Ukazała się właśnie po polsku powieść Georgesa Pereca (1936–1982) „Życie instrukcja obsługi”. Wydana w roku 1979, księga ta jest dziełem wielkim we wszystkich możliwych znaczeniach: 700 stron gęstego druku, dziesiątki opowieści (dlatego w podtytule widnieje rzeczownik w liczbie mnogiej: romans, czyli powieści), setki postaci pierwszo-, drugo-, trzecio-, n-to planowych, tysiące przedmiotów, dziesiątki tysięcy przymiotników. Kim jednak był jej autor?\nGeorges Perec urodził się 7 marca 1936 roku, jako pierworodny syn dwojga polskich Żydów osiadłych w Paryżu. Ojciec, Icek Judko Perec, pochodził z Lubartowa, matka, Cyrla (Cecylia) Szulewicz – z Warszawy. W autobiograficznej książce „W, albo wspomnienie z dzieciństwa” Perec napisał: „Moje nazwisko rodowe to Perec. Wywodzi się z Biblii. Po hebrajsku oznacza to »dziurę«”. Trzy hebrajskie litery pe, resz i cadek („p”, „r” i „c”) tworzą rdzeń słowa, którego znaczenie jest wielorakie: może to być rzeczywiście – jak twierdził Perec – „dziura”, może to być – jak tłumaczą komentatorzy biblijni – „przerwanie” (lub „szpara”), ale może to być także „przesunięcie”. Perec całkiem świadomie wybierał tę wersję, która już w nazwisku pozwalała dostrzec okropne przeznaczenie, jakie zgotowała mu Historia.\nOjciec, żołnierz armii francuskiej, zmarł od przypadkowego postrzału w brzuch 16 czerwca 1940 roku, w dniu zawieszenia broni między Francją a Niemcami. Georges miał wówczas lat 4 i ojca prawie nie pamiętał. Matka została aresztowana (wraz z siostrą i ojcem) w łapance 23 stycznia 1943 roku i 11 lutego wywieziona do Oświęcimia. „Przed śmiercią zobaczyła raz jeszcze swój kraj rodzinny. Zmarła, nie rozumiejąc”. Georges miał wtedy lat 7. Dzięki konwojowi Czerwonego Krzyża udało mu się uciec przed prześladowaniami. Ochrzczony w październiku 1943, wychowywał się w katolickim internacie w Vercors, a po wojnie został „zaadoptowany” (ówczesne prawo nie pozwalało na formalną adopcję członków tej samej rodziny) przez siostrę ojca, Esterę, żonę Davida Bienenfelda, która przed laty ściągnęła jego rodziców do Paryża, a teraz zajęła się jego wychowaniem. Dla młodego chłopca rozpoczęło się nowe życie.\nNie było ono łatwe. Cóż bowiem ma zrobić człowiek, który powiada, jak Perec: „Mam w sobie poczucie pustki”? W 1981 roku, tuż przed śmiercią, pisarz odwiedził rodzinne strony swoich rodziców: Lubartów i Puławy. Gdy po całodziennej wycieczce wrócił do hotelu, jego znajomy zapytał: „Znalazłeś coś?”. Perec odpowiedział: „Nic. Ani śladu”. To samo powtórzył w wywiadzie: „Nie mam korzeni. Nie znam swoich korzeni. Odwiedziłem miasto, które było »kolebką« mojej rodziny, ale niczego nie znalazłem. Tam nie ma już nic”. Podobnie napisał kilka lat wcześniej we wspomnianej już autobiograficznej powieści „W, albo wspomnienie z dzieciństwa”: „Naszukałem się śladów, które by wsparły moją opowieść, przeglądałem mapy, roczniki, stosy archiwalnych zapisków. Niczego jednak nie znalazłem”.\nOwo nic, to brak śladów, czarna dziura przeszłości wydrążona po śmierci rodziców, dziura, którą Perec na próżno starał się zasypać tekstami pozostawionych dokumentów. Była to jednak także dziura wydrążona w tradycji żydowskiej, które przez całe lata była dla Pereca martwym, nic nie znaczącym zbiorem znaków. Przeszłość nie jest dana zawczasu, jako coś, co dziedziczy się w sposób naturalny i dlatego dla Pereca nieoczywiste było także jego żydostwo. Jeden z krytyków słusznie pisał, że biografia Pereca-\n-Żyda rozwijała się od „względnej wygody wynikającej z niewiedzy i odrzucenia do niewygody związanej z poczuciem zerwania, nieprzynależności, braku”.\nW rozmowie opublikowanej w 1979 roku Perec przyznawał: „Jestem Żydem. Przez bardzo długi czas nie było to dla mnie oczywiste; nie chodziło o przywiązanie do religii, do narodu, do historii, języka, kultury; to było w ogóle nieobecne w moim codziennym życiu, nie było zapisane ani w moim nazwisku, ani w moim imieniu. (...) W istocie było to piętno nieobecności, jakiegoś braku (zaginięcie moich rodziców w czasie wojny) a nie tożsamości”.\nPod koniec lat 70. wraz z ekipą filmową Perec spędził kilka tygodni w Nowym Jorku, realizując projekt zatytułowany „Ellis Island”. Składały się nań między innymi rozmowy z żyjącymi jeszcze imigrantami, którzy właśnie na Ellis Island stawiali pierwsze kroki na ziemi obiecanej, jaką była dla nich w latach 20. i 30. Ameryka. W opisie projektu Perec przyznawał, że nie interesuje go tak naprawdę los milionów wygnańców ani okoliczności, które sprawiły, że będzie kręcił film, ale jego własne związki z tym miejscem. „Dla mnie – pisał – jest to miejsce wygnania, to jest miejsce nieobecności miejsca, miejsce rozproszenia”. Miejsce, które dawało szansę na scalenie własnej tożsamości, jak gdyby wpisana była w to miejsce historia życia, która mogłaby się stać historią życia Georgesa Pereca, jakby pamięć zachowana w tym miejscu mogła stać się pamięcią francuskiego pisarza tropiącego swą żydowsko-polską przeszłość. Miejsce to jednak na zawsze pozostało wydrążone, nieme.\n„Tym, co można tu znaleźć, nie są z pewnością korzenie lub ślady, lecz wręcz przeciwnie: coś bezkształtnego, na granicy wypowiadalnego, co mógłbym nazwać zamknięciem, pęknięciem lub wyrwą i co dla mnie bardzo ściśle i w sposób zawikłany wiąże się z tym, że jest się Żydem.\nNie wiem dokładnie, co to znaczy być Żydem, czym jest to dla mnie. Jest to (...) znak, który nie łączy mnie z niczym konkretnym. Nie jest to znak przynależności, który odsyłałby do wiary, religii, praktyki, kultury, folkloru, historii, przeznaczenia, języka. Jest to raczej nieobecność, pytanie, (...) lęk, niepokojąca pewność, poza którą czai się zarys innej pewności, abstrakcyjnej, ciężkiej, nieznośnej: pewność, że zostało się Żydem, a więc ofiarą, która zawdzięcza swe życie jedynie przypadkowi i wygnaniu”.\nPerec nie urodził się w Polsce i nie został – powiedzmy – Mordechajem Peretzem. Urodził się w Paryżu i jego nazwisko wymawia się z bretońska, bez akcentu na pierwszą sylabę. To choćby sprawiło, że będąc Żydem, Perec jednocześnie nim nie był, że czuł się podzielony sam w sobie, wyobcowany we własnej tożsamości. „Nie mówię językiem, którym mówili moi rodzice, nie dzielę z nimi żadnych wspomnień. Coś, co należało do nich, co uczyniło z nich tych, kim byli, ich historia, ich kultura, ich wiara, ich nadzieja, nie zostało mi przekazane”.\nPerec jednak nie zmierzał ku Ellis Island w poszukiwaniu utraconej przeszłości, nie kierowała nim nostalgia za utraconym dziedzictwem. Wręcz odwrotnie: „Tym, czego szukałem na Ellis Island, był obecny obraz tego punktu bez powrotu, świadomość tego radykalnego pęknięcia. Tym, co chciałem tam zbadać, o co chciałem pytać, co zamierzałem sprawdzić, były moje własne korzenie w tym nie-miejscu, owa nieobecność, owo pęknięcie, na którym opiera się wszelkie poszukiwanie śladów, słowa, Innego”.\nSą to według mnie słowa kluczowe do zrozumienia pisarstwa Georgesa Pereca, człowieka, dla którego literatura nie była jednym z wielu możliwych zatrudnień, lecz samą substancją jego istnienia: schronieniem, obietnicą, poręką, ucieczką, przekleństwem, namiętnością, przyjemnością, wygnaniem, zbawieniem. „Pisanie mnie chroni – napisał w latach 70. – Kroczę pod osłoną mych słów, zdań, zręcznie powiązanych akapitów, sprytnie obmyślanych rozdziałów. Nie brak mi inwencji”.\nZ tego właśnie powodu pisarstwo Pereca nie wydaje mi się osobliwe. Wręcz przeciwnie: odczytać je można jako kwintesencję pisania w ogóle, jako znak odsyłający do wspólnego podłoża, z którego wiele wyrasta dzieł, choć każde z nich inaczej zostało pomyślane i inaczej spisane. Gdyby ten wspólny grunt opisać, naprędce powiedzieć można by tak oto. Pisanie nie jest możliwe bez pierwotnego pęknięcia, które oddziela nas od świata, szukanie śladów nie jest możliwe bez utraconej obecności, słowa nie mogą nakładać się na pełną i doskonałą substancję świata, a Inny – choć przywoływany – zawsze przychodzi nie w porę. U źródeł pisania nie pełnia tkwi, lecz pustka, w której trzeba się przejrzeć i wytrzymać moment, w którym nie odnajdzie się tam własnego oblicza. U źródeł pisania tkwi różnica między tym, co było, a tym, czego jeszcze nie ma, różnica zwana czasem, który składając obietnicę spełnienia jednocześnie ją unieważnia. U źródeł pisania tkwi poczucie wykorzenienia, któremu miałoby zaradzić czernienie papieru, najprostsza forma opanowywania przestrzeni.\nOdzyskiwanie przeszłości było dla Pereca ocalaniem śladów, których nie ma, a które powinny być. Było jednak także odzyskiwaniem, a raczej budowaniem przestrzeni, która nigdy nie była i nie jest dana, lecz zawsze stanowi zadanie do podjęcia. Perec tak pisał o tym w zakończeniu swojej książki „Espčces d’espace” z 1974 roku: „Chciałbym, by istniały miejsca stałe, nieruchome, nienaruszalne, nietknięte, a nawet nietykalne, niezmienne, głęboko zakorzenione; miejsca, które mogłyby służyć za punkty odniesienia, wyjścia, początku: Moje miejsce urodzenia, kolebka mojej rodziny, dom, w którym mógłbym się urodzić, drzewo, które widziałbym jak rośnie (i które może zasadził ojciec, gdy się urodziłem), strych mojego dzieciństwa wypełniony nietkniętymi wspomnieniami... Takie miejsca nie istnieją i dlatego, że nie istnieją, przestrzeń staje się problematyczna, przestaje być samooczywista, przestaje być uwewnętrzniona, przestaje być zawłaszczona. Przestrzeń jest wątpliwa: muszę nieustannie ją znaczyć i zaznaczać. Nigdy nie jest moja, nigdy nie jest mi dana, muszę ją podbić”.\nW wywiadzie udzielonym w 1979 roku Perec mówił, że „praca pisania zawsze dokonuje się w stosunku do czegoś, co już nie istnieje, co może być na chwilę utrwalone w pisaniu jako ślad, choć właśnie znikło”. Nie ma różnicy – o czym doskonale wiedział już Proust – między pisaniem a pamięcią: to, co pozostało, jest tylko śladem tego, czego już nie ma i jedynym rozwiązaniem jest tylko rozmnożenie owych śladów, wypowiedzenie wszystkiego, które i tak okaże się wielkim zatajeniem. W przypadku Prou-sta było to budowanie katedry, w której nigdy nie zamontowano ostatniego przęsła, w przypadku Pereca było to układanie puzzla, którego nie sposób do końca ułożyć.\nPustka po Icku i Cyrli, dziura, w którą zapadły się ich ciała, ich gesty, ich słowa, jest jednocześnie źródłem gestu, w którym oni sami nie mogą się pojawić. „Wszystko, co wypowiadam, jest bezbarwne, nijakie, jest i będzie raz na zawsze znakiem nieodwołalnego unicestwienia”. Dlatego właśnie „wspominanie ich jest czymś po prostu zabójczym dla aktu pisania. Pisanie jest wspominaniem ich śmierci i potwierdzeniem mojego życia”. Umarli zostawiają ślady, po których nie można pójść. A jednak bez nich, bez śladów, które zamazują się w tej samej chwili, w której zostają odciśnięte, pisanie, rozgrywające się na granicy obecności i nieobecności, pełni i pustki, nie byłoby możliwe. W tekstach Pereca to zderzenie upragnionego i niemożliwego, tęsknoty i rozpaczy, tworzy podskórną warstwę pisania.\nGdy jeden z krytyków zapytał Pereca, czy nie myśli, że „pragnienie znalezienia korzeni, przymus do pracy na podstawie wspomnień lub pamięci, jest przede wszystkim chęcią wystąpienia przeciwko śmierci, lecz także przeciwko milczeniu?”, pisarz odpowiedział: „Z pewnością ma to coś wspólnego z ideą śladu, zapisu, potrzebą zapisywania”. Jak u Pereca przejawiała się owa „potrzeba zapisywania”? W licznych książkach przede wszystkim chciał utrwalić na piśmie „to, co przepływa, gdy nic nie przepływa, poza czasem, ludźmi, samochodami i chmurami”. A jeszcze bardziej chciał wydać wojnę zapomnieniu.\n„Nie chcę zapomnieć – pisał w jednym z tekstów – być może to jest sedno [mojego pisania]: zachować w nietkniętej postaci, powtarzać każdego roku te same wspomnienia, przywoływać te same twarze, te same najdrobniejsze zdarzenia, wszystko zebrać w suwerennej, słabnącej wyobraźni”.\nW 1978 roku Perec opublikował osobliwą książkę, zatytułowaną „Je me souviens” („Pamiętam”), złożoną z ponad czterystu zdań o tej samej strukturze: „Pamiętam stare numery »Illustration«”, „Pamiętam czasy, gdy najmodniejsze były czarne koszule”, „Pamiętam, że kierowca wyścigowy Sommer miał przezwisko dzik Ardenów”, i tak dalej. Jej „tematem” były nie „wydarzenia” z pierwszych stron gazet, lecz właśnie „okruchy codzienności” z lat 1946-61: drugorzędni artyści i ich miłosne perypetie, zapomniane przedmioty użytkowe, nieistniejące już miejsca w Paryżu, stare filmy, gazety i książki, migawki z życia, „czy jeszcze coś wątlejszego, bez znaczenia, całkiem banalnego, w jakiś cudowny sposób wyrwanego ze swej błahości, odzyskanego na chwilę”. W „Postscriptum” pisał Perec tak: „Zapiski te nie są tak naprawdę wspomnieniami, a już zwłaszcza nie są to wspomnienia osobiste, lecz drobne okruchy codzienności, sprawy, których ludzie tego samego pokolenia byli w tym czy innym roku świadkami, wspólnie je przeżywali i dzielili, a które następnie znikły, popadły w zapomnienie”.