Quadratura koła |\nBo jestem, proszę pana, na zakręcie…\nOpublikowano 19 lipca 2010 Autor: lived\nPodjęła decyzję. Sama. Uważała, że ma do tego prawo, bo to ona ponosi wszelkie jej konsekwencje. Nie chciała tracić szansy na awans, który jej się należał, nie chciała sprowadzić swojego życia do siedzenia w czterech ścianach. Nie wyobrażała sobie, żeby miała być od kogoś zależna, bo zawsze radziła sobie sama – była wolna, stanowcza i wiedziała, czego chce. Tego, co miałoby nastąpić, nie chciała; dlatego postanowiła sama zadecydować, co ma zrobić, ale pogadać z kimś o tym musiała.\n- Jasna cholera… Powiedz, że żartujesz! – Jolka była w ciężkim szoku. Nigdy by nie przypuszczała, że Aneta, która zawsze była zapobiegliwa, zajdzie w ciążę. Każda, ale nie ona!\n- Niestety, nie żartuję, by to szlag trafił! – Anecie głos się załamał. – Trzy razy test robiłam.\n- Kurde, to się porobiło… Z kim ty, do cholery, wpadłaś?!\n- Nie uwierzysz; z Damianem.\n- Co??!! – Jolce na chwilę mowę odjęło. – Z t y m Damianem?! Chyba cię pogięło!\n- Nie dobijaj mnie, co? Stało się i tyle. Pojechaliśmy służbowo na Słowację, pamiętasz… Któregoś wieczoru po prostu się zapomnieliśmy i tyle. Bywa.\n- Ale przecież on na ciebie od dawna leci! Co zamierzasz zrobić teraz??\n- Usunę – Aneta poszła do kuchni po drugą kawę. – On nic nie wie.\n- Nie powiedziałaś mu?! Chyba jako ojciec powinien wiedzieć…Zwłaszcza, że to nie jest jakiś przypadkowy facet – Jolka nalała sobie drugiego drinka. – Nie sądzisz, że tę decyzję powinniście podjąć oboje?\n- Wykluczone. Wiem, co by mi powiedział. Od tamtego… zdarzenia bez przerwy stara się być ze mną na stałe. Próbuję go unikać, ale on zawsze wie, jak mnie dopaść. Zawsze chciał mieć dzieci. Kilka razy mi o tym mówił.\n- No, właśnie! Choćby z tego powodu powinnaś mu powiedzieć. Ma prawo znać sytuację. Kochasz go w ogóle? Momentami wydawało mi się, że jesteście dla siebie stworzeni.\n- To nie ma znaczenia – Aneta wstała i zaczęła chodzić po pokoju w tę i z powrotem. – Nie zawalę swojej kariery przez dziecko. Sama wiesz, ile czasu spędzam w pracy i jak bardzo mi zależy na awansie. Nie spieprzę tego i nic Damianowi nie powiem. On w życiu by się nie zgodził na aborcję. Byłabym uziemiona totalnie, rozumiesz?\n- Tak, ale… powiedz mi szczerze: czujesz coś do tego faceta? – Jolka zaczynała rozumieć, od której strony trzeba zadziałać. – Znamy się bardzo długo, więc mi nie ściemniaj, że poszłaś z nim do łóżka tylko przez zapomnienie, nie zabezpieczając się na dokładkę. Masz trzydzieści dwa lata i głupia nie jesteś. Dotychczas pilnowałaś swoich interesów i swojej niezależności. Coś musi być na rzeczy, skoro miesiąc temu odpuściłaś.\n- Wiem, cholerny świat, wiem! – Aneta usiadła w końcu i zakryła rękami twarz. Chwilę milczała, westchnęła głęboko i powiedziała: – Damian jest mi bardzo bliski. Żaden facet przed nim nie troszczył się o mnie tak, jak on. Kiedy go widzę, ciepło mi się robi na sercu. Tak, coś do niego na pewno czuję, ale nie chcę, żeby to zniszczyło moje życie zawodowe. Poza tym nie chcę go łapać na dziecko. Lepiej, żeby nie wiedział.\n- Kobieto, co ty chrzanisz?! Kochasz Damiana i chcesz go spławić tylko dlatego, że wydaje ci się coś, o czym nie masz pojęcia?! – Jolka patrzyła prosto w oczy przyjaciółki. – Jak możesz wiedzieć cokolwiek, skoro z nim nie chcesz rozmawiać?! Powiedz mu! Jeżeli on też będzie chciał usunięcia ciąży, będziesz wiedziała, że twoja decyzja jest słuszna. Jeśli Damian zechce to dziecko uratować, zapracuje na was dwoje. Idiotko, nie chrzań sprawy przez tę całą gadkę o awansie! Nie stracisz szansy na niego przez to, że zostaniesz matką!\n- Pójdziesz ze mną na zabieg, czy mam to zrobić sama? – Anecie oczy się zaszkliły. Jolka zrozumiała, że nic więcej nie wskóra teraz. Decyzja została podjęta i koniec.\n- Pójdę. Wiedz jednak, że łatwo ci później nie będzie. Sama siebie znienawidzisz i cała ta twoja kariera pójdzie się paść. Żal mi Damiana; straci dziecko, o którym nawet nie wiedział. Chyba sobie na to nie zasłużył, co…? Jesteś egoistką, siostro, ale sama wybrałaś. Daj mi znać, kiedy ta aborcja. – Jolka wstała i wyszła bez pożegnania.\n- Cześć, przepraszam, że dzwonię w nocy; pewnie już spałaś. Słuchaj, ale ty przecież masz trzydzieści pięć lat i żadnych dzieci.\n- Tak, bo nie spotkałam faceta, który chciałby je ze mną mieć, kretynko! Odrzucasz coś, co może ci się już nigdy więcej nie trafić. A teraz idź spać. Przecież rano musisz iść do pracy i robić karierę. Awans przecież cię czeka – na cholerę ci dziecko i Damian. Nie nadajesz się na matkę ani na życiową partnerkę. Jesteś stworzona do aborcji. Pojadę z tobą i odbiorę cię tuż po. Dobranoc.\n- Joluś… Jolka!\nPodjęła decyzję. Sama. Uważała, że ma do tego prawo. Cholerna Jolka! Namieszała jej w głowie. Dziecko… Kariera… Przyszłość…\n- Damian… Musimy pogadać.\n- Coś ważnego? Może poczekać do rana?\n- Może. Będziemy mieli dziecko. Do rana wytrzyma.\n- Ja pier… Już jadę! Za dwadzieścia minut jestem u ciebie! Nie rób głupstw! Moje dziecko… Nasze… Nie wierzę!\n- Nie chrzań. Odpalaj maszynę i uważaj na zakrętach. Nie chcę, by ono zostało bez ojca. W końcu te dziewięć miesięcy będę musiała jakoś przetrzymać, więc jedź ostrożnie, wariacie, bo cię zwolnię.\n…ale nas zbaw ode złego\nOpublikowano 11 lipca 2010 Autor: lived\nNiektórych temat ten już nudzi, inni udają, że problem nie istnieje albo naprawdę są o tym przekonani i żaden dowód ich nie przekona. Jakkolwiek by jednak usiłował ktoś bronić niewinności winnych lub zamykać oczy na proceder, który uprawiają, przerażające fakty wychodzą na światło dzienne i nie da się im zaprzeczyć. Ci, którzy dla wielu ludzi przez lata byli autorytetami i niemal świętymi, okazują się być bezwzględnymi draniami, a najgorsze jest to, że pozostają bezkarni.\nWielebny O’Grady przesiedział wprawdzie siedem lat w kalifornijskim więzieniu, ale szybko postarano się, żeby wrócił do ojczystej Irlandii. Nim doszło w końcu do procesu, przez trzydzieści lat molestował seksualnie dzieci obu płci – również kilkumiesięczne. Mało tego: dobierał się także do ich matek, które – jako głęboko wierzące katoliczki – milczały ze strachu przed napiętnowaniem. Któż bowiem uwierzyłby w to, że szanowany i troskliwy ksiądz molestuje kogokolwiek?\nGdy w końcu sprawa wychodziła na jaw, przenoszono wikarego Olivera do innej parafii, gdzie mógł polować na nowe ofiary. Dla zwierzchników ojczulka nie było istotne, co robił; najważniejsze, żeby nie ucierpiał system i jego wizerunek. Biskup Los Angeles i obecnie kardynał Roger Mahony bardzo się starał, by żadna z kolejnych parafii, do których trafiał O’Grady, nie miała pojęcia, kogo im on przysyła. Kiedy nareszcie wszczęto przeciw księdzu postępowanie karne, bo nie dało się dłużej ukrywać faktów, kościelni zwierzchnicy umyli łapki, oddając załatwienie sprawy w ręce swoich prawników. Policja i prokuratura miały wciąż kłody pod nogami.\nGdy Olivera odesłano do Irlandii, ofiary jego przemocy seksualnej zwróciły się do Toma Doyle’a – byłego księdza, usuniętego z kościoła za otwartą walkę z pedofilią księży. Mimo oficjalnego listu, wystosowanego do Watykanu, dwie kobiety, które Oliver był łaskaw gwałcić i które miały znaleźć się na audiencji, nie zostały wpuszczone przez ochroniarzy na „świętą” posesję. Kolejny raz mafia kościelna zamiotła brudy pod swój bezcenny dywan, bo prawdziwy katolik ma zamknąć dziób, a otworzyć portfel – nawet, jeśli jest ofiarą wielebnego.\nMógł coś zrobić Mahony, mógł Ratzinger, mógł wreszcie JP II, ale żaden z nich palcem nie kiwnął, by stanąć w obronie ofiar gwałciciela. Ani jedna z nich nie otrzymała zadośćuczynienia za krzywdę, wyrządzoną im przez „ojczulka”, za to on sam żyje sobie spokojnie w Irlandii. Owszem, przyznaje się do popełnianych zbrodni, pamięta nawet imiona i nazwiska dzieci, które gwałcił, ale jego „spowiedź” nie budzi zaufania; jest pozbawiona szczerej skruchy i brzmi, jak wyznanie bohatera, a nie człowieka, który obiecuje, że już nigdy żadnemu dziecku krzywdy nie zrobi. Oczywiście, dostojnicy kościelni pojęcia o niczym nie mieli, a gdy Benedykt XVI został oskarżony o tuszowanie pedofilii wśród kleru, prezydent Bush zwolnił go z obowiązku składania zeznań.