Hannibal (2013 - …)\nWyst. Hugh Dancy, Mads Mikkelsen, Laurence Fishburne, Kacey Rohl, Caroline Dhavernas, Hettienne Park, Aaron Abrams i in.\nCapo di tutti capi Bryan Fuller (Pushing Daisies, Wonderfalls , Dead Like Me)\nSPOJLERY. I mam wrażenie, że powinnam opatrzyć tę notkę trigger warnings.\n“Being smart spoils a lot of things, doesn't it?” Thomas Harris “The Silence of the Lambs”\nTak, jak przyroda, moje małe fanowskie serduszko nie znosi próżni. A że ostatnio w temacie DW jestem marudną marudą, która marudzi, i gdzieś mi się zapodział fanowski entuzjazm, to potrzebowałam czegoś popkulturowego do pokochania. I niby gdzie Rzym, gdzie Krym, gdzie kosmita w muszce, a gdzie seryjny morderca z wyrafinowanym, ekhm, smakiem, ale tym novum stał się, nawet dla mnie dość niespodziewanie, nowy „Hannibal.”\nGdybym miała po pierwszym odcinku napisać, czym będzie Hannibal, myliłabym się w każdym aspekcie poza scenery/design porn i słabością tytułowego bohatera do kulinarnych żartów (jak bardzo naiwnym okazałam się tutaj widzem, niech Wam uświadomi moje ówczesne przekonanie, że Abigail Hobbs jest postacią bez żadnego znaczenia *implied facepalm*). Ten pierwszy odcinek jest właściwie takim długim, solidnym rozbiegiem i może sprawiać wrażenie, że patrzymy na ponury procedural, do którego zatrudniono najlepszych scenografów i krawca w Kanadzie. Gdzieniegdzie już strzelają tam pierwsze iskry geniuszu, który wkrótce miał buchnąć wielkim płomieniem i podpalić popkulturową połowę Internetu, ale można je przeoczyć, ba, można nawet pomyśleć, że Hannibal okaże się niewypałem.\nZanim jeszcze dotarło do mnie, że patrzę na rewelacyjnie napisany show, zachwyciła mnie strona wizualna. Nie powinnam się dziwić, skoro na czele ekipy „Hannibala” stoi magiczne stworzenie odpowiedzialne za „Pushing Daisies,” ale na taką pomysłowość, konsekwencję i dbałość o detale byłam zupełnie nieprzygotowana. I na gore. Może to się nie pojawiło na blogu, ale uwielbiam dobrze sfilmowaną/napisaną makabrę i groteskę. Gdybym była scrapbookerką, miałabym osobny album na takie sceny, ze zmierzchnicą na okładce, do pokazywania wyłącznie wybranym znajomym, więc rozumiecie, że farma grzybków, Jenga czy smutny koniec Beth LeBeau to miód na moje oczy.\nJaka jest najbardziej prestiżowa nagroda za casting do serialu? Bo komuś się tutaj należy, ta i wszystkie inne. Ponieważ w Hannibalu większy nacisk jest na interakcje między bohaterami (co się mówi i czego się nie mówi, u-hu, a czego się nie mówi) niż na akcję (chociaż i tej nie brakuje), nie jest zaskakujące, że wybrano do głównych ról aktorów dobrze grających ciałem.\n“I have always loved the broken teacups the best” Internet o Willu Grahamie\nHugh Dancy w roli Willa Grahama sprawił mi ogromną niespodziankę, bo kojarzyłam go z rolami uroczych, swobodnych i nienachlanie przystojnych bohaterów komedii romantycznych do tego stopnia, że oglądanie go jako unikającego kontaktu wzrokowego samotnika, w pełni świadomego, że zachowuje się niezręcznie, uśmiechającego się z wyraźnym przymusem i tak, jakby to robił według instrukcji przebywania wśród ludzi dla początkujących, sprawiało mi przez dwa-trzy odcinki, dopóki się nie przyzwyczaiłam, autentyczną przykrość. Popatrzcie, oto facet, który powinien cieszyć się sympatią kolegów i koleżanek z biura, któremu znajomi ze szkoły wciąż powinni wysyłać kartki na święta i urodziny, do którego powinny się uśmiechać zmęczone sprzedawczynie w sklepach i staruszki na przystankach, który powinien czekać na śliczną i równie jak on uroczą żonę pod jej pracą i wracać z nią wieczorami do domu, do dzieci i psa. A tymczasem Will Graham zna jakieś dziesięć osób na krzyż, wszystkie na gruncie zawodowym, i umiarkowanie blisko jest z może dwoma, mieszka na pustkowiu i za całą rodzinę ma gromadę przygarniętych psich znajd, oj, jak to boli.\n„.. he’s more of a peacock. There is a cheery disposition to our Hannibal.” Bryan Fuller dla EW\nMads Mikkelsen, główny powód, dla którego w ogóle zaczęłam oglądać Hannibala, dostał w roli doktora Lectera i najtłustszy kąsek i największe wyzwanie. Zagranie kultowej postaci, która od lat ma dla widzów twarz wielkiego Anthony’ego Hopkinsa, to trochę jak spacerowanie po linie nad przepaścią. Bardzo łatwo stracić równowagę, zwłaszcza że wszyscy wypatrują tego momentu, łącznie z czekającymi w dole krokodylami. Mikkelsen przeszedł po tej linie tanecznym krokiem, gra po swojemu, inaczej niż poprzednik (czy poprzednicy, jeśli chcemy być dokładni), a jednocześnie zachowując esencję, istotę tej postaci. Fascynujący jest kontrast pomiędzy Hannibalem i Willem . Will to chodzące nieszczęście, niezręczny, nerwowy, niełatwy w kontakcie. Hannibal wręcz przeciwnie, jest uosobieniem spokoju, jego język ciała pokazuje z jednej strony lekki dystans, ale z drugiej pewność siebie i otwartość (w Internecie powstają eseje o tym, dlaczego Hannibal tak dobrze przytula, google it) – zwróćcie uwagę na oszczędną gestykulację, celowość ruchów, precyzję. Lecter jest doskonale funkcjonującym w sytuacjach społecznych szanowanym profesjonalistą, koneserem rzeczy pięknych, erudytą. Lecter uosabia cywilizację, ale też... Nikt nie wie, czym on (naprawdę) jest – mówi Will Graham, sam jeszcze tego nie wiedząc.\nNa porządną analizę tej kreacji Hannibala notki mi nie starczy, wróćmy więc jeszcze na chwilę to postaci Willa Grahama, bo absolutnie zakochałam się w takim a nie innym jego przedstawieniu. Wiecie czego nie brakuje w telewizji? Aspołecznych geniuszy. I ja mam z tym typem ciężki problem, bo owszem, w pierwszej chwili jest taki geniusz bardzo atrakcyjny i interesujący, ale ilość chamstwa, bucery, zachowań nieodpowiedzialnych i niebezpiecznych dla otoczenia, które uchodzą takim postaciom na sucho (i wewnątrz narracji i u widzów) ze względu na ich wyjątkowość jest porażająca i mnie odstręcza. „Geniusz” Willa Grahama, inaczej niż to powszechne, leży nie w inteligencji, a w empatii (czy inaczej – jego inteligencja wynika z empatii). Paradoksalnie, to umiejętność absolutnego wczucia się i zrozumienia drugiego człowieka, jest przyczyną jego alienacji. Will za swoją wyjątkowość płaci wysoką cenę i doprawdy, nie ma co się dziwić, że ucieka od społecznych interakcji, że bywa opryskliwy czy nieprzyjemny. A jednak on cały czas się stara – działa na rzecz dobra/sprawiedliwości nauczając czy zgadzając się pomóc Jackowi, chociaż wie, jak fatalny to pomysł, szuka akceptacji i zaspokojenia potrzeb emocjonalnych w opiece nad bezdomnymi psami, czy wreszcie ma poczucie humoru, które jest mechanizmem obronnym, ale nie jest skierowane na zewnątrz, na ośmieszenie czy umniejszenie innych, nie jest zaczepne. Will wciąż próbuje i wciąż potrafi śmiać się z siebie.\nW pierwszych odcinkach odczytywałam zainteresowanie Hannibala Willem jako zainteresowanie kolekcjonera pięknych, rzadkich i cennych rzeczy (mówimy tu o człowieku, który sprowadza sobie z Europy jamon iberico, i jestem pewna, że jego regały są pełne pierwszych edycji książek) – Will ma jedyny w swoim rodzaju piękny umysł, więc to jasne, że Hannibal jest zaintrygowany i chciałby go mieć dla siebie. Dochodzi do tego jeszcze arogancja, która każe mu igrać z ogniem, zbliżając się do jedynej osoby, która jest dla niego realnym zagrożeniem. Ale to przecież nie wszystko – jak słowo daję, patrzyłam i nie widziałam, będę się tłumaczyć przepracowaniem – Will-empata totalny potrafi wczuć się w ofiarę i w mordercę, w chorego, któremu własne ciało i umysł odmawiają posłuszeństwa i w przypadkowego zabójcę, w psychopatę i człowieka desperacką pragnącego „prawdziwego” kontaktu z innymi – w każdego i każdego też rozumie, przyjmując jego punkt widzenia za własny. Mógłby więc zrozumieć Hannibala Lectera, który dzieli z kolegami po fachu zainteresowanie ludzkim umysłem, z melomanami słabość do opery, z estetami uwielbienie klasycznej elegancji, który tak świetnie się odnajduje pomiędzy ludźmi, ale w gruncie rzeczy zawsze był, jest i będzie sam w swojej idealnej wieży z czaszek i piszczeli. Rzecz jasna jest to możliwość iluzoryczna – z jednej strony Hannibal potrzebuje czystej empatii Willa, z drugiej musi ją złamać i zniszczyć, bo w przeciwnym razie Will będzie też zawsze współodczuwał z ofiarami. (Możemy porozmawiać o powtarzającej się w różnych kadrach konfiguracji, gdzie Will jest pomiędzy Jackiem Crawfordem – obojętnym, niechętnym aniołem i Hannibalem Lecterem – pomocnym, życzliwym diabłem? Nie? No dobrze, kiedy indziej.)\n- How would I know if something was up with you? - Will Graham\n- You wouldn’t. But I’d tell you if you asked me. - Beverly Katz\nZwykle potrafię dość precyzyjnie określić moment, kiedy wpadam jak śliwka w kompot (compote is people) i z trybu trochę leniwego zauroczenia, a trochę analitycznego – jak się raz zacznie rozbierać popkulturę na kawałeczki to trudno przestać – zainteresowania przechodzę w tryb pełnego zachwytu i gwałtownej choć czasowej obsesji. Dla „Hannibala” tym momentem było obejrzenie „Sorbetu.” Wcześniej podobały mi się decyzja o zrobieniu z Freddiego Freddie i z Alana Alany, sposób pisania Willa Grahama, wszystko w Beverly Katz, powściągliwa gra Madsa Mikkelsena, cannibal puns, wplatanie w dialogi fragmentów z powieści, wykopanie kanonu na księżyc (odcinek Entrée, gdzie postać Miriam Lass, czyli Clarice Sterling that never were, zorientowała się, kim jest Hannibal, w sposób, w który w książkowym oryginale zorientował się Will Graham, a postać Dra Gideona pozuje na Chesapeake Rippera i jest takim stand-inem Lectera z czasów inkarceracji, któremu dr Chilton służy za sekretarkę), decyzje castingowe, estetyczna makabra, food horror porn, radosna intertekstualność Fullera czy Abigail Hobbs (Kacey Rohl, all my love), dziewczyna, której po końcowej scenie w "Aperitifie" nie spodziewałam się więcej zobaczyć.\n„Sorbet” zrobił coś, czego zwykle szukać ze świecą, dał nam historię opowiadaną z POV antagonisty (Hannibal zdecydowanie jest kreowany na antagonistę, nie na żadnego antybohatera, jakby się fandom nie starał antybohatera w nim zobaczyć) w taki sposób, że budzi w nas współczucie bez uczłowieczania potwora. Nie dość, że jest tam sporo ambiwalencji (w ogóle twórcy serialu chętnie po nią sięgają – choćby w rewelacyjnej scenie, gdzie Hannibal rozmawia o przyjaźni z Bedalią, powtarzając z drobnymi modyfikacjami to, co mówił mu wcześniej Franklin, jego własny pacjent), to jeszcze ustrzeżono się sięgania po takie tanie chwyty, jak czynienie postaci bardziej przystępnej/zrozumiałej/wartej naszego żalu przez danie jej tragicznej backstory (co de facto w książkach zrobił z Lecterem Harris) czy wprowadzenie postaci, która ją niezależnie od wszystkiego kocha np. matki i przez to pośrednio uczłowiecza. Zobaczyłam to i przepadłam.\n„So I don’t think the Hannibal fandom are crazies-in-the-making anymore. Possibly because I’ve joined it. ” Internet o fandomie Hannibala\nPisząc o “Hannibalu”, nie można nie wspomnieć o fandomie, który pojawił się znikąd i z nagła, prawie że w przeciągu jednej nocy, i już został. Poważny i, mimo całego czarnego humoru, najbardziej ponury serial w telewizji ma najradośniejszy i histerycznie zabawny fandom, bez problemu dorównujący kreatywnością i zaangażowaniem hardym fanom Sherlocka i Doctora Who. Tag Hannibala na tumblrze to miejsce, gdzie w idealnej harmonii sąsiadują FEEEEELS, różane wianki, pogłębione feministyczne/queerowe/intertekstualne/jakiebądź analizy poszczególnych wątków czy postaci, crack vids, gry słowne, zdjęcia potraw przygotowanych przez widzów “Gotuj z Hannibalem” (people free) i pełne serca fanarty, tak nieporadne i amatorskie, jak i w stu procentach profesjonalnie wykonane. To nie jest tak, że fandom Hannibala nie miał/nie ma/nie będzie miał swoich problemów, tego się nie da uniknąć przy tak dużym fandomie, ale póki co jest piękny i dobry, i zamierzam się tym cieszyć tak długo, jak się da. Kiedy NBC decydowało o losie “Hannibala” fanowska kamplania “Eat the rude” narobiła sporo szumu, co też jest nie bez znaczenia, zwłaszcza że włączyli się w nią ludzie związani z serialem. (Gdzieś na marginesie tej kampanii pojawiło się hasło będące nawiązaniem do “Community,” życzeniem fanów wobec serialu i teraz także tytułem tej notki.)\nCoraz częściej fani mają wgląd w powstawanie swoich ulubionych serii i fimów nie dzięki idącym oficjalnymi kanałami materiałom promocyjnym, a poprzez twórców, scenarzystów, aktorów i innych związanych z produkcją ludzi. Ekipa Hannibala, obecna w sieci wyjątkowo licznie, zdecydowanie potrafi to robić (co nie jest takie oczywiste) – bezpretensjonalnie (Bryan Fuller, który wrzuca na Twittera masę zdjęć z planu, ma dla “Hannibala,” książek Harrisa i poprzednich filmowych adaptacji taką samą nerdowska miłość jak fani, zwierza się z rozmaitych inspiracji – co jest dla mnie wyjątkowo interesujące, bo kadr z “Lśnienia” rozpoznam, ale już nawiązania do “Pet Sematary” niekoniecznie – i jest w tej chwili jedyną osobą, której nie znienawidziłam za słabość DO WIELKICH LITER I WYKRZYKNIKÓW!) z poczuciem humoru (fantastyczna Hettienne Park, Kacey Rohl i Aaron Abrams) i profesjonalnie (food stylist Janice Poon, której bloga czytam z żywym zainteresowaniem, chociaż sama nie mam ani kulinarnych aspiracji, ani przesadnej ciekawości wobec tajników produkcji telewizyjnej).\nW najbliższym czasie (bez obietnic!) postaram się napisać o Hannibalu, który nie zmieścił mi się w tej notce (i o Abigail!), a tymczasem w ramach further reading polecam:\nnotkę Rusty o Fullerverse\nrecapy (well, ni to recapy, ni to recenzje) Myszy, której entuzjazmem jestem nieodmiennie zauroczona\nrecapy Cleolindy Jones, które są nie tylko przezabawne, ale i bardzo wnikliwe, i pod którymi toczą się bardzo pouczające dyskusje\nfanowskie feedy, które na Twitterze mają pies Winston i Dire Ravenstag\noficjalny tumblr NBC Hannibal i oficjalny blog produkcyjny dla zainteresowanych “Hannibalem” od, ekhm, kuchni\nTagi: hannibal hugh dancy mads mikkelsen\n13:50, fabulitas , W odcinkach\nKiedyś pewien mądry profesor przytoczył mi tezę innego mądrego profesora, który pisał o tym, że do pewnego momentu w historii (jeszcze w renesansie, maybe?) człowiek wykształcony był w stanie przyswoić sobie całą istniejącą wiedzę z danej dziedziny. Zrobiło to na mnie duże wrażenie (chociaż nie dość duże, żebym zapamiętała na lata, kim był profesor numer dwa, zresztą wiem teraz, że to bardziej wyraz konkretnej tendencji myślowej), bo byłam wtedy łatwowierna odpowiednio do wieku i krytyczna refleksja przyplątała mi się później (Przede wszystkim, cała wiedza = europejska wiedza? Tutaj nawet nie chodzi o mechanizmy władzy, a o zwykłą dostępność. I czy cała wiedza = wiedza uznana za wiedzę/wartą poznania? I jaka była wartość tej wiedzy przy ówczesnym jej stanie? Niby w krainie ślepców jednooki królem, ale. I czy świadomość posiadania całej wiedzy nie stawała wielu na przeszkodzie w jej poszerzaniu/tworzeniu/zdobywaniu nowej wiedzy? I tak dalej, zostawmy tę dygresję).\nPrzypomniało mi się to przy lekturze notki Noidy, która zastanawia się, co musi wiedzieć człowiek kulturalny. Przy obecnym stanie kultury, ilości źródeł jej produkcji i może przede wszystkim jej szerokiej dostępności (mówię tutaj przede wszystkim o kulturze popularnej i takich dziełach kultury wysokiej – zawieśmy na chwilę wątpliwość podziału wysoka/popularna – które z tej czy innej przyczyny przedostały się do powszechnej świadomości) nie może być mowy o przyswojeniu sobie całości. Nie może być nawet mowy o zobaczeniu (objęciu wzrokiem) całości. Nawet jeśli się staram i jak w starej rosyjskiej baśni, wysoko siedzę, daleko widzę, to wciąż widzę jedynie wycinek, na który pozwala mi moja perspektywa.\nDla niektórych wciąż prostą odpowiedzią na pytanie, co człowiek kulturalny powinien znać, będzie kanon kultury narodowej i światowego dziedzictwa. Nie będę się droczyć, dociekając, kto, kiedy i dlaczego zadecydował i wciąż decyduje o kształcie jednego i drugiego, tutaj spokojnie możemy przeskoczyć do konkluzji – i kultura narodowa i szeroko pojęte dziedzictwo są wytwarzane politycznie i tak, jak warto mieć świadomość ich kształtu (są przecież nośnikami wartości, do których powszechnie będą odwoływać się spotykani w naszej kulturowej podróży ludzie, a w każdym razie ludzie z i pod wpływem Zachodu), tak uznanie, że ich znajomość świadczy o „kulturalności,” jest li i jedynie poddaniem się dominującemu dyskursowi.\nDla mnie osobiście - nie pretenduję do zarysowania ogólnych wyznaczników, tutaj piszę ja, ja, ja - człowieka kulturalnego tworzy nie znajomość pewnego skończonego zbioru dzieł (nieważne jak inkluzywnego czy z jak wielu tradycji czerpiącego) różnych mediów, a refleksyjne i krytyczne podejście do wytworów kultury, posiadanie i zdobywanie kolejnych narzędzi do ich odczytywania, otwartość i ciekawość (innej perspektywy) i wreszcie bolesna, bo skazana na porażkę, chęć całościowego orientowania się, co w kulturze piszczy. Oczywiście, nie do każdej książki należy podchodzić z całym arsenałem analitycznym i nie ma takiej liczby narzędzi (od świadomości poprzednich wytworów w danym nurcie po wielkie teorie) przy których możemy powiedzieć – ok, jedno więcej i już będziesz człowiekiem kulturalnym, ale jedno mniej i sorry Winnetou, ale nie masz wstępu do naszego elitarnego klubu.\nNie ma żadnego elitarnego klubu. Ludzie mają tendencje do porządkowania i wkładania wszystkiego do czystych, solidnych szufladek, najlepiej w systemie hierarchicznym. Tylko że przy takiej ilości współistniejących i przenikających się dzieł, tradycji i tendencji, kategoryzacja wymaga uogólnień tak wielkich, że podważa to jej sens, a hierarchizacja wytworów kultury (z różnymi kulturowymi korzeniami, na małą skalę, w obrębie jednej tradycji jest to bardziej akceptowalne) jest niemożliwa, chyba że przy entuzjastycznym aplauzie naszych dziewiętnastowiecznych przodków uznamy czyjąś (przeważnie swoją) cywilizacyjną wyższość. Lol, nope, nie na tym blogu.\n* wiecie, skąd te screencapy, prawda?\nTagi: dyskurs kanon kultura\n12:09, fabulitas , Mix\nUprawiałam wczoraj chodzony aktywizm w okropnym słońcu i teraz jestem czerwona jak raczek i nieludzko niewyspana, ale za to Wy dostajecie świeżutką doktorową notkę do niedzielnej kawy. Pod warunkiem, że obejrzeliście już finałowy odcinek siódmego (chociaż może bardziej na miejscu byłoby napisać – trzydziestego trzeciego) sezonu Doctora Who, bo jeśli nie, to marsz oglądać – tutaj spojleruje się bez litości.