogli pisać teksty bardzo różnorodne, pod warunkiem, że były twardo argumentowane. W opinii Szuberta artykuły Zadary o BAP-ie okazały się tendencyjne, wychwalające zjawisko wbrew faktom, łamiąc tym samym „raportowe zasady”. Zasiało to w nim niepokój tak silny, że zwątpił w uczciwość Darka Zadary. Nie chciał jednak wykonywać pochopnych ruchów, by nie robić niepotrzebnego zamieszania. Wolał skonsultować swoje spostrzeżenia z Marcinem Faronem. Po pierwsze, najbardziej zaufanym człowiekiem w redakcji, a po drugie gościem, który miał duży wpływ na zatrudnienie Zadary. Zaprosił go na indywidualną rozmowę. Faron wszedł do biura lekko wczorajszy. Blada twarz i podkrążone oczy świadczyły o tym, że bawił się na bankiecie Grand Master Press za dobrze i za długo. Ale mimo zmęczenia był naładowany pozytywną energią. Nie co dzień otrzymuje się nagrodę „Ostrego pióra”. – Czemu cię wczoraj nie było? – rzucił Faron, siadając. – Ominął cię mój wielki triumf! – Coś mi wypadło. Ściśle mówiąc, musiałem na spokojnie przemyśleć pewną sprawę. Faron zwrócił uwagę na skwaszoną minę przełożonego i wzmógł czujność. Wcześniej nie zastanawiał się, po co ta indywidualna konsultacja. – I co, nawet mi nie pogratulujesz? – spytał. – Dostałem jedną z najważniejszych nagród dziennikarskich w Polsce. To nobilitacja także dla „Raportu”, poza tym… – Mamy kreta w redakcji. Zamilkli. Faron zdezorientowany i zbity z tropu. Szubert czujny, gotowy do dłuższej mowy wyjaśniającej. Marcin nerwowo rozejrzał się po biurze. Próbował zebrać rozproszone myśli, by zadać rozsądne pytanie. Wyraz twarzy Szuberta mówił wyraźnie, że redaktor nie żartuje i prawdopodobnie jego teza jest dobrze udokumentowana. – Kto? – Przykro mi, ale Darek Zadara. Niemożliwe, Faron żachnął się w duchu. Pokręcił tylko przecząco głową i zaplótł ramiona na piersi, jakby tym ruchem mógł się obronić przed kolejną porcją złych informacji. – Nie wierzę – szepnął, domyślając się, że zaraz i tak będzie musiał. – To świetny dziennikarz, zwiedził kilka dużych redakcji. Doświadczony, dociekliwy, zawsze w czołówce, ma nosa do ważnych, grząskich tematów… Może ma jakiś kryzys? Może problemy rodzinne? Wiem, że mu się z żoną nie układa. – Marcin, on ma innego mocodawcę – powiedział Szubert z ledwie wyczuwalnym naciskiem. – Żeby wszystko było jasne, nie mam pretensji do ciebie, to nie twoja wina. Wiem, że zaproponowałeś mi go w jak najlepszej wierze. Sam początkowo byłem z niego bardzo zadowolony. – Co zrobił? – Zajął się Buntem Artystów Polskich. – Wiem i co z tego? – Sadzi takie teksty o tym ruchu, że wygląda jakby był ich PR-owcem. W ostatnich dniach przysłał trzy albo cztery tendencyjne wywiady z ludźmi zaangażowanymi, analizy kompletnie z dupy, zero obiektywizmu, żadnego głosu z drugiej strony sporu. Brnie w narrację zaczerpniętą chyba z ulotki reklamowej BAP-u. Zapewnia, że to spontaniczna inicjatywa oddolna, gdzie przecież już widać gołym okiem, że oni mają profesjonalne struktury, że poszły na to duże pieniądze. To jest materiał na śledztwo dziennikarskie, bo śmierdzi jakimś grubym wałkiem na kilometr, a Zadara wciska mi tekst, z którego wynika, że artyści zostali namaszczeni przez całe społeczeństwo, żeby ci w ich imieniu podjęli walkę z władzą. Na litość boską! – Szubert podniósł głos. – Jakkolwiek ta władza byłaby zła i głupia, to pisząc takie banialuki, tylko podkopuje się własną wiarygodność. Właśnie po to założyliśmy to cholerne pismo, żeby takich rzeczy absolutnie nie robić! Nigdy, na niczyją korzyść ani niekorzyść! Nie wiem, kto go inspiruje, dlaczego to robi, ale jest to próba zmanipulowania naszych czytelników, wykorzystania nas do siania dezinformacji. Jeśli na to pozwolimy, za kilka tygodni staniemy się dokładnie takim samym pismem jak wszystkie inne. Zakłamanym i upolitycznionym. Po ostatnim słowie, czując, że zaraz wybuchnie, wypuścił nosem kilka litrów ciężkiego powietrza i odetchnął, jakby ta emocjonalna przemowa przyniosła mu odrobinę ulgi. – Zwolniłeś go? – Jeszcze nie. – Poczekaj z tym trochę. Daj mi z nim spokojnie pogadać. Dla naszego dobra. Może jakimś cudem się z tego wytłumaczy. Szubert zmroził go morderczym spojrzeniem człowieka, który nie wierzy w to, co usłyszał, a on przypomniał sobie rozmowę z Piotrem Lenartem. – A jeśli masz rację – kontynuował – to trzeba z niego wyciągnąć, kto za tym stoi, a da się to zrobić tylko wtedy, kiedy Darek nie będzie wiedział, że się pokapowałeś. – Daję ci tydzień i nie licz na to, że będę puszczał jego teksty, tak więc musisz się pośpieszyć, bo on się na dniach domyśli, że został zdemaskowany. Faron ciężko dźwignął się z fotela. Zapomniał już o energii i entuzjazmie, które rozpierały go po otrzymaniu „Ostrego pióra”. Tylko kac po bankiecie nie dawał o sobie zapomnieć. – A materiał o ustawionych przetargach Darek zrobił? – spytał. – Ponoć od miesiąca ma to gotowe, tylko nikt tego na oczy nie widział – Szubert pokręcił głową ze zrezygnowaniem. – On jakąś lewiznę odwala. 4. Weronika Linetty lubiła jesień. Z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że w październiku na dobre rozkręcał się sezon teatralny, a teatr był obecnie jej największą miłością. Działalność awangardowej sceny Teatru Klasyki, w którym występowała, zwykle rozpędzała się niespiesznie. We wrześniu Klasyk grał tylko stare spektakle, a zespół pracował nad trzema premierami. Najpierw wystawiano dwie o mniejszym kalibrze, a dopiero w listopadzie na afisz zawsze trafiał duży przebój. Od trzech lat niezmiennie z Weroniką w roli głównej. Fakt, że najważniejsze spektakle jednej z najambitniejszych i najbardziej cenionych scen opierały się na jej błyskotliwych kreacjach, swego czasu uratował jej życie, które kilka lat temu niemalże całkowicie straciło sens. Drugim powodem jej słabości do jesieni była aura. Najpóźniej w połowie października ostatecznie robiło się zimno i deszczowo, mogła się więc dobrze kamuflować. W grubym płaszczu, wysoko postawionym włochatym kołnierzu i czapie była nie do poznania. Wiosną i latem czasami trudno jej było spokojnie przejść ulicą. Jak każda znana aktorka przywykła do popularności i do tego, że jest rozpoznawana, okresowo nawet to lubiła, ale jak wszyscy normalni ludzie potrzebowała też odrobiny spokoju i prywatności. Od października problem rozpoznawalności znikał lub przynajmniej się minimalizował. Po trzecie, jesienią cały świat wpadał w taki stan emocjonalny, w jakim ona znajdowała się od kilku lat. Weronika Linetty została „jesienną kobietą” po śmierci męża. Oktawian Krzeszewski odebrał sobie życie dziewiętnastego listopada 2011 roku. Pięć lat temu rzucił się z mostu w ciemną otchłań Wisły. Dzień przed ósmą rocznicą ich pierwszej randki. Znajdował się wówczas w takim stanie emocjonalnym, że mogła ten dramatyczny krok przewidzieć. Nie przewidziała i to potęgowało jej ból. Miała dwa wyjścia: poddać się i ugiąć pod ciężarem traumatycznego cierpienia albo podjąć walkę. Instynktownie wybrała to drugie. Ogoliła głowę na zero i stała się Werą Lin, konsekwentnie obudowując własne cierpienie niemalże teatralną kreacją. Postanowiła się wówczas oszpecić, by jej wygląd choć odrobinę odzwierciedlał stan ducha. Była piękną kobietą z wyrazistymi, szlachetnymi rysami twarzy i burzą kasztanowych, kręconych włosów. Po śmierci Oktawiana ujawniła się światu kompletnie łysa. Początkowo mówiono, że ogoliła się do roli, ale to nie była prawda. Krótko przed tym wydarzeniem rozpoczął się najgorszy okres w jej życiu. Najpierw był szok i trauma, a po chwili wszystko zalała wielka, gęsta fala nieskończonej ciemności. Wiele kobiet na jej miejscu załamałoby się kompletnie, ale Wera posiadała wyjątkową siłę i niecodzienną chęć przetrwania. Po tym ciosie, który niemalże ją znokautował, została jej resztka sił, a ona instynktownie przeznaczyła ją na pracę. Jej talent domagał się tego od niej. Wtedy pomocną dłoń wyciągnął do niej teatr, rzucając wyzwanie, jakby oderwane od problemów życia prywatnego. Przyjęła je. Emocje wynikłe z życiowego dramatu zainwestowała w kolejne role, robiąc przy tym gigantyczne postępy artystyczne. Ten ruch się opłacił. Dzięki ciężkiej pracy odbiła się od dna, a jej nieprzeciętne możliwości ukazały się w pełnej krasie. Efekty przyszły szybko. Została twarzą Teatru Klasyki, zgarnęła większość wiodących ról w najlepszych spektaklach. Zagrała też duże, główne role w kilku głośnych i ważnych polskich filmach. Zadomowiła się również na małym ekranie, przyjmując rolę w jednym z nielicznych, trzymających przyzwoity poziom serialach telewizyjnych. Teraz, mając czterdzieści dwa lata, była jedną z najlepszych, najbardziej cenionych i najpopularniejszych polskich aktorek. O tym wiedziała cała Polska. Ale o tym, że Wera powoli wychodzi z największego życiowego kryzysu na razie wiedziała tylko ona sama. Od pewnego czasu tliła się w niej nowa siła. Czas leczy rany, a ciosy, które nie zabijają od razu, po latach dodają sił. Weronika odradzała się dzięki sztuce, odzyskiwała wiarę we własne siły, poczucie wartości i zwykłą, ludzką chęć do życia. Hasłem, które przyświecało jej odnowie, była teraz „niezależność”. Wera doszła bowiem do wniosku, że jej fundamentalnym problemem jest to, że stała się niewolnikiem wielu różnych ludzi, układów, relacji rodzinnych i zawodowych, a przede wszystkim własnych traumatycznych przeżyć i wspomnień. Jakby zawisła na wielkiej pajęczynie, a gęsta sieć lepkich nitek składała się z dziesiątek mniejszych lub większych uzależnień. Te zniewalające zależności bardzo się nasiliły, gdy jej matka, Mirosława Linetty, została wiceministrem kultury w rządzie nietolerowanej przez artystów Polskiej Partii Narodowej, będąc najbliższym współpracownikiem znienawidzonego profesora Władysława Kuleszy. Od tego momentu narodowo-konserwatywne rządy zaczęły demolować zastane układy. Stary świat polskiej kultury zaczął się walić, a Wera musiała świecić oczami przed koleżankami i kolegami z teatru i planów filmowych. Rzadko ktoś miał odwagę wytknąć jej więzy rodzinne, ale nawet jeśli nikt tego głośno nie mówił, Wera wiedziała, że w środowisku dużo się o tym rozmawia za jej plecami. Wstydziła się za matkę, nawet jeśli z jej obserwacji wynikało, że robi ona, co może, aby nieco łagodzić barbarzyńskie ruchy i decyzje ministra kultury. Fakt, że coraz częściej mówiło się i pisało o Werze w kontekście jej matki Mirosławy, stał się ostatecznym impulsem do radykalnych zmian. Wera doszła do wniosku, że jej życie przypomina zagracony strych, który trzeba niezwłocznie posprzątać i wywietrzyć. Latem, wykorzystując chwilę wolnego czasu, postanowiła wykonać tych kilka kroków ku wolności i niezależności. Nawet kosztem narażenia się wielu ludziom. Rozpoczęła wielkie sprzątanie swojego życia. Poprosiła agentkę Milenę Zawadzką o znalezienie odpowiedniego dziennikarza, który przeprowadziłby z nią i umiejętnie spisał wywiad-rzekę. Pomyślała, że taki właśnie format okaże się dla niej najlepszy. Będzie mogła opowiedzieć swoją historię, wyciągnąć na światło dzienne wszystkie czające się w mrokach pamięci traumy i dramaty i jeszcze przekształcić je w pewną wartość. Miała sporo do przekazania, a czuła, że zrodził się w niej nowy, autorski język, dzięki któremu opowieść okaże się nie tylko szczera, ale również błyskotliwa. Taka książka pomogłaby nie tylko jej, ale również tysiącom ludzi, którzy być może przechodzili w życiu podobne piekło. Milena Zawadzka momentalnie podchwyciła temat i już po kilku dniach umówiła Werę z Dariuszem Zadarą, trzydziestopięcioletnim zaufanym dziennikarzem. Przez sierpień i wrzesień Wera udzieliła mu szesnastu kilkugodzinnych wywiadów, które on teraz miał spisać, opracować i ułożyć w logiczną opowieść. Pierwszy etap planu Wery był bliski realizacji. Aby zrealizować dwa następne, Linetty umówiła spotkanie ze swoja agentką. Spotkały się w klimatycznej wegańskiej kawiarni, w której mogły liczyć na odrobinę dyskrecji. – Znowu dzwonił Weidert – zaczęła Milena. – Bardzo nalega, co mam mu powiedzieć? – Żeby o mnie zapomniał. – Jesteś pewna? To jednak wielkie nazwisko, może jednak byś z nim pogadała? On kończy zdjęcia, to byłby jakiś symboliczny, ale bardzo znaczący epizod. Jeden dzień na planie, a korzyść olbrzymia. – Nie będę grała ogonów u tego zboka – Wera sięgnęła po menu, kończąc tym samym wątek. – Wiadomo coś w sprawie Kriżanaca? Ile minęło od castingu? – Sześć tygodni. Wiadomo, że zostałaś ty i ta węgierka Eszter Detari. Moim zdaniem jesteś bliżej tej roli. – Milena zerkała to w kartę, to na głowę Wery, gdzie dostrzegła cztero-, może pięciomilimetrowe włoski. – Przestałaś golić głowę? – Już widać? – Wera uśmiechnęła się lekko. – Tak, zmieniam image. Przy stoliku pojawiła się młoda kelnerka, nieco skrępowana obecnością znanej aktorki. Zamówiły bezglutenowe zestawy: falafel z frytkami, surówka z białej kapusty, ciasto dyniowe i kawa. – Nie śpiesz się tak z tą zmianą wizerunku – Milena wznowiła wątek. – Przynajmniej do czasu decyzji Kriżanaca. Pamiętaj, że na castingu widział cię bez włosów. I jeśli mu się spodobałaś, to właśnie taka. – Jak będzie potrzeba, to dla Kriżanaca się ogolę – puściła oko, zdając sobie sprawę z dwuznaczności tego zapewnienia. – Na razie wsłuchuję się w siebie i realizuję własne potrzeby. – Cieszę się, że lepiej się czujesz. To efekt rozmów z Darkiem? – Poniekąd. Zrobiłam sobie katharsis tymi wywiadami. Ale trochę się martwię. – Czym? – Czy Darek podoła. – Skąd te nagłe wątpliwości? – Dziwnie się zachowywał w trakcie ostatnich spotkań. Był jakiś nieobecny, przychodził napoczęty, a w trakcie wywiadów potrafił opróżnić całą pliskę. Od kilku dni nie mogę się do niego dodzwonić. Chyba ma jakieś problemy osobiste. Na stoliku pojawiły się talerze z zamówionymi daniami. – Ale wywiady zrobił do końca? – Zrobił, zrobił, ale to był samograj. Sama z siebie opowiadałam, wystarczyłby włączony dyktafon. Pytanie, jak on to teraz wszystko poukłada? Oby miał w zanadrzu jakąś dobrą koncepcję. – Myślę, że niepotrzebnie się martwisz. Piotrek Lenart bardzo go polecał, zapewniał, że to świetny dziennikarz. Da radę, pewnie lada dzień dostaniesz pierwsze fragmenty do akceptacji i twoje wątpliwości się rozwieją. – Oby – Wera westchnęła, krojąc falafela. – À propos Lenarta. Chcę, żebyś wiedziała, że jeszcze przed końcem roku rozwiążę umowę z Continuitas. Milena zakrztusiła się frytką i dłuższą chwilę walczyła o odzyskanie oddechu. – Żartujesz! – wykrztusiła wreszcie. – Podjęłam już decyzję. Dziesięć lat to i tak za długo. Czas na zmiany. – Masz ofertę z innej agencji? Wera zaprzeczyła ruchem głowy. – Jedz, bo ci wystygnie – rzuciła lekko, jakby temat Continuitas był kompletnie nieistotny. – To czemu chcesz odejść? – Milena puściła radę mimo uszu. – Kto się zajmie twoimi sprawami, całą organizacją twojej kariery? – Ty, Milenko, niezmiennie będziesz się tym zajmować. Po prostu zwolnisz się z Continuitas i odejdziesz razem ze mną. Lepiej na tym wyjdziesz. I tak odwalasz całą robotę, a ten etat jest ci potrzebny jak rybie ręcznik. Założysz działalność gospodarczą, jednoosobową firmę. Wielkie oczy Mileny Zawadzkiej sugerowały, że agentka nie nadąża za tokiem rozumowania koleżanki i ma chwilowy problem z wizualizacją przyszłości według Wery Lin. – No co tak patrzysz? – Wera rzuciła energicznie. – Stawiamy na niezależność! A o finanse się nie bój, dam ci nawet trzydzieści procent. Wyjdziesz na swoje. Milena czujnie obserwowała Weronikę, ale gdy doszła do wniosku, że jej aktorka nie żartuje, upolowała kawałek chłodnego falafela i włożyła go do ust. Żuła powoli, zastanawiając się nad propozycją. W sumie nie było to głupie. Odważne, trochę ryzykowne, ale Weronika Linetty stanowiła już taką markę, że spokojnie mogła działać, nie oglądając się na żadne agencje. Zawadzka z kolei dysponowała tak długą listą mocnych i sprawdzonych kontaktów, że nawet gdyby Piotrek Lenart się pogniewał, poradziłyby sobie bez jego wsparcia. Wera zarabiała grubo ponad sto pięćdziesiąt tysięcy złotych rocznie, a nie było sezonu, żeby jakiś producent nie badał możliwości zatrudnienia jej w tym czy innym serialu. Dotychczas raczej odmawiała, ale teraz mogłaby przyjąć jedną z tych ofert, podwajając, a może i potrajając zarobki. To tylko kwestia kolejnych odważnych decyzji. A dalej czekały już świetnie opłacane programy rozrywkowe. To się mogło udać. – Dobrze byłoby to zrobić przed ewentualnym podpisaniem umowy na Obóz Europa Kriżanaca – powiedziała Milena, puentując tym samym własny proces myślowy. – Żeby Lenart nie partycypował już w zyskach. – Słuszna uwaga. Ale przez kilka dni jeszcze nic mu nie mów. Zamierzam wystąpić na Buncie Artystów Polskich. Milena znów zastygła. – Ty jednak zwariowałaś! Przecież to murowana gównoburza, matka cię wydziedziczy, elektorat PPN-u znienawidzi… – urwała, zastanawiając się nad kolejnymi konsekwencjami. – Na pewno dobrze to przemyślałaś? Wera odsunęła talerz, na którym został jeden niezjedzony falafel i kilka zimnych już frytek. Upiła łyk kawy i sięgnęła po talerzyk z ciastem dyniowym. – Nie mogę spokojnie patrzeć na to, co ten rząd robi z polską kulturą i chcę się wypowiedzieć głośno i jednoznacznie – rzekła spokojnie. – Dołączę do Buntu Artystów Polskich, bo pragnę, żeby ludzie wiedzieli, że środowisko jest solidarne i jednolite, i że potrafimy się zjednoczyć w tak ważnej sprawie, jak walka o wolność słowa i swobodę wypowiedzi artystycznej. I nawet fakt, że moja matka jest wiceministrem kultury nie ma tu znaczenia. Nic mnie nie powstrzyma. Gdybym w tak trudnym momencie milczała, byłoby mi po prostu wstyd przed ludźmi. Milena momentalnie straciła ochotę na polemikę. Spijała każde słowo z ust Wery. Oczami wyobraźni zobaczyła ją na manifestacji pod Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, usłyszała jej mocny, melodyjny głos wykrzykujący te wszystkie mądre, potrzebne słowa i poddała się tej wizji. – Jutro zadzwonię do Lenarta i powiem mu, że wystąpisz na BAP-ie – powiedziała spokojnie, jakby było to coś zupełnie oczywistego. – Będzie zachwycony. – I niech to będzie nasze pożegnanie z Continuitas. 5. Marcin Faron postawił statuetkę „Ostrego pióra” w widocznym miejscu, na dużym biurku we własnym gabinecie, na który zasłużył jako jeden z wiodących dziennikarzy „Raportu”. Szybko otrząsnął się po rozmowie z redaktorem Szubertem. Wieści przez niego przekazane zaniepokoiły go, ale sądził, że nie ma powodów do paniki. Być może nawet uznałby rewelacje rednacza za przejaw przesadnej histerii wynikającej z przemęczenia, przewlekłego stresu i ciążącej mu odpowiedzialności za całą redakcję, ale gdy tylko uporał się z pobankietowym kacem, odtworzył z pamięci rozmowę z Piotrem Lenartem. Z perspektywy kilkudziesięciu godzin wydała mu się dziwna. W amoku galowych i bankietowych wrażeń, po litrze wypitego wina, na wiele rzeczy człowiek patrzy inaczej. Ma większą tolerancję, jest bardziej otwarty, mniej czujny. Tymczasem, jeśli Darek Zadara jest naprawdę inspirowany przez kogoś z zewnątrz i utracił autonomię, to kierunek Continuitas narzucał się samoistnie. Sam Lenart przyznał przecież, że współpracuje z Zadarą, z tym że Faron niezupełnie wiedział z czym taka współpraca mogłaby się wiązać. Odnalazł wizytówkę, którą otrzymał od Lenarta i postanowił poszerzyć wiedzę na temat Continuitas. Na bardzo efektownej stronie internetowej dowiedział się, że jest to agencja artystyczno-medialna o bardzo szerokim spektrum działania. Opiekuje się karierami kilkudziesięciu polskich aktorów i celebrytów, organizuje eventy, koncerty i gale, patronuje mniejszym i większym wydarzeniom kulturalnym. Pod tym samym szyldem działa też fundacja, również o bardzo szerokich zainteresowaniach. Z jednej strony organizuje akcje typu „Mówię: nie!” wspierające zgwałcone kobiety, z drugiej prowadzi zbiórki pieniędzy dla chorych dzieci pod szyldem „Uratuj szczęście”. Finansuje również trzy warszawskie teatry – Klasyki, Wygibas i Scenę Groteski. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda pięknie, same szczytne cele, wyłącznie wspaniali artyści, repertuar godny pochwały, od ambitnych spektakli, przez klasową rozrywkę, aż po akcje charytatywne wspierające najbardziej potrzebujących. Istny raj na kółkach. I czuwa nad tym wszystkim – lekko ukryty, jakby kierujący z tylnego siedzenia – Piotr Lenart. Nie ma się do czego przyczepić. Faron przeszukał dalsze zasoby Internetu, te mniej oficjalne, niepowiązane ze stroną Continuitas, mając nadzieję, że natrafi na jakąś rysę; na coś, co rzuciłoby choćby lekki cień na agencję lub na samego Lenarta. Nic takiego jednak nie znalazł nawet na najdalszych stronach z odnośnikami wyszukanymi przez Google. Artykułów poświęconych działaniom Continuitas pojawiło się wiele. Faron przeleciał wzrokiem kilkanaście przypadkowo wybranych, ale wszystkie były mniej więcej w tym samym tonie. Chwaląco-czołobitnym. O agencji i fundacji pisały nawet największe redakcje, wyłącznie pozytywnie. Relacje z imprez przeprowadzały telewizje o zasięgu ogólnokrajowym i fragmenty tych programów można było obejrzeć w sieci. Nic szczególnego. Ot, koncerty w tym czy innym mieście, na scenie konferansjer w postaci znanej i lubianej aktorki zapowiadającej występy kolejnych gwiazd i gwiazdeczek muzyki pop. Pod sceną rozbawione tłumy i wolontariusze z puszkami. Sześćset tysięcy zebranych na szpital dziecięcy w Chorzowie, pół miliona na odbudowę Domu Dziecka w Szczecinie, trzysta tysięcy na przeszczep dla ośmioletniej Marysi. Pięknie, westchnął Faron, weź tu człowieku i skrytykuj… Wszystko, co można znaleźć na temat Continuitas, świadczy o dobrych intencjach Lenarta, ale Faron zdawał sobie sprawę, że może to być tylko ładna otoczka przykrywająca działalność, którą ludzie raczej nie powinni się chwalić. Nie raz już słyszał o fundacjach wycierających sobie gębę działalnością charytatywną, a po latach wychodziły grube wałki, które z dobrym serduszkiem nie miały już kompletnie nic wspólnego. Jaka była prawda o Continuitas? Tego Faron na razie nie mógł wiedzieć. Planował umówić się na spotkanie z Lenartem i wyciągnąć jakąś wiedzę z samego źródła. Musiał też spotkać się z Zadarą, jeśli chciał wyjaśnić genezę jego tekstów o Buncie Artystów Polskich. Tendencyjnych, zdaniem Szuberta. Cóż, pomyślał Faron, jeśli coś byłoby na rzeczy, to Lenart musiałby maczać palce przy Buncie Artystów Polskich. Wklepał nowe hasło do wyszukiwarki, ale tak jak się domyślił, narracja w sprawie tak zwanego BAP-u była jasno określona i konsekwentnie forsowana. Ruch miał ponoć charakter czysto spontaniczny i całkowicie oddolny. Z artykułów wynikało, że grupa coraz bardziej cierpiących i zaniepokojonych artystów, głównie aktorów, zdecydowała się zewrzeć szyki i podjąć konkretne działania mające na celu wymuszenie zmiany kierunku działań ministra Władysława Kuleszy. Wszystko zaczęło się podobno od siedmiu osób: dwóch aktorów z Teatru Klasyki, dwóch aktorek ze Sceny Groteski, dwóch reżyserów teatralnych związanych zarówno ze Sceną Groteski, jak i Teatrem Wygibas i pani reżyser, wystawiająca sztuki na wszystkich tych trzech scenach. W sumie to normalne, że zgadali się ludzie związani z trzema tymi samymi placówkami. Musieli się długo i dobrze znać, świetnie rozumieć i ufać sobie. Szybki rzut oka na zasoby stajni Continuitas pozwolił Faronowi stwierdzić, że cała siódemka współpracowała z agencją Piotra Lenarta. No nie, zaśmiał się Faron, to nie może być aż tak proste. Sięgnął po telefon i wybrał numer do Zadary. – Co się z tobą dzieje? – rzucił zamiast przywitania. – Nie ma cię w redakcji, nikt nic nie wie. – Złapała mnie rwa kulszowa, ruszyć się nie mogę. Wysłałem maila Przemkowi, ale nie wiem, czy odczytał, bo się nie odzywa. Ciekawe czemu, ironizował w myślach Faron. – Masz pozdrowienia od Piotra Lenarta. – Rozmawiałeś z nim? – Zadara nie ukrywał zdziwienia. – Wymieniliśmy dwa zdania na bankiecie Grand Master Press – zawiesił Faron, budując napięcie. – Kurtuazyjnie. – Jasne, byłbym zapomniał! – w głosie Zadary ujawnił się wymuszony entuzjazm. – Przede wszystkim wielkie gratulacje, Marcin, rozjebałeś system tą nagrodą! – Dzięki… Słuchaj, o co chodzi z tą agencją Lenarta? – Z jaką agencją? – Continuitas. Odpowiedziała mu długa cisza. – No jest taka, faktycznie… A co ma z nią być? Faron celowo zniżył głos, jakby to, co miał do powiedzenia, było ścisłą tajemnicą. – Lenart zapytał, czy nie byłbym zainteresowany współpracą. – I co, byłbyś zainteresowany? – Nie wiem. Zastanawiam się, a Lenart poradził mi, żebym się z tobą skonsultował. – Skoro ci poradził, to pewnie chciał, żebym cię zachęcił – Zadara zaśmiał się. – No wiesz, to jest wielka agencja, myślę, że Piotrek mógłby ci pomóc, pchnąłby twoją karierę. – A twoją pchnął? – Dopiero o tym rozmawiamy. – To może my też byśmy porozmawiali. Wpadniesz do mnie na piwo? Opowiedziałbyś mi o agencji, jak to wygląda, na co można liczyć, co trzeba robić w zamian. – Sorry, ale ledwo do kibla się mogę doczołgać. – A no tak, rwa kulszowa – przypomniał sobie Marcin. – To może ja do ciebie podjadę. Dzisiaj wieczorem? – Będę z tobą szczery, ale nie mów rednaczowi – Zadara westchnął zrezygnowany. – Mam taką robótkę na boku i muszę się sprężyć. Właśnie trochę à propos Continuitas. Latem Lenart polecił mnie znajomej agentce, która szukała dziennikarza do przeprowadzenia wywiadu rzeki z Werą Lin. Dwa miechy ją przepytywałem i teraz muszę to sensownie spisać i mówię ci: rozkminę i zasuw mam z tym taki, że łeb mi paruje. Więc nie obraź się, ale w tym tygodniu odpadam. – Ja się nie obrażam, ale Przemek może się wkurwić, jak się w redakcji niebawem nie zameldujesz z czymś konkretnym. Zadara znów ciężko westchnął, jakby mu ktoś położył wielki kamień na piersi. – Zrób coś dla mnie – powiedział tonem człowieka w wielkiej potrzebie. – Kryj mnie. Zadzwonię jutro do Przemka i powiem mu, że mam większy temat w terenie i nie ma mnie w mieście, a ty jakbyś niezależnie to potwierdził, to byłoby wiarygodniej. – No w sumie, co mi szkodzi… ale zrobisz jakiś materiał, żeby czymś Przemka zatkać? – Coś się wymyśli. Faronowi przypomniał się temat sprzed kilku tygodni, który miał w sobie wielki potencjał, a Darek wciąż go nie skończył, mimo że ponoć miał już wszystko dopięte. – Może zamkniesz wreszcie temat ustawionych przetargów? To by Przemka uspokoiło. – No, zobaczę – Zadara zawahał się. – Kluczowy informator mi się wykruszył i trochę się wszystko sypnęło… Ale nie przejmuj się, coś wymyślę. 6. Mama Dariusza Zadary zawsze mu powtarzała: nie zadawaj się ze złymi ludźmi. Ale kto by tam jej słuchał. Darek postępował odwrotnie do jej rady. Lgnął do złych ludzi, ale twierdził, że tylko do tych właściwych, którzy byli mu do czegoś potrzebni. Taki miał pomysł na życie i zwykle wychodził na tym bardzo dobrze. Nie wiedział ani kiedy, ani dlaczego ta karta się odwróciła i z dnia na dzień jego życie zamieniło się w koszmar. A wszystko przez to, że po raz pierwszy zadał się z niewłaściwymi złymi ludźmi. Darek zawsze chadzał własnymi ścieżkami i lubił balansować na styku różnych, czasem nawet bardzo różnych środowisk. Gdy chodził do dobrego liceum, kumplował się z kibolami Legii, chłopakami, którzy ledwie wyrabiali w zawodówce, ale za to potrafili skroić frajera, dać po mordzie i w sumie korzystnie było ich znać. Nie przeszkadzało mu to w pochłanianiu kilogramów książek, a dzięki temu, że odważnie sięgał poza półkę z lekturami obowiązkowymi, docierał do powieści, które poszerzały jego horyzonty i pogłębiały wrażliwość. Zakochał się wówczas w powieści „Wichrowe wzgórza” Emily Brontë, czego nigdy specjalnie nie ukrywał, mimo że budziło to uśmieszki niezrozumienia lub politowania wielu jego kolegów. Gdy studiował dziennikarstwo, całe weekendy spędzał w klubach i ani się obejrzał, jak pił wódkę z młodymi gangusami i stał się „Dareczkiem” dla kilku obrotnych dilerów. Gdy z kolei jako świeżo upieczony absolwent – pan redaktor – nie dostał angażu w wymarzonym piśmie, zaczepił się na przeczekanie jako barman w pubie. Paradoksalnie to wtedy otworzył się na kulturę i gdy tylko miał wolny wieczór, chodził do teatru, gdzie też szybko nawiązał ciekawe kontakty. Był najcwańszym lisem wśród cwanych lisów bankietowych. Z każdym potrafił rozmawiać. Miał tę lekkość i odwagę komunikacyjną sprawiającą, że w ciągu pięciu minut mógł nawiązać kontakt niemalże z każdą napotkaną osobą. Sprzątaczki ośmielał grzecznością, aktorki uwodził niezłą erudycją, a łobuzów przekonywał do siebie imponującym zasobem wulgaryzmów, zasłyszanych na hardkorowych bibach z warszawską Żyletą. I w ten sposób niepozorny Darek Zadara – człowiek o wielu twarzach – jeszcze przed trzydziestym rokiem życia wypracował sobie tak rozległą i różnorodną bazę kontaktów, że większość młodych dziennikarzy mogła mu tylko pozazdrościć. Zadara miał dojścia do wszystkich, najciekawszych dla pismaka, środowisk. Od stadionowej bandyterki, przez sportowców, chudsze i grubsze ryby warszawskiego półświatka, aż po ludzi świata kultury i polityki. Znał wielu ważniaków i właściwie wszyscy go na swój sposób szanowali. Ten szacunek pękł nagle, gdy Darkowi ubzdurało się, że jest w stanie dorobić sobie na boku, przewidując wyniki meczów piłkarskich. Nie on jeden zapadł na tę chorobę atakującą najpierw mózgi, a później portfele. Jej poziom można zmierzyć, licząc wymierne straty. Szczęściarze to ci, którzy opamiętują się po pierwszej straconej pensji, ale zdarzają się i tacy, którzy tracą domy, samochody, a i tak ciągle wierzą, że szczęście się do nich uśmiechnie. To kompletni pechowcy, przekonani, że kiedyś skreślą te jedyne właściwe liczby na „złotym kuponie” i wszystko odzyskają z należytą nawiązką. Zadara niestety należał do tej właśnie grupy. Jego problem w szczytowym momencie wynosił sto tysięcy złotych i była to kwota budząca niepokój u dłużnika i agresję u wierzycieli. Niewielką część oddał, ale oszczędności szybko się skończyły i nie nadążał już ze spłacaniem, tym bardziej, że fundament długu, z którego naliczano horrendalne odsetki, był bardzo duży. Wtedy jego koledzy – Badyl i Markos – z którymi wypił basen wódki, przestali być jego kolegami, a zostali ucieleśnieniem bolesnych wyrzutów sumienia. Z akcentem na słowo: „bolesnych”. Skończył się szacunek, przybijanie piątek i wspólne noce przy kieliszku, a zaczęły się nocne telefony, groźby i siarczyste strzały wymierzone w policzek. Darek wiedział, że to nie żarty i próbował spłacać dług, który odradzał się jak złośliwy nowotwór. Gdy zdał sobie sprawę, że żarty definitywnie się skończyły, a jego byli koledzy w tańcu się nie pierdolą, wyprowadził się z mieszkania, by chronić w ten sposób swoją niedawno założoną rodzinę. W tym samym czasie zaczął szukać szybkich, możliwie dużych zarobków. Interesowały go nawet te niezupełnie legalne. Człowiek z nożem na gardle nieco inaczej widzi kodeks prawny i chętniej wdraża zachowania wykraczające poza niego. W ciągu dwóch miesięcy spłacił blisko dwadzieścia tysięcy, co stanowiło świetny wynik, i liczył na to, że jeśli otrzyma zaliczkę za wywiad rzekę z Werą Lin, to Badyl i Markos umorzą mu resztę długu. Odpuszczą końcówkę rachunku, tak po „starej znajomości”. Wszystkie znaki na niebie, ziemi i na koncie mówiły, że problem się zaraz skończy. Tym bardziej, że Darek znalazł kolejne źródło dochodu. Spotkał się z nim właśnie po to, by zagrać o duży zastrzyk gotówki. Zorganizował tę rozgrywkę na własnym terenie. Pub Zapadnia był od dawna jego drugim domem. Wszyscy go tu znali i zawsze czuł się tu komfortowo, w odróżnieniu od Mateusza Golańskiego – młodego pracownika Ratusza – który był w tej mordobijni po raz pierwszy i wedle danej sobie samemu obietnicy – ostatni. Obaj byli spięci, ale Zadara lepiej się kamuflował. Golański być może popełnił błąd, nie zamawiając żadnego alkoholu. Procenty prawdopodobnie obniżyłyby poziom stresu i dodały animuszu. Mógł wziąć choćby piwo, by pokazać, że jest pewnym siebie graczem, a nie szykującą się do ucieczki ofiarą, na jaką teraz wyglądał. Bo nawet jeśli tak się czuł, powinien był to ukryć. Zadara upił pół kufla piwa i zerkał czujnie na Golańskiego. Również zależało mu na tym, aby spotkanie było krótkie i zakończyło się spokojną wymianą tego, co panowie mieli sobie do zaoferowania. Zadara oferował Golańskiemu swoje milczenie i komplet zebranych materiałów, demaskujących ustawki przetargów, które być może nie byłyby aż tak bulwersujące, gdyby nie to, że organizowali je pracownicy ratusza. Golański potrzebował milczenia Zadary, bo gdyby ten przemówił dobrym artykułem na łamach prasy, zrobiłaby się gęsta i śmierdząca afera, a głowa Golańskiego, jako niewiele znaczącego urzędnika, poleciałaby jako pierwsza. W rewanżu oferował Zadarze to, co temu było aktualnie najbardziej potrzebne, czyli sporą ilość nieopodatkowanej gotówki. Obaj byli spięci, ale przy odrobinie zaufania w ciągu kwadransa mogli sprawę bezboleśnie załatwić. – Na sucho? – zagaił Zadara. – Mam nadzieję, że nie nagrywa pan tej rozmowy. – Za głośno, nic nie byłoby słychać. Golański uspokoił się nieco. Nie ufał dziennikarzowi, ale argument o hałasie brzmiał rozsądnie. Rzeczywiście w Zapadni panował nieustanny tumult głośnej muzyki zmieszanej z narastającym szumem kilkunastu toczących się równocześnie dialogów. Nawet jeśli coś byłoby na nagraniu słychać, to wyodrębnienie i rozróżnienie głosów okazałoby się niemożliwe. – Mam pieniądze – nachylił się nad stołem, by nie przekrzykiwać hałasu. – Tyle, ile pan sobie zażyczył, pięćdziesiąt tysięcy. Ale jaką mam gwarancję, że mimo to nie upubliczni pan tych materiałów? Zadara wyjął z torby teczkę z dokumentami oraz pendrive’a i położył ten zestaw na stoliku. – Symbolicznie przekazuję panu materiały, które zebrałem w sprawie nieścisłości w przetargach i udziału w tym procederze ludzi z Ratusza. Gwarancji oczywiście nie ma pan żadnych. Nie jestem w stanie panu udowodnić, że nie skopiowałem tego wszystkiego i że nie będę tym nadal dysponował. Tak samo jak nie udowodnię panu, że nie jestem wielbłądem. Uśmiechnął się pojednawczo, ale Golański nie odwzajemnił uśmiechu. Nawet gdyby chciał to zrobić ze zwykłej, szablonowej grzeczności, był zbyt zdenerwowany. Strzelał oczami na boki, jakby w poszukiwaniu podpowiedzi, jak rozegrać ten trudny dialog. – To co ja właściwie kupuję? – Powiedzmy, że dużą szansę na moje milczenie. Pyta pan o gwarancję mojego milczenia, gdy pan zapłaci wymaganą kwotę, ale sprawę można postawić nieco inaczej. – Jak? – w głosie Golańskiego zadźwięczała nutka nadziei. – Tak, że jeśli pan nie zapłaci, to gwarantuję panu, że jeszcze w tym tygodniu cały uprawiany przez państwa proceder zostanie szczegółowo opisany, a materiały te potraktuję jako początek śledztwa dziennikarskiego… początek śledztwa, a koniec pańskiej kariery. Kilku pańskich kolegów i zwierzchników również. Z kolei jeśli pan zapłaci, to daję panu słowo, że nic takiego nie będzie miało miejsca. Zniechęcony Golański pokręcił głową. – Pana słowo to trochę za mało. – Musi wystarczyć. Młody urzędnik wiedział, że jest w narożniku bez jakichkolwiek szans, żeby z niego wyjść. W tym sporze dwóch nieuczciwych ludzi kuriozalnie obaj mieli rację. Słowo Zadary nie mogło wystarczyć, ale musiało. Pięćdziesiąt tysięcy złotych, które Golański przyniósł w dwóch kopertach i zamierzał przekazać cwanemu pismakowi niczego nie gwarantowało. Dawało tylko szansę na jego milczenie. Lepsze to niż pewna głośna, demaskująca publikacja. Gorsze niż pełne poczucie bezpieczeństwa. On i kilku jego kolegów z pracy zostali złapani na smycz i musieli na niej zostać. Pięć dych przedłużało tylko ten nieprzyjemny stan. Ale z drugiej strony gwarantowało, że gość, który trzyma smycz nie strzeli im w łeb, bo przecież kury znoszącej złote jaja się nie zabija. W najgorszym wypadku Zadara za kilka tygodni zgłosi się po następną ratę, za kolejną szansę na milczenie. Złożyli się na tę łapówkę po dyszce, czyli właściwie grosze w porównaniu z tym, ile przytulili za przekręcone przetargi. Nawet jeśli za kilka tygodni trzeba będzie dopłacić, to… Golański przygryzł wargi, obserwując Zadarę, który duszkiem kończył piwo. Sam by się napił, ale nie z nim i na pewno nie w tej spelunie. Schylił się do stojącej obok krzesła torby, wyjął z niej dwie białe obficie wypchane koperty. Położył je na stole. Zadara odstawił pusty kufel i uśmiechnął się szeroko. Ładna korespondencja, pomyślał, będzie co poczytać.\nNiezależność Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-573-0 © Maurycy Nowakowski i Wydawnictwo Novae Res 2019 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Jędrzej Szulga KOREKTA: Katarzyna Pacyga OKŁADKA: Artur Rostocki KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Niezaleznosc-ebookRO/p00624562i006" target="_blank" title="Niezależność [Maurycy Nowakowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Niezależność [Maurycy Nowakowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pulsor | Frigotech\nUtrzymanie stałego chłodzenia w ciągu zaplanowanych intensywnych dostaw stanowi wyzwanie każdego dnia. Przy wyborze agregatu chłodniczego trzeba mieć pewność, że umożliwi on dostarczenie towaru w idealnym stanie i będzie niezawodny.\nPotrzeba wysokiej wydajności chłodniczej …nawet przy pracy na biegu jałowym.\nCzęste postoje, wielokrotne otwieranie drzwi, korki, wielo-temperaturowe przewozy i wrażliwe produkty – trudno jest zapewnić utrzymanie łańcucha chłodniczego. Aby utrzymać właściwą temperaturę, agregat chłodniczy musi zapewnić szybkie schładzanie oraz wysoką wydajność przez cały czas.\nKonwencjonalne agregaty chłodnicze są zależne od prędkości obrotowej silnika i osiągają optymalną wydajność przy 2 400 obr/min. Jednakże podczas dostaw miejskich przez 90% czasu silnik twojego samochodu dostawczego pracuje z mniejszą prędkością (poniżej 2 400 obr/min)*. Pogarsza to wydajność chłodniczą i sprawia, że jeszcze trudniej jest utrzymać właściwą temperaturę twoich towarów.\n100% wydajności chłodniczej przy\nniskiej prędkości obrotowej silnika\nUnikalna technologia Pulsor zapewnia stałą\noptymalną wydajność w całym cyklu dostaw.\n20% redukcja zużycia paliwa podczas\nfazy wstępnego schładzania\nAgregat Pulsor, zaprojektowany w technologii\nE-Drive, osiąga wysoki poziom niezawodności\ndzięki niewielkiej ilości części ruchomych\ni złączek. Optymalna dostępność floty\npojazdów wraz ze zmniejszoną obsługą\nserwisową i zużyciem paliwa podczas fazy\nzbijania temperatury zapewnia uzyskanie\nniskich kosztów eksploatacji.\n75% poprawa bezpieczeństwa\nPrzy znacznym zmniejszeniu ilości węży\ni złączek, emisja CO2 spowodowana wyciekami\nczynnika chłodniczego została wyraźnie\nzmniejszona, przyczyniając się do ochrony\nNasza odpowiedź: Rewolucyjna linia agregatów Pulsor. Korzystając z technologii E-Drive polegającej na zastosowaniu falownika\ni hermetycznej sprężarki o zmiennej wydajności, urządzenie Pulsor zapewnia stałe chłodzenie przez cały dzień.