\nPerec panicznie bał się zapomnienia. O latach 60. mówił: „w tym samym czasie moja pamięć znacznie podupadła. Zacząłem się bać, że zapomnę i że jeśli nie będę wszystkiego zapisywał, nie będę w stanie niczego zachować z uciekającego życia”. Z tego nieposkromionego strachu przed całkowitą amnezją wynikła szaleńcza potrzeba zachowywania i sporządzania klasyfikacji. Perec wspominał, że zachowywał wszystko: listy wraz z kopertami, bilety do kina, bilety lotnicze, rachunki, odcinki czeków, recepty, katalogi, tygodniki, wypisane długopisy, rachunki za gaz i prąd dotyczące mieszkania, w którym nie mieszkał już od sześciu lat. Całe dnie spędzał na ich porządkowaniu, marząc o klasyfikacji, która wypełniłaby każdy dzień jego życia.\nW 1976 roku powstały dwa charakterystyczne teksty: „Próba skatalogowania wszystkich płynnych i stałych pokarmów, jakie pochłonąłem w ciągu roku 1974”, gdzie Perec rzeczywiście zapisał wszystko, co zjadł i wypił w ciągu tego roku, oraz „Notatki dotyczące przedmiotów, które znajdują się na moim biurku”. Trzy lata wcześniej Perec opublikował swój manifest codzienności: „Approches de Quoi?” (Analiza czego?), w którym dowodził tak: tym, co do nas przemawia, jest zwykle wielkie wydarzenie, coś nad-zwyczajnego, o czym piszą gazety pomijając to, co tworzy tkankę naszego życia.\n„A to, co rzeczywiście się dzieje, czego doświadczamy, ta cała reszta, gdzie to jest? Jak zdać sobie sprawę, zapytać, opisać to, co dzieje się każdego dnia i każdego dnia się powtarza, co jest banalne, codzienne, oczywiste, powszednie, zwyczajne, podzwyczajne, co tworzy rutynowy szmer w tle naszego życia?”\nNiemal tak samo Perec opowiadał o swojej „socjologii codzienności” kilka lat później, w roku 1979: „Moja »socjologia codzienności« nie jest analizą, lecz tylko próbą opisu, a ściślej mówiąc opisem tego, na co nigdy nie patrzymy, bo jesteśmy przy tym stale obecni, albo też wydaje nam się, że tkwimy w tym na mocy przyzwyczajenia, dla którego zazwyczaj nie istnieje dyskurs”.\nPisanie polega więc na użyczaniu języka temu, co kryje się, milczące i niewyartykułowane, w każdej chwili naszego codziennego życia. Perec liczył wypite butelki wina, zjedzone owoce, opisywał ulicę dom po domu, katalogował ruchy kierowców i samochody przejeżdżające przez skrzyżowanie, to, co widać z okna kawiarni, wszystko to, co znika niemal w momencie pojawienia się w polu widzenia lub to, co – jak przedmioty na biurku – trwa niezauważone, przygniecione ciężarem percepcyjnej rutyny. Tym właśnie był dla niego realizm: opis rzeczywistości odarty z jakichkolwiek założeń.\nTylko czy jest to rzeczywiście realizm? Czy nie ma tu ingerencji autorskiej w doborze anegdot, zdarzeń, przedmiotów, rubryk? A oko, które patrzy, czyż nie jest też okiem pełnym zmyślenia? W rozmowie o „robieniu fikcji” Perec mówił wprawdzie, że „nie próbuje stawiać się w pozycji innej niż pozycja oka”, które patrzy, zaraz jednak dodawał: „ale później myślę, że będzie to pokarmem dla pewnej fikcji”. Podobnie zresztą rozumował, odpowiadając na pytanie o relację między życiem a literaturą: „w (...) życiu istnieje ciągła potrzeba produkowania fikcji, mógłbym powiedzieć, że jest to potrzeba uniwersalna, nawet jeśli nie wyraża jej pismo. (...) Jest to sposób panowania nad światem, interpretowania świata oraz interpretowania tego, co jest snem o świecie”.\nRealizm Pereca nie jest więc jedynie rejestrowaniem faktów wyblakłym pismem neutralnego obserwatora. Obejmuje on nie tylko surowe zapisy, lecz także – przede wszystkim – autobiografię i fikcję, gdyż w obydwu tych przypadkach pisanie pozwala zapanować nad światem. Fikcja i neutralny opis łączą się dlatego, że stanowią dwie strony tej samej „gry ze światem”, która pozwala nadać mu sens. Wymyślić świat, to go zinterpretować, obdzierając z niewiadomego. Użyczyć przedmiotom języka, odpamiętać to, co zapomniane, ocalić poprzez zapis to, co pod-zwyczajne – to zakorzenić się w świecie zadomowionym poprzez język. We wszystkich tych przypadkach pisaniem Pereca rządzi lęk przed pustką, ten sam lęk, który kazał mu drżeć przed pustą kartką papieru i zapisywać miejsca, w których spał.\nPisząc o Perecowskim doświadczeniu utraty, jego przyjaciel Harry Matthews zauważył trafnie: „W obliczu takiego ogołocenia musiał Perec skonstruować swoje miejsce początkowe, swój punkt wyjścia: jego wybór padł na autonomię skomplikowanych struktur, które zostały później uzgodnione z oulipijskim pojęciem formy rygorystycznej”. W roku 1967 Perec został jednym z członków słynnego OuLiPo (awangardowego Warsztatu Literatury Potencjalnej – Ouvroir de Littérature Potentielle), którego członkowie zajmowali się skomplikowanymi problemami matematyczno-logicznymi i ich zastosowaniem w literaturze. Podstawowym zabiegiem literackim były przymusy konstrukcyjne, które – najczęściej niezauważane przez zwykłych czytelników – tworzyły niewidzialne rusztowanie utworu. Im bardziej skomplikowane przymusy, tym lepiej.\nDla Pereca, autora jednego z najdłuższych palindromów (utworów, które można czytać w obydwie strony), autora 300-stronicowej powieści, w której nie użyto ani razu samogłoski „e”, i dramatu, w którym nie użyto ani razu samogłoski „a”, stosowanie rygorystycznej formy nie było jedynie okazją rozwiązania jeszcze jednego „technicznego” problemu w literaturze, lecz ratunkiem przed nicością. W 1965 roku, po napisaniu powieści „Rzeczy” (pierwszej jego książki przetłumaczonej na język polski) Perec wyznawał swoim rozmówcom, że praktyka cytowania wyrwała go z pisarskiego impasu, a w 1977 roku opowiadał swemu rozmówcy: „Mam w sobie poczucie pustki. Wychodząc od tej pustki, od tego doświadczenia czegoś niemożliwego, próbuję coś stworzyć, posługując się przymusami, regułami, skrajnie archaicznymi strukturami: anagramami w »Alphabets«, lipogramami w »La Disparition«, palindromami etc...”\nPrzymus spełniać miał dwie funkcje: był obroną przed przypadkiem wpisanym w natchnienie i lekarstwem na pustkę w głowie. Tak też traktował go Perec: „Trudności i cierpliwość, jakiej wymaga ułożenie, na przykład, jedenastu wierszy składających się z jedenastu liter każdy, w niczym nie przypomina lęku, jakim byłoby dla mnie pisanie »poezji w natchnieniu«”.\nDzięki oulipiańskim technikom, których stał się niedościgłym mistrzem, Perec nie tylko przezwyciężył kryzys pisarski, ale także znalazł uzasadnienie dla własnej koncepcji literatury.\nJej najwspanialszym przejawem jest ostatnia wielka powieść Pereca, „Życie instrukcja obsługi” z roku 1979, opublikowana właśnie po polsku w znakomitym przekładzie Wawrzyńca Brzozowskiego. Księga ta jest dziełem wielkim we wszystkich możliwych znaczeniach: 700 stron gęstego druku (99 rozdziałów + preambuła, epilog, plan miejsca akcji, obszerny indeks), dziesiątki opowieści (dlatego w podtytule widnieje rzeczownik w liczbie mnogiej: romans, czyli powieści), setki postaci pierwszo-, drugo-, trzecio-, n-toplanowych, tysiące przedmiotów, dziesiątki tysięcy przymiotników. Dziewięć lat wytężonej pracy: skrupulatne wypełnianie ściśle wyznaczonych rubryk, obmyślanie żelaznych rygorów, szukanie słów, wymyślanie anegdot, podsłuchiwanie świata. A wszystko po to, by opisać życie jednego domu, a w nim – pośród dziesiątków innych – trzy biografie: ekscentrycznego bogacza Percivala Bartlebootha, malarza Serge’a Valene’a i rzemieślnika Gasparda Wincklera, połączone delikatnymi nićmi.\nCałkiem dosłownie w powieści nic się dzieje, jeśli przez „dzianie się” rozumieć rozwój fabuły zawartej między zdarzeniami leżącymi w różnych miejscach na osi czasu, rozwój przebiegający zgodnie z tokiem lektury. Wszystko tkwi w całkowitym bezruchu, gdyż czytelnik widzi to, co się „dzieje” w kamienicy Simon-Crubellier nr 11, w ułamku zatrzymanej sekundy, 23 czerwca 1975 roku, koło 8 wieczorem (Perec idzie więc dalej niż Joyce, który akcję „Ulissesa” umieszcza w jednym dniu). Widzi, przenosząc się przez kolejne miejsca zgodnie z przewidzianym ruchem skoczka szachowego (szczegółowy plan posesji umieszczony jest tuż po „Epilogu”), z tego głównie powodu, że konstrukcja ta odpowiada rozwiązaniu jednego z trudniejszych problemów matematyczno-szachowych.\nNie można tej powieści streścić, bo – jak powiedziałem – nie ma ona klasycznej fabuły. Można natomiast domyślać się jej znaczenia. Otóż w samym centrum powieści, w rozdziale LI, odkrywamy podwójnie emblematyczną sytuację, której bohaterem jest malarz Valene, nauczyciel Bartlebootha, najstarszy mieszkaniec kamienicy, szara eminencja powieści. W rozdziale XXVIII dowiadujemy się, że pragnie on namalować obraz, przedstawiający wszystkich mieszkańców budynku (i sam budynek), że jego „obrazy nawiedzały każdą jego chwilę, zaludniały marzenia, wywoływały wspomnienia”, że pragnąłby utrwalić najdrobniejszy ślad przechowywany przez pamięć, towarzyszącą przez 55 lat życiu kamienicy.\nOn sam miałby znaleźć się na obrazie, gdzieś z boku, ustawiony przed malowanym przez siebie obrazem, na którym byłby on sam przed malowanym przez siebie obrazem, na którym byłby on sam... i tak dalej, i tak dalej. Malowałby siebie, a wokół niego dostrzec można by wszystko to, co wypełnia „treść” kamienicy opisywanej przez Pereca: szyb windy, schody, półpiętra, wycieraczki, pokoje i salony, kuchnie, łazienki, pokój dozorczyni, korytarz wejściowy z amerykańską powieściopisarką przyglądającą się spisowi mieszkańców, piwnice, kotłownię i tak dalej. Następnie następuje wyliczenie wszystkiego tego, co czytelnik mógł już sam zobaczyć, czytając 50 rozdziałów książki. Trzysta stron później, w „Epilogu”, Valene umiera, nie dokończywszy dzieła: wielkie kwadratowe płótno stoi obok okna i czytelnik dowiaduje się, że jest ono niemal nietknięte. Na płótnie jest tylko kilka kresek węglem, które dzielą dom na kwadraty.\nMalarz Valene ponosi więc klęskę. Czy jednak rzeczywiście jest to klęska? To, co miał namalować Valene, zostało przecież opisane przez Pereca. To, co jest jedynie zamiarem twórczym, projektem artystycznym, zostało już zrealizowane, choć za pomocą całkiem innego medium. Perec pogłębia zakończenie „W poszukiwaniu straconego czasu”: u Prousta Marcel postanawia napisać powieść, która właśnie czytelnik skończył czytać, u Pereca czytelnik skończył czytać powieść, która zrekompensowała klęskę umierającego malarza.\nU Prousta nie ma śmierci, jest tylko projekt. U Pereca śmierć zostaje zwyciężona przez twórczość. Literatura, podobnie jak malarstwo, wymierzona jest przeciwko śmierci, przeciwko całkowitemu zatarciu śladów. Jednak tylko literaturze ostatecznie może się powieść to przedsięwzięcie. Powieść bowiem pozostaje jako ukończone świadectwo nie rozpoczętego projektu malarskiego. Nie przypadkiem powieść zaczyna się od słowa, którym kończy się „Ulisses”, najbardziej afirmatywnego słowa, jakie wymyślił człowiek: „tak”. „Życie...”, choć ogranicza się do tworzenia tekstów z innych tekstów (Perec powiadał: „Pisać według mnie to układać na nowo słowa słownika. Albo książki, które się przeczytało”), choć jest pewnie najstaranniej skonstruowaną powieścią XX wieku, jest jednocześnie księgą, której pisanie ma być zaklinaniem nieistnienia.\nStąd jej encyklopedyczny charakter. Próba powiedzenia wszystkiego spełnia bowiem funkcję egzorcyzmu: skoro całą pamięć świata można potencjalnie umieścić w granicach książki zawierającej (potencjalnie) wszystkie inne książki, to ryzyko wykorzenienia „Ja” maleje do zera. Tylko w obliczu Całości mogę być sobą, nawet jeśli skazany jestem na istnienie pokawałkowane. Pisanie dla Pereca jest nie tylko – choć także – przyszywaniem świata do języka lub parodiowaniem Encyklopedii.\n„Perec – pisze jego wnikliwy monografista – w przeciwieństwie do wielu innych nie wybrał biblioteki przeciwko światu, słów przeciwko rzeczom lub ludziom. Ważna część jego dzieła to recytacja świata, jego tysięcy przedmiotów i obrazów, w niezmiennym szczęściu wyliczenia lub zwykłego nazwania wszystkich tych śladów, które są nieustannie wytwarzane i odrzucane przez społeczeństwo”.\nOwa recytacja to także re-cytacja, powtórne zacytowanie, które wbrew pragnieniom pisarzy realistycznych nie zapewnia dotarcia do „nagiej” rzeczywistości. Realizm nie „kopiuje” rzeczywistości, ale ją tworzy, buduje swoje fikcje na fikcji pierwszego stopnia, jaką jest nasze patrzenie. Na tym, jak sądzę, polega wytłumaczenie literackich upodobań Pereca, jego zamiłowania do pastiszu i gier językowych. Jeśli, jak pisał w swojej autobiografii, nie można uobecnić zmarłych w tekście, nie tracąc ich całkowicie, jeśli tylko pisanie jako unieobecnianie może być potwierdzeniem własnego istnienia i afirmacją tych, którzy odeszli, to zrozumiałe jest, że świat istnieć może tylko w postaci śladów, pozostawionych znaków odejścia, aluzji, cytatów, ukradkowych odwołań.\nPisanie rozpoczyna się w momencie, w którym rzeczywistość niknie, by pojawić się raz jeszcze, tym razem jednak przesypana przez sito innych tekstów, odbita w pragnącym oku, przełożona na języki, które nigdy nie milkną i pocięta na kawałki układanki, którą każdy składa na własny rachunek.


