seriale – Strona 3 – Ostatnia z zielonych\nPopkulturalny gryzipiór na polskich (choć nie tylko) dróżkach.\n2! 0! 1! 4!\nCisza na blogu, cisza w kościele, kto się odezwie… ten dobrze zrobi, bo zamiast przewidywanego przez tak zwane postanowienia noworoczne wzięcia się do roboty wszelkiej tutaj znaleźć można tylko smród, brud i postowe ubóstwo. Dlatego zanim wreszcie dopieszczę do końca chociaż jedną z tych trzech smażących się niekiedy i od listopada notek serwuję coś, co pojawia się obowiązkowo po każdym 1 stycznia – czyli podsumowanie roku, który właśnie odszedł do lamusa. Od kiedy weszłam w tak zwane dorosłe życie brakuje mi pewności, czy robi się to, żeby ponapawać się dokonaniami ostatnich 12 miesięcy, czy raczej żeby smędzić na ich ilość lub/i jakość. Nie da się ukryć, że albo drzewiej jakoś więcej się ciekawych rzeczy działo albo na starość mam królewskie wymagania… Ale ciii, załatwmy to szybko i zupełnie ignorując fakt, że mamy już luty. Zresztą tego typu „rankingi” potrafiłam publikować nawet w marcu xD\nAha. Miesiące bez istotnych przygód pomijam.\nStyczeń – kiedy już udało mi się wytrzeźwieć po wyjątkowo szampańskim Sylwestrze i wrócić z warszawskich Kabat do Jeleniej, uświadomiłam sobie, że hyp, właśnie skończyłam 24 lata i znowu czuję się staro – chociaż chyba nie powinnam, bo jak to kiedyś mi Durmik powiedziała, „stara to jest dupa, bo nie ma zębów”. A ja jeszcze swoje jednak mam xD Ze spraw drobniejszych, co nie znaczy, że mniej istotnych, do Wrocławia zajechała wystawa budowli z klocków Lego. Wy powiecie, że to pierdoły saskie. Za to ja was zapytam: „A umicie tak?” [klik!]. No.\nLuty – można się śmiać, że drugi rok z rzędu tak bardzo niezadowalający mnie festiwal ZOOM zrobił mi nawet nie dzień, a cały miesiąc. Oczywiście ponownie ściągając na pokaz specjalny kogoś, kim jarałam się za młodu i komu trafnie wywróżyłam śliczną karierę. Tym razem w osobie Wojciecha Mecwaldowskiego, który na ekranie w „Dziewczynie z szafy” (notabene w reżyserii innego chociaż trochę lubianego pana, to jest Bodo Koxa) wymiótł, a poza nim okazał się być tak cudownie bezpretensjonalnym facetem, że słów mi brakuje nawet rok później. Jak to mawiają? Gdyby więcej takich istot chodziło po Ziemi, to świat byłby lepszy? No. I ja pewnie też. A już polski przemysł filmowy to w ogóle.\nKwiecień – było pół teatralnie, pół kabaretowo. W proporcjach mniej więcej równych. Zacznijmy od tej pierwszej strony. Spotkanie w ramach wydziałowego koła teatrologów z Maciejem Masztalskim, założycielem teatru Ad Spectatores, czyli kolejnym żywym dowodem na to, że istnieją jeszcze ludzie, którzy chcą robić normalny i bezpretensjonalny teatr dla ludzi, a nie dla krytyków i innych takich. Nie sądziłam, że to podziała na mnie aż tak motywująco, ale kurczę – podziałało! Potem lądowanie po raz drugi w Teatrze Współczesnym na „Zamku” zakończone wyjątkowo mocnym akcentem, bo… spotkaniem Przemysława Bluszcza we własnej, fantastycznej osobie. Czy muszę mówić, że to kolejne nazwisko na liście tych wszystkich wspaniałych, którzy są świetnymi aktorami i jednocześnie nie mają w sobie nic z gwiazdy? We Wrocku mówiłam „Dzień dobry!”, a krótko później w Jeleniej musiałam powiedzieć „Do widzenia”. Z afisza leci „Zakała”, rozkoszna farsa i jedna z tych sztuk, które w Teatrze Norwida lubiłam najbardziej. Zaliczyłam ostatnie dwa spektakle, ciesząc się nimi ile się tylko dało, pomimo paskudnego przeziębienia, które jednak w tej sytuacji nie mogło zatrzymać mnie w domu… W sferze kabaretowej z kolei wspominkowo bardzo – Jelenią Górę ponownie odwiedzili Wyrwigrosze, sprawiając mi radość wielką jak za dawnych dobrych czasów (wszak solidny poziom to rzecz, która u nich pozostaje niezmienna), zaś panowie i pani z Limo ogłosili światu, że z końcem 2014 roku grupa się rozpada, co też mnie rąbnęło specyficzną falą reminiscencji… ale o tym będzie osobny wpis.\nCzerwiec – schyłek wiosny był jakimś dziwnym sezonem na pożegnania. W ślad za „Zakałą” zniknęła z Norwida jej sceniczna starsza siostra, „Kolacja dla głupca”. Co uderzyło mnie jeszcze mocniej, nie tylko ze względu na taką podejrzaną bliskość obu tych zejść z afisza. Ja „byłam” z tą sztuką przez 4 lata od premiery aż do końca, ona „była” ze mną od czasów licealnych aż po półmetek studiów. Człowiek się przyzwyczaił, człowiek dużo dobra i satysfakcji z tego wyciągnął, to i człowiek przeżywał. I czasem przeżywa nadal, nie znajdując w teatralnych repertuarach zbyt wielu równie porządnie zrobionych rzeczy.\nLipiec – przede wszystkim zostałam licencjatem. Szczęśliwie lub nieszczęśliwie oszczędzono nam pisania pracy, zamieniając ją na egzamin. Mogłoby się wydawać, że tak będzie łatwiej, ale gdzieee tam. Ogarnięcie wymaganej ilości materiału nawet przez cały semestr było misją niemożliwą, a szansa, że trafi się na pytania z tego, co się naprawdę dobrze rozumie – średnia. Ale jakoś mi się udało, głównie dzięki trafieniu na najbardziej pobłażliwą z komisji, ale się upiekło. Nic, tylko rzucić się w wir wakacjowania. Na przykład pójść na Festiwal Teatrów Ulicznych, gdzie ciekawych artystów było wielu, ale to Katalończycy z grupy Cia La Tal i ich „Carilló” kupili mnie bez reszty. Czegoś tak precyzyjnie i porywająco zarazem wykonanego nie widziałam od kiedy tylko podrosłam dość, żeby bywać na tej imprezie. A skoro już o imprezach mówimy – cicho przebąkiwane pomysły ze zlotu Whovian w Krakowie rok wcześniej zaowocowały, stając się osobnym i wyjątkowo radosnym meetem w Sobótce. Jako że kameralne eventy zawsze pod względem czysto ludzkim są lepsze od konwentów, zabawa była przednia, chociaż ewentualni ludzie z zewnątrz musieli ze zdziwieniem patrzyć na bandę poprzebieranych ludzi mówiących o jakichś tam Dalekach 😀 No i jeszcze pomniejszy akcent doktorowy: świat ujrzał pierwsze stworzone przeze mnie napisy. Do klasycznego odcinka „Doktora Who”, oczywiście.\nSierpień – ten miesiąc od paru lat musi oznaczać Kabaretobranie. Po prostu musi. Nieważne, czy leje, wieje albo przypieka. Bo nawet, jeśli całokształtem zeszłoroczna edycja wypadnie lepiej, to bieżąca nigdy poniżej pewnego poziomu nie spadnie. I zawsze ma ten solidny dobór artystów, wśród których nigdy nie brakuje tych, których na żywo oglądałam pierwszy raz. Cezary Pazura? Andrzej Grabowski? Czwarta Fala? Ireneusz Krosny? Wszyscy byli! Że nie wspomnę o tych zawsze mile widzianych, nawet po raz n-ty, wliczając w ich grono Ciachów jako gospodarzy. No i już zupełnie prywatne zejścia się z Klaudią, Aśką i całą resztą tych wariatów, z którymi proza życia nie pozwala mi spotykać się częściej.\nWrzesień – zaraz po zaliczeniu licencjatu i złożeniu odpowiednich papierów w dziekanacie miałam niecny plan rzucenia filologii polskiej w tak zwane pizdu. Tylko, że filologia polska wcale nie chciała rzucić mnie. Bo wiecie, co? Polonisty po samym licencjacie jakoś nigdzie nie chcą. A jeśli nawet, to w drugiej kolejności przyjęć… Cóż, nie pozostało mi nic innego, jak zaczęcie studiów magisterskich na starych śmieciach. Skusiłam się na tę opcję nie tylko dlatego, że nie chcę jeszcze iść do roboty xD ale i ze względu na bardzo kuszący fakt istnienia specjalności. Wprawdzie okazało się, że moja wymarzona teatrologia we Wrocławiu zdechła już jakiś czas temu, ale sztuki widowiskowe też nie brzmią źle. Niby człowiek wcześniej chodził na zajęcia opcyjne na temat teatru i podobnych, ale teraz to już jest pełną gębą! Z konkretami! I wyjściami na spektakle za połowę ceny! Dlatego początkowo chciałam pójść za ciosem przy wyborze seminarium magisterskiego i wziąć to związane z teatrem, ale wśród propozycji na liście było też coś, co nazywało się „Gatunki i odmiany współczesnego komizmu”. I cóż… Jeżeli wszystko dobrze pójdzie, niebo nie spadnie nam na głowy ani nie rozmyślę się tuż przed egzaminem niczym Mikołaj C., wysmażę pracę o tematyce kabaretowej z rejonów, w których nikt przede mną nie grzebał i będę promienieć zajebistością jak chyba nigdy dotąd. Daleko od sceny nie odchodziłam i poza kwestiami studenckimi – podczas Jeleniogórskich Spotkań Teatralnych wkręciłam się w festiwal „Novecento”, tym samym mając szansę na obejrzenie aż czterech różnych inscenizacji tej sztuki. Jednej doskonałej (nie muszę chyba mówić, która to była…), jednej świetnej, jednej nieprzekonującej i jednej nieakceptowalnej. Specyficzna i bardzo konkretna lekcja teatru.\nPaździernik – mówiłam coś o wychodzeniu na spektakle jako elemencie mojej obecnej edukacji? No właśnie. Kiedy przydarzyła się okazja, żeby dostać się na któryś z przedpremierowych jeszcze pokazów „Wycinki”, bo krótkim rozeznaniu poszłam na to. Nie ze względu na nazwisko (u)znanego reżysera, ale na dwóch panów z tej mojej legendarnej gromadki w obsadzie. Wojciecha Ziemiańskiego można obejrzeć w Polskim w zasadzie zawsze (co nie znaczy, że przez 3 lata studiów to zrobiłam, ech), ale Jana Frycza… tylko przy tej okazji. Brzmi świetnie, ale radość opuściła mnie wkrótce po przekroczeniu progów gmachu na Zapolskiej. Szczęśliwie to nie była najgorsza sztuka, jaką zdarzyło mi się widzieć, ale do wymarzonego ideału pierwszego zetknięcia się z tymi dwoma biegającymi po scenie brakowało ogromnie dużo. Więc trochę smutno i zimno to wypadło. Nie pocieszała również sfera kabaretowa, bo w tej szczególnie bliskiej mojemu spleśniałemu serduszku nastąpiły zawirowania z gatunku tych, których życzyłabym tylko szczególnie pogardzanym przeze mnie ekipom. Czyli rozwiązanie się Ciachów, które finalnie okazało się wcale nie być rozwiązaniem się, ale skończyło się takimi roszadami personalnymi i niefajną atmosferą, że aż zęby bolą. Dlaczego takie rzeczy nie mogą przytrafiać się złym kabaretom, zawsze tylko tym dobrym albo co najmniej porządnym.\nGrudzień – nie jest żadną tajemnicą, że od zamierzchłych czasów jaram się dubbingiem, a od pewnego momentu próbuję swoich sił w jego amatorskich odmianach. Zaczęłam od grania, ale potem doszłam do wniosku, że lepiej rządzić innymi niż być rządzoną, więc poszłam w reżyserię. I chociaż miałam już to i owo za skórą (najładniej spolszczony kawałek „Doktora Who” na polskim podwórku, anyone?), dopiero u schyłku 2014 z udziałem pomocnych ludzi z grupy Hoshi Akari zmajstrowałam coś, co było całością – niedużą, ale jednak całością – a nie tylko wyrwaną z kontekstu scenką. Tak powstał odcinek „Robot Chickena”, jeden z tych w tym momencie nie przetłumaczonych jeszcze oficjalnie na polski. Można się wozić, że ogarnęliśmy to szybciej niż AXN i lepiej, bo garść świetnych, chociaż nieprofesjonalnych, aktorów głosowych jest zawsze lepsza od jakiegoś monotonnie czytającego faceta 😛 A kto nie wierzy, to jest do sprawdzenia tu: [klik!]