\nPo raz kolejny przyjaciele Doktora zbierają się, żeby przekazać mu wiadomość – w czasach RTD było to wołanie o pomoc z kieszonkowego wszechświata ukrytego w Kaskadzie Meduzy, w pierwszym sezonie pod egidą Moffata dostarczenie ostrzeżenia w postaci obrazu przez czas i przestrzeń. Tym razem… tym razem wesoła gromadka w postaci Vastry, Jenny, Straxa, Clary i River Song dopiero debatuje nad tym, czy powinni poinformować Doktora o koordynatach podanych Vastrze przez seryjnego mordercę z zamiłowaniem do rymowanek. River jest przeciw.\nNiecodzienną konferencję (WSZYSCY są naćpani, nie mówcie dzieciom) przerywają najnowsi milusińscy Whoniversum, wiktoriańscy Szeptacze, którzy być może są wytworem Wielkiej Inteligencji, a może tylko szczęśliwym znaleziskiem. W każdym razie nie przejawiają inicjatywy własnej i są odpowiednio morderczy (hej, przejęłam się śmiercią Jenny, ale wolałabym, żeby była bardziej... ostateczna). Koniec końców Doktor, który już i tak miał kiepski dzień („The little... Daleks!” pięknie podsumowuje moje uczucia wobec Angie i Artiego), mimo sprzeciwu TARDIS, leci z Clarą na Trenzalore ratować przyjaciół i to właściwie tyle, jeśli chodzi o fabułę. Bardzo mi się podobało!\nPojawiła się River, co dla mnie zawsze jest powodem do radości i do zastanawiania się, co by było, gdyby tę postać pisał od czasu do czasu inny scenarzysta. Ucieszył mnie pomysł, by River była „po Bibliotece” i danie jej i Doktorowi swoistego zakończenia wspólnych przygód (chociaż z odpowiednio otwartym zakończeniem), i wpisanie tego w tematyczną oś odcinka – cały finał gra na tym, że Doktor, po tylu latach, wciąż nie potrafi pogodzić się z zakończeniami i tym, że wszystko ma swój czas i wszystko ma swój koniec. Czy to będzie odchodząca w przeszłość Amelia Pond, czy łamiący prawa fizyki międzygwiezdny romans czy wyjątkowo długie i pełne paradoksów życie.\nWyjaśnienie tajemnicy Clary też okazało się satysfakcjonujące, nawet jeśli stało się oczywiste, kiedy tylko Dr Simion zdradził swój podły plan (Wielka Inteligencja jest rozczarowującym przeciwnikiem, ale Richard E. Grant potrafi to doskonale ukryć) – i mimo gasnących gwiazd i tarapatów Vastry, Jenny i Straxa, pokazujących ładnie konsekwencje śmierci Doktora w mikro i makro skali, odcinek trochę niepotrzebnie przeciągał moment wejścia Clary w strumień życia Doktora.\nOd pierwszego pojawienia się współczesnej Clary byłam zauroczona tym, jak konsekwentnie pokazuje się ją jako najzwyklejszą na świecie młodą dziewczynę – która poleci zwiedzać Wszechświat z nieco szalonym kosmitą, ale która nie porzuci dla tego swoich bliskich, która będzie się bała, zachwycała, złościła i myślała o tym, co jej się przydarza w nowym, wspaniałym życiu. Nie jako hakerkę i komandoskę jak Oswin, nie jako wiktoriańską królową (podwójnego) życia Clarę Oswin Oswald. I największym twistem „The Name of the Doctor” okazuje się to, że Clara jest właśnie tą normalną dziewczyną, która podróżując z Doktorem uczy się nie uciekać, nie odwracać się od potrzebujących i być gotową na poświęcenia – jak Doktor rzucający wyzwanie żarłocznemu słońcu, jak TARDIS ryzykująca śmierć w kieszonkowym uniwersum, jak czująca zbyt wiele Emma Grayling. I stając przed wyborem, wybiera uratowanie Doktora.\nTutaj jest też moje największe „ale” do siódmego sezonu. Dlaczego, dlaczego, dlaczego Clara dostała tylko pół sezonu? Dlaczego musieliśmy oglądać przedłużające się w nieskończoność pożegnanie Pondów, których postacie nie miały już w tym momencie żadnej interesującej historii do opowiedzenia? Z przyczyn oczywistych nie podoba mi się też Clara mówiąca „I've been born to save the Doctor”, nie, Clara, skarbie, umarłaś, żeby uratować Doktora, ale urodziłaś się tylko dlatego, żeby być sobą. I z taką tobą, mimo nieufności i patologicznego umiłowania sekretów, zaprzyjaźnił się Doktor.\nPierwszy raz od „Hide” siedziałam przed ekranem po prostu ciesząc się odcinkiem – Vastrą parzącą herbatę ze wspomnień w wirtualnej palarni opium, Doktorem naiwnie myślącym, że będzie hodował pszczoły na emeryturze, TARDIS bardziej monumentalną niż Statua Wolności, wieża Eiffela i Sagrada Familia razem wzięte, Clarą zaskakiwaną informacjami o zmarłej żonie, wszystkimi biegającymi inkarnacjami Doktora i wreszcie tą, która nie biegała. Hej, może w rocznicowym specialu wyjaśni się, dlaczego TARDIS eksplodowała a Cisze i spółka tak bardzo chcieli się pozbyć Doktora, a ja właściwie już przestałam na to liczyć!\nTagi: Doctor Who jenna-louise coleman Matt Smith River Song Steven Moffat\n13:54, fabulitas , W odcinkach\nDobra, koniec zaniedbywania fanowskich obowiązków. Krótka notka z dotychczasowych odcinków drugiej połowy siódmej serii Doktora.\n„The Bells of Saint John” scen. Dyżurny Troll Peryferiów Drogi Mlecznej\nW NuWho pod okiem Russella T. Davisa było tak, że nowa towarzyszka musiała się wykazać, żeby Doktor zaprosił ją na pokład TARDIS. W „Eleventh Hour” było na odwrót, ale nie z powodu zmiany koncepcji, tylko zmiany Doktora – Jedenasty musiał wykazać się przed Amy, którą potężnie zawiódł, ale przede wszystkim musiał przekonać fanów, że jest Doktorem in his own right. Clara to, że nadaje się na towarzyszkę, pokazała w swoich dwóch poprzednich inkarnacjach, więc w „The Bells of Saint John” już nic udowadniać nie musiała. Tak samo nic udowadniać nie musiał Jedenasty, więc wydawałoby się, że można jego kuszenie Clary napisać jako drugoplanowe wobec fabuły, a na samej fabule się skupić. Tymczasem dostaliśmy bardzo niesatysfakcjonującą historyjkę, której słabość miała nam chyba umknąć pod kilogramem lukru w postaci popisów i Doktora i scenarzysty. Not cool, Moffat, not cool.\n„The Rings of Akhaten” scen. Człowiek Który Dał Nam Luthra\nMam mieszane uczucia wobec tego odcinka. Z jednej strony podobały mi się paralele do drugich odcinków poprzednich towarzyszek (do Rose i Amy), zrealizowany był przepięknie (chociaż kantyna z Gwiezdnych Wojen już na nikim nie robi wrażenia) (ale ten teatr cieni!), a Matt Smith po raz kolejny zaskoczył mnie swoją skalą dramatyczną - robi się coraz lepszy i lepszy w krzyczeniu na niebo. Z drugiej, fabuła zupełnie nie dorastała do poruszonych ambitnych tematów pamięci, odpowiedzialności, dziedzictwa i tożsamości. Jasnymi punktami odcinka były przemowa Doktora i stanowczość Clary w stawianiu granic, kiedy powiedziała Jedenastemu, że to nie będzie niczyim substytutem i jeśli Doktor chce z nią podróżować, to dla niej samej. I to o tych dwóch momentach będę pamiętała, myśląc o „Pierścieniach Akhaten(u)”\n„Cold War” scen. Boogeyman of Buckingham Palace\nMuszę przyznać, że po dwóch takich sobie odcinkach czekałam na odcinek Marka Gatissa z nadzieją. Gatiss nie należy do moich ulubionych scenarzystów (a w Sherlocku sprawdza się i tak lepiej, niż w DW), zdecydowanie wolę go jako aktora, ale zawsze, ale to zawsze mogę liczyć na to, że weźmie jakąś prostą historię i opowie ją solidnie, choć w nieco staroświeckim stylu, od A do Z. I tym razem nie zawiódł, powiem więcej, to był najlepszy odcinek Gatissa do tej pory. Zobaczymy, co będę mówiła po „The Crimson Horror.” Historia Marsjanina na pokładzie tonącej łodzi podwodnej to idealna przygoda na czterdzieści pięć minut sobotniego popołudnia, a w dodatku robi to, w czym Doctor Who jest tak dobry – pokazuje, że potwór niekoniecznie musi być potworem. Dodatkowo w „Cold War” ujęła mnie postać profesora, który pełnił tutaj poniekąd Doktorową rolę – najpierw ośmieszając zimnowojenną paranoję, później troszcząc się o Clarę. Ujęła, ale i zasmuciła, bo profesor pokazał, jaki byłby Doktor, gdyby zostało w nim więcej życzliwości.\n„Hide” scen. Neil Cross (po tym odcinku uznałam, że warto zapamiętać jego nazwisko)\nPóki co mój ulubiony odcinek w drugiej połowie tego sezonu. Zaczynamy od opowieści o duchach, przechodzimy do science fiction o światach równoległych (poniekąd), a kończymy na podwójnej obyczajowej historii miłosnej, która w sposób mniej lub bardziej widoczny przewijała się przez cały odcinek. Me gusta. I Matt Smith i Jenna Louise Coleman mają okazję popisać się tutaj talentem komediowym (btw, ładny moment, kiedy Doktor obejmuje Clarę, a potem szybko zabiera rękę – z jednej strony pokazuje, że ludzie (i kosmici), którzy się słabo znają, powinni szanować swoją przestrzeń osobistą, z drugiej widać tutaj Doktora lekko przestraszonego swoją sympatią do Clary, którą coraz bardziej lubi, a której, według niego, nie powinien ufać). Jest lekko, miło i przyjemnie, mamy sensownie napisane postacie, and everybody lives. Wiem, że nie wszystkim podobało się pokazanie potwora (straszniejsze jest zawsze to, czego nie widzimy), ale mnie tak – po raz kolejny potwór okazał się mającą uczucia osobą i nie ma znaczenia, że wyglądającą jak korzeń ze snu Salvadora Dalego. Myślę, że oglądające dzieciaki docenią taki morał.\n„Journey to the Centre of the TARDIS” scen. Oj, Ktoś Tu Się Nie Popisał\nWczorajszy odcinek był potwornie rozczarowujący i ponowne obejrzenie go dzisiaj tylko wzmogło moje pierwsze wrażenie. Nie, nie i jeszcze raz nie. O fabule i kosmicznych śmieciarzach litościwie zamilczę, natomiast to, jak napisany został tutaj Doktor, woła o pomstę do nieba, bo wyszedł najpaskudniej na tle innych wyjątkowo paskudnych postaci. Trudno mi uwierzyć, że o to chodziło. I co z tą patologiczną koniecznością trzymania wszystkiego w sekrecie? Zapomniał już, jak ostatnim razem obróciło się to przeciwko niemu, kiedy River Song posłała Wszechświat do diabła? Gdzie się podział ten Doktor, który nie wymazał wiktoriańskiej Clarze pamięci? a w ogóle to nie za dużo tego paternalizmu? Rozumiem, że imię Doktora jest Tajemnicą przez duże T, ale już kim są lawowe potwory czy powód, dla którego zaprzyjaźnił się z Clarą, to coś, czego Doktor nie powinien i nie ma prawa ukrywać. I zwłaszcza w tym ostatnim przypadku, po wymazaniu całej przygody z rzeczywistości i pamięci wszystkich zaangażowanych poza sobą, skoro już go olśniło, że Clara jest po prostu Clarą, powinien usiąść z nią przy herbacie i wyjaśnić, co sprowadziło go na jej próg. Ma ktoś jakiś Big Friendly Button, żebym mogła „Journey to the Centre of the TARDIS” skutecznie zapomnieć?\n(Chyba napiszę osobną notkę o Clarze i koncepcji tego sezonu.)\n15:41, fabulitas , W odcinkach\nBrenna Yovanoff „Paper Valentine” (2013)\nBlurb obiecuje młodzieżowy kryminał z duchami, ale nie dajcie się zwieść, „Paper Valentine” Brenny Yovanoff to przede wszystkim powieść obyczajowa. Z odrobiną psychologii, mękami dorastania, pierwszą miłością, siostrzeństwem… oraz duchem nastolatki i seryjnym mordercą na dokładkę. Duch jest postacią kluczową, tak dla fabuły, jak dla narracji, natomiast wątek kryminalny popycha akcję do przodu i wpływa na zachowanie postaci, ale miłośników zagadek raczej rozczaruje.\nPo „Paper Valentine” sięgnęłam po trosze dlatego, że zachęcił mnie opis (nastolatka, duchy, lato, morderstwa, czego chcieć więcej?), a po trosze, bo od jakiegoś czasu przyglądam się ofercie literatury młodzieżowej – a konkretnie, jaką alternatywę ma zalew paranormal romances i klonów Hunger Games (które najczęściej też są romansami, tyle że opakowanymi w dystopię i przewiązanymi rewolucyjną wstążeczką). Zamierzam podzielić się przemyśleniami na ten temat, ale nie w najbliższym czasie, bo must investigate further.\nGłówna bohaterka i narratorka książki, Hannah, straciła pół roku wcześniej najlepszą przyjaciółkę, taką od serca i od zawsze. Teraz musi się przyzwyczaić do życia „po” Lillian, w której cieniu (chętnie) pozostawała i której śmierć pozostawiła ją w żałobie i w poczuciu winy. To, że duch Lillian, kapryśny i nieszczęśliwy, jest z Hannah dzień i noc... nie pomaga, delikatnie mówiąc. Tymczasem trwa najgorętsze od dawna lato, media są pełne doniesień o kolejnych ogniskach ptasiej grypy, a w pobliskim parku znalezione zostaje ciało nastolatki.\n„Paper Valentine” porusza szereg problemów, z którymi stykają się współczesne nastolatki, nie tylko amerykańskie – od ustalania pozycji w grupie rówieśniczej, sposobów wyrażania swojej osobowości, konfrontowania pragnień i potrzeb z oczekiwaniami rodziny, po wykluczenie społeczne i radzenie sobie z sytuacjami, na które nie przygotowały nas żadne wcześniejsze doświadczenia (w tym konkretnym przypadku – anoreksja bliskiej osoby). Co najlepsze, przy tym wszystkim książka nie jest dydaktyczna, organicznie nie znoszę dydaktycznych powieści. Wszystkie „morały,” wszystkie treści około-etyczne, to przemyślenia Hannah, mniej lub bardziej finalne, często rzucane mimochodem i zawsze wynikające z i odnoszące się do jej indywidualnej sytuacji.\nSama Hannah jest zwykłą, sympatyczną dziewczyną – ani „oryginalną” mimozą czekającą na to „coś”, co odmieni jej życie i potwierdzi jej niezwykłość, ani twardą sztuką, obalającą dyktatury w drugim modelu eskapistycznej fantazji. Ma koleżanki, zdarza jej się spędzać wolny czas w galeriach handlowych, uważa, że jej matka zdecydowanie za bardzo się przejmuje, i uwiera ją wizerunek pogodnej, rozgadanej, rezolutnej Hannah, bo od czasu choroby i śmierci Lillian przestała się w nim odnajdywać. Im dalej w powieść, im więcej o Hannah się dowiadywałam, tym bardziej ją lubiłam. Zawsze sprawia mi przyjemność śledzenie losów dobrze napisanej postaci, a mam wrażenie, że w literaturze popularnej właśnie o zwyczajne postacie najtrudniej.\nPonieważ autorka postawiła na budowanie nastroju, tempo powieści, zwłaszcza na początku, jest dość powolne, co może zniechęcać, zwłaszcza że w opisach miasta, przygniecionego żarem i atmosferą gorączkowego oczekiwania, zabrakło Yovanoff talentu Donny Tartt (nie zrozumcie mnie źle, „Mały przyjaciel” to słaba, rozczarowująca książka, ale opis uwięzionej kawki był mistrzowski) czy Amy MacDonald („Co widziały wrony” wygrywa przede wszystkim nastrojem), ale warto doczekać momentu, kiedy z rozrzuconych wątków zaczyna wyłaniać się spójny i klarowny protret Hannah, zawieszonej pomiędzy przeszłością a przyszłością i coraz bardziej gotowej, do zrobienia pierwszych, chwiejnych kroków do przodu.\nTagi: brenna yovanoff paper valentine young adult\n11:05, fabulitas , Książkowo\nPoza odliczaniem dni do wyjątkowo wczesnych świąt nowego odcinka Doktora, marzec upłynie nam brytofilom (ciii, Nowa Zelandia wciąż jest połączona unią personalną z UK) pod znakiem miniseriali kryminalno-obyczajowych, a mianowicie Broadchurch (aktorska pierwsza liga BBC), Mayday (stellar performances obsady może nie tak znanej*, ale niezwykle utalentowanej) i Top of the Lake (ręka Jane Campion w scenariuszu i reżyserii, a po drugiej stronie kamery Elisabeth Moss, Holly Hunter i Peter Mullan). I wygląda na to, że wszystkie trzy są z najwyższej półki.\nuwaga, spojlery, ale tyciutkie i pomijalne\nJedenastoletni Danny Latimer zostaje znaleziony martwy na plaży, w pobliżu stromego klifu, jednak już pierwsze ekspertyzy wskazują, że nie był to wypadek ani samobójstwo. Sprawę badają DI Alec Hardy (David Tennant), który przyjął posadę w Broadchurch po blamażu w śledztwie w sprawie innego, głośnego na cały kraj, morderstwa, i DS Ellie Miller (Olivia Colman), przyjaciółka rodziny chłopca.\nDwunastoletnia Tui Mitcham zostaje zauważona i zatrzymana, kiedy wchodzi w ubraniu do jeziora. Okazuje się, że dziewczynka jest w piątym miesiącu ciąży. Mimo protestów detektyw Robin Griffin (Moss, która ma tutaj niepowtarzalną okazję rozwinięcia skrzydeł w czymś zupełnie innym niż Mad Men), specjalistki ds. przestępstw wobec dzieci, która do Laketop przyjechała w sprawach rodzinnych, Tui zostaje odwieziona do domu rodzinnego i następnego dnia znika.\nCzternastoletnia Hattie Sutton ma być królową lokalnego święta wiosny, ale nigdy nie dociera na miejsce uroczystości. Odnaleziony zostaje tylko jej czerwony rower. Cała społeczność, targana podejrzeniami, uczestniczy w poszukiwaniach. Niektórym, bardziej niż na odnalezieniu nastolatki, zależy na zachowaniu własnych, brudnych sekretów.\nW „Mayday”, gdzie działania policji stanowią raczej tło dla osobistych tragedii i obrazu rozpadającej się wspólnoty, rolę sprawiedliwego gra Fiona Hill (Sophie Okonedo), była policjantka, która zrezygnowała dla kariery na rzecz wychowywania dzieci. Jednak wątek jej prywatnego nie-do-końca-śledztwa nie wybija się na pierwszy plan, tak jak to się dzieje z wątkami Griffin, w trakcie poszukiwań Tui muszącej zmierzyć się w własnymi demonami, i Hardy'ego, o którym po pierwszym odcinku na dobrą sprawę bardzo niewiele wiemy.\nDavid Tennant, tutaj nie tylko jak zwykle strasznie chudy, ale też zarośnięty i nieprzyjemny, gra, co tak doskonale potrafi, buzującą podskórną energią i gniewem, zupełnie przy tym nie szarżując. Na tym tle uderzający jest jedyny moment odsłonienia, na początku odcinka, kiedy Hardy idzie po plaży w stronę ciała chłopca.\nWszystkie trzy seriale skupiają się na skutkach, jakie dla lokalnej społeczności mają przestępstwa popełnione na najsłabszych i niewinnych, na jej własnej przyszłości (morderstwo - gwałt/wykorzystywanie seksualne dziecka – prawdopodobnie porwanie lub morderstwo).\nOdmalowane w ciepłych barwach Broadchurch w pierwszym odcinku poznajemy z zewnątrz – poziom przestępczości jest tu niski jak nigdzie, mieszkańcy pozdrawiają się z uśmiechem po drodze do pracy, a w weekendy plażę i czyste, jasne uliczki zapełniają turyści, którzy przyjeżdżają cieszyć się spokojem nadmorskiego kurortu. Powoli na tym obrazie zaczynają pojawiać się rysy – męczony ambicją lokalny dziennikarz popełnia świństwo, przyjaciel Danny'ego coś urywa, małżeństwo Latimerów może nie być tak udane, jak to się wydaje na pierwszy rzut oka.\nOddalone od reszty świata Laketop (jak mówi matka Robin – tutaj jest daleko do pomocy), zanurzone w idyllicznych, ale chłodnych krajobrazach Nowej Zelandii, od razu ujawnia nieoficjalne struktury władzy i niepodzielną męskość tego świata, zakłóconą przybyciem grupy doświadczonych przez życie kobiet, które pod wodzą charyzmatycznej GJ szukają równowagi duchowej.\nW miasteczku z „Mayday” tętnią tymczasem podskórne napięcia – wrogowie mieszkają pod jednym dachem, członkowie rodzin są sobie obcy, przemoc ma miejsce zawsze za zamkniętymi drzwiami, piętrzą się kłamstwa i na jaw wychodzą pilnie strzeżone tajemnice. Jak upiorny refren powtarza się wykrzykiwane przez poszukujących, dzień i noc, na opustoszałych i w pobliskich lasach, imię zaginionej Hattie.\nMoje pierwsze wrażenia są bardzo dobre, ale przyjdzie się nam dopiero przekonać, czy zobaczymy tutaj trzy bardzo dobre, czy też trzy wybitne telewizyjne dramaty.\n*Chociaż jeśli oglądacie brytyjskie produkcje, na pewno rozpoznacie odtwórców wszystkich pierwszoplanowych ról.\nTagi: Broadchurch David Tennant elisabeth moss Jane Campion Mayday sophie okonedo top of the lake\n18:50, fabulitas , W odcinkach