Stalowe mydełko marki ZWILLING doskonale nadaje się na prezent dla najbliższych. Jako bardzo użyteczny pomocnik kuchenny potrafi pozbawić Państwa ręce nawet najbardziej uciążliwych kuchennych zapachów takich, jak np. po cebuli czy czosnku.\nStalowe mydełko marki ZWILLING doskonale nadaje się na prezent dla najbliższych. Jako bardzo użyteczny pomocnik kuchenny potrafi pozbawić Państwa ręce nawet najbardziej uciążliwych kuchennych zapachów takich, jak np. po cebuli czy czosnku. Dla osiągnięcia pożądanego efektu wystarczy umyć ręce wodą, wmasowując w nie jednocześnie tę niezwykłą, stalową kostkę. Będąc rewelacyjną opcją prezentową, stalowe mydło ZWILLING dostarczane jest wraz ze stylową, czarną mydelniczką.\nMatowe wykończenie nadaje temu praktycznemu pomocnikowi kuchennego pięknej, eleganckiej nuty, zapobiegając jednocześnie zaciekom wodnym czy tłustym plamom. Średnica 8,5 cm sprawia ponadto, że to wykonane z najwyższej jakości stali nierdzewnej mydełko jest poręczne i wygodne w użyciu, a zaokrąglone krawędzie sprawiają, że jego użycie sprawia prawdziwą przyjemność. Jego wytrzymałość i trwałość gwarantują radość użytkowania przez długie lata, a praktyczność sprawia, że nie może zabraknąć go w żadnej kuchni.\nDo pozbycia się nieprzyjemnych zapachów takich, jak np. po cebuli czy czosnku\nProste i łatwe w użyciu, jak standardowe mydło do rąk\nWykonany ze stopu nierdzewnej, matowej stali najwyższej jakości\nW zestawie z praktyczną mydelniczką


Astoria Resort, Riva del Garda, Trydent-Górna Adyga, WłochyKierunek podróży\nHotel (4-gwiazdkowy) w mieście Riva del Garda — pobyt uprzyjemnią 2 restauracje i spa\n605 PLNPrzekreślona kwota jest oparta na standardowej cenie obiektu na naszej stronie, określonej i przekazanej przez sam obiekt. 464 PLN\nTen obiekt jest zamknięty od 26 kwietnia 2021 do 11 maja 2021 (daty mogą ulec zmianie).\nBrama miejska San Marco (13 minut spaceru)\nPlac Erbe (13 minut spaceru)\nMuzeum Miejskie w Riva del Garda (13 minut spaceru)\nLa Rocca (14 minut spaceru)\nObiekt ten jest zamknięty od 26 kwietnia 2021 do 11 maja 2021 (daty mogą ulec zmianie).\nPokój dwuosobowy, standardowy (pobyt 1 osoby), aneks\nPokój standardowy, aneks\nApartament typu Junior Suite, taras, widok na park\nViale Trento, 9, Riva del Garda, 38066, TN, Włochy\nKlub żeglarski Fraglia Vela Riva (14 minut spaceru)\nWieża widokowa Apponale (15 minut spaceru)\nPlac Catena (16 minut spaceru)\nSpiaggia dei Sabbioni (18 minut spaceru)\nSocial Spa ma gabinety masażu i zabiegów. Usługi obejmują zabiegi na twarz, peelingi ciała oraz zabiegi na ciało. Spa ma takie wyposażenie jak sauna, wanna spa oraz łaźnia turecka/hammam.\nBar Casaliva: specjalnością lokalu jest kuchnia włoska, a podawane posiłki to tylko obiad.\nRestauracja Pelér: specjalnością lokalu jest kuchnia włoska. Otwarte codziennie\nOpłata za dostęp do wybranych udogodnień wynosi 10 EUR za osobę, za dzień. Udogodnienia objete opłatą: sauna, Spa oraz basen.\nCzy obiekt Astoria Resort umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie Astoria Resort można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów, o ile prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania. Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nCzy obiekt Astoria Resort jest obecnie otwarty?\nJakie procedury utrzymania czystości i zachowania higieny stosuje się obecnie w obiekcie Astoria Resort?\nCzy Astoria Resort zapewnia miejsce parkingowe?\nCzy Astoria Resort to obiekt z basenem?\nCzy Astoria Resort akceptuje zwierzęta?\nTak, zwierzęta są akceptowane. W obiekcie pobierana jest opłata w wysokości 15 EUR za zwierzę za pobyt. Obiekt oferuje gościom miski na wodę i karmę.\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma Astoria Resort?\nZameldowanie jest możliwe od 14.30 do o dowolnej porze. Wymeldowanie: 10.00. W obiekcie dostępne jest ekspresowe wymeldowanie i bezkontaktowe wymeldowanie.\nCzy Astoria Resort ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak, goście mogą korzystać z 2 restauracji w obiekcie, których zaletą jest kuchnia włoska. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Kapuziner am See (11 min pieszo), Eta Beta (11 min pieszo) i La Paz (11 min pieszo).\nJak można spędzić czas w obiekcie Astoria Resort i w jego pobliżu?\nBaw się dobrze — korzystaj z aktywności, takich jak jazda rowerem, wycieczki statkiem i piesze wyczieczki. Możesz też popracować nad techniką na polu golfowym. Do dodatkowej oferty rekreacyjnej w pobliżu zaliczają się atrakcje takie jak gorące źródła. Skorzystaj z zabiegów w spa i zrelaksuj się w basenie odkrytym lub krytym. W obiekcie Astoria Resort są również sauna oraz łaźnia parowa, a także ogród.\nSuzanne, Wycieczka rodzinna: 7 noclegów,, 28 cze, 2019\nPodróż: 2 noclegi,, 2 wrz, 2018\nSandra, Podróż: 7 noclegów,, 29 sie, 2018\nromantyczny wypad: 4 noclegi,, 29 cze, 2018\nWycieczka rodzinna: 3 noclegi,, 9 cze, 2018\nAlessandro, Podróż: 1 nocleg,, 2 paź, 2020\nJoakim, Wycieczka rodzinna: 2 noclegi,, 1 sie, 2020\nWycieczka rodzinna: 4 noclegi,, 1 sie, 2020


Miniaturka samochodu »corvette® 1957«, w skali 1:24 w Tchibo\nLet the good times roll! Corvette z 1957 roku to prawdziwa klasyka. Ten model stanowiący wierne odwzorowanie oryginału samochodu zgodnie ze skalą ze specjalnej edycji firmy Maisto został wykonany z misternie formowanego wtryskowo odlewu metalu z elementami z tworzywa sztucznego - będzie stanowił doskonałe uzupełnienie każdej kolekcji. Legenda motoryzacji Już na pierwszy rzut oka są widoczne osłona chłodnicy typu paszcza rekina i typowe dwukolorowe lakierowanie, które stanowią cechy rozpoznawcze tego modelu. Samochód ma ruchome koła, a drzwi i maska otwierają się.\n899,99 zł Quickshop


Wbrew zapowiedziom prezydent od 4 lat nie odebrał Grossowi Orderu Zasługi » Kresy\nAndrzej Duda, Jan Tomasz Gross. Fot. KPRP, K. Sitkowski, ieshua.org, kolaż Kresy\n6 marca 2020 /5 komentarzy/w polityka, Polska, społeczeństwo, Wydarzenia /Przez Marek Trojan\nMimo głośnych zapowiedzi, prezydent Andrzej Duda do tej pory nie odebrał Janowi T. Grossowi Krzyża Komandorskiego Orderu Zasługi RP. Od ponad 4 lat sprawa stoi w miejscu. Kancelaria Prezydenta zasłania się brakiem stosownej opinii z MSZ, o którą wnioskowano w 2016 roku.\nJesienią 2015 roku Kancelaria Prezydenta informowała, że w odpowiedzi na na kilka petycji zajmuje się sprawą dotyczącą odebrania znanemu antypolskiemu publicyście, Janowi Tomaszowi Grossowi, Krzyża Komandorskiego Orderu Zasługi RP. Został nim odznaczony w 1996 roku przez ówczesnego prezydenta Polski, Aleksandra Kwaśniewskiego, na wniosek ministra spraw zagranicznych, „za osiągnięcia naukowe”.\nOdebranie wysokiego odznaczenia państwowego umożliwia zapis w ustawie o orderach i odznaczeniach, który stanowi, że jeśli „odznaczony dopuścił się czynu, wskutek którego stał się niegodny orderu lub odznaczenia”, to można taki honor odebrać. Przypomnijmy, że Jan Tomasz Gross zdobył sławę dzięki publikacjom i wystąpieniom, w których oskarżał Polaków o udział w ludobójstwie Żydów.\nW lutym 2016 roku potwierdzono, że miesiąc wcześniej prezydent Andrzej Duda poprosił MSZ o opinię w sprawie odebrania Grossowi odznaczenia, a do Ministerstwa Spraw Zagranicznych wpłynęło stosowne pismo od KPRP. Informacje na ten temat wywołały sprzeciw środowisk lewicowo-liberalnych oraz prożydowskich. Amerykański historyk Timothy Snyder zapowiadał, że jeśli Gross straci odznaczenie, to on zwróci swoje, a kilkudziesięciu francuskich naukowców wystosowało nawet list w obronie antypolskiego badacza.\nOd tamtego czasu minęły już ponad 4 lata. Na początku lutego tego roku sprawa w pewnym stopniu ponownie zaistniała medialnie, jednak za sprawą portali, które mylnie podawały stare informacje z 2016 roku jako bieżące newsy. Były one następnie promowane w mediach społecznościowych, a niektórzy przypuszczali, że może w kancelarii prezydenta przypomniano sobie o sprawie w związku z kampanią wyborczą.\nPrezydent Duda rozważa odebranie Janowi Tomaszowi Grossowi państwowego odznaczenia – Krzyża Kawalerskiego Orderu Zasługi RP! https://t.co/jMCWypsNR2\nWreszcie jakiś sprawiedliwy! Jeszcze ekshumacja w Jedwabnym.\n— Marek Jakubiak💯🇵🇱 (@jakubiak_marek) February 12, 2020\nPortal Kresy.pl w lutym zwrócił się do Kancelarii Prezydenta RP z zapytaniem, jak przedstawia się obecnie sytuacja dotycząca odebrania Janowi T. Grossowi Krzyża Kawalerskiego Orderu Zasługi RP. Zapytaliśmy m.in., jak MSZ ustosunkował się do prośby prezydenta i dlaczego od 4 lat nie ma żadnych oficjalnych komunikatów w rzeczonej sprawie.\nW piątek 6 marca otrzymaliśmy odpowiedź. Przyznano w niej, że cztery lata temu „Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zwrócił się do Ministra Spraw Zagranicznych, jako ustawowego wnioskodawcy uprawnionego do wystąpienia z formalnym wnioskiem o pozbawienie orderu, o zajęcie stanowiska w sprawie pozbawienia Pana Jana Tomasza Grossa Krzyża Kawalerskiego Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej”. W piśmie przypomniano, że z godnie z treścią ustawy o orderach i odznaczeniach, Prezydent RP „może podjąć decyzję o pozbawieniu orderu z własnej inicjatywy po zasięgnięciu opinii wnioskodawcy – zatem w przedmiotowej sprawie po zasięgnięciu opinii Ministra Spraw Zagranicznych”.\n„Do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie wpłynęła dotychczas odpowiedź Ministerstwa Spraw Zagranicznych w przedmiotowej sprawie” – pisze biuro prasowe KPRP. Odnosząc się do pytania o brak od 2016 roku jakichkolwiek oficjalnych informacji w tej sprawie oświadczono, że wszelkie komunikaty publikowane są niezwłocznie po podjęciu decyzji przez Prezydenta RP. „Nie opisujemy spraw które nie zostały zakończone” – zaznaczono.\nPortal Kresy.pl wysłał w związku z tą odpowiedzią zapytanie do MSZ.\nPrzeczytaj: Gross: Polacy zabili dziesiątki tysięcy Żydów, ponownie idziemy w stronę autorytaryzmu\nTagi: Andrzej Duda, Jan T. Gross, Kancelaria Prezydenta, MSZ\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2020/03/Andrzej-Duda-Jan-Tomasz-Gross.-Fot.-KPRP-K.-Sitkowski-ieshua.org-kolaż-Kresy.jpg 607 1317 Marek Trojan https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Marek Trojan2020-03-06 18:56:382020-03-07 00:11:00Wbrew zapowiedziom prezydent od 4 lat nie odebrał Grossowi Orderu Zasługi\nMSZ odpowiada na zapowiadane przez Ukrainę ekshumacje szczątków Polaków w Hucie Pieniackiej\nPolska i USA - przyjaciele na zawsze?\nMSZ domaga się od Ukrainy wyjaśnień w sprawie wybuchu na Cmentarzu Orląt\n…juda-duda ma wszak słabą pamięć.A plucie przez żydków na Polaków,wcale mu nie przeszkadza. Najlepiej wychodzi mu urządzanie świąt chanukowych…i peany na cześć wybranego narodu….\n7 marca 2020 07:56\nŁatwo gadać w uniesieniu jak na apelu w podstawówce, gdy jednak trzeba coś realnie zrobić, to przez cztery lata czapkę miętosi, z nogi na nogę przestępując pod klamką Waszczykowskiego czy innego Ciaputowicza. A może uzgadnia warunki z Groszem i innym zaprzaństwem…\n7 marca 2020 08:51\nMówić łatwo, zrobić trudniej. Duda tak jak inni kucają przed prawdziwą władzą w tzw. III RP i nie ośmieli się jej postawić, bo to oznaczałoby szybki koniec jego politycznej kariery.\n7 marca 2020 09:03\nNic mu nie zrobią,tak jak Śpiewakowi za jego antypolskie kłamliwe wypowiedzi np w Czechach.I może sobie na to pozwolić bo wie że jak mu odbiorą medal(gross) czy stołek(śpiewak) to będzie krzyk o antysemityzm.Tylko i tak jest krzyk o antysemityzmie Polaków to po co finansować czy nagradzać ludzi którzy bezczelnie kłamią i opluwają nasz kraj? A swoją drogą są nacje w Polsce którym wolno dużo więcej niż Polakom-czyli żydzi i ukraińcy,wspierani przez wszelkich polskojęzycznych.\n7 marca 2020 10:40\nPo tej szopce z odwołaniem Kurskiego do głosowania pozostał tylko Bosak. PiS w brutalny sposób odwołał premier Szydło, bo tego chciała opozycja i zagraniczne media (matka księdza katolickiego, to było nie do przełknięcia dla lewactwa), zdymisjonowano min. Szyszko bo tego zażądał Macron, niezrozumiała walka z Banasiem, teraz za wierną służbę podziekowano Kurskiemu. Kurski efektywnie walczył z tymi tevauenami itp. i należy mu się wielkie uznanie. Jako minus to eliminowanie z debaty publicznej Adama Słomki, bardzo zasłużonego w walce z nadzwyczajną kastą i pomnikami wdzięczności oraz obecnej Konfederacji Grzegorza Brauna.\n7 marca 2020 12:27\nDomniemany ukraiński agent: to SBU zlikwidowała „Giw... Izraelscy naukowcy od czterech lat pracowali nad koronawirus...