"Wszystkie nieprzespane noce" - Kultura Dostępna w kinach | Narodowe Centrum Kultury\n"Wszystkie nieprzespane noce" ...\n"Wszystkie nieprzespane noce" - Kultura Dostępna w kinach\nCzw. 30 marca 2017 r. g. 18:00\nEmocjonalny portret współczesnych dwudziestolatków, będący manifestem niespokojnego pokolenia urodzonych po 1989 roku. Krzysiek kończy trwający pięć lat związek z pierwszą dziewczyną i przeprowadza się do mieszkania najlepszego kumpla, Michała. Obaj rzucają się w wir nocnego życia, od kameralnych „domówek” przez imprezy klubowe i plenerowe festiwale. Nie przejmują się niczym, nie ustając w pogoni za znalezieniem swojego miejsca w życiu. Ze szczerych rozmów, całonocnych zabaw i wędrówek wyłania się obraz marzeń, ale także lęków i frustracji. Nagłe pojawienie się w ich życiu byłej dziewczyny Michała – tajemniczej Evy, wystawi ich przyjaźń na próbę. Pulsująca w rytmie uczuć i muzyki historia opowiedziana zostaje z perspektywy przyjaciół uwikłanych w miłosny trójkąt.\nKino nadążające za rzeczywistością\nZa chwilę świt. Za godzinę, albo dwie zacznie się przejaśniać, ale w bohaterach "Wszystkich nieprzespanych nocy" Michała Marczaka jest mrok. Ciemność. O czwartej nad ranem nie chce się opowiadać o polityce, muzyce, nawet o dziewczynach. Skończyły się tak zwane atrakcyjne tematy, przesilenie, zmęczenie wszystkim, może najbardziej sobą. Krzysiek powie wtedy przyjacielowi, ale takiemu w rodzaju "raz na zawsze", że się nim rozczarował, przestał mu wierzyć. Usłyszy że ten drugi, Michał, czuje w zasadzie to samo. Widzi w kumplu egocentryka, egoistę, mitomana. A dar przyjaźni to przecież zupełnie coś innego. Milczenie, mrok, cięcie montażowe. A dookoła chłopców Warszawa jak z tysiąca i jednej nocy. Warszawa osiemnastoletnia, wyzwolona, krótkowzroczna i zagubiona.\nTo jedna z najlepszych scen w filmie, który grzeszy pychą. Za dużo w nim popisu, za mało naturalności, ale gdybym miał doradzić, czy warto "Wszystkie nieprzespane noce" obejrzeć, odparłbym bez wahania. Warto, bez wątpienia.\nMichał Marczak to talent z piekła rodem. Ma swój styl, kontynuuje drogę którą obrał we wcześniejszych filmach, z "Fuck for forest" na czele. Fabuła jest dla niego dokumentem, z którego wypadło spoiwo nadrzędne: naturalność. Marczak nie chce żeby łże-dokument był naturalny, ma w nosie dekalog polskiego dokumentalisty, nie w głowie mu szkoła Karabasza. Tworzy własną szkołę, na wzór amerykańskiego kina niezależnego, spod znaku Solondza, Korine'a czy przede wszystkim dawnego Jarmuscha. W jego filmie życie udaje kino, a kino stara się nadążyć za życiem. Szkopuł w tym, że ten znakomicie pomyślany, wspaniale zaaranżowany wizualnie film nie ma bohaterów za którymi można by podążyć w nieznane. Rozumiałem Krzyśka i Michała, kiedy rozmawiali o swojej przyjaźni, ale nudzili mnie wypełniającą całą resztę filmu paplaniną o wszystkim i niczym. Dziwny przypadek: kino ważniejsze od bohaterów, film któremu przeszkadzają postacie. Ale mimo wszystko wciąż bardzo wartościowe kino.