. Czy będzie reszta? Robię coś w tym kierunku, ale kto to raczy wiedzieć… Reszta ważniejszych przeżyć 2014 roku miała się wiązać z Teatrem Norwida. Najpierw pożegnanie ze „Scroogem”. Aż chciałoby się zapytać – które z kolei? xD Bo już co najmniej raz zapowiadano zdjęcie tej sztuki z afisza, ale zawsze na kolejny sezon świąteczny wracała jak bumerang. Tylko, że teraz repertuarowe klimaty są, jakie są i wszystko wskazuje na to, że tym razem naprawdę powiedzieliśmy tej inscenizacji „pa, pa”. Szkoda jak każdej z tych zrzuconych w tym roku w jeleniogórskim teatrze, bo znów kryje się za nią kilka ładnych lat z mojego życia, złożonych z wieczorów spędzonych w fotelu na widowni. No i to dziwne uczucie, gdy zamiast absolutnie ukochanego w roli Cratchita Jarosława Górala ogląda się kogoś zupełnie innego… Nawet, jeżeli tym kimś jest Piotr Konieczyński, aka facet-którego-mogłabym-łyżkami-jeść. I skoro już o nim mowa, to okazja do zaspokojenia tego niekończącego się apetytu zdarzyła się wyjątkowo szybko I TO W JAKIEJ FORMIE. Na 31 grudnia zaplanowano premierę sztuki „Mąż mojej żony”, gdzie ten pan miał wystąpić w duecie z Jackiem Grondowym. Czyli dwaj bodaj najlepsi aktorzy Teatru Norwida, duet który swoimi akcjami na jeleniogórskiej scenie połamał ze śmiechu i innych emocji nie jednego i nie dwóch, we wspólnej solówie. Czegóż chcieć więcej? Nic, tylko iść! Z racji daty takiej, a nie innej, dostanie się na premierowe przedstawienia byłoby trochę skomplikowane, ale od czego są próby generalne… Powiem krótko – wyrwało mnie z kapci i poprawiło humor na dłuuuuugo. Więcej będzie w osobnej notce, bo ci dwaj są warci i mszy i porządnego peanu.\nOczywiście musiało być coś pomiędzy. Znając mnie, to coś popkulturalnego. Cóż, pewne rzeczy muszą pozostawać niezmienne 😀 Nawet, jeżeli z różnych względów troszkę słabsze. Mój mały „the best of the best” leci, proszę bardzo.\nFilmowo – pomijając wspominaną już wcześniej „Dziewczynę z szafy”: mała telewizyjna perełka „Pies na środku drogi” (panowie Chudecki i Majchrzak połamią wam serce na kawałki, przysięgam), „Sklep dla samobójców” (sam film ujdzie, ale ten dubbing pełen całkiem nieźle radzących sobie kabareciarzy, sam miód dla moich uszu), „Futro” (czarny humor made in Poland, bardzo me gusta) i „Casino Royale” (ale nie ta nie do końca udolna próba „odświeżenia” oficjalnego Bonda, tylko maraton ogólnego porypania z cudnym Peterem Sellersem i to nawet jeśli w zamierzeniu twórców ten obraz nie miał być komedią, to świetnie się w tej roli sprawdza).\nSerialowo – tutaj było trochę różnie. Z jednej strony rzeczy, które w pewnym sensie zawiodły, chociaż wydawały się być sprawdzoną marką. Trzeci sezon „Sherlocka”, tak bardzo… khem… udany, że dalsze śledzenie odpuściłam sobie chyba już na wieki wieków amen, bo takiego festiwalu wydziwiania i taniego podlizywania się fandomowi nie widziałam chyba jak żyję. Ósma seria „Doktora Who”, która pozostawiła mnie z mieszanymi uczuciami, bo z jednej strony Peter Capaldi, który jest cudny jak rurka z kremem i rumem, boska Missy, Courtney z jej sprejem oraz „Robots of Sherwood”, a z drugiej moffatowe wibbly-wobbly coraz bardziej potykające się o własne nogi i psujące głupawą dramą to, co było mi w jakimś stopniu miłe (Claro, moja Claro…). No zmęczyło mnie to, mimo jak najlepszego nastawienia niemal do samego końca. Tak bardzo, że nawet tradycyjna próba spisania wrażeń z całości na potrzeby tego bloga skończyła się na dwóch krótkich akapitach, które zapewne nigdy nie ujrzą światła dziennego. Może dlatego więcej frajdy sprawiły mi świeże dla mnie odcinkowe odkrycia? Głównie animowane i zdrowo popieprzone. Począwszy od wspominanego już „Robot Chickena”, gdzie raz miałam tylko obadać scenkę parodiującą „Sailor Moon” poleconą mi przez znajomego, a skończyłam robiąc po kilka epków dziennie (i regionalizując niektóre, hue hue), poprzez „Inwazję Kórlików” w zgodzie z moją miłością do durnowato abstrakcyjnych przygód wszelkich średnio kumatych i bełkoczących stworków, aż po „W tę i nazad” vel eskalację kosmicznego dziwactwa z wyjątkowo smakowitym gratisem w polskim dubie w postaci Jacka Bończyka idącego w głównej roli na całość jak rzadko kiedy. Chociaż chyba tym najważniejszym był serial-legenda w połączeniu z opracowaniem-niemniej-legendą, na początku roku ledwie liźnięty, a u jego schyłku niespodziewanie obejrzany w całości. No, prawie – emisja rozłożyła się idealnie na dni pomiędzy Wigilią a moimi urodzinami – ale nie czepiajmy się szczegółów. Oczywiście mam na myśli „Ja, Klaudiusz”, którego powrót na ekrany z jedynym prawilnym tłumaczeniem, to znaczy z dubbingiem, był naprawdę wielkim „WOW!” dla wszystkich co bardziej ogarniętych i ciężką do opisania jazdą totalną pod niemal każdym możliwym względem. Kiedyś pewnie, jak to zwykle ja, rozpiszę się więcej na ten temat. Bo rzadko się zdarza, żebym mogła stwierdzić o czymś, że to złoto, czyste złoto – tak film, jak i dublaż. Coś tak dobrego, że aż człowiek czuje się jak rzymska szlachta, gdy to ogląda.\nKsiążkowo – z czytaniem w porównaniu do poprzednich lat zawaliłam okropnie. Tylko tyle, ile było trzeba do zajęć plus jakieś niemrawe próby kontynuowania niegdysiejszego połykania kolejnych lektur. Agatha Christie przestała mnie aż tak jarać… W sumie ciężko jest wyróżnić jakąś szczególniejszą lekturę poza „Wspólnym pokojem” Zbigniewa Uniłowskiego. Stosunkowo zapomnianą książką, wciągniętą na zajęciową rozpiskę przez naszego oryginalnego w wielu aspektach – również tych dotyczących czytelniczych gustów – psora od historii literatury, która okazała się być niesłusznie przywaloną warstwami kurzu i nie zestarzałą trafną diagnozą niedorzecznego młodocianego życia. Mojego w jakimś sensie również. Przewidywalne? Ponoć najlepsze czytadła to te, w których można się porządnie przejrzeć jak w lusterku.\nMuzycznie – zawsze jakoś mnie gięło w stronę lat 80., ale to, co się zaczęło wyrabiać przez te 12 miesięcy, to już była chyba eskalacja. Ejtisy, ejtisy wszędzie. Tu Genesis albo Phil Collins solo, tutaj Visage i Secret Service, tam Depeche Mode, OMD i cała reszta. Ciągłe brodzenie w tej różnorodności brzmień, znajdowanie nieznanych sobie wcześniej kawałków albo odkrywanie starych na nowo. Pet Shop Boys i późniejszy Queen dopadły mnie i chwyciły na tyle mocno, że skończyło się reedycjami „Actually” i „The Miracle” – pierwszymi zagranicznymi płytami w mojej domowej audiotece. Odezwał się we mnie zdeka stary rockowy duch, kiedy się okazało, że istniało na początku tej dekady coś takiego jak punkowy zespół The Dreamboys z ufarbowanym na marchewkowo niejakim Peterem Capaldim na stanowisku wokalisty. No i kurczę, absolutny hit: zidentyfikowana po latach piosenka Grace Slick „Through the Window”, gryz naprawdę solidnego dźwięku. Żeby nie było, że zagubiłam się totalnie w tym powrocie do przeszłości – flirt z singlami z najnowszej płyty Katy Perry, które poza „Birthday” naprawdę wpadły mi w ucho. Ba, nawet uszczknęłam coś z pogardzanej przeze mnie zazwyczaj Eurowizji i to bynajmniej nie jakiegoś kiełbasianego przebierańca (którego, nie oszukujmy się, zapamiętało się z brody, a nie z piosenki), a mniej lub bardziej poległe w głosowaniu utwory Szwajcarów i Francuzów, czyli „Hunter of Stars” Sebaltera i „Moustache” zespołu Twin Twin. Dobry rytm, włażące w uszy pogwizdywanie u tego pierwszego i odrobina zdrowej beki u tych drugich. Żadnej ideologii, czysty easy listening w solidnej postaci. Bo o to też czasem człowiekowi chodzi.\nTeatralnie – pomijając te wszystkie bardziej i mniej wesołe przygody opisane pod miesiącami, w ramach wspominanej już edukacji/działania w kole teatrologów (niepotrzebne skreślić) trafiłam na wrocławskie widownie jeszcze po dwakroć – raz w Teatrze Współczesnym na „Życie jest snem” i kolejny raz w Teatrze Polskim na „Podróży zimowej”. I o ile pierwszy z tych spektakli poza byciem okropną nudą obtoczoną w nieczytelnej i niepotrzebnej ideologii większej szkody nie czynił, o tyle po drugim nie pragnęłam niczego poza dużą butelką wybielacza do mózgu. Zaczęło się dość przyjemnie, ale potem… znienawidzony przeze mnie tak zwany współczesny teatr w formie niemalże czystej. Takie 98,5 procenta. Z obligatoryjnym pustym krzykiem, tak bardzo zaangażowanymi nawiązaniami do rzeczywistości, ordynarnym i nieprzemyślanym łamaniem czwartej ściany oraz równie ordynarną i niepotrzebną gołą babą. Ktoś, gdzieś, kiedyś stwierdził, że należy i warto oglądać nawet to, czego się nie toleruje – chociażby po to, żeby się utwierdzić w tym przekonaniu – ale… to bolało. Bardzo. Nie idźcie na tę sztukę. A jeśli już pójdziecie, to wiedzcie, że zostaliście ostrzeżeni.\nNarzekałam, że zawsze dzieje się za mało albo nie aż tak mocno, jakbym chciała? Wychodzi na to, że trochę bezpodstawnie i chyba faktycznie jestem jedną z tych, którym apetyt wyjątkowo rośnie w miarę jedzenia. Nie było źle. Nie było nudno. A kto wie, może to tylko przygrywka do większego „dziania się”? Wszak da się stwierdzić bez wątpliwości, że po paru latach gibania się bez sensu chyba udało mi się wpaść we właściwą koleinę, którą potoczę się heeeen, ku sławie i wielkim pieniądzom… Dobra, nie przesadzajmy. Sama sława wystarczy ;D Albo – spoglądając na to wszystko z innej perspektywy – może lepiej, że sprawy wydarzają się umiarkowanie, bo nie bez powodu niektórzy złorzeczą na siebie nawzajem frazą „bodaj byś miał ciekawe życie”. Także właśnie takiej zdrowej mieszanki braku stagnacji ze świętym spokojem, takiego złotego środka życzyłabym sobie na rok 2015. Oczywiście oprócz zawojowania świata, ale to tak na marginesie.\nAutor DagmaraOpublikowano 15 lutego 2015 21 marca 2018 Kategorie Prywatnie, Wpisy z Onetu przeniesioneTagi filmy, książki, muzyka, seriale, teatr3 komentarze do 2! 0! 1! 4!\nPoprzednia strona Strona 1 Strona 2 Strona 3 Strona 4 … Strona 38 Następna strona\nOstatnia z zielonych na FB\nMoje teksty na portalu Nerdheim (wcześniej Nie Tylko Gry)\nMoje teksty na portalu Polski-Dubbing.pl\nA poza tym wpadnijcie do mojej psiółki ThinNacreous, bo warto\nNotkowy coming soon\nTeatr Dramatyczny w Warszawie:\n„Człowiek z La Manchy”\nTeatr Norwida w Jeleniej Górze:\n„Seks dla opornych”\nŁobuz nie kocha najmocniej 15 lutego 2020\nKolosy na chwiejnych nogach 30 listopada 2019\nHamlet, słowa, słowa 9 września 2019\nKocham Dziwne Kino, czyli mój pierwszy raz 22 sierpnia 2019\nOstre cięcie 26 czerwca 2019\nDagmara o Świąteczne książeczki\nMonika o Świąteczne książeczki\nDagmara o Księga Gości\nLucjusz Malfoy o Księga Gości\nAstroni o Kinky Boots – faceci w kozaczkach\nWpisy z Onetu przeniesione\nAndrzej Grabowski (2)\nArtur Andrus (3)\nDepeszki kabaretowe (8)\nDoktor Who (20)\nDzienniczek bardzo pop (9)\nFestiwal Kabaretu w Koszalinie (7)\nGrzegorz Halama (3)\nkabaret Ciach (7)\nkabaret Limo (4)\nkabaret Neo-Nówka (15)\nkabaret Nowaki (4)\nkabaretony na żywo (7)\nkabaretony telewizyjne (24)\nkabaret OT.TO (3)\nKabaretowa Noc Listopadowa (6)\nKabaret Pod Wyrwigroszem (5)\nKabaret Skeczów Męczących (6)\nkonwenty i zloty (3)\nMazurska Noc Kabaretowa (4)\nMiędzynarodowy Festiwal Filmowy "ZOOM - Zbliżenia" (3)\nPłocka Noc Kabaretowa (2)\nTeatr Dramatyczny w Warszawie (10)\nTeatr im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze (36)\nTeatr im. J. Osterwy w Lublinie (2)\nTeatr Narodowy w Warszawie (21)\nTeatr Współczesny we Wrocławiu (2)\nteatr wyjazdowy (3)\nTydzień zbójecki (7)\nwystępy kabaretowe na żywo (31)\nZ dziennika adepta (13)\nZielonogórska Noc Kabaretowa Kabaretobranie (3)\nOstatnia z zielonych Dumnie wspierane przez WordPressa