Looney Tunes (Speedy Gonzales) – Obraz na płótnie – Galeria Dekoracji ArtLoft.pl\nStrona główna / Sklep / /Obrazy/Filmowe / Looney Tunes (Speedy Gonzales) – Obraz na płótnie\nilość Looney Tunes (Speedy Gonzales) - Obraz na płótnie\nSKU: 1137c1ee6a33 Kategorie: /Obrazy/Dziecięce, /Obrazy/Filmowe\nOryginalny obraz na płótnie noszący nazwę Looney Tunes (Speedy Gonzales) . Autorstwa: nieznany Szukasz oryginalnego obrazu na ścianę ? Wybierz jeden z naszej kolekcji! Fantastyczne barwy, obrazy charakteryzuje wysokie nasycenie barw i ostrość, nie sposób oderwać od nich wzrok. Kolory obrazu utrzymują się przez długie lata. Płótno wysokiej jakości, obrazy wykonane na płótnie bawełnianym 300g/m2 są mocne i trwałe, świetnie rozkłada się na nich farba a struktura płótna jest naturalna. Lubisz produkty markowe ? obraz jest oryginalny, to oficjalne wydanie licencjonowanego producenta. Trwałe kolory, dzięki dodatkowo lakierowanej powierzchni kolory obrazów są żywe przez dziesięciolecia. Solidna rama, blejtrama na której naciągane jest płótno wykonana jest z naturalnego, sosnowego drewna. Jest mocna i gruba. Obraz jest trwały i solidny. Zadrukowane boki, każdy egzemplarz obrazu posiada zadrukowane boki, dzięki temu można powiesić go na ścianie bez dodatkowej oprawy. Jak zawiesić obraz na ścianie ? Nic prostszego ! Wystarczy gwóźdź w ścianie na którym opiera się górna listwa obrazu. Bezpieczna wysyłka Dbamy o bezpieczeństwo obrazów podczas transportu. Każda przesyłka z obrazem jest ubezpieczona a ten zapakowany jest w solidne, specjalnie zaprojektowane pudełko. Szczegóły techniczne: wydruk na płótnie bawełnianym 300g/m2 sosnowe krosna o grubości 2 cm i szerokości 3,5 cm druk cyfrowy wymiary obrazu 85×85 cm marka: Art Group


Połącz trzy elementy - Gry | GRYOnline.pl\nPołącz trzy elementy - Gry\nGry o tematyce połącz trzy elementy ułożone według popularności.\nPo premierze 80 Przed premierą 1\nRPG2 Strategiczne2 Przygodowe4\nZręcznościowa gra akcji z elementami łamigłówek logicznych. W Battle Chef Brigade gracz wciela się w jednego z kilku dostępnych szefów kuchni, biorących udział w pojedynkach kucharskich, na wzór popularnych programów telewizyjnych pokroju Iron Chef. Różnica polega na tym, że gra jest osadzona w świecie fantasy, a pozyskanie konkretnych składników wymaga odwiedzania różnych środowisk i samodzielnego poszukania ich. Nie wszystkie da się jednak po prostu podnieść – część zdobywa się w walce, podczas gdy inne wymagają połączenia ze sobą kilku elementów świata gry. Przykładowo, ścięcie rośliny muchołapki zwabi kurczaka, który po najedzeniu się zniesie jajko. Samo gotowanie oparto na zasadach gry połącz trzy elementy. Poszczególne składniki posiadają różne kulki smaku, a łączenie takich samych daje lepszy wynik. Pomiędzy pojedynkami da się odwiedzić miasteczko, ćwiczyć umiejętności i wchodzić w interakcje z postaciami niezależnymi. Całość utrzymana jest w stylizowanej na mangę grafice 2D.\nLogiczne luty 2018\nWydana na urządzeniach mobilnych gra logiczno-przygodowa, oparta na licencji popularnego serialu animowanego stacji Fox. Fabuła gry koncentruje się na rywalizacji firmy kurierskiej Planet Express z jej odwiecznym konkurentem MomCorp, w wyniku której Fry i jego serialowi towarzysze zmuszeni są wyruszyć w podróż poprzez różne zakątki wszechświata. Futurama: Game of Drones wykorzystuje nieco zmodyfikowaną mechanikę popularnego casualowego gatunku match-3 (w tym wypadku match-4), a zadaniem graczy jest łączenie w czwórki dronów pracujących dla firmy Planet Express po to, by pokazać miejsce w szeregu konkurencyjnej firmie kurierskiej. Mimo że mamy tu do czynienia z grą typowo logiczną, twórcy tytułu zadbali także o całkiem rozbudowaną warstwę fabularną, w której przygotowaniu brał udział m.in. scenarzysta i producent filmowej Futuramy Patric Verrone oraz współtwórca serii Monkey Island i kultowego Day of the Tentacle Dave Grossman.


o którym nic pewnego nie wiadomo.\nPrzypuszczano, że mógł to być sam książę świdnicko-jaworski Bolko II lub ktoś z dostojników jego dworu. Inna hipoteza wiązała powstanie dworu z klasztorem cystersów w Krzeszowie. W jednym i drugim wypadku opierano się o analizę tematyczną i stylistyczną fresków zachowanych w wieży rycerskiej. Z 1501 roku pochodzi informacja o dzwonie w kościele parafialnym, a z 1528 roku wzmianka, iż wszyscy mieszkańcy wsi byli już ewangelikami i że przejęli miejscowy kościół parafialny. W 1521 roku jako właściciela wymieniano Schaffgotscha. Z tego też roku pochodzi informacja o istnieniu tu szkoły parafialnej, która wcześniej należała do katolików. W związku z nią wymieniano Reutmeistra Menzela.\nDalsze dzieje wsi są dość niejasne. Wiadomo, że ucierpiała podczas wojny 30-letniej, m. in. podczas przemarszu lisowczyków w listopadzie 1622 roku. Po wojnie nastąpiła zmiana właściciela.\nW 1653 lub 1654 roku przeprowadzono redukcję kościoła parafialnego, przywracając go katolikom. Ponieważ miejscowa ludność w ogromnej większości pozostawała przy poprzednim wyznaniu, z braku świątyni zbierała się na tajne nabożeństwa odprawiane przez tzw. leśnych kaznodziei. Siedlęcin był jednym z ośrodków, w którym najczęściej tacy kaznodzieje przebywali i ukrywali się. Stąd w okolicy było sporo miejsc tajnych nabożeństw.\nŻycie chłopów musiało być po wojnie ciężkie, bowiem w 1665 roku wybuchł w Siedlęcinie bunt kmieci, któremu przewodził Friedrich Tiel. Przywódcę uwięziono na Chojniku i bunt upadł, ale w 1656 roku wybuchł ponownie, obejmując cały klucz. Okres spokoju nie trwał długo, ponieważ już w 1680 roku Joachim Friedrich von Spiller z Siedlęcina słał skargi, że uciekło mu ze wsi wielu chłopów i w związku z tym występował o obniżenie podatków. Z czasem Siedlęcin wszedł w obręb rozległych dóbr hrabstwa von Schaffgotschów z Chojnika i Sobieszowa, potem z Cieplic Śląskich. Zdrój. W 1726 roku z majątku w Siedlęcinie płacono 1160 talarów podatków, a chłopi płacili 1150 talarów, było to już po ich uwłaszczeniu w 1715 roku przez hrabiego von Schaffgotscha. W dobrach hrabstwa Schaffgotschów wieś pozostawała w latach 1732-1945.\nW XVIII wieku Siedlęcin stał się wielką posiadłością, z bogatą, ludną wsią. W 1742 roku zbudowano we wsi drewniany ewangelicki dom modlitewny. W 1765 roku wartość majątku hrabstwa von Schaffgotscha szacowano aż na 32390 talarów, a więc należał do najbogatszych w całej Kotlinie Jeleniogórskiej. We wsi mieszkało 25 kmieci, 78 zagrodników i 98 chałupników, było 41 rzemieślników, głównie tkaczy i aż 64 tzw. wolnych ludzi. 16.10.1782 roku uroczyście poświęcono nowy, okazały, murowany kościół ewangelicki wzniesiony za 10 tys. talarów, z organami za 1300 talarów. Parafia ewangelicka obejmowała także Wrzeszczyn i Strzyżowiec.\nW 1786 roku w Siedlęcinie były 2 kościoły,\n2 plebanie i 2 szkoły (katolicka i ewangelicka),\n2 folwarki oraz młyn wodny, a mieszkało 26 kmieci, 184 zagrodników i 38 chałupników.\nW początku XIX wieku Siedlecin stanowił odrębną posiadłość hrabiego von Schaffgotscha, ale podlegał zarządowi całych dóbr w Sobieszowie. W 1825 roku we wsi były 252 budynki, w tym dwór, zwany zamkiem, 3 folwarki, 2 kościoły, 2 plebanie (katolicka i ewangelicka), 3 szkoły ewangelickie z nauczycielem i pomocnikiem, szkoła katolicka z nauczycielem, 2 młyny wodne, wapiennik eksploatujący złoże na Wapiennej, pod którą stał tzw. dwór górny oraz 16 warsztatów tkackich. Wieś się rozwijała głównie dzięki przemysłowi. W 1840 roku w części dworskiej był zamek, 2 folwarki, browar i gorzelnia oraz 5 domów, a w części gminnej 252 domy, 2 kościoły, 3 szkoły ewangelickie, (a nauczyciel obsługiwał także Wrzeszczyn), szkoła katolicka z nauczycielem, który był równocześnie organistą, 2 młyny wodne o 3 kołach, 20 warsztatów tkackich, z tego 8 wytwarzało cienkie woale, 51 rzemieślników i 10 handlarzy. W folwarkach trzymano 1230 merynosów. Do wsi należała kolonia Baude (obecnie północna część Siedlęcina) i kolonia Kalkofen na północnym-wschodzie zbocza Wapiennej z kamieniołomem i wapiennikiem.\nW 1840 roku zatrudniono w nim 9 robotników. Wapiennik dostarczał 9 tys. półkorców wapna. W 1842 roku powstał drugi piec wapienniczy, działała również cegielnia. Podstawę bytu mieszkańców stanowiły głównie rzemiosła. Z okazji jubileuszu 100-lecia parafii ewangelickiej wnętrze kościoła otrzymało złocenia, portrety Lutra i Melanchtona. Do Siedlęcina nadal należał Łapiguz. Już w pierwszej połowie XIX wieku Siedlęcin bywał celem wędrówek turystów i mieszkańców Jeleniej Góry. W drugiej połowie docierano tu często powozami lub pieszo przez Gapy. Trasa przez Borowy Jar była trudna do przebycia na odcinku: Koniec Świata – Siedlęcin. Mało popularne było przejście przez Siodło, chociaż sam szczyt był chyba najbardziej odwiedzanym miejscem w okolicy miasta. W 1870 roku majątek ziemski hrabiego Ludwika von Schaffgotscha obejmował 2.035 morgów i przynosił 2.434 talary rocznego dochodu.\nWiększą popularność wśród turystów Siedlęcin uzyskał po przeprowadzeniu 1.10.1906 roku linii kolejowej z Jeleniej Góry do Lwówka Śląskiego i zbudowaniu tu stacji, a potem po utworzeniu w latach 20-tych jezior zaporowych na Bobrze, zbudowaniu trasy turystycznej z Jeleniej Góry wzdłuż rzeki, wreszcie po wzniesieniu „Perły Zachodu”. Uatrakcyjniło to wycieczki do wsi, wywołało również zainteresowanie możliwościami wynajmu kwater i spędzania urlopów w okolicy. W początkach XX wieku w Siedlęcinie działały 4 gospody, w tym stara karczma sądowa. W okresie międzywojennym w Siedlęcinie były 4 gospody, z których najpopularniejsza była „Turmsteinbaude” (Perła Zachodu) z 8 miejscami noclegowymi i „Halbe Meile” w Łapiguzie, a także schronisko młodzieżowe. Jednak Siedlęcin pomimo popularności, pięknego położenia i niewątpliwej atrakcyjności nie rozwinął się jako letnisko, w przeciwieństwie do wielu innych miejscowości w pobliżu Jeleniej Góry. Już w okresie międzywojennym na zachód od wsi istniało wysypisko śmieci dla miasta. Podczas II wojny światowej w okolicy Siedlęcina, na terenie zakładu przemysłowo - maszynowego., istniał jakiś obóz jeniecki, w którym przebywało ok. 300 żołnierzy francuskich i angielskich, zatrudnianych w fabryce.\nPo 1945 roku Siedlęcin zachował dotychczasowy charakter wsi rolniczo-przemysłowej. Podupadły zabudowania dworskie, ale szczęśliwie wieża rycerska została od początku wyłączona z ich kompleksu, którego resztę przekazano PGR-owi. Miejscowe zakłady przemysłowe i elektrownie podjęły produkcję, na ogół zachowując poprzedni profil. Zmiany zaszły w zakładach mechanicznych, które przekształcono w bazę sprzętowo-magazynową przedsiębiorstwa budowlanego. Uruchomiono potem wytwórnię prefabrykatów żelbetonowych. Wieś cieszyła się od początku znacznym zainteresowaniem turystów, popularyzował ją m. in. dr Mieczysław Orłowicz, który w latach 1946-59 prowadził tędy chyba wszystkie swoje sławne sierpniowe wycieczki. Jednak postępujące zanieczyszczenie wód Bobru przez „Celwiskozę” spowodowało, że trasa z Jeleniej Góry stała się odstręczająca na wiele lat.