\nTom Doyle i Patrick Wall zacięcie walczą o ujawnianie gwałcicieli w sutannach. Wcześniej od obu z nich oczekiwano, że wezmą udział w ukrywaniu procederu, ale oni woleli zostać kościelnymi „whistleblowers” niż kryć „miłośników” dzieci, których chroni biuro watykańskie Kongregacji Wiary (CDF). Tajny dokument „Crimen Sollicationis” przestał być tajny – już wiadomo, jak instruowano biskupów w przypadkach podejrzenia księży o akty przemocy. Szef CDF, ówczesny kardynał Joseph Ratzinger, poszedł dalej: nakazał, by wszelkie tego typu sprawy trafiały bezpośrednio do Watykanu jako „sekrety pontyfikalne”. Musiało być ich dużo, skoro ustanowiono specjalnie dla nich hasło „kod 3″; ciekawe, czym są jedynka i dwójka…\nNie można twierdzić, że każdy ksiądz to pedofil i przestępca, bo tak nie jest. Przeraża natomiast fakt, że kościelna mafia ukrywa drani, pozwalając im wciąż na nowo krzywdzić -nie tylko dzieci – w kolejnych parafiach. Ważniejsze są kasa i kłamliwy wizerunek instytucji niż bezpieczeństwo ludzi. Przeraża to, o czym mówią ofiary O’Grady’ego: bezkarne gwałcenie dziewczynek i chłopców w ich własnych domach, w szkołach i zakrystiach. Przeraża ilość spraw o molestowanie w sutannie, z których tylko niektóre trafiają przed sąd, bo księdza – przestępcę broni konstytucja. Gdy przeciętny obywatel gwałci dzieci, nazywa się go całą gamą określeń – od przestępcy do psychopaty, używając po drodze mniej grzecznych sformułowań. Kiedy zaś gwałcicielem czy zabójcą jest ksiądz, sprawę się wycisza, bo przecież ktoś dla cholernej, czarnej mafii money zarabiać musi. Miliardy dolarów natomiast wydaje katolicki kościół na ugody prawne w przypadku oskarżonych gwałcicieli w kieckach.\nJeśli kogoś nuży temat molestowania seksualnego przez księży, to znaczy, że sprawa jest poważna, bo niepokojąco często nagłaśniana. Nie bez powodu powstał Ruch Ofiar Księży, który demaskuje przestępstwa seksualne polskiego kleru oraz ich tuszowanie. Ci, którzy wierzą w świętość księży oraz instytucji, której tak ufają, niech czasem pomyślą, czy ręka, która podaje im komunijny opłatek, nie dotykała wcześniej genitaliów czyjegoś „grzesznego” dziecka.\nOpublikowano 29 czerwca 2010 Autor: lived\nKiedy rodzi się mały berbeć, obok wielkiej radości pojawia się równie wielki strach: jak toto kąpać? Sprawdzenie temperatury wody i wyłożenie wanienki ręcznikiem to pikuś, ale co dalej?? Ręce drżą jak głupie, bo przecież jeden fałszywy ruch, a woda się do usząt bajtla wleje albo i coś gorszego człowiek nawywija, a kąpać maluszka trzeba, bo on nie przychodzi na świat z automatycznym systemem czyszczenia. Jest jednak sposób, który nie dość, że gwarantuje bezpieczeństwo, to jeszcze i parę innych korzyści przynosi.\nWiadomo – do świeżo upieczonej mamusi wcześniej czy później zawita pielęgniarka środowiskowa. Bardzo dobrze, bo nie każda z nas jest pewna siebie i wie wszystko na temat pielęgnacji szkraba, nie każda może karmić piersią i nie każda ma kogoś do pomocy. Przychodzi więc taka pani, obcykana w kwestii opieki nad noworodkiem, i zadaje mnóstwo pytań. Do mnie też przyszła.\n- Dzień dobry. Ten adres został mi wskazany jako tymczasowe miejsce pobytu pani i jej dziecka. Dobrze trafiłam? – fajna, sympatyczna babka uśmiechnęła się życzliwie.\n- Tak, proszę. Chwilowo mieszkam z dzwońcem u mamy.\n- O, maluszek śpi słodko, jak widzę.\n- Tylko udaje, skubany. Za parę minut będzie darł się wniebogłosy, więc na wszelki wypadek już mam flachę przygotowaną.\n- Nie karmi go pani z własnej mleczarni? – już wiedziałam, że z tą kobietą dogadam się bez problemu.\n- Nie. Po porodzie chorowałam dość długo i mleczarnia moja osobista splajtowała. Trzeba z butli.\n- Dużo mały je?\n- Raz dziennie: od rana do wieczora. Mam wrażenie, że on bez przerwy jest głodny.\n- Karmi go pani przed kąpielą? – spryciara; wiedziała, jakie pytania zadawać.\n- W życiu! Po żarełku zapada chrabąszcz w letarg, a ja nie mam ochoty włazić do wanny o jakiejś kosmicznej godzinie.\n- „Włazić do wanny”?? To jak go pani kąpie??\n- Zaraz pani zobaczy, bo kruszyna się budzi – to pora na wielką wodę. Może w międzyczasie napije się pani kawy albo herbaty?\n- Bardzo chętnie kawy. Mam jeszcze jedną mamę dzisiaj do… – zawahała się pielęgniarka – pogadania.\n- Już robię – zatkałam dziurę w wannie i puściłam wodę w temperaturze znośnej dla mnie i dla młodego. Zimą zawsze wolałam gorącą wodę do pluskania, ale trzeba było pójść na kompromis z potomkiem.\nPani piła kawę, patrząc uważnie, jak rozbieram dziecko, które w końcu ryja zaczęło drzeć, bo chciało do wody i jeść. Dokładnie w tej kolejności. Zrzuciłam szlafrok i razem z małym skubańcem weszłam do wanny. Jak tylko poczuł ciepłe mokre, z mety zmienił płytę – leżał na moich nogach, gadał radośnie i chlapał rączętami w tę i nazad. Pielęgniarka jakiegoś zawiasa dostała chwilowo – trzymała szklankę z kawą na wysokości dolnej szczęki, miała wielkie oczy i nic nie mówiła. Dopiero po jakimś czasie spytała:\n- A jak pani teraz wyjdzie z nim z tej wanny??\n- Bez problemu; wszystko mam przygotowane. Najpierw spuszczam wodę, żeby się nie pośliznąć i żeby przyzwyczaić dziecko do niższej temperatury. Zawijam łobuziaka w ręcznik i wypełzamy sobie stąd – najpierw on, na ten stoliczek przy wannie, a w chwilę później ja – demonstracja trwała jakąś minutę, po czym mały pływak wylądował w łóżku, owinięty dodatkowym ręcznikiem. – Zaraz go rozpakuję z tego wszystkiego i będzie się darł, bo nie lubi opuszczania wody i zakładania ciuchów.\n- Chętnie zobaczę, jak pani go ubiera. Mnóstwo matek traci przy tym cierpliwość albo się boi, a w końcu czynność ubierania kilkakrotnie się powtarza w ciągu dnia.\n- Mam swój sposób na to: najpierw tę wyjącą syrenę karmię, później są zabiegi kosmetyczne, a na koniec ubieram skrzata. Nie wiadomo przecież, co taki cwaniak w międzyczasie za numer wywinie i pieluchy pójdą do prania zaraz po ich założeniu.\n- Czyli, że co – w ręcznik robi?? Przecież to też trzeba od razu prać! – pani środowiskowa myślała konkretnie i prawidłowo; w końcu nie ma się miliona ręczników w zapasie, a „Frania” automatyczną pralką raczej nie była.\n- Nie jest aż tak źle. Zaraz pani zobaczy – poleciałam do kuchni po flachę dla potomka. – Widzi pani, ja to robię tak: podkładam gwiazdorowi na ten moment gazę. Kilkuwarstwową – o, taką z folią pod spodem. Codziennie wieczorem przygotowuję kilka. Tego prać nie trzeba – wyrzucam na hasiok. Dopiero później dostaje mały konkretną pieluchę – szkrab pochłonął zawartość butli, zamlaskał i odpłynął.\n- O, zasnął chyba… Jakich pani używa oliwek i pudrów?\n- Tych – pokazałam pani tanie i dostępne powszechnie środki dla małych urwisów. – Na te odjechane i za ciężkie pieniądze jest uczulony. Tak samo, jak na genialne proszki do prania, które tylko w Peweksie można dostać. Polski produkt dziecięcy – z krwi i kości; toleruje tylko polskie wynalazki. Za to cały chyba wapń zeżarła mi paskuda – żadne pasty do zębów nie pomogły i będzie dentystyczna odyseja.\n- Wie pani, po raz pierwszy spotykam się z tym, że matka zabiera dziecko ze sobą do wanny. Trzeba mieć dużo odwagi, żeby tak kąpać maluszka.\n- Przeciwnie – to idealny sposób, proszę pani. Nie dość, że maleństwo czuje się bezpiecznie, to na dodatek ma kontakt ze środowiskiem, które niedawno opuściło. Nie będzie się bało wody i samo zadba o swoją higienę kiedyś. Trzeba tylko przygotować sobie zaplecze. W każdym razie ja wolę tak – bonzo chyba też.\n- Niech tylko nie zamoczy mu pani uszu, bo że ta rybka lubi pływać, nie ma wątpliwości. Co ja mówię w ogóle! Kiedyś ten mały będzie skakał do wody z kilku metrów. Poradzi sobie pani, kiedy wróci z dzieckiem do siebie…?\n- Damy radę. Zresztą, czekamy na mieszkanie. Inne dały sobie radę, to i ja nie pęknę. O, właśnie boss postanowił zrzucić zbędny balast. Ma szybką przemianę materii. Czas pokaże, co wyrośnie z tego stworka, ale jedno wiem na pewno: wodę on kocha nad pojęcie, a co nawywijamy w wannie, to nasze.