Kobieta polska w nauce/Część I - Wikiźródła, wolna biblioteka\nKobieta polska w nauce/Część I\n< Kobieta polska w nauce\nAutor Cecylia Walewska\nTytuł Kobieta polska w nauce\nWydawnictwo Towarzystwo Zawodowego Kształcenia Kobiet\nKobieta polska w nauce - Część I\nNaukowość kobiet w szerszym zakresie brać można pod uwagę na zachodzie zaledwie od lat 50-ciu. U nas w Polsce ruch w kierunku wyższej nauki kobiet trwa od jakich lat 40-u, jakkolwiek już w 1857 r. ukazało się naukowe dzieło pierwszej filozofki polskiej, Eleonory Ziemięckiej (ur. w 1819 zm. w 1869 r.) p. t. „Zarysy filozofji katolickiej“.\nByła to praca oparta na głębokiem wmyśleniu się i przetrawieniu zasad pogodzenia wiary z rozumem. Wzorowana na dziełach Nicolas’a, Gratry’ego i innych teologów francuskich, nie zrobiła wyłomu w zasadniczych poglądach na daną kwestję, ale utrwaliła imię autorki jako przodownicy wyższej wiedzy kobiet.\nZiemięcka zostawiła kilka mniejszych i większych prac. Jedną z wybitniejszych było studjum „O prawie moralnem czyli stosunku prawa przyrodzonego do objawionego“. Największą zasługą pierwszej filozofki polskiej było jednak to, że miała odwagę wystąpić jako uczona wówczas, gdy w ogóle na całym świecie nie wierzono jeszcze w naukowość kobiet; że z całą energją popierała zasadę dopuszczania kobiet do pracy naukowej i torowała im drogę zapoczątkowaniem wydawnictwa „Kurs nauk wyższych dla kobiet“, które objęło podręczniki psychologji i estetyki.\nPrawa kobiet do nauki żądali jeszcze w XVI w. dwaj wybitni mężowie polscy: Andrzej Glaber z Kobylina, filozof i przyrodnik oraz Łukasz Górnicki, znakomity pisarz, ale głosy ich jako sporadyczne nie pchnęły naprzód sprawy.\nDopiero zbiorowe wystąpienie Entuzjastek, na czele których stanęła najwybitniejsza autorka polska XIX-go w. Narcyza Żmichowska zrobiło znaczny wyłom — z jednej strony: w kierunku uświadomienia społeczeństwa co do konieczności otworzenia przed kobietą wrót wiedzy, z drugiej — w sprawie rozbudzenia głodu nauki wśród kobiet.\nJuż pod koniec XIX w. rozpoczęła się liczna emigracja kobiet polskich na uniwersytety zagraniczne. W okolicach Fryburga, gdzie około 1890 r. było siedem kolonji studenckich polskich, przypadło na same studentki 85%.\nZ uniwersytetów zagranicznych czerpały wiedzę wybitne uczone polskie współczesne o wszechświatowej sławie, jak: Marja Skłodowska-Curie, dr. Józefa Joteyko, dr. Michalina Stefanowska, dr. Zofja Daszyńska-Golińska, dr. Józefa Kodisowa, dr. Marja Antonina Czaplicka, dr. Ludwika Dobrzyńska-Rybicka, dr. Marja Grzegorzewska i inne.\nZ wyjątkiem M. Skłodowskiej-Curie mało lub wcale — poza światem naukowym — wie o nich społeczeństwo nasze, mimo że na liście międzynarodowych uczonych notowane są oddawna.\nPierwsze grupy studentek polskich rekrutowały się z kobiet, które dla nauki poświęcały nietylko spokój, dobrobyt i wygody ognisk domowych, ale wszystkie bujne radości wieku młodego. Walcząc naogół z ciężkiemi warunkami życia, z niedowierzaniem obcych i swoich, zdaleka od kraju, przebojem zdobywały sobie niedostępne dotychczas placówki.\nHistorja każdej z nich — to jeden długi łańcuch samowyrzeczeń: głodu i chłodu; jeden pochód krzyżowy ku umiłowanym celom...\nWiele z pomiędzy nich nie dotrwało do końca, zadanie bowiem przerosło ich siły; — inne skończywszy studja i otrzymawszy wymarzony doktorat — wracały do kraju tak wyczerpane, że o dalszej naukowej karjerze marzyć nie mogły lub też — wprzęgnięte w kierat pracy zarobkowej — gubiły się pod obuchem trosk codziennych.\nWytrwały na stanowiskach te wyjątkowo silne organizmy i te bujne umysły, którym od kolebki świeciła gwiazda naukowych przeznaczeń.\nPonieważ jednak w kraju niewoli nie było warsztatów pracy dla nich, na obczyźnie rozwijać musiały skrzydła do szerokich lotów.\nCzy M. Skłodowska-Curie mogła była dokonać dzieła swego wśród swoich bez tych pomocy naukowych i bez tych niewyczerpanych środków materjalnych, jakie ma w Instytucie swego imienia w Paryżu?\n Jak żórawie, ściągają ku nam do wolnej Polski uczone nasze, żeby dorobkiem swoim dźwigać naród i być tam wszędzie, gdzie wiedzę swoją i plony doświadczeń i wielkie umiłowania dać mogą.\nZostała wśród obcych ta, o którą jak o Chopina, walczy dziś Polska z Francją. Została przy warsztatach swoich Marja Skłodowska-Curie i zapewne nie wróci...\nUrodzona i wychowana w Warszawie, po skończeniu Wydziału matematycznego i fizyko-chemicznego w Paryżu, zajęła się badaniem ciał promieniotwórczych.\nDokonawszy samorzutnie odkrycia polonu i aktynu, weszła na drogę, której najbliższą metę stanowił wiekopomny wynalazek radu, dokonany wspólnie z mężem, Piotrem Curie.\nCzy to umniejsza jednak jej zasługę?\nCud radu stwierdza tylko tę niespożytą siłę wzajemnego oddziaływania na siebie intelektu polsko-francuskiego i genjalne wyniki łączności ich, które — odsłoniwszy niegdyś księżycowe światy tonów — wprowadziły ludzkość dziś — za pośrednictwem państwa Curie — w tajemnicze głębie nadzmysłowego poznania.\nLaureatka Nobla i różnych innych międzynarodowych organizacji, nagrodzona ostatnio wielkim złotym medalem przez Narodowy Instytut Nauk Społecznych w Stanach Zjednoczonych z nadaniem stopnia doktora, profesor fizyki w Sorbonie, M. Skłodowska-Curie prowadzi nadal badania samoistnie, torując nauce nowe drogi, odsłaniając przed umysłem ludzkim nieznane dotąd widnokręgi i otrzymując hołdy, jakich za życia nie zaznał chyba żaden uczony.\nInstytut radiologiczny, który prowadzi, ulica, na której powstał, a wreszcie samo ciało radium otrzymało nazwę „Curie“.\nAmerykanki w uznaniu doniosłości odkrycia ofiarowały jej jeden gram radium wartości 100.000 dolarów, składając cześć tej sile i prężności umysłu kobiecego, który — zaledwie rozwarły się przed nim wrota wiedzy — już zdołał dotrzeć do najwyższych jej szczytów.\nDrugą wszechświatową powagą naukową jest dr. med. Józefa JateykoJoteyko.\nRodem z ziemi Kijowskiej, osiedlona i wychowana w Warszawie, odbywała studja przyrodnicze w Genewie, lekarskie zaś w Paryżu, gdzie w 1896 r. otrzymała stopień dr. medycynymedycyny. W 1898 r. przeniosła się do Brukseli, aby przez 14 lat prowadzić wykłady psychologji eksperymentalnej oraz laboratorjum psychologiczne w Uniwersytecie miejscowym.\nWspółpracowniczka Instytutów Solvay’a (fizjologicznego i socjologicznego), założyła w 1912 r. w Brukseli Międzynarodowy fakultet pedologiczny. W 1915 r. przeniosła się do Paryża, gdzie otrzymała katedrę Michonisa przeznaczoną dla uczonych zagranicznych w Collège de France, prastarej uczelni założonej przez Franciszka I, a stojącej pod względem naukowym wyżej od uniwersytetów.\nDr. Joteyko była pierwszą kobietą zaproszoną na wykłady w Kollegjum Francuskiem, a drugą osobą polskiego pochodzenia, jak wiadomo bowiem, instytucję tę uświetnił odczytami swoimi nasz wielki wieszcz, Mickiewicz.\nPrócz Collège wykładała dr. J. jeszcze w Sorbonie i w uniwersytecie Lugduńskim.\nPrzewodnicząca belgijskiego T-wa neurologicznego, pięciokrotna laureatka Paryskiej Akademji Nauk i Akad. medycznej, członek honorowy Akad. fizyko-chemicznej w Palermo, redaktorka kwartalnika „La revue psychologique“ w BrukseliBrukseli, który wychodził od 1908 do 1914 r.r., prezydentka jednego z kongresów neurologicznych, członek kilku komisji międzynarodowych, dr. J. całe życie poświęciła nauce. Opublikowała przeszło 200 prac naukowych z dziedziny fizjolologji mięśni i systemu nerwowego, psychologji doświadczalnej i pedologji.\nJej teorja reakcji myotonicznej mięśni jest ogólnie przyjęta przez neuropatologów. Twórczyni nowej t. zw. „obwodowej teorji znużenia“, poświęciła temu zagadnieniu jedyne w swoim rodzaju podstawowe dzieło: „La Fatigue“ oraz kilka rozpraw, jak „Entrainement et fatigue au point de vue militaire“ (Bruksela 1905); „La fatigue et la respiration élémentaire du muscle“, (rozprawa na stopień doktora medycyny Paryż 1896 r.); „Psycho-physiologie de la douleur“ (łącznie z Dr. M. Stefanowską, Paryż Alcan 1909 r. 250 str.); „La Fonction musculaire“ (Paryż Doin 1909 r.); „Etudes sur la contraction tonique du muscle stric“ (Mémoires de l’Académie Royale de Médecine de Belgique 1903, odbitka 100 str.); „Recherches expérimentales sur la résistance des centres nerveux médullaires à la fatigue“ (Annales de la Société Royale des sciences de Bruxelles 1899); „Les lois de l’Ergographie“ (Bulletin de lAcadémiel’Académie Royale de Belgique, classe des sciences, 1904, odbitka 172 str.); Travaux du I Congres international de pédologie, tenus à Bruxelles en 1911 (dwa tomy wydane jej staraniem w 1912 r.) „La science du travail et son organisation“ (Paryż Alcan 260 str.); „ThéoréeThéorie psycho-physiologique de la droiterie (Revue philosophique, juin et juillet 1916, odbitka 58 str., „La Fatigue“ Paryż 1920, Flammarion 330 str.).\nOgrom pracy naukowej nie odrywał jej nigdy od zadań konkretnych. Poświęcała zawsze dużo czasu na organizowanie wykładów na wolnym uniwersytecie Brukselskim, zwłaszcza wakacyjnych, które ściągały siły naukowe z różnych stron świata, przyczem troszczyła się przedewszystkiem, aby je udostępnić dla przybyszów z Polski. Tą drogą zaznajomiła ciało nasze pedagogiczne z Pedologją, nauką nawskroś współczesną, a którą dr. Joteyko rozwijała przez lat 10 blisko na wykładach swoich w seminarjach Mons i Charleroi.\nNieustanna jej łączność z krajem sprawiła, że mimo pracy na obczyźnie oddziaływała ciągle na umysłowość naszą w Polsce, pociągała siły nasze naukowe do współpracownictwa w kwartalniku swoim; przyjeżdżając na odczyty i wykłady do nas, zaznajamiała społeczeństwo nasze z najnowszemi prądami wiedzy na zachodzie, a przedziwny jej talent popularyzatorski sprawiał, że zrozumieć ją mógł każdy, nawet słabo przygotowany słuchacz.\nSławę zagraniczną zdobyła równocześnie z dr. Joteyko współtowarzyszka jej pracy, dr. Michalina Stefanowska.\nUrodzona w Grodnie 1855 r. skończyła uniwersytet Genewski i otrzymała tytuł doktora nauk przyrodniczych na mocy rozprawy: „La disposition histologique du pigment dans les yeux des Arthropodes sous l’influence de la lumière directe et de l’obscurité complète“, odznaczonej nagrodą im. Humphry’ego Davy’ego. Po odbyciu dalszych studjów z dziedziny psychologji normalnej i patologicznej w Paryżu pod kierunkiem prof. Ribot’a, Charcot’a, Balet'a i K. Richet’a osiedliła się w 1897 r. w Brukseli, gdzie przez 10 lat pracowała w Instytucie fizjologicznym Solvay’a, przeprowadzając badania nad morfo-fizjologją i patologją komórki nerwowej, nad zmianami, zachodzącemi w mózgu pod wpływem elektryczności, narkotyków, znużenia i t. p., drukując prace swoje w kwartalniku: „Travaux du Laboratoire de l’Institut Physiologique Solvay“ w Brukseli. Habilitowawszy się w 1903 r. jako docent Wydziału przyrodniczego na uniwersytecie Genewskim, wykładała w tej wszechnicy przez trzy semestry fizjologję ogólną.\nCzłonek a następnie od 1906 r. przewodnicząca T-wa Neurologicznego w Brukseli, Dr. Stefanowska ma za sobą około 20 prac naukowych, z których najważniejsze: „La théorie du Neurone dans la dernière période décennale 1896 — 1906“, rozprawa, wygłoszona w sierpniu 1906 r. na drugim Kongresie neurologów i psychjatrów w Belgji; „Psycho-physiologie de la douleur“ (łącznie z dr. Joteyko) Bibliothèque de Philosophie contemporaine, Paris Alcan 1909.\nW organie „Travaux de l’Institut Solvay“ wyszły: Les„Les appendices terminaux des dendrites cérébraux“ 1897, vol I. „Évolution des cellules nerveuses corticoles chez la souris“ 1897, vol. II. „Localisations des altérations cérébrales produites par l’éther“ 1900, vol. III.\nW innych naukowych organach pojawiły się: „Etude histologique du cerveau dans le sommeil provoqué par la fatigue“, „Journal de Neurologie“ Bruxelles 20 mai 1900. „La grande hypnose chez les grenouilles en inanitions“. Bulletin de l’Académie Royale de Médecine en Belgique“Belgique 1902. „Deshydratation du protoplasme vivant par l’éther, la chloroforme et l’alcool“. „AnnalesAnnales de la Société belge de Microscopie, tome XXVII. „Dissociations des phénomènes de sensibilité et de motilité dans l’anesthésie par l’éther“ (łącznie z dr. Joteyko). Bulletin de l’Académie Royale de Médecine, 1902.\nW polskim języku: „Asymetrja czuciowa a ośrodki dla bólu“. Odbitka z „Przeglądu filozoficznego“ 1904 (łącznie z dr. Joteyko). „Ewolucja teorji neuronów“. Odbitka z miemiesięcznikamiesięcznika „Sfinks“ 1908.\nSprawozdania i odczyty, wygłoszone na międzynarodowych kongresach i zjazdach: „Sur les appendices piriformes des cellules nerveuses“. Komunikat wygłoszony na międzynarodowym Zjeździe psychologów w Paryżu, sierpień 1900. „Dans quelles conditions se forment les noricosités sur les dendrites cérébraux?