\nWieś rozwija się, powstają nowe domy, głównie na tzw. Wygonie, zakłady rzemieślnicze, magazyny itp. Powoli miejscowość przekształca się w podmiejską osadę, chociaż z Jelenią Górą nie połączy się ze względu na ukształtowanie terenu. Jednak stopniowej zabudowie ulega dolina Szumiącej pomiędzy Siedlęcinem a Jeżowem Sudeckim. Ciągle jednak walory turystyczne Siedlęcina nie są należycie doceniane i wykorzystane, chociaż znikło już najgorsze zanieczyszczenie wód Bobru. Nadzieje na aktywizację wsi wiązano z utworzeniem Parku Krajobrazowego Doliny Bobru, w którym rolę jednego z ośrodków usługowo-turystycznych może pełnić Siedlęcin. Pewien regres wywołało przeniesienie głównej trasy komunikacyjnej, dawnej drogi E 14, z szosy Jelenia Góra-Wleń-Lwówek Śląski na inną. Przez Siedlęcin przebiega obecnie tylko droga państwowa niższej rangi. Obecnie w Siedlęcinie rozwija się agroturystyka, a dla popularyzacji miejscowości w 1998 roku zorganizowano w wieży rycerskiej Festiwal Pieśni Dworskiej i Rycerskiej.\nJedną z pereł Park Krajobrazowego Doliny Bobru i całego Dolnego Śląska jest położona we wsi Siedlęcin średniowieczna książęca wieża mieszkalna, wyjątkowy w skali Europy zabytek. Takie same wieże, aczkolwiek mniejsze i skromniejsze, powstały w bliższej i dalszej okolicy. Rodzi się coraz bliższa współpraca między Fundacją Karkonoską i Fundacją „Zamku Chudów” ze Śląska, które podjęły się trudnej roli ochrony i opieki nad Wieżą. Wieża w Siedlęcinie jest jedną z najwspanialszych i najlepiej zachowanych budowli tego typu w całej Europie. Jej budowę rozpoczął prawdopodobnie w latach 1313-1324 Henryk I, książę jaworski. Kolejnym jej właścicielem był Bolko II, książę świdnicki Po jego śmierci wieża przeszła w ręce Jenschina von Redern i od tego czasu właścicielem założenia broniącego brodu na Bobrze, były kolejne śląskie rody rycerskie. Otoczona fosa wieża, posiadała pierwotnie trzy kondygnacje, zwieńczone krenelażem. Do jej istotnej przebudowy doszło około roku 1575, kiedy to wieżę podwyższono o jedno piętro i przykryto czterospadowym dachem. Dotychczasowy krenelaż zamurowano, wybito dodatkowe twory okienne oraz wykusze latrynowe. Kolejne przebudowy wieży miały miejsce w wiek XVIII i związane były z częściowym zasypaniem fosy oraz dobudową barokowego dworu. Prowadzone ostatnio przez Fundację „Zamek Chudów” szczegółowe badania architektoniczne wykazały, że przy budowie barokowego dworu w dużej części wykorzystano wcześniejsze-średniowieczne partie murów. Najcenniejszym i najważniejszym obiektem w ramach całego założenia są średniowieczne malowidła zdobiące Wielką Salę. Fundatorem i prawdopodobnie pomysłodawcą tych oryginalnych dekoracji był Bolko I świdnickiego Henryk I jaworski, który zlecił ich wykonanie około roku 1345-1346, zaś ich autor najprawdopodobniej wywodził się z terenów północno-wschodniej Szwajcarii (okolic Zurychu i Konstancji). Dużym walorem malowideł jest rzadki jak na owe czasy, świecki charakter przedstawionych treści. Jest to bogata w szczegóły opowieść rycersko-romansowa o najsłynniejszym spośród rycerzy Okrągłego Stołu- sir Lancelocie z Jeziora. zbogaca ją kilka przedstawień o charakterze religijno-moralizatorskim. Siedlęcińskie polichromie są jedynymi średniowiecznymi malowidłami w Europie, obrazującymi historię sir Lancelota z Jeziora. Dotychczasowa niewłaściwa interpretacja malowideł z Siedlęcina jako ilustracji legendy o rycerzu Iwainie oraz aktu fundacji klasztoru cystersów w Henrykowie była wynikiem błędnych przemalowań, dokonanych podczas wcześniejszych prac konserwatorskich. W 2003 roku na Międzynarodowej Konferencji Arturiańskiej w Szkocji zaprezentowano siedlęcińskie malowidła najwybitniejszym znawcom tematyki legend staroangielskich. Badacze uznali je za największe odkrycie przedstawione na konferencji. O ich wyjątkowym znaczeniu świadczy nieznany wcześniej fakt, iż przedstawiają wątek, które dotąd uznawano za wprowadzone do literatury dopiero w XV wieku. Ich obecność w treści XIV –wiecznych malowideł znacząco zmienia dotychczas uznawaną chronologię średniowiecznych redakcji tekstów arturiańskich. Od grudnia 2001 roku nowym właścicielem wieży rycerskiej w Siedlęcinie stała się Fundacji „Zamek Chudów” z Gliwic, która pojęła się odbudowy renesansowego zamku w Chudowie i prowadzi wiele prac w tym zakresie. Fundacja była początkowo właścicielem jedynie samej wieży, którą wydzielono z dawnego folwarku. W 2003 roku przyjęła ona w posiadanie położony obok zrujnowany folwark wraz z budynkiem zamieszkałych przez dawnych pracowników PGR. Kolejnym działaniem zainicjowanym przez Fundację, po scaleniu własności, było przeniesienie mieszkańców do innych mieszkań, co w znacznej części już się udało. Od samego początku swej obecności w Siedlęcinie Fundacja „Zamek Chudów” prowadzi prace porządkowe w obrębie całego założenia. Wieża jest cały czas dostępna dla turystów. Obecnie priorytetowym zadaniem jest konserwacja malowideł, dla której szuka się między innymi w Ministerstwie Kultury. Powinna ona, poza utrwaleniem fresków, także uczytelnić ich pierwotną treść między innymi przez usunięcie błędnych XIX i XX wiecznych przemalowań. Fundacja otrzymała wiele listów poparcia z ważnych ośrodków naukowych między innymi w Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych, podkreślających olbrzymie znaczenie siedlęcińskich malowideł. Przygotowywana jest obecnie wystawa fotograficzna, przedstawiająca średniowieczne malowidła prezentujące inne legendy arturiańskie, a znane z zamków Szwajcarii, Niemiec, Francji i Włoch. Fundacja ma nadzieję, ze uda jej się zgromadzić środki na przeprowadzenie zaplanowanych prac, i że siedlęcińska perła wkrótce odzyska swój blask i uznanie nie tylko pośród naukowców ale i odwiedzających ją coraz liczniej turystów.\nKościół pod wezwaniem św. Najświętszej Marii Panny\nPierwszy zbór stanął w roku 1742 i był wykonany prawdopodobnie z bardzo nietrwałego materiału, skoro już w latach 1780-1782 wykonano nową świątynię. Projektantem został budowniczy Isemer, a wykonawcami mistrz murarski Demus i cieśla Scholz z Jeleniej Góry. Kapitale kolumn wykonano dopiero w 1832 roku. Jest to budowla nieorientowana, murowana, założona na rzycie prostokąta, nakryta czterospadowym dachem, łamanym dachem z sygnaturką, zwieńczona spłaszczonym hełmem z latarnią. Elewacje podzielone płaskimi pilastrami z korynckimi kapitelami. Narożniki budowli są zaokrąglone. Wnętrze salowe pozornie trójnawowe przez kolumny emporowe podpierające sklepienie z desek. Nad częścią środkową kolebkowe na gurtach, nad emporami stropy z kasetonami z listew. Nad zakrystią chór organowy przechodzi po bokach w pierwszą kondygnację empor. Prospekt organowy umieszczono za ołtarzem. Szafa organowa została wykonana przez mistrza stolarskiego Kade z Jeleniej Góry w drugiej połowie XVIII wieku, podobnie jak ołtarz główny i ambona. Ołtarz flankują dwie figury św. Piotra i Pawła autorstwa Lachela z Krzeszowa. W misternym ażurowym rokokowym zwieńczeniu ukazano Chrystusa Zmartwychwstałego. Ambona, wsparta na słupie, posiada cylindryczny korpus zdobiony nakładanym rokokowym ornamentem roślinnym. Podejścia o linii falistej zdobione podobnie jak korpus. Bramka zdobiona rokokowym wazonem. Pozostały wystrój jest późnobarokowy względnie klasycystyczny.\nKościół parafialny pod wezwaniem św. Mikołaja\nŚwiątynia stoi na cmentarzu o zarysie nieregularnego wieloboku otoczonego kamiennym murem. Z roku 1399 pochodzi informacja wymieniająca proboszcza tutejszej parafii. Z pierwotnej XIV wiecznej budowli pochodzi portal południowy nawy, oraz część murów obwodowych. Według Lutscha kościół w obecnej formie pochodzi z połowy XVI wieku co później bezkrytycznie powtarzali autorzy przewodników. Istotnie bdowla była kilkakrotnie przebudowywana m.in. w początkach XVI wieku, a nastepnie w XVII i XVIII wieku. Z roku 1700 pochodzi północna kaplica oraz hełm wieży. W wieku XX dobudowano przedsionek południowy. Jest to budowla orientowana( wejście od strony południowej), murowana, jednonawowa z węższym dwuspadowym prezbiterium i kwadratową wieżą od zachodu. Sklepienie krzyżowe na pełnym łuku bez żeber spływa na pilastry z profilowanym gzymsem. Do nawy prezbiterium otwiera się łukiem tęczy. Przestrzeń prostokątnej nawy przykrywa drewniany strop podzielony listwami na kwadratowe pola. Kaplice przykrywa sklepienie kolebkowe ze spłaszczonymi lunetami. W ścianie południowej zachowały się dwa późnogotyckie ostrołukowe portale z XIV wieku z drewnianymi drzwiami, których okucia pochodzą z czasów późnego średniowiecza. Wyposażenie dość skromne. Barokowy ołtarz główny jest polichromowany i częściowo złocony. Dwie kolumny wspierają przerwany barokowy naczółek, równocześnie flankuje nowy, współczesny obraz. Pierwotny znajduje się w dawnym zborze ewangelickim. Przy kolumnach stoją dwie figury świętych. Obramujący ołtarz ażurowy ornament roślinny tworzy boczne skrzydło ołtarza. Ołtarz jest wotywną fundacją ówczesnego proboszcza z 1696 roku. Najcenniejszym, a zarazem najstarszym elementem wystroju jest krucyfiks umieszczony w kaplicy z naturalnej wielkości postacią Chrystusa, najprawdopodobniej wykonany w lokalnym warsztacie około roku 1500. Prospekt organowy pochodzi z końca XVIII wieku i znajduje się na drewnianej emporze z malowaną balustradą z tego samego okresu. W prezbiterium po lewej stronie umieszczone jest renesansowe epitafium z ok. 1570 roku z całopostaciowym przedstawicielem pary małżeńskiej von Nimptschów. Wśród herbów znajdują się m.in. herby Świnków i Redernów.\nmoc 2,422 MW\nspad 14,5 m\nprzełyk 23,5 m3/s\nZbiornik energetyczny o pojemności całkowitej 500 tys.m3 , pojemność martwa 350 tys m3 , powierzchnia 11 ha, długość 0,98 km\nUrządzenia zrzutowe :\n- 2 segmenty z klapami długości 2x22,5 m , upust płuczący-denny 3,0 x 6,0 m z zamknięciem segmentem\nBobrowice I, to przykład elektrowni przyjazdowej z budynkiem siłowni i rozdzielni energetycznej usytuowanym w korycie rzeki. Charakterystyczne dla stopnia wodnego jest powiązanie jazu i budynku, pomiędzy które wprowadzono blok upustu dennego. Turbiny zainstalowano w otwartych komorach betonowych, których ściana stanowi ścianę odwodną hali maszyn. W Bobrowicach po raz pierwszy na Śląsku zastosowano zamknięcia jazowe w postaci segmentów z klapami o mechanizmach ruchowych przełączalnych na segment lub klapę. Posiadają napęd elektryczny i ręczny, uruchamiany z maszynowni na filarze i przyczółkach jazu. Manipulacje ruchowe segmentów mogą być wykonane dopiero po całkowitym położeniu klap.\nBudowę elektrowni rozpoczęto w 1924 roku, a ukończono rok później. Po raz pierwszy zbiornik (Jezioro Modre przy Perle Zachodu) wypełniono 8 listopada 1925 roku, a 14 listopada elektrownię uruchomiono. Od 16 stycznia1925 zaczęła ona na stale przekazywać energię elektryczną do sieci.\nmoc 0,218 MW\n1 turbozespół ( 2 turbiny pracujące na wspólny generator)\nspad- 3,5 m\nprzełyk - 10,8 m3/s\nNa ogół przyjmuje się, że elektrownia powstała w 1932 roku, rozpoczynając 12 kwietnia produkcję energii elektrycznej jako elektrownia zawodowa. Jednak wiek części urządzeń sięga XIX stulecia i wiąże się z funkcjonującym tutaj młynem wodnym, tartakiem, a od początku XX wieku fabryką przetworów drzewnych. Siłownia wodna wpisana była w centralną część budynku produkcyjnego i wyposażona w dwie pionowe turbiny Francisa pochodzące z 1912 roku. Przez układ przekładni zębatych i pędni pasowych napędzały różne maszyny i urządzenia technologiczne. Tę właśnie siłownię w latach 1931-32 przebudowano na elektrownię. Na jazie zainstalowano klapę uchylną z napędami. Poziomy wał, na którym posadowiony jest generator synchroniczny, napędzany jest poprzez przekładnie zębate( daszkowe) turbinami, z których skrajna może być wysprzęglona z układu przy zmniejszonych przepływach wody.