Elementy łukowe typu Techspan – technologia Freyssinet\nZnajdujące się w naszej ofercie żelbetowe prefabrykaty łukowe TECHSPAN służą do budowy obiektów żelbetowych. Ich wymiary? Dajemy możliwość zakupu w bardzo szerokim zakresie rozpiętości: od 5m do 20m oraz wysokości do 8m. Proponowana przez nas konstrukcja TECHSPAN może być dwu- lub trójprzegubowa składającą.\nŁuk ma najważniejsze znaczenie!\nKrzywizna łuku jest tak dobrana, by momenty zginające w każdym punkcie były bliskie zeru dla jednego konkretnego przypadku obciążeń, ciężar zasypki i parcie gruntu. Należy podkreślić, że obiekty inżynierskie wykonywane w technologii TECHSPAN nie wymagają stosowania łożysk i dylatacji, a poprzez minimalną wysokość zasypki w kluczu hmin=1m redukują śliskość nawierzchni na obiekcie w okresach przejść przez 0o C. Są przyjazne dla funduszy inwestora – obniżają koszty budowy, bowiem charakteryzują się możliwością wykonania szybkiego montażu. Prace montażowe przebiegają sprawnie ze względu na brak szalunków i rusztowań, z powodzeniem można je więc prowadzić w okresie zimowym.\nElementy łukowe – alternatywa dla budownictwa!\nProponowane przez nas elementy łukowe typu Techspan to także doskonała alternatywa dla powszechnie stosowanych stalowych, podatnych konstrukcji z popularnych blach falistych. Żelbetowe łuki mają wiele zalet – charakteryzuje je dłuższy okres użytkowania obiektu inżynierskiego, wspomniane już niższy koszt realizacji, krótszy czas budowy, łatwiejszy montaż, łagodniejsze wymagania w zakresie zasypki, większa odporność na korozję czy równie ważna poprawa walorów estetycznych.