“ Komunikat wygłoszony na międzynarodowym Zjeździe psychologów w Paryżu 1900 r. „Sur la croissance en poids de la souris blanche“. Comptes rendus 4 mai 1903, Paris. „Sur la croissance en poids des végétaux“. Comptes rendus 1 février 1904.\nPrzeniósłszy się około 1913 r. na stałe do Polski, dr. Stefanowska prowadziła wykłady z dziedziny psycho-fizjologji oraz hygieny odżywiania w Wolnej wszechnicy warszawskiej, wygłaszała na temat powyższy odczyty publiczne, pisała rozprawy naukowe i popularne.\nProrocy nowego jutra przepowiadają największą doniosłość umysłowej pracy kobiet w dziedzinie ekonomji społecznej. Realizuje ona — zdaniem ich — najistotniejszą treść dążeń kobiecych; najłatwiej pozwala przystosować się konkretnym wzlotom intelektu, a wszak wieki całe składały się na to, żeby przykuć kobietę do jarzma robót konkretnych.\nDział ten wiedzy gospodarczej pełen jest zagadnień, z natury rzeczy bliżej obchodzących kobiety aniżeli mężczyzn. Opierając się na wywiadach, pozwala przytem zastosować przyrodzoną wnikliwość kobiet w stosunku do badanych jednostek, zwłaszcza jednej płci.\nDaleko łatwiej wypowie się każda pracownica przed kobietą, aniżeli przed mężczyzną. Warunki bytu domowego, niedole pracy, załamania psychiczne... Z trudnością znajduje klucz do nich wytrawny ekonomista, gdy prostą szczerą falą płyną wyznania przed pokrewną duszą kobiecą.\nTo też są już dziś wybitne wszechświatowe ekonomistki, przyczyniające się do reform doniosłych w dziedzinie pracy wyrobniczej, jak np. prof. Helena Campbel w Wiskonsin.\nPowstają dzieła, w przedziwny sposób łączące myśl filozoficzną ze zmysłem krytycznym, torujące drogę do rozstrzygnięcia najzawilszych wątpliwości i zagadnień form społecznych istnienia, jak np. Marjanny Weber „Ehefrau und Mutter in der Rechtsentwickelung“, Lili Braun „Die Frauenfrage“, Klementyny Royer „Teorja podatków i dziesięciny społeczne“, rzecz podana na konkurs, ogłoszony w 1860 r. przez rząd szwajcarski i nagrodzona równocześnie z pracą w tej samej dziedzinie słynnego socjologa francuskiego Proudhone’a, który właśnie wówczas w odczytach, pismach i przemówieniach publicznych odmawiał kobiecie wyższości inteligencji. Epokowe znaczenie miały w Ameryce dzieła Wiktorji Penny, odtwarzające z ponurą grozą rozpaczliwe warunki pracy miljona kobiet, nawołujące o naukę i szkoły zawodowe dla nich. Olbrzymie wrażenie również wywarło w swoim czasie studjum miss Logh Smith „Kobieta i praca“, oparte na wynikach statystyki urzędowej.\nPierwsze miejsce wśród ekonomistek naszych zajmuje dr. Zofja Daszyńska-Golińska. Urodzona i wychowana w Warszawie, prof. ekonomji społecznej na Warszawskiej Wolnej Wszechnicy Polskiej, b. kierowniczka referatu ochrony pracy kobiet i młodocianych w Min. Pracy i Opieki Społecznej, skończyła wydział filozoficzny w Uniwersytecie Zurychskim i otrzymała doktorat na podstawie rozprawy z zakresu statystyki historycznej „Zürichs Bevölkerung im XVII Jahrh.“. Po odbyciu dwuletnich studjów z zakresu ekonomji i socjologji pod kierunkiem prof. Simmla, Ad. Wagnera i Seringa w Berlinie, gdzie jednocześnie prowadziła wykłady przez trzy semestry w Humboldtsacademie, przystąpiła do wydawania szeregu prac teoretycznych z dziedziny ekonomji społecznej, polityki gospodarczej oraz monografji z zakresu kwestji robotniczych, demograficznych, społecznych, zwalczania alkoholizmu i t. p.\nDo najwybitntejszychnajwybitniejszych dzieł jej w języku polskim należą: „Ekonomja społeczna“ 2 t. 1906/7 (dwa wydania), „Rozwój i samodzieluośćsamodzielność gospodarcza złemziem polskich“ Warszawa-Kraków 1914 r.; „Z badań nad zagadnieniami ludności“ WarszewaWarszawa 1908-1911. „Nauka ekonomiki społecznej w Polsce“ Warszawa 1920 r.\nOlbrzymi przewrót wywołany w warunkach bytu Polski skutkiem wielkiej wojny zwrócił uwagę dr. Daszyńskiej-Golińskiej na dalsze stosunk!stosunki ekonomiczne kraju naszego: na program nasz gospodarczy, unarodowienie przemysłu i t. p. Sprawie tej poświęciła parę prac, a mianowicie: „Przyszła Polska“ Piotrków 1917; „Zagadnienia polskiej polityki gospodarczej po wojnie“ studja ekonomiczne — Kraków 1917. „Środkowo-europejski związek gospodarczy i Polska“ Kraków 1916.\nNiezwykle ruchliwy, bystry i rzutki jej umysł, wrażliwy na tętno chwili, chwytał je w lot i szukał dla niego rozwiązań w ekonomiczno-społecznych przesłankach. Stąd olbrzymia ilość kwestji, które w ciągu lat pracy swojej poruszyła: cały kalejdoskop różnorodnych — zdawałoby się napozór — ugrupowań i zestawień, które jednak w gruncie rzeczy spływały zawsze do wspólnego łożyska polityki gospodarczej, ekonomiki narodowej, spraw robotniczych związanych ściśle ze wszystkiemi innemi, jak: kwestja agrarna, socjalna, kapitalizm, ruch i rozwój ludności, spółdzielczość, kwestja kobieca, antialkoholizm i t. d.\nSprawie rolnej poświęciła prace: „Własność rolna w Galicji“ Warszawa 1900 r. „Własność rolna w krajach Austrji“. Ekonomista — Warszawa 1903. „W sprawie reformy agrarnej“ Kultura Polski zesz. XXXII-XXXIV, 1918.\nSprawie robotniczej: „Robotnicy młodociani w rzemiośle i rękodziełach w Krakowie“. Kraków 1913. Wywiady nad położeniem robotników wykwalifikowanych w Krakowie. Czasopismo prawnicze. Kraków 1901. „Przyczynki do kwestji robotniczej w Polsce“ Warszawa 1919. „Przed jutrem“ Współczesny ruch kobiecy wobec kwestji robotniczej“. Kraków 1897.\nKwestji kobiecej: „Prawo wyborcze kobiet“. Warszawa 1918.\nWalce z alkoholizmem: „Badanie nad alkoholizmem w Galicji zachodniej“ Lwów 1902. „Alkoholizm w Galicji i jego zwalczanie“. Warszawa 1911.\nW zakresie kwestji socjalnej pisała o rewizjonizmie marxowskim jako zwolenniczka jego: p. t. „Przełom w socjaliźmie“. Lwów 1900.\nOdbiegając niekiedy od głównych wytycznych naukowej swej działalności, poświęcała chwile uwagi poetom i mędrcom, którzy z ekonomją społeczną nic nie mieli wspólnego. Ztąd powstały broszury: „Nietzsche-ZarathurstaZarathustra“ i „Filozofja Anhellego“, Kraków 1899.\nPozatem jednak nie zbaczała z drogi, studjując takich uczonych myślicieli i ekonomistów jak Hoene-Wroński, Kołłątaj, Skarbek, którym poświęciła kilka prac swoich.\nRedagując przytem w latach 1912 — 1916 Bibljotekę dzieł ekonomiczno-społecznych — Warszawa Nakł. Arcta, wydała 11 tomów prac wybitnych ekonomistów polskich, zaopatrując każdą książkę wstępem przeważnie swego pióra, zawierającym charakterystykę danego autora i tło epoki. Znalazły się tam prócz Supińskiego, Skarbka, Hoene-Wrońskiego, Kołłątaja, Staszica, Stroynowskiego, prace mało znane szerszemu ogółowi: Ferdynanda Naxa, Surowieckiego, Henryka Kamieńskiego.\nObdarzona niezwyłymniezwykłym talentem popularyzatorskim, wydała uczona nasza szereg broszur przystępnych dla szerszych mas, a poświęconych sprawom: kooperatyw, alkoholizmu, nauce o ludności, miastom i cechom i t. p.\nPrzy olbrzymiej swej pracowitości zdołała wydać również kilka dzieł autorów obcych w tłomaczeniu swojem, zapoznawszy nas z pracami: Posnett’a, Ingrama, Höffdinga, Sombarta i innych.\nPrzy wielkim darze słowa, występuje dr. Daszyńska-Golińska często na mównicach publicznych, zabierając głos nietylko u nas w kraju, ale i na międynarodowychmiędzynarodowych kongresach i zjazdach jako przedstawicielka różnych polskich stowarzyszeń i organizacji.\nW języku niemieckim wyszły następujące jej prace: „Polen u. der Panslavismus“; „Russische Volks u. Finanzwirtschaft in Polen“ Krakau 1917. „Die wirthschaftliche Entwickelung Polens seit dem Anfang des XX Jahrh.“ Berlin 1915. „Die Grossindustrie in Polen“. Polen Nr. 31, 40, 42, „Die wirtschaftliche u. politische Lage Polens beim Aufbruch des Krieges“ Tybinga odb. „Archiv für Sozialwissenschaft t. 40. „Die Fabrik-inspektion in Russisch Polen“. Archiv für soziale Gesetzgebung 1892.\nW poglądach swych z dziedziny ekonomji społecznej zbliża się dr. Dasz.-Golińska do szkoły historycznej i do radykalnego odłamu polityki socjalnej.\nPoważne studja z zakresu nauk ekonomiczno-społecznych wydały, dr. Helena Landauowa „Zarys ekonomji społecznej“; Róża Centnerszwerowa „Inspektorki Fabryczne“; dr. Bornstein-Winawerowa „Kobieta w przemyśle na zachodzie“; dr. Melanja-Bronstein-Łychowska broszurę: „Co daje Rzeczpospolita polska robotnikowi“? (w jęz. polskim i niemieckim — Warszawa 1920 r.) i wiele prac ekonomiczno-statystycznych, pomieszczanych w kwartalniku Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Przetłomaczyła klasyczną pracę Ricarda „Zasady ekonomji politycznej i podatkowania“; Mayera „Prądy społeczne“ i inne. W Pamiętniku Zjazdu kobiet (1917 r.) pomieściła dr. B. ciekawy referat wygłoszony na tymże zjeździe: „Praca ideał — praca kajdany“.\n Do dzielnych ekonomistek należy dr. Balsigerowa, tłomaczka studjum Onckena „O Lassalle’u„O Lassalle’u“, Herknera „Kwestja robotnicza“ i innych, zabierająca głos pozatem w poważnych organach społeczno-politycznych.\nEkonomji współczesnej narzuca się z nieprzepartą mocą władnej konieczności problemat kwestji gospodarczej z punktu widzenia społecznego, obejmując poniekąd i zagadnienia psychologji społecznej.\nTu dla kobiety — otwiera się również jeden z najważniejszych gościńców wiedzy, rokujących wielkie nadzieje na przyszłość, gdy znajdą praktyczne zastosowanie teoretyczne przesłanki.\nPociągną nim zapewne uczone wszystkich krajów i narodów, żeby rzucić siewy nieprzewidzianych zdobyczy intelektu kobiecego.\nNieliczna grupa najwybitniejszych filozofek współczesnych — u nas przynajmniej — stanęła przeważnie na gruncie empirio krytycyzmu, dla którego uogólnienia i najwyższe pojęcia naukowe są tylko narzędziem w dosięganiu rzeczywistości bezpośredniej i środkiem do zorjentowania wśród niej ludzkości, nie zaś dogmatem i symbolem jakiejś innej głębokiej prawdy.\nDr. Józefa Kodisowa i dr. Anna Wyczółkowska, uczenice prof. Avenariusa, najznakomitszego przedstawiciela kierunku mechaniczno-matematycznego w psychologji, gdzie czucie stanowi treść, ruch zaś formę bytu, nie wniosły pracami swemi nowych metod poznania, ale przeszczepiły na nasz grunt teorje mistrza, uzupełniając je samorzutnemi hypotezami i otaczając siecią subtelnych, z głębin indywidualnych przemyśleń i dojrzałych zrozumień wysnutych sądów dyskursywnych.\nZ Krzyżanowskich dr. Józefa Kodisowa urodziła się na Białej Rusi w b. gub. Mińskiej. Od wczesnych lat zajmowała ją filozofja, specjalnie dzieła J. S. Milla, H. Spencera i inne. Gruntowne studja podjęła w Genewie, gdzie na Wydziale nauk społecznych słuchała filozofji u prof. Gourd’a. Wszelako ten kierunek filozoficzny nie zadawalniał jej, przeniosła się więc do Zurychu, gdzie pod kierunkiem M. Avenariusa pracowała cztery lata i otrzymała doktorat filozofji.\nLiteracko-naukowa jej działalność wyraziła się w szeregu prac, drukowanych w kraju i zagranicą z zakresu teorji poznania, fijozofji nauki, historji psychologji, psychologji i t. d. Była czas jakiś stałą recenzentką „Vierteljahrschrift für wissenschaftliche Philosophie“, pisywała do „Przeglądu filozoficznego“ i do „Ruchu filozoficznego“.\nPrzewodnicząca Tow. psychologicznego w Warszawie, członek Warszawskiego Instytutu filozoficznego, ma za sobą kilkadziesiąt prac naukowych. Najgłówniejsze z nich: „Zur Analyse des Apperceptionsbegriffes“ Berlin. „Der Empfindungsbegriff“ „Viertj. Schrift. Wiss. Ppil.Phil.“ „The apperception“, „Psych. review“. Tamże „Richard Avenarius“, „Einige empirio-kritische Bemerkungen über die neuere Gehirnphysiologie“ ZeitschriftGehirnphysiologie“, „Zeitschrift für Sinnen Physiologie“.\nW polskim języku cały szereg studjów, które pomieszczał stale „Przegląd filozoficzny“, mianowicie: „Co to jest filozofja?“, „Biologiczne zadania psychologji“, „Upadek materjalizmu w nauce“, „Energietyka“, „Empiriokrytycyzm“. „W sprawie eliminacji metody przyczynowości“. Objaśnienie i opis“. „Irracjonalność pojęć“. „O możliwości psychologicznego prawa czasu“. „Nowa faza w rozwoju empirio-krytycyzmu“. „Prawa rozwoju historycznego“. Myślenie„Myślenie przedlogiczne“. „Ernest Mach“. „O widzeniach przedsennych“. „Przestrzeń wizyjna“, „Rzeczywistość i jej naukowe pojęcie“. „Kant i jego znaczenie we współczesnej filozofji“.\nZ pomiędzy większych sprawozdań i krytyk, pomieszczanych stale na łamach „Przeglądu filozoficznego“ wyróżniają się oceny Ostwalda, Petzolda, Bergsona, Meyersona i t. p.\nPozatem pisywała dr. Kodisowa rzeczy popularno-naukowe w różnych czasopismach polskich i prowadziła wykłady w Wolnej wszechnicy, na Kursach wieczornych i t. p.\nKierunek jej filozoficzny, zbliżając się najbardziej do niemieckiego empirio-krytycyzmu i neopozytywizmu francuskiego, posiada jednak swoje cechy specjalne. Uznając istnienie pewnych potrzeb duchowych, którym odpowiada metafizyka, jest jednak stanowczą stronniczką filozofji naukowej, której jedynie przypisuje wartość objektywną.\n Do wybitniejszych filozofek polskich należą również: dr. Anna Wyczółkowska, dr. Ludwika Dobrzyńska-Rybicka, dr. Marja Grzegorzewska.