\nNo, i nawywijaliśmy. To było prawie dziewiętnaście lat temu. Zero pampersów – w tamtych latach tylko tetrowe pieluchy były, zero wsparcia, bo w zasadzie można było liczyć tylko na siebie. Może to i lepiej? Dostał człowiek szkołę życia, ale za to Potwór pływa dziś jak szczupak i żadnej trampoliny faktycznie się nie boi.\nOpublikowano 23 czerwca 2010 Autor: lived\nZapach to silna broń. Może wabić i oczarowywać, uwodzić i pieścić zmysły albo wprost przeciwnie – odstręczać, sprawiać przykrość i źle wpływać na samopoczucie. Niektóre zapachy są dla każdego jednoznacznie piękne albo zdecydowanie beznadziejne, ale większości z nich nie da się tak prosto sklasyfikować. Poza tym prócz naszych upodobań do konkretnych rodzajów pachnideł ważna jest też ich intensywność – niby od przybytku głowa nie boli, ale co za dużo, to i twardziela pokona.\nPoznaje babka faceta. Przystojny z niego egzemplarz, trzeba przyznać, i bez przesadnej, sztywnej elegancji. Inteligentny, rozmowny i kontaktowy, momentami zabawny i z tym wyjątkowym błyskiem w oku. Z takim mężczyzną nudzić się nie sposób – zwłaszcza, gdy miłośnikiem natury jest, do teatru chętnie zagląda, od garów nie stroni, a na dokładkę pilot od tivi do ręki mu nie przyrósł. Już to pierwsze spotkanie rokowałoby całkiem niezłą znajomość na dłużej, ale… ten zapach! Nie sposób stwierdzić, czym się ów pan psika, pryska albo myje, ale z całą pewnością to nie jest coś, co jego nowa znajoma byłaby w stanie znieść. Z odległości dwóch metrów można jeszcze jakoś problem zbagatelizować; co z tego, gdy nie da się przecież utrzymywać non stop bezpiecznego dla zmysłu powonienia dystansu i pojawia się dyskomfort?\nPorażka, bo jak powiedzieć facetowi na pierwszej randce, że jego zapach szału nie robi? Nijak nie wypada! Trudno też zmusić się do kontynuowania znajomości, gdy na przeszkodzie stoi coś, czego nie można znieść, a co znów się pojawi. Mało przyjemna perspektywa. Trzeba jakoś wybrnąć z niezręcznej sytuacji i znaleźć jakąś wymówkę. Zresztą, może innej kobiecie ten zapach nie będzie przeszkadzał…?\nJakiś chłopak na jakiejś trasie wskakuje do autobusu i siada na jedynym z wolnych miejsc. Cud, że się takie w ogóle znalazły o tej porze, bo zwykle tylko stojące są, tylko czemu na tych blisko niego nikt nie klapnie? Ludzie są dziwni. Młody pasażer wyciąga z plecaka książkę i duży zeszyt – przez te czterdzieści kilka minut rozwiąże chociaż trochę zadań. Nie od razu zaczyna czuć się źle; mija kilka minut i chłopak rozpoznaje „zabójcze” źródło: płynie ono od kobiety, siedzącej tuż przed nim. Tak się babka zlała jakąś substancją perfumowaną, że chyba na kilka metrów musi ludzi z nóg zwalać ten zapach. Jak można samemu nie czuć, czym i jak mocno człowiek waniajet?! Przecież tego się wytrzymać nie da! Po kwadransie chłopak bezskutecznie szarpie się z oknem, w końcu wstaje i usiłuje wmontować się między ludzi, stojących z tyłu autobusu. Oddycha z ulgą.\n- Byłam ciekawa, kiedy pan zwieje – uśmiecha się brunetka, oparta o szybę. – Ja wytrzymałam pięć minut.\n- Coś strasznego. I jeszcze tych okien otworzyć nie można. Współczuję każdemu, kto z tą… panią musi przebywać na co dzień. Czy takim babom nikt nie mówi, że perfum się nie pije, a dezodorantów nie połyka się w całości?!\n- Miał pan okazję jej to powiedzieć, Tak samo, jak ja, ten pan i ta pani też.\n- Jeszcze mi życie miłe – chłopak schował książkę do plecaka. – Jeśli ta dama zawsze jeździ tą samą linią o tych samych porach, lepiej niech nie siada blisko kierowców, bo niedługo będzie strajk.\nZapach. Jednym odpowiada ten właśnie, innym przeszkadza. Jedni wolą delikatnie, drudzy sobie nie żałują. Ten ktoś woli kwiatowy, tamten – piżmowy. Temu odpowiada lekka mgiełka, którą odczuwa się delikatnie, tamtemu – perfumowy prysznic, zwalający ludzi z nóg. Mówić czy nie mówić, co nas drażni zapachowo? Jeśli mówić, to komu i jak? Jeżeli nie mówić, to jaka jest najlepsza alternatywa – męczyć się czy uciec, a może w nos waty napchać? Nie zawsze można powiedzieć „kupmy zapach dla nas”.\nJak cię dupna, to obejrzysz!\nOpublikowano 21 czerwca 2010 Autor: lived\nJak to trzeba uważać, co i do kogo się mówi! Nie mam tu na myśli potrzeby ograniczonego zaufania, choć i ono często się przydaje, ale konieczność pilnowania się, by jakiejś gafy nie strzelić. Palnie człowiek czasem bezmyślnie słowo czy dwa, nie spodziewając się burzy z piorunami, tymczasem do ostrego konfliktu dojść może, a nawet do zerwania wszelkich kontaktów personalnych. Nie zawsze bowiem to, co ten i ów potraktowałby jako żart albo zignorował, będzie tak samo przyjęte przez kogoś innego. Z mówieniem do kobiet i o kobietach jest tak samo – różnie reagujemy na różne sformułowania.\nTak się jakoś porobiło, że zapanowała moda na określanie pań mianem „dup”. Dotyczy to zarówno sytuacji, w których faceci chcą wyrazić swój zachwyt względem atrakcyjnej babki, jak i chęci zamanifestowania faktu, że konkretna pani jest związana z konkretnym panem. W pierwszym przypadku warianty są dwa:\n1. – Patrz, stary, na tę brunetkę – ale dupa, co?!\n2. – Anka, z ciebie to jest fajna dupa, wiesz?\nPrzypadek drugi polega na zastąpieniu „dupą” wyrażeń „moja dziewczyna”, „moja partnerka” czy „moja kochanka”:\n1. – Słuchaj, śmigniemy w sobotę na ryby?\n– Nie da rady. Moja dupa mnie nie puści – obiecałem jej wypad na weekend.\n2. – Fajna laska z tej mojej dupy; kupiła bilety na koncert.\nJest jeszcze opcja trzecia, polegająca na tym, że „dupami” nazywa się wszystkie babki w ogóle – te nieznajome też.\n- O dwudziestej podjadę bryką. Wybierzemy się w końcu na dupy.\nNie ma się co łudzić, że każda z przedstawicielek płci pięknej pozytywnie zareaguje na zamiennik w postaci „dupy”. Niektóre na pewno tak, bo uznają go za komplement, będący wynikiem najwyższego podziwu. Działa to również w odniesieniu do starszych już pań – skoro młody facet mówi o niej „ale dupa!”, bez wątpienia jest się z czego cieszyć. Wzrasta poczucie kobiecej wartości i pewność własnych atutów. Jednakowoż mało która z tych pań życzyłaby sobie, by jej osobisty facet nazywał ją „dupą” lub tak o niej mówił. Ot, dwoistość babskiej natury.\nZdarzają się dziewczyny, które pozwalają facetom swoim i nie swoim na urocze „dupanie”. Czy je to bawi, czy jest im obojętne, nieistotne; dość, że spływają te „dupy” po nich jak po kaczkach, co – rzec trzeba – żenująco działa na słuchaczy. Dlaczego? Z prostej przyczyny: wielu z nich określanie kobiet mianem tylnej części ciała uważa za ewidentny brak szacunku dla żeńskiej populacji. Podobnie traktowane są w takim gronie babki, które akceptują „dupne” erzace – zero absolutne godności osobistej. Zasadniczo to ich sprawa; skoro odpowiada im to mało eleganckie określenie, co to kogo obchodzi, ale… niekoniecznie dla reszty pań jest to sprawa obojętna.\nScena w lokalu. Na salę wchodzi mężczyzna – powiedzmy Marek – z młodszą od siebie towarzyszką u boku – niech to będzie Dorota. Zajmują miejsca przy stoliku i tuż po chwili podchodzi do nich stary znajomy Marka – na ten przykład Stefan. Długo się obaj nie widzieli, więc Marek przedstawia Dorotę Stefanowi. Ten ostatni proponuje, by kumpel ze swoją babką przesiadł się do stolika, przy którym siedzi razem z przyjaciółmi.\n- Nie ma sprawy, Stiev. Chwilę porozmawiam z Dorą i zobaczymy, jak się sytuacja rozwinie.\n- Tylko za długo nie gadajcie. Bierz tę swoją dupę i chodź do nas. Niezła jest, muszę powiedzieć.\nDorota usłyszała. Towarzystwo przy sąsiednim stole również. Nikt nie ma pojęcia, dlaczego dziewczyna wstaje nagle, podniesionym głosem mówi „nie jestem niczyją dupą!” i opuszcza lokal, mając łzy w oczach. Marek też nie rozumie; biegnie za Dorotą, krzycząc „nic się przecież nie stało!”. No, przecież, że nic – Stefan po prostu tak ma, a w ogóle to w czym problem??\n- Co za głupia cipa! Chyba przewrażliwiona na swoim punkcie. Szkoda słów – mówi jedna z kobiet, siedząca po lewicy Stefana. Szczęśliwie, tego Dorota już nie usłyszała.