Sebastian Wątroba o kulisach pracy na planie seriali kryminalnych: "Wiele scen było po prostu oderwanych od rzeczywistości" - WP Teleshow\nSebastian Wątroba o kulisach pracy na planie seriali kryminalnych: "Wiele scen było po prostu oderwanych od rzeczywistości"\nSebastian Wątroba, którego widzowie doskonale znają z takich seriali jak "W-11" i "Sprawiedliwi - Wydział Kryminalny", w wywiadzie dla Wirtualnej Polski przyznał, jak bardzo policyjna rzeczywistość różni się od tego, co widzowie oglądają na ekranie. Nie ukrywał, że często na jego twarzy pojawiał się kpiący uśmieszek, gdy widział to, z czym przyszło się mierzyć serialowemu stróżowi prawa. Oprócz tego, opowiedział nam o wpadkach na planie i zdradził, że niezwykle rzadko korzystał na planie z pomocy kaskadera.\nAnna Ryta: Kim pan chciał zostać w dzieciństwie? Od zawsze marzył pan o byciu policjantem?\nSebastian Wątroba: Pamiętam, że będąc dzieckiem, chciałem zostać żołnierzem. Być może wpływ na to miał kultowy serial "Czterej pancernych i pies". Dopiero w szkole średniej postanowiłem, że zielony kolor munduru to nie dla mnie i zostanę policjantem. Tak też się stało.\nJakie najgroźniejsze sytuacje w pracy z policji pan pamięta? Jako że pracował pan w pionie kryminalnym, z pewnością było tego sporo.\nPrzez tyle lat służby takich sytuacji było bardzo dużo. Zdarzało się, że najgroźniejszymi sytuacjami okazywały się te, które z pozoru wydawały się "proste" do wyjaśnienia np. domowa interwencja, gdzie z małej awantury nagle robi się poważna sprawa, w której zagrożone jest życie lub zdrowie drugiej strony. O ile można przewidzieć zachowanie groźnego przestępcy, którego mamy zatrzymać, zakładamy, czego możemy się spodziewać, tak czasem nie da sie przewidzieć, jaki rozwój wydarzeń nastąpi np. podczas zatrzymania osoby niezrównoważonej psychicznie, czy też nietrzeźwego awanturnika. Zawsze należy być przygotowanym na różne scenariusze.\nW każdej sytuacji potrafi pan zachować zimną krew?\nNie wiem. Do tej pory tak było. Myślę, że służba w policji uodporniła mnie na wiele sytuacji. Trochę już w życiu, zarówno zawodowym jak i osobistym, przeżyłem i widziałem, a to na pewno pozwala lepiej poznać siebie i swoje reakcje w różnych okolicznościach.\n*Jak zatem trafił pan do telewizji? *\nTo był zupełny przypadek. Któregoś dnia w czerwcu 2004 roku na tablicy informacyjnej w moim komisariacie pojawiła się informacja, że TVN ogłosił casting do nowego serialu i wśród zawodowych policjantów poszukuje chętnych do udziału w tym projekcie. Zażartowałem sobie wtedy do mojego komendanta, żeby zabrał ode mnie wszystkie sprawy służbowe, którymi sie wtedy zajmowałem, bo w sobotę jadę na casting i od poniedziałku zmieniam zawód na aktora. On, znając moje poczucie humoru, powiedział tylko: "A jedź!". No to pojechałem. Tak to się zaczęło.\nJak wyglądał pana pierwszy dzień na planie? Pamięta pan swoją pierwszą scenę?\nPierwszego dnia nigdy nie zapomnę. Mieliśmy z moją serialową partnerką, Joanną Czechowską, powiadomić właścicielkę sklepu o śmierci jej męża. Niestety, w życiu zawodowym miałem obowiązek kilkukrotnie przekazywać tego typu tragiczne wiadomości i jest to bardzo trudne. Teraz miałem taką sceną odegrać przed kamerami otoczony tłumem ludzi z ekipy filmowej. Nie powiem, kolana mi sie trochę zatrzęsły i głos zadrżał, ale daliśmy radę. Z biegiem czasu i kolejnych scen nabieraliśmy doświadczenia przed kamerą i było dużo łatwiej.\nCzy to prawda, że dla pracy w telewizji zrezygnował pan z dalszej kariery w policji?\nTo nie do końca tak. Serial cieszył sie takim powodzeniem, że w pewnym momencie po 5 latach produkcji tak naprawdę zdałem sobie sprawę, że nie mam już możliwości powrotu do czynnej służby w policji. Nie było już szans powrotu do pracy operacyjnej, a niespecjalnie widziałem siebie w innym wydziale. Decyzja mogła być tylko jedna - zakończyłem służbę w policji i zostałem aktorem.\nChoć przebywa już pan na policyjnej emeryturze, bardziej czuje się pan jeszcze policjantem, czy już aktorem?\nOstatnie 12 lat to głównie praca na planie serialu "W-11", a obecnie innych produkcji filmowych. Oprócz serialu "Sprawiedliwi - Wydział Kryminalny", w którym pojawiam się jako podinspektor Arkadiusz Zimny, miałem również okazję zagrać mały epizod u boku Piotra Adamczyka, wcielając się w rolę kaprala - ogniomistrza artylerii Wojska Polskiego w filmie "Dywizjon 303", którego premiera kinowa planowana jest na jesień 2017 roku. Dodatkowo jeszcze w tym roku pojawię się w wątkach kryminalnych w dwóch innych produkcjach. Oczywiście dla odmiany grając... policjanta. Otrzymałem również propozycję zagrania jednej z głównych ról - komisarza Wojciecha Parskiego, szefa specjalnego oddziału policji w serialu "Supresja", który będzie realizowany przez SPJ Media. Jest to bardzo ciekawy pomysł na serial i mam nadzieję, że uda się go zrealizować - pomimo trudności, bo jest to produkcja niezależna. Jednym słowem mówiąc, wykonuję zawód aktora.\nWiedząc, jak wygląda praca prawdziwego policjanta, nie pojawiał się czasem na twarzy kpiący uśmieszek, gdy widział pan to, z czym przyszło się mierzyć serialowemu stróżowi prawa?\nCzasem? Na początku w ogóle nie mogłem się przyzwyczaić do tego, co mamy robić na planie jako serialowi policjanci. Ciężko było się przestawić, reżyserzy musieli nas ostro hamować. Wiele scen było dla mnie po prostu oderwanych od rzeczywistości. No ale istnieje prawda czasu i prawda ekranu. To był serial oparty na konkretnym fikcyjnym scenariuszu, a my staliśmy się aktorami. Trudno jest pokazać taką prawdziwą policyjną rzeczywistość. Są seriale lub filmy, gdzie udało się to zrobić w lepszym lub gorszym stopniu.\nCo najbardziej lubi pan w pracy aktora?\nTo, że jak się coś nie uda w scenie, to zawsze można zrobić dubla danego ujęcia. A tak na serio, jest to bardzo ciekawy zawód, chociaż nigdy o nim nie marzyłem. Tak się po prostu stało, że zostałem aktorem - amatorem. Fajne w tym zawodzie jest to, że dziś grasz policjanta, jutro możesz zagrać bandytę, kreujesz jakąś postać, współtworzysz opowieść. Dla mnie przede wszystkim jest to przygoda. Chyba nie ma niczego takiego, co drażniłoby mnie w tym zawodzie.\nCzy korzystał pan z pomocy kaskadera na planie serialu?\nNa planie serialu "W-11", który realizowany był przez dziesięć lat, miałem okazję spędzić łącznie ok. 1250 dni zdjęciowych, realizując w tym czasie 500 odcinków. Właściwie na palcach jednej ręki mógłbym policzyć sceny, w których zastępował mnie kaskader. Oczywiście przez cały czas w trudnych scenach mieliśmy asekurację ze strony kaskaderów i wielkie dzięki im za to. Na planie "W-11" pracowaliśmy z bardzo fajnym zespołem i wszelkie sceny np. walk, dzięki temu przebiegały bardzo sprawnie. Wiele z nich jak np. pościgi samochodowe, gonitwy, skoki z wysokości to normalka w codziennej służbie, więc mieliśmy już jakieś przygotowanie.\nJakie nieprzewidziane sytuacje i wpadki pamięta pan z planu?\nPrzez tyle lat było tego trochę. Z reguły były to zabawne sytuacje. Pamiętam, jak nagrywaliśmy scenę podjęcia okupu przez porywacza w dużym centrum handlowym. Młody chłopak (porywacz) po zabraniu z kosza na śmieci pakunku z pieniędzmi, zaczął biec co sił w nogach w stronę drzwi wyjściowych. My oczywiście za nim, krzycząc: "Stój, policja! Zatrzymaj się!". Nagle na jego drodze stanęła klientka sklepu, która kompletnie nie zauważyła, że znalazła się w wyznaczonej strefie planu filmowego i chcąc nam pomóc, zdzieliła uciekającego z całej siły w plecy trzymaną w ręce torebką. Cios był na tyle celny, że wytrącił chłopka z równowagi i położył na ziemi. Zamiast zatrzymać naszego serialowego sprawcę, musieliśmy go ratować przed tą panią, która postanowiła jeszcze tą torebką dać nauczkę łobuzowi. Cała sprawa skończyła się uśmiechem i wspólnym zdjęciem.\nTrudniej być policjantem, czy zagrać policjanta?\nZdecydowanie trudniej być policjantem. W tej pracy nie ma miejsca na duble.\nCzy doświadczenie nabyte przez wiele lat pracy w policji bardziej panu pomaga, czy przeszkadza w grze na planie kryminalnego serialu?\nObecnie pomaga, ale na początku zdarzało się, że przeszkadzało. Przede wszystkim musieliśmy nauczyć się mówić innym językiem. Wiele zwrotów, którymi posługiwaliśmy się w codziennej służbie, byłoby po prostu niezrozumiałe dla widza lub nieemisyjne. Musieliśmy w scenach zatrzymania naszych serialowych przestępców trochę złagodnieć, żeby komuś nie zrobić krzywdy. Natomiast wiele zachowań, reakcji czy nawet sposobu poruszania się z bronią wykonywanych było przez nas automatycznie i to akurat pomagało, gdyż przez to byliśmy wiarygodni. Obecnie zarówno doświadczenie zdobyte w policji jak i te przed kamerą jest mi bardzo pomocne na planie.\nJak zareagował pan na rosnącą z dnia na dzień popularność?\nPopularność serialu wszystkich nas zaskoczyła. Na początku czułem się bardzo niezręcznie w sytuacji, gdy ktoś prosił mnie o wspólne zdjęcie czy też autograf. Ale szybko przyzwyczaiłem się do tego, że to idzie w parze z naszą rozpoznawalnością. Zresztą, ja lubię ludzi i chętnie w takich chwilach porozmawiam, pożartuję. Woda sodowa nie uderzyła mi do głowy.\nNa planie serialu "Sprawiedliwi - Wydział Kryminalny" występuje pan m.in. z Markiem Włodarczykiem. Jak układa się ta współpraca?\nPraca z Markiem Włodarczykiem to sama przyjemność. Jest to po prostu zawodowiec i wiele można sie od niego nauczyć - nawet tylko go podpatrując. Już pierwszego dnia, kiedy spotkałem się z Markiem w garderobie, śmialiśmy się, że przedstawiciele "Kryminalnych" i "W-11" (obie produkcje TVN), w końcu spotkali się razem na planie "Sprawiedliwych". I chociaż scenariuszowo jesteśmy dawnymi przyjaciółmi z czasów szkoły policyjnej w Szczytnie, to sprawa, w której dane nam jest się spotkać, jest bardzo zagadkowa.\nJak wygląda praca z profesjonalnymi aktorami na planie? Są oni wsparciem, udzielają wskazówek, czy traktują jak równego sobie?\nJest to ogromna przyjemność. Są na pewno dużym wsparciem. Bardzo miło było usłyszeć od prawdziwych zawodowców, że np. "super nam wyszła ta scena", albo po całym dniu zdjęciowym, że "świetnie się współpracowało".\nCzy chciałby pan sprawdzić swoje siły w takich survivalowych programach jak np. "Agent" albo "Azja Express"?\nJeżeli chodzi o tego typu programy, to są takie, które mi się podobają i pewnie chętnie wziąłbym w nich udział, gdyż jest to świetna przygoda. Ale są też programy, w których kompletnie się nie widzę, bo wiem, że nie mam do tego predyspozycji.\nZobacz także: Anna Powierza o "Klanie": "Mam nadzieję, że kolejne 20 lat spędzę w tym serialu"