\nDr. Anna Wyczółkowska, urodzona w Mińszczyźnie, zagnana burzą losów do Ameryki, wydała tom niezmiernie ciekawych „Szkiców psychologicznych“, opartych na podstawie głębokiej wiedzy i śmiałych rzutach hypotez (Kraków, 1889).\nDr. Ludwika Dobrzyńska-Rybicka, urodzona w Buczaczu (Małopolska) 1868 r., wychowana we Lwowie i Poznaniu, studjowała od 1903 r. filozofję ścisłą i psychologję w Zurychu, pod kierunkiem Störringa, Neumanna, Schumanna, Rahma i t. d.; następnie w Lowanjum pod kierunkiem dzisiejszego kardynała Mercière’a, w Paryżu u Brochard’a i Eggera. Przez pewien czas pracowała w Oxfordzie, zbierając materjały do dyssertacji na temat: „Thomas Brown — ein Beitrag zur Geschichte des Intuitionismus“. Na mocy tej rozprawy otrzymała stopień d-ra filozofji w Zurychu 1909 r.\nPo powrocie do kraju objęła stanowisko bibljotekarki T-wa przyjaciół nauk w Poznaniu. Podejmując myśl swego dziada, Jędrzeja Moraczewskiego, znanego historyka, wznowiła w 1910 i 1911 r. cykle wykładów z filozofji ścisłej i psychologji, które cieszyły się dużem powodzeniem. Wzorowane na owych pamiętnych cyklach, które w latach 1847 — 1848 i następnych wygłaszali w pałacu Działyńskich: Moraczewski, Trentowski, Libelt, Krauthofer, nietylko utrzymały się w Poznaniu, ale obudziły tak dalece silne zainteresowanie, że zostały powtórzone w Gnieznie całkowicie, niektóre pojedyńcze zaś wykłady w Inowrocławiu i w Toruniu.\nW 1912 r. miała w Sekcji filozoficznej Zjazdu lekarzy i przyrodników referat z dziedziny historji etyki p. t. „Brown i Mackintosch“, drukowany w księdze Zjazdu.\nW następnym roku podjęła pracę naukową p. t. „System etyczny Hugona Kołłątaja“, opartą na rękopiśmiennym materjale, na który uwagę jej zwróciła praca o Kołłątaju dr. Daszyńskiej-Golińskiej. Dzieło to ukończone w 1916 r. wyszło nakładem Akademji umiejętności w Krakowie (1917 r.) i otrzymało nagrodę z funduszu ks. Arcybiskupa Likowskiego.\nW 1917 r. zapoczątkowała uczona nasza ruch pedagogiczno-naukowy w Poznaniu, niezmiernie płodny w wyniki, powstały bowiem, dzięki niemu, z jednej strony: Polskie liceum prywatne żeńskie pod kierunkiem p. Marji Swinarskiej, z drugiej — Kursy naukowe, których organizację ujął w ręce dr. Michał Sobeski. Kursy te obejmowały: filozofję, prahistorję i historję sztuki. Dr. Dobrzyńska-Rybicka wykładała na nich filozofję ścisłą i psychologję, metafizykę, epistemologję, psychologję wrażeń i wyobrażeń, psychologję uczuć i woli, prowadząc odnośne seminarja. Z Kursów tych wyłonił się w 1919 r. Uniwersytet poznański, na który dr. Dobrzyńska-Rybicka przeszła jako docent, wykładając w dalszym ciągu swoje przedmioty. Habilitacji dopełniła w marcu 1920 r. Obecnie jest docentem wykładającym.\nDr. Marja Grzegorzewska urodziła się 1888 r., w ziemi Rawskiej. Po skończeniu pensji p. Hewelke w Warszawie studjowała przyrodę w uniwersytecie krakowskim a następnie psychologję i pedologję na Międzynarodowym fakultecie pedologji w Brukseli. Podczas wojny doktoryzowała się w Paryżu. Temat rozprawy stanowiły: „Badania doświadczalne nad rozwojem umysłu estetycznego u dzieci i młodzieży“.\nOd lat paru dr. Grzegorzewska jest na stanowisku st. referenta Ministerstwa wyznań relig. i oświec. publ., prowadząc wydział nauczania dzieci anormalnych. Prócz tego została asystentką w Państwowym instytucie pedagogicznym.\nZ prac jej naukowych wyszły dotąd: „Essai sur le développement du sentiment esthétique“, Bulletin de l’Institut Général psychologique. Paris, 1916. „Enquête sur les goûts esthétiques de la jeunesse scolaire“, „Le portrait et son appréciation par la jeunesse scolaire“ Journal de Psychologie, Paris 1916 i 1918. „Les méthodes psychologiques d’éducation esthétique“, L’Éducation, Paris 1919. „Les types d’éducation esthétique“, L’Année psychologique, Paris 1920.\nPod prasą: „Metody nauczania początkowego w Belgji“ (współpraca z dr. Joteyko), Arct, Warszawa.\nW opracowaniu: „Psychopedagogja dzieci anormalnych“.\n Pierwszym doktorem filozofji w Polsce była Stefanja Arndtowa, która po powrocie ze studjów zagranicznych zaniechała wszakże dalszej pracy czysto naukowej i oddała się pedagogice.\nZnacznie później dały się poznać: dr. Ada Werner-Silbersteinowa, autorka „Wstępu do estetyki nowoczesnej“, dr. I. Karpińska (prace z dziedziny psychologji uczuć), M. Lipska-Librachowa, Stefanja Festenburg-Łobaczewska, Marja Zielewiczówna, autorka cennego studjum o Emersonie, Marja Komornicka (znakomite studjum o Nietzschem), Marja Cz. Przewóska, autorka prac: „O Nietzschem“, „O spirytyzmie i medjumizmie“ i innych. Mistykę Towjańskiego studjuje W. Szerlecka w Paryżu. W r. 1912 wyszła tamże książka jej: „Un saint des temps modernes“, będąca właściwie streszczeniem pracy Tancreda Canonico o Towjańskim z dołączeniem nieznanych dotychczas szczegółów z życia Mistrza Andrzeja. Wydała również wybór pism Towjańskiego: „Quelques écrits d’Andrè Towjański“. Paryż, 1913.\nWykładowi nauki Mistrza Andrzeja poświęciła pracę swoją „Krótki rys filozofji Towjańskiego“ Stefanja Jentysówna w książce zbiorowej „Na rozstaju“, Kraków 1914, stwierdzając w towjanizmie podniosły nastrój etyczny, niezmierną siłę przekonania oraz wiarę i ufność w sprawę, o której Polak obojętnie mówić nie może.\nFilozofję i językoznawstwo na uniwersytetach: berlińskim i rzymskim studjowała Julja Dicksteinówna, autorka cennych prac filozoficznych, z pomiędzy których wyróżniają się: „Od mitów ku wierzeniom“ i „Prometeusz — Paraklet“ — dwutorowość dziejów ducha — badania różnorodności tych wszystkich pierwiastków, które składają się na wczesne i na rozwinięte życie religijne ludzkości. — Wydane przez autorkę studja o romantyzmie są szkicami do przygotowywanej wyczerpującej i syntetycznej pracy o tym kierunku ducha ludzkiego.\nJ. Dicksteinówna przyswoiła naukowej literaturze naszej „Wstęp do filozofji“ prof. W. Jerusalema, oraz „Dyalogi filozoficzne“ Giordana Bruna. Przetłómaczyła wiele utworów z sanskrytu, greckiego, łaciny, włoskiego, hiszpańskiego, francuskiego, angielskiego, rosyjskiego, czeskiego. Z polskiego na włoski przełożyła dzieło prof. Brücknera „Mitologja słowiańska“ z własnemi komentarzami. Z oryginalnych prac po włosku ogłosiła: „Szkic o filozofji polskiej“ (z powodu śmierci Adama Mahrburga). „L’epos nella letteratura degli Slavi balcanici“, studjum „Dante in Poloniae” i inne.\nNa podłożu głębokich zagadnień filozoficznych oparła J. Dicksteinówna liczne swe prace z dziedziny krytyki literackiej, która właściwie stanowi główny cel jej badań.\nPozatem jest ona autorką głęboko refleksyjnych o pięknej formie poezji, których I tom ukazał się p. t. „Na duszy mej palecie“.\nW r. b. Instytut dla Europy Wschodniej (Instituto per l’Europa Orientale) w Rzymie zaprosił J. Dicksteinównę do wygłoszenia kursu literatury polskiej w uniwersytecie Rzymskim oraz do stworzenia i prowadzenia działu polskiego w ramach samego Instytutu.\nUczoną wielkiej miary i wszechświatowej sławy była prawie nieznana u nas, zmarła w Anglji niedawno antropologistka, dr. Marja Antonina Czaplicka. Urodzona 1866 r. i wychowana w Warszawie, od najwcześniejszych lat oddawała się studjom przyrodniczym. Jako stypendystka Kasy Pomocy im. Mianowskiego dla osób pracujących naukowo wyjechała do Anglji, gdzie w 1912 r. otrzymuje dyplom na mocy prac antropologicznych w Oxfordzie, a w 1914 r. wyrusza pod egidą Oxfordzkiej szkoły Antropologicznej i Pensylwańskiego muzeum uniwersyteckiego na Syberję dla badania ras pierwotnych północnej i środkowej Azji. W wyprawie powyższej uczestniczyły trzy kobiety, jednak tylko dr. Czaplicka wytrwała do końca przygód życia koczowniczego wśród zimy pod biegunem północnym i upałów letnich Azji środkowej.\nCzłonek Kollegjum w Sommerville i „Lady Margaret Hall” w Oxfordzie, zajmowała dr. M. Czaplicka w latach 1916 — 1920 stanowisko lektorki etnologji na Uniwersytecie Oxfordzkim, poczem została zaproszona do objęcia katedry antropologji w Bristolu.\nW lipcu 1919 r. otrzymała z ramienia Królewskiego T-wa Geograficznego nagrodę im. Murchisona za wyprawę do Azji. Dzieła jej: „Mój rok na Syberji“, „Tubylcze plemiona Syberji“ i „Turcy Azji Środkowej w historji oraz w czasach teraźniejszych“, studjum etnograficzne w kierunku zagadnienia pantureckiego i materjał bibljograficzny, tyczący się Turków pierwotnych oraz obecnych w Azji Środkowej, (wszystkie w jęz. angielskim) przedstawiają dużą wartość naukową. Obok gruntownej znajomości przedmiotu posiadała dr. Czaplicka dar żywego opowiadania i popularyzowania, czem odznacza się zwłaszcza praca jej „Mój rok na Syberji“. Manchester Guardian, pisząc o tej książce, twierdzi, że „łączy ona w sobie obok wiedzy i drobiazgowości uczonego tak rzadko spotykany równocześnie pogląd i urok artysty“.\nW zimie 1920 r. odbyła podróż po Stanach Zjednoczonych, wygłaszając odczyty o Polsce.\nW roku bieżącym mają wyjść trzy naukowe jej prace, których druk uległ opóźnieniu skutkiem wojny.\nZmarła tragiczną śmiercią przedwcześnie w maju r. b. zostawiła ciężki żal po sobie zarówno wśród kolegów i uczonych w drugiej swojej ojczyźnie, która oczekiwała od niej wielu jeszcze niespożytych dzieł twórczego umysłu, jak i w kraju, gdzie do poczucia bolesnej straty przyłączył się gorzki wyrzut niedocenienia naukowych zasług rodaczki, niespożytkowania jej siły i pracy na tych placówkach, w które — prócz wiedzy głębokiej — byłaby tchnęła to serdeczne ukochanie, to zrozumienie celów i zadań rodzimych, z jakiem szła zawsze ku Polsce.\nZ chwilą dopuszczenia kobiet do Uniwersytetów w Krakowie i Lwowie powstał zastęp uczonych kobiet polskich, które skończyły studja bądź całkowicie w kraju, bądź uzupełniły je tylko następnie zagranicą.\nDo najwybitniejszych z pomiędzy nich należy dr. Zofja Gąsiorowska-Schmytowa. Urodzona w 1893 r. doktoryzowała się w Krakowie na podstawie pracy „Służba narodowa w sprawie Andrzeja Towjańskiego“, uznanej przez prof. Kleinera (Tyg. Illustr. 1920 r.) za pierwszą naukową książkę o filozofie — mistyku polskim, a pozatem za „najważniejszą z pośród ogółu prac poświęconych dziejom ducha polskiego w epoce porozbiorowej“.\n Mimo młodego wieku swojego ma już dr. Gąsiorowska szereg cennych studjów i monografji literackich za sobą, mianowicie: „Idea wyzwolenia narodu w Konradzie Wallenrodzie“; “Źródła monomachji Krasickiego“; „Wpływ Molière’a na komedje Krasickiego“; „Lenartowicz w wykładzie“; „Norwida przekład ody Horacego do Pompejusza“; „Żółkiewski jako Lucjusz Emiljusz w Władysławie IV Twardowskiego“; rozprawka „O Bajce Chłop i Żmija” Mickiewicza.\nPrace te wyszły nakładem bądź T-wa Naukowego w Warszawie, bądź Akademji Umiejętności w Krakowie.\nWyższej wiedzy poświęca się w Polsce coraz więcej otwartych śmiałych umysłów kobiecych, których na drodze do światła nowego poznania nic nie jest w stanie powstrzymać: ani względy rodzinne, ani przeszkody materjalnej natury: nauka, połączona — w walce o byt — z twardym zarobkowym mozołem. Na każdem polu wiedzy pojawiają się u nas młode siły, wróżące przyszłość wybitną.\nW dziedzinie przyrody zaznaczyły się prace pań: J. Wołoszyńskiej, J. Wodzińskiej, L. Moczulskiej, H. Waniczkówny, M. Strzeleckiej, H. Liljenfeldówny i inn. drukowane przeważnie w Kosmosie, oparte na gruntownych studjach i sięgające do dna wiedzy.\nJedną z pierwszych kobiet, które otrzymały wykształcenie uniwersyteckie na kresach (w Kijowie), była zmarła w r. b. Zofja Sławińska, asystentka przy katedrze zoologji w Poznaniu.\nW dziedzinie archeologji wyszła książka p. Heleny Beatusowej „O wykopaliskach Segesty i Selinunte we Włoszech”. Numizmatyce poświęciły się pp. Ela Gumowska i Helena Polaczkówna. Studja ludoznawcze prowadzą: pp. Helena Windakiewicz (Katalog pieśni polsko-morawskich). Kazimiera Skrzyńska „Kobieta w pieśni ludowej“, Regina Lilientalowa „Święta żydowskie w przeszłości i teraźniejszości“ z 20-ma tablicami (nakładem Akad. Umiejętności w Krakowie); Marja Papieska, autorka albumu z rycinami motywów ludowych, a pozatem wielce zasłużona dla przemysłu ludowego.\nKrajoznawstwu oddają się: pp. Ewa Zachertówna, Marja Sandozówna, Ludwika Życka i inne. Do pierwszych badaczy Śląska Cieszyńskiego należała Marja Wysłouchowa która drukowała w Tygodniu Lwowskim bardzo wartościowe przyczynki do monografji Śląska Cieszyńskiego. W 1896 r. czasopismo „Lud“ pomieściło rozprawę jej etnograficzną o wsi Wiśle, opartą na mozolnie zebranych opisach strzech i chałup, sprzętów, pożywienia, roślinności, narzędzi, gwary górnośląskiej.\nNa polu antropologji pracują: pp. Marja Rzewuska, dokonywująca pomiarów antropologicznych z ramienia T-wa Krajoznawczego i p. Jadwiga Lothowa-Niemirycz. J. Klawówna przedstawiła w Instytucie Nauk antropologicznych przy Warsz. T-wie Naukowem dn. 29/IV 1921 r. rozprawę na temat: „Metody i kierunki w etnologji ze stanowiska socjologji“.