\nCzęsto mamy żal do facetów, że mówią o nas tak czy inaczej, nazywają nas „dupami” lub jeszcze bardziej uroczo, ale tak naprawdę od kogoś oni na to przyzwolenie dostają. Tracą rozeznanie, która z nas jest „dupą”, a która nie, która z nas traktuje związki poważnie, a dla której są one tylko „przeleciane przelotem”, skoro same panie – młodsze i starsze – tracą kontrolę nad tą wszechogarniającą „dupowatością” osobowości swojej.\nJakoś mało komu do głowy przychodzi, że taka Dorota jest zwyczajnie koleżanką czy przyjaciółką takiego Marka. Może przyszli do knajpy odprężyć się, pogadać o niczym, popsioczyć na to i owo, zwierzyć się z problemów, omówić zawodowe sprawy, powspominać… Nie, no skąd! Jak facet z babą w knajpie siedzi, to musi być jego „dupa”! Skoro nie da się problemu przeskoczyć, to jakieś identyfikatory może nosić? Takie, żeby od razu było wiadomo, kto się jak na „dupę” zapatruje po obu stronach płci?\nOpublikowano 18 czerwca 2010 Autor: lived\n- Coś z tym trzeba zrobić! – Ojciec Dyktator walnął pięścią w hebanowy stół, wstał z inkrustowanego fotela i zaczął chodzić tam i z powrotem po swoim wypasionym gabinecie. – Tak nie może być! Muszą nas słuchać jak wyroczni! W przeciwnym razie stracimy swoje wpływy, które i tak mocno osłabły, a wiesz, co to znaczy.\n- Tak, mistrzu, wiem; ograniczenie funduszy, a to wskazane nie jest – odparł Darosław Pisowski, też mocno zaniepokojony sytuacją. – Obiecuję, że kiedy tylko usiądę na stołku…\n- „Kiedy”? Ja bym raczej powiedział „jeśli”, mój drogi. Sam widzisz, jakie są twoje szanse – przerwał Darowi Maślaczek. – Ja potrzebuję natychmiast dobrego pomysłu! Mam swoje potrzeby!\nDłuższą chwilę trwała cisza. Obaj mężczyźni – jeden w powłóczystej szacie, a drugi w garniaku od Armaniego (zasadniczo na żadnym z nich ciuchy te szału nie robiły), zastanawiali się głęboko nad swoim położeniem. Pierwszy myślał o tym, że o ile teraz jeszcze daje się skubać staruszków, o tyle nowe pokolenie emerytów i rencistów nabrać będzie trudno. Drugi kombinował, jak by tu zakręcić lansem swoim, żeby przy upragnionym korycie się znaleźć, a tym samym z dwóch źródeł chłeptać.\n- No, jakieś pomysły? – zagadnął Dyktator. – Oczekuję inwencji od człowieka, któremu płacę. Jeśli nie będzie twórczego myślenia, to i przelewy na konto zmaleją.\n- Cały czas kombinuję, jak wesprzeć Ojca Dyktatora, bo dzieło jest słuszne. Fundacje, szkoła, rodzinne komórki… A, właśnie – ludzi ten interes za dużo kosztuje. Inni operatorzy mniej biorą…\n- Nie chrzań, ja cię proszę. U mnie płacą więcej, bo na szczytny cel. Boski. Z czasem przywykną. Każdemu, kto ma fona w rodzinnej sieci, udzieli się dyspensy od grzechów. Jeszcze za nią zapłacą dodatkowo, zobaczysz. O to się nie martwię. Ani o to, że ci nasi Browna czytać będą albo „Awatara” oglądać. – Maślaczek zmrużył oczy. – Męczy mnie coś innego. Spada liczba wiernych. A to dziecka nie ochrzczą, a to kościelnego ślubu nie chcą brać… Kasa, bracie, kasa! Jeszcze do tego dojdzie, że i za pogrzeby płacić nie będą. To jest katolicki kraj i trzeba zmusić jego obywateli, żeby nam płacili! Żeby mieli wyrzuty sumienia, jeśli nie zapłacą! Żeby ognia piekielnego się bali, a coraz mniej strach przed nim czują, co dla nas oznacza bankructwo z czasem, bo te nowe pokolenia to odporny na prawdę naszą pomiot diabelski.\n- Wiem!! – Dobrosław zerwał się z luksusowej kanapy, która sprawiała wrażenie, jakby złotem kapała. – Trzeba zrobić tak: ogłosić, że kto jest za – tfu! – in vitro, nie będzie mógł przystąpić do komunii. Z chrześcijańskimi naukami nijak się nie godzi taki sposób produkcji katolickiego Polaka, nie??\n- No, mów dalej, brzmi nieźle – Ojciec Dyktator dolał sobie i Dobrosławowi wina, które kosztowało majątek, ale co to za problem, skoro zawsze płaci za nie ten, kto potrzebuje spokoju duszy swojej.\n- Mistrzu, zrób tak: ogłoś, że kto jest za dzieciakami z próbówki, do komunii przystąpić nie może. Jeszcze da się liczyć na tych, którym wypraliśmy mózgi. Znaczy, chciałem powiedzieć, na wierzących poprawnie.- Darosław latał niemal pod sufitem. – Sam zobacz, mistrzu: babcie i dziadkowie, których skubi… nawracamy, mają spory wpływ na swoje dzieci i wnuki. Zróbmy tak: blokujemy – in vitro po katolicku, wciskając to jako grzeszny kit. Wszak dziewica, która porodziła syna, była tylko jedna. Emeryci dają się nabierać na to od lat – mamy w nich sojuszników.\n- To wiem, ale co dalej?\n- Już mówię. Otóż, zabraniając podania owego wafelka do ust kogoś, kto nie jest po naszej stronie, spowodujesz, że nawet najtwardsi oporni będą mieli wyrzuty sumienia, zanim jeszcze o in vitro pomyślą, a po naszej stronie stanie Parb Skaństwa. Ci zaś, których udało nam się zsekcić dotychczas, wciąż jeszcze umieją zaszantażować opornych potomków. I są nam oddani finansowo. Ideologicznie też.\n- Dobre! Bardzo dobre! – Ojciec Dyktator poklepał Dobrosława po plecach. – Genialne! Widzisz? Jak chcesz, to potrafisz. Zaraz przygotuję odpowiednie rozporządzenie. Trzeba też opracować program dodatkowej agitacji przeciwników in vitro – nie zaszkodzi wzmocnić ich wiarę w słuszność naszych poglądów. Tylko jak wyłapać tych, którzy są przeciw nam? Hmmm…\n- To proste – uśmiechnął się Pisowski, gładząc czule kosztowną wazę z chińskiej porcelany. – W placówkach medycznych mamy swoich ludzi. Będą trąbić o większym niż istnieje zagrożeniu zespołem hiperstymulacji jajników i pojawieniu się wrodzonych wad płodu. Będą nam też donosić o wszystkich próbach nielegalnego zapłodnienia już na wstępie.\n- Świetnie. Będziemy prowadzić listy odszczepieńców w każdej parafii. Wydamy też nakaz obowiązkowego, imiennego składania oświadczeń podczas spowiedzi – zatarł tłuste łapy Maślaczek. – Bez potwierdzonej karteczki od komunii wara.\n- Właśnie, a to oznacza zero chrztu dziecka, bierzmowania, kościelnego ślubu, pochówku jedynie słusznego i takich tam luksusów. Będzie się działo! Babcie i ciotki już się postarają, żeby te podpisy były.\n- Idealnie. Dobrze byłoby równocześnie rozpętać większy strach przed tym grudniem 2012 – to nam się może bardzo przydać, a kasa za zbawienie potrzebna. Moja najnowsza bryka to już przeżytek, a i twoją przydałoby się wymienić dyskretnie, co?\n- Się wie, mistrzu. Czas wprowadzić jakiś porządek w tym kraju. Zastanowię się też nad ustawą prawną – nie od rzeczy byłoby słać za kratki tych, którzy się nie ugną.\n- W dniu dzisiejszym komunii nie udzielono ponad dwóm milionom obywateli. Ostrzeżenia o wszczęciu kroków prawnych do tych grzeszników rozesłano.\n- W dniu dzisiejszym komunii nie udzielono blisko dwudziestu milionom obywateli. W związku z tym wierni są zobowiązani przyjąć komunię świętą wielokrotnie w ciągu jednej mszy i za drobną opłatą – trzeba zużyć zapasy i wybudować nowe zakłady karne dla pomiotu szatańskiego.\nWiernych brak. Maślaczek jedzie furmanką i pogryza opłatki. Ma nadzieję na kanonizację, bo przecież na nią zasłużył. „Będę świętym” – marzy, okładając szkapę batem.\nStraszny dwór, bo straszy\nOpublikowano 13 czerwca 2010 Autor: lived\nNo, i będę się czepiać. Będę, bo coraz częściej ręce człowiekowi opadają, kiedy nie dość, że trafia na totalną ignorancję, to jeszcze spotyka się z jej zażartą obroną. Nie wspominając już o przypadkach, gdy urażona delikatną uwagą persona obraża się na martwą śmierć. Najchętniej bowiem widziałaby innych jako durnych, ślepych i niedorozwiniętych, samą siebie uznając jednocześnie za wzór do naśladowania i jednostkę, zwolnioną z odpowiedzialności. Z odpowiedzialności za słowo.