Wybieramy Dziewczynę i Chłopaka Lata! - NaszeMiasto.pl\nWybieramy Dziewczynę i Chłopaka Lata!\nPrezentujemy ostatnich kandydatów do tytułów Dziewczyny i Chłopaka Lata 2009. Przypominamy, że głosowanie odbywa się na stronach internetowych: www.polskadzienniklodzki.pl i lodz.naszemiasto.pl.\nUwaga, głosować na Dziewczynę i Chłopaka Lata można tylko do najbliższego czwartku do godz. 15! O tej godziny wyłączymy system głosowania.\nW piątek, 4 września, na łamach "Polski Dziennika Łódzkiego" przedstawimy zwycięzców naszej zabawy. Na razie nie ujawniamy kto prowadzi, ale nie ukrywamy, że głosów oddanych w Internecie jest już bardzo dużo. Wszystko jednak się jeszcze może zdarzyć. Zapraszamy do głosowania.\nDla wybranych przez Czytelników Dziewczyny i Chłopaka Lata przygotowaliśmy nagrody. Wśród nich są talony na usługi fryzjerskie do Salonu Piękności "Robertino", mieszczącego się przy ul. Żwirki 3 w Łodzi, każdy o wartości 300 zł. Salon oferuje pełen zakres usług fryzjerskich - cięcia, koloryzację, stylizacje okolicznościowe i zabiegi pielęgnacyjne.\nDziewczyna Lata: galeria 24.08-29.08Chłopak Lata: galeria 24.08-29.08\naktualizacja: 03.09.2009 15:25\nŹródło: Wybieramy Dziewczynę i Chłopaka Lata! - Polska NaszeMiasto.pl