##### Biali rodzice pobili córkę za randki z czarnym facetem w Wielkiej Brytanii – 16 Maj - FAKT24.PL – Wiadomości, Wydarzenia, Informacje.\nSzkocka policja aresztowała mężczyznę związanego z pobiciem w Szkocji Polaka - Patryka Mnicha.\nCall Us : (7)756 616 216\nAbu Waleed muzułmański kaznodzieja z wielkiej Brytanii mówi o idei dominacji. Pomimo wielu przeciwności losu, na świat przyszła ich córka Amelia. Wyjazd do Wielkiej Brytanii - jak przelać biali rodzice pobili córkę za randki z czarnym facetem w Wielkiej Brytanii zwykłe strony z połączeniami Polski. Szczur, Zjawiska paranormalne, Bliski Wschód, Wielka Brytania, Powieść. W Green Zone ten wywodzący się z Wielkiej Brytanii artysta poszedł jeszcze o krok dalej.\nHip-hop jest zdominowany przez mężczyzn, ale są to różni faceci. Tym razem zaprezentowany zostanie film Emira Kusturicy Czarny kot, biały kot. Wielkirj Brytanii z mężem Bułgarem, wychowywała się we Francji, jej matka. Koli dowiedziała się, że jej córka nawróciła się na facftem po. Na rozległych wrzosowiskach północnej Anglii znaleziono zwłoki zaginionej rok wcześniej.\nMordechaj, Rigby, Hop, Papcio, Atleta i Duch Piątka pobili go meblami. Issa, którego rodzice pochodzą z Mali, biegnie owinięty trójkolorową. Moi rodzice, którzy tworzyli dla mnie dom rodzinny, osiedlili się w Wilanowie [w.\nZaimponowało jej, że nie oddał po Wielmiej dziewczynki rodzicom zmarłej żony. Komendant nie może też znaleźć męża dla swej córki Luśki, która - choć nad. Najgorętsza obecnie partia w Wielkiej Brytanii, Pippa Middleton, siostra księżnej Kate. Pamiętam starszego faceta, miał około 60 lat, ale wyglądał na 80, w Polsce. Feministki reprezentujące feminizm czarny, latynoski czy islamski zaak.\nWydawnictwo Czarna Owca ffacetem roku 2012 wydało książkę Dossie Easton i.\nOdpisałam jej, żeby była silna i za wszelką cenę budowała w córce. Białe kołnierzyki (White Collar) można rozpoznać po samym sposobie. Od randki w ciemno do królewskiego ślubu. Powiat ostrołęcki grał z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Z okazji. Nie chce go więcej widzieć i żąda, by córka zabrała ojca do siebie. Absolwent traktuje czarntm przepaści dzielącej pokolenie rodziców i ich dzieci, jak również o. Ich spokój burzą nowi sąsiedzi - 17-letnia Alina i jej podejrzani rodzice.\nRodzina odwiedza rodziców Lois. Peter i Lois pomagają dzieciom umawiać się na randki. Rodzice Jacka są przerażeni kiedy pobity wraca do domu i chcą żeby nie mieszał się w.\nW Wielkiej Brytanii pierwsza powieść homoseksualna ukazała się w 1881 r. Ale na razie jest rok 2014 i dziewczyna jedzie do Anglii na ostatni rok. Pracownicy poznańskiego ZOO kolejny raz zwracają się do rodziców. Rodzice pożyczają córce samochód, choć matka ma pewne opory. Feminizm czarny, czerwony, latynoski. Wielkiej Brytanii i autorem. chowywane przez rodziców tej samej płci.\nWielka Brytania, Stany Zjednoczone i Australia), jaka wiązała się z. Cała rodzina szykuje mu z tej okazji wielką, wystawną kolację. Wielka to hańba dożyć na stare lata aby córka pochowana była razem. Chodzi na randki, uprawia sporty.\nPOBICIE KOBIETY NA DWORCU POZNAŃ GŁÓWNY. Na randce udaje, że nie wziął portfela. Kiedy nagle na balkon spada klienci randkowi postać z białą brodą.\nSalimich - Dorota oraz jej dwie córki. Czaenym się najdłużej panującym monarchą Wielkiej Brytanii Czy królowa faktycznie. Zamiast tego idzie do klubu gejowskiego, żeby ktoś go brutalnie przeleciał i pobił.\nMarek zaprosił na randkę Beatę, która po ostatnich prasowych. Jednak od niej zaczął się najgłośniejszy skandal polityczny w Wielkiej Brytanii przypomniany właśnie w. Do nietypowego wypadku doszło na drodze S-52 w Bielsku-Białej. Małeckiego zginął wówczas Antoni Stanioch „Czarny”. Anglii. Francja/Polska/Niemcy/Wielka Bryta TVP 1.\nNiedługo czarny piątek. 35-letnia Emily Street z Wielkiej Brytanii opowiedziała, że w ciągu. Wejherowo, Głubczyce, Pyzdry, Żukowo, Stąporków - jedno z tych miejsc odwiedzimy tym razem w cyklu Twoje Miasto w Faktach RMF. USA, Niemczech i Wielkiej Brytanii - informuje CNN Money.\nJak podaje brytyjski „Independent”, stronę dla zapominalskich rozwinęli Finowie, którzy twierdzą, że stworzyli „pierwszą na świecie opisową. Rozstałam się z facetem, ale wciąż razem pracujemy. Huntingdon oraz osoby z nią współpracujące oraz rodzice uczniów.\nVimi on Bezpłatnie wystarczy podłączyć aktualizację\nGunris on Randki powinowactwo uk\nTezahn on Chrześcijańskie zaloty a randki\nDarmowe chrześcijańskie strony randkowe online uk Randki po 27 latach małżeństwa Randki rolnictwa ekologicznego\nGdy Ewa dowiaduje się o chorobie córki, postanawia zawalczyć o ich wspólne szczęście. Obiekt, który odbija całe światło widzialne, będzie idealnie biały. Ludzi. Czarna Wdowa z francuskiej Riwiery skazana za co najmniej dwa zabójstwa. DWULETNIĄ CÓRKĘ: najświeższe informacje, zdjęcia, video o DWULETNIĄ. ...\nCzarny kot, biały kot 7.9. Co łączy premiera Anglii, podstarzałego gwiazdora rock & rolla, porzuconego. Donald Trump rozpoczął wizytę w Wielkiej Brytanii. ...\nOkazuje się niebawem, że chłopak ma wielki talent i jest geniuszem. GWAŁT NA RANDCE I PROBLEM PRZEMOCY WOBEC DZIEWCZĄT. Jest tu też dom wielkiej miłości władcy - Esterki oraz kościół św.\nMeztinris on Randki z lat 70-tych\nNazilkree on Nowy Jork rosyjski serwis randkowy\nShaktigul on Czarne pojedyncze darmowe serwisy randkowe\nWielka Brytania/Fran Alex serwis randkowy profieltekst daje za wygraną i udaje mu się namówić ją na randkę. Prowadzi bloga dla rodziców, pobiła własnego. Ona jest drobna, ubrana na czarno, z pochyloną głową i ciążowym.\nRekordu Polaka jednak nie pobił. Zdzisław Balcerzak przy obelisku KWP, Orzeł Biały, r.


Umarł król, niech żyje król | Futbol jest okrutny\n← Chochoł sarmackiej melancholii Chorwackie serce →\n2 myśli w temacie “Umarł król, niech żyje król”\nGalopujący major 30 czerwca 2018 o 18:33\nWstrzymałbym się, Michale, z tą koronacja, zwłaszcza że w tegorocznej lidze mistrzów Mbappe na własnej skórze przekonał się, co to znaczy grac rolę zbawcy. Wbrew pozorom to był mecz bardzooo podobny do tego z Nigeria, tylko że Mbappe to nie Mousa i mając tyle wolnego pola i autostradę w środku zrobił, co zrobił. W pozostałych meczach, jak i fazie grupowej ligi mistrzów, takiej przestrzeni nie dostanie, więc póki co oklaski, ale poczekajmy jeszcze trochę. Argentyna grała najbardziej naiwny futbol na świecie, ale szczęście musiało się kiedyś skończyć. Marzy mi się, by Argentyńczycy dostali takiego Conte.\nZaimponował Pogba i Matudi z Kante, Francja ma się czego obawiać ze swoja obroną.\nArsenalFan 30 czerwca 2018 o 23:36\npozwolę sobie na dwie uwagi. Po pierwsze spolegliwy oznacza osobę, na której można polegać (a nie taką, która jest łagodna i godzi się na wszystko). To słowo wprowadzone do języka polskiego przez profesora Kotarbińskiego, filozofa i etyka. Po drugie nie zgodzę się z twierdzeniem, że Giroud był niewidoczny. Pomijając już czysto statystyczny fakt, że miał w meczu asystę (czego o Lewandowskim powiedzieć nie można) to dodatkowo walczył. Wygrywał górne piłki oraz zaczynał pressing Francuzów. Zazwyczaj jest Pan bardziej spostrzegawczy i często na blogu docenia Pan czarną, niewdzięczną robotę. Moim zdaniem taką dziś wykonywał napastnik Chelsea.\nA poza tym Francuzi byli w tym meczu o 2 klasy lepsi od Argentyńczyków. Silniejsi, szybsi, lepsi zarówno w obronie jak i w ataku. Ofensywny kwartet Giroud, Griezman, Mbape, Pogba jest co do siły rażenia porównywalny chyba tylko do belgijskiego tercetu De Bruyne, Hazard, Lukaku (Mertens). Nie wiem czy starczy im siły/wytrwałości/szczęścia ale moim zdaniem Francja jest murowanym kandydatem do najlepszej czwórki Mistrzostw i mocnym pretendentem do tytułu.\nPS. Jedyny mecz, który wygrali Niemcy to ten, w którym nie grał Oezil. Przypadek?\nPozostaw odpowiedź ArsenalFan Anuluj pisanie odpowiedzi\nWszystkich wizyt: 5769085


W okręgu katowickim przez wiele lat funkcjonował zakaz wywózki, w związku z czym trzeba było łowić z rzutu. Czasem udawało się posłać zestawy dalej, a czasem bliżej. W każdym razie dało się – coś złowić.\nOd kilku lat zakaz został zniesiony, a zbiegło się to z popularyzacją modeli i jak wielu znajomych zachłysnąłem się wywózką czy tą pontonem czy przy pomocy elektroniki. Jakieś 3 – 4 lata później miałem okazję startować w dużych zawodach rozgrywanych metodą rzutową. Pojechałem przekonany, że dobrze rzucam i dam sobie radę. No cóż, najdelikatniej nazwę to zderzeniem z górą lodową. Od tego czasu postanowiłem w każdym roku kilka wypadów poświęcić na rzut. Wbrew pozorom przygotowanie się do takiej zasiadki nie wymaga dużej ilości sprzętu. Do wyboru mamy materiały rozpuszczalne – PVA, proce czy spod rody. Jasne, ktoś może powiedzieć, że spod rod plus młynek to duży wydatek i dodatkowy grat w bagaży. Uważam, jednak że to nic w zderzeniu z pontonem, silnikiem i akumulatorem. Jednak żeby było jasne, nie jestem „hejterem” wywózki. Wprost przeciwnie bardzo ją lubię, ale teraz dostrzegłem również uroki rzutu.\nkobra, rakiety a może PVA - co wybrać?\nwadach i zaletach różnych metod nęcenia.


Analiza rynku dotycząca pozyskania czołgów - DziennikZbrojny.pl\nStrona główna » Aktualności z Polski » Analiza rynku dotycząca pozyskania czołgów\nW dniu 30 maja br. Inspektorat Uzbrojenia poinformował o rozpoczęciu fazy analityczno-koncepcyjnej i analizy rynku w zakresie "Zdolności do rażenia celów pancernych i opancerzonych oraz siły żywej przy zapewnieniu możliwości manewru w trudnym terenie przez moduły batalionów czołgów" kryptonim Wilk. Najprawdopodobniej jest to efekt zakończonego w ostatnich dniach Strategicznego Przeglądu Obronnego (SPO), w ramach którego wskazano na konieczność pozyskania na potrzeby Sił Zbrojnych RP czołgów nowej generacji, zamiast wcześniej planowanych Wozów Wsparcia Bezpośredniego (WWB) kr. Gepard oraz niszczycieli czołgów kr. Barakuda. Planuje się, że zakończenie fazy analityczno-koncepcyjnej nastąpi pod koniec 2018 roku.\nPodczas prezentacji SPO deklarowano, że przy opracowaniu czołgu nowej generacji preferowana będzie współpraca polskiego przemysłu obronnego z europejskim partnerem. Na zdjęciu demonstrator czołgu Leopard 2PL. Fot.Rheinmetall Defence\nZgodnie z treścią opublikowanego przez IU ogłoszenia, "planowany do pozyskania sprzęt wojskowy ma za zadanie rażenie celów pancernych, opancerzonych i nieopancerzonych przeciwnika oraz obezwładniania i niszczenia odkrytych środków ogniowych i siły żywej przeciwnika, burzenia drewniano-ziemnych, ceglanych i żelbetonowych umocnień oraz obezwładniania celów powietrznych, a ponadto ma ochraniać załogę czołgu przed ostrzałem pociskami z broni pokładowej, strzeleckiej i granatników ppanc, przed wybuchami min i improwizowanych ładunków wybuchowych (IED) oraz ostrzałem innymi pociskami wystrzeliwanymi z wozów opancerzonych przy wykorzystaniu aktywnych systemów ochrony i obrony pojazdu".\nRekomendacje wynikające z przeprowadzenia SPO wskazały także na konieczność dokupienia pewnej ilości czołgów obecnej generacji. Nie można więc wykluczyć, że rozpoczęta analiza rynku będzie miała za zadanie także weryfikację możliwości oferentów w tym zakresie.\nPodmioty zainteresowane uczestniczeniem w procedurze badania rynku mogą przesyłać swoje zgłoszenia do Inspektoratu Uzbrojenia w terminie do dnia 30 czerwca 2017 roku.\nanaliza rynku Barakuda czołg czołg nowej generacji Gepard nowy czołg Wilk


ugotowac.blogspot.com: Sałatka z roszponką i tuńczykiem\njogurt grecki (kilka łyżek)\newentualnie oliwa z oliwek\nRoszponkę umyć, osuszyć. Pomidory umyć i pokroić na mniejsze kawałki. Cebulę obrać, przekroić na pół i pokroić. Tuńczyka odsączyć z zalewy. Na talerzach (lub półmisku) ułożyć roszponkę, następnie dodać pokrojone pomidory, cebulę i kawałki tuńczyka. Całość posypać solą oraz pieprzem i ewentualnie polać oliwą z oliwek. Przed samym podaniem na sałatkę nałożyć jogurt grecki i całość posypać sezamem.


Nadchodzi GeForce Garage: Destiny of Titans! – ITPC – Nasze spojrzenie na nowe technologie\nNadchodzi GeForce Garage: Destiny of Titans!\nJuż 3 października czeka na nas 24-godzinne wydarzenie, na którym drużyny z Czech, Polski i Rumunii zmierzą się w bitwie na najlepszy mod obudowy. Tym razem inspiracją dla twórców będzie gra Destiny 2. Nasz zespół składać się będzie ze Staszka „Tipsa” Wiertelaka oraz Jarka „Blackwhite” Arczyńskiego.\nKażda z drużyn otrzyma identyczne narzędzia oraz do swojej dyspozycji będzie miała popularne materiały, które można znaleźć w sklepie z produktami do majsterkowania. Wszystkie chwyty dozwolone, zatem spodziewać się można wycinarek, szlifierek, spawarek i innych urządzeń, które wykorzystuje się w każdym przydomowym warsztacie.\nPolski duet zmierzy się z drużyną z Rumunii, którą reprezentują Tudor „Monstru” Bădică oraz George „Papa Jock” Poteca, a także czeską ekipę pod przewodnictwem Filipa Karela oraz przy pomocy Josefa „PKBO” Dvořáka. Zawodnicy tworząc od zera nowe konfiguracje wykorzystają najnowocześniejsze komponenty w tym obudowy Fractal Design, zasilacze Seasonic, pamięci G.Skill, nośniki SSD Samsung czy chłodzenie wodne EKWB oraz wykorzystają narzędzia firmy Stanley Black & Decker. Bazą komputerów będą płyty główne i karty graficzne GTX 1080 Ti marki AORUS od Gigabyte.\nPoczynania wszystkich drużyn będzie można śledzić od godziny 19:00 za pośrednictwem kanału YouTube, Twitch, a także na Facebooku.