Jak zdobyć psa nie płacąc? - Radca prawny\nHome » Z innej beczki » Jak zdobyć psa nie płacąc?\nWiele osób chciałoby mieć w domu rasowego psa, jednak nie każdego na to stać. Psy rasowe mogą być bardzo drogie, szczególnie te z rodowodem. Co więc zrobić jeśli marzy nam się np. pekińczyk, a nie stać nas na zakup psa z hodowli? Wystarczy zajrzeć do Internetu na strony www, gdzie zamieszczane są ogłoszenia z całej Polski, w kontekście psów. W tym miejscu można właśnie znaleźć wiele piesków do oddania w dobre ręce, za które nie trzeba płacić.\nMożna tu znaleźć także pekińczyki, bardzo pocieszne i słodkie pieski, które każdemu przypadną do gustu. Jedynym warunkiem jest adopcja takiego pieska i podpisanie zobowiązania o dbaniu w przyszłości o swojego pupila. Potem można zabrać pieska do domu, całkiem za darmo. Jest to więc korzystne zarówno dla człowieka jak i dla zwierzęcia, warto więc zastanowić się nad propozycją adopcji. Pekińczyki za darmo są bardzo wierne i szczerze oddane. To przyjaciele na całe życie. A takie pekińczyki będą wspaniałym towarzystwem dla każdego, dla osoby samotnej, starszej, dla dzieci i dla całych rodzin. Tym bardziej warto się zdecydować właśnie na takiego psiaka.