dachowiec.net Forum o kotach • Wyświetl temat - [Bezpieczny dom] Rolety - pomysł na łańcuszki\n[Bezpieczny dom] Rolety - pomysł na łańcuszki\nautor: sierpówka » sobota 04 sie 2012, 17:25\nJak rozwiązujecie problem ze zwisającym łańcuszkiem z rolet? Problem dotyczy szczególnie małych i ciekawskich kotów... Ja owijam wokół klamki (jest to uciążliwe) lub wkładam do butelki Tak jak na fotkach.\nZobacz także dyskusję o niebezpiecznych miejscach w archiwum dachowca. Archiwum dostępne po zalogowaniu.\nOstatnio zmieniony sobota 04 sie 2012, 17:50 przez sierpówka, łącznie zmieniany 1 raz\nRe: [Bezpieczny dom] Rolety - pomysł na łańcuszki\nautor: Fonsitos » sobota 04 sie 2012, 17:46\nOwijam wokół klamki, ale tylko w jednym miejscu, bo tylko w tym miejscu jest punkt przelotowy kota\nautor: olga » sobota 04 sie 2012, 20:57\nJa też wokół klamki, ale raczej dla bezpieczeństwa łańcuszka: Bruno uważa go za świetną zabawkę do żucia i już nieraz go porwała.\nautor: ikxio » sobota 04 sie 2012, 21:19\njakby tak zebrac lancuszek w jakis lekki ozdobny kubeczek z plastiku, czy inne naczynko i podwiesic na zaluzji u gory? to taki luzny pomysl, ja na szczescie tego problemu nie mam.\nautor: Tina » sobota 04 sie 2012, 21:21\nJa miałam ten problem w poprzednim domu, tu go nie ma, bo są żaluzje.\nRejestracja: niedziela 15 lip 2012, 21:44\nautor: bungula » wtorek 07 sie 2012, 08:31\nŁańcuszki od rolet zarzunam na karnisz.


Monitor Lenovo T23i 23'' FHD IPS - Sklep Lenovo\nMonitor Lenovo T23i 23'' FHD IPS\nLenovo ThinkVision T23i to profesjonalne monitory nowej generacji, które znakomicie sprawdzają się we wszystkich zastosowaniach biurowych.\nLenovo ThinkVision T23i to profesjonalne monitory nowej generacji, które znakomicie sprawdzają się we wszystkich zastosowaniach biurowych. Realistyczny obraz o rozdzielczości Full HD bez obramowania uprzyjemnia rozpoczynanie pracy na co dzień — od poniedziałku do piątku. W biurze jest już prawdopodobnie pod dostatkiem przewodów, a monitory z tej serii można podłączyć bardzo wygodnie przy użyciu portów VGA, DisplayPort i HDMI. Są one wyposażone dodatkowo w 4 gniazda USB i gniazdo audio, które zwiększają efektywność pracy, dając dostęp do ulubionych akcesoriów. Każdy z tych modeli rozjaśnia dzień w biurze i usprawnia pracę: zarówno podliczanie danych w arkuszu kalkulacyjnym, jak i tworzenie prezentacji czy pisanie e-maili.\nRealistyczna rozdzielczość FHD oraz kontrast dynamiczny monitora T23i zapewniają wyjątkowe wrażenia wizualne na całym ekranie bez zniekształceń kolorów. Konstrukcja niemal całkowicie pozbawiona obramowania umożliwia też wyświetlanie ciągłego obrazu w konfiguracji wielomonitorowej.\nNazwa produktu Lenovo T23i 23'' FHD IPS 250cd 1000:1 Lift Tilt Swivel Pivot HUB\nWysokość 337.7 mm\nGłębokość 264.2 mm\nMasa netto 3.25 kg\nZapytanie o "Monitor Lenovo T23i 23'' FHD IPS"


Ład zarządczy | Raport zintegrowany 2019 | Budimex\nStrona głównaZarządzanieKultura zarządzaniaŁad zarządczy\nObok Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy, zgodnie z obowiązującymi regulacjami krajowymi, wynikającymi z Kodeksu spółek handlowych, organami spółki są Zarząd oraz Rada Nadzorcza. Rolą Zarządu jest prowadzenie spraw spółki oraz jej reprezentowanie. Natomiast Rada Nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności. Uprawniona jest do przeglądania wszystkich jej dokumentów oraz żądania sprawozdań i wyjaśnień od Zarządu i pracowników spółki, dokonywania rewizji majątku oraz sprawdzania ksiąg i dokumentów. Rada ma prawo żądać (dla swoich potrzeb), wykonania niezbędnych ekspertyz i badań w zakresie spraw będących przedmiotem jej nadzoru i kontroli.\nNa dzień 31 grudnia 2019 roku Zarząd Budimex SA składał się z następujących osób:\nArtur Popko, wiceprezes Zarządu, dyrektor operacyjny,\nMarcin Węgłowski, członek Zarządu, dyrektor Pionu Ekonomiczno-Finansowego.\nZ kolei na ten sam dzień Rada Nadzorcza Budimex SA miała następujący skład:\nJuan Ignacio Gaston Najarro , wiceprzewodniczący Rady,\nDanuta Dąbrowska, członek Rady,\nAgnieszka Słomka-Gołębiowska, członek Rady,\nJanusz Dedo, członek Rady,\nJose Carlos Garrido-Lestache Rodríguez, członek Rady,\nFernando Luis Pascual Larragoiti, członek Rady.\nW dniu 16 maja 2019 roku w związku z wygaśnięciem mandatów członków Rady Nadzorczej dziewiątej kadencji Zwyczajne Walne Zgromadzenie Budimex SA dokonało wyboru Rady Nadzorczej dziesiątej kadencji ustalając jej skład jak powyżej. Tym samym skład osobowy Rady Nadzorczej w okresie od 1 stycznia 2019 roku do 31 grudnia 2019 uległ następującym zmianom:\nz dniem 16 maja 2019 roku w związku z wygaśnięciem mandatu członka Rady Nadzorczej i brakiem powołania przez Zwyczajne Walne Zgromadzenie do pełnienia funkcji w Radzie Nadzorczej nowej kadencji funkcję w Radzie przestał pełnić p. Piotr Kamiński,\nw dniu 16 maja Zwyczajne Walne Zgromadzenie powołało do Rady Nadzorczej nowych członków w osobach p. Danuty Dąbrowskiej oraz p. Agnieszki Słomki-Gołębiowskiej.\nW ramach Rady Nadzorczej działały trzy komitety, tj.:\nSkład osobowy komitetów Rady nadzorczej na 31.12.2019\nDanuta Dąbrowska – przewodnicząca,\nJavier Galindo Hernandez – członek,\nAgnieszka Słomka-Gołębiowska – członek.\nJanusz Dedo – przewodniczący,\nFernando Luis Pascual Larragoiti – członek.\nMarek Michałowski – przewodniczący,\nIgor Chalupec – członek,\nJuan Ignacio Gaston Najarro – członek.\nSkład osobowy Komitetu Audytu w ciągu roku 2019 uległ zmianie na skutek uchwały nr 290 Rady Nadzorczej z dnia 16 maja 2019 roku, mocą której Rada Nadzorcza nowej kadencji powołała Komitet Audytu w składzie jak powyżej. Do dnia 16 maja 2019 roku w skład Komitetu Audytu wchodziły następujące osoby:\nMarzenna Anna Weresa – przewodnicząca,\nJanusz Dedo – członek.\nAnalogicznie ulegał zmianie skład osobowy Komitetu Inwestycyjnego, którego członkami do dnia 16 maja 2019 roku byli:\nPiotr Kamiński – przewodniczący,\nZ kolei skład osobowy Komitetu Wynagrodzeń nie zmienił się w ciągu roku. Rada Nadzorcza nowej kadencji powołała w dniu 16 maja 2019 roku uchwałą nr 290 Komitet Wynagrodzeń w składzie jak dotychczas.


Będę tu całkowicie szczery. Minęły miesiące, zanim samemu sobie poradziłem z rzuceniem pracy. Nie chodzi o to, że opuszczałem firmę, której nienawidziłem. Po prostu nie czułem tam już żadnego potencjału. Kocham moich współpracowników. Rozważyłbym ich wszystkich przyjaciół i nadal utrzymuję kontakt z wieloma z nich. Przez ostatnie 6 miesięcy w mojej starej pracy, chodziłem po parku biurowym, zastanawiając się nad moim planem wyjścia. Wiedziałem, że mam wystarczająco dużo pieniędzy, by to zrobić, ale nigdy wcześniej nie byłem naprawdę samozatrudniony.\nTak, prowadziłem wcześniej firmę elektroniczną online, ale nadal miałem pracę, kiedy to robiłem. Nadal miałem coś, na co mógłbym się oprzeć, gdyby biznes zawiódł (technicznie rzecz biorąc nie, ale go zamknęłam). Mój nowy biznes potrzebował mojej 100% uwagi i skupienia. Gdybym miał odnieść sukces, musiałbym tam pracować na rzecz swoich celów. Nie mogłem poświęcić żadnej uwagi mojej pracy w pełnym wymiarze godzin. Wciąż jednak kłóciłem się o to, czy jest to dla mnie najlepszy plan. Moje serce wiedziało, co chce robić, ale mój mózg nadal był w trybie planowania. Jakie były moje plany awaryjne? Co by się stało, gdyby biznesowi się nie udało? Co to i co tamto? Mój szef jest niesamowity! Tak, jestem własnym szefem, ale mój coroczny przegląd będzie w tym roku świetny. Kto wie, mógłbym dostać podwyżkę. Naprawdę podoba mi się to, że nie muszę prosić nikogo o pozwolenie na robienie czegoś w moim biznesie. Jeśli czuję, że to dobre dopasowanie, po prostu to robię. To naprawdę potężna rzecz. Pracuję, kiedy chcę. Dobra, bądźmy prawdziwi, pracuję cały czas, ale to dlatego, że kocham swoją pracę. Jedną z słodkich rzeczy w pracy dla siebie jest to, że możesz wybierać godziny pracy i osiągać rzeczy, kiedy możesz i masz czas. Nie dostajesz tej wolności "pracując dla człowieka!". Mogę pracować z dowolnego miejsca. To naprawdę zależy od Twojej firmy, ale moja jest w 100% oparta na Internecie. Jeśli mam internet, mogę załatwić sprawy. Jestem naprawdę podekscytowany wyjazdem do Anglii w 2017 roku, aby tam pracować przez kilka tygodni, podczas gdy my podróżujemy. Ja podejmuję decyzje. Podobne do tego, jak niesamowity jest mój szef. Mój biznes jest tutaj, aby pomóc mi osiągnąć cele, a nie cele kogoś innego.\nTo ja decyduję o kierunku mojej działalności, o cenach, planach i klientach, którym służę. To również może być naprawdę przerażające, jeśli łatwo jest się przytłoczonym informacjami. Mogę pochwalić się swoimi umiejętnościami. Jest to prawdopodobnie jeden z najlepszych powodów. Podczas gdy ty możesz pracować w pracy, którą lubisz, czy wykorzystuje ona wszystkie twoje umiejętności? Moja firma jest bezpośrednim tłumaczeniem mojego zestawu umiejętności. Stworzyłem go w oparciu o to, w czym byłem naprawdę dobry i to pokazuje, kiedy pomagam ludziom na co dzień z ich stronami internetowymi. Mogę zmaksymalizować wszystkie pożądane przeze mnie zestawy umiejętności. Moja praca zapewnia utrzymanie mojej rodziny. Jest to również świetny powód (jeśli masz rodzinę). Podczas gdy moja stara praca była również przeznaczona dla rodziny, ta zapewnia jeszcze więcej. Biorę wszystko, co zarabiam i przeznaczam na rodzinę. Bezpośrednim rezultatem mojego popędu i zgiełku jest położyć jedzenie na stole i utrzymać dach nad głową. Ten aspekt może być również bardzo przerażający!\nMogę odejść o każdej porze dnia. Uwielbiam ten aspekt, ponieważ elastyczność jest dla mnie bardzo ważna. Nie lubię być przykuty do biurka przez cały dzień i nie mam dokąd iść. Dlatego wielokrotnie wychodziłam na spacery w ciągu dnia. Podczas gdy moja stara praca nie przywiązała nas do niczego i była dość elastyczna, spodziewano się, że będę w pracy przez 40 godzin (choć naprawdę dużo więcej) w tygodniu i wykonam swoją pracę. Teraz, jeśli czuję się niespokojny i muszę zrobić coś innego, po prostu to robię. Nie trzeba nikogo pytać, ani nie trzeba wychodzić na randkę. Mogę wziąć wolne dni bez pytania. Jest to część samozatrudnienia, o której słyszysz i której sobie życzysz. Jeśli ktoś potrzebuje mojej pomocy w czymkolwiek, mogę to zrobić. Nie muszę mieć zasięgu, zapytać szefa ani nic innego. Po prostu to robię. Tak, nadal mam pracę do wykonania, ale mój biznes jest prowadzony o każdej porze dnia i nocy. Jest więc siedem powodów, dla których uwielbiam pracować dla siebie. Prawdopodobnie jest ich więcej, ale tylko o tym mogę teraz pomyśleć. Bycie samozatrudnionym niesie ze sobą wyzwania, które będę omawiał w następnej kolejności, ale ogólnie rzecz biorąc, to było całkiem niesamowite!