\nW latach 1955-57 elektrownię zautomatyzowano. W latach 70-tych częste awarie powodowały wyłączenie jej z ruchu. W roku 1985 roku, po wykonaniu nowych przekładni i remoncie wyposażenia mechaniczno-elektrycznego, elektrownia została ponownie uruchomiona. Rozruch elektrowni odbywa się zdalnie z elektrowni Bobrowice I.\nmoc - 0,126 MW\nprzełyk instalowany - 2,2 m2/s\nspad nominalny - 8m\nElektrownia była niegdyś jedną z dwu siłowni energetycznych znanej na Śląsku fabryki papieru. Pierwsza, wyposażona w dwie bliźniacze turbiny Francisa, znajdowała się na prawym brzegu kanału energetycznego, drugą, na lewym brzegu zbudowano w roku 1923 roku. Po zniszczeniu w czasie wojny, w latach 1953-54 odbudowano jedynie tę drugą. Dzisiaj jest to elektrownia zautomatyzowana, zdalnie sterowana z elektrowni wodnej Bobrowice I. W roku 1996 budowle i urządzenia hydrotechniczne zostały poddane gruntownemu remontowi z przebudową elementów ujęcia wody do kanału.\n"Perła Zachodu" to schronisko turystyczne pięknie położone nad Jeziorem Modrym, na terenie PKDB (Parku Krajobrazowego Doliny Bobru) w obrębie projektowanego rezerwatu przyrody. Schronisko wznosi się na wysokości 320 metrów, na stromym, urwistym brzegu. Poniżej schroniska znajdują się skałki, które jeszcze do 1945 roku stanowiły pomnik przyrody.\nMiejsce, na którym znajduje się schronisko składa się ze staropaleozoicznych granitognejsów z żyłami diabazów. Można w nich znleźć granaty, piryty, oliwiny, a także adular.\nNa brzegach Jeziora Modrego, a także w Borowym Jarze rosną głównie drzewa świerkowe.\nNieopodal porozrzucane są skałki (Tartar), a naprzeciw schroniska, na prawym brzegu Bobru i jeziora, wznosi się wysoka Wieżyca. Od niej właśnie pochodziła nazwa niemiecka - Turmsteinbaude.\nAby dotrzeć do cypla Wieżycy, trzeba przejść wpierw po kamiennych stopniach, by następnie pokonać drogę prowadzącą po dwuprzęsłowej kładce.\nNajlepszą drogą prowadzącą do schroniska jest lokalna szosa z Siędlecina. Obok schroniska przechodzą szlaki: z Siedlęcina do Jeleniej Góry (zielony SZP) przez Siodło oraz żółty Borowym Jarem.\nDawniej Borowy Jar (wraz z Siodłem) był jeszcze częściej odwiedzany przez mieszkańców Jeleniej Góry i pobliskich miejscowości oraz przez turystów. Niestety dziś nie ma już w okolicy tylu atrakcji, co kiedyś: restauracji na Wzgórzu Krzywoustego, Helikonu, czy Ogrodu Muz.\n- W latach 1924 - 1925: utworzono zaporowe jezioro Modre.\n- W 1927 powstała gospoda i schronisko Turmsteinbaude - wybudowano drewniane schronisko na załamanym dwuskrzydłowym rzucie dostosowanym do kształtu terenu. Budynek posiadał dwie kondygnacje z użytkowanym poddaszem.\n- Na 1950 rok przypada otwarcie schroniska PTTK oraz nadanie mu nowej, polskiej nazwy - "Perła Zachodu".\nPośrodku Siedlęcina, w dolinie niedaleko mostu na Bobrze znajduje się jeden z najciekawszych zabytków Dolnego Śląska, mieszkalna wieża książęca. Podobnym budowli zachowało się na Śląsku kilka, lecz wieża siedlęcińska dotrwała do obecnych czasów jako stosunkowo najlepiej zachowana. Nie wiadomo, kto był jej fundatorem. Żadna z zachowanych kronik nie wymienia nazwiska pierwotnego właściciela. Powstała w początku XIV wieku prawdopodobnie jako rezydencja myśliwska księcia Bolka II świdnicko-jaworskiego. Między latami 1368-1369 wdowa po księciu Bolku II przekazuje majątek rycerzowi Jenschinowi (Janowi) von Redern. W XV wieku wieża przypadła rodowi Zedlitzów, a w latach 1732-1945 rodowi Schaffgotschów . W ciągu stulecia przeprowadzono liczne jej przebudowy, z których istotna miała miejsce w wieku XV, kiedy podwyższono wieże o jedno piętro, zamurowując blanki osłaniające ganek, wybijając kilaka okien oraz zakładając na każdej kondygnacji wykusze pełniące funkcję latryn. Dalsza rozbudowa nastąpiła pod koniec XVIII wieku, kiedy dobudowano do niej oficynę, zasypując przy tym częściowo fosę oraz wymieniono niektóre stropy. W roku 1840 rozebrano resztki dawnych murów obronnych. Pod koniec XIX wieku przeprowadzono pierwszą konserwację i remont wież oraz dachu. W latach 1880-1890 odkryte zostały słynne polichromie . W latach 1936-1938 przeprowadzono pierwsze większe prace konserwatorskie.\nPomimo przeróbek wieża rycerska w Siedlęcinie zachowała pierwotny wygląd. Zbudowana została z kamienia na planie prostokąta (22,2 x 14,35) jest podpiwniczona, posiada cztery kondygnacje przykryte czterospadowym dachem gontowym. Zachowała się gotycki portal wejściowy z okna z fragmentami kamiennych laskowań. Dwie dolne kondygnacje podzielone są ściankami działowymi. Górne stanowią jednoprzestrzenne wnętrze zajmujące całą powierzchnię kondygnacji. Wokół wieży zachowała się w dużych fragmentach stara fosa wodna i ślady po murze, jaki otaczał niegdyś mały dziedziniec.\nŚciany sali na trzeciej kondygnacji pokrywa duży cykl malowideł o łącznej powierzchni 33m2 , pochodzących z lat 1320-1340. Stanowią one jedyne na Śląsku, stosunkowo dobrze zachowane, wysokiej klasy artystycznej, malowidła ścienne z tego okresu. Są one unikalne ze względu na swoją świecką treść- przedstawiają bowiem między innymi sceny związane z ówczesnym życiem dworskim i rycerskim. Formalnie są zaliczane przez historyków sztuki do tak zwanego stylu linearnego, polegające na obrysowaniu postaci i przedmiotów dość grubym konturem. Wykonane zostały techniką polegającą na pokrywaniu barwnikami suchego tynku, skrapianego wodą wapienną. Można w ich tematyce wyróżnić trzy wątki: symboliczny (przedstawienia życia i śmierci), legendarny (przedstawiający dzieje Lancelota z Jeziora – jednego z rycerzy Okrągłego Stołu króla Artura) i sakralny (z przedstawieniem monumentalnej postaci św. Krzysztofa oraz apostołowie i prorocy). W niszy okna północnego znajdują się malowane tarcze herbowe rodziny von Redern i von Zedlitz z około 1369 – 1370 roku, a na ścianie obok dwie sylwetki rycerzy konnych. Autorem malowideł na ścianie południowej był najprawdopodobniej miejscowy mistrz malarski działający pod wpływem inspiracji sztuki zachodniej, być może z południowego Tyrolu, które z kolei mogły do niego dotrzeć poprzez Czechy, ponieważ podobna polichromia powstaje w roku 1338 w niezbyt odległym Jindrzichów Hradec. W sferze domysłów znajduje się ustalenie fundatora malowideł. Wielu badaczy wskazuje na księcia Bolka II lub Henryka Jaworskiego. Bezspornym jest jedno, że artysta cyklu malowideł reprezentował w pełni rozwinięty styl i wysokie umiejętności, których efekt możemy do dziś podziwiać. www


forumsportowe.us :: Zobacz temat - DrogaDo200wWL\nforumsportowe.us Strona Główna » TRENING » Dzienniki treningowe » DrogaDo200wWL\nIdź do strony: 1 2 3 «» 70 71 72 »\nIle uda mi siÄ zrobiÄ na lidze w marcu i kwietniu?\nmniej niĹź w grudniu (175)\nTyle samo co w grudniu (175)\nnieznacznie poprawie wynik (180-185)\npetarda forma wynik ok 190\nWysłany: Wto Mar 12, 2013 10:23 am DrogaDo200wWL\nza tydzieďż˝ ruszam z przygotowaniami do finaďż˝u ligi.trening bedzie wyglďż˝daďż˝ nastďż˝pujďż˝co\nI-WL ciďż˝ko + lekko barki\nII-PLECY + bic\nIII-WL lekko + TRIC\nIV-NOGI + bic\npodobny trening leciaďż˝em ok 2 lata temu i wtedy miaďż˝em najwyďż˝szy wyciďż˝niety ciďż˝ar teraz planujďż˝ conajmniej wrďż˝ciďż˝ do tego ciďż˝aru.\nOstatnio zmieniony przez ryba Wto Sty 24, 2017 9:32 am, w całości zmieniany 6 razy\nWysłany: Wto Mar 12, 2013 10:31 am\njak wyniki siłowe?\nWysłany: Wto Mar 12, 2013 10:53 am\nna ostatniej lidze zatrzymało mnie w połowie ruchu 160\nna razie trenowałem tylko na kreatynie więc furtke na te upragnione 3 czerwone krążki jeszcze mam otwartą.\nWysłany: Wto Mar 12, 2013 11:08 am\nmój rekord to też 160kg zrobiony z rok temu chyba, później przymusowe przerwy od siłowni i nie było czasu pobić rekordu. Na jesień jak czas pozwoli to się przyłożę, by zrobić 170kg, bo o 180kg będzie ciężko.\nA z jaką wagą poszło 160kg?\npowodzenia w dążeniu do wyniku\nWysłany: Wto Mar 12, 2013 11:13 am\n96kg ale przy wzroście 188cm więc taki przyszczupły jestem\nWysłany: Śro Mar 13, 2013 4:20 pm\nCałkiem niezły wynik W jakieś suplementy albo coś mocniejszego zaopatrujesz sie ? Opiszesz jak bedzie wygladac WL lekko i ciezko ?\nWysłany: Śro Mar 13, 2013 5:45 pm\nod przyszłego tygodnia zaczne trening i bede robił całe wpisy.polecą gainery białko kreatyna i coś za co doświadczeni mi pocisną czyli wino solo\nWysłany: Pią Mar 15, 2013 7:52 am\nmój stack przedtreningowy\nWysłany: Pon Mar 18, 2013 3:47 pm\n20x15 40x8 60x8 80x6 100x5 110x4\n3.Wyc hantli w siedzac\n4.Wznosy w bok\nPierwsz tening po przerwie.Nie bylo zle,zobaczymy jak sie rozkreci.\nWysłany: Pon Mar 18, 2013 4:52 pm\na w jakiej kat wiekowej startujesz\nWysłany: Wto Mar 19, 2013 2:18 pm\nSenior do 105kg\nWysłany: Wto Mar 19, 2013 8:53 pm\ntrica dalbym w czw (III).. podstawa pompki na poreczach\nnogi odpusc do ligi lub rob "na roztrenowanie"\nWysłany: Śro Mar 20, 2013 10:19 am\nmały666 a można robić pompki na poręczach dynamikę w dzień ciężki klatki?\nWysłany: Śro Mar 20, 2013 7:27 pm\nmaly666 tak zrobie, trica zamienie z plecami.nogi zostawie ale bede je robil na 80% .dzieki za porade\nWysłany: Czw Mar 21, 2013 4:33 pm\n20x15 40x8 60x6 80x6\nzamiast wina poleci w przyszłym tygodniu pheravol. zobaczymy co to będzie robić?


Chorwacja, Omis - Dom wolnostojący z widokiem na morze, na sprzedaż\nRef. : 2016/294 - Dom / Willa - Na sprzedaż\nCena sprzedaży: 600.000 €\nPowierzchnia: 416 m² Działka: 270 m² Pokoje: 10 Łazienki: 6 Odległość od morza: 200 m\nAtrakcyjny wolnostojący dom wielopoziomowy na sprzedaż, położony w miejscowości Omis, powiat Borak, składający się z parteru i trzech kondygnacji, o łącznej powierzchni 416 m2, z ogrodem o powierzchni 270 m2, z basenem i otwartym Widok morza. Dom składa się z 3 w pełni wyposażonych i wyposażonych apartamentów oraz penthouse, który jest częściowo umeblowany.\nGórne apartamenty mają duży taras z pięknym widokiem na morze, który otacza całe piętro, oraz mniejszy przynależny balkon od strony zachodniej, natomiast mieszkanie na parterze ma dostęp do dużego tarasu przed domem, gdzie jest przestronny basen i miejsce do grillowania, a mieszkanie na pierwszym piętrze zamiast dodatkowego balkonu ma przestronny taras przed wejściem.\nApartament na parterze składa się z dwóch sypialni, kuchni, jadalni, salonu i łazienki oraz mniejszego przedpokoju. Apartament na pierwszym piętrze ma otwarty plan z przestronnym salonem, kuchnią, jadalnią, łazienką i główną sypialnią, podczas gdy drugi pokój jest przekształcony w pracownię. Apartament na drugim piętrze składa się z trzech sypialni, dwóch łazienek, salonu, kuchni i jadalni. Apartament na ostatnim piętrze ma 4 sypialnie, 2 łazienki i kuchnię z jadalnią i salonem.\nPoza tym w willi znajduje się duża tawerna, parking na 4 samochody i pięknie utrzymany ogród z roślinami śródziemnomorskimi i kilkoma drzewami oliwnymi.\nWyjątkowo wysoka jakość inwestycji w branży turystycznej, ze względu na spokojną lokalizację, doskonałe warunki nieruchomości i potencjał samego wynajmu turystycznego w tym pięknym mieście o bogatej historii.