Dziękuję Pani za tą książkę. W poniedzialek 08.04.2019 kupilam Pani książkę “Życie jest wolnoscia” i pierwszy raz w życiu czytajac książkę delektowalam się jakbym jadla swoj ulubiony deser i rozkoszowala sie. Pani słowa brzmialy jak najpiękniesza melodia. To było niesamowite doświadczenie dla mnie-prostej kobietki. Moze nie czytam duzo książek, ale kiedy ksiazka spodoba mi sie potrafię przeczytac ja w ciągu jednej nocy. Ale nie tą- specjalnie czytalam ja po 100stron żeby się nią delektować. Dziękuję za to doświadczenie🙂


5012 • Strona 147 z 358 • 1 ... 144, 145, 146, 147, 148, 149, 150 ... 358\nprzez wiejskifilozof 29 cze 2011, 10:21\nTen psiak jest super, a ja ostatnio kupiłem za 20 złoty książkę Świat dzikich zwierząt .\nprzez Anna Maria 29 cze 2011, 14:35\nczy ktoś może mi doradzić jak nauczyć psiaka posłuszeństwa?proszę,mam z moimi duży problem\nprzez dogomaniaczka 29 cze 2011, 14:38\nkasiątko, ja mogę. jakiego masz psa, rasa, wiek itp\nprzez Sabaidee 29 cze 2011, 14:42\ndominika92, heh... uczył Marcin Marcina\nprzez dogomaniaczka 29 cze 2011, 14:45\nSabaidee, ? znam się sporo na psach. z moim mam problemy ale przez moją depresję....\nprzez Sabaidee 29 cze 2011, 15:33\ndominika92, ja wiem, że się tym interesujesz, ale teoria teorią, a w praktyce różnie to bywa. Niektóre psy są niereformowalne. Siedzi ta niesubordynacja w genach i tylko do jakiegoś stopnia da się coś z tym zrobić. Często patrzę w okno i widzę jak pies z właścicielem wychodzi na spacer, choć powinno być na odwrót.\nprzez dogomaniaczka 29 cze 2011, 15:37\nSabaidee, psy są reformowalne. i jeśli pies wyprowadza właściciela na spacer to jego wina że nie umie nad nim zapanować. widocznie źle to robi. ludziom wydaje się że mają jakąś zakodowaną wiedzę o psach. no bo przecież " pies musi znać swoje miejsce, to ty jesteś samcem alfa, pies chce cie zdominowac" stek bzdur. człowiek nie rodzi się z wiedzą na jakiś temat. a ludziom się tak wydaje.\nja wierzę że każdego psa sie da wychować, tylko trzeba to robić w odpowiedni sposób i odpowiednią metodą. rozumieć język psów. a nie wyobrażać sobie że zjedliśmy wszystkie rozumy i wszystko wiemy bo to przecież pies. choć oczywiste jest że pies ma mieć jasno wytyczone zasady i musi wiedzieć co mu wolno a co nie.\na w praktyce też dobrze bywa. problem tylko w tym że rzadko udaję mi się popracować z moim psem bo ciężko mi robić cokolwiek. poza tym problemu nie ma żadnego.\nprzez Anna Maria 29 cze 2011, 15:59\ndominika92chodzi mi o dwójke,rocznych,pieska i suczke.\npiesek łatwo się uczy,z przyjemnością,suczka wie,rozumie że czegoś jej nie wolno a i tak to robi.\nproblem jest,że to dwójka,rozpieszczonych bliżniaków\nwielorasowe,troche foksterier,troche jamnik i bóg wie co tam\nprzez Sabaidee 29 cze 2011, 16:45\ndominika92, mnie o nic nie chodzi poza tym "gdyby", bo jak znam życie to zawsze się jakieś "gdyby" znajdzie. I nie dotyczy to tylko wychowywania psów, ale wielu aspektów naszego życia.\nprzez dogomaniaczka 30 cze 2011, 11:27\nSabaidee, nie bardzo rozumiem o co Ci chodzi i chyba nie chcę wiedzieć , bo i tak masz nastawienie że wiesz lepiej, a ja nie mam siły wdawać się w dyskusję.\nkasiątko, proponuję zacząć od spisania na kartce konkretnych zachowań psa, które Ci przeszkadzają, żeby wiedzieć co trzeba zmienić. i zastanowić się jak Ty reagujesz w takich sytuacjach, bo to bardzo ważne i często jest przyczyną nieporozumień w kontaktach właściciel- pies.\nprzez Sabaidee 30 cze 2011, 12:07\nTo co mi wczoraj wpadło w obiektyw:\nprzez Nel 30 cze 2011, 12:11\nprzez wiejskifilozof 01 lip 2011, 08:37\nTa rybka to bojownik syjamski\nprzez Sabaidee 01 lip 2011, 08:43\nA ja myślałem, że to jakaś pirania, bo moja znajomość ryb ogranicza się do odróżniania flądry od śledzia.


Mapy do języka niemieckiego\nStrona główna » Język Niemiecki » Mapy\nW naszym sklepie internetowym Ślężakbis proponujemy mapy ścienne na których wszystkie opisy wykonane są w języku niemieckim.\nDwustronna ścienna mapa szkolna do języka niemieckiego przedstawiająca ukształtowanie powierzchni Europy. Wszystkie opisy i legenda mapy są w języku niemieckim. Na rewersie znajduje się mapa konturowa do ćwiczeń. Format: 120 x 160 cm Pomoc dydaktyczna…\nDwustronna ścienna mapa szkolna do języka niemieckiego przedstawiająca podział polityczny Europy. Układ państw i ich granice oraz główne miasta i regiony pokazane są na tle reliefu powierzchni ziemi. Z boku mapy umieszczone jest zestawienie najważniejszych…\nDUO Kreisdiagram Pomoc dydaktyczna do: Plansza szkolna do-języka niemieckiego Oprawa: - laminowana dwustronnie folią strukturalną o podwyższonej wytrzymałości na rozdzieranie - oprawa w drewniane półwałki z zawieszeniami\nMögliche Formate: 160 x 120 cm ( Wandkarte ) Format 200 x 150 cm cena 290 zł Schultyp - Grundschule - Realschule / Hauptschule - Gymnasium - Studium\nMögliche Formate: 160 x 120 cm ( Wandkarte ) Format 200 x 150 cm cena 290 zł Schultyp - Grundschule - Realschule / Hauptschule - Gymnasium\nFormat: 160 x 120 cm Format 200 x 150 cm cena 290 zł Pomoc dydaktyczna do: - języka niemieckiego poziomy nauczania: - podstawowy - gimnazjalny - średni (licealny) - policealny Oprawa: - laminowana dwustronnie folią strukturalną o podwyższonej…\nZewnętrzna stacja pogody - mała189,00 zł brutto153,66 zł netto\nSzkolny ogródek meteorologiczny - stacja bez słupka1 390,00 zł brutto1 130,08 zł netto\nBateria słoneczna z wbudowanym silnikiem189,00 zł brutto153,66 zł netto\nModel piankowy 3D - wirus299,00 zł brutto243,09 zł netto\nWoj. mazowieckie mapa administracyjno-samochodowa198,00 zł brutto188,57 zł netto


Turyści wspierają WOŚP | Qtravel.pl Blog\n11 stycznia 2012 Autor: mgk\t| Kategoria Poradnik turysty\t| Napisz odpowiedź\nByła koszulka Justyny Kowalczyk, było Porsche Adama Małysza, ale aukcje Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy ciągle trwają i znaleźć można wśród nich wiele ciekawych propozycji dla… turystów i podróżników. Warto zalicytować i wspomóc tą szlachetną akcję!\nOto niektóre turystyczne perełki, które udało nam się wyszperać na aukcjach WOŚP:\nRejs promem kolejowym do Szwecji\nPKP Cargo S.A. ofiarowało na licytację niezwykły rejs. Prom „Kopernik” zawiezie zwycięzców ze Świnoujścia do Ystad, a prom „Jan Śniadecki” w drogę powrotną. To 16 godzin niezwykłej kolejowej przygody dla dwóch osób. Zwycięzcy nie tylko będą mogli z bliska obserwować załadunek i wyładunek wagonów kolejowych, ale także zostaną zaproszeni na mostek kapitański i poprowadzą statek. I jeszcze kolacja w kapitańskiej messie…\nWycieczka do Parlamentu Europejskiego z Januszem Zemke\nJanusz Zemke oraz jego Biuro Poselskie zapraszają na wycieczkę do Brukseli połączoną ze zwiedzaniem stolicy Europy oraz Parlamentu Europejskiego. Termin lato 2012. Zwycięzca aukcji nie musi się niczym martwić – ofiarodawca pokrywa wszystkie koszta. Poza kieszonkowym.\nDo Lwowa na Rajd Wetreranów – „łykend” majowy\nPrawdziwa gratka – wycieczka do Lwowa Żukiem strażackim na rajd weteranów. Licytowane jest jedno miejsce w aucie na trasie Wrocław – Lwów – Wrocław. Zwycięzca jedzie jako obstawa serwisowa motocykli jawa. Koszty wyżywienia, noclegów i wiz trzeba pokryć samemu, ale przejażdżka starym Żukiem… bezcenne!\nSafari nie tylko nurkowe! Malediwy dla 2 osób\nNiewątpliwy rarytas dla miłośników sielskich wakacji! 7-dniowy pobyt dla dwóch osób na luksusowym katamaranie ScubaVIP w dowolnie wybranym terminie w okresie od maja do września. Do dyspozycji gości oddany zostanie 3 pokładowy, doskonale wyposażony katamaran. W cenie: nurkowanie i Big Fishing Game w cenie pobytu! Jest małe „ale” – wylicytowana cena nie obejmuje przelotu w obie strony.\nCyfrowy miernik odległości na mapie\nW porównaniu do wypoczynku na Malediwach cyfrowy miernik odległości na mapie nie robi może piorunującego wrażenia. Wystarczy jednak przeczytać opis możliwości tego niewielkiego gadżetu, żeby docenić jego walory. Miernik nie tylko mierzy odległości na mapie, ale wyposażony jest też w miniaturową lampkę do odczytu w ciemności, kompas i kalkulator. Robi wrażenie, prawda?\n300 słonecznych dni w roku, krystalicznie czyste morze, piękne białe plaże, cenne zabytki i niezwykła gościnność mieszkańców - nic dziwnego, ...