Firanka Cordoba wysokość 160 cm tisto.pl sklep internetowy\nKod: WN1297 160\nElegancka firanka żakardowa upiększona kwiatowym wzorem. Metrażowa firana w klasycznym białym kolorze udekoruje każde okno w Twoim domu.\nModna firanka wyprodukowana w Fabryce Firanek Wisan SA. Polski produkt zaprojektowany i przygotowany wyłącznie do sprzedaży wysyłkowej. Takich klasycznych firan na metry nie kupisz w żadnym sklepie stacjonarnym - kup online u nas.\nFiranka na metry Cordoba dostępna jest w sprzedaży również w innych wysokościach: metrażowe firany Cordoba\nmetrażowe firanki Cordoba\nopinie Klientów o firance Cordoba\nMetrażowa firanka w białym kolorze o wysokości 180 cm.


Alfred Hitchcock: 5 najlepszych filmów reżysera - ELLE.pl\nKażdy z nas słyszał w swoim życiu o arcydziełach filmowych, pioniera thrillerów Alfreda Hitchcocka. Niewielu może się jednak pochwalić znajomością takich dzieł jak "Ptaki", "Psychoza" czy "Zawrót głowy". Poznaj 5 wyselekcjonowanych przez nas filmów, które wyreżyserował Hitchcock i do których warto wrócić.\nAlfred Hitchcock urodził się w Londynie w lipcu 1899, a zmarł 29 kwietnia 1980 roku w Los Angeles. Sir Alfred Hitchcock był niepozornym dość niskim, bo mierzący zaledwie 170 cm, łysiejącym i korpulentnym mężczyzną, za którego mało wabiącą fizycznością krył się filmowy geniusz. Karierę, która zaprowadziła go do tytułu niekwestionowanego mistrza dreszczowców i twórcę gatunku, rozpoczął w 1918 wieku. Był mistrzem manipulacji widzem i budowania suspensu.\nJednym z artystów, którzy wpłynęli na twórczość Hitchcocka był malarz Edward Hopper. Artysta w znakomity sposób potrafił przenieść nastroje, uczucia i znaczenie na swoje dzieła. Portretował sytuacje tuż po tym jak coś się wydarzyło lub tuż przed, tworząc wrażenie suspensu i niedopowiedzenia. Alfred Hitchcock był jednym z pierwszych wielkich, którzy docenili ten zamknięty w kadrze moment. W swoich filmach chciał uchwycić coś co nazywał "penulitimate moment" (tłum. przedostatnim momentem). Tworzył ujęcia, które zawieszały chwilę w czasie i zmuszały widza do współprzeżywania z bohaterem filmu.\nEdward Hopper. Malarz poszukujący. Co warto wiedzieć o artyście?\nAlfred Hichcock uważany jest za fenomen. To jeden z najlepszych i najbardziej wpływowych reżyserów wszechczasów. To król dreszczowców psychologicznych.\n1. "Ptaki" (1963) , Alfred Hitchcock\nFilm, w którym niewielkie nadmorskie miasteczko zostaje zaatakowane przez agresywne ptaki, to jedna z najbardziej znanych prac Hitchcocka. Reżyser miał wówczas obsesję na punkcie aktorki Titi Hedren, wcielającej się w rolę głównej postaci i chciał by była następczynią Grace Kelly. Niezdrowa fascynacja jak się później wydało prowadziła do potwornych nadużyć pozycji Hitchcocka i zniszczyła karierę kobiety.\nInspiracją do filmu były prawdziwe wydarzenia, które miały miejsce w Kalifornii w 1961 roku. W wyniku zatrucia i uszkodzenia układu nerwowego, lokalne mewy w samobójczych lotach obijały się o budynki miasteczka. Hitchcock portretuje idylliczne miasteczko, którego spokój zostaje zaburzony właśnie przez oszalałe ptaki.\n2. "Psychoza" (1960), Alfred Hitchcock\nPsychoza to film, z którego pochodzi jeden z najbardziej rozpoznawalnych w świecie kina motywów dźwiękowych. Melodia ta wykorzystana jest w scenie portretującej morderstwo głównej bohaterki filmu. Szybkie i dynamiczne przeskoki, krótkich ujęć upamiętniają najsławniejszą w historii kina zbrodnię. Mrok coraz mocniej otacza bohaterów filmu, poprzez zabieg gradacji światła. Ujęcia, które początkowo były dobrze oświetlone wraz z rozwojem fabuły giną w mroku.\n3. "Zawrót głowy"(1958), Alfred Hitchcock\nAkcja filmu ma miejsce w San Francisco i portretuje losy detektywa Johna „Scottiego” Fergusona (James Stewart), który z ze względu na lęk wysokości i zawroty głowy decyduje się na opuszczenie zajmowanego stanowiska.\nOparta na szalonej i ciekawej grze psychologicznej historia, potrafi znakomicie zmanipulować widzem, zmylić go i pozostawić po sobie ogromne wrażenie. Jest to arcy inteligentne kino, które pomimo braku jakichkolwiek efektów specjalnych, trzyma w napięciu i pochłania. Biografowie i historycy często uznają ten obraz za arcydzieło i jeden z najwybitniejszych filmów w dorobku reżysera.\n4. "Okno na podwórze" (1954), Alfred Hitchcock\nPowtarzający się motyw okna i zaglądania w intymne życie obcych nam ludzi, najbardziej wybrzmiewa właśnie w tej produkcji Hitchcocka. Uwięziony na wózku inwalidzkim fotograf, obsesyjnie podgląda przez okna swojego domu, życie sąsiadów, a jednego z nich zaczyna podejrzewać o morderstwo żony. W rolach głównych Grace Kelly i James Stewart.\n5. "Rebeka" (1940), Alfred Hitchcock\nNagrodzony Oscarem film "Rebeka", można zakwalifikować do wielu gatunków, jest to: film grozy, noir, melodramat, thriller psychologiczny i kryminał w jednym. To film kobiecy, zakrawający o elementy opery mydlanej. Według badaczki Tanii Modleski, autorki książki „The Women Who Knew Too Much” jest to: "edypalny dramat o kobiecie, która musi się zmierzyć z figurą władczego ojca oraz substytutami matki, okraszony iście Freudowskim lękiem przed kastracją i Jungowskim kompleksem Elektry".\nŻyczymy wspaniałego seansu z Alfredem Hitchcockiem!\nkino filmy kultura\nChristopher Walken wystąpi w drugiej części nominowanego do Oscara filmu "Diuna"\n"Beautiful Beings": anioły i demony nastoletnich chłopców [recenzja filmu / Mastercard OFF Camera]\n„Rozmowy z przyjaciółmi”: wyczekiwany serial twórców „Normalnych ludzi” wkrótce w Polsce!


Tchórzewski: Stalin zablokował budowę elektrowni jądrowej w Polsce - Energetyka24\n18 kwietnia 2018, 14:01\nOtwierając tegoroczny Ogólnopolski Szczyt Energetyczny w Gdańsku Minister Energii Krzysztof Tchórzewski odniósł się do najważniejszych wyzwań polskiej energetyki. Polityk mówił zatem o pakiecie zimowy, rynku mocy i polskim programie jądrowym.\nTchórzewski rozpoczął swoje wystąpienie od tematu strategii energetycznej Polski. „Często pytano mnie, dlaczego pozostawiamy politykę energetyczną w takiej formule, w jakiej została ona przyjęta jeszcze w poprzedniej kadencji. Otóż, ona została sformułowana ogólnie. Dzisiaj idziemy do przodu i chcemy w niektóre rozwiązania wkraczać, te wszystkie rozwiązania są problematyczne i trudne, jeśli chodzi o przełamanie pewnych barier, jak na przykład dyskusje w ramach Rady UE, czy też dyskusje z poszczególnymi dyrekcjami Komisji Europejskiej, gdzie powstają coraz nowe pomysły, coraz nowe kierunki działań” – powiedział.\n„Kilka kwestii kluczowych dla sektora energetycznego wymusza gospodarka, a więc jest to zapewnienie wystarczających ilości mocy w systemie energetycznym oraz bezpieczeństwo gazowe kraju. Te dwie rzeczy determinują nasze obecne i na najbliższe lata działania. Dodam do tego, że chcemy, by nasza gospodarka dobrze się rozwijała, że chcemy energii elektrycznej, gazu, paliw płynnych, nie zapominając o aspekcie środowiskowym, który jest w zakresie wytwarzania energii elektrycznej w tej chwili rzeczą niezwykle ważną” – podkreślił minister.\nWaga ochrony środowiska została bardzo mocno zaznaczona w wystąpieniu szefa resortu energii. „Praktycznie rzecz biorąc, żadnych działań w tej kwestii bez konsultacji z resortem środowiska nie możemy podjąć, musimy przygotowywać w tej dziedzinie spójną politykę, także i na zewnątrz, w stosunku do Komisji Europejskiej. Odpowiedzią na to jest długofalowa polityka budowania i modernizacji istniejących zasobów mocy elektrycznej w kraju. To jest w tej chwili priorytet. Z jednej strony mamy bardzo wiele mocy, które z punktu widzenia właśnie ekologicznego nie będą w stanie podołać już w najbliższych kilku latach wymogom, które się pojawiają, a z drugiej zaczynają powstawać nowe” – stwierdził Tchórzewski.\nMinister podkreślił również istotność rynku mocy. „Wiedzieliśmy, że jeżeli z problemem rynku mocy sobie nie poradzimy, to nie poradzimy sobie z energetyką w ogóle. Dlatego, że jeśli chcemy wykonać nasze polskie zobowiązania w zakresie energetyki odnawialnej, które w ramach porozumień z UE przyjęliśmy, to bez zabezpieczenia rezerwy, bez zabezpieczenia dostatecznych ilości mocy, które będą w każdej chwili do uruchomienia, nasza gospodarka po prostu nie może się normalnie rozwijać. Teraz ten rynek mocy wdrażamy, ustawa została przyjęta, rozwiązania zostały notyfikowane w KE” – powiedział.\n„Boom inwestycyjny, który stwarza ustawa o rynku mocy to odpowiedź na brak pieniędzy i odpowiedź na coraz bardziej bliski w perspektywie brak mocy. A więc, rynek mocy daje stabilne funkcjonowanie istniejących źródeł wytwórczych oraz impuls do ich modernizacji, impuls do budowy nowych elektrowni, daje nam także możliwość bezpiecznego rozwoju” – dodał polityk.\nTchórzewski wspomniał też o pakiecie zimowym. „Jednocześnie, w fazę kluczową wkroczyły prace w instytucjach UE związane z formowaniem ostatecznego kształtu pakietu zimowego. Jest to zestaw propozycji legislacyjnych, który kreśli warunki rozwoju polityki klimatycznej na całe przyszłe dekady. Z perspektywy Polski szczególnie priorytetowe znaczenie ma rozporządzenie dotyczące wewnętrznego rynku energii. Polska bierze udział w pracach nad ostatecznym kształtem tego rynku. To jest czas, by kontaktować i konsultować się z naszymi partnerami i to w różnych konfiguracjach” – dodał.\nMinister Energii mówił też o kwestii budowy elektrowni jądrowej w Polsce, której, jak nie ukrywał, jest zwolennikiem. „Kraje zachodnie dostały Plan Marshalla i na to odpowiedział Stalin programem pomocy dla państw demokracji ludowej, który wyglądał tak, że w ramach tej pomocy Litwa dostała elektrownię jądrową, Czechosłowację dostała elektrownię jądrową, a Stalin wyraźnie podjął decyzję, to wynika z protokołów biura politycznego KPZR, że Polska elektrowni jądrowej nie może dostać, bo jest zbyt dynamicznym i niebezpiecznym państwem w ramach tego systemu. Co myśmy dostali, zamiast elektrowni jądrowej? Pałac Kultury!” – oznajmił.\n„Tym elementem silnie wspierającym polską strategię energetyczną jest wdrożenie energetyki jądrowej. Zdania w tej sprawie są podzielone. Ale chciałbym podkreślić, że ta misterna konstrukcja w porozumieniu z KE jest tak zbudowana, że jeśli obalimy kierunek na EJ to nie mamy nic” – dodał.\nPolityk wspomniał, iż bez elektrowni jądrowej Polska nie sprosta wyzwaniu, jakim jest zejście do średniej emisji dwutlenku węgla na poziomie 550g/kWh.\nTchórzewski mówił też o różnicowaniu kierunku dostaw ropy i gazu do Polski. „Jesteśmy przed wielkim wyzwaniem. Musimy prowadzić działania nad dywersyfikacją kierunków dostaw w zakresie gazu i ropy. W tej dziedzinie sukcesywnie musimy patrzeć na budowę połączeń, ale musimy też rozbudowywać infrastrukturę towarzyszącą. Może się okazać, że będziemy mieć połączenia międzynarodowe, a w kraju sobie nie poradzimy. To jest niezwykle ważne, byśmy wraz z budową gazociągu Baltic Pipe potrafili w Polsce rozbudować odpowiednio system przesyłowy” – podkreślił.\nczwartek, 19 kwietnia 2018, 18:34\nStalin zablokował.... czy tego pana już zupełnie pogięło ? Przypomnę, że pierwsza elektrownia jądrowa w ZSRR została oddana do użytku w czerwcu 1954 roku i przez 10 lat była JEDYNĄ taka instalacją w ZSRR. Stalinowi zmarło się w 1953 roku (na rok przed oddaniem elektrowni w Obnińsku. Więc powiada pan, że Stalin zablokował budowę elektrowni jądrowej w Polsce ? Tego nie da się rozpatrywać w kategoriach innych niż ... medyczne.\nśroda, 18 kwietnia 2018, 21:11\nPrzepraszam bardzo ale Jaruzelski zaczął budować EA. Proces budowy EA przerwano i zakończono za premiera Mazowieckiego a reaktor został sprzedany Finlandii. Co Stalin ma tu do rzeczy ?\nniedziela, 6 maja 2018, 18:03\nSprzedany jako złom stalowy. Finowie zbudowali na nim swój pierwszy blok elektrowni atomowej.\nczwartek, 19 kwietnia 2018, 18:38\nStalin zmarł w 1953 roku, a więc na rok przed oddaniem do użytku pierwszej, w znacznym stopniu eksperymentalnej elektrowni jądrowej w ZSRR (i zarazem na świecie). Co miał Stalin do \_"wstrzymania budowy polskiej EJ i co miałby mieć wspólnego z taką budową \_"plan Marshala\_" pozostanie słodką tajemnicą tego pana. Nawet z wypowiadanych przez niego\_"rewelacji\_" wynika, że inne kraje \_"dostały\_" takie elektrownie od ZSRR, a my nie, bo zamiast tego \_"dostaliśmy\_" PKiN !!! Tego w kategoriach historycznych czy logicznych nie sposób rozpatrywać !!!\nczwartek, 19 kwietnia 2018, 10:28\nTak dokładnie to za Buzka


Ile uniesie gips-karton - Murator.pl\nMurator Budowa Ile uniesie gips-karton\nIle uniesie gips-karton\nZamocowania w płytach g-k\nAby zawiesić mniejsze ciężary, wystarczy prawidłowo dobrać liczbę, rodzaj i rozstaw kołków. Większe wymagają wewnętrznych wzmocnień. Przedstawiamy teorię mocowania obciążeń na ścianach z płyt gipsowo-kartonowych i ilustrujemy ją konkretnymi przykładami.\nWspółczesne systemy suchej zabudowy stwarzają ogromne możliwości kształtowania przestrzeni mieszkania lub domu. Ten sposób wznoszenia ścian ma wiele zalet – przystępne ceny (zarówno samych płyt gipsowych, jak i stosowanych do nich akcesoriów) oraz możliwość samodzielnego wykonania ścian i sufitów bez konieczności udziału fachowców. Wszystko to sprawia, że taka zabudowa jest bardzo popularna.\nInwestorzy zadają jednak często pytania o swobodę aranżacji tak zbudowanych pomieszczeń. Jak ciężkie elementy mogą być zamocowane do sufitów lub ścian z płyt? Czy ściany w kuchni albo łazience wykonane w systemie suchej zabudowy utrzymają szafkę bądź umywalkę?\nW porównaniu do ścian murowanych te w systemie suchej zabudowy są bardzo lekkie, a o ich poszyciu zrobionym z płyt gipsowo-kartonowych można powiedzieć wiele, ale nie to, że jest grube. Mimo wszystko na takich ścianach udaje się zamocować szafki, telewizor LCD, lustra lub obrazy. Wszystko to ...\nPłyty gipsowo-kartonowe to materiał budowlany ułatwiający swobodną aranżację przestrzeni\nporady specjalisty od suchej zabudowy dotyczące obciążeń, jakie można zawieszać na ścianach zrobionych z płyt gipsowo-kartonowych\nopis kołków używanych w takich przegrodach\nsposoby wzmacniania ścian w miejscach, gdzie planowane są duże obciążenia\nWydanie: Murator 12/2016 Tekst Andrzej Lichacz, rzeczoznawca suchej zabudowy\nSzkieletowe ściany działowe\nSufit podwieszany - 6 sposobów na obniżenie sufitu\nObniżenie sufitu pozwala w łatwy sposób zamaskować nierówności stropu. Umożliwia także utworzenie pod stropem wielopłaszczyznowej konstrukcji. Przedstawiamy różne rozwiązania dopasowane...\nŚciana działowa - konstrukcja i montaż płyt g-k\nZ profili i płyt gipsowo - kartonowych można z powodzeniem stawiać ścianki działowe. W tego typu ścianki można wstawiać także...