Sklep: somap pl farba modelarska akrylowa a114 olive drab ana613 7520\nsomap farba modelarska akrylowa a114 olive drab ana613 7520\nFarba modelarska akrylowa A114 Olive drab ANA613 Pactra\nFarba Akrylowa Pactra A114 - Olive Drab Pactra\nMATERIAŁY MODELARSKIE FARBA PACTRA AKRYLOWA 10ml A114 - Olive Drab Wysokiej jakości farby akrylowe firmy Pactra, doskonałe do malowania modeli plastikowych, często wykorzystywane również w modelarstwie RC, polecamy! Szklany pojemnik z zakrętką, pojemność 10 ml. Kolor: A114 - Olive Drab (G) - Gloss - Błyszczący (M) - Matt - Matowy (SG) - Semi Gloss - Pół Błyszczący UWAGA: Wyświetlany kolor na monitorze może różnić się od rzeczywistego koloru farby. Upewnij się, że masz skalibrowaną paletę kolorów w swoim monitorze.\nPactra A114 matt olive drab ANA 613 farba akrylowa 10ml PACTRA\nFarba Olive Drab ANA613 Flat MODEL MASTER\nFarba akrylowa Olive Drab ANA613 Flat Pojemność 15ml\n1. Sklepy z somap pl farba modelarska akrylowa a114 olive drab ana613 7520


Rytuał podsumowań | Józef Oleksy\n23 marca 2007 o 10:37 napisał:\nPanie Józefie!Popieram Pana w 100 %. Mimo, iż to ja rónież przyczyniłem się, że mamy takiego prezydenta, jakiego mamy. Popieram Pana również w tych wypowiedziach, które ujrzały światło dzienne 22 marca 2007 roku. Dziękuję Panu, za to, w że to Pan to zrobił, a nie kto inny. Ktoś musiał powiedzieć Polakom prawdę. Mam nadzieję, że znajdzie się kiedyś ktostak odważny jak Pan w formacji PiS, odważy się kiedyś powiedzieć całą prawdę o tej partii. Nie ma w naszym kraju partii politycznej, w której ktoś nie byłby umoczony w coś niegodziwego, w jakieś machloje, w jakieś protekcje przy załawianiu znajomym kontraktów, przetargów, czy nawet pracy w ministerstwach. O przetargach wiem coś, w końcu prowadziłem firmę usługową. Dla przykłądu podam, że w Urzędzie Województwa Pomorskiego i nie tylko, przetarga, na zakup i obsługę serwisową urządzeń biurowych wygrywa od lat ta sama firma. Przetarg jest przygotowany pod względem wymagań sprzętu dokładnie pod sprzęt, jakim handluje ta firma. Przedsawiciele tej frimy, regularnie co miesiąc odwiedzają urzędników w pracy, zsotawiając siatki słodyczy i tym podobnych, z hasłem, „proszę o nas pamiętać…”. To tak dla przykładu. Na pewno zna Pan więcej takich dość dziwnych sytuacji…, ale w końcu, trzeba cosudowaodnić, a komu w tym kraju się chce włóczyć po sądach i udawadniać nieuczciwość społeczną…i gospodarczą…Pozdrawiam Pana i liczę, że Pan z Panem Borowskim stworzycie nową i czystą od układów i dziwnych zachowań Lewicę, bo ta obecna jużniestety jest do niczego. Nic nie porponuje, ale nic nie robi…, a końcu ma lidera – figuranta, który duzo mówi, ale nic z tego nei wynika.\n23 marca 2007 o 12:54 napisał:\nPanie Oleksy ,ja nie o tym co powyżej.Wyszła groteska,nawet w najczarniejszych snach nie spodziewał się Pan ,że zostanie Pan uznany za V kolumnę lub „konia trojańskiego” PIS-u.Jedynym wyjściem z tej haniebnej sytuacji jest powstrzymanie się od zakrapianych spotkań z „przyjaciółmi”! Należy Pan do typów bardzo wylewnych po alkoholu i mówiących to,co naprawdę Pan myśli.A to szkodzi.\n23 marca 2007 o 13:29 napisał:\nSzanowny Panie!Wczoraj oglądałam Kropkę nad I.Pani Monika Olejnik wiele stracila w moich oczach po wczorajszym ,,dialogu” z Panem.Niezależnie od tego co Pan powiedział i i o kim, to uważam za absolutny skandal nagrywanie prywatnej rozmowy, podczas której każdy może mowić co mu ,,ślina na język przyniesie” i tak się zazwyczaj w tego rodzaju rozmowach dzieje.Wszyscy sobie z tego zdają sprawę.!Postponowanie Pana za to co Pan mowił podczas zakrapianego obiadu ze znajomym jest absurdalne i głupie.Słowa Pana prezydenta o ,,małpie w czerwonym” są najlepszym dowodem na to, co mówi się w sytuacji, gdy ma się wrażenie, że ta rozmowa nie dotrze do zainteresowanych.Podczas spotkań towarzyskich nie takie rzeczy ludzie mowią.Niech Pan się nie zalamuje tym idiotycznym ostracyzmem ze strony Pana byłych ,,kolegów”.Są śmieszni w tym swoim świętym oburzeniu na Pana.Ciekawe co by zrobili, gdyby ktoś ich nagrał w tak podły i bezczelny sposób.Pan Gudzowaty stracił twarz i jest człowiekiem, któremu nikt ręki teraz nie powinien podać.Ot co!!!Pozdrawiam Pana i sądze, że wielu przyzwoitych ludzi myśli tak jak ja.Mam nadzieję, że przeczyta Pan ten komentarz i poprawi on chociaż trochę Pana nastrój.Taki bowiem jest mój cel:)))))))))))\n23 marca 2007 o 16:36 napisał:\nszanowny P.premierze. czy po tym co Pan zrobil moze Pan bez obrzydzenia spojrzec w lustro? ja bym nie mogla ale moze mam inne spojrzenie na te sprawe.\n23 marca 2007 o 17:45 napisał:\nDo tej pory uważałem pana za człowieka poważnego, którego niesłusznie oskarżył Andrzej Milczanowski. Ale teraz mam poważne wątpliwości czy Milczanowski nie miał racji. Jak się nie ma łba do picia to pije się mleko. Jaką mamy pewność, że nie zdradzał pan Ałganowowi tajemnic państwowych, skoro przy gudzowatym pieprzył pan trzy po trzy jak pleciuga? Muszę przyznać się panu, że szczyciłem się i chwaliłem zdjęciami mojego syna m.in. z panem w czasie wyborów prezydenckich do drugiej kadencji A. Kwaśniewskiego. Teraz jest mi wstyd, że okazał sie pan zwykłą szmatą polityczną.\n23 marca 2007 o 18:13 napisał:\nPanie Premierze dzięki taśmom znienawidziła Pana garstka a polubiły Pana tłumy.Nie wiem czy powinien Pan odchodzić z SLD.Wprawdzie w ostatnich latach nie zawdzięcza Pan im nic dobrego,ale po co ułatwiać zadania „kolegom” – może warto poczekać i zobaczyć co będzie dalej.\n23 marca 2007 o 20:48 napisał:\nA ja nie uważam, że „znienawidziła tylko garstka”. Ja jestem ujawnionym Pana zachowaniem zdruzgotany. Uważałem Pana za jednego z najwybitniejszych przywódców polskiej lewicy. Trzymałem kciuki za Pana w zmaganiach o oczyszczenie sie z zarzutu „kłamcy lustracyjnego”. Gdyby nawet Pan sie z tego zarzutu nie oczyścił – to by mnie ( i na pewno wielu innym) nie przeszkadzało. Jednak ostatnia Pana wpadka – niestety – dotychczasowe zaufanie „zjadła” zupełnie. Przede wszystkim tego zachowania u Guzowatego kompletnie nie rozumiem. Nie rozumiem też obecnej Pana postawy. Były i są w historii Polski postaci polityków zasłużonych, a jednocześnie uczciwych. Czy naprawdę w obecnych czasach Polaków na to nie stać? Czy już tak nisko upadliśmy, że Polacy nie mogą mieć uczciwego prezydenta, premiera. Jak sie ma posiadanie jakichś placów, limuzyn, kamienic, apartamentów i milionów na koncie do wywołanej tym niesławy, zabrudzenia życiorysu i pogardy zawiedzionych wyborców? Czy w obecnych czasach naprawdę nie można sprawować wysokich urzędów w oparciu o swoje wykształcenie, inteligencję, talent? Czy towarzyszyć tu zawsze muszą krętactwa, oszustwa,pazerność? Szanowni Panowie Kwaśniewski, Oleksy, Miller itp. ostatnio odebraliście nam resztki wiary w wartości wspólne Polakom.Bardzo to przykre.\n23 marca 2007 o 20:51 napisał:\n23 marca 2007 o 22:24 napisał:\nJest pan pierwszym człowiekiem z lewicy postPZPR ,który powiedział prawdę.Jestem z przekonania prawicowcem ,mimo to zawsze pana szanowałem i dalej szanuję. SZkoda tylko,że powiedział to pan w takich okolicznościach.Uważam, że powinien pan za to dostać medal .Wielu otworzył pan oczy.Pozdrawiam.\n24 marca 2007 o 13:45 napisał:\nPopieram Pana Panie Oleksy, po ujawnieniu nagrań Guzowatego. Co prawda głosowałem na PiS ale jak Pan założy partię polityczną to mogę przystąpić do Pana i zabudować strukturę w Gdyni gdzie mieszkam od urodzenia.Gdynia, 24.03.2007\n24 marca 2007 o 17:57 napisał:\nJÓZEK ! ALE DAŁEŚ CZADU SWOIM KOLESIOM Z PZPR-U.TRZYMAJ SIĘ! POKAŻ IM.\n24 marca 2007 o 21:46 napisał:\nPanie Oleksy uważa Pan, że „nie plują lecz tylko deszcz pada ? „. To dziwna konstrukcja i powłoka głowy !\n24 marca 2007 o 22:58 napisał:\nPanie premierze dziękuję Panu za odwagę. Powiedział Pan prawdę o bandzie bankrutów politycznych, a tłumaczenie się jest całkowicie zbyteczne. Nadejdzie czas kiedy wyciągniemy rękę po swoją własność.\n25 marca 2007 o 09:44 napisał:\nZawsze uważałam Pana za Wielkiego sztukmistrza lewicy. No i proszę zemścił się Pan na Kolesiach i dokopał Misiowi Maskotce Sojuszu – Guzowatemu. Już się dobiorą do jego Wiedzy na różne tematy i przewietrzą paliwowe interesy. Brawo Mistrzu!\n25 marca 2007 o 18:42 napisał:\nPanie Premierze, chciałoby się zacytować „Panie Józku, się Pan nie boi…”. Wywalił Pan to co o politykach lewicy myśli ta rozsądniejsza i trzeźwiejsza część społeczeństwa. Zamiast przepraszać (a wg mnie nie ma za co ). Powinien Pan to potraktować jako swoiste katharsis i stworzyć własną partię lewicową. Proszę spróbować. Jest Pan jednym z tych niewielu polityków, których nadal darzę szacunkiem. Żałuję, że gdy wyciągnięto sprawę „Olina” nie mogłem skorzystać z możliwości wsparcia Pana w trudnych chwilach.To co się stało nie jest dla Pana śmiercią polityczną. Wprost przeciwnie. Proszę to wykorzystać.\nPanie Premierze, chciałoby się zacytować „Panie Józku, się Pan nie boi…”. Wywalił Pan to co o politykach lewicy myśli ta rozsądniejsza i trzeźwiejsza część społeczeństwa. Zamiast przepraszać (a wg mnie nie ma za co ). Powinien Pan to potraktować jako swoiste katharsis i stworzyć własną partię lewicową. Proszę spróbować. Jest Pan jednym z tych niewielu polityków, których nadal darzę szacunkiem. Żałuję, że gdy wyciągnięto sprawę „Olina” nie mogłem skorzystać z możliwości wsparcia Pana w trudnych chwilach. To co się stało nie jest dla Pana śmiercią polityczną. Wprost przeciwnie. Proszę to wykorzystać.\nPowinien Pan to potraktować jako swoiste katharsis i stworzyć własną partię lewicową. Proszę spróbować. Jest Pan jednym z tych niewielu polityków, których nadal darzę szacunkiem. Żałuję, że gdy wyciągnięto sprawę „Olina” nie mogłem skorzystać z możliwości wsparcia Pana w trudnych chwilach. To co się stało nie jest dla Pana śmiercią polityczną. Wprost przeciwnie. Proszę to wykorzystać.\n25 marca 2007 o 18:52 napisał:\nMamy przecież mądra i wspaniałą młodzież.\n25 marca 2007 o 21:14 napisał:\nNO I STAŁO SIĘ JÓZIU ! WYWALILI CIĘ NA ZBITY DZIÓB DYSCYPLINARNIE,NA WŁASNĄ PROŚBĘ.NIE ZAŁAMUJ SIĘ CHŁOPIE,MASZ PEWNE MIEJSCE W SAMOOBRONIE.MYŚLĘ,ŻE ZAJMIESZ W PRZYSZŁOŚCI MIEJSCE „BURAKA” LEPPERA.\n26 marca 2007 o 14:21 napisał:\nPanie Józefie Polsce obecnie potrzebna jest lewica ale nie zakłamana, liberalna Kwaśniewskiego,Olejniczaka, Mazowieckiego lecz prospołeczna rozwiązująca rzeczywiaste problemy społeczne.Je-dnym z ogniw tego prospołecznego ruchu ,który należy budować może być oczywiście Samoobro-na ale nie oznacza to że aktualnie wskazane jest poważne rozważanie przez Pana sugestiiprasowych posła Maksymiuka.Pan nie może sprowadzic się do roli doradcy Leppera.\n26 marca 2007 o 23:00 napisał:\nPilnuj swojego języka. Język jest nie bez powodu tak często porównywany ze żmiją. Język może cię omotać. Język może cię oczarować. Język może błyskawicznie ukąsić.Język jest wielkim dobrem. Dlatego obchodź się z nim ostrożnie.Zastanawiaj się nad każdym słowem i pamiętaj, że wszystko co mówisz, może wywołać daleko idące kondekwencje. jedno niewłaściwe słowo i uraz może zapaść w dusze na całe życie.Nie paplaj, co ślina ci na język przyniesie, lecz zastanów się, co chciałbyś powiedzieć.Milcz lepiej, niż gdybyś mówiąc, miał kogoś zranić.Najważniejsze jest jednak, abyś powiązał swój język z sercem.Gdy mówisz, twoje oczy powinny promieniować ciepłem i przyjaźnią. Twoja mowa powinna być delikatna i miła. Gdy tak będziesz mówił, śwait będzie ci leżał u stóp. Baba\n28 marca 2007 o 16:41 napisał:\n29 marca 2007 o 02:03 napisał:\nA co z taśmami??