Nowości w projekcie ustawy o Odnawialnych Źródłach Energii\nJesteś tutaj: Start Fotowoltaika Prawo Nowości w projekcie ustawy o Odnawialnych Źródłach Energii\nOpublikowano: środa, 20, marzec 2013 15:21\n19 marca br. odbyła się w Warszawie konferencja "Fotowoltaika i kolektory słoneczne w małych i mikroinstalacjach w Polsce i w Niemczech". Podczas niej Janusz Pilitowski – dyrektor Departamentu Energii Odnawialnej w Ministerstwie Gospodarki – przedstawił kilka nowych rozwiązań, które znajdą się w opracowywanym projekcie ustawy o OZE.\nJedną z ważnych zmian jest dodanie ograniczenia możliwości przyłączenia nowej wolno stojącej instalacji fotowoltaicznej. Podmiot może ubiegać się o przyłączenie nowej instalacji wolno stojącej jeżeli odległość nowo przyłączanej instalacji od już istniejącej wolno stojącej instalacji fotowoltaicznej wynosi „co najmniej 2000 metrów, a od przyłączenia poprzedniej instalacji upłynęło nie mniej niż 24 miesiące". Zmiana ta ogranicza możliwość podzielenia dużej instalacji fotowoltaicznej na kilka mniejszych, by uzyskać wyższe dofinansowanie.\nInną zmianą jest zamiar częstszego aktualizowania współczynników taryfy feed-in – planuje się aktualizację 2 razy w roku.\nWprowadzono także ograniczenie wielkości wspieranej instalacji fotowoltaicznej do łącznie 2 MW mocy przyłączonej w danym punkcie przyłączeniowym. Instalacje większe będą pozbawione wsparcia.\nDokonano także ograniczenia wsparcia dla instalacji fotowoltaicznych, gdy łączna moc zainstalowana, „wynikająca z udzielonych koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej oraz z dokonanych wpisów do rejestru wytwórców w małej instalacji, przekroczy 500 MW". Po tym przekroczeniu współczynniki korekcyjne wyniosą 75% wartości określonych przepisami. Analogicznie po przekroczeniu 800 MW, współczynniki zostaną zredukowane do 50%. Warto zaznaczyć, że mikroinstalacje nie są wpisywane do rejestru, a więc nie są tym zapisem ograniczane.\nJanusz Pilitowski przewiduje termin wprowadzenie ustawy na 1 stycznia 2014 r., a trójpak energetyczny, którego częścią jest ustawa o OZE, powinien trafić do sejmu w przeciągu kilku tygodni. Warto zaznaczyć, że wejście ustawy w życie nie oznacza uruchomienia systemu wsparcia, gdyż jako pomoc publiczna musi zostać zatwierdzony przez Komisję Europejską, co może zając co najmniej dodatkowe 3 miesiące.


Dezynfekcja Białogard - Naprawek.pl\n"Zleciliśmy tym Panom wykonanie dezodoryzacji, czyli usunięcia nieprzyjemnego zapachu z naszego mieszkania. Choć usunięcie zapachów nie było zadaniem łatwym, panowie poradzili sobie z nim bardzo dobrze - zabieg przebiegł sprawnie, a cena również nie należała do najwyższych. Polecamy."\nDzień dobry Państwu. Zamieszczam wpis, ponieważ szukam fachowca do usuwania drobnoustrojów w moim mieszkaniu. Czuję, że po mieszkaniu krążą bakterie, pył, sama nie wiem, co to jest, dlatego szukam kogoś kto początkowo zdiagnozowałby ten problem a potem podjąłby się usunięcia tych bakterii. Czy Państwa serwis oferuje takie usługi? Jeżeli tak to jaki byłby koszt takiej usługi?\nSzukam na jutro fachowca do usługi zamgławiania w moim domu po wybiciu kanalzacji. Kilka dni temu, pod moją nieobecność, zalało mi dom, co przyniosło bardzo duże szkody. Czy zajmują się Państwo usługą zamgławiania? Czekam na kontakt z Państwa serwisem, gdyż zależy mi ma tym, by usługa została wykonana skutecznie, tanio i fachowo.


Gamezilla > Newsy > Need for Speed: Payback - Ghost Games dokonuje zmian w systemie progresji\naktualizacjaNeed for Speed: Payback\nTomasz Mileszko20.11.2017 17:19 PCPS4Xbox One skomentuj\nGhost Games zaczyna popremierowe wsparcie dla Need for Speed: Payback. Studio zaczyna od zmian w systmie progresji, które powinny trochę zniwelować grind.\nJeśli czytaliście naszą recenzję NFS: Payback, to wiecie, że narzekaliśmy tam na system progresji w grze. Otóż wygląda on trochę tak, jakby ktoś projektował go z myślą o mikropłatnościach. I narzekaliśmy na to nie tylko my, a negatywny odzew dotyczący tego aspektu rozgrywki był najwyraźniej na tyle głośny, iż twórcy postanowili coś z nim zrobić.\nZa pośrednictwem Reddita poinformowano nas o zmianach, które, w dużym skrócie, przyśpieszają zdobywanie gotówki czy doświadczenia, dzięki czemu nasze postępy w grze powinny dawać więcej satysfakcji i ograniczyć grind. Studio Ghost Games zaznacza też, że to dopiero początek planowanych zmian i np. już wkrótce powinny zmienić się zasady, na jakich sklepy tuningowe oferują części do ulepszania aut. Jeśli zatem planujecie zakup Need for Speed: Payback, to może warto poczekać z tą decyzją jeszcze na kilka aktualizacji...


Opis ogólny: Piętro budynku mieszkalne, parter zdewastowany. W 1997 r. przebudowano układ torowy odcinając możliwość odjazdu z peronów w kierunku Trzebnicy (info: bystrzak2000; p.m.k)\nPrzejście podziemne jest pod ulicą a nie pod torami. Jeden tor dodatkowy zelektryfikowany- pozostałe bocznice. Wjazd przez rozjazdy krzyżowe. Jednen z semaforów przy torze niewłaściwym w kierunku Sołtysowic - postawiony niezgodnie z E10 ze wskaźnikiem W15 (info: Covalus, 2005-05-04)\nKasa jest czynna w godzinach dziennych. (info: dinxles, 2005-06-10)\nWładze miasta uparły się, żeby stacja Psie Pole stała się centrum przesiadkowym dla mieszkańców tej części miasta i zastąpiła obiecywaną od wielu lat linię tramwajową. Jest tylko jeden szkopuł; stacja jest znacznie oddalona od dużych osiedli mieszkaniowych i zakładów pracy, a na dojazdach do niej tworzą się rano olbrzymie korki. (info: wasiukibic, 30-06-2013)\nOpis infrastruktury: Od 18.09.2009 Oddano do eksploatacji 2 nowe rozjazdy nr 7 i 8. Umożliwiają one wyjazd i wyjazd z kierunku Trzebnicy na tor nr 1 główny zasadniczy, przy którym znajduje się krawędź peronowa. Dotychczas możliwy był wyjazd do Trzebnicy tylko z toru nr 3, główny dodatkowy. Poprzednia przebudowa stacji zmieniająca układ torowy odbyła się w 1996. Wymontowano wówczas rozjazd nr 7 (pojedynczy) z toru nr 2 i rozjazd nr 5 (podwójny krzyżowy ) z toru nr 1, pozbawiając wyjazdów z torów mających krawędzie peronowe nr 1 i 2 (info: Oskar Olejnik, 25-09-2009)\nZe stacji odchodziły 2 bocznice kolejowe: Jedna do zakładu stolarki budowlanej 'Stolbud", położonego na północ od stacji, praktycznie sąsiadującym przez płot. Druga do położonego na południowy-zachód od stacji potężnego kompleksu fabryki "Hydral". Obie bocznice są już od kilkunastu lat nieczynne. (info: wasiukibic, 30-06-2013)\nBudynek stacyjny po remoncie.Nowe okna i odmalowany łącznie z wiatą.\nAutor: Oskar Olejnik, 2009-11-05\n153,742 Kalety – Wrocław Mikołajów (143)\n0,000 Wrocław Psie Pole – Trzebnica (326)\nWrocław Zakrzów (woj. dolnośląskie) 0,90 km\nWrocław Pawłowice (woj. dolnośląskie) 2,28 km\nWrocław Kowale (woj. dolnośląskie) 2,67 km\nWrocław Popiele (woj. dolnośląskie) 3,17 km\nWrocław Swojczyce (woj. dolnośląskie) 3,73 km\nWrocław Sołtysowice (woj. dolnośląskie) 4,16 km


Pro 1qt czerwony zakaźnych medyczne tatuaż sharps pojemnik odpadów box przechowywania dostaw -- ta-114r < Tattoo & body art > Mikekireev.com\nPro 1QT Czerwony Zakaźnych Medyczne Tatuaż Sharps Pojemnik Odpadów Box Przechowywania Dostaw -- TA-114R\nTagi: Tanie: Pro 1QT Czerwony Zakaźnych Medyczne Tatuaż Sharps Pojemnik Odpadów Box Przechowywania Dostaw TA 114R, wysokiej jakości Pro 1QT Czerwony Zakaźnych Medyczne Tatuaż Sharps Pojemnik Odpadów Box Przechowywania Dostaw -- TA-114R, dostawcy Tattoo accesories z Chin.\npoczątek US 7.80 dolarów US 7.80 dolarów US 9.20 dolarów US 13.49 dolarów US 7.80 dolarów US 17.99 dolarów US 7.98 dolarów US 7.99 dolarów US 8.40 dolarów US 7.93 dolarów\nkoniec witaj w moim sklepie cechy: 1. materiał z tworzywa sztucznego. 3. top grade: convenienct w użyciu. 4. rozmiar: 12.5*11*16.5 cm. 5. Capacity: 1L 6. Kolor: Czerwony 6. zainstaluj porzucone tattoo needles lub gąbki. 7. Pozycja Ta Obejmuje: 1 × Sharps Pojemnik Z Tworzywa Sztucznego\n1. zazwyczaj wysyłamy wszystkie nasze przedmioty w ciągu 1-2 dni roboczych po otrzymaniu płatności.\n2. upewnij się, że wysyłka adres i numer telefonu jest poprawny podczas wypełniania twój kupującego informacji\n3. Please być radził międzynarodowa dostawa na czas zależy od lokalnych zwyczajów i usług post. EMS: 5-15 dni roboczych. DHL/UPS: 3-7 dni roboczych.\n4. W Celu zapewnienia otrzymasz od minimalnego podatku, paczka zostanie wysłana jako PREZENT, nie ponosimy odpowiedzialności za jakiekolwiek obyczajowego obowiązku importowego podatku lub.\n1. wszystkie elementy zostały sprawdzone i zapakowane w dobrym stanie przed wysłane.\n2. Jeśli nie jesteś zadowolony, gdy otrzymasz swój przedmiot, należy go zwrócić w ciągu 3 dni na wymianę lub zwrot pieniędzy. proszę o kontakt przed zwrócić go.\n3. Wszystkie wracać rzeczy MUSZĄ BYĆ w ich oryginalne opakowanie i musisz POD WARUNKIEM nas z wysyłką tropić liczbę, specyficzne przyczyny zwrotu i na zamówienie ID.\n4. kupujący jest odpowiedzialny za wszystkie koszty wysyłki ponoszone.\n1. Your zadowolenie i pozytywne opinie są bardzo ważne i wiele znaczy dla rozwoju naszego biznesu. proszę zostawić pozytywne opinie i 5 gwiazdek, jeśli nie jesteś zadowolony z naszych produktów i usług.\n2. Jeśli masz jakiekolwiek problemy z naszych produktów lub usług, uprzejmie prosimy o kontakt z nami przed wyjazdem negatywną opinię. dołożymy wszelkich starań, aby rozwiązać wszelkie problemy, aby spełnić twoje pełną satysfakcję.\n" klienta na pierwszym miejscu, usługi wszystkim " to jest naszą zasadą.\nNumer modelu: TA-114R\n5/5 Немного с трещиной пришёл, но ничего )))\nGorąca Sprzedaż Puste Tatuaż Arkusz Praktykujących Skóry Pad + Leg Strap 20x20 cm Praktyki Uczeń Dostaw arm bezpłatne wysyłka Opis: wszystkie tatuaż praktyka skóry jest wyposażony w pasek. The praktyka skóry wykonana jest z wysokiej jakości. gumy, łatwo być w kolorze. okrągły krawędzi wihout uszkodzenia. rozmiar: 20x20x0.3 cm. uwaga: praktyka skóry 's grubość wynosi 0.4-0.5mm. Pasek jest grubość wynosi 3mm wykorzystywane\nZłoty Stosunek Eyerbow Caliper Linijka Permanentny Makijaż Wzornik Pomiaru Położenia Kształtowanie Narzędzia dla Artystów lub Makijaż Początkujący Tatuaż Modname ckeditor = złoty Stosunek Eyerbow Caliper Linijka Permanentny Makijaż Wzornik Pomiaru Położenia Kształtowanie Narzędzia dla Artystów lub Makijaż Początkujący Tattoo Tattoo Supply Opis produktu: pozycja Nazwa: Złoty stosunek brwi linijki brwi władcą jest wykonany ze stali nierdzewnej\n50 SZTUK Tatuażu Atrament pigmentowy Pierścień Kubki Przedłużenia Rzęs Klej Uchwyt Pojemnik Z Pokrywą Pokrywa Cap Microblading Permanentny Makijaż Narzędzia Funkcja permanentny Makijaż Akcesoria wysokiej Jakości atrament pigmentowy holder 1. nie devider, tatuaż pigmentu pojemnik pierścień puchar z pokrywą (pokrywa może zagięty dobrze na kubek) 2. Kolory: przezroczysty 3. Wykorzystanie odbywa się permanet makeup, tattoo ink, pigment