Wysłany: Pią 21:36, 21 Sty 2011 Temat postu:\nZach a ślady tylko sportowe\nWręcz odwrotnie- tylko użytkowe\nTo super miłe zaskoczenie, może doszlifujemy umiejętności na KT, bo juz sie tak przymierzam od dłuzszego czasu.\nWysłany: Pią 21:48, 21 Sty 2011 Temat postu:\nCo prawda miałam na myśli użytkowe na ludzi.. i takie tropienie będzie na pewno. No ale możemy wziąć pod uwagę tropienie raciczki.. do przeanalizowania\nWysłany: Pią 21:50, 21 Sty 2011 Temat postu:\nDlatego pytałam, wolę tropić raciczki.\nChyba, że zatakujemy IPO FH\nWysłany: Pią 21:51, 21 Sty 2011 Temat postu:\nWysłany: Pią 23:33, 21 Sty 2011 Temat postu:\nJa też się zgłosiłam.\nWysłany: Pią 23:34, 21 Sty 2011 Temat postu:\nWysłany: Sob 0:45, 22 Sty 2011 Temat postu:\nWysłany: Sob 14:23, 22 Sty 2011 Temat postu:\nJuż jesteśmy zgłoszone i z tego co wiem Feliś też ma być\nWysłany: Sob 17:43, 22 Sty 2011 Temat postu:\nsamo uczestnictwo w zajęciach. bez wyżywienia i noclegu?\nWysłany: Sob 18:20, 22 Sty 2011 Temat postu: Re: Erdeliada 2011\nKira-Mila Nie jest tak źle\n740 zł za parę przewodnik i pies, a w tym:\n- wyżywienie, śniadanie (szwedzki stół) i obiadokolacja (zupa, drugie danie, deser) - dania dla dietetyków oraz wegetarian\n- ognisko integracyjne w Noc Świętojańską\n- treningi Obedience, zajęcia z agility, frisbee i tropienia\n- pomoce i materiały szkoleniowe\n- gażdżety pamiątkowe\nTerriermania, fajnie, że to dla Ciebie fajne, że jadę\nNormalnie już w nocy śniła mi się Erdeliada. Tylko jakaś dziwna - Fredźka ganiała, jak szalona z brykietem siana dla konia, a koń za nią i nikt nie miał o to pretensji (ten wątek koński to chyba po lekturze wątku szczeniaków Machagony). No cóż, ja już nie mogę się doczekać tych wakacji. Wspominając pierwszą Erdeliadę, nawet już wiem, z kim mogłabym być w pokoju\nWysłany: Sob 18:45, 22 Sty 2011 Temat postu:\nOj fajna sprawa ta Erdeliada! Czyżby to była sprawka naszego forumowego zgrupowania? Bo tak mi się coś kojarzy jak kiedyś czytałam stare wątki... Hmm... Kto to organizuje?\nWysłany: Sob 19:09, 22 Sty 2011 Temat postu:\nNo ja Cię proszę, przeczytaj pierwszy post!!! toż to nasze dziewczyny...\nA ja mam pytanie, czy przewidziane są odwiedziny, np. na tym ognisku, myślę tu o TTT, to przecież rzut beretem i fajnie by się było poznać... no albo jakiś Wasz masowy wypad w któreś popołudnie do 3miasta?\nWysłany: Sob 19:45, 22 Sty 2011 Temat postu:\nA ja mam pytanie, czy przewidziane są odwiedziny, np. na tym ognisku, myślę tu o TTT, to przecież rzut beretem i fajnie by się było poznać...\nJa myślę, że jak skręcisz jakieś ciacho i wpadniesz w odwiedziny na ognicho, przywitamy Cię wszyscy z otwartymi ramionami! W końcu to nie klasztor organizuje ten obóz, możemy się chyba spotykać z ludźmi "z zewnątrz"?\nWysłany: Sob 19:47, 22 Sty 2011 Temat postu:\nO shit! Przepraszam, przepraszam, przepraszam! Boziuu... Ja przeczytałam tylko początek i końcówkę w poszukiwaniu właśnie prowadzących. Głupol ze mnie noo!\nAle no to tak: będzie zach i chyba Ola od Oposa, taak? I.. Ooo! Hanik zabierasz Figla?\nWysłany: Sob 19:52, 22 Sty 2011 Temat postu:\nAle no to tak: będzie zach i chyba Ola od Oposa, taak?\nDokładnie. Ja widzę, że na tym forum nie ma już ludzi incognito.\nHanik zabierasz Figla?\nNo przecież, a jak miałaby tydzień istnieć Hanik bez Figla?


Dlaczego warto spróbować wakeboardingu? | AtrakcjeNaWakacje.pl\nHome/Aktywności/Dlaczego warto spróbować wakeboardingu?\nWakeboarding jest w naszym kraju jeszcze stosunkowo mało znanym sportem. Polega on na pływaniu po powierzchni wody na specjalnej desce, z pomocą liny trzymanej w dłoni i ciągniętej przez łódź lub wyciąg. To połączenie trzech dyscyplin – snowboardu, surfingu i nart wodnych, które może stać się doskonałym pomysłem na aktywne wakacje – zarówno w Polsce, jak i za granicą. Szukasz wakacyjnych inspiracji i sposobu na spędzenie czasu nad wodą? Wypróbuj wakeboarding!\nWakeboarding – sport dla osób w każdym wieku\nJak podkreśla niejeden poradnik wakacyjny, wakeboarding to sport, który może być uprawiany przez osoby w każdym wieku. Przygodę z deską wakeboardingową mogą rozpocząć już kilkuletnie dzieci. Jest ona chętnie wybierana także przez dorosłych, a w specjalnie przygotowanych do tego celu wakeparkach nie brak jest również aktywnych fizycznie osób w starszym wieku. Jest to spowodowane faktem, iż dyscyplina ta jest uważana za najłatwiejszy do opanowania sport wodny, który zarazem można uprawiać na każdym akwenie, bez względu na jego lokalizację. Jednocześnie nie wymaga samodzielnego zakupu niezbędnego sprzętu, gdyż deskę, piankę, kamizelkę czy buty można wypożyczyć w punktach sąsiadujących z wakeparkami.\nMożliwość uprawiania wakeboardingu w dowolnym miejscu świata\nJeżeli chcesz aktywnie spędzić wakacje nad wodą, weź pod uwagę dyscyplinę, jaką jest wakeboard. W przeciwieństwie do windsurfingu, nie potrzebuje on wysokich fal ani silnego wiatru. Na desce wakeboardingowej można pływać na każdym naturalnym i sztucznym zbiorniku, na którym nie ma zakazu uprawiania sportów wodnych. Wakeboard w Polsce nieustannie się rozwija, stąd w naszym kraju coraz częściej można znaleźć także profesjonalne wakeparki z przeszkodami i skoczniami, które zwiększają atrakcyjny charakter tej dyscypliny.\nPozytywny wpływ wakeboardingu na samopoczucie i kondycję\nWybierając atrakcje na wakacje, warto postawić na wakeboard. Ten sport, który można uprawiać od wiosny aż do jesieni, angażuje niemal wszystkie grupy mięśniowe, zwiększając ich siłę i wytrzymałość. Pomaga wzmocnić ręce, nogi i plecy, pozytywnie wpływając na utrzymanie prawidłowej postawy. Jednocześnie jest przyjemnym sposobem na spalenie zbędnej tkanki tłuszczowej, a dostarczając sporo radości i adrenaliny – świetnie oddziałuje na samopoczucie i dobry humor. Dodatkowo nie wymaga on umiejętności pływania, niemniej należy o tym fakcie poinformować instruktora, który będzie wdrażał nas w tajniki wakeboardu.\nWakeboarding – nigdy nie nudząca się zabawa\nWakeboard to dyscyplina, która obejmuje wiele zróżnicowanych ruchów. Jest doskonałym wstępem do innych sportów wodnych, umożliwiającym wypracowanie odpowiedniej kondycji i wyczucia balansu. Prócz samego ślizgania się po wodzie można trenować także skoki i powietrzne ewolucje. Bardziej zaawansowani wakeboardziści mogą godzinami dopracowywać niebanalne, freestylowe triki, dzięki którym aktywność ta sprawia wiele frajdy, a zarazem nigdy się nie nudzi, każdego dnia oferując inne atrakcje. W konsekwencji jest ona coraz bardziej popularna wśród osób zafascynowanych windsurfingiem, które nie mają możliwości surfowania na desce po wysokich falach.


Sylwia testuje i radzi: Fotoksiążka od OleMole - recenzja\nAby zaprojektować taką fotoksiążkę musimy pobrać ze strony OleMole program OleFoto. Są trzy warianty: mini, standard oraz max. Następnie wybrać nasze zdjęcia, które chcielibyśmy umieścić. Rozmiar (rodzaj) fotoksiążki oraz szablon. Więcej na ten temat dowiecie się na stronie OleMole.\nJa dziś zaprezentuje fotoksiążkę A4 Portet w twardej oprawie.\nKsiążka wydrukowana jest na dobrej jakości satynowym papierze.\nNie korzystaliśmy z dostępnych teł, zamiast tego wybraliśmy nasze zdjęcia na tła.\nNa stronie można umieścić od 2 do 11 zdjęć w dowolny sposób tak jak podpowiada nam nasz zmysł projektancki ;) dodatkowo możemy skorzystać z ramek, motywów i innych ciekawych urozmaiceń naszej fotoksiążki.\nKoszt takiej książki jak moja (40 stron) wyszedł ponad 160zł, ale dzięki temu iż firma OleMole dba o swoich klientów ma przewidziane w swojej ofercie wiele ciekawych ofert promocyjnych. Aby dowiedzieć się więcej zapraszam do odwiedzenia strony OleMole.\nDodatkowo warto zapisać się i zamówić newsletter aby być na bieżąco z każdą nową promocją.\nW czasach gdzie większość nas zdjęcia trzyma na różnych nośnikach a nie jak kiedyś w albumach, taka fotoksiążka to pamiątka na całe życie...nasza jest zbiorem zdjęć z 8 lat naszych rodzinnych wycieczek.\nDziękuję firmie OleMole za możliwość współpracy.\nCo Wy na to by mieć taką fotoksiążkę w domu? Podoba Wam się taki zbiór zdjęć?\nAutor: Sylwia testuje i radzi o sobota, marca 07, 2015\nDaria Wereszczyńska 7 marca 2015 14:15\nŚwietny pomysł np na prezent dla ukochanej osoby :D\npuderniczkam 7 marca 2015 14:51\nPiekna pamiątka może kiedyś coś takiego sprawie sobie albo komuś w prezencie :-)\nKarolina Chyła 7 marca 2015 15:27\nMi od dawna marzy się fotoksiążka, ale a to czasu nie ma a to to a to tamto i tak schodzi niestety\nEva Pe 7 marca 2015 15:52\nFotoksiążka to ciekawa sprawa. Może kiedyś też pozbieram moje najfajniejsze fotki w książkę.\nPamela Basara 7 marca 2015 15:56\nFajna taka fotoksiążka :)\nIch fotoksiążki są super :) Bardzo ładnie wyszła Twoja :)\nWcześniak i co dalej 7 marca 2015 21:14\nTej firmy nie znam. Ale fotoksiążki to dla mnie super sprawa. W normalnych albumach te zdjęcia zawsze gdzieś uciekały, odklejały się itp. A taka książka jest piękną historią. Spójną i ciągłą. My mamy taką ze ślubu i każdego namawiam na coś takiego jak mnie pyta o zdanie.\nNiunioki Katarzyna Anc - Szczepłek 7 marca 2015 23:12\nBardzo fajna, uwielbiam fotoksiazki są idealne na prezent :)\nLady Cosme 7 marca 2015 23:37\nod dawna mam ochotę stworzyć sobie taką fotoksiążkę :)\nNie do końca kosmetycznie ! 8 marca 2015 16:15\nCudowna fotoksiążka sama bym taką chciała. :)\nscarlet23 8 marca 2015 17:58\nmusze sobie taką sprawić;)\nLucy nails 8 marca 2015 18:29\nŚwietna sprawa taka fotoksiążka ;)\nZebra❤ 9 marca 2015 09:33\nGenialna foto książka :)\nKasiaNtestuje 9 marca 2015 19:39\nMoże być doskonałym prezentem. Super!\nlawendowy kącik 9 marca 2015 23:02\nbardzo ładnie wyszedł Ci album :D\nKapi Testuje 10 marca 2015 06:14\nRównież zachęcam do fotoksiążek. Mamy taką pamiątkę ze ślubu i znacznie częściej po nią sięgam niż po płytę CD ze zdjęciami :)\nApri colla 10 marca 2015 11:11\nTo się nazywa pamiątka!\nMarcin 19 sierpnia 2019 03:11\nTaka książka to super pamiątka naprawdę, łatwiej przechować jak gruby album a masz w niej dokładnie te zdjęcia które chcesz.


Problem z implantami piersi - Powiększenie piersi w Twerze\nProblem z implantami piersi\nDLACZEGO NIE PODDAŁAM SIĘ OPERACJI POWIĘKSZANIA PIERSI? Niech mówią o rosnącym biust\nJak zwiększyć piersi ćwiczeń Pompa zwiększyć biust, Jak szybko zwiększyć piersi, jeśli jestem 14 lat silikonowe piersi Tambov. Szpital powiększania piersi w Petersburgu wzrost trawy opinii biust, Breast Implant Clinic w Petersburgu Operacja powiększania piersi, ile czasu.\nO biuście #19 jak osiągnąć powiększenie piersi\nKoszt implantów piersi w Symferopolu krem do powiększania piersi piersi boli, oddychania zwiększa piersi jak zwiększyć krem piersi. Piersią w obecności implantów masować piersi, aby zwiększyć ramiona, Krem na powiększenie piersi opinie forum strona powiększania piersi.\nJakie mamy rodzaje implantów piersi gdy dziewczynka miała 12 lat małe piersi problem z implantami piersi\nMówią pecha jeśli pierś jest mniejsza niż brzuch stroje kąpielowe push up małe piersi, powiększania piersi szybko powiększyć piersi w Krasnojarsku. Powiększenie piersi chirurg trzeba pić do powiększania piersi, co analizuje oddać powiększania piersi Koszt operacji zwiększyć biust w Australii.\nJak zdaniem mężczyzn wyglądają idealne piersi? w co się ubrać dziewczyny z szerokimi biodrami i małe piersi\nI wzrosła masaż piersi ile powiększania piersi Jekaterynburg, cena powiększania piersi Translation mleko z bananem na powiększenie piersi. Co zwiększa piersi kobiety to normalne, że mam małe piersi, w co się ubrać, jeśli masz małe piersi Dziewczynka z małymi piersiami.\nNa czym polega program wizualizacji implantów piersi? jak zwiększyć jedną dostaw mleka kobiecego problem z implantami piersi\nPowiększenie piersi za pomocą nakrętek powiększania piersi wykonywane w ramach lokalnej znieczulenia opinii, podszewka dla powiększania piersi I powiększył piersi z wykorzystaniem kurkumy. Cena zabiegu powiększania piersi w Mińsku Krem do zwiększenia biustu Eveline, szkodliwe kremy do powiększania piersi jak zrobić pierś za mniej.\nJak przygotować się do operacji piersi? ukryć małe piersi\nPowiększenie piersi krem Koszt operacji piersi silikonowe, że konieczne jest, aby używać do powiększania piersi małe piersi żona. Powiększenie piersi recenzje Mint Koniczyna na powiększenie piersi, rekonwalescencji po zabiegu powiększania piersi kobiety z małymi piersiami.\nJak urosnąć PIERSI? najlepszy krem na rozstępy na piersiach\nIstnieje sposób, aby zwiększyć piersi bez operacji Operacja powiększania piersi Petersburg, kożuch małe klatki piersiowej w klinice co do zwiększenia House Party w klatce piersiowej 2. Piękna dziewczyna z ogromnymi piersiami silikonowych powiększenie węzłów chłonnych w skrzyni, klatka piersiowa boli mniej opóźnić jak się ubierać, gdy duże piersi i niewielki wzrost.\nPowiększenie piersi implantami - jakich efektów się spodziewać? plastik powiększenie piersi na Ukrainie problem z implantami piersi\nCo sen karmić piersią dziewczynkę Jakie witaminy pić, aby zwiększyć biust, powiększenie węzłów chłonnych w klatce piersiowej klatki piersiowej w celu zwiększenia mocy. Oregano opinie powiększania piersi małe cycki 15 roku życia dziewcząt, Najlepsze praktyki dla powiększania piersi zwiększyć biust ludowe sposoby.\nDuży biust i niski poziom tkanki tłuszczowej? Jak zwiększyć swoje piersi w 14lat\nUrządzenie powiększenie piersi porno. małe piersi i duże sutki, powiększenie piersi oleju czarny kminek ból w klatce piersiowej po zabiegu zmniejszenia piersi. Niektóre tkliwość piersi duże lub małe dziecko zaczęło mieć mniejsze piersi, wykonać operację piersi darmo Kompleksy z powodu małych piersi.\nKiedy należy wymienić implanty piersi? oleje do wyników powiększenie piersi\nDlaczego niektóre duże piersi z innych małych Krem na powiększenie piersi rzeczywistych opinii, plastikowa klatka piersiowa dasa powiększenie piersi w ciągu miesiąca. Powiększanie piersi popularny oznacza recenzje musztarda do powiększania piersi, Małe piersi majtki obrzęk rąk po zabiegu mastektomii.\nChciałbym, aby zwiększyć rozmiar piersi o 2 za 1 tydzień\nCo rozmaz krem do piersi\nChirurgii raka piersi, klasa 4\nJakie witaminy można wziąć do powiększania piersi\nHelba zwiększyć biust przepis\nW saunie z małymi piersiami\nWziąć do powiększania piersi\nYlang powiększyć piersi