\nZ zakresu językoznawstwa wydała poważną pracę Róża Centnerszwerowa „O języku żydów w Polsce, na Litwie i Rusi“.\nNajszerszą arenę naukowej pracy kobiet stanowi jednak historja. Mamy liczny zastęp bardzo wybitnych historyczek, których dotychczasowa praca stwierdza zauważoną już wielokrotnie dążność umysłu kobiecego do konkretnej formy przesłanek. Historyczki nasze, ujmując silnie rdzeń faktów dziejowych, nie wkraczają w dziedzinę historjozofji, ale z założeń swoich wyciągają wnioski o daleko nieraz idącem społecznem znaczeniu. Indukcja odpowiada im więcej, aniżeli dedukcja, zaś silny nerw obywatelski oraz kategoryczny imperatyw obowiązków narodowych każą im poświęcać dorobki czystej wiedzy na rzecz popularyzowania jej wśród mas szerokich.\nHistoryczki nasze — wszystkie prawie — pracują na polu pedagogicznem, piszą popularne broszury, wygłaszają odczyty, budząc żądzę poznania dziejów ojczystych i szerząc kult ich w narodzie.\nJedną z najzasłużeńszych autorek w zakresie dziejopisarstwa naszego jest Ludwika Trzcińska, której książkę „Szkolnictwo ludowe w Rzeczypospolitej krakowskiej” zalicza Akademja Umiejętności do najcenniejszych dzieł historycznych współczesnych. Helena Witkowska, prof. gimnazjum żeńskiego w Krakowie, ma za sobą szereg wysoce wartościowych prac, jak: „Komisja edukacji narodowej”, „Historja ustroju Polski“, „Pogląd na rozwój dziejowy“, „Historja Zjednoczenia Włoch“, „Z dziejów ludzkości“, „Udział Galicji w powstaniach polskich“, „Polityczne prawa kobiet“, Nauka„Nauka obywatelstwa“, „Nauka o Polsce“ (łącznie z Sawickim) i inne. Pozatem wraz z Katarzyną Kulikowską, prowadziła wydawnictwo zeszytowe „Czytania historyczne“, rodzaj wypisów wprost ze źródeł.\nTen sam sposób wypisów ale w wydaniu książkowem podjęła również H. Orsza (Helena Radlińska), autorka.autorka „Dziejów społecznych Polski“, „O naszych pierwszych książkach, dawnych szkołach i uniwersytecie krakowskim“ i inne. Wypisy jej: „Z dziejów narodu“ poprowadzone są z ogromnym nakładem pracy. Dr. Natalja Gąsiorowska dała się poznać dziełem „O Wielkiej rewolucji francuskiej“ i pracą „Ministrowie Królestwa Kongresowego jako gospodarze Warszawy“, (Arct 1919 r. Warszawa), wygłasza przytem gruntowne odczyty „O ustroju Polski“. Cecylja Łubieńska wydała pod redakcją Askenazego poważną książkę: „Sprawa dyssydencka“ (1764-1766). Doktorantka Uniwers. Warsz. Helena Bernszteinówna opracowała epokę Królestwa Kongresowego; Cezarja Ehrenkrenzowa przedstawiła w T-wie Naukowem pracę o św. Cecylji. Pozatem pracują wiele na polu dziejoznawstwa pp. Marja Gomólińska, Justyna Jastrzębska, Z. Kollischerówna, A. Lipińska i inne.\nNajwybitniejszą znawczynią historji ruchu kobiecego i autorką prac w tym kierunku była p. Paulina Kuczalska Reinschmidt b. redaktorka „Steru“, organu poświęconego sprawom kobiecym, (zmarła we wrześniu 1921 r.).\nPoza historją najsilniej pociąga umysły kobiece dział krytyk literackich. W piśmiennictwie naszem duże zasługi położyły w tym kierunku: Seweryna Duchińska, pisując w drugiej połowie XIX w., gruntowne sprawozdania i oceny z dziedziny literatury zagranicznej w najpoważniejszych miesięcznikach i tygodnikach naszych; Walerja Marréne Morzkowska, pierwsza z tych, którzy zwrócili uwagę na Cyprjana Norwida i tłomaczyli ducha jego twórczości; Marja Krzymuska, autorka wydanych w Warszawie „Studjów literackich“ niepospolitej wartości; Marja Ilnicka, Wila Zyndram-Kościałkowska, Marja Grossekowa, autorka głęboko refleksyjnych „Dyalogów Italiana“ (Echo literackie — Warszawa 1914 r.), J. Dicksteinówna, J. Oksza (Julja Kisielewska), Savitri Anna Leo-Rose, Marja Rakowska, Malwina Posner-Garfeinowa, Marja Dąbrowska, Czesław Halicz, Ewa Łuskina, Mossoczowa, Helena d’Abaucourt de Franqueville, Marja Rafałówiczówna i inne.\nGłębokie dzieło „O Mickiewiczu“ które przejdzie do literatury jako jedna z prac pomnikowych, napisała Marja Konopnicka.\nW dziale historji, krytyki i studjów muzycznych odznaczyły się: Wanda Landowska, autorka książki „La musique ancienne“ (do spółki z mężem), Władysława Stefanowska Tobiczyk, Al. Simonówna, Katarzyna Małecka, p. Frankowska, autorka referatu „Upadek sztuki śpiewaczej — jego przyczyny i środki zaradcze“, wygłoszonego na Zjeździe muzyków w Warszawie dn. I/IV 1921 r.\nWysoki stopień kultury, erudycję i polot filozoficzny spotykamy u kilku najmłodszych beletrystek i poetek naszych.\nNowele Marji Jehanne Walewskiej (hr. Wielopolskiej) i Ewy Łuskiny to raczej najsubtelniejsze mozajki, z mozolnych szperań po starych papyrusach złożone, aniżeli zręczna fabuła najeżonych intrygami opowieści, jakich — zwłaszcza od piór kobiecych — wymagano dotąd.\nDla opisu jednej pajęczej chusteczki studjuje się całe tomy dziejów koronkarstwa; dla dania dokładnego obrazu starożytnej kamei siedzi się miesiącami po muzeach.\nJak Flaubert, Gauthier, Anatol France...\nWysokim intelektualizmem i wiedzą gruntowną tchną powieści J. Marcinowskiej, Theresity, Orsyda (A. Limprechtówny), poezje Savitri, Grossekowej, Dicksteinówny.\nNowele i powieści psychologiczne Zofji Rygier-Nałkowskiej (np. Węże i róże) to jeden subtelny przekrój zatajonych stanów podświadomości, dla zgłębienia których nie wystarcza ani spostrzegawczość, ani doświadczenie życiowe: opierać się muszą na podłożu badań ścisłych, aby nie prowadziły na bezdroża irracjonalizmu.\nGłęboką naukowość wniosły: Żmichowska, Orzeszkowa, Konopnicka, ale kapłaństwo ich społeczne przysłoniło intelektualne podłoże.\n Najwięcej zapału, najgorętszy poryw serc i umysłów wykazywały kobiety zawsze w dziedzinie pracy pedagogicznej.\nW każdym narodzie i w każdym okresie cywilizacji były wielkie wychowawczynie, urabiające ducha pokoleń.\nMiały Niemcy swoją Karolinę Rudolfi, miała Francja p. de Rémusat, Anglja — Marję Astelli i Marję Wollstoncraft, Ameryka — Emmę Willard i Lukrecję Mott.\nMieliśmy i my nasze Hoffmanowe, Jaraczewskie, Eleonory Ziemięckie, Felicje Boberskie, Bibjanny Moraczewskie, Antoniny Machczyńskie, Narcyzy Żmichowskie, które kształciły duszę polską.\nPierwszą wychowawczynią naszą, która wprowadziła pierwiastek naukowy do prac pedagogicznych, była Aniela Szycówna. Poświęciwszy się metodyce nauczania, oparła wskaźniki niezbędnych reform na badaniu ciała i duszy dziecka, nie spuszczając nigdy z oczów celów nauki ścisłej przy praktycznem zastosowaniu przesłanek.\nUmysł samodzielny i twórczy, natura ruchliwa, czynna, niestrudzona w pracy, od najwcześniejszych lat już zdradzała A. Szycówna niezwykły pęd do zawodu wychowawczyni. „Młoda nauczycielka“ Machczyńskiej, pierwsza książka pedagogiczna, jaką przeczytała, wywarła na niej tak silne wrażenie, że odtąd jaknajskrupulatniej poczęła spisywać spostrzeżenia swoje nad dziećmi. W pracy tej utrwaliło ją jeszcze dzieło Dawida: „Program psycholologicznychpsychologicznych spostrzeżeń nad dzieckiem od urodzenia do 20-go roku życia“. Odtąd nie zbacza ani na chwilę od raz wytkniętego kierunku i w gorączce najpilniejszych robót znajduje zawsze czas dla umiłowanych badań, wydając cały szereg studjów poświęconych tej sprawie.\nPierwsze jej prace ukazały się w „Przeglądzie pedagogicznym“ w 1890 r. Podpisane pseudonimem „Młodej Pedantki“, zwróciły na siebie uwagę bystrością spostrzeżeń i wytrawnym sądem. Odtąd stale pisywała do najpoważniejszych organów fachowych i naukowych w kraju a także zagranicą.\nStała współpracowniczka kwartalnika „La revue psychologique“ w Brukseli, redaktorka „Nowych torów“, była jedną z głównych założycielek T-wa badań nad dziećmi i T-wa psychologicznego w Warszawie, profesorem metodyki nauczania w Wolnej wszechnicy i w Instytucie pedagogicznym warszawskim. Do wybitniejszych jej prac należą: „Rozwój pojęciowy dziecka“, „O zadaniach i metodach psychologji dziecięcej“, „Kwiaty i dzieci“, „Ptaki i dzieci“ (dwie ankiety szkolne), „Pedologja czyli nauka o dziecku“, „Bibljografja pedologiczna polska“.\nZmarła w maju 1921 r. na posterunku pracy — prawie między jednym wykładem a drugim, w pełni nowych naukowych pomysłów.\nPoryw doraźnego czynu i dążenie do osiągnięcia konkretnych wyników naukowej pracy pchnęły falę pierwszych studentek wszystkich krajów na wydziały medyczne.\nW pierwszych szeregach stają Polki, dając wkrótce największy odsetek lekarek w stosunku do liczebności różnych innych narodów.\nNie było uniwersytetu zagranicznego, w którymby nie studjowały medycyny Polki. W uniwersytecie warszawskim wstęp dla kobiet za czasów rosyjskich był wzbroniony, a w Rosji dopiero w 1890 r. został otworzony Petersburski medyczny instytut żeński. W Polsce pod zaborem austrjackim miały dostęp tylko poddane austrjackie i to zaledwie od 1895 r.\nPierwszą lekarką polską była dr. med. Anna Tomaszewicz-Dobrska, która w 1873 r. skończyła uniwersytet zurychski i po złożeniu rozprawy doktorskiej, a następnie po nostryfikacji swego dyplomu, t. j. powtórnem złożeniu wszystkich egzaminów w Rosji, osiadła na stałe w Warszawie. Było to 40 lat temu, kiedy opinja całego społeczeństwa nie uznawała jeszcze kobiet-lekarzy. Jednak ta wybitna indywidualność, ten doskonały lekarz praktyk, ten ścisły umysł uczonego zdobywa wkrótce Warszawę, torując drogę koleżankom z zawodu. Dr. Dobrska zostawiła kilka prac fundamentalnych. Najgłówniejsze z pomiędzy nich: „O labiryncie ucha“, „O działaniu chloralu“, „O drażnieniu mięśni“. Pozatem pisała na temat zagadnień hygieny społecznej.\nDrugą lekarką w Polsce była dr. Teresa Ciszkiewiczowa, która skończyła studja w 1875 r. i praktykowała również w Warszawie. Po nich już nie jednostki ale dziesiątki wychowanek uniwersytetów zagranicznych a następnie i polskich: w Krakowie, we Lwowie.\nNiektóre z pomiędzy lekarek naszych zajęły wybitne stanowiska, jak np. dr. Stanisława Popławska, pierwsza kobieta-ordynator szpitala oftalmicznego w Warszawie. Inne oddają się teoretycznym i praktycznym studjom z dziedziny bakterjologji, jak dr. Marja Zielińska i dr. Marja Dunin-Karwicka, autorka pracy, która w swoim czasie zwróciła uwagę uczonych: „Ueber Vorkommen von Fett in Geschwülsten“.\nPopularyzują wiedzę medyczną w zakresie wskazań zdrowotnych: dr. J. Budzińska-Tylicka, autorka b. rozpowszechnionej książki „Hygiena kobiety“ i innych prac z tej dziedziny; dr. Matylda Biehlerowa autorka cenionych podręczników z zakresu hygieny szkolnej, hygieny ogólnej i hygieny dziecka.\nPo za krajem wyróżniły się: dr. Izabella Czarnomska, chirurg-ortopedystka, kierowniczka szkoły-pracowni w Petersburgu, uzdolniającej kaleki do robót rzemieślniczych. Dr. Melanja Lipińska, autorka nagrodzonej na konkursie w Paryżu gruntownej i cennej pracy w języku francuskim „Historja kobiet-lekarzy od czasów starożytności aż po dni nasze“.\nLekarki w Polsce stanowią przeszło 10% ogółu lekarzy. Podjęły one specjalności ze wszystkich dziedzin medycyny z wybitnem uwzględnieniem wszakże akuszerji i gynekologji.\nW wojnie ostatniej powołane do świadczeń wojennych na równi z lekarzami — oddały nadzwyczajne usługi w walkach z epidemjami, padając często ofiarą ich.\nSzpitalnictwu zasłużyła się wykonaniem mapy szpitali Królestwa Polskiego w 1886 r. p. Wanda Lubelska.\nW dziedzinie farmaceutyki odznaczyła się p. A. Leśniewska, magister farmacji, kierowniczka pierwszej szkoły farmaceutycznej dla kobiet w Petersburgu.\n W zakresie prawa nie znalazła się dotąd uczona teoretyczka polska. Pierwszą prawniczką była p. Janina Podgórska, zapisana przy adw. Lednickim w Moskwie, nie przyjęta jednak w poczet adwokatów przysięgłych. Pierwszą kobietą, która stawała w sądzie polskim (Warszawa 1920 r.), była p. Rappaportowa.\nW połitycepolityce mamy kilka zdolnych publicystek, z pośród których wyróżniły się: p. Iza Moszczeńska i Stefanja Landynowa, autorka „Listów do Rusi“ (1905 — 1906).\n↑ Streszczona przez J. Okszę p. t. „Ruch kobiecy“ (dodatek do „Tygodnika Ilustrowanego“Ilustrowanego“) w 1904 r.\n↑ Docent wykładający w Poznaniu różni się od docenta prywatnego tem, iż tamten ma stałe stanowisko przy uniwersytecie gdy ten stoi po za ciałem profesorskiem.\n↑ Pierwsze hospitantki w Krakowie pojawiły się w 1894 r., we Lwowie zaś w 1896 r. Pierwszy kobiecy doktorat w Polsce otrzymała Zofja Moraczewska w 1904 r.\n↑ Właściwie, według Karbowiaka („Dzieje wychowania w wiekach średnich") pierwszą lekarką polską była Joanna medica w XIII w. w Poznaniu. Skończyła studja, ale czy praktykowała, nie jest to jeszcze dowiedzione, na Zachodzie bowiem w średnich wiekach kobiety-lekarze były bojkotowane przez ciało profesorskie. Bakałarze medycyny musieli przysięgać, iż z niemi zarówno jak z praktykującymi żydami i analfabetami w żadne stosunki wchodzić nie będą.\nTekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Cecylia Walewska.\nTę stronę ostatnio edytowano 1 wrz 2013, 12:26.