Jak zamontowaæ taki zestaw? | opinie forum wedkuje.pl\nJak zamontowaæ taki zestaw?\n2009-07-21 / 39 odpowiedzi\nWêdkuj±c na Odrze widzia³em wêdkarzy stosuj±cych zestawy z sprê¿yn± zanêtow± na rurce antyspl±taniowej . Stosowali przypony do d³ugo¶ci metra , byli w znacznej odleg³o¶ci odemnie wiêc nie widzia³em ich gotowych zestawów ,ale mimo to niektórym siê pl±ta³y o ¿y³kê . Gdy odje¿d¿ali , to przejechli obok mnie , zapyta³em ich o to jak zamontowaæ taki zestaw tylko odburkneli odje¿d¿aj±c . Ja ³owi³em na federa z ciê¿arkiem i drug± mia³em na fileta . Chcia³bym wypróbowaæ sposób z sprê¿yn± , lecz jak j± za³o¿yæ by zestaw siê nie pl±ta³ ?\nPrzypon 15-20 cen sprê¿yna przelotowo , i siê nie pl±cze (2009/07/21 13:24)\nNie mo¿e byæ sprê¿yna przelotowo . Jeszcze gorzej siê bêdzie pl±taæ. Na ¿y³kê za³óz rurkê antyspl±taniow± o d³ugo¶ci od 20cm do 30cm. I na to sprê¿yne. Po¼niej daj stoper gumowy . Zawi±¿ agrafkê i przypon (2009/07/21 14:45)\nKupi³em rukê na której zdo³u jest sprê¿yna . To jak za³o¿yæ ? Do przyponu rurk± , czy sprê¿yn± ? (2009/07/21 15:10)\njak to nie moze byc sprezyna przelotowo ??? co Ty wygadujesz??? (2009/07/21 16:35)\nMontujemy do przyponu sprê¿yn±, pozosta³a czê¶æ rurki w kierunku szczytówki, je¶li dasz przypon 30-40cm nic nie powinno siê pl±taæ, d³ugie przypony i lekka przynêta bêdzie siê pl±ta³a, sprê¿yna z zanêt± wystrzelona z wêdziska dzia³a jak ko³o zamachowe a d³ugi przypon krêci siê wtedy jak wiatrak, w³a¶nie.. nie zapomnij krêtlika przy przyponie i ¿y³ce g³ównej i bêdzie ok, po³amania kija! (2009/07/21 17:31)\nDziêki ch³opaki , z ostatniego posta jestem zadowolny. Teraz wypróbujê to praktycznie . Do zobaczenia nad wodami . (2009/07/22 19:53)\nW³a¶nie odwrotnie, rurka pod sprê¿yn± mówi nam jaka mo¿e byæ d³ugo¶æ przyponu. Jak zastosujesz siê do tej regu³y to zestaw nigdy ci siê nie spl±cze. Pozdro. (2009/07/22 20:03)\ndla mnie sprê¿yna i rurka antyspl. to nieporozumienie . ja stosujê koszyk na bocznym troku i nigdy nic mi siê nie pl±cze. (2009/07/22 20:32)\nnie wiem jak jest z koszykiem ,bo nigdy nie u¿ywa³em,ale sprê¿yna(na przelot,rurk± do góry) nie pl±cze mi siê wcale.ca³± istot± stosowania sprê¿yny jest krótki przypon,przy metodzie czasami wbijam hak w zanêtê. (2009/07/22 20:42)\nLobo ma racjê,rurka w stronê przyponu a sprê¿yna w stronê szczytówki . Taka sama sytuacja dotyczy pater noster, d³u¿szy koniec rurki w stronê przyponu ! Wa¿ne jest jeszcze to ,aby w koñcowej fazie rzutu wyhamowaæ palcem zestaw,co spowoduje mniejsze prawdopodobieñstwo spl±tania siê zestawu . Tyczy siê to tak¿e wyrzutów ³amanym woblerem! (2009/07/22 21:43)\nnigdy nie widzia³em,¿eby kto¶ tak rzuca³,to siê musi spl±taæ,ca³y zestaw zegnie siê przecie¿ zaraz za sprê¿yn±. pare lat u¿ywam sprê¿yny w opisany wcze¶niej sposób(rura do góry),nie pl±cze siê ,s± brania. nie przysz³o mi nawet do g³owy,¿eby zak³adaæ odwrotnie. (2009/07/22 22:56)\nja nie mam w±tpliwo¶ci jak zak³adaæ sprê¿ynê i nie bêdê zmienia³,ale jak kto¶ chce mo¿e wypróbowaæ oba sposoby.i opisaæ efekty pozd (2009/07/22 23:02)\nZestawem ze sprê¿yn± ³owi siê raczej na wodach stoj±cych za¶ jej odpowiednikiem w gruntówce dennej przeznaczonej do po³owu w rzece jest odpowiednio dobrany koszyczek zanêtowy .Wracaj±c do tematu sprê¿yny i metody gruntowej w której jest ona stosowana - to³owi±c w ten sposób nale¿y unikaæ po¶piechu i chaotycznych dzia³añ , które czêsto staj± siê powodem spl±tania nawet prawid³owo zbudowanego zestawu .£owi±c na sprê¿ynê nie wolno siê ¶pieszyæ - zarzucamy zestaw czekamy a¿ opadnie na dno i dopiero wtedy ostrzymy zestaw maj±c pewno¶æ i¿ poprzedzaj±ca ostatnie zarzucenie wêdki - dana ilo¶æ rzutów sprê¿yna pe³n± zanêty - nie posz³a na marne i swoj± wêdkê wrzucamy w ³owisko odpowiednio zanêcone .Ciskaj±c do wody ,zestaw gruntowy ze sprê¿yn± nale¿y zadbaæ o odpowiedni± d³ugo¶æ przyponu , który z przyczyn oczywistych z regu³y jest do¶æ krótki . £owi±c na sprê¿ynê warto wkleiæ przypon z hakiem i przynêtê w zanêtê znajduj±c± siê na sprê¿ynie co w pewnym stopniu zmniejsza ryzyko spl±tania zestawu . (2009/07/23 00:49)\nSPRÊ¯YNÊ MO¯NA ZAK£ADAÆ RÓWNIE¯ RURK¡ W DÓ£ . (2009/07/23 00:52)\nnapisz mo¿e jakiej sprê¿yny u¿ywasz,z jakê rurk±.wydaje mi siê,¿e Twoje uwagi to czysta teoria. opisz swój zestaw ze sprê¿yn±,taki jaki u¿ywasz,nie pisz o co mo¿na,pisz co stosujesz. pozdr (2009/07/23 08:02)\nRzeka, rurka, sprê¿yna, nieporozumienie.. (2009/07/23 08:07)\ntotalne nieporozumienie.... (2009/07/23 08:35)\nKoledzy ca³kowicie zgadzam siê z koleg± maniek-pc. Po co wam na rzekê gdzie jest nurt sprê¿yna, b±d¼ koszyczek zanêtowy na rurce antyspl±taniowej. W wodzie s± ró¿nego rodzaju zawirowania i przy d³ugim przyponie nawet po prawid³owym zarzuceniu mo¿e siê popl±taæ. Boczny trok z koszyczkiem powinien byæ waszym kolejnym krokiem do zbrojenia wêdki na rzekê. Zestaw wtedy jest delikatniejszy a i czasami pomaga w lepszym podaniu przynêty na haku,z tej przyczyny ¿e przypon nie le¿y na ca³ej swej d³ugo¶ci na dnie... Przy bocznym troku mo¿na tak¿e dostosowaæ podanie przynêty na ró¿ne wysoko¶ci od dna, co czasami pozwala nam na lepsze wykorzystanie ³owiska... Pozdro. (2009/07/23 09:02)\nJe¶li ju¿ trzeba zastosowaæ sprê¿ynê na rzece, to tylko rurk±do haka. Ale to nie wszystko. Trzeba jeszcze miec pojêcie o fizyce. Inaczej mówi±c, nale¿y rzucaæ z uzyciem bardzo, ale to bardzo wyczutej si³y, a w koñcowej fazie lotu, zestaw przyhamowaæ palcem i zamortyzowaæ kijem hamowaniespowoduje to odpowiednie u³o¿enie zestawu na wodzie. Najpierw w dó³ rzeki skieruje sie hak, a potem sprê¿yna i ca³a reszta. W tym momencie nie wolno odpu¶ciæ ani centymetra ¿y³ki. Zestaw koñcowy uk³ada siê wtedy na dnie w odpowiedniej kolejno¶ci, bo haczyk z przynêt± jako l¿ejszy ci±gnie z nurtem, a ciê¿sz± od haka sprê¿yna powoduje opad. ¯y³ka g³ówna za¶, utrzymuje to wszystko jak cuma. I nie ma wiêkszego sensu zak³adanie czego¶ p³ywaj±cego na hak, je¶li nurt jest szybki i rw±cy, a sprê¿yna musi mieæ odpowiedni kszta³t i masê. Rzut bez wyhamowania zestawu, zawsze skoñczy siê spl±taniem, poniewa¿ przy braku kontroli, podczas wodowania zestawu, ¿y³ka g³ówna jest najl¿ejsz± czê¶ci± w zestawie i sp³ywaj±c z nurtem, wyprzedza resztê zestawu, tworz±c co¶ w rodzaju pêtli. Wêdkarz za¶, zaci±gnie z pewno¶ci± zestaw, by wybraæ luz, lub te¿ pozwoli sprê¿ynie potoczyæ sie po dnie a¿ do napiêcia ¿y³ki. No i wtedy to w³a¶nie, dochodzi do spl±tania zestawu. Wed³ug mnie, sprê¿yna mo¿e mieæ zastosowanie tylko w miejscach o bardzo, ale to bardzo umiarkowanym uci±gu. Na bardziej rw±cy nurt uzywam tylko ciê¿arków p³askich z kilem, poniewa¿ si³± ró¿nicy ci¶nieñ utrzymuj± sie dobrze na miejscu. Pozdro. AHA - no i ta zanêta w tej sprê¿ynie - z cementem j± mieszaæ? Nawet dobre lepiszcze nie utrzyma. Co innego pasta zanêtowa z ¿elatyn±. Taki koszyczek z tak± past±, zostawia ¶lad zapachowy w wodzie, a sama pasta wyp³ukuje sie bardzo powoli. No ale to jest inny temat, mia³o byæ o sprê¿ynie. A teraz spadam do Opola i nie wiem kiedy wrócê :-) (2009/07/23 09:06)\nAboczny trok mo¿e byc.... tylko tez nie na rw±cej wodzie. (2009/07/23 09:19)\nSPINES - Czysta teoria - naprawdê roz¶mieszy³e¶ mnie tym stwierdzeniem . Je¿eli moje sugestie s± niepodpart± praktyk± "czyst± teori± to czym¿e w takim razie s± linki i adresy stron wklejane przez niektórych kolegów celem udzielenia porady innym wêdkarzom ? Je¿eli chodzi o ³owienie na sprê¿ynê - to w tej metodzie stosuje siê proste zestawy i spe³niaj±c wszystkie warunki niezbêdne do prawid³owego dzia³ania zestawu ( tj odpowiedni , spokojny i zrównowa¿ony sposób zarzucania wêdki , d³ugo¶æ przyponu w granicach 10 - 30 cm i wyostrzenie zestawu po zarzuceniu itd ) - nic nie ma prawa siê spl±taæ . Pozdrawiam. (2009/07/23 10:37)\nAdler kolego nied³ugo uka¿e siê mój wpis dotycz±cy zestawów jakie wi±¿ê na rzekê, przeczytaj, zobacz zdjêcie, wypróbuj i zastanów siê czy warto siê bawiæ w sprê¿ynê... Oczywi¶cie nikogo do niczego nie namawiam. Pozdro. (2009/07/23 10:51)\nOczywi¶cie mowa tutaj o zestawach ze sprê¿yn± , które znajduj± zastosowanie jedynie w wodach stoj±cych . Sprê¿yna zanêtowa raczej nie nadaje siê do po³owu w rzece za¶ jej miejsce mo¿e na wet powinien zaj±æ odpowiedni koszyczek zanêtowy Mo¿na ³owiæ równie¿ na zestaw z ciê¿arkiem p³askim w kszta³cie medalionu . (2009/07/23 11:10)\nZ tym koszyczkiem lub ciê¿arkiem na bocznym troku wydaje mi siê najodpowiedniejsze , bo tak dotychczas ³owi³em na moich miejscówkach w Odrze . Lecz tak¿e poczekam na Twój wpis o sprê¿ynach , bo ci go¶cie mnie tym sposobem zainspirowali ,na dodatek maj±c metrowe przypony . Wêdkuj±c wiele lat o takim sposobie wêdkowania ( zestaw ze sprê¿yn± i ponad metrowe przypony ) jeszcze nie widzia³em i st±d moje zapytanie, gdy¿ ³owili skutecznie .Szczere dziêki . Pozdrawiam Wszystkich którzy chc± siê dzieliæ swoimi do¶wiadczeniami , oraz zdobyt± praktyczn± wiedz± . (2009/07/23 11:51)\nADLER - SKORO ZAINTERESOWA£ CIÊ ÓW SPOSÓB PO£OWU - TO PRZECIE¯ NIC NIE STOI NA PRZESZKODZIE KU TEMU BY SPRÓBOWAÆ £OWIÆ W SPOSÓB PODOBNY DO WSPOMNIANYCH PRZEZ CIEBIE AUTOCHTONÓW .DOBIERZ SPRÊ¯YNÊ , ¯Y£KÊ , KO£OWROTEK , STOPER , PRZYPON , HACZYK , ZANÊTÊ , PRZYNÊTÊ I £ÓW PODOBNIE JAK ONI . OPSOBI¦CIE UWA¯AM JEDNAK ZE SPRÊ¯YNA NIE ZDAJE EGZAMINU NA WODACH P£YN¡CYCH GDY¯ RZECZNY NURT SPRAWIA IZ TOCZY SIÊ ONA PO DNIE .RADZÊ TOBIE WRÓCIÆ DO FEEDERA . (2009/07/23 13:22)


Podczas pobierania listy faktur NIP kontrahenta jest zawsze pusty. :: Forum - wFirma.pl\nPodczas pobierania listy faktur NIP kontrahenta jest zawsze pusty, a niektórzy kontrahenci mają uzupełnione to pole. W przypadku pobierania pojedynczego kontrahenta problem nie występuje. Czy mogą Państwo naprawić ten problem?\nDodano: 24 lip 2019, 08:44\nNie zauważyliśmy podobnego problemu z działaniem systemu. W związku z tym proszę o wysłanie wiadomości za pomocą funkcji "Zapytaj eksperta" wraz z dokładnym opisem sytuacji oraz wykonywanych kroków w systemie - pozwoli to nam na szybsze rozwiązanie problemu.


Tag: pokrycia dachowe - SEO ONE 24 - .:Grupa SEO 24:.\nEpdmmembrany.pl - pokrycia dachowe\nMembrana dachowa EPDM to syntetyczny kauczuk poddany wulkanizacji. Ma doskonałe właściwości uszczelniające. Dlatego zapewniają doskonałą wodoszczelność, osiągają wieloletnią trwałość oraz są rozciągliwe. Membrany odkszta... pokaż więcej »\nProdukcja laminatów GRP, to jedno z głównych profili działania Marplastu. Dzięki nowoczesnym rozwiązaniom, odpowiednio wykształconej kadrze inżynierów i specjalnie dopasowanym urządzeniom, produkcja elementów wysokiej ja... pokaż więcej »\nPrzedsiębiorstwo KRAK-ZINC, którego siedziba znajduje się w Krakowie, proponuje klientom różnego rodzaju blachy. Nasze produkty przeznaczone są na dachy, jak i na elewacje. Posiadamy wieloletnie doświadczenie w branży. W... pokaż więcej »\nDachy Lublin to wyzwanie dla lokalnej firmy Dachy-Rogowski. Zapewni ona Państwu fachowe doradztwo w doborze odpowiedniego pokrycia dachu, solidne wykonawstwo, oraz terminową realizację zleceń na terenie całego województw... pokaż więcej »\nPrzedsiębiorstwo Eko-dachwiór wytwarza a także wykonuje połacie dachowe z wióra osikowego. Wszystkie nasze konstrukcje są przyjazne środowisku. Ogromne doświadczenie i wiedza w temacie jest pochodną naszej wielopokolenio... pokaż więcej »\nSzukając pokrycia dachowe Warszawa winniśmy kierować się przede wszystkim parametrami dachówek, wytworzeniem technologicznym zarówno wizualnym oraz długością pisemnej gwarancji producenta. Polecane tworzywa w Brass Warsz... pokaż więcej »\nDachówki, blacho dachówki i dachówki betonowe są eleganckim, popularnym a dodatkowo ekologicznym i nadzwyczaj trwałym sposobem na pokrycie dachu. Dobrej jakości dachówka dobrze ułożona zagwarantuje trwałość dachu i całko... pokaż więcej »


Busy do Niemiec Iłowa | TOMY-ZŁOTÓW\nBusy do Niemiec Iłowa\nHome › Obszar obsługi › Lubuskie › Busy do Niemiec Iłowa\nW teraźniejszych czasach transporty zagraniczne to bardzo popularna forma transportu, ze względu na wygodęt , a dodatkowo krótki czas podróży. ToMY ze względu na swoje znaczne doświadczenie w branży, wykonuje bezpieczne , a oprócz tego komfortowe transporty do Niemiec, Holandii, Szwajcarii, Austrii i Danii. Odróżnia nas punktualność , a oprócz tego niezawodna flota samochodów, która jest na czas serwisowana, za sprawą czemu jesteśmy bezpieczni w trakcie podróży.\nPrzewozy do Danii Iłowa.\nŚwietna obsługa , a oprócz tego znakomita jakość usługi to mocne strony, które odróżniają nas na tle pozostałych firm przewozu osób. Nasz personel każdego dnia starają się stawić czoła wyzwaniom stawianym nam każdego dnia, a dzięki nowoczesnym oraz dodatkowo aktualizowanym mapom skracają czas przejazdu do minimum.