\nMoże ktoś uznać, że chłop od łopaty nie musi umieć poprawnie czytać i pisać – proszę uprzejmie: z łopatą się nie gada ani listów do niej nie wysyła. Pani sprzątaczka albo inna fryzjerka też mogą mieć w nosie językową poprawność – pierwsza konwersacje z mopem może prowadzić, jak chce, a druga ma umieć zająć się piórami człowieczymi. Fakt, że ci ludzie będą (albo już mają) swoje dzieci, którym nijak pomóc nie zdołają, pomińmy, bo i tak w tych kategoriach problemu owe czynniki ludzkie nie rozpatrują. Jest bowiem zawsze klasycznie: „czytaj, głupolu, zamiast mnie pytać!”, „co ty w szkole robisz, skoro tego nie wiesz?!”, „powinieneś już wiedzieć, jak to się pisze!” i nie ma żadnego znaczenia, że tatuś czy mamusia mówią właściwie o sobie. Im ta wiedza językowa nigdy potrzebna nie była, a jeśli będzie raz na jakiś czas, da się załatwić – ktoś napisze im to CV albo podanie. Przed dzieckiem jednak twarz trzeba zachować\nGorzej jest, kiedy człowiek oficjalnie wykształcony pisze i mówi tak, że tragedia z dramatem po prostu. Owszem, można takiemu komuś polecić kilka słowników – choćby ten ortograficzny, ale sprawa jest przegrana, kiedy ktoś w ogóle nie wie nawet, że kica na bykach i gdzie, bo przecież ta pisownia to idiotyzm, nie ma się czym przejmować i nad czym zastanawiać. Od tego są sekretarki, żeby odpowiednio dobrze przepisać tekst oferty, odezwy do ludu albo inszego podania. Kłopot w tym, że czasami trzeba pisać odręcznie, że nie każdy wyłapie w Wordzie różnicę między „nie ma” a „niema” i nie każdy przyzna się do faktu, że nie rozumie podstawowych pojęć, choć powinien je znać albo dowiedzieć się, co one znaczą.\n- Proszę pana, tych tekstyliów nie możemy wziąć w rachubę, Są kiepskiej jakości.\n- To proszę zmienić styl tekstu na inny, żeby nie był kiepski.\nDyslektycy. Mam wrażenie, że zbyt często naciągana jest ta ich dysfunkcja, bo jakoś tak często wiąże się ze zwyczajnym zaniedbaniem, a nie ze schorzeniem. Na ten przykład człowiek, który nie miał obowiązku uczenia się poprawnego pisania i czytania, dyslektykiem nie jest – całkiem zwyczajnie przywykł do tego, że nie wymagało się od niego językowego treningu już na wstępie, więc on sam od siebie poprawności nie wymaga – bo po co? Jest zwolniony z jakiegokolwiek wysiłku językowego, a kto mu błędy wytyka, jest małostkowym idiotą o zawyżonym ego.\nKiedy słyszę, że „metafora” to jakaś jednostka miary, i widzę zapis „porządany”, naprawdę zastanawiam się, ile – niby uczeni ludzie – włożyli wysiłku w naukę języka, którym mówią i piszą. Mało tego – oni w tym kalekim języku publikują! Na blogach, na prywatnych stronach internetowych, w sprawozdaniach, dziennikach, na forach przeróżnych i w mowie. Mało kto tak naprawdę, jeśli zwróci uwagę na brak językowej poprawności, jest traktowany jako doradca. Albo się go olewa, albo broni się własnych błędów na zasadzie „jestem zwolniony z poprawności, a ty się nie czepiaj” – to w wersji lajtowej, bo ta cięższa artyleria „hójami” pluje a już „poszłem” to u niej rzecz święta.\n- Mam to w dópie.\n- Pisze się „dupa”, inteligencie.\n- Nie bąć taka utalętowana.\n- Nie bączę utalentowanie – jakoś nie zależało mi nigdy na opanowaniu tej sztuki w perfekcyjny sposób.\n- Tempa jesteś chyba, bo nie rozómiesz, a się czepiasz i w dodatku niewiesz, co piszesz.\nFakt – nie rozumiem tego, co ktoś „rozómie”, bo nie jest „tempy”. Nie rozumiem także, jak można zdanie „patrząc na to wszystko, ręce opadają” nie tylko publikować, ale i uważać je za logicznie poprawne albo uprawiać wierszowaną grafomanię i nazywać ją „poezją”. Nie pojmuję też, dlaczego ludzie się obrażają za to, że ktoś życzliwie zwraca im uwagę na niepoprawność tego, co mówią i piszą, ostentacyjnie upierając się przy swoich błędach. Przecież to jest zwyczajnie głupie i świadczy o językowej stagnacji. Chwała tym, którzy nie manifestują obrazy majestatu, a dziękują za poprawki, starając się tych samych wpadek nie popełniać w przyszłości. W końcu – czy ktoś tego chce, czy nie – język, jakim się człowiek posługuje, świadczy o nim samym. W przypadku publikowania tekstów dochodzi jeszcze jeden aspekt – wpływ na stan poprawności językowej czytelnika, który nierzadko sam się jeszcze uczy operować słowem pisanym. Dla niego post blogowy, artykuł w prasie i książka powinny być autorytetami, a nie przyczyną wypaczeń i złych nawyków w zakresie pisania. Okazuje się jednak, że nawet oficjalnie zatrudnieni korektorzy przeoczają błędy lub poprawnie napisany tekst zjechać potrafią – w głowie się nie mieści.\nCzepiam się? Pewnie, że się czepiam, bo językowa ignorancja drażni mnie i niepokoi. To nieprawda, że ważne jest, co, a nie jak się pisze albo mówi. Istotne jest jedno i drugie, a jeżeli dla kogoś nie ma znaczenia poprawność w mowie i piśmie, niech jak najmniej mówi, a teksty swoje chowa do szuflady. Dla swojego i cudzego dobra – ośmieszać się nie będzie i nie przysłuży się kiepskiej edukacji językowej młodszych pokoleń. Sami popatrzcie, ile szkód można wyrządzić przez niedbalstwo – sobie i innym.\nSą pewni, że wszystkie błędy pragną mieć zgłoszone?!\nKsiążeczka dla dzieci – „Kształty w domu” – cudne rąbanie!\nElita głupawki językowej. Gratulacje twórcom tego badziewia za językową zapaść.\nOpublikowano 7 czerwca 2010 Autor: lived\nKojarzą się nam one różnie: z nadopiekuńczością i zbytnim wścibstwem albo z dobrocią i mądrością, z brakiem wyobraźni i staromodnymi poglądami lub z ciepłem wewnętrznym i spokojem, z autokratyzmem i wyrachowaniem albo z siłą wewnętrzną i cierpliwością. Jednakowoż łączą je cechy wspólne: siwe włosy (farbowane lub nie), ta sama rola społeczna (różnie spełniana i wykorzystywana), samotność (mniej lub bardziej odczuwalna i eksponowana) i świadomość, że czasu cofnąć się nie da. Kto jednak powiedział, że kobieta po sześćdziesiątce nie może czuć się młodo, że powinna nosić moherowy beret, przestać być aktywna, dyrygować wnukami albo schować się w mysią dziurę?\nPierwsze w Polsce szkoły dla babć ruszyły w Lublinie i w Koszalinie. Patronem finansowym tej drugiej jest Urząd Marszałkowski, a pierwsze zapisy trwały do sierpnia ubiegłego roku. Z inicjatywy pań Zofii Zaorskiej i Urszuli Kostuch narodziła się inicjatywa, która – jak na dzień dzisiejszy rzecz oceniać – zaraziła pomysłem inne miasta w Polsce. Zważywszy na fakt, że ludzie starsi to coraz większy procent naszego społeczeństwa, a rola babć sprowadza się stereotypowo do przymuszonej opieki nad wnukami albo do zamknięcia się w czterech ścianach, pomysł stworzenia szkół dla babć w ramach działalności Uniwersytetów Trzeciego wieku jest rewelacyjny – z kilku powodów.\n1. Babcia nie traci kontaktu z otoczeniem i ma świadomość zmian, które następują w różnych dziedzinach życia – warto wiedzieć, że nie powinno się autorytatywnie rozpoczynać zadania od „za moich czasów”.\n2. Czuje się potrzebna, zdobywa wiedzę, której z przyczyn ekonomicznych czy losowych wcześniej zdobyć nie mogła, a bez niej czuła się zagubiona, bo czas ruszył z kopyta i nagle wszystko stało się inne.\n3. Babcia może świetnie zastąpić tivi, jeśli się dowie, jak to zrobić – ano, poczytać dziecku na przykład można, samoloty z nim posklejać, zabawki na choinkę wykombinować z papieru kolorowego albo zwyczajnie na spacer pójść z maluchem i nauczyć go, jak się które drzewo nazywa.\n4. Nie będzie przekarmiać wnucząt słodyczami i nie będzie odbierana przez rodziców dziecka jak ktoś, kto próbuje przejąć ich rolę. Znamy takie sytuacje, kiedy to babcia próbuje być ważniejsza od rodziców, nie?\n5. Starsza pani wcale nie musi wyglądać jak starsza – w szkole dla babć uczy się panie, jak wykonać odpowiedni makijaż, by same poczuły się lepiej i nie szły do wnuczków z rozwianym, siwym włosem. Może to brzmi małostkowo, ale nie dla dzieci, które poznały baśniowe wiedźmy, straszące już swoją aparycją.\n6. Babcia nauczy się w takiej szkole nie nosić moherowego beretu. Maluch nie wie przecież, czemu się ludzie śmieją z takiego nakrycia głowy – babcia to powinna zrozumieć; na poziomie kilkulatka nie ma sensu tłumaczyć niuansów religijno – politycznych. Dla sporej ilości babć to zadanie arcyciężkie…\n7. Uczy się babcie, że nie wolno mówić „bozia cię ukarze”, „przyjdzie czarownica i cię zje” albo „zaraz ta pani cię zabierze”, kiedy maluch zrobił coś nie tak, jak powinien. To jeszcze mały szkrab i takiego strachu wzbudzać w nim nie wolno. Dzieciak już samej babci boi się na wstępie, kiedy ona zapodaje mu takie „nagrody”.