Koty kuchenne Oczka: sierpnia 2014\nKrem paprykowy z prażonym słonecznikiem i kilka słów na Międzynarodowy Dzień Blogera\nSezonowa kuchnia ma wiele plusów, ale tym istotnym z ekonomicznego punktu widzenia jest również jej koszt. W sezonie warzywa i owoce nie dość, że są najpyszniejsze, to jeszcze najtańsze.\nTaka na ten przykład papryka. Nie pamiętam już, kiedy ostatnio robiłam z niej zupę – krem. Ostatnie zdjęcie w komputerze datowane jest na sierpień 2009 r., więc możliwe, że właśnie wtedy ;) A skoro Pan R. zaczął przebąkiwać, że miałby ochotę zjeść, to mnie do gotowania zupy długo namawiać nie trzeba ;)\nPonieważ trafiła mi się bardzo słodka papryka, postanowiłam przełamać ją nieco porem i świeżym tymiankiem oraz podkręcić prażonym słonecznikiem. Serwuję z pozdrowieniami dla Nieśki z Mówią Weki ;)\nAle zanim przepis – najpierw jeszcze kilka polecanek z okazji Międzynarodowego Dnia Blogera. Oto garść blogów, na które lubię zaglądać i korzystać z ich wiedzy i pomysłów.\nTak się złożyło, że to głównie blogi z bezmięsną kuchnią. Niezamierzenie, ale wychodzi na to, że ostatnio mam przesyt potraw mięsnych i większy magnes ku kuchni roślinno-naturalnej.\n1. Jadłonomia – ten blog zna chyba każdy bloger i wegetarianin. To nie dziwne, skoro Marta prezentuje tam bardzo inspirujące potrawy bezmięsne.\n2. Herbiness – o blogu Inez już na Kotach wspominałam, ale zrobię to jeszcze raz, bo dla mnie to skarb, który przekonał mnie ostatecznie, że warto jeść chwasty.\n3. Centrum Rozwoju Osobliwości Kuchennych – wegetariańskie inspiracje, im ich więcej tym lepiej\n4. Zakochane w zupach – tutaj chyba wiele wyjaśniać nie muszę ;)\n5. Co dziś zjem na śniadanie? – baaardzo apetyczne zdjęcia równie apetycznych śniadań.\nZupa- krem paprykowy z porem, tymiankiem i prażonym słonecznikiem (przepis autorski)\nkilka pokrojonych w kostkę papryk czerwonych, żółtych i pomarańczowych\npor pokrojony w półkrążki\nNa oliwie poddusiłam paprykę i pora, zalałam gorącym bulionem, dodałam tymianek i drobno poszatkowane liście lubczyka. Gotowałam ok. 15 minut w międzyczasie doprawiając słodką papryką i pieprzem kajeńskim. Następnie zmiksowałam na krem, doprawiłam pieprzem kolorowym. Podawałam z prażonym słonecznikiem.\nPrażony słonecznik: suchą patelnię postawiłam na gazie, wsypałam na nią słonecznik (oczywiście już bez łupinek) i podgrzewałam cały czas mieszając. Kiedy słonecznik zaczynał już wydawać zapach i troszeczkę się podrumienił, natychmiast zestawiłam z ognia. Słonecznik wydzielając olej może szybko się spalić na patelni, stąd powinno się go mieszać i zdejmować z patelni w momencie lekkiego podrumienienia.\nAutor: Gosia Oczko (zemfiroczka) o 17:58:00 8 odpowiedzi\nWpis: dodatki do zupy, słony, warzywa, zupa :)\nKsiążka, którą ostatnio przeczytałam, i o której właśnie wspominam na Czytelniczym, zagoniła mnie do kuchni. Była w treści na tyle sugestywna, że przyrządziłam w końcu curry, które planowałam od 2 lat.\nDokładnie wtedy, w marcu jadłam to poniższe, pyszne danie u Eweliny (kiedy jeszcze mieszkała w Warszawie). Wzięłam przepis z zamiarem szybkiego ugotowania, ale kartkę oczywiście zgubiłam. Cale szczęście Ewelina ma ten przepis również na blogu.\nWprawdzie nie zrobiłam dokładnie tak, jak on nakazywał (brak np. Colombo i gorczycy, a moje danie finalnie jest gęstsze), ale curry wyszło równie pyszne. I syte. Pewnie zrobię je jeszcze nie raz.\nA niżej jest przepis na zupę z cyklu „przegląd lodówki”. Wyszła z tego wariacja na danie z Indii i chociaż mleko kokosowe zastąpiłam jogurtem naturalnym, a kolendrę zieloną pietruszką – wyszło całkiem niezłe, jak na szczupłe zasoby kuchenne ;)\nCurry ze szpinakiem, ciecierzycą i czerwoną soczewicą (źródło: Ewelina – Around The Kitchen Table; moje zmiany na zielono)\n1 szklanka ugotowanych ziaren ciecierzycy\n1 kawałek korzenia imbiru wielkości kciuka\n4 łyżeczki przyprawy curry (dobrej jakości)\n2 łyżeczki przyprawy colombo (do kupienia w Kuchniach świata) - zrezygnowałam\n1 łyżeczka utłuczonych w moździerzu ziaren kolendry, kuminu, gorczycy, kopru włoskiego (z gorczycy i kopru zrezygnowałam)\n4 łyżki ziaren czerwonej soczewicy\n1 opakowanie (250g) liści młodego szpinaku (baby) (mrożone liście – dwie kostki)\nzielona pasta curry (mój dodatek)\nCiecierzycę namoczyłam na noc i na drugi dzień ugotowałam prawie do miękkości.\nCebulę, czosnek i imbir zmiksowałam z odrobiną wody na gładką pastę. (Cebulę bardzo drobno pokroiłam, a imbir i czosnek starłam na tarce)\nNa patelni rozgrzałam olej, dodałam przyprawy i smażyłam 2 minuty, ciągle mieszając.\nDodałam zmiksowaną pastę i smażyłam kolejną minutę.\nDodałam mleko kokosowe, czerwoną soczewicę i ciecierzycę i gotowałam 10 minut (soczewica nie może się rozpaść).\nDodałam całe liście szpinaku, wymieszałam i gotowałam kolejne 10 minut. (ponieważ szpinak miałam zamrożony dodałam go już od razu po wlaniu mleka kokosowego)\nDoprawiłam solą i pieprzem (oraz zieloną pastą curry) i podałam z ugotowanym ryżem.\nZupa - indyjska wariacja (przepis autorski)\nziemniaki (pokrojone w kostkę)\nmarchewka pokrojona w półplasterki\ncurry, kurkuma, sproszkowana słodka papryka\nczerwona soczewica (odpowiednia ilość do zagęszczenia zupy)\nzielona pasta curry, sproszkowana papryka chili, kolorowy pieprz (do podkręcenia smaku)\njogurt naturalny (mieszany z zupą już bezpośrednio na talerzu)\nDo wrzącego bulionu dodałam ziemniaki, marchewkę, soczewicę, curry, kurkumę i słodką paprykę. Gotowałam do miękkości. Pod koniec dodałam zieloną pastę curry, kolorowy pieprz i chili. Na talerzu dodałam dodatkowo po kleksie jogurtu naturalnego i zieloną pietruszkę.\nAutor: Gosia Oczko (zemfiroczka) o 11:15:00 8 odpowiedzi\nWpis: bezmięsne, curry, jogurt, mleko kokosowe, słony, strączkowe, warzywa, zupa :)\nFasolnik chiński. Gorąca patelnia i zupa "Jarzynowe rozmaitości"\nJak podaje strona abcwietnam.pl, Fasolnik chiński "jest to pnącze z rodziny bobowatych. Wytwarza niezwykle długie i cienkie strąki, których długość może dochodzić do pół metra. Strąki fasolnika mogą być spożywane na świeżo lub gotowane. Najlepsze są te młode i cienkie. Do gotowania tnie się je na krótkie odcinki. Fasolnik jest dobrym źródłem witaminy A i C oraz żelaza, fosforu, kwasu foliowego i magnezu".\nTrafiłam na nie w warzywniaku, w którym robimy weekendowe zakupy. Podobno Wietnamczyk, który tam się w ów fasolnik zaopatruje przyrządza go z wołowiną w sosie – takie gorące danie z patelni.\nWiedziona ciekawością, zakupiłam warzywo i postanowiłam zrobić moją wersję tego azjatyckiego warzywa w postaci gorącej patelni, a resztę zużyłam do zupy.\nCzy mnie zaskoczyło? Wyglądem - tak, smakiem – niekoniecznie. Jest dość mało wyraziste, nieco podobne do fasolki szparagowej, tyle, że dużo dłuższe ;) Czy żałuję zakupu – bynajmniej! Traktuję to jako kulinarną, nieco egzotyczną ciekawostkę.\nJeżeli też jesteście ciekawi tego warzywa – ja swoje strąki zakupiłam w sklepie warzywno – spożywczym BARTOM na Żelaznej 40 (niedaleko BioBazaru na Norblinie).\nGorąca patelnia z chińskim fasolnikiem (przepis autorski)\nmarchewka (w plasterkach)\nżółta fasolka szparagowa i fasolnik chiński (pocięte na małe strąki)\npierś z kurczaka (pokrojona w paski)\npapryka czerwona (pokrojona na małe kawałki)\nNa rozgrzanym oleju przez chwilę przesmażyłam marchewkę, fasolkę szparagową i fasolnik, następnie dodałam paski z piersi z kurczaka (wymieszanego w małej ilości oleju i przyprawie 5 smaków). Smażyłam dopóki w mięsie zamknęły się pory, dodałam paprykę, podlałam bulionem i dusiłam do miękkości, doprawiając chili. Osobno ugotowałam ryż, który pod koniec gotowania zabarwiłam na żółto kurkumą.\nZupa „Jarzynowe rozmaitości” z fasolnikiem chińskim (przepis autorski)\nmarchewka (pokrojona w plasterki)\npor (pokrojony w półplasterki)\ndrobno pokrojony lubczyk i babka zwyczajna (chwast z ogródka)\nbotwinka (liście i korzenie) drobno pokrojone\nfasolka szparagowa i fasolnik chiński (pocięte na krótkie strąki)\nkasza jęczmienna (do zagęszczenia zupy)\npieprz do smaku, posiekana zielona pietruszka\nDo wrzącego bulionu dodałam wszystkie warzywa i gotowałam do miękkości. Pod koniec gotowania dodałam niedużą ilość kaszy jęczmiennej, a kiedy się ugotowała, doprawiłam zupę koncentratem pomidorowym, pieprzem i świeżo siekaną zieloną pietruszką.\nps. Ta kocia panna mieszka już z nami okrągły rok :)\nAutor: Gosia Oczko (zemfiroczka) o 21:31:00 10 odpowiedzi\nWpis: bezmięsne, chwasty, drób, koty, warzywa, zupa :)\nKrem paprykowy z prażonym słonecznikiem i kilka sł...\nNa sposób indyjski. Curry ze szpinakiem, ciecierzy...\nFasolnik chiński. Gorąca patelnia i zupa "Jarzynow...