VISCONTI-PIÓRO "26702" DIVINA BLACK MIDI - Divina Black Midi pióro - VISCONTI S.R.L. - Inner-Tomar\nVISCONTI-PIÓRO "26702" DIVINA BLACK MIDI\nPrzyrząd do pisania, który zmienia tradycyjne zasady projektowania pióra\nZaprojektowanie takiego pióra to nie lada wyzwanie, które może wywołać obawy wśród najlepszych nawet projektantów i najzręczniejszych techników. Po decyzji dotyczącej zewnętrznych walorów modelu, przyszła kolej na stworzenie odpowiedniego rozwiązania technicznego. Wybór padł na nowy system zamykania skuwki oraz na nowy system napełniania , który zapobiega jakiemukolwiek przypadkowemu odkręceniu się cylindra. PPT (Push,Pull,Touchdown-Przycisnąć,Pociągnąć,Wcisnąć) to z kolei system napełniania oparty na technologii Power Filler zaprojektowany tak, aby był niewidoczny wewnątrz cylindra,\nuruchamiany poprzez zwykłe „kliknięcie”.\nSymbol "26702" DIVINA BLACK\nKod produktu 26702\nSystem napełniania:: pull & turn piston


nego rodzaju domową sztukaterię nawet w internecie. Trzeba przyznać, że internet stał się bardzo ważnym źródłem informacji i inspiracji w wielu dziedzinach, dlatego dzięki dostępowi do internetu można także znajdywać naprawdę pięk\nDodane: 30-05-2017 01:33\nKażda osoba, która decyduje się na posiadanie domowej sztukaterii chciałaby, aby wyglądała ona bardzo okazale, dlatego stara się wyszukiwać różnego rodzaju domową sztukaterię nawet w internecie. Trzeba przyznać, że internet stał się bardzo ważnym źródłem informacji i inspiracji w wielu dziedzinach, dlatego dzięki dostępowi do internetu można także znajdywać naprawdę piękną sztukaterię. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że znajdowana w internecie może być także naprawdę nowatorska i nowoczesna. Dzieje się tak dlatego, że autorzy najnowszych trendów w domowej sztukaterii starają się wykorzystywać różnego rodzaju środki komunikacji pozwalające im na zapoznanie klientów z przygotowaną przez nich ofertą.\nProfilaktyka w stomatologiiTemat dnia: dentyściKilka słów o Sm, czym jest i jak wygląda proces leczeniaGdzie oddać krew do badań?Druk i drukarnie, coś na tematZawód z przyszłością- geodetaRobienie dodatkowych badań w trakcie leczenia ortopedycznegoDrains, boilers and pipes - what a plumber do? myjnie bezdotykowe cenaOgólnie o stomatologiiImplantolog zabrzeProjektowanie stron RybnikO wizytach u dentystySzybalski-stomatologia.plCzy warto inwestować w prawnika dla firmy?Dobra para: druk i reklamaTransport osobowy. Na lotnisko, do domu itp.Szkolenia BHPBusem do pracy za granicęCo musisz wiedzieć o bluzkach i ciuchachJak zamówić tłumaczenieUsługi geodezyjne przy budowieOryginalne i ponadczasowe dekoracje - poznaj sztukaterieObsługa bhp WarszawaDziecięce akcesoria. Krótko i na tematEkstremalna odzież termoaktywnaTanie pozycjonowanieJak wybrać biuro tłumaczeń?Artykuł o ceremoniachZadbaj, aby twój dom był ciepły


Miejska Biblioteka Publiczna - Światy tajemne Olgi Tokarczuk\nŚwiaty tajemne Olgi Tokarczuk\nOlga Tokarczuk zdobywczyni Nagrody Literackiej NIKE za „Biegunów” (2008) i „Księgi Jakubowe” (2015), uhonorowana Literacką Nagrodą Nobla za 2018 rok i Nagrodą Bookera - stała się bohaterką listopadowego spotkania Klubu Czytelniczego Readcom.\nNa wstępie omówiono biogram twórczy autorki poczytnych powieści, zbiorów opowiadań, esejów, a także scenariuszy filmowych - wiodący od debiutu „Podróżą ludzi Księgi” - po ostatnie eksperymenty z treścią czy formą „Opowiadań bizarnych ” z 2018 roku.\nW trakcie zajmującego spotkania przyjrzałyśmy się obecnej w jej utworach tematyce, a wielką ucztą duchową dla nas była podróż po światach tam przedstawionych. Za co kochamy ją najbardziej? A właśnie za ową magiczność, nieograniczoną wyobraźnię i wielki talent do opowiadania historii.\nJak wiemy Szwedzka Akademia wyróżniła polską pisarkę za „narracyjną wyobraźnię, która wraz z encyklopedyczną pasją reprezentuje przekraczanie granic jako formę życia”. Idąc tą drogą przyjrzałyśmy się temu przekraczaniu granic w jej utworach, i w treści i w formie. Przekraczanie światów, łamanie stereotypów, wychodzenie poza granicę czystości gatunków literackich w ich tradycyjnym ujęciu. Te opowieści nie mają granic, jak mówi sama pisarka, dzieją się na całym świecie.\nNasze spotkanie to za i przeciw Noblistce. Trudno było nie wspomnieć o hejtach na Tokarczuk - autorki niepokojących heterotopii, atakującej narodowo katolicką mentalność, interpretującej rzeczywistość z perspektywy postsekularnej.\nPisarki zaangażowanej, o wyrazistych poglądach, nie zawsze popularnych, feministki, wspierającej działania na rzecz ochrony środowiska, praw zwierząt, równouprawnienia. Zabierającej głos w sprawie uchodźców i praw mniejszości.\nPowiedzieć o Oldze Tokarczuk, że jest pisarką wyjątkową, to tak, jakby nic nie powiedzieć. Można wzdychać nad jej wnikliwym opisem postaci, zachwycać się symboliką i metaforą, rozpływać czytając trafną analizę naszych czasów. Jednak najlepsze, co można zrobić, aby poznać i docenić jej unikalny styl, to po prostu sięgnąć po jej książkę. Fascynującą podróż można przeżyć nawet w wyobraźni, a trzymając w ręku bilet w postaci prozy Tokarczuk, będzie to przeżycie wielokrotne.\nProwadząca spotkanie stoi przed siedzącymi kobietami\nDwie siedzące przy stole kobiety\nGrupa kobiet siedzących przy stole


Buty do biegania • Forum • Wirtualny Mińsk Mazowiecki\nNiedziela, 4 lutego 2018 • 09:50:35\nZaczynam powoli biegać. Do tej pory robiłem to w halówkach, ale nogi trochę w nich bolą i nie odprowdzają wilgoci tak jakbym tego chciał. Biegam obecnie po około do 1h dziennie, zwykle krócej. Dystanse w okolicach do 10 km.\nChciałbym zwiększać dystans. Możecie polecić mi jakieś dobre obuwie?\nmm miasto perspektyw i pozytywnej energii Postów: 297\nmm miasto perspektyw i pozytywnej energii, postów: 297\nNiedziela, 4 lutego 2018 • 21:58:02\nWywal halówki póki masz zdrowe stawy. Kolejnym krokiem powinno być badanie stóp (pronacja, suprincja) i na tej podstawie dobór obuwia. Oczywiście weź pod uwagę rodzaj podłoża i szybkość buta. Powodzenia :)\nPoniedziałek, 5 lutego 2018 • 12:22:48\nTak naprawdę, na początkowym etapie to nie musisz kupować jakiś butów na wypasie. Najprostszym rozwiązaniem jest przykładowo tydzień sportowy w Lidlu. Mają tam full komplet dla początkujących biegaczy. Aczkolwiek nie są to buty, w których bije się rekordy. Jeżeli pomykasz powyżej 1h dziennie to lepiej zacząć poziom wyżej.\nSam zaczynałem od decathlonowych butów za około 200-250pln. Elioruny czy coś. ze dwa sezony w nich pobiegałem, ale nadawały się tylko na bieżnię, ewentualnie asfalt.\nTeraz kupuję znacznie wyższe klasy, oddzielnie na twarde i na teren, zazwyczaj korzystając z promocji posezonowych lub wprowadzania nowego modelu i wyprzedaży starego. Wtedy za 500 możesz kupić torpedy.\nNajlepiej pomyśl ile chcesz wydać, wygoogluj jakieś porównanie butów w tej cenie i nastawiony pojedź przymierzyć.\nJeśli pojedziesz do sklepu dla biegaczy, to wydasz znacznie więcej, ale zrobią Ci sprawdzenie tych magicznych słów, które wymienił adran1984 i lepiej dopasują, co robi różnicę.\nI zapisz się na bieg. Jakiś ;-) to motywuje.\nPiątek, 9 lutego 2018 • 12:58:25\nJeśli chcesz dobre buty to sprawdź tutaj: http://e-cizemka.pl/\nMają duży wybór butów, więc możliwe, że znajdziesz coś co Ci będzie odpowiadało.\nWtorek, 17 kwietnia 2018 • 10:18:00\nJa mam zwykłe piankowe i dają rady, nie biegam co prawda po 20 km dziennie, ale tak ponad 5 udaje mi się zrobić kilka razy w tygodniu.\nWtorek, 24 kwietnia 2018 • 20:30:23\nOdwiedź 50 style\nŚroda, 25 kwietnia 2018 • 07:41:50\nPiątek, 11 maja 2018 • 11:24:17\nJa tam kupiłam buty w Lidlu, na początek wystarczą :)\nPiątek, 21 września 2018 • 18:47:15\nPrzed wszystkim dowiedz się jaki masz rodzaj stopy i dopiero wtedy dobieraj buty. Wtedy nie zrobisz sobie krzywdy. Tutaj masz opisane wszystko: https://biegam.pl/post/jakie_buty_do_biegania_wy...\nWtorek, 25 września 2018 • 11:01:02\nNo to idź do Decathlonu. Na początek nie musisz mieć jakiś mega butów do biegania. Ważne, żeby trzymały kostkę.\nPiątek, 28 września 2018 • 11:51:17\nSkoro już biegasz na takich dystansach, to znak, że nie jesteś początkującym. Dobre buty do biegania trochę kosztują, ale są wyposażone w pianki, siatki, amortyzację, których nie znajdziesz w tańszych modelach. Dobrze jest też mieć różne modele na różne podłoże, jeśli biegamy na różnie ukształtowanym terenie. Według mnie, gdy uprawiasz już jakąś dyscyplinę i nie zamierzasz z niej rezygnować, lepiej jest zainwestować więcej w porządny sprzęt i ubiór, który wytrzyma wiele obciążeń.\nKasia Postów: 1\nKasia, postów: 1\nCzwartek, 6 grudnia 2018 • 11:07:34\nOstatnio pierwszy raz kupiłam buty Adidas do biegania, konkretnie takie: https://oldsilos.com.pl/pl/p/adidas-ZX-500-OG-S79180/7... i jestem bardzo zadowolony, świetne buty , bardzo wygodne co jest najważniejsze:) Także polecam zerknąć Ci na tą propozycję, może też Ci przypadną do gustu.\nCzwartek, 6 grudnia 2018 • 16:14:31\n@Salenes to nie są buty biegowe :)\nNiedziela, 27 stycznia 2019 • 11:57:02\naporpo biegania. Czy ktos miał kiedys problem z żylakami? Można biegąc mają je? Zacząłem suplementować sie pod tym kątem https://varicolen.com/pl/ ale nie wiem czy to nie za mało\nCzwartek, 28 marca 2019 • 14:19:02\nNajwiekszy wybor butów do biegania z jakim się do tej pory spotkałem ma ten sklep\nPolecam przy wyborze obuwia zwrócić uwagę na jakich powierzchniach będziecie biegali. Buty do twardych powierzchni powinny być bardzo elastyczne, doskonale amortyzować wstrząsy, a także być lekkie. Takie buty mogą mieć gładszą podeszwę. Jeżeli naszym głównym miejscem biegowym będą lasy, ścieżki polne i drogi pełne błota oraz kamieni czy piasku, to zdecydujmy się buty z mocnym bieżnikiem oraz wzmacnianymi przodami i piętami, tzw. buty terenowe.\nCzwartek, 4 kwietnia 2019 • 11:22:15\nJeśli chcesz się na poważnie zająć bieganiem, to kup porządne buty. Moim faworytem w tej dziedzinie są buty Merrell. Kosztuja niestety słono, ale uwierz, że posłużą Ci przez długi czas.\nPiątek, 24 maja 2019 • 15:04:39\nMiałem ten sam problem z halówkami. Gram w piłkę i gdy zacząłem biegać na długie dystanse to nogi strasznie zaczęły boleć. Kupiłem buty typowo dostosowane do biegania i bieganie sprawia przyjemność :)\nJeżeli chcesz sie dowiedzieć więcej na temat butów do różnych sportów to sprawdź stronę https://fitstacja.pl/\nPiątek, 7 czerwca 2019 • 13:43:14\nWoow, bieganie w halówkach nie jest zbyt dobrym pomysłem. Nawet na krótki dystans.\nNiedziela, 30 czerwca 2019 • 12:30:35\nGel-Cumulus z Asicsa za niecałe 220 zł na https://woliniusz.pl/pol_m_Damskie_Buty-do-biegania... Buty wyposażone w najważniejsze systemy, które amortyzują wstrząsy podczas biegu. Mam je już 3 sezon przy intensywnym bieganiu. Przy tej cenie, moim zdaniem bardzo się opłaca.\nAresztowano dwie osoby podejrzane o posiadanie znacznej ilości narkotyków Dwaj mieszkańcy Mińska Mazowieckiego usłyszeli zarzuty karne... 10.07.2020 Marząc o Polsce obywatelskiej, wsparli Rafała Trzaskowskiego Nie dzielimy i nikogo nie wykluczamy. Najważniejsza jest... 09.07.2020 Pompki w #GaszynChallenge cz. 2 Dzięki pierwszej odsłonie #GaszynChallenge udało się zebrać... 12.07.2020 Obłoki srebrzyste zaświeciły nad Mińskiem W minioną niedzielę wieczorem i w nocy świeciły na niebie i były... 05.07.2020 Ulewa przeszła nad miastem Prognozy pogody się sprawdziły. W czwartek, 2 lipca 2020, po... 02.07.2020


(Zam: 08.06.2018 r., godz. 12.20)\nGmina Wyszków, w odpowiedzi na ogłoszony złożyła wniosek o dofinansowanie zadania pn. "Poprawa jakości środowiska miejskiego poprzez stworzenie terenów zieleni w Wyszkowie – etap II"\nGmina Wyszków, w odpowiedzi na ogłoszony przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej konkurs w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020, działania 2.5 Poprawa jakości środowiska miejskiego, 2 typ projektów - Rozwój terenów zieleni w miastach i ich obszarach funkcjonalnych, złożyła wniosek o dofinansowanie zadania pn.: „Poprawa jakości środowiska miejskiego poprzez stworzenie terenów zieleni w Wyszkowie – etap II”. Głównym celem projektu jest poprawa jakości środowiska naturalnego na terenie Wyszkowa oraz poprawa jakości życia mieszkańców poprzez odnowienie i rozwój zieleni miejskiej pełniącej funkcje zdrowotne, rekreacyjne, ochronne i biologiczne. Zakres projektu obejmuje zagospodarowanie i uporządkowanie nw. terenów:\nTeren na osiedlu Prosta - nasadzenia.\nTeren przy ul. Jana Matejki - stworzenie nowego terenu zieleni różnorodnego biologicznie; wykonanie nasadzeń wielowarstwowej roślinności (drzew, krzewów, traw ozdobnych); założenie trawników i łąki kwietnej oraz montaż elementów małej architektury tj. ławki, kosze na śmieci, stojaki rowerowe, stoliki szachowe.\nPlac Miejski - nasadzenia; montaż infrastruktury towarzyszącej zieleni m.in.: (ławki, kosze na śmieci, chodniki, karmniki dla ptaków); zagospodarowanie terenu w infrastrukturę budowlaną tj. stoliki do gier/stoliki kawiarniane, zdrój uliczny, poidełka, plac wodny (fontanna beznieckowa); oświetlenie terenu.\nPlac Wyzwolenia - nasadzenia.\nTeren przy cmentarzu komunalnym - nasadzenia; wykonanie łąki kwietnej oraz alejki spacerowej otoczonej elementami małej architektury.\nŁączna powierzchnia terenu objętego projektem wynosi 4,16 ha.\nCałkowita wartość zadania wynosi: 6 684 775,23 zł.\nWnioskowana kwota dotacji: 1 931 032,28 zł.\nTermin realizacji zadania: 2018/2019 r.