Olej CBD na łuszczycę - Cannabee\n6 maja, 2021 6 maja, 2021 Maxwell HarrisDodaj komentarz on Olej CBD na łuszczycę\nCBD i zdrowie » Olej CBD na łuszczycę\nŁuszczyca to autoimmunologiczna infekcja skóry, która może być bardzo kłopotliwa. W większości przypadków, łuszczyca wpływa na wiele komórek skóry jednocześnie, a gdy skóra się pogrubia, powstają na niej białe łuski. Łuszczyca powoduje, że komórek skóry przybywa w bardzo szybkim tempie i na skórze powstają łaty, wyglądające jak rybie łuski. CBD to pewny sposób, aby poradzić sobie z łuszczycą.\nŁuszczyca przeważnie występuje wtedy, gdy komórki skóry powstają szybciej niż normalnie – nawet do dziesięciu razy! Komórek może przybywać na każdej części ciała, ale przeważnie problem występuje na kolanach, łokciach, głowie i na dolnej części pleców. Łuszczycą nie można zarazić się od drugiej osoby.\nKonwencjonalne leczenie łuszczycy polega na korzystaniu z kremów zawierających kortykosteroidy, choć czasami lekarze przepisują także leki doustne, gdy stan skóry jest zbyt poważny.\nKannabidiol (CBD) jest popularnym, naturalnym środkiem stosowanym przy radzeniu sobie z różnymi problemami zdrowotnymi, takimi jak łuszczyca. CBD jest jednym z ponad 100 związków chemicznych zwanych kannabinoidami, a pozyskuje się go z roślin konopi (Cannabis sativa).\nTetrahydrokannabinol (THC) jest kannabinoidem występującym w konopiach w największym stężeniu, który po spożyciu w znacznej ilości daje uczucie odurzenia, co odróżnia go od CBD. Olej CBD nie ma działania psychoaktywnego. Dzięki tym właściwościom, CBD jest rozwiązaniem idealnym dla osób szukających środków przeciwbólowych i środków, które pomogłyby zwalczać inne objawy łuszczycy bez wywierania wpływu na mózg. Skupimy się na tym, jakie działanie może mieć olej w przypadku łuszczycy.\nCBD a łuszczyca\nWedług naukowców, olej CBD może znacznie ograniczyć objawy łuszczycy. U osób, które otrzymały placebo nie zaobserwowano żadnej poprawy, zaś u tych, którzy otrzymali CBD w wysokim stężeniu, stwierdzono ogromną poprawę. To wyraźnie potwierdza, że olej CBD może być skutecznym środkiem na łuszczycę.\nOlej CBD, który można wykorzystać w walce z łuszczycą, powstaje on z połączenia CBD wyekstrahowanego bezpośrednio z roślin konopi z olejem pochodzącym z nasion tej rośliny. Na rynku można spotkać oleje CBD różnej jakości, w zależności od tego jakie substancje dodali do nich producenci.\nArtykuł powiązany: Przewodnik Kupującego CBD: Wszystko, co musisz wiedzieć, zanim kupisz CBD\nŁuszczyca pojawia się zazwyczaj u młodych osób i może wystąpić na wielu częściach ciała jednocześnie. Przy nasileniu łuszczycy, objawy infekcji bywają widoczne na większych częściach ciała.\nŁuszczyca na skórze\nJak stosować CBD na łuszczycę?\nObjawy łuszczycy mogą różnić się w zależności od osoby.\nPrzy leczeniu łuszczycy, można używać oleju zarówno wewnętrznie jak i zewnętrznie, ponieważ CBD istotnie wpływa na regenerację skóry, tym samym łagodząc objawy łuszczycy. Właściwy olej do leczenia łuszczycy można dostać w formie małych buteleczek z zakraplaczem, kapsułek, produktów do stosowania miejscowego, a także produktów do przyjmowania doustnego; należy jednak pamiętać o tym, by przyjmować właściwą ilość CBD.\nJeśli nigdy wcześniej nie stosowałeś CBD, lekarze zalecają, aby rozpoczynać od przyjmowania bardzo niewielkiej ilości wewnętrznie. Na początku wpuszcza się jedną lub dwie krople CBD pod język każdego dnia. Jeżeli rezultaty nie są zbyt wyraźne, po około dwóch tygodniach zwiększa się dawkę.\nMożna również przyjmować CBD przy łuszczycy w postaci kapsułek. Kapsułka CBD zapewnia precyzyjną dawkę i jest łatwa do przyjmowania w pośpiechu.\nJeśli zdecydujesz się na zewnętrzną aplikację oleju CBD przy łuszczycy, należy pamiętać o stosowaniu go kilka razy dziennie. Jest to dobra metoda, jeśli niektóre obszary skóry są bardziej dotknięte niż inne i wymagają bardziej skoncentrowanego leczenia.\nCBD a łuszczyca skóry głowy\nDla większości ludzi stosowanie CBD przy leczeniu łuszczycy skóry głowy stanowi ogromne wyzwanie, ze względu na obecne na niej włosy. Nie stanowi to wyzwania dla osób, które nie mają owłosienia na głowie.\nJak wspomniano powyżej, w przypadku stosowania oleju CBD bezpośrednio na skórę, przynosi on ulgę miejscowo i może zacząć działać bezpośrednio w miejscu dotkniętym zmianami. Jeśli konieczne jest stosowanie CBD na skórę głowy i wokół linii włosów, dobrym pomysłem jest robienie tego późnym popołudniem, zanim nadejdzie czas, by kłaść się do łóżka – wówczas olej może zostać całkowicie wchłonięty.\nJeśli nie chcesz aplikować oleju CBD na skórę głowy, przyjmowanie go podjęzykowo powinno również przynieść pożądaną ulgę, ale może zająć więcej czasu.\nDane pochodzące z obserwacji użytkowników CBD mówią, że połączenie obu sposobów przyjmowania oleju (podjęzykowo i miejscowo) jest najbardziej skuteczne.\nPrzed użyciem CBD, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem. CBD można nabyć w rozsądnych cenach w wielu sklepach online i stacjonarnych. Zanim zdecydujesz się na zakup oleju CBD na łuszczycę, upewnij się, że kupujesz od licencjonowanego producenta.\nCzas uzyskania pozytywnych rezultatów stosowania oleju zależy od wielu czynników. Należą do nich: wiek, nasilenie infekcji skóry, ilość stosowanego CBD, sposób aplikacji, typ skóry, itd.\nPoprzedni artykuł Poprzedni artykuł Czy konopie mogą wzmocnić relacje z twoim partnerem?\nNastępny artykuł Następny artykuł Czy olej CBD traci ważność?


• NZOZ EWA I WALDEMAR MAZUR - STOMATOLOGIA - katalog.inforam.pl\nNZOZ Ewa i Waldemar Mazur - stomatologia\nNZOZ Ewa i Waldemar Mazur istnieje od 1990 roku. Naszym pacjentom oferujemy kompleksowe leczenie z zakresu stomatologii, ortodoncji, chirurgii oraz szeroko pojętej medycyny estetycznej. Gabinet to nie tylko nowoczesny sprzęt i klimatyzowane wnętrza, ale przede wszystkim doświadczeni i wykwalifikowani lekarze, rzetelnie traktujący każdy przypadek. Prowadzimy prowadzimy pełen zakres leczenia stomatologicznego, w tym aparatami ortodontycznymi oraz wybielanie. Pacjentom oferujemy także m.in. laserowe zamykanie naczyń, botox, wypełniacze, lipolizę laserową jak również zabiegi z chirurgii ogólnej i ortopedycznej. Przed gabinetem znajduje się bezpłatny parking dla pacjentów. Zapraszamy na stronę oraz na konsultacje do gabinetu - ul. Słoneczna 16 w Stargardzie Szczecińskim.\nTytuł NZOZ Ewa i Waldemar Mazur - stomatologia\nadres strony www.drmazur.stargard.pl\nNazwa firmy NZOZ Ewa i Waldemar Mazur - Stomatologia i Medycyna Estetyczna\nadres Słoneczna 16\nSłowa kluczowe , wybielanie zębów stargard, dentysta stargard, stomatolog stargard, stomatolog w stargardzie\nDentysta Mysłowice - A. Herman-Rusiecka\nBogato wyekwipowany gabinet - poradnia dentystyczna zezwala na poważne zmniejszenie ilości czasu wymaganego na leczenie dentystyczne. Praktyka dentystyczna kierowana poprzez Aleksandrę Herman-Rusiecką należy do praktyk dentystycznych nowocześnie wyekwipowanych - zakład na wyposażeniu posiada między innymi dwoma aparatami rentgenowskimi firmy Planmeca, narzędziem do wykrywania przemian rakowatych ViziLitePlus oraz mikroskopem upraszczającym skomplikowane leczenie kanałowe i chirurgiczne. Gabinet dentysty świadczy usługi mieszkańcom miast Mysłowice, Chorzów, Jaworzno oraz różnych miejscowości Śląska i Małopolski.


Rafał Kosik » Blog Archive » Ilsa\nNowi ludzie »\npublikacja: Esensja 1/2003\nIlsa wyciągnięta w fotelu patrzyła na gwiazdy. Jak co noc wyobraźnią leciała ku nim rozgarniając przestrzeń. Stawała się jedną z nich – świecącą zimno gwiazdą bez planet. Rozkładając ramiona zawisała z dala od zatłoczonych galaktyk. Rozpalała w sobie nuklearny ogień i rozpuszczając jasne włosy otaczała się żyjącą własnym życiem chłodniejszą koroną sypiącą gigantycznymi iskrami w końcu i tak powracającymi grawitacyjnym ssaniem. Emitowała promieniowanie we wszystkich znanych jej pasmach ze szczególnym upodobaniem dodając do tego mieszankę swobodnych elektronów, protonów i cząstek alfa. Wiatr słoneczny zwijał się wokół niej w spirale i odpływał sennie w dal gubiąc pamięć źródła. Wypalała się i zapadała w sobie aż zegar ścienny wskazujący dziesiątą w nocy z postaci czerwonego karła przywoływał ją do rzeczywistości.\nSzklany dach razem z gwiazdami musiał zaczekać do jutra. Zsunęła się z fotela i poszła wziąć prysznic.\nOciekając wodą przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze. Fascynowało ją, ale nie potrafiła uchwycić istoty tej fascynacji. Czy się zmieniała? Czy była większa niż kiedyś, czy to dom się zmniejszył?\nIdąc do chłodni po pojemnik z kolacją włączyła odtwarzacz. Muzyka wypełniła korytarze domu spokojnym natchnieniem.\n„Czyj to głos, matko?” – pytała jak co dzień.\nPamiętała kolejne wyśpiewywane słowa aż do ostatniego, urwanego w połowie. Wtedy następowała cisza, a Ilsa leżała już w łóżku próbując zasnąć.\nZerwała się w środku nocy z krzykiem. Wciąż czuła na swoim ciele łagodne dotknięcia zimnych dłoni i usta muskające szyję. Sen o istocie ze szklanej rury był przerażający, ale jednocześnie pragnęła, by śnił się dalej.\nGorące, rozkoszne pulsowanie w dole brzucha powoli ustępowało.\nObudziło ją światło lamp sufitowych. Stopniowe narastanie jasności nieodmiennie rozpoczynało każdy dzień. Ilsa mrużyła oczy i ziewała przez kilka minut, aż resztki snów wietrzały ostatecznie z jej umysłu. Potem szła do chłodni po pojemnik ze śniadaniem. Zostało ich już niewiele. Gdzieś w zakamarkach wyobraźni odnajdywała obraz pełnych półek z czasów, gdy była jeszcze na tyle mała (albo dom na tyle duży), że nie mogła dosięgnąć do tych najwyższych. Na peryferiach świadomości błąkało się niejasno sprecyzowanie pytanie o to, co się stanie, gdy zje zawartość ostatniego opakowania.\nPodgrzewała śniadanie w kuchence. Zjadała je popijając kawą i starając się nie myśleć o smaku. Szła umyć zęby i wziąć prysznic.\n„Po co brać prysznic dwa razy dziennie, matko?”\nMatka nie mogła odpowiedzieć. Była jedynie wspomnieniem, odległą istotą o spokojnych, mądrych oczach i delikatnych dłoniach. Tyle tylko z niej zostało.\nPosłuszna wspomnieniu dziewczyna brała prysznic, choć nie czuła się brudna. Potem wycierając włosy szła kolejnym korytarzem po wytartej w wykładzinie ścieżce znając na pamięć każdą wypukłość ścian.\nHala była pełna zielonych zmiennych kształtów z którymi Ilsa czuła bardzo bliski związek. Rośliny rosły wolno, ale pamiętała, że grube drzewo pod którym lubiła leżeć kiedyś było ledwie trawką. Teraz z trudem mogła objąć jego pień ramionami. Korona drzewa dotykała sklepienia pokrytego setkami lamp gasnących zaledwie na jedną godzinę w środku nocy. Drzewo aż tak urosło, czy może sklepienie się obniżyło? Pozostałe drzewa były mniejsze, ale na wespół z krzakami, pnączami i ściółką miejscami tworzyły gęstwę z wnętrza której nie było widać nic poza pstrokatą zielonością.