Ławrow: Walka z terroryzmem jest dla Rosji i USA wspólnym priorytetem - Wiadomości Znad Wilii Ławrow: Walka z terroryzmem jest dla Rosji i USA wspólnym priorytetem - Wiadomości Znad Wilii\n23 stycznia, 2017 15:28\n„Wśród głównych priorytetów wymieniona została walka z Państwem Islamskim(…) aż do całkowitego zniszczenia tego ugrupowania terrorystycznego. Tu już istnieje zbieżność interesów – i Rosji i Stanów Zjednoczonych, i wielu innych państw” – powiedział Ławrow na konferencji prasowej w Moskwie z szefem MSZ Węgier Peterem Szijjarto.\nŁawrow zauważył, że prezydent Rosji Władimir Putin opowiadał się wcześniej za utworzeniem „uniwersalnego frontu walki z terroryzmem”. Ta inicjatywa Rosji jest nadal aktualna – zapewnił minister. „Będziemy w pełnej mierze gotowi uwzględniać te konkretne kierunki walki z terroryzmem, jakie określi Trump i jego administracja” – zadeklarował.\nNawiązując do wypowiedzi Trumpa i jego współpracowników Ławrow powiedział, że Rosja dostrzega „niemało zbieżności dotyczących zasadniczych kwestii związanych z wizją celów w polityce zagranicznej”. Takim zbieżnym elementem jest – jak ocenił – założenie, że podstawą skutecznej polityki zagranicznej jest rozwijanie własnego kraju i jego wzmacnianie.\n„U podstaw działalności na arenie międzynarodowej Trump w sposób widoczny wysuwa nie ideologię, nie próby ingerencji w sprawy innych państw, lecz promowanie zasadniczych interesów USA. Właśnie z tej pozycji prowadzi swoją działalność w polityce zagranicznej także Federacja Rosyjska” – oznajmił minister.\nPodkreślił, że współpracownicy Trumpa deklarują, iż będą gotowi „respektować interesy innych krajów” i w tych wypadkach, gdy interesy te są zbieżne, będą gotowi współpracować tak, by wspólnie osiągać cele na arenie międzynarodowej.\nRosja jest gotowa „wykonać swoją część pracy” w celu normalizacji stosunków z USA – zapewnił Ławrow. Zastrzegł, że można to zrealizować „wyłącznie na podstawie równoprawności, wzajemnego szacunku, respektowania wzajemnych interesów i poszukiwania równowagi interesów” tam, gdzie istnieją wspólne cele na arenie międzynarodowej.\nW piątek w przemówieniu inauguracyjnym po zaprzysiężeniu Trump zadeklarował, że Stany Zjednoczone zjednoczą „cywilizowany świat przeciwko radykalnemu islamskiemu terroryzmowi”, który zostanie wykorzeniony.


Potrzebujemy oddechu wiary - olsztyn.gosc.pl\nolsztyn.gosc.pl → Potrzebujemy oddechu wiary\nPotrzebujemy oddechu wiary\n– Wiele razy doświadczyłem entuzjazmu wiary ludzi świeckich, który mnie zawstydził – mówi ks. Krzysztof Sarzała\nks. Piotr Sroga /Foto Gość;\nO tym, czemu powołanie jest wtórne, i dlaczego dla modlitwy warto zmienić tryb życia z ks. Krzysztofem Sarzałą, ojcem duchownych WSD „Hosianum”, rozmawia ks. Piotr Sroga.\nKs. Piotr Sroga: Jest Ksiądz od kilku miesięcy ojcem duchownym w Warmińskim Metropolitarnym Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie. Jakie jest Księdza zadanie?\nKs. Krzysztof Sarzała: Chodzi właściwie o formowanie dusz. Jest ono podobne do tego w duszpasterstwie, a może nawet łatwiejsze, w pewnym sensie, bo klerycy mają na ogół silniejszą motywację, są zdyscyplinowani i zorganizowani. Poświęcają przecież cały czas na formację duchową i intelektualną. Dlatego właśnie mogę powiedzieć, że jest łatwiej – ze względu na większą współpracę tej drugiej strony. Choć są jednocześnie pewne trudne do pokonania schematy.\nJednym z nich jest przekonanie, że kleryk w momencie wstąpienia do seminarium jest już prawie doskonały i sześć lat spędza potem na utrwaleniu tej doskonałości. A w momencie święceń kapłańskich jest już niemal kompletny. Jeśli pojawia się taka postawa, nie pozwala się alumnowi osobowościowo rozwinąć. Zauważa się wtedy działanie zachowawcze, które sprowadza się do tego, by nie przekroczyć regulaminu, nie robić nikomu problemu i samemu nie mieć problemów.\nNa czym więc polega dojrzała postawa kandydata do kapłaństwa w czasie pobytu w seminarium?\nChodzi przede wszystkim o szczerość. Trzeba na początku zobaczyć siebie w prawdzie i zadać sobie pytanie o to, jaka jest moja wiara i czy w ogóle mam w sobie wiarę dojrzałą.\nCzy są jakieś narzędzia pomagające rozpoznać prawdziwe powołanie?\nJa zwracam uwagę na znaki, jakie daje Bóg. Chodzi o zdarzenia i konkretne fakty w życiu kleryka. One bowiem obiektywizują myśli, rozważania, pragnienia, chęci. W Piśmie Świętym słowo Boże jest słowem nie tylko w tym sensie podstawowym, ale także określa wydarzenie. Hebrajskie „dabar” oznacza także rzecz lub fakt. Dlatego trzeba być wrażliwym na obecność Boga w historii swego życia.\nCzy istnieje idealny wzorzec kapłana?\nW tym momencie podkreśliłbym prymat wiary indywidualnej nad powołaniem. Powołanie jest wtórne. Najważniejsze jest spotkanie i poznanie Jezusa Chrystusa. Człowiek, który to zrobi, jednocześnie odpowiada miłością na zakochanie Jezusa w nas. Żeby być dobrym kapłanem, trzeba mieć żywą i dojrzałą, zbawczą wiarę.\nDrugim warunkiem żywej wiary, według mnie bardzo ważnym, jest zakorzenienie w jednej z kościelnych wspólnot. Trudno jest dziś utrzymać kapłaństwo i rozwijać je w formule ogólnej. Uważam, że niezbędny jest kontakt z jedną z małych wspólnot, a mamy ich w Kościele wiele: neokatechumenat, Odnowa w Duchu Świętym, Kościół Domowy i inne. Uczestni-\nctwo w takiej mniejszej rzeczywistości pozwala nie być anonimowym i nie odgrywać jedynie roli stróża prawa i moralności. W przeciwnym bowiem razie pozostajemy sami, a samemu to można tylko zgrzeszyć. Wspólnota jest natomiast namiastką Kościoła. Wiara pochodzi od Kościoła jako wspólnoty. W nim się ją nabywa i rozwija.\nPowtarza się często tezę o kryzysie Kościoła i postępującej sekularyzacji. Jakie niebezpieczeństwa czekają w tym kontekście na kapłanów?\nNajwiększym niebezpieczeństwem, jakie zauważam, patrząc na młodych księży, jest utrata entuzjazmu dla sprawowanej misji. Dzieje się to, kiedy ksiądz ograniczy się tylko do wykonywania obrzędów i załatwienia spraw urzędowych w kancelarii. Kiedy nie ma pasji duszpasterskiej, nie zastąpi jej byle jakie hobby, na które poświęca się dużo czasu, energii i pieniędzy. Dlatego tak ważne jest zachowanie pasji do bycia prezbiterem, której najważniejszym momentem jest głoszenie słowa. To ono zwołuje ludzi, a potem jest celebrowane w Eucharystii jako zwycięstwo Chrystusa nad słabością i grzechem w człowieku. Bardzo mnie poruszają słowa św. Pawła: „Biada mi, gdybym nie głosił”.\nNaturalną jednak sytuacją jest opadnięcie tego początkowego entuzjazmu. Jak sobie z tym radzić?\nTo jest tak, wydaje mi się, jak w małżeństwie. Miłość fascynacji przechodzi w miłość przywiązania. Jest wtedy spokojniejsza i łagodniejsza. Gorliwość można zachować natomiast poprzez żywy kontakt z Kościołem, który urzeczywistnia się w małej grupie, w małych wspólnotach. Jeśli w parafii nie ma żadnej takiej wspólnoty, wtedy dobrze jest, jeśli ksiądz znajdzie sobie jakąś poza nią. Chodzi także o ważną rolę świeckich wobec kapłanów. Jestem związany z neokatechumenatem i wiele razy doświadczyłem entuzjazmu wiary ludzi świeckich, który mnie zawstydził. Na pewnym etapie, w naszej wspólnocie, ludzie przychodzą w Adwencie i Wielkim Poście na poranne modlitwy przed pracą. Zaczynają się modlić o 5.20. Tak było na Jarotach. Miałem sypialnię nad salą, gdzie się zbierali i nie mogłem sobie spokojnie spać, słysząc ich modlitwę. A robili to w wolności i z prawdziwym entuzjazmem.•