Bułgaria Słoneczny Brzeg 4os/dzień lipiec/sierpień\nNoclegi i kwatery w Katowicach\n› Noclegi i Kwatery w Katowicach\nDodane: Poniedziałek, 15 Październik, 2018 07:57\nLiczba osób: dla czterech i więcej\nNAJNIŻSZA CENA W SEZONIE. NIŻSZEJ NIE ZNAJDZIESZ.\nProponuję do wynajęcia apartament typu studio nad morzem czarnym w Bułgarii w spokojnej okolicy.\nCENA 125zł/doba dotyczy całego apartamentu (max. 4os.) w cenie sprzątanie końcowe, wydanie kluczy oraz bielizna pościelowa i ręczniki.\nOPIS KOMPLEKSU WYPOCZYNKOWEGO\nNowoczesny duży samowystarczalny kompleks gdzie za darmo możesz korzystać ze wszystkich jego atrakcji - 5 basenów w tym jeden z barem wodnym, leżaki i parasole oraz tarasy do opalania, plac zabaw, minigolfy oraz 2 wielofunkcyjne boiska do gry w piłę, siatkówkę, koszykówkę, tenisa i inne. Na osiedlu jest także bardzo dobrze zaopatrzony sklep spożywczo-przemysłowy. Brama wjazdowa otwierana na chip-a, klatka budynku zamykana na domofon a w korytarzu dużo miejsca na bezpieczne pozostawienie roweru czy wózka. Przed samym budynkiem parking. Kompleks monitorowany. Pełne bezpieczeństwo i wygoda.\nDuże studio 34m2 wraz z dużym balkonem 9m2 z widokiem wprost na basen. 2 bardzo duże okna i 2 niezależne wyjścia na balkon. Apartament w pełni wyposażony - AGD, 2 sofy 2 osobowe, R i TV FULL HD 32' z USB.\n- W tej cenie tej wielkości i z taki komfortowo wyposażony nie znajdziesz dla 4 osób w sezonie.\n- Apartament nowy oddany do użytku w 2013 roku.\n- Bardzo duże możliwości wypoczynkowe dużego kompleksu.\nApartament mieści się spokojnej okolicy 4km do centrum Słonecznego Brzegu i plaży. Dojazd do plaży nie stanowi problemu gdyż z kompleksu kilka razy dziennie do centrum i plaży kursuje BUS który jest własnością osiedla. Takie urokliwe miejsce jest gwarancją uniknięcia hałasów tętniącego życiem przez całą dobę największego kurortu Bułgarii.\nZastanów się czy na pewno chcesz mieszkać bliżej plaży w głośnym miejscu? Czy chcesz aby twój apartament był w małym kompleksie który po pierwsze nie daje tak dużych możliwości wypoczynku a po drugie czy chcesz siedzieć np. na basenie otoczonym wysokimi budynkami lub płotem gdzie będziesz się czuć przytłaczająco? Duża powierzchnia i bezpieczeństwo gwarantuje nieskrępowanie.\nMasz pytania? Chcesz wiedzieć więcej? Chcesz więcej zdjęć? zadzwoń lub napisz.\nNa Lento.pl od 15 sty 2013


Liegnitz.pl :: portal historyczny miasta Legnicy :: Miejsca/Ulice, place : Chłapowskiego Dezyderego (Augustastraße)\nChłapowskiego Dezyderego (Augustastraße)\nUlica wytyczona w 1879 r. Zgodnie z polityką nazw ulic (imiona żon władców pruskich i legnickich) przyjętą w tym rejonie, nadano jej nazwę Augustastraße. Geneza przedwojennej nazwy ulicy często jest błędnie identyfikowana. Nie jest prawdą, że nazwano ją Augustastraße na cześć cesarzowej niemieckiej Augusty (1811–1890), żony cesarza Wilhelma I (1797–1888), ale Augusty – księżnej legnickiej.\n16 stycznia 1946 r., w ramach repolonizacji nazw, ulicę zadedykowano Fryderykowi Engelsowi. 5 lipca 1991 r. ponownie przekształcono jej nazwę, tym razem na Dezyderego Chłapowskiego. Ulica Chłapowskiego (winno być gen. Chłapowskiego) ma długość 349 m.\nFryderyk Engels (1820–1895) – niemiecki myśliciel i współpracownik Karola Maksa; współtwórca materializmu dialektycznego i historycznego, teoretyk podstaw socjalizmu naukowego, współautor „Manifestu Komunistycznego”. Co ciekawe pochodził on z Wuppertalu, miasta partnerskiego Legnicy.\nDezydery Adam Chłapowski (1788–1879) – generał, adiutant Napoleona, uczestnik powstania listopadowego; dowódca pułku szwoleżerów. W 1813 r. wraz ze swym oddziałem stacjonował w Legnicy. Tu na Przybkowie stoczył zwycięską potyczkę z odziałem pruskim (27 V 1813 r.).\nAugustastraße, obecna ulica Chłapowskiego na karcie pocztowej z 1907 r. ze zbioru Z.Grosickiego\nBudynek na rogu dzisiejszych ulic Chłapowskiego i Roosevelta. Karta pocztowa z 1914 r. ze zbioru K.Makowca\nSkrzyżowanie ulic Chłapowskiego i Roosevelta na karcie pocztowej z ok. 1909 r. (ze zbioru Z. Grosickiego).\nUlica Chłapowskiego (karta pocztowa z 1918 r. ze zbioru K. Makowca).


Kupię udziały w nieruchomościach i spadkach. - Usługi - add24\nKupię udziały w nierucho...\nbrukarstwo herbata ekologiczna opel odchudzanie omega scenic panele przesyłka Zielona kawa Transport paczka kostka brukowa meble manuka zamiana sukienka układanie kostki olej pukka narożnik sukienki\nDostałeś udziały w spadku lub w inny sposób i nie wiesz co z nimi zrobić?\nZadzwoń, kupimy udziały! Opłacimy zaległy podatek.\nTELEFON: 503 496 790\nKupimy Twoją nieruchomość lub jej udział także jeśli:\n* jesteś właścicielem nieruchomość z nieuregulowanym stanem prawnym,\n* jesteś właścicielem nieruchomości zadłużonej (komornik, hipoteka, etc)\n* jesteś właścicielem nieruchomość z lokatorem, dożywotnikiem lub inną służebnością.\nSkontaktuj się z nami. TELEFON: 503 496 790


IMGW ostrzega przed intensywnymi opadami śniegu w Tatrach - tvp.info\nIMGW ostrzega: W Tatrach sypnie śniegiem. Poza tym mgły i deszcze\nmd, kf 23.12.2019, 07:09\nIMGW zaleca dużą ostrożność (fot. arch.PAP/Grzegorz Momot)\nNadeszła zima. Dziś najkrótszy dzień w roku\nW niedzielę o godz. 5.19, w momencie przesilenia zimowego, rozpoczęła się astronomiczna zima. Potrwa do momentu równonocy wiosennej, czyli do 20...\nNatomiast ostrzeżenia pierwszego stopnia oznaczają, że przewiduje się „warunki sprzyjające wystąpieniu niebezpiecznych zjawisk meteorologicznych, które mogą powodować straty materialne oraz zagrożenie zdrowia i życia”. „Prowadzenie działalności w warunkach narażenia na działanie tych czynników jest utrudnione i niebezpieczne” – ostrzega IMGW.\n#imgw #ostrzeżenie #śnieg #tatry\n07:48\t|Meteo Info\nZalecane jest czytanie komunikatów o pogodzie. zobacz więcej\n21.02.2020\t|Meteo Info\nTatry przed gwałtowną zmianą pogody. Nadciąga huraganowy wiatr\nLokalnie podmuchy będą siągać 190 kilometrów na godzinę. zobacz więcej\n9.02.2020\t|Meteo Info\nNadchodzi silny mróz w części Polski. IMGW ostrzega\nNiebezpieczne warunki mogą zagrażać zdrowiu i życiu. zobacz więcej


U Antoniny: Andy Warhol i Sninsky kameń\nAndy Warhol i Sninsky kameń\nNie mogłam sobie odmówić przyjemności sobotniej wycieczki z bratem i bratową, mimo tego, że przyjeżdżała córka z zięciem, żeby słusznie zagłosować i może w niewielkim procencie zmienić wyniki głosowania na Podkarpaciu... Ale do rzeczy - tym razem brat zaproponował wyprawę na Słowację. Celem wycieczki były Medzilaborce\nMedzilaborce – miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, leżą na wysokości 326 m n.p.m. na południowych stokach Niskiego Beskidu, nad rzeką Laborec. Przez Medzilaborce przebiega droga lokalna nr 559 od granicy na Przełęczy Radoszyckiej. 11 km na południe od granicy z drogą tą łączy się droga lokalna nr 575 ze Stropkova. Przez miasto przebiega również międzynarodowa linia kolejowa Sanok – Humenné z przejściem granicznym w Łupkowie na Przełęczy Łupkowskiej. Do najbliższej Polskiej miejscowości jest stąd 12 km. Do pierwszego większego miasta (Sanok) – 55 km.\ni galeria sztuki nowoczesnej, w której prezentowane miały być m.in. prace Andy Warhola oraz jego braci Paula i Jamesa. Rodzina Warholów przed emigracją do USA mieszkała we wsi Miková (17 km na zachód od miasta). Muzeum zostało otwarte w 1991 r.\nPrzed muzeum fontanna (nieczynna) - i rzeźba przedstawiająca Andy` ego Warhola (Pierwotnie Andy trzymał parasol, po którym zostało tylko wspomnienie na starych zdjęciach)\nCzego się tknął zamieniał to w sztukę. Z jednakową łatwością wyszukiwał wspaniałe talenty, co je niszczył. Był dziwakiem w srebrnej peruce, gejem, ostatnim artystą o międzynarodowej sile oddziaływania.\nJego obrazy i filmy do dzisiaj wzbudzają kontrowersje. W niedawnym wywiadzie kolekcjoner sztuki Wojciech Fibak przyznał, że "Warhol jest przereklamowany". Warhol to jednak taki sam symbol jak przedmioty, które malował. Na jednym ze swoich ostatnich autoportretów wygląda jak zupa wylana ze słynnej puszki Campbella. Jego pociągła, surowa twarz oraz nastroszone włosy są tak rażąco czerwone, iż nie ma wątpliwości, że Warhol sam w sobie był dziełem sztuki. Portret został sprzedany za ponad 30 milionów dolarów. Jego obrazy należą do najdroższych na rynku – „Ośmiu Elvisów” znalazło nabywcę za 100 milionów dolarów. Oryginały może nie są na każdą kieszeń, ale każdy albo ma w domu repliki prac amerykańskiego wizjonera na ścianie, kołderce czy koszulce, albo doskonale je kojarzy. Warhol może tylko żałować, że z tego nie korzysta – jego życie było bezustannym biegiem ku bogactwu i sławie.\nŹródło: Bartosz Sadulski: "Ostatni taki geniusz"\nArtysta twierdził, że każdy będzie sławny przez 15 minut\nNiestety nie dane nam było, by obejrzeć prace Andy` ego. A to dlatego, że najpierw przyjechaliśmy za wcześnie (okazało się, że galeria jest czynna w sobotę, nie jak podawano na stronach internetowych od godz. 10.00, a od 12.00). Pocałowawszy tzw. klamkę, zdecydowaliśmy, że jedziemy dalej, by powrócić tu przed zamknięciem tzn. przed godziną 17.00. Mój sceptycyzm (czy aby w ogóle uda nam się zobaczyć wystawę), okazał się w pełni uzasadniony. Miasteczko wyglądało niezwykle sennie, przechodniów prawie nie było, turystów także, po ulicach snuły się wyłącznie grupy Cyganów. Kiedy zjechaliśmy ponownie pod muzeum około 17.00 zastaliśmy przylepioną kartkę na drzwiach z informacją, że muzeum jest nieczynne z przyczyn technicznych do 11 października.\nBrat mój wymyślił tym razem wyprawę na Sninský kameň (szczyt górski w paśmie górskim Wyhorlat w Łańcuchu Wyhorlacko-Gutyńskim) - góra powstała z law wulkanicznych. Wikipedia podaje jego wysokość: 1006 m n.p.m., a drogowskazy 1005 m n.p.m.\nWyruszyliśmy żółtym szlakiem, który okazał się źle oznakowanym. Znaki gubiły się, nie wskazywały prawidłowo, gdzie należy skręcić. Trochę intuicyjnie parliśmy w górę. Po drodze spotkaliśmy salamandrę:\nPo nocnym deszczu pogoda zaskakująco się poprawiła, wyszło słońce, widoczność była doskonała. Niżej zimno nie dokuczało, chociaż na trawie leżał jeszcze śnieg:\nPo prawej stronie zdjęcia widać resztki mokrego śniegu\nNa krzyżówce szlaków - rzeźba\nW końcu dotarliśmy tu:\nostatni odcinek na szczyt platformy pokonując po bardzo stromych schodkach (po których schodziło się tyłem).\nSzczyt jest zbudowany z andezytów. Stanowi go pozostałość potoku lawowego, który pierwotnie wylał się z dawnego wulkanu do starej doliny, a następnie został wypreparowany spośród mniej odpornych, pokrywających go skał, głównie tufów. Wierzchołek tworzą dwie płaskie powierzchnie skalne, wyniesione 15 - 20 m nad otaczający grunt i oddzielone siodełkiem: mniejszy i wyższy Malý Sninský kameň (1006 m n.p.m.) oraz większy i niższy Veľký Sninský kameň (998 m n.p.m.). Prowadzą na nie drabinki. Ze szczytu roztacza się rozległa panorama Wyhorlatu, Bieszczadów, Gór Tokajsko-Slańskich i Niziny Wschodniosłowackiej.\nTaki widok roztacza się z góry:\nW dole miasteczko Snina\nSnina (węg. Szinna) – miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, w kraju preszowskim, w historycznym regionie Zemplín.Miasto leży na wysokości 216 m n.p.m., u zbiegu Wyżyny Laboreckiej i Gór Bukowskich na północy oraz pasma Wyhorlatu na południu, w dolinie Cirochy, u ujścia rzeczki Pčolinka.\nWidok na Morskie Oko - jezioro, które prawdopodobnie jest kraterem wulkanu\nSchodziliśmy już zielonym szlakiem, dość stromym, by po drodze minąć drugi Velky Sninski kameń (998 m n.p.m.):\nSkały kojarzyły się z murami starego zamczyska, a z dołu wyglądały, jak jakieś wyciosane z kamienia "głowy".\nAutor: Antonina o 22:24\nEtykiety:zdjęcia Góry, Kultura, Regionalne\nTeż kilka lat temu pojechaliśmy zwiedzić muzeum Warhola i nam też niestety to się nie udało. Bylo zamknięte na głucho, bez kartki, bez wyjaśnienia.\n9 października 2011 22:46\nPiękną wycieczkę miałaś i sporo się nadreptaliście.\nTak z ręka na sercu- jakoś mnie Andy Warchol nigdy nie porywał swą twórczością.\n9 października 2011 22:48\nNo właśnie zastanawiałam się gdzie Andy ma parasol ostatnio jak tam byliśmy jeszcze go miał ;0)\nNam też nie udało się wejść do środka.\nNo i mam nieodparte wrażenie ,że w Medzilaborce mieszkają sami Cyganie ;0)\nJak czytam to nic się nie zmieniło,jakbym tam wczoraj była ;0)\n9 października 2011 23:58\nNiezła wycieczka,wspaniałe widoki roztaczają się z tej góry :)\n10 października 2011 07:47\nNo, tam już nie dojechałam. jak widzę szkoda. Góra bardzo mi się podoba, cudne widoki. Pozdrawiam\n10 października 2011 08:22\nFajna wycieczka, piękne zdjęcia\n10 października 2011 09:48\nSłowacja (czy jak kto woli Górne Węgry :D) jest niesamowita! Zazdrościmy wycieczki (zwłaszcza pieszej).\n10 października 2011 14:37\nWspaniały trop dla nas, jeszcze tam nie byliśmy, chodzi mi o góry, nie chodziliśmy po Słowacji, a widzę , że warto, wszędzie jest pięknie. W sklepie, w Palocie usłyszeliśmy takie zdanie, że Cyganów zasiedlono tuż przy granicy, bo jak wejdzie sąsiedni agresor, to oni pójdą na pierwszy ogień. ale teoria, nie?\n10 października 2011 16:07\nAndy się nie popisał, natura nie zawiodła :)\n10 października 2011 22:37\nŚliczne zdjęcia, wspaniała wycieczka! Dzięki za podzielenie się tym pięknem!\n11 października 2011 21:44\nŚwietna wycieczka i piękne zdjęcia\n12 października 2011 07:57