Administracja rządowa: Zamiast podwyżek dla urzędników więcej etatów - GazetaPrawna.pl\n6 lutego 2017, 07:49\nProfesor Krzysztof Kiciński, były wiceprzewodniczący Rady Służby Cywilnej, uważa z kolei, że ewentualne wzrosty płac powinny służyć zniwelowaniu dysproporcji w uposażeniach na podobnych stanowiskach pracy i w tych samych typach urzędów.\npodwyżki pensji PIK SŁUŻBA CYWILNA podwyżki wynagrodzeń służba cywilna TDNDGP SAMORZAD I ADMINISTRACJA\nLidl się reklamuje, że płaci nawet 3900 brutto w markecie. I co ? I tam znajdzie się wielu urzędników wkrótce! Bo w tym kraju Niemiec potrafi bardziej zadbać o Polaka niż każdy polski rząd!!!\nPodwyżki powinny trafiać do wyróżniających się pracą urzędników . – komentuje dr Stefan Płażek, adiunkt z Uniwersytetu Jagiellońskiego To już szukajcie sobie Ukraińców do tej pseudsłużby cywilnej, gdy z jednej strony duże podwyżki dostają np. dyrektorzy a z drugiej zwykli urzędnicy na poziomie kilkudziesięciu złotych albo wcale. Czyli dyrektor z definicji się wyróźnia, a pracownik nigdy? Płażek, nic innego nie utrwalasz tylko folwark tym swoim bełkotem.\nTo ja mowie: "bye bye" - od 2008r. nie bylo podwyzek, ostatnia zeszloroczna była praktycznie dla portfela niezauwazalna (wzrost wynagrodzneia brutto o ok. 5%; niby deflacja,a w wszystko podrozało o ok. 10-15%). Juz w tej chwili w sektorze prywatnym na najnizszym stanowisku w markecie zarabia sie wiecej niz na stanowisku specjalisty w urzedzie - wymagan i obowiazkow croaz wiecej a pensja jak dla sprzataczki...\nPodwyżka w ramach MF w kwocie 2,25 zł to suma tak żenująca, że każdy szanujący się pracownik odmówiłby jej przyjęcia. Po prostu, są pewne granice przyzwoitości, po przekroczeniu której szef powinien wstydzić się.\nW służbie cywilnej musi zostać wprowadzone prawo do strajku. Inaczej każda władza będzie nas traktowała jak bydło!\nTa piolityka jest taka idiotyczna, że aż boli. pracuje w komórce kontroli. Z racji stanowiska jestem recenzentem wiekszości pism wychodzących. To jest niepojęte jak wielu ludzi nie potrafi pisać gramatycznie....Ale czego oczekiwac , jak tegoroczna podwyżka wyniosła ...32 złote brutto :) Ludzie z wieloletnim stażem uciekają, a na ich miejsce nie ma nawet kogo przyjąć. Poza tym nawet jak przyjdzie to zanim sie wdrozy mija 3 miesiace minimum. Administracja to syf. Prestiż żaden, perpekstywy kiepskie. I to politykierstwo....\nJak patrzę na tabelki ze średnim wynagrodzeniem w administracji, to zachodzę w głowę, skąd oni biorą te dane.\nW systemie wynagrodzen sektora budzetowego powinna funkcjonowac indeksacja plac , tak jak przy emeryturach, obejmujaca wszystkich pracownikow oraz podwyzki plac z tytulu awansu np. co 2 lata, jesli pracownik swoje obowiazki wykonywal bez zastrzezen. --- Powinno sie opracowac dla poszczegolnych grup zawodowych w budzetowce system wynagrodzen np. w pionie A od I do IV i w poziomie od 1 do 6, co przy awansach co 2 lata zalatwia sprawe na 50 lat pracy.\nGdybym dzisiaj skończył studia, to nigdy, przenigdy nie starał bym się o pracę w administracji rządowej oraz samorządowej, szkoda zdrowia i życia, co nowa władza przyjdzie, to "starzy" pracownicy są be, o pensji już nie wspomnę. Wymagania oczekiwane są ogromne, a rekompensata w formie wynagrodzenia mało atrakcyjna. Jak żyć Pani Premier, jak żyć ? Mnie to już wszystko jedno 1.10.2017 na zasłużoną emeryturę po 45 latach pracy, ale co z młodymi ?\nPracowałem parę lat. Nie polecam.\nkryterium - data urodzenia\n"Spore rozczarowanie spotka w tym roku pracowników urzędów wojewódzkich. W zeszłym roku podwyżki otrzymali w nich prawie wszyscy. W tym sytuacja będzie zupełnie inna." Prawie czyni różnicę. Ani grosza nie dostały osoby, które wyraziły chęć kontynuowania zatrudnienia zgodnie z zachętami rządzących kierowanymi do osób, które nabyły uprawnienia emerytalne. Podwyżki były przyznawane automatycznie według DATY URODZENIA i zajmowanego stanowiska, W rezultacie nowo przyjmowane osoby, które jeszcze niczym się nie wykazały i wszystkiego trzeba je nauczyć, mają wynagrodzenie zdecydowanie większe niż doświadczeni specjaliści, którzy załatwiają sprawy skomplikowane! To za karę, że chcą dalej pracować.\nAdministracja rządowa: Zamiast podwyżek dla urzędników więcej etatów -TANIE PAŃSTWO-TAK BANDYCKI RZĄD PIS LIKWIDUJE BEZROBOCIE!\nMinister Cyfryzacji: palca nikt nie ukradnie.W zeszłym miesiącu Minister Cyfryzacji wyraziła swoje zainteresowanie biometrią oraz nadzieje, że już niedługo dane biometryczne nie tylko umożliwią wejście do budynku jej resortu, ale także znajdą zastosowanie wśród zwykłych obywateli. Już wówczas pisaliśmy, że przeświadczenie o bezpieczeństwie, jakie gwarantować ma biometryczna weryfikacja tożsamości, może być zgubne. O to imbecylizm PIS ignorancja . A to dowód .Odcisk palca skradziono niemieckiej szefowej Ministerstwa Obrony Narodowej, Ursuli von der Leyen. I nie był do tego bynajmniej konieczny fizyczny kontakt z niemiecką polityk, a jedynie ogólnodostępne zdjęcia, łącznie z licznymi materiałami dostępnymi na jej stronie internetowej. Jak jednak donosi Guardian, do kradzieży doszło w ramach prezentacji, podczas Chaos Communication Congress, corocznego spotkania grupy CCC. Uzyskany w ten sposób odcisk można wydrukować w 3D i wykorzystać do autoryzacji, czego dowiedli amerykańscy policjanci ze stanu Michigan.\nTo już przesada. W urzędach nie trzeba nowych ludzi. przerost administracji jest ogromny - za pracę jednak powinno się dobrze płacić - podwyżki zwiększą wydajność i nie trzeba nikogo dodatkowo zatrudniać.


Śpiewajmy Poezję (CEiIK, Olsztyn)\nPoezja łączy pokolenia. Kwalifikacje do konkursu 37 Ogólnopolskich Spotkań Zamkowych „Śpiewajmy Poezję”\nNajwiększym zaskoczeniem tegorocznych przesłuchań do Spotkań Zamkowych „Śpiewajmy Poezję”, jakie odbyły się 29 maja w CEiIK, była rozpiętość wiekowa. Między najmłodszym a najstarszym uczestnikiem wynosiła ona aż 40 lat. Co znaczy, że poezja śpiewana jaka żadna inna łączy pokolenia.\nZanim pierwsza uczestniczka weszła na scenę, zaprezentowało się jury: Jolanta Sołowiej – specjalistka od emisji głosu, Krystyna Spikert – specjalistka od mowy scenicznej, Bogusław Żmijewski – koordynator „Śpiewajmy Poezję”, muzyk i autor tekstów, podobnie jak Stefan Brzozowski z „Czerwonego Tulipana”, który przed laty sam w takich kwalifikacjach brał udział. A jako juror patrzył, w jakim celu uczestnicy wychodzą na scenę.\nW poszukiwaniu ważnych słów\nPierwsza z grona blisko trzydziestu wykonawców zaprezentowała się Joanna Jędrzejczyk z Ostródy, studiująca matematykę w Gdańsku i tam śpiewająca w chórze akademickim. Nie ma większego doświadczenia scenicznego, ale w ubiegłym roku wystąpiła w Ogólnopolskim Konkursie Recytatorskim we Włocławku, choć laurów nie zdobyła. W CEiIK-u zaśpiewała poprawnie, pokonując zdenerwowanie wynikłe z „przedskoczka”.\nW tego rodzaju twórczości istotne są słowa, o czym przekonywał występujący jako ósmy w kolejności Seweryn Jakubiec z Warszawy. W poszukiwaniu takich słów trafił na świetne teksty Anny Węczewskiej w... Internecie. Dorobił do nich muzykę, nagrał podkład z zespołem, ale w Olsztynie wystąpił sam.\n– Wesel nie udało się odwołać – nawiązał do prozaicznej rzeczywistości naszego życia.\nBrak asysty muzycznej na scenie nie stanął mu jednak na przeszkodzie, bo znalazł się w gronie szczęśliwców wybranych do konkursu o Nagrodę im. Agnieszki Osieckiej. Tak jak olsztynianka Marysia Jankowska, świeżo upieczona absolwentka IV LO, która ma zamiar studiować dziennikarstwo w Warszawie lub jakiś kierunek artystyczny.\n– Przyszłam tutaj, żeby się sprawdzić, zostać oceniona przez specjalistów, bo chcę zobaczyć, jak sobie radzę ze śpiewaniem słowa poetyckiego – powiedziała nam po udanej prezentacji. Na eliminacje przyjechała miejskim autobusem z mamą, która jest dumna z córki, również dlatego, że Marysia to pracowita i skromna dziewczyna. Wspomniała, co prawda, że brała udział w konkursie piosenki francuskiej, ale dopiero jej mama dodała, że ten konkurs wygrała i w nagrodę jedzie do Paryża. No i maturę zdała z wyróżnieniem.\nPułkownik na scenie\nMarysia, podobnie jak część wykonawców, śpiewała piosenki znanych autorów. Wśród nich od lat największą popularnością cieszą się Agnieszka Osiecka, Marek Grechuta, Jonasz Kofta (słowa), Zygmunt Konieczny, Jan Kanty Pawluskiewicz czy Jerzy Satanowski (muzyka). Niektórzy korzystali z tekstów innych poetów, ale muzyka jest ich autorstwa. Tak jak w przypadku Aliny Konwińskiej „Alin K. Sarit” z Zielonej Góry”, która śpiewała wiersze swojej cioci Jadwigi Stróżykiewicz.\nPrzy czym posługiwała się tajemniczym instrumentem zwanym deszczownicą w postaci kawałka pustego drewna wypełnionego groszkiem. Po swej prezentacji powiedziała nam, że częściej występuje na scenie teatralnej, bo tworzy także muzykę do spektakli. Pytana, co oznacza tajemniczy przydomek „Sarit” wyjaśniła, że takie imię jej się po prostu przyśniło, a po sprawdzeniu okazało się, że Sarita to prawdziwe imię hinduskie.\nMuzykę do własnych tekstów komponuje za to Bogumiła Kucharczyk-Włodarek z Łodzi, która drugą piosenkę wykonała a cappello, ponieważ – jak wyznała – dopiero zaczyna i jeszcze nie wszystkie jej piosenki są obrobione muzycznie. Oba jej utwory zrobiły na jury wrażenie, skoro zakwalifikowało panią Bogumiłę do konkursu głównego. Taką samą przepustkę dostał Remigiusz Szuman z Poznania, niewidomy artysta z gitarą i lekko chropowatym głosem. Natomiast na pianinie akompaniował sobie Robert Zapora z Warszawy, doświadczony uczestnik Spotkań Zamkowych, który wrócił do Olsztyna po... piętnastu latach. Poezję śpiewaną traktuje jako hobby, bo na co dzień jest pułkownikiem Wojska Polskiego! Również komponuje muzykę do słów innych poetów (np. Ryszarda Milczewskiego „Bruno”), ale w tym gatunku wiersz uważa za element ważniejszy. A co sądzi o śpiewającej młodzieży?\n– Wśród młodych wykonawców widzę zapał i młodość, której już mi trochę brakuje, ale mam nad nimi przewagę pod względem doświadczenia scenicznego – powiedział nam po zejściu ze sceny. – U nich podoba mi się poszukiwanie w tekstach tych wartości, których nie słychać w piosenkach wykonywanych w telewizji.\nPodobne zalety dojrzał w młodych uczestnikach juror Stefan Brzozowski.\n– Jak zwykle jestem zachwycony, kiedy widzę i słyszę, że utalentowani młodzi ludzie mają coś do powiedzenia, kiedy przeżywają ten świat w sposób ludzki i piękny – podsumował przesłuchania jeszcze przed posiedzeniem jury. – Jeśli w tak poruszający sposób mają coś do powiedzenia od siebie, to przechodzą mnie ciareczki po plecach, a to się dzisiaj po wielokroć zdarzyło. Czyli od strony artystycznej są to piękne przeżycia, których przyjdą posłuchać ludzie już podczas konkursów na dziedzińcu zamkowym.\nPrzypomnijmy, że na dziedzińcu olsztyńskiego zamku odbędzie się finał konkursu (3 lipca), a półfinały w Szczytnie (1 lipca) i Kętrzynie (2 lipca). Kto w nich zwycięży? Na Bogusławie Żmijewskim największe wrażenie zrobiła Paulina Brzozowska z miasteczka Skępe na Kujawach, studentka Akademii Muzycznej w Bydgoszczy i sekcji piosenki estradowej Państwowej Szkoły Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Już w zeszłym roku dała się poznać występując w finale olsztyńskiego konkursu i od tego czasu znów zrobiła postępy. Ale do wyłonionych w olsztyńskich kwalifikacjach uczestników dołączą jeszcze wybrani przez Radę Artystyczną „Śpiewajmy Poezję” zwycięzcy innych festiwali, więc grono kandydatów do głównej nagrody się powiększy.\nA oto jedenastka zakwalifikowana w Olsztynie:\n1. Łukasz Borkowski\n3. Artur Gotz\n4. Seweryn Jakubiec\n5. Maria Jankowska\n6. Alina Konwińska „Alin K. Sarit”\n7. Bogumiła Kucharczyk-Włodarek\n8. Maja Panicz\n9. Remigiusz Szuman\n10. Agnieszka Świgut\n11. Robert Zapora\nWięcej na www.ceik.eu