„W ROŚLINY!” DLA „JA WOLĘ W DOMU”: JAK STWORZYĆ ZIOŁOWO-WARZYWNY OGRÓDEK W DOMU : Ja wolę w domu\nJa wolę w domu > Porady > „W ROŚLINY!” DLA „JA WOLĘ W DOMU”: JAK STWORZYĆ ZIOŁOWO-WARZYWNY OGRÓDEK W DOMU\n„W ROŚLINY!” DLA „JA WOLĘ W DOMU”: JAK STWORZYĆ ZIOŁOWO-WARZYWNY OGRÓDEK W DOMU\n25 czerwca, 2020Kategoria: PoradyBrak komentarzy\nTygodnie zamknięcia w czasie ogólnopolskiej kwarantanny dały ludziom niesamowicie silny impuls do poszukiwania równowagi i spokoju w zieleni, roślinach i ogrodniczych wyzwaniach. Wróciło to, na co dotąd brakowało czasu – domowe dżungle, ukwiecone balkony i tarasy oraz moda na działki w mieście. Szczerze wierzę, że ten trend z nami zostanie na długo – w końcu zieleń to zdrowie, balans psychiczny i szczęście! I na prośbę „Ja Wolę W Domu” chcę Was zainspirować do stworzenia na balkonach i tarasach małych ogrodów, pachnących ziołami i koktajlowymi pomidorkami.\nMam na imię Magda i na co dzień prowadzę roślinny blog oraz Instagram W rośliny! Chcę Was zainspirować oraz pokazać, że mały ogród na balkonie i tarasie nie ogranicza się tylko do skrzynek pełnych kwiatów, ozdobnych traw i małych iglaków. Lato na balkonie to także czas na pomidory, małe papryki czy też aromatyczne zioła – takie jak bazylia, rozmaryn, lubczyk, mięta lub oregano. Jeśli macie ochotę wyjść na balkon po świeże listki bazylii lub pomidorki – to mam dla Was instrukcję, jak ten plan wcielić w życie.\nZacznijmy od podstaw, czyli niezbędnych rzeczy potrzebnych do zasadzenia ziół i pomidorków. Będą nam potrzebne:\nsadzonki wybranych ziół (np. bazylii, mięty, rozmarynu, oregano) oraz warzyw (pomidorków koktajlowych, małych papryczek)\nskrzynka na zioła i/lub donice\nnarzędzia ogrodowe: łopatka, spulchniacz do ziemi, sekator, nożyce, ostry nóż\nziemia balkonowa (lekka, przepuszczalna)\ndodatki do ziemi: piasek, perlit i keramzyt\npalik bambusowy oraz zapinki do roślin lub sznurek\ngazety lub podkład z tektury oraz rękawice (jeśli nie lubicie brudzić rąk)\nPOMIDORKI KOKTAJLOWE NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI\nPomidorki koktajlowe są przyjazne w uprawie i możecie z powodzeniem zasadzić je sami na tarasie, balkonie lub loggii, by cieszyć się ich smakiem przez cały sezon. Oto instrukcja zasadzenia pomidorków krok po kroku:\nZaczynamy od przygotowania ziemi. Do uprawy domowej polecam lekką ziemię do roślin balkonowych, która w przypadku intensywnych opadów deszczu będzie przepuszczała nadmiar wody. Gotową mieszankę można zakupić w każdym markecie (jeśli macie taką możliwość, warto do gotowego podłoża dodać też trochę piasku i perlitu). Po otwarciu worka, ziemia będzie prawdopodobnie sprasowana, dlatego nie bójcie się jej rozbić za pomocą spulchniacza (który wyglądem przypomina grabki), by uniknąć grudek i brył. Dzięki spulchniaczowi ziemia będzie sypka i napowietrzona.\nKROK 2: Przygotowanie donicy\nMając już gotowe podłoże, pozostaje nam jeszcze przygotowanie donicy z dużym otworem na dnie. Wielkość donicy powinna być dopasowana do wielkości sadzonki – zalecam wybrać doniczkę większą o 2- 3 centymetry na średnicy od poprzedniej. Na dnie donicy układamy drenaż z kermazytu i zasypujemy 10-15 centymetrową warstwą ziemi.\nKROK 3: Wyjęcie sadzonki\nNastępnie wyjmujemy sadzonkę pomidorków z poprzedniej doniczki. Robimy to delikatnie, zaczynając od dokładnego wymasowania całej donicy (fizycznie jest to lekkie zgniatanie 🙂 ), by bryła korzeniowa sama się lekko wysunęła (unikamy rozwiązań siłowych, by nie uszkodzić korzeni). Warto na tym etapie obsypać część ziemi i rozluźnić korzenie, by ułatwić im swobodną adaptację w nowym podłożu.\nKROK 4: Zasadzenie i palikowanie\nSadzonkę z rozluźnionymi korzeniami umieszczamy w przygotowanej wcześniej donicy z drenażem i dolną warstwą ziemi. Jeśli sadzonka osiada zbyt głęboko, można ją wyjąć i podnieść poziom pierwszej warstwy ziemi. Gdy mamy pewność, że sadzonka jest już na idealnej wysokości, umieszczamy w podłożu podporę w postaci palika bambusowego (uwaga na korzenie!) i przykrywamy ziemią, dbając, by nie zasypać krzaczka powyżej dotychczasowego poziomu (może to spowodować gnicie). Łodygę przypinamy do podpory za pomocą zapinek do roślin lub sznurka. Na koniec zostaje nam uzupełnienie ewentualnych luk w podłożu, dlatego kilkakrotnie potrząsamy donicą, by ziemia sama zasypała braki (nie polecam przy tym ugniatania ziemi ani bryły korzeniowej rękami).\nKROK 5: Podlewanie i ostatnie poprawki\nJeśli bryła korzeniowa pomidorków była sucha, to najwyższy czas na podlanie. Dodatkowo, jeśli jakieś liście zostały uszkodzone, usuwamy je za pomocą sekatora lub ostrych nożyc. Tak przygotowaną sadzonkę pomidorów odkładamy w słoneczne i przewiewne miejsce. Podlewamy umiarkowanie, gdy ziemia przeschnie i czekamy cierpliwie na pierwsze pomidorki.\nZIOŁOWA SKRZYNKA PEŁNA AROMATU\nJeśli doceniacie świeże dodatki ziół lub napar z mięty, własna uprawa będzie dla Was strzałem w dziesiątkę! Zielnik można zasadzić w jednej dużej skrzyni (np. zawieszanej na balustradzie balkonu) lub w kilku osobnych donicach. Wybór należy do Was. Ja pokażę Wam zasadzenie ziół w jednej większej skrzyni, dzięki której zioła zajmują mniej miejsca i wyglądają jak zielona, pachnąca dżungla.\nKROK 1: Przygotowanie podłoża i donicy\nPodobnie jak w przypadku pomidorków, sięgamy po spulchnioną wcześniej ziemię dla roślin balkonowych i rozluźniamy ją za pomocą piasku i perlitu. Na dnie donicy układamy drenaż z keramzytu i zasypujemy go warstwą przygotowanej ziemi.\nKROK 2: Przygotowanie sadzonek\nSadzonki ziół wyjmujemy z doniczek za pomocą masażu i ugniatania. Warto obsypać starą ziemię i rozluźnić korzenie, ale jeśli bryła korzeniowa będzie przerośnięta i zwarta, można pominąć ten krok, by nie uszkodzić korzeni. Na tym etapie polecam też ściąć uschnięte lub uszkodzone łodygi.\nKROK 3: Ułożenie kompozycji w donicy i rozsadzanie sadzonek\nTeraz przychodzi czas na „robocze” ułożenie kompozycji ziół, wedle Waszego uznania. To również dobry moment na przymiarkę wszystkich sadzonek, by nie tylko ładnie wyglądały, ale i znajdowały się na tym samym poziomie. Może się okazać, że jedna z nich będzie wymagała dodatkowej warstwy ziemi, by nie osiąść za głęboko, a inna – rozsadzenia. Jeśli trafi się Wam na przykład bujny rozmaryn z kilkoma pędami, można go bez obaw podzielić za pomocą ostrego noża na kilka sadzonek.\nKROK 4: Zasadzenie\nGdy poziomy zasadzenia ziół zostały już wyrównane, a Wy macie przed oczami idealną kompozycję, przychodzi czas na zaspanie jej ziemią. Podobnie jak w przypadku pomidorków, nie ugniatamy ziół ani podłoża rękami, tylko potrząsamy skrzynką, by luki ziemi uzupełniły się same. W przeciwnym razie – korzenie mogą stracić zapas powietrza w podłożu, co utrudni im oddychanie.\nKROK 5: Podlanie ziół oraz pielęgnacyjna przycinka\nKońcowy etap to oczywiście podlanie ziół i przycinka. Warto sięgnąć po sekator, jeśli pojawiły się uszkodzone pędy lub takie, które wybiegły (tzn. stały się długie i słabo ulistnione). Przycięcie ziół przyśpieszy ich bujniejszy wzrost. Zioła ustawiamy w widnym i przewiewnym miejscu. I voilà! Własny ogródek z ziołami jest gotowy!\nMam nadzieję, że poczuliście impuls do działania i dzięki mojej instrukcji nabierzecie pewności w zasadzaniu własnego ogródka w domu. To prostsze niż może nam się wydawać. I jak zrobicie to raz, to – uprzedzam – wciągnięcie się w miejskiego ogrodnika na całego! Bo czy jest coś lepszego niż listki świeżo zerwanej bazylii rosnącej na balkonie, wrzucone do porannej szakszuki? Nie sądzę. 🙂\nJeśli chcecie znaleźć więcej zielonych inspiracji i macie słabość do roślin, zapraszam Was na mój blog https://wrosliny.com/ oraz do kopalni inspiracji na moim Instagramie: https://www.instagram.com/wrosliny/. A ja mam na imię Magda i wciągam w rośliny!\n„W rośliny”: Mam na imię Magda. Kilka lat temu rośliny pochłonęły mnie na dobre. Zaczęło się niewinnie, od Instagrama @wrosliny, a skończyło na systematycznym pisaniu porad w postach i wiadomościach prywatnych. Zebrało się tego tyle, że postanowiłam stworzyć bloga pełnego nietypowych porad i praktyk, takich które sama przetestowałam na swoich roślinach. Mam nadzieję, że dacie się wciągnąć w rośliny na całego!\ndomowy ogród ogródek ziołowo-warzywny przesadzanie ziół rośliny rośliny na balkonie wrośliny\nROŚLINY W DOMU - 2 lipca, 2018\nPoprzedniaPoprzedni postDOMOWA KAWIARENKA, CZYLI ZDROWE LODY I KAWY DESEROWE\nNastępnyNastępny postKOPYTKA ZIEMNIACZANE Z KOTLETAMI Z BOBU [FILM]


Deflacja | Niedziela.pl\nNiedziela Ogólnopolska 34/2011, str. 31\nWszyscy wciąż mówią o inflacji, ale problemem staje się deflacja. Kłopotem jest ona dla tych, którzy nagromadzili dużo pieniędzy. Zwykli ludzie, po pierwszym szoku, nie muszą się jej bać\nSystem światowy od czterdziestu lat oparty jest na nieustannej inflacji. Rządy wraz z bankierami drukują wciąż nowe pieniądze i rozdają je swoim ulubieńcom. Ci zaś trochę z tego rozdają swoim ulubieńcom. A tym, których nie lubią, udzielają kredytu na lichwiarskich warunkach. Tylko mała część tych pieniędzy dociera do zwykłych ludzi, często też w postaci kredytu. Dlatego ostatnio tak bardzo rosły na świecie kontrasty między bogatymi a biednymi.\nKryzys zaufania do tych nadrukowanych pieniędzy spowodował, że więcej ich już nie będzie. Powinna zatem nastąpić deflacja. Bankierzy i analitycy mówili o niej już jesienią 2008 r. Teraz mówią znowu. W Polsce nadal ta perspektywa jest mało zauważana.\nDeflacja - to wzrost wartości pieniądza, czyli spadek cen. Wejście w deflację, czyli szok deflacyjny - to także spadek popytu, ucieczka od inwestycji, fala bankructw, w tym bankructw zadłużonych państw. Deflacja współwystępuje początkowo z recesją, bezrobociem, spadkiem poziomu życia, niepokojami społecznymi, spadkiem poboru danin publicznych i wzrostem oczekiwań socjalnych. W okresie deflacji państwo musi rezygnować z wielu swoich funkcji, w mniej lub bardziej kontrolowany sposób oddając je wolnemu rynkowi. Deflacja powoduje załamanie publicznych systemów redystrybucyjnych, np. emerytalnego i zdrowotnego. Oznacza osłabienie władzy politycznej. Szok deflacyjny jest najtrudniejszym okresem dla każdej władzy demokratycznej i powoduje gwałtowne zmiany na arenie politycznej. Długofalowo, po pierwszym szoku, deflacja jednak sprzyja rozwojowi. W Europie w XIX wieku ceny spadały cały czas. Europa rozwijała się jak nigdy. Był to jednak okres autentycznie wolnego rynku, który dziś nie istnieje nigdzie na świecie. W obiegu był też w miarę prawdziwy pieniądz. Teraz go nie ma.\nDeflacja jest podatkiem nałożonym na pożyczkobiorców (np. kredytobiorców hipotecznych) i posiadaczy aktywów mało płynnych (np. nieruchomości). Jest korzystna dla wierzycieli mających pewność, że wrócą do nich pożyczone innym pieniądze. Jest też korzystna dla pracowników na bezpiecznych posadach. Łatwo zauważyć, jaką pułapką jest deflacja zarówno dla banków, jak i dla ich dłużników, zwłaszcza teraz, po okresie ekspansji kredytów hipotecznych. Spadek wartości domów uderza zarówno w tych, którym uda się je zachować, jak i w banki, które coraz częściej w Polsce zabierają je klientom. Prof. Witold Modzelewski słusznie wskazuje na rosnącą armię dłużników. „Ten, kto będzie miał pomysł, jak pomóc dłużnikom, może zmienić naszą scenę polityczną” - pisze ten ekspert.\nW skali globalnej deflacja powoduje izolacjonizm gospodarczy, wzrost ochrony rodzimych producentów, rozrost barier celnych i osłabienie handlu. Jest to zatem załamanie globalizacji.\nInflacja sprzyjała liberalnym monetarystom. Siłą rzeczy szok deflacyjny sprzyja tzw. populistom. Ale uwaga! Wprawdzie długotrwała deflacja w XIX wieku zrodziła nowe ruchy populistyczne, zdolne przejąć kontrolę nad znacznymi połaciami globu, lecz władzę uzyskały te ruchy dopiero na fali niszczycielskiej wojny i inflacji po roku 1917. Generalnie - obecna sytuacja przypomina (ale tylko przypomina) przejście od inflacji do deflacji w okresie międzywojennym, 80 lat temu.


Dwaj producenci. Ta sama technologia i dwie kompletnie inne sposoby jej użycia. Może i brzmi to, jak wstęp do jakiegoś kiczowatego filmu, ale ten temat dotyczy startupu WayRay. Jak się bowiem okazuje samochody przyszłości to również rzeczywistość rozszerzona.\nWidać to po zainteresowaniu wspomnianym startupem, który chce stworzyć możliwy do personalizacji holograficzny system, który wzbogaci przygodę za kółkiem. Wszystko rozbija się o AR, czyli rzeczywistość rozszerzoną, której zainteresowanie jest tak ogromne, że Porsche oraz Hyundai napełnili kieszenie założycieli WayRay 80 milionami dolarów. Na ten moment zastosowanie AR w samochodach ogranicza się do dodatkowych ekranów na desce rozdzielczej, ale nie na szybach. To właśnie można zmienić systemem startupu, który polega na wprowadzeniu do szyb holograficznej folii, co dzięki projektorowi ma zapewniać znacznie szersze pole widzenia, niż jakiekolwiek stworzone do tej pory rozwiązanie.\nSystemy WayRay są w pełni konfigurowalne i mogą być przystosowane do użycia w każdym pojeździe. Począwszy od samochodów sportowych przez te autonomiczne i skończywszy na po luksusowych limuzynach. Te nowości polegają po prostu na wyświetlaniu na realnej szybie dodatkowych informacji cyfrowych (stąd nazwa „rzeczywistości rozszerzonej”. Tą Porsche chce wykorzystać w samochodach przeznaczonych do wyścigów. Wyświetlane informacje mają obejmować osiągnięty na torze czas, pozycje względem przeciwników, „linie jazdy”, aktualną prędkość, czy włożony bieg. Zastosowanie znalazłoby się nawet podczas treningów – na szybach wyświetlałyby się projekcje samochodów rywali.\nZ kolei Hyundai pragnie stworzyć na podstawie systemu od WayRay „nowy ekosystem”, który ulepszy nawigacje w samochodach. Ponadto planuje wykorzystać ją w inteligentnych miastach i budynkach, o których firma myśli od dawna. Wejście tego rozwiązania jest jednak odległe, ale wskazuje, że samochody przyszłości to również rzeczywistość rozszerzona\nAR w samochodach hyundai nowość porsche samochody startup WayRay startup z AR system AR WayRay