\nTo było drugie, po sali ze szklanym sufitem, miejsce, gdzie Ilsa oddawała się marzeniom. Jednak tutaj nie miały one konkretnego kształtu. Była to raczej swobodna gra wyobraźni puszczonej wolno na wielką zieloną łąkę, bądź gdziekolwiek indziej, gdzie nie było granic w postaci sieci korytarzy i sal.\nGwiazdy tkwiły na swoich miejscach jak zawsze. Jedyną odmianą był jaśniejszy od innych punkt w miejscu, gdzie jeszcze wczoraj była czerń. Ilsa była poruszona. Coś takiego nie zdarzyło się nigdy. Nigdy! Odkąd sięgała pamięcią gwiazdy zawsze wyglądały niezmiennie. Leżąc na tym fotelu co wieczór wyruszała w podróż do granic wyobraźni stając się nową gwiazdą. Matka też to robiła, aż pewnego dnia na prawdę zamieniła się w gwiazdę. Ale teraz, tam w górze, to nie była ona.\nTej nocy budziła się dwa razy dręczona koszmarami. Nie pamiętała ich treści, ale zaraz po śniadaniu wróciła do sali ze szklanym sufitem. Nawet w dzień panował tu półmrok rozpraszany jedynie światłem odległych gwiazd. Dziewczyna nie położyła się na fotelu – oszczędzała tę przyjemność na wieczorny rytuał. Uniosła jedynie głowę poznając tym samym nowe uczucie – strach.\nObiekt był znacznie bliżej niż przed dziesięcioma godzinami.\nWybiegła na korytarze i krążyła nimi długo nie mogąc się uspokoić. Dopiero głód przyciągnął ją do kuchni na obiad.\nPrzejechała dłonią po oszronionej powierzchni szkła. Blady zarys korpusu i głowy wewnątrz rury tracił się w mroźnej mgle. Szerokie barki i ramiona pozostawały nieruchome.\nOstatnio przychodziła tutaj częściej, ale tylko rano, by do wieczora otrząsnąć się ze smutku jakim emanowało to miejsce. Tego dnia jednak spokój zimnej sali dodawał jej otuchy swą niezmiennością.\nDwanaście identycznych rur ustawionych w okręgu. Jedna z nich była ciemna i pusta, ale dziewczyna zawsze siadała przy tej pierwszej od drzwi i patrzyła na zamknięte oczy za mgłą. Bała się, że powieki mogą się otworzyć. Bała się i czekała.\nLeżąc w fotelu pod dachem z gwiazd nie stawała się już jedną z nich. Wpatrywała się obezwładniona strachem w kulisty obiekt większy od wyciągniętej dłoni. Miał czerwoną matową powierzchnię i pozornie nieruchomo wisiał w przestrzeni dokładnie nad nią, ale w rzeczywistości zbliżał się, opadał na dom; to nie ulegało wątpliwości.\nIlsa usłyszała ciche pyknięcie. Kątem oka zobaczyła ruch i zdrętwiała z przerażenia. Obok fotela zapłonęła czerwona lampka. Dziewczyna zacisnęła dłonie na poręczach i wpatrywała się nieznane zjawisko. Po minucie w innym miejscu sali błysnęła następna lampka. Po chwili kolejna i jeszcze jedna. Gdzieś pod podłogą coś jęknęło przeciągle i sapnęło. Fotel ledwo wyczuwalnie drgnął.\nIlsa krzyknęła i potykając się pobiegła do sypialni by zwinąć się w kłębek, okręcić kocem i nakryć na głowę.\nW końcu tu wróciła. To miejsce zbyt wiele dla niej znaczyło.\nGigantyczna kula wypełniała sobą niemal całe okno zalewając salę czerwonawą poświatą. Przestała opadać.\nIlsa leżała w swoim fotelu przytłoczona rozmiarem zmiany, jaka nastąpiła w jej życiu. Nie było już gwiazd, nie było nieważkich podróży. Były setki różnokolorowych lampek, jakby obiekt wepchnął gwiazdy do wnętrza domu. Były popiskiwania i rysujące się światłem monitory.\nPrzygnębiona zwlokła się z fotela i okrężną drogą doszła do zimnej sali.\nNa metalowych uchwytach trzymających szklane rury też paliły się lampki. Obiekt wtargnął swą obecnością nawet tutaj. Ilsa usiadła na obrotowym krześle przy swojej ulubionej rurze i dotknęła jej dłonią. Krzyknęła i odskoczyła upadając na ziemię. Krzesło przewróciło się a echo powtórzyło towarzyszący temu odgłos. Chwilę siedziała zaskoczona, po czym wstała i ostrożnie dotknęła ponownie. Szkło było chłodne, ale cieplejsze niż zawsze. Nie było na nim szronu tylko rosa spływająca większymi kroplami do rynienek.\nWewnątrz nie było mgły, a twarz nie była blada. Ilsa nachyliła się nad rurą ścierając ręką wilgoć. Ustami muskając niemal chłodnej powierzchni. Chciała dotknąć ciała wewnątrz, przejechać po nim dłonią. Może przyłożyć policzek. Wyobrażała sobie, że leży tam w środku, bezpieczna, przytulając się…\nPo drugiej stronie szkła otworzyły się oczy.\n- Koniec spania, panie i panowie. Czekają nas dwa lata ciężkiej pracy.\n- Jesteśmy już na stacjonarnej?\n- Chyba się porzygam… Nie znoszę tego uczucia.\n- Ho, ho. Samantha już wstała? Nie zobaczę jej w bieliźnie, a dwadzieścia lat na to czekałem.\n- Jakbyś nie widział… Zgodnie z harmonogramem poszliście spać trzy miesiące po nas. Co ty właściwie z nią robiłeś, gdy my już spaliśmy?\n- Wybudziło ją wcześniej?\n- Na to wygląda. Trumienka jest sucha.\n- Co był za kawał który opowiadałeś przed zaśnięciem?\n- Będę rzygał…\n- Ale po co budzić wcześniej geofizyka?\n- Opowiem ci go jak coś zjem.\n- Co na śniadanie? Jezus! Nie tu! Idźże do kibla.\n- A co może być na śniadanie? Zamrażara jest pełna kolorowych psich kupek. Dwa lata będziemy je żreć.\n- Zrobił to! Spawił się na korytarzu!\n- Śniła mi się seksowna blondyneczka. Nachylała się nad hibernatorem.\n- Ty ciągle o Samancie. Daj spokój. Są jeszcze dwie brunetki. Może na razie nieco oziębłe… Nie patrzcie tak na mnie!\n- Dziwne… Wygląda na to, że jej hibernator w ogóle nie został włączony… Jakby odmówił współpracy.\n- Była podobna do Samanthy, ale to nie była ona.\n- Nieludzko zgłodniałem. Czuję, że zjadłbym teraz wszystko.\n- W jakiej sytuacji hibernator może odmówić hibernacji?\n- Ciekawe czy drzewa urosły już do sufitu. Przez dwadzieścia lat miały szansę.\n- Na przykład, kiedy kobieta jest w ciąży – hibernacja mogłaby uszkodzić płód. Ale to chyba nie wchodzi w grę… prawda?\n- Pewnie jest w sterowni. Zawsze lubiła oglądać gwiazdy.\nThis entry was posted on Saturday, 2003/01/25 at 20:36\tand is filed under Opowiadania. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.\n2 Responses to “Ilsa”\nWitam. Jestem ciekawa skąd zaczerpnąłeś imię Ilsa, dlaczego akurat to imię wybrałeś dla tej bohaterki?\nOctober 10th, 2013 at 18:41\nMam wrażenie a raczen pewność, że to było w Kameleonie, tylko dłuższe :)


> NARZĘDZIA>Lutowanie>Groty i kolby lutownicze\nUrządzenie zostało zaprojektowane żeby w wygodny i dokładny sposób dokonać pomiaru grota lutownicy.\nZestaw miedzianych grotów do stacji lutowniczych seria Copper, współpracuje m.in ze stacjami: 936, 937, 803, 738, 995da+ itp.\nGrot do stacji lutowniczych typ N1-46 - 2 ZD929C / ZD937\nGrot do stacji lutowniczych typ N1-46 2 mm, współpracuje m.in ze stacjami: ZD929C, ZD931.\nGrot do stacji lutowniczych typ 79-3141, współpracuje m.in ze stacjami: ZD99, ZD8906, itp.\nGrot do stacji lutowniczych typ N1-2, współpracuje m.in ze stacjami: ZD-929C, ZD-931, ZD-937.


Oferta na lato: kup Office i otrzymaj Windows 10! Office 2016/2019 i Win 10 za 8,67 euro - Aktualności - PC Format\nStartAktualnościOferta na lato: kup Office i otrzymaj Windows 10! Office 2016/2019 i Win 10 za 8,67 euro\nJak zostać mistrzem wydajności? Jeśli spędzasz dużo czasu na pracy na komputerze, są duże szanse, że korzystasz z Microsoft Office. [Artykuł sponsorowany]\nJak zostać mistrzem wydajności? Jeśli spędzasz dużo czasu na pracy na komputerze, są duże szanse, że korzystasz z Microsoft Office.\nMicrosoft Word, Excel i PowerPoint od dziesięcioleci zwiększają produktywność w szkołach i biurach. Dziś, jako że wsparcie dla systemu Windows 7 dobiegło końca, warto zaopatrzyć się w pakiet Office 2016/2019 i system Windows 10.\nSugerujemy zakup pakietu Microsoft Office tutaj, bo oferujemy najlepszą cenę – jednocześnie ogłaszamy naszą największą letnią wyprzedaż. Ulepsz swój system i biuro jednocześnie. Ponadto możesz uzyskać ogromną zniżkę – kup 1, otrzymaj 1 gratis. Jeśli kupisz Office 2019/2016, otrzymasz Windows 10 całkowicie za darmo. Co więcej, oferujemy również rabaty w wysokości od 38% do 50% zniżki: całe oprogramowanie Office kosztuje 50%, a Windows – 38%.\nMicrosoft Office 2019 Professional（+ za darmo Windows 10 Pro) - ok. 147 zł (32,99 €)\nMicrosoft Office 2019 Professional（+ za darmo Windows 10 Home) - ok. 151 zł (33,99 €)\nMicrosoft Office 2016 Professional（+ za darmo Windows 10 Pro) - ok. 111 zł (24,99 €)\nMicrosoft Office 2016 Professional（+ za darmo Windows 10 Home) - ok. 109 zł (24,39 €)\nMicrosoft Office 365 Professional Account（+ za darmo Windows 10 Pro) - ok. 77 zł (16,99 €)\nMicrosoft Office 365 Professional Account（+ za darmo Windows 10 Home) - ok. 80 zł (17,99 €)\nPakiety Office za połowę ceny\nMicrosoft Office ma szeroką gamę narzędzi i usług ukierunkowanych na pracę z dowolnego miejsca, w tym z domu. Zastosuj kod Emnew50, aby otrzymać pakiet biurowy z 50% rabatem.\nMicrosoft Office 2019 Professional Plus - 1 PC - ok. 132 zł (29,50 €)\nMicrosoft Office 2016 Professional Plus - 1 PC - ok. 98 zł (22,14 €)\nMicrosoft Office 2016 Home and Business for macOS - ok. 146 zł (33 €)\nMicrosoft Office 2019 Home and Business for macOS - ok. 213 zł (47,49 €)\nMicrosoft Office 2016 Home and Student - 1 użytkownik - ok. 119 zł (26,89 €)\nMicrosoft Office 2019 Home and Student - 1 użytkownik - ok. 163 zł (36,22 €)\nMicrosoft Office 365 Professional Plus Account - 1 urządzenie na 1 rok - ok. 70 (15,39 €)\nMicrosoft Office 2019 Professional Plus - 5 licencji - ok. 337 zł (74,99 €)\nMicrosoft Office 2016 Professional Plus - 5 licencji - ok. 231 zł (51,49 €)\nSystem operacyjny Windows 10 - 38% taniej\n"Dziesiątka" to prawdopodobnie najbardziej stabilna i bezpieczna wersja systemu Windows, jaka kiedykolwiek została wydana. Zawiera także kilka nowych funkcji, w tym Microsoft Edge i Cortana, które mogą sprawić, że twój komputer poczuje się znacznie potężniejszy. Wykorzystaj kod promocyjny Emkeys38, aby otrzymać 38% zniżki.\nWindows 10 Professional - ok. 40 zł (8,67 €)\nWindows 10 Home - ok. 42 zł (9,29 €)\nWindows 10 Pro Professional (2 licencje) - ok. 65 zł (14,25 €)\nJak kupić? W kilku prostych krokach\nJako przykład weź pakiet Office 2016 Professional Plus (1 szt.). Kliknij na link, a na stronie kliknij ADD TO CART.\nNastępnie kliknij View Cart.\nUżyj kuponu Emnew50.\nKliknij PROCEED TO CHECKOUT.\nWypełnij pole adresu email i wybierz PayPal.\nWszystkie kody przesyłane są na maila w kilka minut po zakończeniu transakcji. W razie jakichkolwiek problemów z kodami, należy skontaktować się z serwisem pod adresem service@keysworlds.com. Wpłaty można dokonać za pomocą serwisu PayPal, karty kredytowej lub przelewu bankowego.\nCzy jak mam Windows 10 Home i zapłacę za Windows 10 Pro, to mi się zaktualizuje, czy muszę instalować cały system od nowa?


Loty Pampeluna Amarillo, Loty z PNA do AMA\nLoty z Pampeluny (PNA) do Amarillo (AMA)\nz Amarillo do Pampeluny\nAlert cenowy: Pampeluna - Amarillo Nie szukaj tanich lotów. Zrobimy to za Ciebie. Szukasz tanich lotów? Zapisz się na alert cenowy! Określ, dokąd i kiedy chcesz polecieć. Wyślemy Ci powiadomienie, gdy pojawi się lot w niższej cenie!\nCeny połączeń lotniczych z Pampeluny (PNA) do Amarillo (AMA) możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Amarillo) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Pampeluny do Amarillo.


