Princely States of India , Etats princiers des Indes\nTubylcze państewka to pogardliwa nazwa angielska, używana za czasów kolonialnych.\nLosy dawnych królów, książąt i administratorów rozpatruję oddzielnie, gdyż każde państewko to osobny rozdział otwierający niepowtarzalną historią, a każda rodzina to inna, osobliwa bajka. Zwracam tu uwagę na pochodzenie dynastii, moment dojścia do władzy i dzisiejsze losy (jeśli są mi znane). Moje opowieści w żaden sposób nie wyczerpują istoty tych państwowości, ani ukrytych, często nieznanych sprężyn wejścia na scenę historii i gwałtownego zejścia, ani reguł przetrwania do dnia dzisiejszego. Nie omawiam szczegółów sprawowania władzy ani korzyści, jakie ewentualnie czerpała ludność zamieszkała na ich terenach. Ciekawi mnie natomiast, w jaki sposób państewka te radziły sobie w zmiennych kolejach losu, po to by przetrwać. Przetrwać — to znaczyło chronić lokalną ludność przed zmianami wprowadzanymi nieuchronnie przez wszystkich obcych najeźdźców. Ideologią władców było i jest trwanie za wszelką cenę — w Indiach nieznane było pojęcie zdrady, a każde paktowanie na rzecz zachowania integralności księstwa było możliwe i konieczne. Nie chodzi mi tutaj o to, kto był mocniejszy, bogatszy, ważniejszy, zwłaszcza w oczach Wielkich Mogołów czy Anglików, lecz w jaki sposób istniał i trwał jako jedno kolorowe szkiełko czy mikroskopijny okruch pośród pozostałych sześciuset szkiełek tworzących wyjątkowo barwny indyjski witraż. Szkiełka bezpowrotnie rozpadły się wszystkie w proch, lecz w świadomości zbiorowej pozostała pamięć splendoru książęcych wydarzeń.\nStany Książęce dawnej Radżputany, które utworzyły indyjski stan Radżastan omawiam oddzielnie. Radżputowie\nPodczas gdy wśród władców europejskich panowała fobia posiadania syna-następcy i dynastie przepadały z powodu jego braku, a kłótnie o objęcie tronu doprowadzały do zamieszek, wojen o sukcesję, agresji z zewnątrz i innych kataklizmów społecznych, w Indiach istniało od zawsze zwyczajowe prawo adopcji. Korzystali z niego wszyscy, a dla władców był to prosty i skuteczny sposób nie tylko zapewnienia ciągłości linii rodowej, ale zapewnienia spokoju w księstwie. Skorzystali z niego Wadijarowie z Majsuru, Gaekwarowie z Barody, Sawai Madho Singh, który adoptował 11-letniego Sawai Man Singha II (Dżaja) z Dżajpuru, później wielkiego przyjaciela królowej Elżbiety, księcia Filipa i Lorda Mountbattena. I obecny maharadża Dżajpuru przeprowadził niedawno rytuał adopcji swego wnuka na kolejnego maharadżę klanu Kaczwaha.\nNazwy głównych miast-stolic były w większości jednocześnie nazwami państw (państwo Hajdarabad, państwo Baroda, itd.). Po nacjonalizacji w 1949 roku, kiedy ziemskie posiadłości zostały rozparcelowane, więź maharadżów z ludnością wiejską została praktycznie zerwana, a wieśniacy musieli sami zacząć troszczyć się o swoje świątynie i święta, o wybór upraw i kanały melioracyjne. W nielicznych przypadkach, kiedy państewko było miniaturowe i pozbawione wielkiej aglomeracji, więź pozostała (Khimsar).\nBaroda (dziś Vadodara), o powierzchni 21 408 km2, leżała nad Morzem Arabskim i korzystała z dobrodziejstw handlu z Arabami.\nRządzący tam od XVIII wieku Gaekwarowie byli Marathami, a ich bohaterem — wielki Śiwadżi, obrońca tradycji hindu, świetny organizator i dowódca partyzantki walczącej z armią Wielkich Mogołów. Wielki hinduski zryw narodowy, który pod egidą Marathów ogarnął w XVIII wieku Dekan omal nie zakończył się zjednoczeniem całych Indii. Marathom nie powiodło się, ale ostatecznie utworzyli szereg państw, z których największe to Gwalior, Indore i Baroda. Powstała w 1719 roku, a swe bogactwo zawdzięczała ścisłej współpracy z Anglikami — handel i wojskowość były dwoma dziedzinami napełniającymi skarbiec. Lecz najbardziej Baroda wzbogaciła się na wzroście cen bawełny z powodu wojny secesyjnej w Ameryce. Khande Rao nabył w 1866 roku brazylijski diament „Gwiazdę Południa”.