\n8. Babcia nie musi wiedzieć, jak funkcjonują gry komputerowe, ale powinna wiedzieć, że takie są, i znać ich nazwy. To pozwoli znaleźć wybieg, by zainteresować dziecko rysunkiem, origami lub tak bardzo zaniedbanymi przez lata grą planszową albo książką – niby nie do zrobienia, a jednak możliwe. Wbrew pozorom dziecko nie rodzi się z kompem jako przyległością genetycznie ogłupiającą..\n9. Szkoła babć uczy walki ze stresem. Wiadomo, że maluch może nabroić, że wymaga ciągłej uwagi. Przytoczę tu słowa pani Urszuli Kostuch: „Przed wyjściem z domu (babcia) bierze garść środków uspokajających. Myśli, że nie da rady, że dziecko jej gdzieś ucieknie, że będzie jakieś nieszczęście”. Stąd w programie szkoły dla babć spotkania z lekarzami różnych specjalizacji. Własne dzieci babcie rodziły i wychowywały dawno temu; z wnukami nie zawsze czują się pewnie – odstawiamy dopalacze, proszę babć!\n10. Szkoły dla babć uczą aktywności. Takiej w relacjach z dziećmi, wnukami, ze znajomymi i ze sobą. Oczywiście, można się tego uczyć, oglądając sitcomy, ale niekoniecznie z efektem pozytywnym – tam się śmieją nawet z tego, co budzi zgoła inne reakcje normalnego człowieka.\n11. Babcia – dzięki takiej szkole – nie będzie stała z boku i krytykowała, o ile zechce w ogóle spojrzeć na siebie obiektywnie i podjąć wyzwanie. Babć wszystkowiedzących zaocznie mamy po dziurki w nosie.\n12. W programie warsztatów przewidziano również spotkania z dietetykami – babcie, choć doświadczone życiowo, niekoniecznie wiedzą, jak powinna wyglądać ich prawidłowa dieta. Przydaje się ktoś, kto prawdę powie, bo starsza pani bardzo otyła albo wychudzona sama ze sobą nie czuje się najlepiej.\n13. Babcia uczy się poznawać język współczesnego dziecka, by nie walczyć ze slangiem, ale go akceptować, a ewentualne wulgaryzmy, przyniesione z przedszkola, ujarzmiać. Etymologii takiej na ten przykład „kurwy” kilkuletni dzieciak znać nie musi, ale można wyprzeć to słowo innym – ot, na przykład „śrubą”. Powtarzane co jakiś czas „śruba, ale emocje!” spowoduje, że dziecko zapyta, co to są te emocje. Punkt dla babci.\n14. Szkoła dla babć służy również rodzicom – mogą być spokojni o to, że starsza pani nie przekarmi dziecka, nie położy go na siłę spać, by w spokoju oglądać seriale, i nie rozpieści wnucząt, sprzątając ich zabawki w pojedynkę. Przecież nie na tym polega rozwój babci i jej wnucząt.\n15. Po ukończeniu szkoły babcie, które chcą pracować jako dziecięce opiekunki, uczą się, jak założyć własną firmę i biorą udział w zajęciach grupy wsparcia – babcia babci nierówna przecież, a i wnuki różne bywają, że o ich rodzicach nie wspomnę.\n16. Panie, które nie chcą albo nie mogą zająć się wnukami lub też ich nie posiadają, również znajdą pomoc w szkole dla babć. Drogie panie, wszak nie każda z nas radzi sobie ze starością własną.\n17. „Babcia” to nie tylko określenie rodzinnego statusu; to również kłopot z akceptacją swojego wieku. „Inni tacy młodzi, a my w odstawce” – bulshit! To tylko poddanie się starości.\n18. Babcia może się nauczyć języka obcego, historii, tańca i sztuki dobrego kontaktu z młodzieżą – wcale nie jest tak, że człowiek stary jest intelektualnie i fizycznie beznadziejny oraz że w nastolatkach widzi samo zło. Nie jest też tak, że młodzież z mety nie akceptuje ludzi starych, bo to „dinozaury” – szkoła obala te stereotypy głupie.\n19. Babcię nauczy się rozmawiać z dzieckiem na „trudne” tematy. Wyszkolona babcia nie powie „ty świntuchu”, „nie mam czasu” albo „znajdź sobie w necie”.\n20. Szkoła dla babć to nie jakieś lelum polelum – to szansa dla tych pań, które już sobie odpuściły i wydaje im się, że wystarczy wnuka po swojemu nakarmić i położyć go spać wówczas, kiedy babci to pasuje. Wnusio może mało elegancko zwrócić wciśnięty na siłę pokarm i nie zasnąć przed babcią – to grozi na ten przykład likwidacją naczyń kuchennych (w wersji optymistycznej).\n21. Ile kosztuje taka szkoła? A to można sprawdzić tu i tu na przykład.\nNim nastąpi zwyczajna zmiana warty, babcie wiele mogą zdziałać, by ich wnukowie nie wyrośli na ignorantów, którzy mają ręce przylepione do komórek i klawiatury kompa ukochanego. Nie musi tak być, by wnuk nie wiedział, jak się rysuje, robi wycinanki, gra w szachy albo odróżnia wrony od kruków. Nie musi tak być, żeby babcia kojarzyła się z gderającą wiecznie kobietą, mającą kiepską fryzurę i noszącą nieklawe ciuchy. Babcia nie musi się wstydzić swojego wieku i wyglądu ani być wiecznie przywiązaną do wnuków starszą panią bez pasji.\nJak uwalić anioła\nOpublikowano 4 czerwca 2010 Autor: lived\nJakkolwiek jest już po maturach i wyniki egzaminów ustnych są już znane, a efekty pisemnych niedługo zostaną objawione, nie każdy maturzysta dostanie w sierpniu maturalne świadectwo. Tak samo nie wszyscy uczniowie klas niższych będą mieli spokojne wakacje. Jak co roku bez poprawek się nie obejdzie i spora część „pechowców” bez pomocy korepetytorów znów sobie nie poradzi. Rodzice nie zawsze są w stanie osobiście i solidnie dzieciaka przygotować do powtórki, a bez wsparcia go przecież nie zostawią… i tu pojawia się pewien problem, który warto wziąć w rachubę, gdy godzi się człowiek na udzielanie prywatnych lekcji.\nKamil specjalnie lotny nie był, ale z egzaminów maturalnych zrezygnować nie chciał. Zresztą, taka opcja w rachubę nie wchodziła, bo rodzice nigdy by się na nią nie zgodzili. Mieli świadomość, że mogą być problemy, lecz kiedy chłopak wybrał sobie łatwy temat prezentacji na ustną z polskiego, byli pewni, że jest po kłopocie. Tymczasem w grudniu okazało się, że Kamil nie popełnił ani słowa wstępu nawet i nie zanosiło się na to, że popełni.\n- Nie dam rady i już! Pojęcia nie mam, jak to ugryźć, a z neta nie chcę ściągać, bo teraz się belfry zcwaniły, a w ogóle to trzeba jeszcze jakieś lektury wybrać i konspekt napisać – beznadzieja.\n- A co to znaczy, że się zcwaniły?\n- A to, że jak się oddaje plan pracy i bibliografię do niej, to po necie szperają i nawet drukują sobie teksty na konkretny temat. Poza tym zadają jeszcze pytania jakieś kosmiczne – nie mam szans tego zdać.\nRada była tylko jedna – korepetytor, który wie, o co biega w tym egzaminie, i ma odpowiednie kwalifikacje. Popytali rodzice wśród znajomych i na początku stycznia zatrudnili znajomą znajomej, która pracowała jako polonistka w szkole Kamila, ale chłopaka nie uczyła. Rozpoczęła się ciężka praca nie tylko nad prezentacją, ale i nad pisemnymi zestawami – okazało się bowiem, że Kamil zwyczajnie lektur nie znał. Równocześnie przygotowywano wizualizację multimedialną „występu artystycznego” – aż żal było jej nie przygotować, bo temat świetnie się do takowej nadawał.\n- Jest jeszcze jedna zaleta dodatkowego materiału: w razie, gdybyś potknął się na tekście, slajd ci go przypomni – jesteśmy wzrokowcami głównie.\nUmowa między korepetytorką a rodzicami chłopca była taka, że będą oni płacić za każdą kolejną lekcję po jej odbyciu. Ponieważ zajęcia odbywały się u pani, Kamil dostawał kasę i każdorazowo regulował należność. Żeby uniknąć nieporozumień, bo z pamięcią i z chłopaczyskami bywa różnie, każda wpłata była potwierdzana podpisami Kamila i jego „deski ratunku”. Wszystko załatwiano uczciwie, ale… gdyby choć tylko jedna ostrzegawcza żarówka zaświeciła się w głowie korepetytorki, nigdy w życiu nie podjęłaby się swojego zadania.\nW marcu Kamil umiał tekst prezentacji na pamięć, przed czasem oddał konspekt i bibliografię do ewentualnej poprawki i radził sobie nieźle z przewijaniem slajdów. Opanował też podstawowe lektury, których można się było spodziewać na pisemnym, i w terminie przystąpił do egzaminu. Część ustną zdał na 60%, co, zważywszy na jego predyspozycje i braki, z którymi trzeba było zawalczyć, było zupełnie dobrym wynikiem. Rodzice Kamila byli jednak innego zdania. Sprawa znalazła swój finał w prokuraturze. Według mamy i taty za te pieniądze, które zapłacili korepetytorce, ich syn powinien zdać ustny z polskiego na co najmniej 90%, bo przez te kilka miesięcy ciężko pracował.