Bo tu mają bliżej | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome News Bo tu mają bliżej\nTaki oto widok zastał w czasie spaceru w szczerym polu jeden z mieszkańców Niska. Zaniepokojony szambowozem wylewającym nieczystości do kanału powiadomił naszą redakcję\nDodane przez: Agnieszka Kopaczon: Sierpień 04, 2015 09:22 W: News, Nisko2 Komentarze\nBeczkowóz mknący ulicami Niska to nie żadna nowość. Jednak spotkać ten pojazd w szczerym polu to już ciekawostka. Na taki właśnie widok natrafił na terenach za jednostką wojskową w Nisku jeden z mieszkańców. Jakie było jego zdziwienie gdy odkrył, że szambowóz właśnie opróżnia swoją beczkę. Zdenerwowany powiadomił „Sztafetę”, a my próbowaliśmy sprawdzić u źródła co pojazd MZK robił w polu.\nZadanie to do najłatwiejszych nie należało. Ale zacznijmy od początku. Pierwszy sygnał o tym, że ciągnik z beczką do opróżniania szamb wylewa nieczystości nie w oczyszczalni ścieków, a na terenie za jednostką wojskową w okolicy starego wysypiska śmieci dostaliśmy już w zeszły czwartek. Mieszkaniec, który przyuważył pojazd na dowód zrobił zdjęcie. Po weekendzie mężczyzna ponownie spacerując polnymi ścieżkami dojrzał pojazd MZK, który znów jak gdyby nigdy nic opróżniał beczkę. Zaniepokojony ponownie zadzwonił do naszej redakcji, podkreślając tak za pierwszym, jak i drugim razem, że ścieki wpuszczane są do kanału burzowego a nim wędrują wprost do Sanu.\nO proceder pracowników MZK zapytaliśmy prezesa spółki. Początkowo Zbigniew Kuziora twierdził, że beczkowóz nie należał do jego przedsiębiorstwa. Dopiero po podaniu numerów rejestracyjnych i sprawdzeniu ich w bazie pojazdów MZK przyznał, że to jego pracownicy. – Nic się nie dzieje. W tym miejscu szambo jest wpuszczane do studni kanalizacyjnej – stwierdza Kuziora. – A stamtąd nieczystości trafiają do kanalizacji.\nDlaczego beczkowóz nie zawozi ścieków do oczyszczalni? Prezes jak zwykle jest bezpośredni. – Nie chcemy jeździć z tym przez miasto – mówi wprost.\nNie do końca rozumiejąc tłumaczenia prezesa MZK, sygnał przekazaliśmy do Urzędu Gminy i Miasta w Nisku. – Rzeczywiście MZK spuszcza ścieki w tym miejscu, jednak jest to studzienka kanalizacyjna, ściekowa, a nie kanał burzowy. W Nisku, oprócz ulicy Piaskowej na osiedlu Warchoły, nie istnieje kanalizacja burzowa – wyjaśnia Adrian Starzomski z Urzędu Gminy i Miasta w Nisku.\nMimo tych wyjaśnień sprawę zgłosiliśmy też do wydziału ochrony środowiska, leśnictwa i rolnictwa Starostwa Powiatowego w Nisku. – Nie znam tego tematu, więc trudno mi cokolwiek powiedzieć – stwierdził na wstępie naczelnik Krzysztof Zalewski. Obiecał jednak, że o wywozie tych nieczystości porozmawia z prezesem MZK.\n5 sierpnia 2015 at 06:53\nOkoło 300 m od cmentarza w Hucisku gm. Harasiuki, napewno nie ma studzienki kanalizacyjnej. Tam tradycyjnie opróżniane są beczkowozy. Niemal nosem byłego starosty.\nPan wypowiadający się w imieniu Urzedu Gminy powinien uzupełnić swoja wiedze.Informuje ,ze w NIsku przynajmniej w jeszcze jednym miejscu wystepuje kanalizacja burzowa tzn. ul.spacerowa,modrzewiowa,debinki. Prawdopodobnie z tym wylewaniem jest cos nie tak ,ale to należy głebiej zbadac ,bo Prezes co za bardzo bajerował.


Blog Tygodnika Powszechnego - Czy popkultura to kultura?\nBlog Tygodnika Powszechnego – Czy popkultura to kultura?\n19 maja 2009 19 maja 2009 / Anioły i demony, POPkulturalni\nMałgorzata i Michał Kuźmińscy, kulturoznawczyni i dziennikarz „Tygodnika”, na blogu POPkulturalni zajmą się kulturą popularną, masową, w ujęciu bardziej analitycznym – szukając także nawiązań do kultury wysokiej. W najnowszym wpisie POPkulturalni na widelec biorą „Anioły i demony”, film Rona Howarda.\nKultura popularna, mówiąc najprościej, jest tym, co powstaje po umasowieniu i przetworzeniu wątków nie tyle kultury wysokiej, co Kultury jako takiej. Kultura popularna musi operować uproszczeniem, stereotypem, musi na nowo ożywiać te same opowieści, ubierając je w coraz to nowe kostiumy. Ale właśnie przez to skupia się w niej jak w soczewce właśnie owa Kultura – czyli wszystko to, kim jesteśmy, jak myślimy, co nam w głowach siedzi. – piszą autorzy w manifeście blogowym.\nW najnowszym wpisie POPkulturalni na widelec biorą „Anioły i demony”, film Rona Howarda oparty na drugiej części książkowego hitu wszechczasów (większą sprzedaż osiąga tylko Biblia) „Kod Loenarda da Vinci” Dana Browna.\nSpiskowy światopogląd zakłada, że nic się nie dzieje bez przyczyny, że wszystko powiązane jest ze wszystkim a każde wydarzenie ma swój głęboko umotywowany sens. W świecie, jak w wielkim zegarku, trybiki kręcą się, z każdym tyknięciem przybliżając tajemniczych Onych do ich demonicznego celu. Główną zasadą spiskowego światopoglądu jest porządek. Choćbyśmy nawet nie widzieli sensu w otaczających nas wydarzeniach, to ktoś ten sens widzi, dokładnie wszystko zaplanował i z ukrycia pociąga za sznurki. (…)\nW kulturze popularnej, jak w krzywym zwierciadle, odbijają się lęki będące pożywką teorii spiskowych. W ten nurt doskonale wpisuje się fenomen Dana Browna, który do katalogu możliwych spiskujących dopisuje jeszcze Kościół katolicki. Strategii Browna, w jakkolwiek hamburgerowej formie nie podanej, nie da się odmówić sprytu. Bo jakaż instytucja sprawowała przez wieki większą „władzę nad światem” niż Kościół? Któraż instytucja ma więcej tajemnic niż Kościół?


W planach rozbudowa stacji uzdatniania wody i budowa świetlicy wiejskiej, gmina Kostomłoty - Express-Miejski.pl\nstrona główna wiadomości W planach rozbudowa stacji uzdatniania wody i budowa świetlicy wiejskiej\nW planach rozbudowa stacji uzdatniania wody i budowa świetlicy wiejskiej\nData dodania: 2018-01-04 20:00\nSesja w Kostomłotach fot.: anbo\nSześciu radnych było przeciwnych przyjęciu uchwały budżetowej gminy Kostomłoty na 2018 rok. Dokument uchwalono jednak większością głosów.\nNajważniejszy dokument finansowy samorządu na przyszły rok ma zakończyć się deficytem budżetowym w kwocie ponad 4,4 mln zł. Źródłem jego finansowania będą przychody z zaciągniętych pożyczek i kredytów na rynku krajowym. Dochody gminy mają oscylować na poziomie 28,27 mln zł, a szacowana kwota wydatków to ponad 32,7 mln zł (z czego niecałe 7,4 mln zł to wydatki inwestycyjne). Regionalna Izba Obrachunkowa we Wrocławiu pozytywnie zaopiniowała projekt budżetu, który radni przyjęli na sesji.\nWśród zadań inwestycyjnych najdroższym będzie rozbudowa stacji uzdatniania wody w Wilkowie Średzkim (ponad 3,5 mln). 380 tysięcy gmina przeznaczy na przebudowę przepompowni ścieków w Siemidrożycach.\nPonad 326 tys. pochłonie przebudowa drogi w Osieku. Podobną kwotę wyasygnowano na drogę w Ramułtowicach. Na budowę ścieżki rowerowej Zabłoto-Kostomłoty, jako wsparcie dla powiatu, gmina przeznaczyła niecałe 60 tys. Wspólnie z powiatem wybuduje także dwa fragmenty chodników - w Piotrowicach i Paździornie (100 tys. wkład gminy i 100 tys. powiatu).\n- Jest wiele inwestycji przewidzianych w tym roku. Zobaczymy, ile uda nam się zrealizować. Okaże się to po rozstrzygnięciu przetargów, szczególnie drogowych. Problemem jest albo brak wykonawców, albo kwoty, które proponują ci, którzy ostatecznie biorą w nich udział. Zwykle znacznie przekraczają one te, które wynikają z kosztorysu. Nawet dwukrotnie. Uważam, że wykonawcy liczą się z tym, że rozpoczynając kolejną inwestycję mogą mieć tzw. „obsuwę” z już trwającymi, a co za tym idzie – z karami umownymi za opóźnienia w ich realizacji. Uwzględniają je zatem przystępując do nowego przetargu. Jako samorządy musimy opierać się na kosztorysach, a te nie są zaniżone, ponieważ są robione zgodnie z przepisami - komentuje wójt gminy, Stanisław Wicha.\nNiemalże 860 tys. przeznaczono na wdrożenie e-usług publicznych. Zadanie to realizowane jest wspólnie z powiatem. W szkole podstawowej w Kostomłotach powstanie nowoczesne boisko wielofunkcyjne i pracownia cyfrowa. Wyasygnowano na ten cel ponad 84 tys.\nSamorząd planuje także rozbudowę oświetlenia ulicznego. Koszt zadania ustalono na 200 tys. złotych. Przeprowadzona zostanie także modernizacja centrów aktywności społecznej w Budziszowie (128 tys.), Szymanowicach (185 tys.). W Świdnicy Polskiej za 750 tys. wybudowana zostanie świetlica wiejska.\nW budżecie wyodrębniono także pomniejsze zadania: modernizację placu zabaw w Paździornie (4,1 tys.), zagospodarowanie terenów przy obiektach rekreacyjno-sportowych w Wichrowie, Budziszowie i Piotrowicach (60 tys.), czy budowę instalacji CO na świetlicy wiejskiej w Godkowie (10 tys.).\n- Może uda się do końca roku umieścić w planach inwestycyjnych remont sali widowiskowej w Gminnym Ośrodku Kultury, łącznie z klimatyzacją, ogrzewaniem, wymianą foteli. Planujemy tam zrobić małe kino. Mamy już projekt i kosztorys przedmiotowej inwestycji. Mówimy o kwocie 800 tys. Złożymy wniosek do Ministerstwa Kultury. Maksymalne dofinansowanie to około 500 tys. Bez dofinansowania nie rozpoczniemy tej inwestycji. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że realizacją tego przedsięwzięcia wpłynie pozytywnie na poprawę stanu bezpieczeństwa obiektu i jego estetykę wewnętrzną - dodaje Stanisław Wicha.\n"Głosowanie było dla mnie niezrozumiałe"\nZa przyjęciem budżetu na 2018 rok zagłosowało 8 radnych. Jedna osoba się wstrzymała, a aż sześć było przeciwnych.\n- Głosowanie było dla mnie niezrozumiałe. Jestem zdziwiony, ponieważ przeciwni byli ci radni, którzy reprezentują miejscowości uwzględnione w budżecie, gdzie będą prowadzone inwestycje. Przykład: mieszkańcy Lisowic mówią, że mają problem z jakością wodą. Chcemy zatem wybudować nową stację uzdatniania wody w Wilkowie Średzkim, a radna głosuje przeciw budżetowi. Czy należy rozumieć to również jako głos oddany przeciwko tej inwestycji? Proszę zrozumieć, że nieprzegłosowanie budżetu spowodowałoby wstrzymanie wszelkich inwestycji. Bez budżetu nie ma przetargów, nie ma wsparcia dla organizacji typu OSP itp. Wśród radnych wyłania się lider, który za wszelką ceną - w moim przekonaniu - dąży do stagnacji w kwestii realizacji gminnych zadań inwestycyjnych - komentuje wójt Wicha.\n- Byliśmy przeciwni z trzech powodów - informuje radna Janina Gawlik. -Inwestycji jest dużo. Dlaczego? Bowiem planowane w poprzednich latach zadania praktycznie nie były realizowane. Większość z nich regularnie przenoszona jest na kolejne lata, choćby budowa świetlicy wiejskiej w Świdnicy Polskiej.\nZwraca ona także uwagę na brak szczegółowych opisów zadań w uchwale. - Uważamy, że ten budżet nie daje pewności, że cokolwiek w gminie będzie zrobione. Inwestycje opisane są ogólnikowo, bez konkretnego podziału na miejscowości. Nie wiemy, gdzie powstanie oświetlenie, gdzie wyremontowane zostaną drogi i czy w ogóle te zadania zostaną zrealizowane. Jesteśmy też przeciwni rozdrabnianiu inwestycji. Miał być robiony jeden chodnik za 200 tys., a będą robione dwa po 100 tys. W ramach tej kwoty powstaną krótkie fragmenty, które komplenie nie rozwiążą problemów mieszkańców - dodaje radna.\nbo nasi radni to gamonie\nktórzy radni ci za budżetem czy przeciw?\nCoz za pytanie. Wiekszosc, oni na zmiane jaby byli nie czytaci i nie kumaci.\nA co będzie zrobione w Szkole w Karczycach\nMoże zamknięcie ? I nie generowanie następnych kosztów ?\nJanina Gawlik blokuje budżet. Żenada zaczyna kampanię. Jak ona nagle walczy o inne wioski. Niech zprywatyzuje wszystko....\nczy ma pan na myśli szpital w Środzie Śląskiej jak przykład ?\ngość: ~mieszkaniec powiatu\nBlokowanie budżetu nic nie daje, jeżeli się nie ma większości! To jest gra pod publikę! Jako długoletni skarbnik powiatu ta pani powinna to wiedzieć!!! Szukajcie młodego kandydata nie umoczonego w układy!!!\nBlokowanie budżetu nic nie daje, jeżeli się nie ma większości! To jest gra pod publikę! Jako długoletni skarbnik powiatu ta pani powinna to wiedzieć!!! Szukajcie młodego kandydata nie umoczonego w układy!!! Czyżby pozycja starosty po zamknięciu szpitala drastycznie zmalała i pani skarbnik boi się, że nadejdą oczekiwane zmiany???\nskoro p.radna Gawlik zapodała że chce być wójtem to nic dziwnego że krytykuje budżet i chce wykazać że obecne władze źle działają i już ma 5 osób ją popierających.Ale jednocześnie przyznaje tym działaniem że że nie zależy jej na dobru gminy bowiem zdaje sobie doskonale sprawę co znaczy nieprzyjęcie budżetu i czym to grozi.Osobiste ambicje są ważniejsze niż dobro mieszkańców.A radni którzy głosowali przeciwko inwestycjom na ich okręgu wyborczym powinni jeśli mają odrobinę honoru zrezygnować z mandatów.Współczuję wójtowi że ma taką radę i mieszkańcom w przypadku przejęcia gminy przez tę ekipę\nKolejna sąsiednia gmina, która ma dużo wyższy budżet od Udanina, na inwestycjach 7,4 mln. W Udaninie proinwestycyjny budżet 2,5 mln. Koniecznie, ale to naprawdę koniecznie trzeba postawić na kogoś innego w wyborach!!! Ta panie nie nawet w roku wyborczym nic nie ma zamiaru zrobić.\nJ. Gawlik - a budżet powiatu jest czytelny? Tam to dopiero nie wiadomo o co chodzi!!! Szukajcie młodych wykształconych kandydatów, a nie umoczonych w układy!!!\nCo do chodników sama pani Gawlik jest winna miał być tylko w Paździornie gdzie jest bardziej potrzebny bo przez Paździorno co dziennie przejeżdża kilkadziesiąt samochodów ciężarowych a przez Piotrowice wieksza ilość tylko gdy jest autostrada zablokowana a sama pani była za tym żeby podzielić na dwie miejscowości budowę chodnika. Podejrzewam że w przyszłym roku ani w Paździornie ani w Piotrowicach nie dokończą dalej tych chodników bo powiedzą że w tym roku już zostały wybudowane i trzeba teraz gdzie indziej zrobić i tak zostaną tylko kawałki chodników na nie wiadomo jak długo, a tak w tym roku byłby zrobiony w Paździornie a w przyszłym w Piotrowicach\nSerio ? Kim jesteś ze ośmielę się zapytać żeby osądzać gdzie chodnik jest bardziej potrzebny ? W obu miejscowościach są potrzebne chodniki. I w Paździochowie i w Piotrowicach. Jaka mamy gwarancje, że za rok chodnik byłby w Piotrowicach, a w tym roku w Paździochowie ?\nJestem kim jestem to nie ma nic do rzeczy a po za tym nie obrażaj bo nikt nikogo wcześniej nie obrażał\nSam starosta wspominał że w Paździornie bardziej jest potrzebny niż w Juśkowicach\nNie rozumiem o czym piszecie.ŚREDNIO ZONK NA AUTOSTRADZIE ZDARZA SIĘ 2X W TYGODNIU.W TYM CZASIE PRZEZ KOSTOMŁOTY I PIOTROWICE PRZEJEŻDZAJĄ SETKI JAK NIE TYSIĄCE SAMOCHODÓW .TUTAJ JEST SZKOŁA I MASA DZIECI O WYPADEK PRZY TAKIM NATĘŻENIE RUCHU JEST ŁATWO.ILE SAMOCHODÓW PRZEJEŻDŻA PRZEZ PAŻDZIORNO MOŻE 1/10 TYCH KTÓRE PRZEJEŻZAJĄ PRZEZ KOSTOMŁOTY I PIOTROWICE PO WYPADKACH NA AUTOSTRADZIE.W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI TRZEBA ZROBIĆ CHODNIKI DO CMENTARZA I W PIOTROWICACH DLATEGO ŻE DOTYCZY TO WIĘKSZEJ LICZBY MIESZKAŃCÓW.PROSTE\nTylko że przez Piotrowice samochody ciężarowe przejeżdżają z mniejszą prędkością, po drugie najbardziej niebezpieczne są zakręty a w Piotrowicach na zakrętach chodnik jest w Paździornie na zakrętach w stronę Wawrzeńczyc nie ma nawet pobocza bo zaraz są rowy nie ma gdzie uciec jak tiry zapierdzielają z górki rozpędzone i tak dobrze że tylko jeden pieszy na tym odcinku drogi został potrącony i na szczęście przez osobówkę.\nA może by tak wybudować obwodnice Piotrowic? A po za tym przy zakorkowanej autostradzie część aut przejeżdża też przez Paździorno nie tylko przez Piotrowice i Kostomłoty.\nPrzebudowa drogi dojazdowej do gruntów rolnych w miejscowości Osiek do tej pory nie ruszono łopatą a już za plecami nowe obietnice za ponad 300 tysięcy panie wójcie marzenia są po to by nie było smutno!Nie znalazł pan ani jednego wykonawcy aby choć tłucznia przywiózł!