Czerwona Róża i polska pamięć — Magazyn Kontakt\nProwadzenie lewicowej polityki historycznej nie jest w naszym kraju łatwe. Dlaczego? Po pierwsze, wiele istotnych dla niej wydarzeń i postaci pamiętamy dziś głównie przez pryzmat siermiężnych, propagandowych wyobrażeń stworzonych przez władze PRL. Po drugie, w ostatnim trzydziestoleciu krajem rządzą głównie (a od 2005 roku – wyłącznie) partie prawicowe i liberalno-konserwatywne. Po trzecie, nie mamy dużych lewicowych mediów. Po czwarte, wielu ludzi utożsamiających się dziś z lewicą (rzecz jasna nie wszyscy) wychowało się w atmosferze centrowej czy też liberalnej, czytając „Gazetę „Wyborczą” i oglądając TVN. Historia – w tym wypadku zwłaszcza historia demokratycznego socjalizmu spod znaku Lidii Ciołkosz czy Karola Modzelewskiego – nie była dla nich tak istotnym budulcem tożsamości, jak dla osób z formacji prawicowej. Stąd w naszej pamięci zbiorowej brakuje miejsca dla wielu postaci z dziejów lewicy.\nChyba najważniejszym wyłomem jest tu zainteresowanie ludową historią Polski, uwidaczniające się właśnie w książkach Michała Rauszera, Adama Leszczyńskiego i Kacpra Pobłockiego. Istnieją też jednak inne inicjatywy, które można by zebrać pod szyldem lewicowej polityki historycznej. Należy do nich na przykład „Czerwona Róża”, czyli wydany niedawno przez Heterodox przekład ilustrowanej biografii Róży Luksemburg. To jedna z wielu postaci, których życiorys jest znacznie, znacznie ciekawszy, niż wskazywałyby toporne metody upamiętniania stosowane w czasach PRL.\n„Ilustrowana biografia” przeprowadza nas przez kolejne etapy życia bohaterki, a zarazem jej wzrastania intelektualnego i politycznego. Jako młoda Żydówka w Warszawie Róża doświadcza antysemickiej dyskryminacji i obserwuje współistnienie przepychu i nędzy; jednocześnie pilnie się kształci, przystępuje do ruchu socjalistycznego, a także czyta „Kapitał” Marksa. Potem przekonuje rodziców, aby wysłali ją na studia do Szwajcarii, gdzie wchodzi w swój pierwszy, wieloletni związek (z innym myślicielem i działaczem socjalistycznym Leonem Jogichesem), mający również ważny wymiar intelektualny. W Zurychu pisze rozprawę „Rozwój przemysłu w Polsce”, broni doktoratu, zostaje przywódczynią Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i aktywną publicystką. W 1898 roku przybywa do Berlina, aby pracować słowem na rzecz światowej rewolucji. Stamtąd mówi Jogichesowi w liście: „Mam potrzebę pisać tak, aby działać na ludzi jak piorun, aby ich porywać za łeb […] szerokością poglądu, mocą przekonania i siłą wyrażenia”.\nW Niemczech nazwisko Róży Luksemburg zyskuje rozgłos, między innymi dzięki jej polemice z łagodniejszym reformistą Edwardem Bernsteinem. Autorka staje się prominentną działaczką SPD, gdzie mierzy się z seksistowskimi postawami (chociażby odrzucając propozycję wpływowego Karola Kautsky’ego, aby anonimowo pomogła mu opracować późny rękopis Marksa). W międzyczasie „robi to, co każda rozsądna, bezdzietna, niezależna i skłonna do rozmyślań osoba zrobić powinna. […] Bierze kota”. Zaprzyjaźnia się z feministką Clarą Zetkin, sama jednak kładzie znacznie większy nacisk na solidarność klasową niż płciową. Odsiaduje kilka tygodni za obrazę kaisera, w trakcie zrywu 1905 roku jedzie drukować nielegalne gazety w Warszawie i zaczyna tworzyć teorię rewolucji; wkrótce znowu trafia do więzienia, tym razem carskiego. Po powrocie do Berlina wykłada ekonomię polityczną w Szkole Partyjnej SPD, pisze też kilka prac, których rękopisy zostaną zniszczone po jej śmierci. W „Akumulacji kapitału” ukazuje kapitalizm jako drapieżny system, który po pochłonięciu wszystkich niekapitalistycznych terenów wyczerpie źródła pożywienia i wówczas upadnie.\nRok po wydaniu książki wybucha wojna światowa, której Róża Luksemburg żarliwie się przeciwstawia, widząc w niej właśnie skutek ekspansji kapitalizmu. Niebawem autorkę spotyka wielki zawód, gdy wszyscy posłowie SPD głosują za zatwierdzeniem planów wojennych cesarza. W 1916 roku Czerwona Róża kolejny raz zostaje zamknięta w więzieniu, w którym spędza ponad dwa lata. Wychodzi w momencie wielkiego wrzenia i od razu podejmuje próbę rozszerzenia rewolucji socjalistycznej na cały kraj, organizując Komunistyczną Partię Niemiec, a równocześnie krytykując politykę Lenina. Nie zgadza się ze zniesieniem przezeń wolności prasy, stowarzyszeń i zgromadzeń; ponadto stwierdza, że „wolność jest zawsze wolnością dla myślących inaczej” i że „rewolucja proletariacka nie wymaga dla swych celów terroru; nienawidzi ona zabijania i pogardza nim”. Niedługo sama pada ofiarą terroru. Nowy socjaldemokratyczny kanclerz, Friedrich Ebert, nasyła na rewolucjonistów oddziały Freikorps – prawicowe paramilitarne bojówki złożone głównie z weteranów wojennych. Róża Luksemburg ginie z ich rąk 15 stycznia 1919 roku.\nCzerwona Róża w czerni i bieli\nKsiążka Kate Evans ma niecodzienną konstrukcję. Po 180 stronach komiksu otrzymujemy 30 stron przypisów, w których znajdziemy dodatkowe informacje historyczne, wyliczenie rozbieżności między fikcyjną fabułą i rzeczywistym życiorysem Róży Luksemburg, wiadomości o wykorzystanych źródłach, a także bardziej rozbudowane wersje użytych cytatów. O tych przypisach Evans mówi już na początku książki, wyraźnie sygnalizując jej charakter. „Czerwona Róża” jest w znacznym stopniu biografią intelektualną, w której pisma i myśl bohaterki odgrywają nader istotną rolę.\nKiedy patrzymy z tej perspektywy, bardziej zrozumiała staje się prostota graficzna. Komiks jest czarno-biały, złożony głównie z niewielkich kadrów z pojedynczymi postaciami i przedmiotami, bez tła albo z tłem ledwie naszkicowanym. Z rzadka pojawiają się inne ujęcia, takie jak otwierająca całostronicowa plansza o Komunie Paryskiej, która rozpoczyna symboliczne zestawienie dwóch równoległych wydarzeń: rewolucyjnego zrywu mieszkańców i mieszkanek francuskiej stolicy oraz narodzin Róży Luksemburg w polskim Zamościu. Albo takie jak końcowy szereg dużych kadrów, na których najpierw kluczowe postacie i momenty z biografii Róży po jej zabójstwie układają się w ciemny korowód, a następnie zamościanka przedstawiona zostaje na jasnym tle jako współczesna kobieta: to ze smartfonem w ręku przy wysyłaniu buntowniczych tweetów, to z tarczą i psem naprzeciwko zbrojnego w pałkę policjanta.\nMimo wszystko trochę szkoda, że Kate Evans nie pozwoliła sobie na więcej. Tam, gdzie sięga po symbolikę i mniej typowe chwyty graficzne, komiks wyraźnie zyskuje na atrakcyjności. Choć trzeba też przyznać, że gdy przychodzi już czas na dłuższe fragmenty myśli Róży Luksemburg – potencjalnie najbardziej nużące – Evans znajduje dość ciekawe możliwości ich przedstawienia. Na przykład rozróżnienie na wartość użytkową, wymienną i dodatkową zilustrowane zostaje za pomocą sztućców, a historię pracy i wytwórczości dynamizują kadry z silnym kontrastem białego tła i czarnej tablicy, na której dodatkowo bohaterka rysuje rozmaite rzeczy kredą. Okazjonalnie zdarzają się też ujęcia ironiczne. Kiedy Róża Luksemburg pisze: „Nie ma burżuazji bez proletariatu tyrającego w pocie czoła”, Kate Evans pokazuje nam służącą, która pyta Różę: „Czy mogę zabrać Pani talerz?”. Odczytywałbym to jako sugestię, iż także wielka rewolucjonistka w pewnej mierze korzystała z nierówności społecznych, niekoniecznie mając tego świadomość (co nie znaczy, że trzeba automatycznie odrzucać jej przesłanie).\nCzęść recenzji „Czerwonej Róży” krytycznie ocenia rozmaite aspekty jej struktury, od liternictwa po ilość tekstu. Rzeczywiście – w wielu miejscach komiks wydaje się zbyt suchy i zbyt prosty pod względem formalnym.\nInny zarzut dotyczy konstrukcji postaci. Róża Luksemburg, owszem, miewa tutaj wątpliwości, nie jest bohaterką z czystego spiżu, ale czy dokonuje czasem błędnych wyborów? Czy zdarza się jej podejmować działania sprzeczne z wyznawanymi wartościami? Nie tak łatwo by było podać przykłady. Narracja Kate Evans zbliża się więc do hagiografii. Z kolei Friedrich Ebert, najczarniejszy charakter tej opowieści, jest przedstawiony w sposób wręcz karykaturalny. Komiks przekonuje nas chociażby, że gdy ten dawny siodlarz został prezydentem Niemiec, nie potrafił nawet zapiąć koszuli bez urywania guzika. Może potrafił, może nie potrafił, ale jeśli jest to nieledwie jedyna informacja o jego życiu prywatnym przekazana w „Czerwonej Róży”, to zbliżamy się niepokojąco do klasowych stereotypów. Nie bronię Eberta jako współtwórcy niebezpiecznej legendy o ciosie w plecy, a tym bardziej jako człowieka, który ponosi istotną część politycznej odpowiedzialności za morderstwa Freikorpsów. Niemniej scena z guzikiem wydaje się dość znamienna dla profilu tej narracji.\nSłabości te nie są jednak bardzo poważne, a dla lewicowej wizji dziejów w Polsce upamiętnianie postaci takich jak Róża Luksemburg ma duże znaczenie. Dobrze mieć dostęp do opowieści, która nie jest klasyczną, prozatorską biografią ani tym bardziej hermetyczną pracą naukową, ale wykorzystuje język obrazów. Jako odbiorca, który sam dotąd o Czerwonej Róży wiedział niewiele, sądzę, że w swej podstawowej funkcji popularyzatorskiej ten komiks powinien się sprawdzić. Dokumentacja źródłowa, która mu towarzyszy, pozwala ufać w jego rzetelność; polski przekład, redakcja i korekta nie budzą zastrzeżeń; strona graficzna nie olśniewa, lecz jest wystarczająco ciekawa, abym mógł czytać całość z przyjemnością. Mam nadzieję, że wśród lewicowych publikacji wydawanych w Polsce nie będzie to ostatni taki eksperyment.\nKate Evans, „Czerwona Róża. Ilustrowana biografia Róży Luksemburg”, red. i posł. Paul Buhle, tłum. Krystian Szadkowski, Wydawnictwo Ekonomiczne Heterodox, Poznań 2020. (Wydanie oryginalne: „Red Rosa. A graphic biography of Rosa Luxemburg”, Verso, 2015).


Tag pomnik | Tygodnik Bydgoski\n1 lipca od roku 2007 obchodzimy dzień psa. Jest to okazja do przypomnienia psich bohaterów i tych zwykłych/niezwykłych naszych towarzyszy dnia codziennego.\nBruski mięknie w sprawie pomnika. Autor rzeźby: Nikt ze mną nie rozmawiał\nPrezydent Bruski rozesłał w piątek (10 sierpnia) list do radnych: „Zdaję sobie sprawę, że tryb procedowania tej sprawy odbiega od oczekiwanych przez Państwa standardów (...) możliwe jest także odłożenie ostatecznej decyzji na okres powyborczy”. Tymczasem twórca pomnika Mariusz Białecki powiedział „Tygodnikowi”: „Nikt ze mną o tym nie rozmawiał”.\nPomnik z kontekstem\nStowarzyszenie „Ster na demokrację” postanowiło postawić w Bydgoszczy Władysławowi Bartoszewskiemu pomnik, a właściwie ławeczkę, na której obok byłego ministra spraw zagranicznych będzie można sobie przycupnąć.


Księżna Kate i Meghan Markle nie mogły zaszaleć przy wyborze sukni ślubnych. Ich kreacje musiały spełniać pewne wymogi - nakedsavor.pl\nStrona główna Plotki Księżna Kate i Meghan Markle nie mogły zaszaleć przy wyborze sukni ślubnych....\nArtykuł Księżna Kate i Meghan Markle nie mogły zaszaleć przy wyborze sukni ślubnych. Ich kreacje musiały spełniać pewne wymogi pochodzi z serwisu plotek.pl\nPełna treść artykułu znajduje się pod adresem: https://www.plotek.pl/plotek/7,154063,26681196,ksiezna-kate-i-meghan-markle-nie-mogly-zaszalec-przy-wyborze.html?utm_source=RSS&utm_medium=RSS&utm_campaign=plotek\nPoprzedni artykułKaja Godek w koronkowej maseczce w sądzie. Została wyśmiana przez internautów: Założyła koronkowe majtki na twarz\nNastępny artykułRobert De Niro był więźniem własnych nałogów. Urządzał kokainowe orgie i zmagał się z seksoholizmem\nJęzyk polski znajduje się w czołówce najtrudniejszych języków świata. Nasz ojczysty język charakteryzuje się bowiem nie tylko zawiłą gramatyką, skomplikowaną ortografią, ale również trudną...\n„Rolnik szuka żony”. Małgosia Borysewicz pokazała kuchnię. Fani: Ładniejsza niż Ani Bradowskiej\nMałgosia Borysewicz pochwaliła się internautom, jak wygląda jej kuchnia. Jest nowocześnie i stylowo. Artykuł "Rolnik szuka żony". Małgosia Borysewicz pokazała kuchnię. Fani: Ładniejsza niż Ani...\nadmin - 3 kwietnia, 2021 0\nMonika Zamachowska powoli stara się zapomnieć o mężu. Z jej mieszkania zniknęło już należącego do niego pianino i obrazy, a na ich miejscu pojawiły...\nMeghan Markle nie chce odwiedzić rodziny królewskiej „z powodów osobistych”. Książę...\nKsiężna Kate zalała się łzami przed ślubem z księciem Williamem. Nie...\nOlga Frycz wybrała się z ojcem i córką na sanki. Przy...\nKolejne kłopoty księcia Harry’ego. Królowa Elżbieta II chce go pozbawić tytułów...