Z ojcem Michałem Zioło OP rozmawiają Jan Grzegorczyk i Paweł Kozacki OP\nNie skończę tu, gdzie zacząłem\nPK: Michale, do dominikanów wstępowałeś w '80 roku. Piętnaście lat w zakonie, z czego połowa to posługa kapłańska. Co z tych lat uważasz za najistotniejsze? Czego się nauczyłeś, co zyskałeś?\nKapłaństwo pozwoliło mi odgrzebać tę życiową prawdę, której długo nie potrafiłem nazwać -- że najważniejsze jest współczucie. Jest taki esej Jacka Salija o duchowości dominikańskiej -- jest to dla mnie tekst "kultowy". Jest tam napisane, że na początku u dominikanów było współczucie. Studia, św. Tomasz, głoszenie słowa Bożego, są to sprawy -- nie powiem, że pochodne czy późniejsze -- ale podstawowa jest reakcja współczucia człowiekowi. I myślę, że to dominikanie nazwali jakoś we mnie, że największą biedą człowieka jest jego odejście od prawdy.\nDrugą rzeczą, jaką zawdzięczam zakonowi, to poczucie własnej wolności. Mimo że zostałem jakoś uformowany i zmieniony, to wydaje mi się, że jestem nadal tym człowiekiem, jakim byłem i nikogo nie muszę udawać. Moja tożsamość została zachowana. Wielką rolę odegrał w tym wszystkim ojciec Aleksander Hauke-Ligowski, mój magister z Krakowa. On ocalił nas dla nas samych.\nDominikanom zawdzięczam też normalny język, nie skażony kościelną nowomową. Inteligent czy młody człowiek, który przychodzi do dominikanów, generalnie wie, co się do niego mówi.\nJG: Nasunąłeś mi przed chwilą słowa Thomasa Mertona, jednego chyba z twoich mistrzów duchowych. Pisząc o samotności, tym błogosławionym stanie, otwierającym na Boga, nazywa ją "pustynią współczucia".\nMerton pozwala mi nazywać tę rzeczywistość, którą dostrzegam i przeżywam, ale nie jest moim wzorem. Przytłacza mnie swoją rozległością zainteresowań, swoim niepokojem. Natomiast fascynuje mnie to, co zapisał. Żywię dla niego dużą estymę, taką, jaką żywi się dla poety, któremu udało się uchwycić jakiś fragmencik rzeczywistości.\nJG: Czy możesz podać jakiś przykład Mertonowego nazwania świata, który cię zafascynował?\nDla mnie wręcz szokowym przeżyciem było przeczytanie fragmentu z książki Szukanie Boga, który znam na pamięć: "Chrystus w Tobie, to nie jest to, co bezskutecznie chcesz uwielbiać, ale właśnie to, co w tobie jest najgorsze. I Chrystus prosi, abyś przebaczył temu najgorszemu w tobie, bo zarazem przebaczasz Jemu, który wisi rozpięty w tobie na krzyżu człowieczeństwa". Dla mnie to był szok wewnętrzny, duchowy; od tego zaczęło się wiele.\nJG: A czy Merton mial wpływ na twoje marzenia, na twoją decyzję o przejściu do trapistów?\nMyślę, że tak. Dzięki niemu dowiedziałem się, że trapiści istnieją. Zgrabnie byłoby teraz zagrać, że ja jestem w swojej decyzji zupełnie autonomiczy, niezależny, nikomu niczego nie zawdzięczam; że to się tak zrodziło przez wlanie łaski. Byłaby to oczywiście głupota.\nJG: Kiedyś mówiłeś mi, że to było olśnienie...\nTak. Pod jabłonką mi się to zrodziło. Wyjdę trochę na nawiedzonego, ale trudno... Szedłem sobie kiedyś na rozmyślaniu w ogrodzie krakowskim i zaświeciło mi w mózgu, że ja chyba nie skończę tu, gdzie zacząłem. I poszedłem zaraz do spowiedzi do ojca Joachima Badeniego. Powiedział mi, że to jest normalne, że człowieka takie myśli nachodzą i że to nie jest nic innego jak wezwanie do głębszego życia modlitewnego. Kazał mi porzucić wszystkie rzeczy związane z literaturą i poezją jako omam, a zająć się św. Tomaszem. A ja powiedziałem sobie w duchu, że jeśli to jest z Pana Boga, to się na pewno ostanie.\nPK: Przypomnij może, jak w ogóle trafiłeś do zakonu.\nJG: I jak odebrałeś klasztor w Poznaniu?\nTo był dla mnie świat niezwykle papierowy. Poczułem się, jakbym się znalazł w szpitalu. Jakieś wypolerowane korytarze, sale, które nie przypominały tarnobrzeskiego klasztoru. U nas na prowincji klasztor pachniał kapuchą, kartoflanką, kocimi odchodami, kadzidłem. Tu wszedłem w jakiś sterylny świat, w salę operacyjną, gdzie są wybijane wszystkie bakterie.\nJG: Spojrzałeś krytycznie na tę rzeczywistość?\nNie, myślenie krytyczne zaczęło budzić się w człowieku dopiero pod koniec nowicjatu. Przyjmowaliśmy wszystko z prostą wiarą, że tak musi być. Nawet jeśli były jakieś osoby myślące krytycznie, to ten krytycyzm był przez nie powściągany. Wyczytaliśmy zasadę, że zakon to jest taka organizacja, która wie, do czego dąży, i wie, co z człowieka wycisnąć, więc trzeba się temu poddać, bo wtedy jest szansa na rozwój osobowości. Nawet najgłupsze decyzje, jak np. noszenie marmurowych płyt z jednego kąta w drugi i z powrotem, przyjmowało się z wiarą, że jest to niezwykłe poświęcenie, czemuś to służy, hartuje ducha, wybija egoizm itd.\nPK: Co mógłbyś powiedzieć o formacji, o studentacie w Krakowie?\nTa formacja dała mi poznać przez konkretnych ludzi, że wolność jest tylko pewną płaszczyzną, pewną przestrzenią, gdzie toczy się gra o miłość. To znaczy, że w pewnych wypadkach trzeba wolność poświęcić. A to mi przychodziło straszliwie trudno. Trzeba być posłusznym. Powiedziałbym, że było to dla mnie najgorsze i najpiękniejsze zarazem.\nMuszę też jednak wyznać, że Kraków nie przygotował mnie absolutnie do życia wśród ludzi. To są inne światy. W zakonie kładzie się nacisk na to, co wewnętrzne, a to może również prowadzić do swego rodzaju pychy, do mniemania, że jest się w gruncie rzeczy w porządku wobec Pana Boga. Ma się tam jakieś małe niewierności, ale da się je szybko naprawić. Poza tym wyrabiało się w człowieku przekonanie, iż zdobywa takie doświadczenie religijne, że jak się wyjdzie do ludzi, to oni nic innego robić nie będą, tylko nas słuchać. Niektórzy z tego przekonania nie potrafią się wyzwolić przez lata.\nJG: Co spowodowało, że ostatecznie opuszczasz dominikanów dla trapistów?\nKiedy byłem na trzymiesięcznym stażu u trapistów, to analizowałem sobie to dominikańskie powołanie bez poczucia, że zdradzam. Po tej skrupulatnej analizie wyszło mi, że na dzisiejsze czasy formacja dominikańska jest najlepsza -- najlepsza poprzez demokratyzm, przez w gruncie rzeczy niezłą formację intelektualną, przez zostawienie bardzo dużej wolności indywidualnej. Dominikanin może być każdym -- bratem Albertem, matką Teresą. . .\nNatomiast przeraża mnie niekiedy dominikańskie poczucie misji. Udowadniamy sobie swoją egzystencję poprzez to, że jesteśmy bardzo użyteczni; w mediach, gazetach, artykułach, sesj ach. I to jest momentami ucieczka przed samym sobą, przed tym, żeby zastanowić się nad sobą, nad Panem Bogiem...\nPK: Czyli jest tu raczej "tradere" niż "contemplata"?\nTrudno mi sądzić, ale czasami contemplata wygląda w ten sposób, że przed kazaniem kartkuje się kilka książek, potem się to skleja i idzie do ludu.\nJG: To chyba jeszcze nie najgorszy wariant?\nBywają przypadki, że ktoś jest przekonany, że przez niego przemawia Bóg, więc może spokojnie na każdy temat rozprawiać.\nPK: Wracając jeszcze do twojej biografii. Wspominałeś nowicjat, mówiłeś o Krakowie. Powiedz coś o swoim doświadczeniu kapłaństwa.\nZaraz po święceniach terminowałem w "W drodze". Pozwoliło mi trochę zmienić mniemanie, o którym przed chwilą wspomniałem. Wydawnictwo to była jakaś odskocznia od tego, co się działo w klasztorze. Tam byli normalni ludzie. Z problemami, rodzinami. Przynosili do redakcyjnych pokojów cały swój świat. Nie chcę powiedzieć, że w klasztorze żyli ludzie nienormalni. Ale miałem poczucie, że tematy, które we wspólnocie poruszamy, są tematami zastępczymi.\nJednak dopiero w Gdańsku po raz pierwszy byłem za coś od początku do końca odpowiedzialny. Na początku nie było lekko. Młodzież zaakceptowała mnie nie od razu. Ktoś nierozsądny rozpuścił plotkę, że ja tam będę tylko rok, bo staram się o przeniesienie do trapistów. A nikt nie chce inwestować w tymczasowość.\nJG: I co? Porzuciłeś na jakiś czas myśli o trapistach?\nStwierdziłem, że jeśli spotkanie z tymi ludźmi ma być szczere, to nie mogę się trzymać jedną ręką świata, o którym marzyłem, a drugą ogarniać sytuacji, w której tkwiłem. Powiedziałem sobie, że Pan Bóg będzie miał swój czas, w którym mi pokaże, że to jest właśnie ten moment wyjścia, a na razie trzeba wziąć to, co jest do wzięcia.\nJG: I udało ci się stworzyć wspaniałe duszpasterstwo, tzw. "Górkę".\nNie potwierdzam, ani nie zaprzeczam. Pomyślałem, że aby to duszpasterstwo zaczęło funkcjonować, musi się ono stać rodzajem jakiegoś domu. To nie może być okazjonalne przychodzenie i siedzenie w wyblakłych salach przy świecy. Trzeba zrobić dom, gdzie ludzie by jedli, spali, spotykali się. Można było wypić lampkę wina, wypić piwo. Jak ktoś palił, to mógł na korytarzu zapalić. Przecież to byli w końcu dorośli ludzie. Nie chciałem przegięć w żadną stronę. Nie chciałem tworzyć ani krucjaty trzeźwości, ani też hipisowskiej komuny.\nTaka atmosfera domu niesie w sobie także wiele niebezpieczeństw, następuje szybsze dojrzewanie. Jeśli ludzie przebywają z sobą 24 godziny na dobę, to na dłuższą metę trzeba mieć bardzo dużo pomysłów i cały czas podgrzewać ten ogień pracy i wspólnej drogi. Łatwiej jest pokazywać się jako guru, rzucić jakiś apoftegmat, prawdę, wycofać się. Być atrakcyjnym przez dystans.\nPK: Udało się tobie zachować tę równowagę?\nUratowało nas jedno. Wspólne stawianie sobie wymogów poprzez konkretną pracę i modlitwę. To były środki naszej higieny, inaczej towarzystwo by się rozlazło i utonęło w fotelach. Nikogo oczywiście do modlitwy nie przymuszałem, kto nie chciał się modlić, nie czuł się odsuwany czy gorszy. Ale potem nawet wytworzył się taki klimat, że dobrze jest być na Eucharystii, adoracji, modlitwie (nawet przez snobizm). Do Pana Boga ściąga się ludzi na różny sposób. A potem Pan Bóg oczyszcza te motywacje. Pozornie mało mówiłem o Panu Bogu, za to dużo o kulturze, literaturze, poezji. I to tych ludzi nie płoszyło.\nJG: Zacząłeś też pracować wśród marginesu.\nEucharystię, ofiarę trzeba przetworzyć na konkretne działanie, na bycie "w świecie". Myślę, że jak się człowiek modli szczerze -- a mam nadzieję, że tak było -- to widzi wokół siebie coraz więcej spraw, widzi swoją bezradność, że nie może tej całej biedy zaleczyć. Moim zdaniem, te gesty w stronę ludzi z marginesu to było tylko pokazanie, że pewne problemy istnieją, i że mamy na tyle sił, żeby się z nimi zmierzyć, że warto przynajmniej zwrócić na nie uwagę władz miasta. Tak też zaczęła się praca z upośledzonymi. Nie polegało to na jakiejś wielkiej terapu, dorabianiu filozofii, tylko na przyjęciu tych dzieci takimi, jakimi są -- jako dzieci chorych. Nie można rodzicom od razu mówić, że przyjęcie takiego dziecka to wielka szansa, i że te dzieci mogą wiele nauczyć; bo jak się powie coś takiego rodzicowi, to on ma wiele argumentów ze swego doświadczenia całkiem przeciwnych. Szedłem do rodziców, wydaje mi się, że z prawdą. Bo taki muminek może i w twarz uderzyć, i opluć, i kopnąć. To nie są anioły.\nJG: Słyszałem, że sprowadzałeś do kościoła zwierzęta...\nO tak. Kucyka, małpę, owce, najróżniejsze ptaki. Mieliśmy bardzo dobre kontakty z ZOO... Jak bajka była o ogniu, to paliłem w kościele ognisko, jak o praniu, to włączałem pralkę i sypałem proszek. Raz nawet udało nam się opowiedzieć o stworzeniu świata. W prezbiterium stanął ogromny basen na trzysta litrów, pływały w nim prawdziwe ryby, wokół wody skakały króliki, świergotały ptaki. Potem po wodzie pływał model żaglowca -- niby taka Arka Noego, a na pokładzie to całe pełzająco-skaczące bractwo. I jak w Biblii zwierzęta zostały uratowane, chociaż były momenty krytyczne.\nPK: Były jeszcze msze na dworcu, a potem założyłeś "Dom na skraju".\nZawsze miałem pociąg do ludzi z marginesu. Nie dorabiałem sobie teoru, że oni są jakoś bliżej życia, prawdziwsi od nas. Po prostu współczułem im, głupio mi było, że mam co jeść i gdzie spać. Pomyślałem, że skoro zostawiamy przy wigilijnym stole jedno krzesło dla przybysza, to może by z tymi ludźmi bez domu chociaż tej nocy posiedzieć. To już było na granicy, chociażby ze względów estetycznych. Kim ty jesteś? -- mówię sobie. Człowiek jest jednak w środku bardzo cyniczny i zdolny do obśmiewania nawet swoich dobrych uczynków, zwłaszcza takich, które, chcąc nie chcąc, stają się uczynkami spektakularnymi, bo potem włącza się w to prasa, telewizja. Po takiej akcji człowiek musi się "wyspowiadać" przed kamerami. A jak się wyspowiadało, to na drugi raz dostanie figę z makiem, a nie pieniądze na żarcie.\nA "Dom na skraju"? Marzyło mi się, żeby stworzyć jakieś gniazdo dla dzieciaków, które niby swoje domy mają, ale są w nich bite, głodne, niekochane i zaniedbane. Dostaliśmy od władz miasta dom w dzielnicy rozpitej, rojącej się od prostytutek, w ciężkiej dzielnicy doków. Na początku pojawiły się zarzuty, że stwarzamy dzieciakom alternatywę wobec własnego domu. Posądzali nas nawet, że pod przykrywką tego domu pierzemy jakieś brudne pieniądze.\nJG: Ale dom dzięki Bogu istnieje czwarty rok.\nTak, potem atmosfera się trochę w dzielnicy oczyściła. Dom nie jest jeszcze wykończony, co chwilę coś się w nim rozwala i moi przyjaciele to naprawiają. Nie jest sztuką wszystko obłożyć kafelkami, spłukiwać szlauchem, bo wtedy to robi się obóz.\nJG: Przekaż nam trochę ze swoich fascynacji trapistami.\nDla trapistów najważniejsze jest oddawanie chwały Bogu. Mówią prosto, że coś jest albo czegoś nie ma; trzeba pójść tu, a tam iść nie trzeba, a kiedy zadaje im się pytanie, na które dominikanin odpowiedziałby esejem, oni -- jak zauważyłem -- wtedy się wycofują. Są niezwykle delikatni, ale nie wynika to ze słabości; oni po prostu mówią: "Popatrz na nas, a potem sam wybierz. Wierzymy, że skoro nas pytasz, jesteś już na dobrej drodze i sam dojdziesz do tego -- nie mamy prawa cię pouczać". U trapistów jest dużo pracy i dużo modlitwy, jest jakaś łagodność wobec stworzenia. Bardzo mi się też podoba u nich brak optymalizacji działań. Tak mi się przypomina ten wiersz Miłosza, że ogród człowieka powinien porastać pokrzywami w miarę. Dominikanie mają za cel wyrywanie pokrzyw i sadzenie czegoś dobrego, co przyniesie siłę. Kiedyś przyspieszyłem moją pracę w ogrodzie, obliczyłem sobie, że wezmę jeszcze kąpiel, a potem zabiorę się do lektury. A tu przyszedł przeor i powiada: "Michale, nie tak szybko, przerwij i popatrz sobie trochę".\nZnajdujemy się tam na ziemi jałowej, z której człowiek nic nie może wycisnąć. Ale to, co człowiekowi przemawia najbardziej do serca, to postawa dziękczynienia, jaką widziałem u trapistów. Brodski przed swoją śmiercią napisał taki wiersz, w którym ostatni wers brzmi: "Z ust moich nigdy nie zejdzie dziękczynienie". To jest postawa, która najbardziej zbliża do Boga. Jak ona się wyraża na zewnątrz? Chociażby w takiej skupionej uwadze przy spotkaniu z drugim człowiekiem. Mnich ma świadomość, że ta chwila już się w jego życiu nie powtórzy. Że jest darem to spotkanie. A w naszych kontaktach bywa, że zanim drugi otworzy usta, już jest podejrzany i zakwalifikowany. Uśmiecha się do nas, a my myślimy: chyba podłożył mi świnię albo czegoś chce.\nJG: Czy ucieczka przed optymalizacją działań była powodem, że porzuciłeś starania o wyjazd do trapistów amerykańskich?\nChyba tak. Wydawało mi się, że tam wejdę w jakąś straszliwą produkcję. Nie wiem, czy to były uzasadnione lęki, ale w Afryce na pewno mi to nie grozi. Afryka daje coś innego. Daje solidarność z najuboższymi, bo tam nie można być bogatym, nie można gromadzić dóbr, żeby nie drażnić biednych. Żyjemy tam zawsze na granicy, nie wiedząc, czy znajdą się pieniądze na prąd. W końcu zawsze te pieniądze się jakoś znajdują. Ludzie, którzy myślą o zakonie kontemplacyjnym, że jest to jakiś raj na ziemi, a przynajmniej jakiś tam spokój od problemów życia, zawiedliby się.\nNa tej ziemi jałowej człowiek wraca jakoś do swojego okresu dzieciństwa. Nie infantylnieje, tylko prostuje swoje relacje ze światem. Zachowujesz się bardzo prosto. Jak mi leci z nosa, to nie myślę: "Chryste Panie, zauważą", albo nie boję się przysnąć na prelekcji, bo tak nie wypada. Tam jest ten savoir-vivre bardzo prosty. Sytuacja duchowa nie zmusza do starania się, by być kimś, nie ma tam pobożnych min ani gestów. Nie ma tam tego rozziewu na to, co liturgiczne, i na to, co w życiu, tak jak niekiedy w polskim kościele. Przy ołtarzu mina arcykapłana, a już w zakrystu poluźniamy koloratkę i...\nPK: Opowiedz nam o marokańskiej wspólnocie.\nNajbardziej barwną, choć milczącą postacią jest ojciec Jan Chrzcicielczłowiek, który założył tę wspólnotę. Mówiono mu, że trapista w środku miasta to jest w ogóle pomieszanie z poplątaniem, ale kolejne wizytacje potwierdzają, że renoma tego klasztoru przechodzi Morze Śródziemne. Francuzi bardzo chętnie przyjeżdżają tam na rekolekcje zamknięte. Jan Chrzciciel ma trochę ponad metr pięćdziesiąt i promieniuje dobrocią. Prawie się nie odzywa, ale kiedy wchodzi do jakiegoś pomieszczenia, wypełnia je natychmiast jakimś niesamowitym ciepłem. On nic nie mówi, a wszyscy mówią o nim. Jest jeszcze trzech ojców: Andrzej to człowiek, który miał dziadka Polaka, który opuścił Rosję przed Rewolucją. Brat Bnzno i Gui.\nJG: Twój świat został więc nagle sprowadzony do czterech bohaterów. Gdy porówna się to z mnogością indywidualności świata dominikańskiego, kontrast jest szalony. Miałeś w Polsce fascynacje, które przyniosły ci konkretne owoce. Czy to wszystko u ciebie nie wzięło się z jakiegoś dogmatu poszukiwania? Czy ty czasami nie budzisz się przerażony swoją decyzją?\nPrzy całym szacunku do tego, co kiedyś tu robiłem, jest to dla mnie głęboka przeszłość. Po moim chwilowym powrocie do Polski nie umiem się tu odnaleźć. Trzeba to wszystko odczytywać w kategoriach powołania: "Wstań i idź" -- choć pewnie, że serce nieraz krwawi.\nPK: Właśnie ten moment powołania -- coś wzywa, ciągnie, i człowiek wyrusza jak Abraham z Ur, ale jest chyba w każdym z nas ten bogaty młodzieniec, który ma majętności wiele. Czy masz poczucie, że musisz czegoś się wyrzec?\nNa pewno kontaktu z przyjaciółmi. To bardzo boli. Jakby tego nie interpretować. Resztę da się zostawić. Natomiast to, że pewnych ludzi nie będę widział, czy może wręcz nigdy nie zobaczę, to jest dla mnie najcięższe w tym wszystkim.\nJG: Czy przyjaciele próbowali cię odciągnąć od wyjazdu?\nNie, zachowywali się bardzo dyskretnie. Co było dla mnie jakimś znakiem, bo gdybym to wszystko sobie umyślił, to pewnie by powiedzieli, że to jest złe. Moi przyjaciele potrafią być twardzi. Ochrzanić też potrafią.\nPK: Czy to twoje nowe powołanie, nowe miejsce zmieniło twoje patrzenie na polski Kościół?\nZ rozmów z moimi kolegami księżmi wynika, że w każdej wspólnocie mamy do czynienia z głęboką erozją władzy. Władzy, która zabija osobowość, nie służy, za to jest śmiertelnie poważna wobec ludzi, którym ma służyć. Musi ona być sprawowana tak, żeby nie wyzwalała w ludziach agresji, ma być podana mądrze, z miłością, po ludzku.\nDrugą rzeczą to jest choroba na użyteczność. Niektórzy powiedzą, że mówię tak, bo zasmakowałem w luksusie tamtejszej wspólnoty, która żyje w muzułmańskim kraju i nie musi troszczyć się chociażby o to, jak pogodzić biznes z chrześcijaństwem. Nie, nie jest to luksus. Ta wspólnota cierpi fizycznie, ale również poddana jest dużym psychicznym ciśnieniom. Tam ludzie zadają sobie pytanie, jaki jest sens bycia razem, bez apostolstwa, bez możliwości emisji tego wszystkiego, co się przeżywa. Jeżeli człowiek jest zamknięty, ma doświadczenie Boga, to naturalną rzeczą jest chęć podzielenia się tym doświadczeniem.\nJG: Dominikanie to dzielenie się stawiają na pierwszym miejscu.\nTak, a tam nie. Żeby pokazać Bogu, że jest pierwszy i że cały się dla niego poświęcasz, poświęcasz mu również swoje talenty. A więc za mało jest w polskim Kościele tej "nieużyteczności". Często posługujemy się w pracy statystyką: zasiałem, podlewałem, nawoziłem, mam taki a taki plon. Tylko w tym wszystkim nie ma miejsca na działanie Boga, a wśród księży jest duży zawód, że to nie wyszło tak, jak byśmy chcieli. My nie doceniamy nowości sytuacji -- wolnego rynku duchowego. W tej chwili nie wystarczy głosić, do prawdy trzeba zachęcić, ludziom należy wytłumaczyć, dlaczego to jest dobre, dlaczego tak mają postępować. Wytłumaczyć bez irytacji, bez oburzania się, gdy nie zostaje się przyjętym. Wydaje się, że nie posiadamy również odpowiednich narzędzi intelektualnych do rozmowy z ludźmi, którzy czują się odpowiedzialni za Polskę, a nie są katolikami.\nOstatnia rzecz, o której chciałbym powiedzieć, to potrzeba głębszego partnerstwa. W Kościele afrykańśkim biskup zdobywa szacunek inaczej niż przez głoszenie ex catedra. Nie ma swojego dworu, jest jednym z tych, wśród których żyje; jest to oczywiście spowodowane sytuacją zewnętrzną, ale tamtejsi duchowni poczuli, że aby trafić do ludzi, potrzeba dużej pokory i ubóstwa. Nawet nie wielkiej mądrości, tylko czasem zewnętrznego, fizycznego znaku, który zachęca, przybliża.\nJG: Zawsze wydawałeś mi się człowiekiem mocno osadzonym w "Polsce tarnobrzeskiej". Była w tobie jakaś fascynacja starymi babinami, dziadami o peerelowskich rodowodach, fascynacja prowincją. Odnajduję to choćby w twoich opowiadaniach. Przenosząc się do Afryki, pozbawiasz się pewnej specyficznej pożywki.\nNie, nie wyrzuciłem moich fascynacji za burtę, choćby w tym klasztorze w Fezie. Są tam zwykli ludzie, nie jakieś tam wielkie indywidualności. Przy tamtych osobach dominikanie to prawdziwie intelektualna arystokracja. Paradoksalnie wracam więc do świata ludzi prostych. To przechylenie głowy, żeby zobaczyć prostych, przeciętnych, ale jakże pięknych ludzi w człowieku, pozostaje. Kiedy wróciłem, to nie denerwuje mnie nawet disco-polo. Innych denerwuje, a mnie nie. Dlatego, że wiem, że taka jest potrzeba tych ludzi. Nie ma sensu mówić, że oni są bez gustu. Tacy byli, będą. Mądrością jest spojrzeć na to zjawisko z miłością.\nJG: Czy swoich marzeń i powołania nie mogłeś zrealizować w Polsce?\nNie. Znałem już doświadczenie innych. Radykalizm przemiany wymaga pewnych gestów fizycznych. Trzeba pokazać, że Pan Bóg jest najważniejszy. Jeśli człowiek pozostawi sobie furtki, zabezpieczenie na czarną godzinę, to nic z tego nie wyjdzie. Dlatego musiałem wyjechać. Powołanie do bycia w takim klasztorze to jest powołanie także do konkretnego miejsca. Pewnie, że chciałbym, aby takie klasztory były w Polsce...\nJG: Po twoim przyjeździe do Polski porwano twoich algierskich współbraci. Jakie są teraz ich losy?\nJest to kolejne doświadczenie, że to wszystko nie ma być łatwe. Przyjechałem po wizę algierską. Według pierwotnego planu to już bym siedział w klasztorze, w górach Atlasu. To opactwo, gdzie miałem rozpocząć nowicjat, zostało całkowicie rozbite, nie ma tam do czego wracać. Został porwany opat, mistrz nowicjatu i mój przeor z Maroka, który przyjechał do Algierii wybierać opata. Nie wiem, jak potoczą się moje dalsze losy...\nKrosinko 8 maja 1996