Kontakt | Ditta Polska\n509 168 545 | 505 405 846\nBiuro handlowe – umów się na spotkanie.\nJest nam niezmiernie miło, że chcesz nas odwiedzić. Przygotowujemy nowe biuro w pocie czoła, jednak musisz uzbroić się jeszcze w trochę cierpliwości, abyśmy mogli dokończyć to, co z wielkim zaangażowaniem tworzymy, byś mógł spotkać się z nami w nowym miejscu.\nChętnie jednak z Tobą porozmawiamy:\n+ 48 509 168 545\n+ 48 505 405 846\nObowiązek informacyjny przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 13 ust.1 i 2 oraz art. 14 RODO\nAdministrator Danych: DITTA Polska Bors Aleksandra z siedzibą przy ulicy Wałowej 37, 43-100 Tychy.\nDane kontaktowe w sprawie przetwarzania danych osobowych: e-mail: biuro@ditta-polska.pl\nAdres pocztowy: DITTA Polska Bors Aleksandra z siedzibą przy ulicy Wałowej 37, 43-100 Tychy z dopiskiem do Administratora Danych.\nPozyskanie danych osobowych: Państwa dane osobowe pozyskaliśmy w drodze kontaktu Państwa z nami drogą telefoniczną, mailową, osobiście lub przez formularz kontakowy.\nW celu realizacji zawartej z nami umowy, a w szczególności:\n– wystawienia niezbędnych dokumentów zakupu w naszej firmie (faktury, paragony) oraz dokonywania płatności gotówkowych i bezgotówkowych;\n– obsługi zgłoszeń, które sa kierowane do nas drogą telefoniczną, mailową i poprzez formularz kontaktowy;\n– wykorzystywania przez nas danych kontakowych w celu zwiazanym ze świadczeniem usług wynikających z zawartej umowy;\n– w celach podatkowych i rachunkowych, gdyż wymagają tego od naszej firmy przepisy prawa;\nZgodnie z prawnie usprawiedliwionym celem Administratora:\n– prowadzenia działań marketingu bezpośredniego własnych usług i produktów;\n– podtrzymania relacji z klientem (wysyłanie życzeń świątecznych);\nZgodnie z wyrażoną zgodą na przetwarzanie danych:\n– zapisanych w plikach cookies i gromadzonych z naszej strony www;\n– prowadzenia działań marketingowych I handlowych z wykorzystaniem Państwa adresu mail i telefonu;\n– organizacji programów lojalnościowych, konkursów oraz akcji promocyjnych, w których mogą dobrowolnie Państwo wziąć udział;\nPodanie przez Państwa danych jest dobrowolne, jednak ich nie podanie będzie uniemożliwiało zawarcie umowy oraz skorzystanie z usług oferowanych przez Administratora Danych. Wymagamy podania następujących danych:\nadres zamieszkania oraz adres montażu\n– wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania Państwa danych, gdy Administrator Danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych i handlowych lub wobec przekazywania Państwa danych osobowych innemu Administratorowi Danych;\nplanowanego okresu przechowywania danych,\n– innym podmiotom, dla których Państwo wyrazili zgodę;\n– podmioty pozostałe: np. Podwykonawcy, dostawcy, firmy kurierskie\nPrzetwarzać będziemy Państwa dane w celach marketingowych i handlowych do momentu wniesienia przez Państwa sprzeciwu, wycofania zgody wobec dalszemu przetwarzaniu. Zgodę można wycofać nieodpłatnie przesyłając informację pisemną w formie mailowej lub składając pismo w siedzibie Administratora Danych lub przesyłając je pocztą tradycyjną na adres Administratora Danych. W przypadku organizacji programów lojalnościowych, konkursów oraz akcji promocyjnych,w których mogą Państwo wziąć udział, będziemy przetwarzać Państwa dane na czas ich trwania i okres rozliczenia , wręczenia nagród. W celu rozliczalności tj. Udowodnienia przestrzegania przez nas przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych będziemy przechowywać dane przez okres, w którym jesteśmy zobowiązani do zachowania danych lub dokumentów je zawierających dla udokumentowania spełnienia wymagań prawnych i umożliwienia kontroli ich spełnienia przez organy publiczne.\nul. Dojazdowa 1, 43-100 Tychy\ntel.: 509 168 545\ntel.: 505 405 846\n© 2022 DITTA GROUP® Polska. Wszelkie prawa zastrzeżone. Realizacja: r-h.pl


Dekret w sprawie beatyfikacji i kanonizacji Sługi Bożego Maksymiliana Marii Kolbe - Kongregacja Obrzędów - Portal OPOKA\nDEKRET W SPRAWIE BEATYFIKACJI I KANONIZACJI SŁUGI BOŻEGO MAKSYMILIANA MARII KOLBE\nKapłana, profesa Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych\n(Sprawa z diecezji Padewskiej lub Krakowskiej)\n"Nikt nie ma większej miłości nad te, aby kto życie oddał za przyjaciół swoich" (Jan 15, 13). Tej przedziwnej miłości, doprowadzonej aż do poświęcenia bez wahania życia swego za braci, mądrze nauczał Chrystus Pan słowem i czynem, a przed Swoim Wniebowstąpieniem zostawił w dziedzictwie jako znak i cechę szczególną prawdziwego chrześcijanina. Jak świadczą dokumenty kościelne, bardzo wielu naśladowców Chrystusowych pielęgnowało tę miłość w sposób doskonały nie tylko w dawnych czasach, kiedy wiara chrześcijan była bardziej żywa i czynna, ale i w naszym wieku, gdy wiara i miłość wszędzie nieco osłabły z powodu błędnych doktryn i zepsucia obyczajów.\nPrzykład godny podziwu tej bratniej miłości daje nam S. B. Maksymilian Maria Kolbe, kapłan, profes Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, urodzony 7 stycznia 1894 w Zduńskiej Woli, w diecezji łódzkiej, w Polsce. Spełnił on bowiem dosłownie nakaz Chrystusa o poświęceniu swego życia za braci.\nW młodym wieku wstąpiwszy do zakonu, uczył się najpierw w Kolegium Serafickim we Lwowie. Po nowicjacie złożył dnia 5 września 1911 r. śluby zakonne, a po roku został wysłany do Rzymu, gdzie, łącząc święte studium z pobożnością, zdobył podwójny doktorat z filozofii i ze świętej teologii oraz założył gruntowny fundament wszystkich cnót, które następnie miał wypielęgnować. Dnia 28 kwietnia 1918 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Wspomnieć tu należy przede wszystkim bardzo gorącą i wyjątkową miłość jego do Najśw. Maryji Panny Niepokalanej. Dla powiększenia Jej czci poświęcił całe swe życie. Z kilkoma bowiem towarzyszami jeszcze jako subdiakon, w roku 1917, w Kolegium Międzynarodowym swego Zakonu w Rzymie, za pozwoleniem przełożonych, założył Milicję Maryi Niepokalanej, którą potem Kościół zatwierdził jako Pobożny Związek.\nPo studiach wrócił w 1919 r. do Ojczyzny i przez jakiś czas wykładał teologię w Kolegium Krakowskim, mimo słabego zdrowia. Wkrótce potem oddał się całkowicie posłudze dusz i usiłował szeroko rozpowszechnić Milicję Maryi Niepokalanej. W roku 1927 po otrzymaniu pozwolenia Przełożonych swego Zakonu, założył małe osiedle koło Warszawy, które nazwał Niepokalanowem. W tej zagrodzie Niepokalanej kapłani i bracia zakonni oraz inni, obdarzeni specjalnym powołaniem, oddawali się apostolstwu, zwłaszcza przez prasę, wydając czasopismo pt. "Rycerz Niepokalanej" i dziennik katolicki, które, szeroko rozpowszechniane wśród katolików Polski, powiększały nabożeństwo i miłość do Najśw. Dziewicy Niepokalanej. W roku 1930 wysłany do Japonii, szerzył nabożeństwo Maryjne wśród tamtejszej ludności i wielu nawrócił do wiary katolickiej. Wróciwszy po sześciu latach do Ojczyzny, przebywał w swoim Niepokalanowie aż do 1939 r. Po wybuchu strasznej, drugiej wojny światowej we wrześniu tegoż roku, kiedy Polskę zajęli wrogowie, aresztowano go razem z wielu innymi, a potem osadzono w osławionym obozie w Oświęcimiu. Tam wyznawał niezachwianie wiarę katolicką wobec bezbożnych katów. Trudno wypowiedzieć, ile z tego powodu wycierpiał na duszy i ciele obelg, wzgard, udręczeń i mąk. Nie przestraszony jednak nimi, ani nie zniechęcony, usiłował podtrzymywać na duchu towarzyszy niedoli, głosić słowo Boże, udzielać rozgrzeszenia, a nawet oddawać im własne pożywienie. Wreszcie, gdy wyrok śmierci otrzymał jeden z więźniów, który zostawił w domu żonę i dzieci, on, stając przed bezbożnym komendantem obozu, sam ofiarował się na śmierć za tego nieszczęśliwego człowieka. Mówił bowiem, że jest chory i niepożyteczny, a tamten ma żonę i dzieci, które potrzebują jego opieki. Został więc wtrącony z dziewięcioma innymi więźniami w ciemności bunkra podziemnego, gdzie aż do śmierci nie przestawał spełniać kapłańskiej posługi, zachęcając towarzyszy, odmawiając głośno Różaniec i śpiewając na cześć Maryi Dziewicy. Wreszcie, prawie po trzech tygodniach, w wigilię Wniebowzięcia Matki Dziewicy, w roku 1941, gdy już inni, jeden po drugimi pomarli, a pozostało ich tylko czterech, O. Maksymilian, jako ostatni ze wszystkich, po otrzymaniu zastrzyku fenolu w lewą rękę, spokojnie spoczął w Panu. Ciała wszystkich zostały spalone w krematorium.\nSława świętości, którą cieszył się jeszcze za życia, po rozgłoszeniu jego heroicznej śmierci, zaczęła rosnąć i ze względu na nadzwyczajne łaski, za jego wstawiennictwem otrzymane, coraz bardziej rozszerzała się i powiększała. Zwykłe badania kanoniczne o niej, ze względu na specjalne warunki miejsc i osób, odbyły się w Kurii Padewskiej w latach 1948 - 52, pomocnicze zaś w Warszawie i w Nagasakach w 1948 - 51 i zostały przesłane do Rzymu, do Kongregacji Świętych Obrzędów.\nPo zachowaniu zaś wszystkiego, co według prawa należało zachować, dnia 12 maja 1955 r. wyszedł dekret o przejrzanych i zbadanych pismach, przypisywanych temuż Słudze Bożemu, aby przygotować drogę do dalszego postępowania. W międzyczasie napływały do Stolicy Apostolskiej bardzo liczne listy postulacyjne od Kardynałów, Arcybiskupów, Biskupów, Przełożonych Zakonów z całego prawie świata, z prośbą o wprowadzenie Sprawy Sługi Bożego Maksymiliana Kolbe.\nDlatego na prośby Przew. O. Antoniego Marii Riccardi, bardzo gorliwego Generalnego Postulatora Zakonu Braci Mniejszych Kowentualnych, niżej podpisany Kardynał Kajetan Cicognani, Biskup Tuskulański, Prefekt Świętej Kongregacji Obrzędów, Referent Sprawy na Zwyczajnym Posiedzeniu Świętej Kongregacji Obrzędów, odbytym w Pałacu Watykańskim dnia 15 marca 1960 r., przedstawił do rozstrzygnięcia pytanie: Czy należy wyznaczyć Komisję Wprowadzenia Sprawy wspomnianego Sługi Bożego. Eminencje i Najprzewielebniejsi Ojcowie, postawieni do obrony świętych obrzędów, po sprawozdaniu samego Kardynała Referenta, po przejrzeniu głosów Prałatów-urzędników, zwłaszcza Najprzewielebniejszego O. Ferdynanda Antonelli, Głównego Promotora Wiary, po zważeniu dokładnym wszystkiego uznali, że należy dać odpowiedź: Affirmative (twierdząco), czyli trzeba wyznaczyć Komisję, jeżeli Ojcu Świętemu będzie się podobało.\nWreszcie sam Generalny Promotor Wiary zreferował sprawę Jego Świątobliwości Janowi XXIII, który, potwierdzając sąd Ojców Purpuratów, raczył łaskawie wyznaczyć osobiście Komisję Wprowadzenia Sprawy Sługi Bożego Maksymiliana Kolbe.\nDnia 16 marca 1960 r.\nC. Kard. Cicognani Bp Tuskulański, Prefekt Św. K. O.\nHenryk Dante, Sekretarz Św. K. O.\nŹródło: Wiadomości Archidiecezjalne Warszawskie, 50 (1960) 646 - 646.\nData publikacji: 2003-04-15Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: Oświęcim męczeństwo beatyfikacja heroiczność cnót Niepokalanów Maksymilian Maria Kolbe dekret o pismach Milicja Niepokalanej