I'm sending you a link to an interesting listing: http://nieruchomosci-apartament.pl/mieszkanie-sprzedaz-30m2-287000pln-chlopska-przymorze-gdansk-pomorskie-en,2372/7406/OMS\n9 566,67 PLN\nMieszkanie znajduje się na pierwszym piętrze w czteropiętrowym budynku. Składa się z jasnego pokoju, (ok. 23 mkw), kuchni, łazienki z wanną i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej 30 mkw.\nMieszkanie raczej do drobnego remontu.\nWejście do klatki schodowej zabezpieczone domofonem. Klatki przeszły remont, który zakończył się w wrześniu. Budynek po odnowie elewacji. Pod budynkiem ogólnodostępne miejsca parkingowe.\nAtutem mieszkania jest doskonała lokalizacja - 500 m do Parku Regana i morza, blisko kompleksowe zaplecze handlowo-usługowe (Galeria Przymorze, Zielony Rynek, itp.), szkoła, przedszkole. Miejsce doskonale skomunikowane z pozostałymi dzielnicami Gdańska i Sopotu. Idealna lokalizacja dla studentów - blisko AWF i UG.\nNumer oferty w biurze: 2372/7406/OMS


Zmiany punktu równowagi-opracowanie - Notatek.pl\n1. Zmiany punktu równowagi w wyniku przesunięcia funkcji podaży i popytu\nWcześniej już zostały pokazane przykładowe czynniki, które mogą wpływać na przesunięcia funkcji popytu. Przypomnijmy, że np. wzrost dochodu nabywców, spadek ceny dobra komplementarnego albo wzrost ceny dobra substytucyjnego wpływa na wzrost popytu na dane dobro przy jego stałej cenie, co graficznie obrazowaliśmy jako przesunięcie funkcji popytu w prawo do góry. Spadek dochodów, wzrost ceny dobra komplementarnego lub spadek ceny dobra substytucyjnego obniża popyt na dane dobro przy stałej jego cenie, co odzwierciedla przesuwająca się w lewo dół funkcja popytu.\nPodobnie było już omówione zagadnienia wpływu zmian kosztów produkcji na przesunięcie funkcji podaży. Stwierdziliśmy, iż wzrost kosztów zmiennych przesuwa funkcję podaży w lewo do góry. Odwrotnie przesunięcie wystąpi w przypadku spadku kosztów. Rozpatrzmy najpierw sytuację, gdy na rynku wystąpił czynnik, który przesuwa krzywą popytu w prawo, czyli może to być wzrost dochodów nabywców, wzrost ceny dobra substytucyjnego albo spadek dobra komplementarnego. Po stronie podaży nie zaszły żadne zmiany, dlatego ta funkcja nie zmienia swojego przebiegu. Taką sytuację prezentuje rys. 1.\nOznacza to, że cena równowagi na dane dobro musi wzrosnąć i jednocześnie wzrośnie obrót na rynku.\nJeżeli natomiast przyjmiemy, że wystąpił spadek kosztów produkcji (bez zmian funkcji popytu), to musimy dorysować nową funkcję podaży, która w stosunku do wyjściowej musi leżeć na prawo dół. Prezentuje to rys. 2.\nW takim wypadku stwierdzimy, że cena równowagi musi się obniżyć a obroty na rynku tego dobra wzrosną.\nW realnych gospodarkach zazwyczaj występuje w danym czasie kilka czynników naraz. Komplikuje to analizę. Zobaczmy do jakich wniosków dojdziemy, kiedy przyjmiemy, że w danym okresie czasu jednocześnie np. wzrosły dochody nabywców i spadły koszty produkcji oferentów. Wcześniej te przypadki rozpatrywaliśmy osobno, teraz oceńmy ich łączy wpływ na sytuację rynkową. Prezentuje to rys. 3.\nNowy punkt równowagi charakteryzuje się niższą ceną niż poprzednio i większymi obrotami na tym rynku. Łatwo dostrzec, że jeżeli wzrost obrotów jest nieuchronny to wzrost ceny nie jest koniecznością. Wynika to z tego, że oba czynniki działające na popyt i podaż skłaniają do wzrost obrotów na rynku. Natomiast wzrost dochodów nabywców sprzyja wzrostowi ceny równowagi a spadek kosztów skłania do obniżenia ceny. W zależności od tego, która z tych tendencji zwycięży, to na rynku wystąpi wzrost, spadek lub stałość ceny równowagi rynkowej. Łatwo można sobie wyobrazić, że gdyby nowa funkcja popytu była więcej przesunęła się w prawo to na rynku wystąpiłby wzrost cen. Podobnie by się stało, gdyby przesunięcie funkcji podaży było mniejsze.\n… niż cena równowagi rynkowej, gdyż wprowadzanie ceny maksymalnej wyższej niż p* nie wpłynęłoby na zmianę sytuacji rynkowej. Na rys. 8 widzimy, że wprowadzenia ceny maksymalnej zwiększyło popyt do X1 i zmniejszyło podaż do Y1. Powstała nadwyżka popytu nad podażą. Producenci nie będą chcieli produkować więcej niż Y1. Efektem utrzymywania się tego typu sytuacji w dłuższym okresie będą kolejki, czarny rynek…\n… równowagi w warunkach kiedy nie potrafimy dokładnie oszacować wielkości przesunięć poszczególnych funkcji należy wyraźnie oddzielić zmianę konieczną od warunkowej.\nTaka sytuacja, że rośnie cena rynkowa i spadają koszty produkcji nie mogłaby się utrzymać na rynku o konkurencji doskonałej w dłuższej perspektywie czasu, co zostanie pokazane przy okazji prezentacji zagadnienia równowagi rynkowej w analizie…\n… na nabywców w postaci podwyżki cen. Jeszcze inaczej mówiąc możemy stwierdzić: im wolniej maleje popyt wraz ze wzrostem ceny i im szybciej rośnie podaż wraz ze wzrostem ceny, tym większy procent wzrostu kosztów oferenci zrekompensują sobie poprzez wzrost ceny rynkowej.\n3. Ustalanie przez państwo cen minimalnych i maksymalnych\nZobaczmy jak na kształtowanie się równowagi rynkowej może wpłynąć cenowa ingerencja…


Tenisowo, widokowo i smakowo. Reportaż z Białowieży\nPo tygodniach spędzonych w izolacji, po miesiącach zachowywania społecznego dystansu spowodowanych światową pandemią, członkowie "Sportgas" mieli okazję spędzić kilka dni na obozie tenisowo-biegowym w urokliwym otoczeniu Podlasia, a dokładniej w samym sercu Puszczy Białowieskiej, czyli Białowieży.\nW miejscu styku różnych kultur i religii, będąc zaledwie 4 km od granicy polsko-białoruskiej, mogliśmy aktywnie wypoczywać doskonaląc formę, poprawiając kondycję oraz technikę gry w tenisa w przepięknych okolicznościach przyrody. Treningi z doświadczonymi trenerami, wypełnione wskazówkami i wsparciem, pozwoliły na rozpoczęcie przygody z tenisem kilkorgu uczestnikom wyjazdu. Nie zabrakło gry deblowej w tenisa dla bardziej zaawansowanych i spragnionych sportowej rywalizacji. Pogoda nas rozpieszczała słońcem, a także idealną temperaturą towarzyszącą naszym sportowym aktywnościom, co przełożyło się na nasze świetne samopoczucie i humory w czasie całego wyjazdu.\nPo sportowych treningach, podczas wieczornych integracji mogliśmy poznać przysmaki regionalnej kuchni, które nas zdecydowanie urzekły. Każdego dnia mogliśmy spróbować czegoś nowego i z każdym dniem byliśmy jeszcze bardziej zachwyceni smakami Podlasia. Próbowaliśmy wędlin i kiełbas z przydomowej wędzarni, nie zabrakło domowych przetworów, pojawiła się klasyczna babka ziemniaczana i sękacz, jednak największym hitem okazał się baran o niezapomnianym smaku, który był pieczony w piecu chlebowym, a następnie opiekany na rożnie. W trakcie tych kilkudniowych kulinarnych doznań każdy z nas mógł poczuć ducha Puszczy!\nW czasie wyjazdu nie mogło zabraknąć czasu na odkrywanie uroków Białowieży. Odwiedziliśmy Białowieski Park Narodowy, a w nim pozostałości po otoczeniu pałacu zbudowanym na polecenie cara Aleksandra III u schyłku XIX w., jak i zachwycającą cerkiew św. Mikołaja z ikonostasem z chińskiej porcelany zbudowaną również u schyłku XIX w.\nPodczas naszego intensywnego pobytu w Białowieży wybraliśmy się na wspólna wycieczkę do sąsiedniej Hajnówki na przejazd historyczną koleją wąskotorową nad jezioro Topiło. Sam przejazd upłynął nam błyskawicznie dzięki doborowemu towarzystwu, a krajobraz jeziora przywołał skojarzenia z filmową sceną z “Nocy i dni” kiedy to Toliboski zbierał nenufary dla ukochanej Barbary. Nad jeziorem mieliśmy kolejną okazję na wspaniałe doznania smakowe kuchni regionalnej i nie omieszkaliśmy z niej nie skorzystać.\nPodsumowując spędziliśmy cudowny czas w niepowtarzalnej atmosferze. W ramach Towarzystwa Sportowo-Turystycznego "Sportgas" mogliśmy rozwijać nasze sportowe pasje, doskonalić umiejętności i relaksować się przy wielogodzinnych rozmowach.\nNasz obóz w Białowieży dopiero co dobiegł końca, jednak już niedługo znów będziemy mogli zobaczyć się ponownie! W sierpniu odbędzie się obóz tenisowy w Bieszczadach na który serdecznie zapraszamy!\nTekst autorski uczestniczki - Karoliny Pajączek


turniej mężczyzn – TCPOLAND\nIV turniej panów, w skromnej obsadzie, ale z kolejnymi nowymi zawodnikami.\nW sobotę nie zabrakło ciekawych spotkań i zwrotów akcji. Wystarczy wspomnieć pogoń Huberta Tomaszewskiego za Waldemarem Wysockim od stanu 2-5 🙂 Pogoń to zwieńczona została triumfem w całych rozgrywkach, ale opór w finale stawiał młody Łukasz Łopuch. Jeszcze nie teraz, ale coraz bliżej pucharu jest, również w klasyfikacji generalnej ! Nowe twarze jak Sebastian i Marcin mimo, niegościnności stałych bywalców, mamy nadzieję, że nie zrażą się i pojawią się na kolejnych turniejach, bo z każdym kolejnym jest łatwiej. Na odnotowanie zasługuje powrót na nasze korty naszego wychowanka, Huberta Piętowskiego, który dotarł od razu do półfinału po dłuższej przerwie turniejowej i tenisowej w ogóle ! CiekawieCzytaj więcej.


Tak dla video-weryfikacji wFutbolu - blog maciekdrozdz\nMaciek o futbolu i nie tylko\n0 obserwujących 11 notek 2806 odsłon\nmaciekdrozdz, 19 kwietnia 2017 r.\nTak dla video-weryfikacji wFutbolu\nWczorajszy mecz Ligi Mistrzów pomiędzy Realem Madryt a Bayernem Monachium, pogłębił moje przekonanie o wprowadzanie kolejnych nowinek technologicznych do futbolu. Podczas wczorajszego meczu, doświadczony węgierski arbiter Viktor Kassai popełnił wiele błędów, których zapewne można byłoby uniknąć gdyby w meczach piłkarskich wzorem meczów siatkarskich czy rozgrywek NBA wprowadzono system challenge.\nKrytycy tego systemu mówią o tym że ten system zabije ducha gry, ale czy takiego ducha nie zabijają pomyłki sędziowskie? Kolejnym głosem przeciwników jest argument jako takie video-weryfikacje wydłużyłby mecze, też pozwolę się z tym argumentem nie zgodzić. Przecież wystarczy zatrudnić dodatkowego sędziego, który siedziałby przed monitorem i konsultowałby "kontrowersyjne" sytuacje. Takowy system można by wykorzystywać podobnie jak w rozgrywkach siatkarskich. W siatkówce obowiązuje zasada dwóch challengów na seta, gdy video-weryfikacja uzna że trener, kapitan drużyny mieli racje to challenge zostaje, gdy nie przepada. Takowy sposób weryfikacji decyzji sędziów nie wpłynął znacząco na wydłużenie siatkarskich batalii.m\nWięc moim zdaniem takowy system jest potrzebny piłce nożnej. Jego testy mają się zacząć podczas najbliższych mistrzostw świata u-20 które odbędą się latem tego roku na boiskach Korei Południowej. Zatem jest szansa że ten system będzie obowiązywał już podczas najbliższych dorosłych Mistrzostw Świata w Rosji latem 2016.\nOpublikowano: 19.04.2017 17:51.\nJestem pasjonatem piłki nożnej i sportu, fan reprezentacji Polski Serie A, La Liga, Bundesligi. pasjonat historii futbolu.\n23 czerwca 2017 r. Deja vu po pieciu latach\n12 czerwca 2017 r. Ostatnia prosta do Mundialu\n8 czerwca 2017 r. Wygrać i pozbawić rywali złudzeń\nZobacz casus Zielińskiego, czemu chłopak ma taką technikę? Bo wyjechał do Włoch w wieku 15...\nZgoda, dla mnie ten kto krytykuje grę pomocników jest ślepcem, środek pola został...\nJak przypomnę sobie poprzednie eliminacje gole w końcówkach strzelaliśmy dwa razy Szkotom...\nEkstrtaklasa 6. kolejka, czyli w Zabrzu czwarta potrzebna od zaraz.\nkolumb855 33 0\nEkstraklasa 3. kolejka, czyli "minimum przyzwoitości" po kielecku...\nkolumb855 84 1\nEkstraklasa 2. kolejka, czyli Żabole wracają!\nkolumb855 74 1\nSkandaliczne zachowanie kibiców\nkierdel 25 1\nMoże flaga nad Stadionem Narodowym?\nogrodniczka 2 0\nDziewczyny są WIELKIE – sztafeta 400 metrów!\ntelok2 5 0\nFantastyczny bieg polskiej sztafety. Brąz dla Polek na MŚ w Londynie\nSalon24 news 28 1\nSalon24 news 37 0\nDwóch wicemistrzów świata w Londynie: Kszczot i Lisek ze srebrnymi medalami\nSalon24 news 4 2