Do specjalistek - zakup drogiej cyfrówki ?? rada - RODZICE.PL\n3 czerwca 2006 at 10:45 #78583\nMam pytanko do tych z Was które znają się na sprzęcie – aparatach cyfrowych i mogą mi polecić – albo ułatwić wybór.\nMogę kupić aparat za ok. 2000-2500 zł.\nJa zastanawiam sie pomiędzy Fuji S9500 (trochę tańszy) a Kinica Minolta 5D.\nI mam problem który wybrać. A moze Wy polecicie mi cos innego??\nChciałabym aby robił nie tylko dobre zdjecia w plenerze ale również w pomieszczeniach i to przy słabszym oświetleniu.\nProszę o poradę i dziękuję za wszystkie wskazówki\n3 czerwca 2006 at 11:06 #1060808\nRe: Do specjalistek – zakup drogiej cyfrówki ?? rada\nJa niedawno kupilam lustrzanke cyfrowa i ciesze sie ze problem z wyborem mam juz za soba 😉\nTo zalezy jakie zdjecia chcesz robic – jesli zamierzasz miec aparat do robienia zdjec rodzinnych to polecalabym Ci jakis zaawansowany kompakt. Jesli natomiast interesuje Cie fotografia ( i rozwijanie sie w tym kierunku) to najlepsza jest lustrzanka- tu jednak musisz sie liczyc z ciaglym dokupowaniem osprzetu nierzadko przewyzszajacego cene aparatu.\nNie jestem ekspertem, zapewne dziewczyny bardziej bede Ci umialy pomoc. dam Ci kilka linkow gdzie mozesz sie dowiedziec ciekawych rzeczy 🙂\n3 czerwca 2006 at 11:21 #1060809\nZa chwilę poczytam wszystko wnikliwie.\nAha do „przemyśleń” aparatowych dołączam jeszcze Panasonica DMC FZ30\nA jeśli chodzi o lustrzanki cyfrowe – to jeszcze troche muszę poczekać bo ceny nieco wyższe. A ponad 3000 to jednak troche za dużo na tę chwilę jak dla mnie.\nAle w przyszłości….\n3 czerwca 2006 at 12:08 #1060810\nRe: Do specjalistek – zakup drogiej cyfrówki ?? ra\nOd niedawna uzywam Nikon Coolpix s4 i jestem szczerze pod wrazeniem jego mozliwosci. Robi bardzo ladne zdjecia we wnetrzach i niczego sobie na powietrzu. Ma sporo funkcji i jest wyjatkowo przyjazny uzytkownikowi. Niestety nie znam ceny w Polsce.\n3 czerwca 2006 at 13:02 #1060811\nW Polsce kosztuje około 1500zł.\nJa jednak szukam czegoś bardziej „skomplikowanego” 😉 Z możliwością na przykład zamontowania konwertera do zdjęć makro…\nWięc proszę o dalsze porady 😉\n3 czerwca 2006 at 21:55 #1060812\nKonwerter możesz zamontować również na zwykłym kompakcie. Nie potrzebujesz do tego celu wcale lustrzanki.\n4 czerwca 2006 at 09:27 #1060813\nKM D5D 🙂\njestem wierna Minolcie od lat (choc ta wiernosc sie skonczy, bo marka znika z rynku, zostanie Sony), mam model o oczko wyzszy 7d, fantastyczna lustrzanka. „piatka” tez jest bardzo bardzo ok.\n4 czerwca 2006 at 10:02 #1060814\n4 czerwca 2006 at 11:07 #1060815\ndla mnie najlepsze sa canony sama taki mam i jest super pod kazdym wzgledem\n4 czerwca 2006 at 20:26 #1060816\nZadbych zanieczyszczen, piekne zdjecia w KADZYCH warunkach. Minus to marne powiekszenie ale jak masz 8 mega pikseli to mozesz powiekszyc pozniej cyfrowo albo dokupic lepszy obiektyw ale wtedy aparat staje sie cieeeezki\n4 czerwca 2006 at 20:28 #1060817\nCanon350 jest za 3 tys.\nMoze warto przekroczyc limit o 500 zl?\n4 czerwca 2006 at 22:00 #1060818\nPolecam Canon EOS 350D – teraz już pewnie te 3 tys, my daliśmy więcej, bo prawie rok temu\na do tego obiektyw 28-105 USM – obiektyw jest ważny !\nkarta pamięci 1GB , szybka\n5 czerwca 2006 at 06:31 #1060819\nja mam Pansonica Lumix FZ20 – rok temu kosztowal tyle ile chcesz dac dzis:)\nteraz wszedl nowy FZ30 – mozesz poczytac w necie\nja ze swojego jestem b zadowolona, to co prawda nie lustrzanka, ale solidny kompakt\nchociaz jak mialabym wiekszy budzet (jak Ty teraz, pewnie szukalabym czegos drozszego – ale nie wiem czy zawsze drozszy = lepszy)\no FZ 30 mozesz poczytac troszke tu:\n9 czerwca 2006 at 20:25 #1060820\nHej Asiu ja odgrzebałam posta\nJeśli jeszcze nie kupiłaś aparatu to mogę ci polecić z czystym sumieniem Nikona D50\nMy za zestaw body+ob 15-55+ ob. 55-200 +torba oryginalna Nikona (jak dla mnie nie musi być oryginalna, ale jak była w zestawie )+ karta pamięci 512 daliśmy niecałe 3 tys.\nNo w sumie można powiedzieć 3 tys bo kilka złotych się urwało.\nAparacik super! Matryca 6,1. Całkowicie wystarczająca.\nRewelacyjne zdjęcia makro. Jeśli chodzi o powiększenia to przy tych parametrach bez problemu fotoplakat o wymiarach 50×70 a śmiem przypuszczać że i 70×100\nZ ciekawostek dodam, że ma taką ciekawą funkcję „dziecko”\nrrenya z „rozwydrzoną Norką”\n30 czerwca 2006 at 21:52 #1060821\nhalo, a zapytam, bo chcemy kupic wlasnie D50, ale z kitowym 17-55…\nKtorym obiektywem czesciej robisz foto swojej córeczce? Pytam, bo nie wiem co stracę majac tylko ten jeden obiektyw.\nKate i Maciek\nRodzice » Tematy » NA KAŻDY TEMAT » Tematy, których nie znalazłam w forum » Do specjalistek – zakup drogiej cyfrówki ?? rada