\n- Widać pani nauczycielka brała pieniądze nieadekwatne do jej wysiłków. Proszę – oto adres, pod którym nasze dziecko pobierało lekcje od stycznia, i potwierdzenie wpłat – za każdy tydzień cztery godziny. Prawie dwa tysiące złotych i taki wynik?!\nNie było dyskusji. Po pierwsze – etyka zawodowa zabrania udzielać odpłatnie korepetycji uczniowi ze szkoły, w której się pracuje. Po drugie – z dowodów transakcji jasno wynika, że chodzi o umowę – zlecenie; w przypadku odnośnej pani, zatrudnionej na pełen etat, obowiązują konkretne reguły finansowe. Po trzecie – oprócz kosztów, związanych z podatkiem i opłatami ubezpieczeniowymi, należy się zwrot kosztów moralnych poszkodowanym, których inwestycja daleko przerosła realne wyniki tejże.\n- Ale przecież on zdał ustny; lepiej niż można się było spodziewać, a jestem pewna, że pisemny też dobrze mu poszedł. Nie wiem, czego spodziewali się rodzice po kilku miesiącach pracy z uczniem, który miał podstawowe braki. Chyba zdawali sobie z nich sprawę, skoro szukali pomocy.\n- To nieistotne. Nadużyła pani prawa, a to zawsze wiąże się z konsekwencjami.\nNo, i amba: rodzicom trzeba było zwrócić całość przyjętej kasy, a na dokładkę doładować konto innym instytucjom pazernym, że o smrodzie, który się za człowiekiem ciągnie latami po takiej „wpadce” nie wspomnę. Wygląda na to, że pomoc naukowa nie popłaca, ale mam inną na to teorię: róbmy za darmo! To takie szlachetne przecież! Jak tłumok jeden z drugim w końcu tę maturę zrobi, może chociaż zapamięta, dzięki komu? Abstrakcja.\nKamil pisemną z polskiego zdał, ale to nie miało znaczenia, bo też ledwie na 40%. Porażka korepetytorki jest ewidentna. Przez kolejny rok albo dwa odpowiadać będzie za swoją niekompetencję, podczas gdy pokrzywdzony synuś dostanie szansę zdać w końcu poprawkę z WOS-u, o ile rodzice znajdą kolejnego głupca, który da się zrobić w bambuko.\nJeszcze trochę, a to korepetytor będzie płacił za łaskawy zaszczyt przygotowania do matury czy poprawek obiboków i matołków, którzy nierzadko w ostatniej chwili desperacko szukają „cudotwórcy”. Podjęcie takiego ryzyka może być dla uczącego bolesne w skutkach, gdy dzieciak na ten przykład nie zda, a będą dowody na to, kto „zawalił” zlecenie. Tatuś i mamusia niekoniecznie muszą okazać zrozumienie komuś, kto na głowie stawał, by nieuka z tarapatów wyciągnąć. Oj, może zaboleć taka fucha…\nDla dziecka – wszystko\nOpublikowano 31 maja 2010 Autor: lived\nJutro kolejny egzamin z macierzyństwa i ojcostwa. Co by tu wymyślić, żeby temu kochanemu potomkowi jedynemu nieba przychylić po raz któryś tam z kolei? Co wykombinować, żeby to nie była jakaś siara w ogóle i totalna porażka? Ranking wśród dzieciaków trwa, więc nie ma zmiłuj – od czego się zaczęło, trzeba piąć się coraz wyżej i wyżej, bo – bez przesady – dla dziecka zrobi się wszystko.\n- Mamo, tato – co z prezentem?? Ten dzień już za chwilę!\nŻe to odjazdowe będzie, chyba się nie mylę.\nJak was znam, to coś kupione jest już od tygodnia\ni schowane tak skutecznie, bym znaleźć nie mogła.\n- Wiesz, że to jest tajemnica; dziś jej się nie dowiesz.\nNiespodzianka nic nie warta, gdy zdradzona słowem.\nJedno, co dziś wiedzieć możesz – będziesz wniebowzięta;\no czymś takim tylko marzyć mogą dziś dziewczęta.\n- Och, naprawdę?? Ale bosko! Mam już biżuterię,\nfull komórę, ciuchy włoskie kosmetyków serię,\ncool laptopa, extra meble i kino domowe,\nszpilki srebrne zajefajne i gry odjazdowe…\nMam nadzieję, że tę listę mając dziś na względzie,\nwszystko git obmyśliliście – powtórek nie będzie…?\nBym ze wstydu się spaliła przed Jolką i Kamą,\nGdybym chociaż raz jedyny dostała to samo!\nNawet myśleć nie chcę o tym, bo straszna to siara;\nRaz zdarzyła się Mariolce – ale miała wała!\nNabijali się z niej wszyscy – nawet małolaty,\nco dostały od swych st… od mamy i taty\ntaki wypas, że pół szkoły z zazdrości pękało.\nWiem, że gdy zabraknie ojca, kasy ma się mało,\nale przecież są sposoby na takie przypadki –\nmożna kredyt wziąć i wtedy dzieciak nie ma wpadki.\n- Córciu droga, ty się wstydzić nie będziesz na pewno.\nDobrze wiesz, że jesteś moją i mamy królewną.\nŻal Marioli, ale pewne reguły są święte –\nten sam prezent rok po roku? Dla mnie niepojęte!\nRację masz, o tym kredycie mówiąc, mądra Myszko,\nbo dla dziecka jedynego rodzic zrobi wszystko,\nżeby ono nie musiało chować się po kątach\nprzed innymi, bo ktoś standard życia mu posprzątał.\n- Cool! To ja tymczasem walę na super imprezę -\nRobert zaraz tutaj będzie i mnie tam zawiezie.\n- Baw się dobrze. Ja i mama jedziemy na brydża.\nNie zapomnij kluczy, słonko – na półce; nie – niżej!\nMy możemy wrócić rano, bo się tak złożyło,\nże Piotr ma dziś urodziny – mądre by nie było\npo kieliszku autem wracać, więc nie czekaj na nas.\nPowitamy cię prezentem, gdy będziesz wyspana.\n- Już doczekać się nie mogę, ale na wstrzymanie\nwezmę sobie i do jutra zniosę to czekanie.\nCoś mi mówi, że mnie czeka odlot niemożliwy.\n- O, tak! Już my dobrze wiemy, co cię uszczęśliwi!\n- Panie doktorze, ile to może potrwać…?\n- Trudno przewidzieć, proszę państwa. Córka, poza obrażeniami fizycznymi, doznała bardzo poważnego urazu kręgosłupa i mózgu. Trzeba się liczyć z tym, że po wyjściu ze śpiączki może być całkowicie sparaliżowana. Zrobimy, co w naszej mocy, ale cudotwórcami nie jesteśmy…\n- Córeczko droga, co cię podkusiło jechać po alkoholu?? Nie po to kupiliśmy ci ten wóz, niech to wszyscy diabli!! Czy ona mnie słyszy…?\n„Tak, mamo, ale nawet, gdybym mogła mówić, nie wiedziałabym, co ci odpowiedzieć. Za rok miałam zdawać maturę… Ta bryka to nie był dobry pomysł…”\nNiektórzy już mnie trochę znają, inni poznają może. Mówić, że jestem zupełnie normalna, byłoby sporą przesadą; nic normalnego bowiem nie może dać połączenie trzech żywiołów. Na swoją obronę mogę tylko powiedzieć, że to wina rodziców (wredna Lucy). Lived to imię w sam raz dla takiego ciężkiego przypadku, jednakowoż nie brakuje ponoć rozmantyzmu tej małej dziewczynce, zamkniętej w duszy po czterdziestce. Dopisek by Kornelia: Lived to "kobieta w bojówkach, z przepaską na czole, na jej twarzy liczne blizny - ślady bitew przeokrutnych... na biurku karabin maszynowy... wściekle spogląda w monitor... i szepcze przez zaciśnięte usta "warto było!" :)\nAby do przodu…\nBardzo dziękuję Between muzycznej :*\nDostałam od niej to cudo uznaniowe i tym razem oprzeć się nie było sposobu! :)\nNie milcz, mówiąc…\nZłoto jest może droższe i bardziej spektakularne, ale wiele złego może przynieść. Srebro wolę. Zwłaszcza wówczas, gdy trzeba prawdę powiedzieć. Zbyt wiele już upadło piękna przez milczenie, zbyt wiele przyjaźni i związków zakończyło swój żywot. Przez złoto. Człowiek czasem dziwny jest - niby mówi, ale tak naprawdę milczy...Nic na to nie poradzę: wolę prawdę.\nKonkurs "Rodzinne pasje"\nAMŻ zaprasza do udziału w konkursie rodzinnym – 23.05 – 30.08.10\nMają mnie dość ;))\nKanalia ulubiona ;)\nAjw rokoszna :)\nArtis-Milord godny :)\nAssist Magik zdolny\nBgo - perła w koronie\nDomini, która blisko…\nDr Brunet bezpardonowy\nFlux z magnesem\nKaria po fachu\nKen, ale na „G” :)\nLexi zwięzła :)\nMadziulka z futrami ;)\nMarutka z Wyobraźnią\nMG - broniąc życia\nMola na tropie\nNelli zamaszysta ;)\nQuitter na szlaku\nSamba słodka :)\nSmurff - MUWR :*\nTrochę starsza Ania\nVenie Kasiowa :*\nVil wielo…trawny ;)\nWoman z pazurkiem\nZamyślona amarantowa :)\nCentrum Edukacji - Śląsk\nKursy maturalne i językowe, polski dla cudzoziemców\nAnna i Oliver\nCzarna i gorzka\nEwa w Polsce\nLord Ender von Hellsing\nLucy o sobie i o Was\n3/4 KNW* ---> NDW* ;)\nAnn d’Arc ;)\nKańcia z Obłędem w Oku\nUlka bez Litości ;))\nCi też będą mieli ;))\nNie lubię blogowych faraonek! (wrrr!). Autoreklama jest spamem i jako taka nie pretenduje do rewizyty u jej autora. Nie rozumiem, czemu to tak trudno niektórym zrozumieć... Kiedy biorę książkę do ręki to po to, by ją czytać, a nie wpisywać w niej swój adres.\nWszystkich wizyt: 3326870\nWszystkich komentarzy: 181905\nWybrane przez Anioły Onetu:\n„Idźcie i się rozmnażajcie!”\n„Para szuka pary”\n„Ta pani jest za stara!”\n”Na staruszka”, czyli jak sobie zrobić dobrze\nA mogło być za późno…\nA nam potrzeba szacunku…\nBogaty egoista czy ubogi zbawiciel?