Naćpany kierowca autobusu spowodował wypadek. Akt oskarżenia trafił do sądu – Kryminalna Polska\nNaćpany kierowca autobusu spowodował wypadek. Akt oskarżenia trafił do sądu\nRedakcja\t 4 stycznia 2021 | 19:58\nWypadek autobusu miejskiego w Warszawie | fot. Warszawa w Pigułce\nProkuratura Okręgowa w Warszawie skierowała do sądu akt oskarżenia przeciwko Tomaszowi U., któremu zarzuca się sprowadzenie katastrofy w ruchu lądowym. Tomasz U. dopuścił się powyższego czynu będąc pod wpływem amfetaminy.\nDo zdarzenia objętego aktem oskarżenia doszło w dniu 25 czerwca 2020 r. w Warszawie na trasie Mostu Grota-Roweckiego. Tomasz U. prowadził miejski autobus linii 186. Około godziny 12.30 poruszał się jezdnią pomocniczą mostu od ul. Modlińskiej w kierunku ul. Wybrzeże Gdyńskie.\nKierowca nie wykonał manewru zmiany pasa i poruszając się na wprost po pasie jezdni prowadzącym do zjazdu z trasy uderzył w bariery energochłonne. Uderzenie spowodowało wybicie autobusu i jego przerwanie na przegubie.Przednia połowa pojazdu spadła w przestrzeń pomiędzy wiaduktem mostu i ulicą, druga zaś pozostała na moście.\nW wyniku powyższego zachowania na skutek rozległych obrażeń śmierć poniosła jedna pasażerka, inna osoba doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, 6 osób średniego uszczerbku na zdrowiu, 11 lekkich obrażeń, zaś 8 osób zostało narażonych na utratę życia albo ciężki uszczerbek na zdrowiu. Podczas zdarzenia zniszczeniu uległo mienie o wartości około 1,3 mln złotych. Tomasz U. dopuścił się powyższego czynu będąc pod wpływem substancji psychotropowej – amfetaminy.\nW ocenie prokuratury kierujący miejskim autobusem naruszył zasady bezpieczeństwa, nie dostosował taktyki i techniki jazdy do zmieniającej się sytuacji drogowej, nie zapewnił prędkości zapewniającej panowanie nad pojazdem oraz pozwalającej na przeprowadzenie manewru hamowania w sposób niepowodujący zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym.\nTomaszowi U. zarzuca się nadto posiadanie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, zabezpieczonej podczas wykonywanych czynności procesowych w skrytce kabiny kierowcy.


Meble do salonu na wymiar - Lublin - nowoczesne i stylowe - Erton\nMeble na wymiar » Salon\nSalon to szczególne miejsce każdego domu i mieszkania – to tutaj odpoczywamy i podejmujemy gości. Wybierając meble salonowe, powinniśmy zadbać równocześnie o jego elegancki wygląd i wygodę użytkowania. Zabudowa salonu powinna maksymalnie ułatwiać relaks, gwarantując wystarczającą ilość miejsca na przechowywanie książek, gier i różnego rodzaju bibelotów. W salonie nie powinno oczywiście zabraknąć komfortowych mebli wypoczynkowych oraz stolika kawowego. Meble do salonu wykonane na zamówienia i na wymiar to doskonała propozycja na optymalne ich dopasowanie do gabarytów i stylu wnętrza, a także naszych potrzeb i oczekiwań.\nMówi się, że stół to serce domu. Często jest to mebel przekazywany z pokolenia na pokolenie, zwłaszcza jeśli wykonany jest z solidnego dębowego drewna. Jednak w nowoczesnych mieszkaniach coraz częściej stawiamy stoły ze szkła – nie robią wrażenia masywnych, choć mogą być naprawdę pokaźnych rozmiarów i wygodnie jada się przy nich obiady nawet w dużym gronie. Stół ze szkła najlepiej dobrać na wymiar, żeby idealnie wpasował się w całą aranżację jadalni czy salonu. Hartowane szkło stosowane w stołach jest bezpieczne w użytkowaniu, choć nie da się ukryć, że ze szklanym stołem trzeba się obchodzić delikatniej niż z dębowym…\nNieodłącznym towarzyszem kompletu wypoczynkowego jest stolik kawowy. Często mamy dylemat: wybrać właśnie taki stolik czy ławę. Nowoczesne stoliki kawowe na wymiar przybierają najrozmaitsze formy i wydaje się, że właśnie z tego segmentu mebli łatwiej wybrać coś oryginalnego i designerskiego. To w nim właśnie znajdziemy stoliki kubełkowe, utrzymane w stylistyce orientalnej, stoliki-kosze, stylizowane na antyki cudeńka czy postindustrialne modele ze stali i szkła. Najważniejsze, żeby stolik kawowy pasował do zestawu wypoczynkowego albo był dla niego interesującym kontrapunktem.\nW dużym salonie zmieści się duży stół. Nie tylko komplet wypoczynkowy z ławą bądź stolikiem kawowym, ale także stół, przy którym zgromadzić się może cała rodzina. Nawet jeśli dysponujemy osobną jadalnią, bardzo często to właśnie salon, serce domu, przejmuje jej funkcje, zwłaszcza jeśli połączony jest z otwartą kuchnią. Nowoczesne stoły salonowe to nie tylko drewno, ale także hartowane szkło, stal czy wysokogatunkowe tworzywa sztuczne doskonale sprawdzające się w mieszkaniach postindustrialnych czy loftach. Stoły do salonu warto zamawiać na wymiar, żeby dostosować je do indywidualnych potrzeb.\nŚrednia wartość ocen produktów w kategorii Salon to 4.56 gwiazdki, na podstawie 105 głosów.


Samochody diesel wracają do życia w Detroit — Polenland\nSamochody diesel wracają do życia w Detroit\nBy polenland.plPosted on January 18, 2018 Cat biznes\nDETROIT, 17 stycznia 2018 r. /PRNewswire/ – Czysta technologia diesla była bardzo popularna na targach North American International Auto Show 2018. Sześciu producentów samochodów ogłosiło opcje czystego diesla w samochodach osobowych, SUV-ach i lekkich ciężarówkach.\n„Nowe modele potwierdzają przywiązanie do czystej technologii diesla jako wydajnego wyboru dla konsumentów i dobrego rozwiązania prowadzącego do czystszego powietrza i napędzania celów gospodarczych” – skomentował Allen Schaeffer, dyrektor wykonawczy organizacji Diesel Technology Forum.\n„Nowa generacja czystych pojazdów diesla przeszła bardziej rygorystyczne testy i oceny niż miało to miejsce w przeszłości. Klienci, którzy zdecydują się na diesla w następnym pojeździe doświadczą niezrównanego połączenia bezkompromisowej wydajności w jeździe, niskich emisji, wydajności paliwowej, zakresu operacyjnego i uciągu. Jeżeli chodzi o dostępne pojazdy napędzane paliwem alternatywnym tylko diesel oferuje opcje we wszystkich segmentach, od sedanów, przez lekkie ciężarówki, SUV-y, vany i pojazdy luksusowe” – dodał dyrektor.\n„Od ponad 85 lat pick-upy diesla odgrywają znaczącą rolę na światowym rynku samochodowym, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Wprowadzenie nowych modeli diesla w liniach takich, jak Silverado 1500 i F-150 potwierdza niegasnące znaczenie tych zespołów napędowych dla konsumentów i producentów pojazdów z całego świata” – wyjaśnił dyrektor.\nW 2017 roku ponad 65% z 17,25 miliona pojazdów sprzedanych w USA to były ciężarówki lub SUV-y. Pick-up maki Ford seria F, Silverado marki GM i pick-up Ram FCA zajmowały trzy czołowe miejsca pod względem sprzedawalności w Ameryce. Model F-150 jest najlepiej sprzedającą się ciężarówką w Ameryce już od 40 lat, a od ponad 35 lat jest najlepiej sprzedającym się pojazdem w ogóle.\nNowa oferta pojazdów diesel, modele z roku 2018/2019:\nGM 2019 Silverado pick-up: 3,0 l V-6 diesel z sześcioma opcjami zespołu napędowego\nFord 2018 F-150 pick-up: 3,0 l V-6 PowerStroke diesel z sześcioma opcjami zespołu napędowego\nFiat Chrysler 2019 Ram 1500 pic-kup: 3,0 l diesel z pięcioma opcjami zespołu napędowego\nChevy 2018 Equinox crossover: 1,6 l turbo-diesel z trzema opcjami zespołu napędowego\nChevy 2018 sedany Cruze i Cruze Hatch compact: 1,6 l diesel z trzema opcjami zespołu napędowego\nJeep 2019 Wrangler compact SUV: 3,0 l V-6 EcoDiesel z trzema opcjami zespołu napędowego\nBMW 2018 540d sedan: diesel xDrive z sześcioma opcjami zespołu napędowego\nKia Sorento crossover: opcja diesel już wkrótce\nWięcej informacji można znaleźć na stronie https://www.dieselforum.org/.\nOrganizacja Diesel Technology Forum jest organizacją nie dla zysku zajmującą się podnoszeniem świadomości na temat wagi technologii diesla.\nŹródło: Diesel Technology Forum\ntel. 301.668.7230 (o) 301.706.8276 (c)\nLogo – https://mma.prnewswire.com/media/324694/diesel_technology_forum_logo.jpg


Angelika Ogrocka | wszystkie książki w TaniaKsiazka.pl\nPolskie malarstwo to znacznie więcej niż „Bitwa pod Grunwaldem” Jana Matejki! Malarze polscy to wybór naszych najciekawszych twórców, podstawowe informacje o ich życiu, słynne dzieła, a przy tym przegląd epok i kierunków w polskiej sztuce.\nW najbliższych latach największe zapotrzebowanie na specjalistów będzie w zawodach, które jeszcze nie powstały. Dziś możemy mówić o profesjach powstałych na zajęciach, o których parę lat temu nikt jeszcze nie myślał, że mogą służyć do zarabiania. Niniejsza publikacja przybliża historię influencera...\nW najbliższych latach największe zapotrzebowanie na specjalistów będzie w zawodach, które jeszcze nie powstały. Dziś możemy mówić o profesjach powstałych na zajęciach, o których parę lat temu nikt jeszcze nie myślał, że mogą służyć do zarabiania. Niniejsza publikacja przybliża historię youtubera...\nW najbliższych latach największe zapotrzebowanie na specjalistów będzie w zawodach, które jeszcze nie powstały. Dziś możemy mówić o profesjach powstałych na zajęciach, o których parę lat temu nikt jeszcze nie myślał, że mogą służyć do zarabiania. Niniejsza publikacja przybliża historię programisty...\nHistoria Polski obfituje w pamiętne wydarzenia, przez jej karty przewinęło się wiele znaczących postaci, które dziś uznajemy za narodowych bohaterów. Niniejsza seria książek przeznaczonych dla dzieci uczęszczających do pierwszych klas szkoły podstawowej opisuje najważniejsze w naszych dziejach...\nMalarze polscy Outlet\nCena: 41,44 zł 69,90 zł Do koszyka dodaj do schowka\nCena: 5,97 zł 9,95 zł Do koszyka dodaj do schowka\nI'm a Genius. Moje pierwsze magiczne sztuczki\nCena: 41,93 zł 83,86 zł Do koszyka dodaj do schowka