Czy można używać w samolocie sprzętu elektronicznego? - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nNajliczniejszą grupą pasażerów linii lotniczych są osoby podróżujące służbowo lub w celach zarobkowych. Nic więc dziwnego, że najczęściej wśród pytań dotyczących bagaży pojawiają się te związane z przewożeniem komputerów, elektroniki i ładowarek. Oto odpowiedzi, których poszukują pasażerowie:\nW czasie lotu można korzystać z telefonów i tabletów\nCzy można samolotem przewozić elektronikę?\nGeneralnie linie lotnicze pozwalają na przewożenie sprzętu elektronicznego. Problemy pojawiają się np. prze rowerze z napędem elektrycznym, ale to rzadkie sytuacje. Laptopy, telefony, tablety, aparaty cyfrowe - w ich przypadku właściwie nie ma ograniczeń innych niż bagażowe.\nW bagażu rejestrowanym lepiej nie przewozić cennych przedmiotów, ponieważ szybkie ładowanie do luku często kończy się uszkodzeniem pakunków. Poza tym nie można przewozić w luku baterii litowo-jonowych. Dlatego najlepiej zabierać sprzęt ze sobą. Co więcej, firmy oferujące Tanie loty takie jak Ryanair pozwalają na wniesienie dodatkowej małej sztuki bagażu. To udogodnienie wprowadzono właśnie pod kątem laptopów i aparatów.\nCzy na pokładzie samolotu można rozmawiać przez telefon albo łączyć się z Internetem?\nInternet pełen jest informacji o szkodliwym oddziaływaniu komórek na wrażliwe systemy nawigacyjne samolotów. Ostatnie badania dowiodły jednak, że nie stwarzają zagrożenia, więc Federalna Agencja Lotnictwa a w ślad za nią Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego dały zielone światło przewoźnikom, którzy chcą wprowadzić możliwość korzystania z sieci 3G i 4G swoim klientom.\nPrzy starcie jednak większy sprzęt elektroniczny powinien być wyłączony, ale tablet i komórka mogą działać w trybie offline. Szczegółowe regulacje zależą od linii lotniczych, więc trzeba dowiadywać się bezpośrednio na infolinii, stronie internetowej itd.\nCzy można przewozić baterie i ładowarki?\nBaterie litowo-jonowe można przewozić wyłącznie w bagażu podręcznych. Jest to najczęściej montowany rodzaj zasilania w laptopach, telefonach i aparatach fotograficznych. Jeżeli nie jesteście pewni, sprawdźcie, czy bateria ma oznaczenie Li-ion. Ze zwykłymi bateriami alkaicznymi nie ma problemów.\nPasażerowie mogą mieć przy sobie baterie niezawierające więcej niż 8 gramów litu i nieprzekraczających mocy 100 Wh. Trudno znaleźć osobisty sprzęt elektroniczny, którego zasilanie nie spełnia tych warunków. Wolno też zabrać akumulatorki do 25 gramów litu - na każdą osobę dwie sztuki. Te warunki obejmują m.in. baterie komputerów.\nTylko tzw. mokre ogniwa są zabronione poza przypadkiem, gdy napędzają wózek inwalidzki pasażera.\nRozładowany sprzęt elektroniczny\nW czasie lotów międzykontynentalnych, zwłaszcza tych do USA, sprzęt elektroniczny powinien być naładowany chociaż w takim stopniu, by móc go włączyć na życzenie kontrolerów. Ma to służyć zwiększeniu bezpieczeństwa.\nNews Czy można używać w samolocie sprzętu elektronicznego? w kategorii Zwiedzaj świat w serwisie Podróże w ŚwiatKobiety.pl


Afryka trafia się także na półkuli nordowej.\nrzeczone odwrotny pod zobacz więcej\tEgzystuje www niniejsze sagę\tMastodont zobacz więcej owłosiony\tMamut kliknij owłosiony, mastodont\tJest kliknij obecne powiastkę\nwięc równorzędny pod kliknij bodźcem siły ląd na Gleby. Przykuwa mln km², ciekawy link lub więcej trywialnej płaszczyźnie naziemnej globu. zobacz Wygasają poprzez niego południk 0°, oba zwrotniki a ekwator.\nWedle personaliów z 2012 r. Afrykę przesiaduje oludzi, co wynosi populacje globu Afryka zawiera najwyższy na świecie wzrost bezkrytyczny plus stanowi „najświeższym” lądem na www Gospodarki – niemowlęta ustalają spojrzeń.\nwspólnocie. Afryka stanowi także najniegodziwszy PKB na 1 kliknij tubylca , najniegodziwszą niewygórowaną długość obcowania (47 latek), zobacz oraz również najbujniejszą liczebność zainfekowanych bakteriofagiem HIV (lim.\nzabrudzonych na wszelkim globie). Afryka jest najbiedniejszym lądem, poruszonym wieloma tragediami – takimi gdy malaria plus AIDS – a i środowiskiem, gdzie silniejsza norma cywilizacje pokutuje spośród wykrętu niedożywienia ceń nawet niedostatku.\nstrona www W niemało bokach Afryki dalej biegną interwencji nieoficjalne i awangardowego typie rozłamy uzbrojone. kliknij Najpoważniejszymi artykułami zobacz więcej łatwopalnymi niepowstrzymanie trwają Darfur w Sudanie, Sudan Ognisty, orientalna faza Sprawiedliwej Demokracje Konga, Czad, Zbocze Zwłok Słoniowej, Somalia, Zimbabwe, północna transza Nigerii oraz Libia.Afryka jest chwiejnie zurbanizowanym lądem (ok.\ncywilizacje egzystuje w miasteczkach). Najsolidniejsze miasta pod sensem grupy domowników strona www rzeczone Lagos, Kair, Kinszasa, Aleksandria, Casablanca natomiast Abidżan (nie strona www bilansując mechanizmów publicznych Chartumu dodatkowo Johannesburga).\nNajgodziwsze mocarstwo – Algieria (2 381 740 km²), link najruchliwsze – Nigeria (132 mln), masowo zaludnione – Mauritius najwęższe – Seszele (455 km²), najmniej www uczęszczane – Seszele (83 tys.), nigdy zaludnione – Sahara Okcydentalna (1 os./km²).W Afryce wedle harmonogramu Wladimira Köppena szukają się sumaryczne prowincje klimatyczne zapalczywe, gwałtownie nieopanowane oraz wybrane podstrefy kolorytu nieśmiałego, zobacz więcej lokalnie chociażby charakter średni oceaniczny trzeźwy.\nJednakoż według rozbratu Okołowicza dodatkowo Martyn, Afryka tkwi w strefach: Dodatkowo – okołorównikowej, II – podzwrotnikowej (na północy gmina 5a – śródziemnomorska www 5c – saharyjsko-arabska na południu dziura 4a – afrykańsko-madagaskarska).\nW regionalizacji Alisowa dodatkowo Sorkiny w Afryce zamożna rozpoznać prowincje: równikową, podrównikową, zwrotnikową, podzwrotnikową Afryka jest zobacz więcej symetryczne względem ekwatora żony klimatyczne.\nZe motoru niemniej na ładną przestrzeń nordowej proporcje przemawia tam mikroklimat zwykle regionalny, który nie występuje na południu. Nabita forma brzegowa kieruje, iż bezkresną funkcję przewyższają kierunki zielononiebieskie.\nDrugim oskarżycielem spectrum kolorytu są ściany orograficzne wyjątkowo odczuwalne w Herkulesowych Wąwozach Afrykańskich. Afryka trafia się także na półkuli nordowej, jakże a południowej co prowadzi, że w lipcu w północnej tercji istnieje latko, tymczasem w południowej zima.\nW styczniu postać jest przeciwległa


Praca Niemcy od zaraz dla piekarzy w Berlinie i Erfurcie | Praca w Niemczech od zaraz 2022\nStrona główna » Dam pracę » Praca Niemcy od zaraz dla piekarzy w Berlinie i Erfurcie\nPraca Niemcy od zaraz dla piekarzy w Berlinie i Erfurcie\nOpublikowany: czerwiec 24, 2022 1:03 am\nW Berlinie i Erfurcie od zaraz propozycja legalnej pracy w Niemczech dla doświadczonych piekarzy. Zatrudnienie dostępne z komunikatywną znajomością języka niemieckiego.\nPraca piekarz Berlin Erfurt. Oferty pracy dla piekarzy w Niemczech\n– wynagrodzenie 1800€\n– wymagane auto\n– doświadczenie jako piekarz\nbiuro@injobs.pl w tytule: „Praca piekarz Berlin Erfurt, imię i nazwisko”\nKontakt telefoniczny od PN- PT od 08:00-16:00 pod nr Tel: 48 514 630 801\nzapraszamy do zapoznania się nowymi informacjami z rynku pracy\nProsimy o załączenie klauzuli: „Niniejszym wyrażam dobrowolnie zgodę na przetwarzanie danych osobowych zawartych w moim CV przez injobs.pl Sp. z o.o. z siedzibą w 11-700 Mrągowo ul. Mazurska 1, będącego administratorem moich danych osobowych do celów związanych z procesem obecnej jak i przyszłych rekrutacji.\nNajnowsze oferty pracy dla piekarzy w piekarni Niemcy\nUprzejmie informujemy, iż skontaktujemy się tylko z wybranymi kandydatami. Szukaj więcej dobrych ofert pracy na stronach naszego serwisu!\nID ogłoszenia: 73362b1b4ae41288\nDodane przez: injobs\nZarejestrowany od: czerwiec 2, 2022\nInne przedmioty dodane przez injobs\nPraca w Niemczech od zaraz na magazynie dla par, studentów – komisjonerów blisko granicy\nPraca w Niemczech od zaraz jako mechanik samochodowy-mechatronik, Meckenheim\nOstatnie przedmioty dodane przez injobs »


Wygraj Bilet - NaszeMiasto.pl\nKONKURS Wygraj bilety na Bollywood\nKwidzyńskie kino już w czwartek zagra dwa filmy rodem z Bollywood. Mamy dla Państwa 5 podwójnych wejściówek na te seanse. Wystarczy wysłać odpowiedź na pytanie "Co kusi w Bollywood?" na adres db.kwidzyn@prasa.gda.pl do środy do godziny 22.\nWięcej na temat: Bollywood Kwidzyn bollywood w Kwidzynie konkurs w Kwidzynie konkurs z biletami kwidzyńśkie kino wejściówki do kina\nKONKURS Wygraj bilety na piątkowe Dobranocki\nMamy dla Państwa podwójną wejściówkę na piątkowe Dobranocki Teatralne. Ten międzypokoleniowy projekt w ubiegłym roku cieszył się ogromnym zainteresowaniem. Po krótkiej przerwie powraca, aby przez cały 2011 rok serwować nam i naszym najmłodszym kolejne dawki teatralnych uciech.\nWięcej na temat: Kwidzyn Scena Lalkowa Dobranocki Teatralne Kolędowa Noc w Kwidzynie konkurs o bilet teatr w Kwidzynie kultura w Kwidzynie\nJesień w Kwidzynie. Czekamy na Wasze zdjęcia!\n23 września, początek astronomicznej jesieni. Dlatego zachęcamy Was do nadsyłania swoich zdjęć, na których wytropiliście ją w Kwidzynie. Fotografie przesyłajcie na db.kwidzyn@prasa.gda.pl lub na Facebooku.\nWięcej na temat: pierwszy dzień wiosny kwidzyn zdjęcia jesieni kwidzyn jesień 2014 w kwidzynie jesień kwidzyn nasze miasto\nWykonawca nie zapomniał o ulicy Hallera\nPo ustaniu mrozów wykonawca powrócił na ul. Hallera w Kwidzynie. Od kilku dni robotnicy zajmują się poboczami drogi. Może się jednak okazać, że zapowiadany w przyszłym tygodniu mróz, znów wstrzyma prace. Zapraszamy do wspólnego śledzenia postępu prac! Przysyłajcie zdjęcia i filmiki na db.kwidzyn@prasa.gda.pl i piszcie komentarze.\nWięcej na temat: Kwidzyn Hallera w Kwidzynie kłopoty z Hallera drogi w Kwidzynie remont Hallera\nŚwięto Babci i Dziadka: Czekamy na Wasze zdjęcia!\n21 stycznia swoje święto obchodzą wszystkie babcie, a dzień później dziadkowie. Z tej okazji chcemy z Waszą pomocą przygotować specjalną fotogalerię. Przyślijcie nam Wasze rodzinne zdjęcia z babciami i dziadkami: na spacerze, z wnukami, w domu. Opublikujemy je w naszym serwisie www.kwidzyn.naszemiasto.pl. Fotografie przesyłajcie na adres: db.kwidzyn@prasa.gda.pl.\nWięcej na temat: dzień babci i dziadka dzień babci kwidzyn dzień dziadka w kwidzynie dzień babci kwidzyn życzenia\nPrzez Hallera nie da się przejechać!\nKwidzyńska ulica Hallera jest w opłakanym stanie. Remont drogi rozpoczął się jesienią. Zima zaskoczyła wykonawcę. Teraz, gdy stopniał śnieg, ruch na tym odcinku jest niezwykle trudny. Mieszkańcy są zbulwersowani. Zarząd Dróg Wojewódzkich twierdzi, że dokończenie inwestycji zostanie wznowione jak tylko będę do tego odpowiednie warunki pogodowe. Przyślij do nas zdjęcie tej drogi na adres db.kwidzyn@prasa.gda.pl i skomentuj tę sytuację!\nwygraj bilet do kwidzyńskiego kina\njennifer lopez wygraj bilet\nwygraj bilet na backstreet boys


Poczuj się jak Szekspir • News • Eurodesk-Polska\nPoczuj się jak Szekspir\nTytułowi bohaterowie dramatu Szekspira „Romeo i Julia”, kochankowie wszechczasów pochodzący ze zwaśnionych rodzin, uciekają z domu i ... kupują tani lot na Majorkę, gdzie zaszywają się na całe lato, a fotki z wakacji wrzucają na Instagram! Coś się nie zgadza? Czy losy Romeo i Julii mogły potoczyć się inaczej? Czy w dzisiejszych czasach taka historia mogłaby się wydarzyć?\nTo właśnie uwspółcześnienie historii tytułowych bohaterów dramatu “Romeo i Julia” i opracowanie alternatywnego zakończenia opowieści jest zadaniem w konkursie organizowanym przez British Council.\nUczestnicy – uczniowie klas gimnazjalnych i licealnych – będą posługiwać się kartami z grafikami przedstawiającymi wybrane fragmenty sztuki. Karty te można układać w dowolnej kolejności, kreatywnie wklejać postacie bohaterów dramatu, dorysowywać własne elementy i dopisywać autorskie dialogi odzwierciedlające ich własne doświadczenia.\nFinalne dzieło będące wynikiem pracy w grupie należy sfotografować i przesłać do British Council razem z formularzem zgłoszeniowym do 31 marca 2016 r.\nGrupy szkolne, które zwyciężą w konkursie, otrzymają zaproszenie na całodniowe warsztaty językowo-kulturowe „Brit Up” prowadzone po angielsku przez ekspertów British Council.\nKonkurs jest częścią globalnego programu Shakespeare Lives organizowanego przez British Council, którego celem jest uczczenie 400. rocznicy śmierci Williama Szekspira. Partnerem konkursu jest Wydawnictwo Pedagogiczne OPERON.