\nChcę mieć chłopca żołnierza!\nCzy na pewno zawsze..?\nDla naszej klasy\nDzieci nie dzieciom\nFacet i kiecki\nHistoria za 5 złotych\nI stworzył szatan neta…\nJa cię kocham, a Ty śpisz…\nJak wyhodować bestię\nKiedy ono dorasta…\nKobieto, przytyj, czyli – co lubią faceci\nKto jest abonentem…?\nList do mścicielki\nMamo, a tatuś mnie kocha…\nNa odsiecz czerwieni\nNowa jednostka kobieca\nOn, one i dylemat\nPan panią czy pani pana…?\nPociągający, czyści, źli\nPrzypowieść o wierności\nReligia czy… religia?\nSeks na szklance\nŚredniowiecze seksualne, czyli…\nStara miłość w nowej odsłonie\nTo może ja cię zdradzę…?\nTroje w potrzasku\nTym, co na grubie…\nUwaga - dziecko w ciąży!\nWodopój, czyli zawsze blisko cycka\nWszystko przez Nel i słonia!\nŻniwiarze na topie\nFARAONKOM STOP! W PRZECIWNYM RAZIE…\n... użyję swojego metrowego wiertła!!! :>>\nKOMCIE i zaproszenia na "konkursiki" wylądują natychmiast w koszu. Tu się przychodzi CZYTAĆ ZE ZROZUMIENIEM i WYPOWIADAĆ SIĘ NA TEMAT. Spamerskie faraonki niech lepiej omijają to miejsce; szkoda ich - bądź co bądź - cennego czasu. Lucy/Lived nie będzie odwiedzała spamerskich blogów. Amen.


Kłótnie z dzieckiem - jak je prowadzić - Rodzina - Dziecko - Polki.pl\nJak się kłócić, by spór był konstruktywny, a nie był zarzewiem nieporozumienia i konfliktów z dzieckiem? Poniżej przedstawiamy kilka rad, a w tym m.in. kiedy postawić na swoim i czy można przyznać rację dziecku.\nNajważniejszym zadaniem każdego rodzica jest wychowanie dziecka. Trudności, jakie napotykamy są różne, a zależą od wieku i charakteru pociechy. Rodzice są pierwszymi autorytetami dla dziecka. Aby dziecko wiedziało, co jest dobre, a co złe należy mu to pokazać i powiedzieć.\nNie obawiaj się wyznaczania granic, ustalone zasady, reguły są niezbędne do tego, aby nie dochodziło do nieporozumień i niepotrzebnych kłótni. Dzieci uczą się obserwując nasze postępowanie. Wobec tego, jak postępujemy i co mówimy ma wielki wpływ na to, jak zachowują się nasze dzieci.\nPodstawowe zasady kłótni z dzieckiem\nStałość, stanowczość i konsekwencja w wychowaniu uchronią nas przed nieporozumieniami z naszym dzieckiem. Jeżeli będziemy działać zgodnie z regułami jesteśmy w stanie osiągnąć sukces wychowawczy.\nPamiętaj, że jeżeli bezwarunkowo pozwalasz na wszystko, nie stawiasz żadnych barier, to dziecko nie zdaje sobie sprawy, co jest uznane za pozytywne zachowanie.\nCzasami zdarza się, że po przyjściu z pracy jesteśmy zmęczeni, czy rozdrażnieni. Nie przerzucaj wtedy swoich frustracji na dziecko. Dziecko musi przejść okres dzieciństwa i nie może wysłuchiwać o Twoich problemach czy obawach, które dotyczą zawodowego środowiska. Jeżeli dojdzie do sytuacji, że stracisz kontrolę nad własnymi emocjami, przeproś dziecko.\nNaśladowanie zachowania rodziców - kłóćcie się konstruktywnie\nDzieci uczą się przez naśladownictwo. Pamiętaj, że dziecko będzie wyciągać takie same argumenty, ten sam typ dyskusji, co Ty. Jeżeli kłócisz się przy dziecku z inną osobą, zachowaj spokój, klasę, nie daj się wyprowadzić z równowagi. Staraj się nie kłócić przy dziecku z osobą bliską, bo dziecko później przypomni sytuację zaistniałą podczas kłótni.\nSytuacja problematyczna jest sprawdzianem naszego wcześniejszego postępowania z dziećmi. Jeśli nie zbudowaliśmy swego autorytetu, trudno nam będzie wymagać. Ważne, aby drugi rodzic włączał się w dyskusję.\nNie strasz dziecka ojcem. Nie powinniśmy dzielić się na złego i dobrego rodzica.\nNawet, jeżeli mamy odmienne zdanie, powinniśmy ustalić wspólną drogę, której będziemy oczekiwać od dziecka. Nie powinniśmy pokazywać dziecku, że tata myśli inaczej. Konsekwencja zawsze procentuje, dlatego musimy ustalać zasady od najmłodszych lat. Jednak wraz z wiekiem przybywają nowe problemy, dlatego należy wprowadzać nowe reguły.\nJak postępować z małymi dziećmi\nNajmłodsze dzieci często wpadają w histerie, które są bardzo trudne do przewidzenia i bardzo gwałtowne. Nie obędzie się wtedy bez złości i krzyku. Przyczyną takiego zachowania jest zazdrość, gniew lub/i chęć posiadania. W takich sytuacjach, za wszelka cenę postaraj się powstrzymać emocje. Dziecko chce Cię sprowokować, wypróbować Twoją cierpliwość.\nChce zobaczyć, na ile może sobie pozwolić. Często wymyśla absurdalne i niemożliwe do zrealizowania zachcianki, tylko po to, aby zaobserwować Twoją reakcję. W ten sposób dziecko uczy się, co jest dobre a co złe. Nawet jak krzyczy bez opamiętania, podnosi głos, trzaska drzwiami - zachowaj spokój.\nTagi: rodzice, rodzina, metody wychowawcze, kłótnie, wychowanie dziecka


Urlop wypoczynkowy I Jak zapewnić 14 dni wypoczynku zgodnie z art. 162\nStrona główna » Blog EFFECT » Urlop wypoczynkowy. Jak zapewnić 14 dni wypoczynku zgodnie z art. 162 KP?\nUrlop wypoczynkowy. Jak zapewnić 14 dni wypoczynku zgodnie z art. 162 KP?2019-09-232020-02-20https://effect.edu.pl/wp-content/uploads/2017/06/logo.pngOśrodek Szkoleń i Informacji Effecthttps://effect.edu.pl/wp-content/uploads/2019/09/urlop-wypoczynkowy.jpg200px200px\nJak zapewnić 14 dni wypoczynku zgodnie z art. 162 KP?\nUrlop wypoczynkowy przysługuje każdemu pracownikowi. Ilość dni urlopu uzależniona jest od stażu pracy. Udzielając urlopu wypoczynkowego pracodawca kieruje się zasadami zapisanymi w Kodeksie Pracy.\nI tak, zgodnie z zasadą niepodzielności urlopu wypoczynkowego, coroczna jego pula powinna być udzielona pracownikowi w sposób nieprzerwany do końca roku kalendarzowego, za który urlop ten przysługuje (art. 152 ust. 1 KP i art. 161 KP).\nZasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego i dalsze przepisy kodeksowe przewidują parę wyjątków w tym zakresie (zob. art. 1672; art. 165; art. 166 KP).\nJednym z nich jest art. 162 KP, który dopuszcza możliwość podziału corocznej puli urlopowej na wniosek pracownika. Przepis ten zastrzega jednak, że w takim przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych.\nObowiązkiem pracodawcy jest zatem zadbać o to, aby każdy z jego pracowników skorzystał chociaż raz w roku z okresu wypoczynku nie krótszego niż 14 kolejnych dni.\nRealizacja tego obowiązku nie nastręcza większych trudności pracodawcom, którzy stosują plany urlopów. W takim przypadku, już na etapie jego tworzenia pracodawca powinien zadbać o to, aby uwzględniając sugerowane przez pracowników terminy korzystania z urlopów spełnić wymóg wynikający z art. 162 KP.\nNatomiast pracodawca, który nie tworzy planu urlopów lecz udziela ich na podstawie wniosków sukcesywnie składanych przez pracowników, powinien odmówić akceptacji takiego wniosku, którego uwzględnienie spowodowałoby, że pozostała do wykorzystania przez danego pracownika pula urlopu nie zapewniałaby mu co najmniej 14-dniowego wypoczynku.\nPodkreślenia wymaga, że art. 162 KP wspomina o konieczności zapewnienia 14-dniowego „wypoczynku”, a nie 14-dniowego „urlopu wypoczynkowego”. Chodzi więc o zapewnienie okresu zwolnienia od pracy obejmującego kolejnych 14 dni, które nie muszą w całości zostać wypełnione dniami urlopu wypoczynkowego.\nA zatem, ów 14-dniowy okres może zostać zapewniony w oparciu o dni wykorzystywanego urlopu wypoczynkowego, ale ponadto w oparciu o przypadające „po drodze” dni wolne od pracy, takie jak: niedziele, święta, dni wolne z tytułu przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy (np. wolne soboty), a w przypadku pracowników zatrudnionych w systemie równoważnego czasu pracy – o dni harmonogramowo wolne od pracy.\nZgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy, pracownik świadczy pracę od poniedziałku do piątku. Zamierza skorzystać z urlopu wypoczynkowego w I połowie listopada 2019 r. Udzielając mu urlopu w wymiarze 9 dni w okresie od 4 do 15 listopada 2019 r. pracodawca spełni wymóg określony w art. 162 KP. Biorąc pod uwagę fakt, że pracownik nie będzie również świadczył pracy w dniach 1-3 oraz 16-17 listopada, w rzeczywistości będzie mógł skorzystać łącznie z 19 dni wypoczynku, poświęcając na ten cel tylko 9 dni urlopu wypoczynkowego.