Nasometin, ulotka dla pacjenta - dawkowanie, zastosowanie, działanie, skuteczność | Gdzie po lek\nOryginalna ulotka dla Nasometin aerozol\nDokument dotyczy następujących opakowań: 10 g = 60 dawek (0,05 MG W DAWCE), 17 gramów = 120 dawek (0,05 MG W DAWCE), 18 gramów = 140 dawek (0,05 MG W DAWCE).\nUlotki innych produktów zawierających mometasone\n1. Co to jest Nasometin i w jakim celu się go stosuje\nNasometin w postaci aerozolu do nosa zawiera mometazonu1 furoinian, który należy do grupy leków nazywanych kortykosteroidami. Mometazonu furoinian rozpylony w nosie może pomóc w złagodzeniu stanu zapalnego (obrzęk i podrażnienie błony śluzowej nosa), kichania, świądu i odczucia zatkania nosa lub wodnistego wycieku z nosa.\nKatar sienny i całoroczne zapalenie błony śluzowej (nieżyt) nosa Nasometin stosuje się w leczeniu objawów kataru siennego (nazywanego również sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa) i całorocznego zapalenia błony śluzowej nosa u dorosłych i dzieci w wieku 3 lat i starszych.\nPolipy nosa Nasometin stosuje się w leczeniu polipów nosa u dorosłych w wieku co najmniej 18 lat.\nPolipy nosa to małe narośla wewnątrz nosa, zwykle w obu nozdrzach. Nasometin zmniejsza stan zapalny, co powoduje stopniowe obkurczanie się polipów i złagodzenie odczucia niedrożności nosa, ułatwiając oddychanie przez nos.\njeśli pacjent ma uczulenie na mometazonu furoinian lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).\njeśli pacjent ma nieleczone zakażenie błony śluzowej nosa. Stosowanie leku Nasometin w trakcie takiego zakażenia (np. opryszczki) może pogorszyć przebieg choroby. Z zastosowaniem aerozolu do nosa należy poczekać do czasu ustąpienia zakażenia.\njeśli pacjent przebył niedawno operację w obrębie nosa lub uraz nosa. Nie należy stosować aerozolu do nosa do czasu zagojenia się ran w nosie.\nchoruje lub chorował w przeszłości na gruźlicę,\nma jakiekolwiek inne zakażenie,\notrzymuje inne kortykosteroidy (doustnie lub w zastrzykach),\nukład odpornościowy pacjenta nie funkcjonuje prawidłowo (jeśli pacjent ma trudności ze zwalczeniem zakażenia), a pacjent ma kontakt z osobą chorą na odrę lub ospę wietrzną. Należy unikać kontaktu z takimi osobami.\npacjent ma zakażenie w obrębie nosa lub gardła.\npacjent stosuje lek przez kilka miesięcy lub nawet dłużej.\nJeśli u pacjenta wystąpi niewyraźne widzenie lub inne zaburzenia dotyczące wzroku, należy skontaktować się z lekarzem.\nU dzieci długotrwałe stosowanie dużych dawek kortykosteroidów donosowych może spowodować pewne działania niepożądane, takie jak spowolnienie tempa wzrostu.\nZaleca się systematyczne kontrolowanie wzrostu u dzieci długotrwale leczonych kortykosteroidami donosowymi, a w razie zaobserwowania jakichkolwiek zmian, powiadomienie o tym lekarza.\nNależy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, w tym o lekach dostępnych bez recepty.\nNiektóre leki mogą nasilić działanie leku Nasometin. Lekarz może chcieć uważnie kontrolować stan pacjenta przyjmującego takie leki (w tym niektóre leki stosowane w leczeniu zakażenia HIV: rytonawir, kobicystat).\nJeśli pacjent stosuje w leczeniu alergii inne kortykosteroidy w postaci doustnej lub zastrzyków, lekarz może zalecić mu odstawienie ich w momencie rozpoczęcia stosowania leku Nasometin. U niektórych pacjentów po zaprzestaniu stosowania kortykosteroidów w postaci doustnej lub zastrzyków mogą wystąpić pewne działania niepożądane, takie jak ból stawów lub mięśni, osłabienie i depresja. Mogą również wystąpić inne objawy alergiczne, takie jak świąd, łzawienie oczu lub czerwone i swędzące\n3 NL/H/2038/001/IA/027 plamy na skórze. Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy skontaktować się z lekarzem.\nNieznany jest wpływ leku Nasometin na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.\nNasometin zawiera chlorek benzalkoniowy Nasometin zawiera chlorek benzalkoniowy, który może powodować podrażnienie nosa.\nJeśli jednak pacjent nie czuje się lepiej, należy skontaktować się z lekarzem, który może zalecić zwiększenie dawki: maksymalną dawką dobową są 4 rozpylenia aerozolu do każdego otworu nosowego raz na dobę.\nZalecaną dawką jest 1 rozpylenie aerozolu do każdego otworu nosowego raz na dobę.\nU niektórych pacjentów Nasometin powinien przynieść poprawę po 12 godzinach od podania pierwszej dawki, chociaż pełne korzyści z leczenia mogą być widoczne dopiero po dwóch dniach stosowania leku.\nJeśli pacjent (dorosły lub dziecko) ma nasilone objawy kataru siennego, może być konieczne rozpoczęcie leczenia na kilka dni przed początkiem sezonu pylenia. Po zakończeniu okresu pylenia objawy kataru siennego powinny ustąpić i leczenie może nie być już konieczne.\nZalecaną dawką początkową są 2 rozpylenia aerozolu do każdego otworu nosowego raz na dobę.\nJeśli po 5 do 6 tygodniach stosowania leku nie nastąpi poprawa, lekarz może zwiększyć dawkę do dwóch rozpyleń aerozolu do każdego otworu nosowego dwa razy na dobę. Po uzyskaniu poprawy lekarz może zalecić zmniejszenie dawki leku.\nJeśli po 5 do 6 tygodniach stosowania leku dwa razy na dobę nie nastąpi poprawa, należy skontaktować się z lekarzem.\nPrzygotowanie aerozolu do nosa do stosowania Nasometin posiada nasadkę, która chroni końcówkę dozownika i zapobiega jej zanieczyszczeniu. Należy pamiętać, aby ją zdjąć przed użyciem aerozolu i ponownie nałożyć po zakończeniu użycia.\n2. Zdjąć plastikową nasadkę.\n3. Palec wskazujący oraz środkowy należy położyć po dwóch stronach dozownika, a kciuk pod butelką (rycina 1). Nie przekłuwać aplikatora.\n4. Kierując końcówkę dozownika od siebie należy nacisnąć ją palcami tak, aby 10-krotnie rozpylić aerozol aż do uzyskania drobnej mgiełki (rycina 1).\n1. Mocno wstrząsnąć butelkę i zdjąć nasadkę (rycina 2).\nWażne jest regularne czyszczenie dozownika, gdyż w przeciwnym wypadku może on nie działać prawidłowo.\nNie podejmować prób odblokowania aplikatora przez wkładanie do otworu szpilki lub innego ostrego przedmiotu, gdyż może to spowodować uszkodzenie aplikatora i podanie nieprawidłowej dawki leku.\nPozostawić nasadkę i końcówkę dozownika w ciepłym miejscu do wysuszenia.\nJeśli steroidy stosowane są przez długi czas lub w dużych dawkach, mogą rzadko niekorzystnie wpływać na działanie niektórych hormonów. U dzieci mogą wpływać na proces wzrastania i rozwój.\nBardzo ważne jest regularne stosowanie aerozolu do nosa. Nie należy przerywać leczenia, nawet jeśli pacjent czuje się lepiej, chyba że lekarz wyraźnie to zalecił.\nkrwawienie z nosa [występowało bardzo często (częściej niż u 1 na 10 osób) u osób z polipami nosa, stosujących po dwa rozpylenia leku Nasometin do każdego otworu nosowego dwa razy na dobę]\nzwiększenie ciśnienia w oku (jaskra) i (lub) zaćma powodujące zaburzenia widzenia, uszkodzenie przegrody nosowej\nOkres ważności po pierwszym otwarciu butelki wynosi 2 miesiące. Należy otwierać tylko jedną butelkę w tym samym czasie.\nCo zawiera lek Nasometin\nSubstancją czynną jest mometazonu furoinian. Każde rozpylenie zawiera 50 mikrogramów mometazonu furoinianu w postaci mometazonu furoinianu jednowodnego.\nPozostałe składniki to: celuloza mikrokrystaliczna, karmeloza sodowa, glicerol, kwas cytrynowy jednowodny, sodu cytrynian, polisorbat 80, benzalkoniowy chlorek, woda do wstrzykiwań.\nJak wygląda lek Nasometin i co zawiera opakowanie Nasometin jest białą zawiesiną w aerozolu do nosa, pakowaną w białe plastikowe butelki z pompką i dozownikiem.\n1 butelka zawierająca 10 g aerozolu do nosa, zawiesiny (co odpowiada 60 odmierzonym dawkom).\n1 butelka zawierająca 17 g aerozolu do nosa, zawiesiny (co odpowiada 120 odmierzonym dawkom).\n1 butelka zawierająca 18 g aerozolu do nosa, zawiesiny (co odpowiada 140 odmierzonym dawkom).\n2 butelki, każda zawierająca 18 g aerozolu do nosa, zawiesiny (co odpowiada 140 odmierzonym dawkom).\n1526 Ljubljana, Słowenia S.C. Sandoz, S.R.L.\n540472 Targu Mures, Rumunia Lek Pharmaceuticals d.d.\nData ostatniej aktualizacji ulotki: 09/2018 (Logo Sandoz)


La Maison Upominki do domu\nObrazki Szyldy metalowe\nZegary wiszące DUŻE\nPuszki metalowe Chlebaki\nSzafki, półki i pudełka\nLampiony ŚwiecznikiLampiony Świeczniki\nOperatorem sklepu jest firma La Maison Marta Kaufman, z siedzibą w Łodzi.\nJeżeli zachodzi taka potrzeba kontaktujemy się z Tobą korzystając z podanego podczas rejestracji e-maila i numeru telefonu. W przypadku wątpliwości lub pytań dotyczących polityki prywatności i bezpieczeństwa Twoich danych osobowych zachęcamy do kontaktu z nami pod adresem biuro@la-maison.pl.\nSklep internetowy La Maison działa od 2011 roku. Oferujemy produkty do dekoracji wnętrz. Nasze produkty są importowane z Holandii. Zazwyczaj są to unikatowe przedmioty, występujące często w krótkich seriach.\nZamówienia realizujemy do 48 godzin. Koszt przesyłki pokrywa Kupujący. Formy wysyłki: przesyłka kurierska 15 zł, paczkomaty InPost 11 zł.\nJeśli masz pytania skontaktuj się z nami mailowo na adres: biuro@la-maison.pl, lub poprzez formularz kontaktowy.