\n30 marca 2007 o 11:00 napisał:\nNie ma się czego wstydzić. Ci wszyscu którzy Pana teraz tak szkalują zapewne w pieleszach domowych nie raz wypowiadali się podobnie na Pana temat. Powiedzmy sobie szczerze- to,że ktoś jest naszym dobrym kumplem nie oznacza wcale, iż popieramy jego działania. Mamy prawo wypowiadac się w sposób dowolny o każdym , zachowujac oczywiście pewne granice dotyczące odbiorców naszych wypowiedzi. A poza tym to i tak pewna część Polaków myśli podobnie o Tych Pana Kolegach.Pozdrawiam,\n30 marca 2007 o 18:07 napisał:\nwyphaj sie oleksy pierniczony\n31 marca 2007 o 13:12 napisał:\nPanie Oleksy. Jesteś Pan kreaturką skomlącą do bożków PIS-wskich. Obrzydliwość Pańskiej postaci wynika z niebywałej bezczelności w latach poprzednich (czytaj PRL) i skrajnej obłudy z czasów zupełnie współczesnych. Można byłoby więc porównać Pańską fizis do spluwaczki ale nie uczynię tego bowiem obraziłbym najbardziej brudną i podeptaną pod barem spluwaczkę z najciemniejszych i najobrzydliwszych melin świata.\n31 marca 2007 o 20:08 napisał:\nNie masz pan honoru!!! jak się panu pali pod nogami to wsypywać kolegów!!! jesteś pan dla mnie zwykłym kapusiem i RURĄ !!! Jak najpierw lizałeś pat D…tyle lat a teraz boisz się pan żeby się nie wzieli czasami za pana i trzeba lizać D… nowej Partji Chańba,Chańba po 100 kroć Chańba !!! Człowieku dwu licowy !!!!!!!!!!\n31 marca 2007 o 20:09 napisał:\n2 kwietnia 2007 o 22:26 napisał:\nNO TAK! Pan Gudzowaty pieniążki dał, ale nie był pewien,czy towarzysze obietnic dotrzymają. I w razie czego rozmowy z nimi ponagrywał. Towarzysze pewnie się z obietnic nie wywiązali, a pieniążków nie oddali. To niech teraz się boją!\n~Anna,Arletta,Tomasz,Stefan z Wrocławia\n4 kwietnia 2007 o 08:02 napisał:\nPanie Oleksy ,naprawdę nie powinien pan czuć zażenowania ,bo to co pan powiedział to nic złego nie było, słyszeliśmy o wiele gorsze opinie o Kwaśniewskim i o wytapetowanej Joli wystarczy pójśc do parku,restauracji ,kawiarni poczytać fora internetowe-jest tych negatywnych opinii multum.Uważamy , że wstydzić się to powinien Gudzowaty za ujawnienie prywatnych rozmów.Komuchów nie lubimy delikatnie mówiąc,ale do pana nic nie mamy jest pan człowiekiem z klasą ,inteligentnym i może pan chodzić z podniesioną głową nie przejmować się i do przodu.tak uważa wielu znanych nam ludzi z kręgu znajomych z pracy i ze środowiska w którym żyjemy (sąsiedzi rodzina).Pozdrawiamy pana i pana Rodzinę serdecznie.\nokropny polityka prosze o sksowanie tego bloga ::(:(:(:(:(:(:(:(:(\n8 kwietnia 2007 o 16:48 napisał:\nOj Jozek,Jozek !!!!!!!!!!!!!!\n8 kwietnia 2007 o 23:15 napisał:\nKomuna mojemu pokoleniu zabrała życie a Pan się dziwi,że jesteśmy wściekli.Każdy sekretarz pzpr współpracowal z ub i sb.Przesłuchiwał mnie sekretarz kw Jurek z Gdańska wraz z s-bekiem.SB było przedłużenie ramienia pzpr,do tego kierowanego przez KPZR i w ich interesie a nie Poloski.Do dzisiaj Rosja ma wielu zakonspirowanych swoich.Dlatego Panie Oleksy proszę nie udawać „baranka”,bo będąc we władzach najwyższych komuny jest Pan wsółodzpowiedzialny za wszystkie nasze krzywdy i zacofanie Polski.podziemniak z MKS Gańsk\n8 kwietnia 2007 o 23:16 napisał:\n~Tak, to ja.\n9 kwietnia 2007 o 16:13 napisał:\nDzień dobry panie Józefie! Podziwiam pana za dosłownie wszystko! Bo nie dość że jest pan jednym z niewielu tak wspaniałych polityków to jeszcze jest pan przystojny. Zawsze marzyłam by pana spotkać. Jednak wiem że jest to nie możliwe. Jak spotka pan ministra Giertycha proszę go pozdrowić od całej młodzieży. Uwielbiamy was! Mówie poważnie… Z wyrazami szacunku… Do widzenia ;*\n11 kwietnia 2007 o 13:09 napisał:\nSzanowny Panie Marszałku,Premierze etc etc etc.Przeczytalem to co Pan napisał i przyznaję,żespodziewalem sie wiecej,wiecej po Panu.Jak dla mnie nazbyt pisze Pan o sobie i to w placzliwymtonie.Po męsku powiem, zwyczajnie bez jaj.A przecież Pan byl kreatorem polityki od wielu ,wielu lat.To Pani „koledzy” teraz wiem,że to grupa interesow , nie interesow politycznych ale ustawienia się w tym świecie bananowej demokracji.Okłamaliście członkow wlasnej partii,wyborcow i mam nadzieje,żenie dojdziecie do wladzy chociaz po korytarzach sejmowych napewno paru bedzie sie przechadzacnadetych żyjących iluzją minionego czasu ,telefonu i malego fiata.”Gratuluje osiągnięć.\n14 kwietnia 2007 o 06:33 napisał:\nPanie Oleksy, jestem w stanie poprzeć pana w sprawie sądowej, mnie kiedyś w Rzymie dodano też podobnego środka do alkoholu, człowiek traci samokontrolę, a uraz psychiczny pozostaje na całe życie. Gdybym spotkał tego co mi to zrobił, bez namysłu zabiłbym łajdaka!


Semalt przedstawia 4 koncepcje generowania leadów Surefire\nCyfrowe kampanie marketingowe pomagają generować potencjalne szanse dla firmy. To nie jest łatwe zadanie i wymaga pewnej korekty, aby zrobić to dobrze i zmaksymalizować wydajność. Wszystkie wysokiej jakości potencjometry mają potencjał konwersji. Oznacza to przyciągnięcie ludzi do witryny i przekonanie ich do rezygnacji z informacji w nadziei, że znajdą wartość w tym, co sprzedajesz.\nNa szczęście dla marketerów istnieją sposoby, dzięki którym mogą zwiększyć swoje potencjalne szanse.\nSemalt Dyrektor ds. Sukcesu klienta Michael Brown doradza osobom o niskim współczynniku konwersji ze względu na słabe strategie generacji:\n1. Produkt o dużej zawartości\nTreść ma ogromne znaczenie dla firmy. Aby generować wysokiej jakości potencjalnych klientów, sprzedawca musi mieć dobrą treść, ponieważ to ona przede wszystkim przyciąga konsumentów do witryny. Ponadto jest o 62% tańszy niż tradycyjny marketing i generuje nawet trzykrotnie więcej potencjalnych klientów. Mimo to strategia wymaga ukierunkowanej grupy docelowej. Docelowi odbiorcy pozwalają zidentyfikować punkty bólu, a następnie nakreślić rozwiązania i zainspirować odwiedzających do działania.\n2. Rozpowszechniaj uważną treść\nBez dobrej strategii dystrybucji wszelkie wysiłki związane z tworzeniem treści zostaną zmarnowane. Celem jest umożliwienie wszystkim potencjalnym klientom znajdowania treści i celowego uczenia się, jak sobie z nimi radzić.\nNajlepszym pomysłem jest przeprowadzenie zakulisowego marketingu i optymalizacji pod kątem wyszukiwarek (SEM i SEO). Organiczny ruch na stronie internetowej jest jednym z głównych źródeł wysokiej jakości potencjalnych klientów, zgodnie ze statusem pozyskiwania potencjalnych klientów Formstack. Zwrócenie wystarczającej uwagi na SEO i SEM pozwoli klientom na użycie słów kluczowych do znalezienia treści. Ponadto uwzględnienie kont w mediach społecznościowych odpowiednich dla docelowych odbiorców jest ważne, ponieważ pozwala im strategicznie udostępniać treści.\n3. Formy treści odpowiednie dla urządzeń mobilnych\nGdy użytkownicy wejdą na stronę, celem jest ich konwersja. Konwersja oznacza, że klienci przekazują informacje o sobie za pośrednictwem formularza online. Zwiększone wykorzystanie telefonów komórkowych wymaga od marketerów internetowych zaprojektowania przyjaznych dla urządzeń mobilnych formularzy w celu utrzymania wysokich współczynników konwersji. Optymalizacja formularzy mobilnych polega na sprawdzeniu ich wyglądu na mniejszych ekranach. Użytkownicy nie powinni mieć problemów z wypełnianiem formularzy na swoich urządzeniach mobilnych. Strefy wejściowe muszą rozciągać się na ekran, przewijanie musi pozostać na minimalnym poziomie, a minimalna liczba żądanych czynności musi być wyraźna.\n4. Monitoruj wydajność\nDla kupującego praca nigdy się nie kończy, ponieważ wymaga ciągłego udoskonalania. Śledzenie wydajności witryny za pomocą Google Analytics pomaga określić, które działania marketingowe działają. Dlatego dzięki ich optymalizacji i zwiększeniu korzyści marketingowe są zwiększane dzięki tym wysiłkom. Informacje w formularzach pomagają zidentyfikować wąskie gardła i możliwe bariery dla skuteczności marketingowej i konwersji.\nStrategia, która generuje potencjalnych klientów i miejsca pracy dla określonej firmy, pozostaje skuteczna, dopóki przyciąga klientów do cennych treści w witrynie. Gdy marketer stosuje zoptymalizowaną formę, zapewnia firmę o możliwej konwersji. Wreszcie, ciągłe monitorowanie danych pomaga udoskonalić wysiłki i stworzyć perspektywy jakości.


Bayer Leverkusen - Był wzlot, czas na upadek. Rollercoaster Bayeru trwa, przegrywamy z Mainz\nBył wzlot, czas na upadek. Rollercoaster Bayeru trwa, przegrywamy z Mainz\nTo nie potrwa długo, obiecujemy; w końcu kto by chciał się nadmiernie rozpisywać o takim spotkaniu. Bayer zagrał paskudny mecz, rywal praktycznie robił z nami co chciał, pozwalając na wiele, jakby wiedząc, że i tak gdy piłkarze z Leverkusen mają piłkę przy nodze, nie grozi im nic poważnego.\nSygnały ostrzegawcze zaczęły się już praktycznie od pierwszych minut. Bayer miał inicjatywę i próbował, Mainz ograniczyło się do kilku szybkich ataków i zamiast próbować po prostu robiło swoje. Motorem napędowym akcji gospodarzy był dziś Yunus Malli. Dla obrońców z Leverkusen - praktycznie nie do powstrzymania.\nPierwszy (niecelny) strzał po stronie Aptekarzy oddał w 14. minucie Admir Mehmedi (rywale mieli już wtedy na koncie kilka akcji i jedną "setkę", brawurowo wybronioną przez Bernda Leno), ale zamiast pójść za ciosem i dla odmiany zmusić Lorisa Kariusa do odrobiny wysiłku, zawodnicy Roger... to znaczy Markusa Krösche, dali sobie wbić gola. Zagranie za plecy wysoko ustawionej obrony zakończyło się nieudanym pościgiem Jonathana Taha, wyjściem Bernda Leno i miękkim lobem Malliego, który wykończył sytuację z zimną krwią (14.).\nDoprawdy, przykro patrzyło się tego popołudnia na ślamazarne próby sklecenia składnej akcji ofensywnej przez gości. Hakan Calhanoglu nie wiedzieć czemu wbił sobie do głowy, że wpakuje Kariusowi gola bezpośrednio z rzutu rożnego, co w efekcie sprawiło, że liczne przyznawane nam kornery szły na marne. A tymczasem w 32. minucie Jhon Cordoba atomowym strzałem tuż zza pola karnego podwyższył prowadzenie Mainz na zasłużone 2-0. Piłkarze Martina Schmidta mieli jeszcze swoje szanse przed przerwą, na szczęście Aptekarzom udało się nie stracić większej liczby bramek.\nW przerwie w szatni pozostał Tah, którego zmienił Tin Jedvaj. Jak się okazało po spotkaniu, obrońca Bayeru, który do tej kolejki jako jedyny zawodnik Bundesligi miał na koncie komplet minut, doznał niegroźnego urazu mięśniowego. Krösche postanowił nie ryzykować widoku rozwścieczonego Rogera Schmidta, zwłaszcza, że kontuzja kolejnego obrońcy poważnie skomplikowałaby naszą sytuację personalną przed następnymi spotkaniami.\nCo gorsze, brak inicjatywy w podejmowaniu ryzyka przeniósł się także na jego zawodników. Do tego stopnia, że zmiennik Jedvaj zdecydował się nie liczyć na przypadek, gdy piłka po strzale Malliego zmierzała wprost na jego twarz. Chorwat bohatersko zasłonił się rękami, dzięki czemu oszczędził sobie bólu. Niestety, skutek uboczny był taki, że rywal dostał rzut karny. Na bramkę zamienił go Yunus Malli. Na zegarze widniała 58. minuta.\nDla kibiców Bayeru mecz mógłby się właściwie w tym momencie zakończyć. Ale gdzie tam. Aptekarze postanowili się z nami jeszcze trochę podroczyć i wlali w nasze serca nadzieję na desperacką pogoń. Jeśli ktoś do tej pory zastanawiał się, po jaką zarazę trzymamy na boisku Javiera Hernandeza, który spędził całą godzinę meczu bez choćby jednego celnego strzału, otrzymał odpowiedź w 65. minucie. Calhanoglu bił rzut wolny, miękka piłka posłana na długi słupek odnalazła niepilnowanego Admira Mehmediego, który z powietrza, z pierwszej piłki zagrał takie podanie na głowę Chicharito, że Meksykanin nie miał właściwie wyjścia i musiał trafić. Jak się okazało, był to gol honorowy.\nOdrabianie strat raczej nam nie szło, a i Malli był bliski skarcenia nas po raz trzeci, tyle że znów geniuszem błysnął Leno, broniąc w sytuacji sam na sam. Po stronie Aptekarzy mocny, lecz niecelny strzał należy zapisać na konto Mehmediego. I tyle. Przegraliśmy 1-3, co właściwie nikogo nie powinno specjalnie dziwić - Bayer przyzwyczaił nas do huśtawki formy, a skoro ostatnio w dobrym stylu pokonaliśmy Sporting Lizbona, teraz przyszedł czas na chwilę hańby. Ale nie smućcie się, idąc tym tropem, w następnej kolejce będziemy pękali z dumy po kolejnej wiktorii. Dzisiaj pękał dobry znajomy, Giulio Donati, który rozegrał cały mecz w barwach nowego klubu.\nData: niedziela, 28 luty 2016; 21:58; Źródło: --- Autor: Adrian