olejek arganowy - Najlepsze kliniki urody\n4 sierpnia 2017 10 września 2017 halinabeauty.plUroda\nBrodawki to dosyć wstydliwy problem, nie da się ukryć, że nie dodają one urody. Wiele osób zastanawia się w jaki sposób można skutecznie pozbyć się tego defektu urody. W aptece można znaleźć różne środki na[…]\nDomowe spa dla wszystkich!\nCzy boli przebijanie ucha? Czy trzeba bać się przekłuwania uszu?\nWiele kobiet decyduje się na stosowanie farb do włosów w celu osiągnięcia bardziej atrakcyjnego koloru lub pozbycia …\nKręgozmyk występuje, gdy jeden kręg ześlizguje się do przodu na kręgi znajdujące się poniżej. Powoduje to zarówno …\nSkompletowanie wyposażenia do gabinetu kosmetycznego to bardzo duża inwestycja. Jednocześnie w czasie zakupów należy zwrócić uwagę przede …


Dekoracje ścienne i wiszące, Papercraft 3D modele - obraz Jeleń Pet, PP-1OLP-BRW\nGłowa trofeum „Jeleń Pet”, brązowy, zestaw do składania (3D model na ścianę)\n» Jeleń szlachetny\nBrązowy jeleń z papieru stylowo ozdobi Twoje wnętrze\nEfektownie wyglądający, brązowy papierowy jeleń na ścianę to doskonała dodatek do wielu wnętrz, gdyż perfekcyjnie ozdobi ścianę pokoju o każdej porze roku. Klasyczny kolor sprawdzi się w wielu aranżacjach. Będzie pasować jednakowo do stylu skandynawskiego oraz nowoczesnego. Coraz modniejsze stają się wnętrza w stylu leśniczówek lub domków myśliwskich. Dzięki temu samodzielnie stworzona brązowa papierowa głowa jelenia stanowi oryginalną i kreatywną dekorację wnętrza.\nBrązowy jeleń z papieru 3D oryginalnym pomysłem na prezent\nChcesz podarować bliskiej osobie oryginalny prezent, który z pewnością się nie powtórzy lub chcecie wspólnie spędzić czas i zrelaksować się po w całym tygodniu pracy? Doskonałym pomysłem będzie brązowy jeleń z papieru 3D zapewniający doskonałą zabawę, a przy okazji oryginalną dekoracją wnętrza. Tak efektowny model do samodzielnego złożenia pozwala stworzyć ozdobę pełną szyku. To strzał w dziesiątkę w urządzaniu nowoczesnych i eleganckich wnętrz. Brązowy klasyczny kolor będzie efektownie prezentował się na ścianach malowanych farbą lub wykonanych z kamienia.\nBrązowy papierowy jeleń, czyli trofeum do samodzielnego wykonania\nBrązowy papierowy jeleń na ścianę to powalająca dekoracja wnętrza do samodzielnego stworzenia. Efektownie wyglądająca głowa wraz z porożem po złożeniu ma wymiary 55 x 42 x 32. Dzięki temu będzie doskonale prezentować się w ozdobnej ramie na ścianie.\nWszystko to, co jest potrzebne do stworzenia tak oryginalnego dzieła, znajduje się w zestawie od Paperraz. Elementy wykonane z trwałej tektury włoskiej zostały odpowiednio oznakowane symbolami i cyframi ułatwiającymi ich złożenie w odpowiedniej kolejności. Dołączony do zestawu klej szybkoschnący gwarantuje wykonanie trwałych połączeń. Jednak ważne jest, aby podczas sklejania nie używać go w zbyt dużej ilości. Znajdujący się w opakowaniu element mocujący pozwala na stabilne przymocowanie trofeum na ścianę.\nBrązowy jeleń z papieru 3D to gwarancja niesamowitej zabawy oraz przyjemnego spędzenia czasu. Samodzielne stworzenie dekoracji to dodatkowe atuty tak oryginalnej ozdoby. Nasycony brązowy kolor i efektowne poroże przykuje wzrok wszystkich Twoich gości.


10 sposobów na uszczęśliwienie twojego psa\nCzy kiedykolwiek zastanawiałeś się, jak możesz uszczęśliwić swojego psa? Jak zwykle go karmisz? Czy pozwalasz mu wyczuć wszystko, co jest w twoim zasięgu? A regularne spacery są zazwyczaj częścią twojej rutyny? W tym artykule podzielimy się kilkoma wskazówkami, które sprawią, że twoje zwierzę poczuje się jak król twojego domu. Chcemy poznać 10 sposobów na uszczęśliwienie twojego psa.\n1 Staraj się, aby był czysty i szczotkowany\n2 Obetnij sobie paznokcie\n3 Wybierz odpowiednią dietę\n4 Zwróć uwagę na swoje zdrowie\n5 Graj z psem\n6 Pozwól jej odkryć zmysł węchu\n7 Spróbuj przeżuć\n8 Spróbuj zrozumieć ich język\n9 Spraw, aby Twój pies był szczęśliwy, odprężony i bardziej rozpieszczający\n10 Dbaj o niego bezpiecznie\n11 Obejrzyj wideo: PORADNIK JAK MIEĆ SZCZĘŚLIWEGO PSA !! 1\nStaraj się, aby był czysty i szczotkowany\nPsy lubią czuć się czystym i zadbanym, Dlatego regularne szczotkowanie nie tylko sprawia, że Twoje zwierzę wygląda ładnie, ale także pomaga zapobiegać niektórym chorobom skóry. Ponadto, ten moment jest bardzo ważny zarówno dla zwierzęcia, jak i właściciela, ponieważ pomaga wzmocnić więź między tymi dwoma. Z pewnością spodoba ci się interakcja, którą można osiągnąć ze swoim małym przyjacielem.\nUtrzymuj uszy w czystości, aby uniknąć roztoczy lub infekcji. Myj często zęby i kąpać się co najmniej raz w miesiącu.\nZ drugiej strony Zwróć uwagę na paznokcie Twojego psa. Gdy są zbyt długie, Twój zwierzak może zostać poważnie dotknięty. Zapytaj swojego lekarza weterynarii, jakie są najlepsze sztuczki, aby je przyciąć.\nJedzenie jest również bardzo ważne. W tym celuWybierz wysokiej jakości żywność, która promuje zdrowie i dobre samopoczucie twojego psa. I nie zapominaj, że powinien być dostosowany do wieku Twojego zwierzaka. Nie pozwól, aby Twój szczeniak karmił się pokarmem dla dorosłych.\nTrzymaj swojego pijącego w świeżej wodzie. Miska świeżej wody jest niezbędna dla dobrego zdrowia Twojego zwierzaka. Dlatego zawsze należy trzymać talerz pełen wody.\nUnikaj pcheł, Te irytujące owady mogą sprawić, że Twój zwierzak będzie naprawdę zdenerwowany. Oprócz powodowania alergii i przenoszenia chorób.\nSterylizacja lub kastracja to dobry sposób na zachowanie zdrowia psa. Prowadzą dłuższe i zdrowsze życie, a także unikają przeludnienia zwierząt.\nTwój pies musi być chudy, Nie dawaj mu resztek i zachowuj regularną rutynę.\nStara się usunąć wszelkie toksyczne elementy z jego zasięgu i nie lekarstwa twojego psa z lekarstwami, które są zwykle przepisywane ludziom.\nGraj z psem\nCodziennie baw się z psem. Zrób dynamiczną grę, Będziesz zaskoczony, jak zmienia się twój nastrój i, oczywiście, również twój pies.\nJest również zgodny z codziennymi spacerami. Bardzo ważne jest, aby to zrobić. Twój pies musi wydać całą zgromadzoną energię i jaki lepszy sposób na zrobienie tego na spacerze.\nJeśli masz taką możliwość,możesz zabrać psa ze sobą w podróż, Do pola, plaży, a może do lasu z dala od miasta, może to być dobre rozwiązanie dla swojego zwierzaka, aby zmienić powietrze.\nSprawdź zabawki swojego małego przyjaciela, Czy są one bezpieczne i trwałe? Dużo uwagi przy małych kawałkach. Mogą być połknięte lub mieć ostre krawędzie.\nPozwól jej odkryć zmysł węchu\nPsy uwielbiają zapach wokół siebie. Dzięki zapachowi odkrywają swój pośredni wszechświat. Zabierz psa do parku, otwartego pola lub ulubionego szlaku i pozwól mu wyczuć wszystkie nowe zapachy. Możesz połączyć tę aktywność z jakąś grą. Czy wypróbowałeś już w ogrodzie i grałeś gumową piłką? A co z testowaniem z latającym dyskiem?\nKiedy psy przeżuwają, zmniejszają stres. Pomaga również zmniejszyć szczekanie. Zapewnij swojemu psu zabawki do żucia, które są bezpieczne i spełniają ich instynkty.\nSpróbuj zrozumieć ich język\nNiski ogon? Może to oznaczać strach lub niepokój. Poruszając ogonem? szczęście, oczywiście! Obserwuj język ciała swojego psa, abyś mógł być bardziej uważny na ich potrzeby.\nSpraw, aby Twój pies był szczęśliwy, odprężony i bardziej rozpieszczający\nPrzytul psa. Mimowie są bardzo potrzebni dla psów i dla ludzi. Popraw interakcję ze swoim zwierzakiem i staraj się poczuć, że jest najważniejszy w domu.\nDbaj o niego bezpiecznie\nTo nie jest oczywiste. Miliony psów gubią się każdego roku. Upewnij się, że twój pies nie jest jednym z nich. Określ najlepszą opcję identyfikacji swojego przyjaciela, albo z odznaką na szyi, mikroczipem lub tatuażem. I oczywiście upewnij się, że przestrzegasz lokalnych przepisów.\nObejrzyj wideo: PORADNIK JAK MIEĆ SZCZĘŚLIWEGO PSA !! 1


Batman: Court of Owls może faktycznie znajdować się w produkcji. W Sieci wylądowały grafiki koncepcyjne - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościBatman: Court of Owls może faktycznie znajdować się w produkcji. W Sieci wylądowały grafiki koncepcyjne\nSzczerze mówiąc jeszcze pod koniec ubiegłego roku na grupach zrzeszających fanów pojawiła się jedna z poniższych grafik, jednak w tamtym, czasie nie otrzymaliśmy jakichkolwiek informacji dotyczących źródła.\nTeraz mogę potwierdzić, że Eddie Mendoza zajął się stworzeniem grafik koncepcyjnych, na których Batman walczy z przedstawicielem wspomnianej organizacji. Artysta aktualnie jest zatrudniony przez Apple, jednak wcześniej jednym z jego klientów było właśnie Warner Bros.\nWarto podkreślić, że grafiki znajdowały się na profilu Mendozy na ArtStation, ale gdy temat podłapały growe media – twórca usunął wszystkie materiały... Oczywiście gracze wykonali niezbędne kopie, więc prace możecie zobaczyć w naszej galerii.\nNie mamy oczywiście jakiegokolwiek potwierdzenia od Warner Bros., jednak warto pamiętać, że na początku grudnia przedstawicielka WB. Montreal pochwaliła się koszulką z logiem Batman: Court of Owls.\nTagi: Batman batman arkham Batman: Court of Owls\nBatman 80th Anniversary Collection to zestaw 18 filmów...\nNastępna wiadomość: PUBG otrzyma wkrótce nową mapę. Konsolowcy sprawdzą Vikendi Twórcy PlayerUnknown's Battlegrounds potwierdzili ostateczne informacje dotyczące udostępnienia kolejnej mapy. Gracze na PlayStation 4 i Xboksach One...