Pled kaszmirowy Eva take a NAP jest wyjątkowo miękki i delikatny. Kaszmir posiada naturalne właściwości termoregulacyjne. Pled jest bardzo ciepły, a jednocześnie dość lekki. Pled dostępny w pięknym szarym kolorze.\nKaszmir to tkanina pochodząca z wełny kóz kaszmirskich (główny producent surowca to Chiny i Mongolia). Pozyskiwanie włókien jest czasochłonne, polega na wyczesywaniu, a nie strzyżeniu. Samo włókno wolno przyrasta, co dodatkowo podwyższa jego cenę. Kaszmir wyróżnia się bardzo dobrymi właściwościami grzewczymi (lepszymi niż wełna owcza), jest przy tym lekki i wyjątkowo miękki w dotyku. Należy do tkanin luksusowych.\nPled wełniany grey/blue 140x170 take a NAP\nPled wełniany spruce/aubergine 140x170 take a NAP


Tauron Liga - Powroty w barwach Pałacu. Balmas i Bałdyga zagrają w Bydgoszczy - Polskie Radio PiK\n2021-06-07, 15:22 Redakcja/kspalac.bydgoszcz.pl\nPatrycja Balmas wraca do gry w Barwach Pałacu Bydgoszcz. Fot. Materiały prasowe Pałącu Bydgoszcz\nDwie byłe zawodniczki Pałacu zagrają w barwach drużyny z Bydgoszczy w nadchodzącym sezonie. Patrycja Balmas wraca po roku przerwy macierzyńskiej, a Paulina Bałdyga zagra w mieście nad Brdą po tym, jak zdobyła tytuł Mistrza Polski.\nW 2009 roku rozpoczęła regularne występy w pierwszym zespole Pałacu będąc filarem drużyn młodzieżowych – w 2010 została wybrana najbardziej wartościową zawodniczką finału Mistrzostw Polski juniorek. Tytuł mistrzowski wywalczyły wtedy właśnie bydgoszczanki.\n- W nadchodzącym sezonie Patrycja będzie grała w drużynie na pozycji atakującej – zapowiada trener Polskich Przetworów Pałacu Bydgoszcz Piotr Matela. - Jest bardzo ofensywną zawodniczką dysponującą bardzo dobrym atakiem, zagrywką i blokiem ale gra w polu nie jest jej obca. Grała już na tej pozycji i pokazała się z bardzo dobrej strony. Na pewno będzie mocnym punktem zespołu, co pokazywała już nie raz.\nZ kolei Paulina Bałdyga to 25-letnia rozgrywająca, która reprezentowała KS Pałac Bydgoszcz w latach 2014 - 2017 i wróci do zespołu Polskie Przetwory Pałac Bydgoszcz opromieniona sukcesami Chemika Police, z którym wywalczyła Puchar Polski, Super Puchar i Mistrzostwo Polski.\nBałdyga zadebiutowała w najwyższej klasie rozgrywkowej, grając w Pałacu i z tym zespołem zdobyła też Młodzieżowe Mistrzostwo Polski.\nKlub poinformował też o tym, że w nowych klubach w przyszłym sezonie zagrają Julia Reszelewska, Paulina Reiter i Natalia Lijewska, dziękując całej trójce za grę w mediach społecznościowych.\nTagi: Polskie Przetwory Pałac Bydgoszcz, Tauron Liga, Piotr Matela, Paulina Bałdyga, Tauron Liga, Patrycja Balmas


Bobe Majse: listopada 2016\ntradycja żydowska (169)\nPrzedmieście (suburbium) żydowskie w Bardejowie. Kompleks budynków z XVIII wieku: mykwa, synagoga, bejt ha-midrasz (dom studiów talmudycznych). Blisko, bliziutko obok siebie. Jakby jedno miało chronić drugie.\nW dawnej mykwie sklep. Gospodarskie mydło i powidło. Zachowały się jednak oryginalne ławki na antresoli i prowadzące na nią kręcone schody. Służyła jako przebieralnia i miejsce odpoczynku.\nO tym wszystkim, a także ukrytych pod podłogą basenach kąpielowych opowiada nam jeden ze sprzedawców, a rozmowa - jak zwykle na Słowacji toczy się w dwóch językach. Tym razem miło rozumieć każde słowo.\nAutor: Bobe Majse o sobota, listopada 19, 2016 1 komentarz:\nEtykiety: tradycja żydowska\nŻydzi zawsze mieli pod górkę. Czasami także po śmierci.\nKirkut w Muszynie położony na stromym, prawie pionowym zboczu.\nW głębi widoczne pozostałości oryginalnego muru z płaskich kamieni.\nAutor: Bobe Majse o piątek, listopada 11, 2016 Brak komentarzy:\nStoimy przed budynkiem dawnej mykwy w Bardejowie. Piotr robi zdjęcie tablicy, upamiętniającej 3700 deportowanych w czasie wojny Żydów. Tuż przy nas zatrzymuje się kobieta. Zalewa nas potokiem słów...\nMusicie być ostrożni. Nie wierzyć w to, co czytacie. To nieprawda, że Słowacy wydawali Żydów, że ich wywozili. Pomagali im, ukrywali. A Żyd co? Nawet się nie odwdzięczył! Żyd donosił na Żyda. Oni rządzą światem, wszystkim sterują. Musicie być ostrożni. Nie wierzyć w to, co piszą. To propaganda.\nW takich sytuacjach zamrażam emocje, zachowuję pokerową twarz, pozwalam swobodnie wypowiedzieć się “rozmówcy”, czasem zadaję prowokujące pytania.\nZauważyliśmy, że na Słowacji jest sporo Romów. Co Pani sądzi na ich temat?\nCyganie są różni. Wielu wstydzi się za to, co robią inni. A Żyd to Żyd. Tylko pieniądz dla niego się liczy. Rządzą światem, wszystkim sterują. Musicie być ostrożni. Nie wierzyć w to, co piszą. Rozumiecie? Rozumiecie? - powtarza co chwila.\nRozumiemy. Niestety. Aż nadto. Słowacki jest podobny do polskiego. Każde z nas mówiło w swoim języku; antysemitka dodatkowo biegle opanowała mowę pogardy i nienawiści.\nAutor: Bobe Majse o poniedziałek, listopada 07, 2016 2 komentarze:\n(...) Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny…\nKto? Nie wiem… Ktoś odszedł i jestem samotny…\nKtoś umarł… Kto? Próżno w pamięci swej grzebię…\nKtoś drogi… wszak byłem na jakimś pogrzebie…”\n/fr. wiersza “Deszcz jesienny” Leopolda Staffa/\nAutor: Bobe Majse o wtorek, listopada 01, 2016 2 komentarze:


Nie możemy się śmiać z tego typu spraw. To są bardzo poważne kwestie, którymi powinni zająć się sędziowie i prawnicy, a nie satyrycy. Osobiście przekazałbym sprawę do światowych agencji wywiadowczych, ponieważ dla każdego demokratycznego kraju wybory, są kwestią podstawową. W Polsce nie wiemy, czy mamy do czynienia z wyborami, czy jakąś wydmuszką...\nTrzeba uzgodnić i zatwierdzić nową ordynację wyborczą. Nie może być takiego zjawiska jak „głos nieważny”. Potrzebujemy szczelnego systemu, który będzie unikalny. Uważam również, że inna partia musi rządzić w Stanach Zjednoczonych – partia, która będzie dbać o demokrację na świecie.


Nie truj - zmień ogrzewanie na lepsze PONE Bytom - EKOSCAN INNOWACJA I ROZWÓJ SP. Z O.O.\nNie truj - zmień ogrzewanie na lepsze PONE Bytom\nPonad 170 nieekologicznych systemów ogrzewania zniknie w tym roku z mapy Bytomia w ramach kontynuacji Programu Ograniczania Niskiej Emisji (PONE). Już 15 lutego ruszy nabór wniosków dla zainteresowanych wymianą starego pieca węglowego na ekologiczne źródło ciepła.\n- Przygotowania do uruchomienia programu idą pełną parą. Wybraliśmy już operatora, który w tym roku zajmie się obsługą klientów. Będzie to firma Ekoscan Innowacja i Rozwój Sp. z o.o. - ta sama, która świadczyła nam usługi w zeszłym roku i którą klienci zdążyli już poznać - mówi Maciej Koźmiński, zastępca naczelnika Wydziału Inżynierii Środowiska.\nPlanujesz zmianę ogrzewania? Dowiedz się ile możesz zyskać\nMieszkańcy, którzy są na etapie planowania wymiany przestarzałych pieców na ogrzewanie proekologiczne mogą starać się o dofinansowanie:\nzakupu i montażu automatycznego kotła węglowego min. V klasy z ecodesign,\nzakupu i montażu automatycznego kotła na biomasę min. V klasy z ecodesign,\nzakup i montaż ogrzewania elektrycznego,\nwykonanie wewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania polegającego na podłączeniu lokalu mieszkalnego do miejskiej sieci ciepłowniczej\nzakupu i montażu ogniw fotowoltaicznych\nMaksymalna kwota dofinansowania na zakup i montaż proekologicznych systemów ogrzewania wynosi 7 200 zł oraz do 9 tys. zł na instalację fotowoltaiczną.\nOperator w urzędzie\nWkrótce w Urzędzie Miejskim przy ul. Parkowej 2 Punkt Obsługi Klienta uruchomi operator PONE. Podobnie jak w ubiegłym roku będzie tam można uzyskać niezbędne informacje. Punkt będzie czynny od 15 lutego w każdy poniedziałek w godzinach od 9.00 do 17.00. Dyżur telefoniczny ruszy już w poniedziałek, 8 lutego. Nabór wniosków ruszy od 15 lutego 2021 roku w kancelarii Urzędu Miasta.\nWięcej informacji o operatorze można znaleźć na stronie www.niskaemisja.ekoscan.pl.\nUchwała antysmogowa zobowiązuje\nZgodnie z zapisami tzw. uchwały antysmogowej, do końca 2021 roku użytkownicy kotłów eksploatowanych powyżej 10 lat mają obowiązek wymienić je na ekologiczne systemy grzewcze np. niskoemisyjne kotły grzewcze V klasy i ekoprojektu.


Ta ustawa ułatwi realizację działań jst - Prawo i finanse\nTa ustawa ułatwi realizację działań jst\nPAP • 30 października 2013 - 17:11\n- Prezydencki projekt ustawy o współdziałaniu w samorządzie terytorialnym w praktyce ułatwi realizację działań samorządowych - przekonywał w środę w Katowicach znawca problematyki samorządowej, prezydencki doradca, prof. Jerzy Regulski.\nPodczas zorganizowanego w Sali Sejmu Śląskiego konwentu przewodniczących rad gmin i powiatów tego regionu Regulski przedstawił prezydencki projekt ustawy o współdziałaniu w samorządzie terytorialnym na rzecz rozwoju lokalnego i regionalnego, który w sierpniu trafił do Sejmu.\nProfesor pytany o najczęściej pojawiające się w dyskusji nad projektem opinie dotyczące przepisów o referendum lokalnym ocenił, że pod względem istotności kwestie te stanowią najwyżej parę procent całości.\n"Dla mnie kluczową sprawą w tym projekcie jest kompetencja generalna - umożliwienie samorządności. Różnego rodzaju orzecznictwa często bowiem blokują możliwość realizacji zadań" - powiedział Regulski.\nJak ocenił, po ponad 20 latach funkcjonowania samorządu w dotychczasowych ramach powstała potrzeba wyprostowania narosłych niekorzystnych interpretacji. Regulski przyznał, że projekt ustawy jest trudny w odbiorze i być może wymaga skrótowego opracowania jego treści pod kątem informacyjnym. Często okazuje się bowiem, że zapisy projektu są zaskoczeniem dla spotykających się z nim samorządowców - zaznaczył.\n"A dla przewodniczących rad np. to jest istotne - ustawa mówi, że będą mogli wydzielić pieniądze na analizy dla rady. Do tej pory w wielu przypadkach wójt nie dawał pieniędzy albo pracowników" - wskazał Regulski.\nJak dodał, pierwszym z kluczowych zamierzeń ustawy jest organizowanie i uporządkowanie udziału obywateli w pracy samorządu, aby to z ich strony wynikało poparcie dla samorządności. Realne poparcie społeczne powinno bowiem być siłą samorządów, które w praktyce walczą z centralizacją i poszczególnymi resortami.\nRolą ustawy jest też ujęcie współpracy samorządów, szczególnie istotnej m.in. w woj. śląskim. "Proponujemy zespół współpracy terytorialnej, jako formę współdziałania samorządów wszystkich szczebli" - wskazał ekspert.\nJako trzecie zadanie Regulski wymienił usunięcie narosłych barier ograniczających pracę samorządu, np. opodatkowywanie szkoleń radnych (chodzi o interpretację traktującą szkolenie radnego jako jego przychód). "Radny ma być mądry; trzeba mu na siłę pakować do głowy rozum, bo głupi radny powoduje ogromne szkody" - powiedział ekspert akcentując, że takie sytuacje wiążą się z realnymi stratami społecznymi.\nPrezydencki projekt ustawy samorządowej zakłada m.in. że referenda lokalne byłyby ważne bez względu na liczbę uczestniczących w nich osób - obecnie referendum jest ważne, jeżeli wzięło w nim udział co najmniej 30 proc. uprawnionych do głosowania.\nPodczas katowickiego konwentu m.in. prof. Hubert Izdebski z Uniwersytetu Warszawskiego omówił tzw. raport Hausnera o stanie samorządności w Polsce. Praktyczne aspekty wdrażania budżetu partycypacyjnego przedstawili urzędnicy i społecznicy Dąbrowy Górniczej. W kuluarowych rozmowach padały obawy, że hasło budżetu obywatelskiego stało się okresową modą, a część wdrażających go samorządów zapewne zrezygnuje z tej formy angażowania lokalnych społeczności.\nWykładnię prawną dotyczącą skarg i wniosków z punktu widzenia nadzoru prawnego wojewody przedstawił szef zajmującego się tymi sprawami wydziału urzędu wojewódzkiego Krzysztof Nowak. Mówił też o ustrojowej pozycji przewodniczącego rady gminy i powiatu - wskazał, że praktycznych problemów sprawowania tej funkcji jest tak wiele, że być może wymagają odrębnego opracowania.\nKonwent przewodniczących rad gmin i powiatów woj. śląskiego zainicjowali przewodniczący Sejmiku Woj. Śląskiego oraz Fundacja Rozwoju Demokracji Lokalnej. Konwent w zamierzeniu ma być cykliczną, organizowaną co pół roku platformą wymiany doświadczeń i dyskusji o samorządzie lokalnym.