\nNajchlubniejszym władcą był Sajadżi Rao III, który wstąpił na tron jako adoptowany syn poprzedniego władcy, mając zaledwie dwanaście lat i rządził Barodą przez 64 lata, od 1875 do 1939 roku. Poślubił piękną Ćimanabai, inteligentną arystokratkę z rodu Marathów, która stała się zagorzałą bojowniczką o prawa kobiet — w 1927 roku przewodniczyła ona pierwszej Ogólnoindyjskiej Konferencji Kobiet. Oboje przekształcili Barodę w jedno z najlepiej rozwiniętych państw Radżu brytyjskiego, a choć byli przy tym wielce przywiązani do tradycji, to uważano ich za najbardziej oświeconych władców Indii.\nSajadżi utworzył gabinet ministrów, zgromadzenie ustawodawcze, zbudował pierwszą państwową kolej żelazną, otwierał szpitale, szkoły i biblioteki publiczne, popierał nowoczesny przemysł. Otworzył Fine Arts College, instytut naukowy i uniwersytet działający do dziś oraz Muzeum Barody z niezwykłą kolekcją dzieł sztuki ku edukacji mas. Królowa Wiktoria „adoptowała” go na swego „ulubionego” wnuka.\nTo on zatrudnił jako sekretarza młodego Aurobindo, powracającego ze studiów w Anglii, który w Barodzie miał spędzić czternaście niezwykle płodnych i kształcących lat życia (1893-1907). W tamtejszych bibliotekach publicznych i prywatnych po raz pierwszy zetknął się ze starożytną historią Indii i nauczył się sanskrytu, czytając z wypiekami na twarzy indyjskie eposy Mahabharatę i Ramajanę. Na dworze w Barodzie powstał i rozgorzał jeden z najsilniejszych ośrodków walki narodowowyzwoleńczej przeciwko Anglikom (obok Kalkuty).\nWnuczką śmiałej Ćimanabai i oświeconego Sajadżi Rao jest Gayatri Devi, która zostając w 1940 roku maharanią Dżajpuru wniosła w wianie mężowi najbogatszy posag ówczesnych Indii.\nBenares (Waranasi, Kaśi, Banaras) — jedno z najstarszych miast Niziny Hindustańskiej, zasiedlone prawdopodobnie już w drugim tysiącleciu p.n.e., którego historia łączy się nierozerwalnie z pielgrzymkami hindusów nad Gangę i ze świętami poświęconymi tej rzece-żywicielce i bogu Śiwie. Od czasów Mahmuda z Ghazni plądrowane regularnie przez Afganów i wszystkich innych najeźdźców północnych Indii, zawsze się odradzało.\nRodzinne miasto Tulsidasa (1532-1623), autora popularnej wersji Ramajany, który sam będąc poetą i myślicielem usiłował pogodzić idee bhakti i powszechnego dostępu do zbawienia z zasadami tradycyjnej filozofii hindu.\nDo cesarstwa mogolskiego włączone już za Babura, nie tyle ze względu na urodę, co na niezwykłe bogactwo: Handel ma tutaj tylu wyznawców co religia. Przez cały czas przy brzegu czczonych wód stoją na kotwicy ogromne flotylle statków, wyładowane bogatymi towarami. Z warsztatów tkackich Benaresu wychodzą najdelikatniejsze jedwabie, będące ozdobą balów w St. James i Wersalu; a na targowiskach bengalskie muśliny i szable mieszają się z biżuterią z Golcondy i z kaszmirskimi szalami. za Maharadżowie, Skarby Świata\nBogaty bramin Mansa Ram został mianowany w 1738 roku miejscowym poborcą skarbowym przez mogolskiego gubernatora prowincji Oudh. Za jego sprawą miasto stało się wielkim ośrodkiem studiów religijnych, językowych (sanskryt) i literackich. Maharadża z Benares, będący wśród władców jedynym braminem, cieszył się tak ogromnym szacunkiem, że stał się niejako duchowym przywódcą odnowienia tradycji hindu i ożywienia religijnego po upadku cesarstwa. Wielkim nakładem pracy i kosztów odbudowano świątynie, wszystkie doszczętnie zniszczone pod koniec XVII wieku przez Aurangzeba. Wtedy powstały też słynne ghaty nad Gangą i wspaniałe rezydencje arystokracji hinduskiej, która dawała światły przykład przywracania tradycji, a w swych okazałych pałacach przyjmowała pielgrzymów i wszelkiego autoramentu biedaków, rozdając pożywienie i dając schronienie. Codziennie rano bogaci i biedni hindusi wspólnie przyjmowali kąpiel rytualną, a o zachodzie słońca odprawiali pudżę ku czci rzeki Gangi — maharadżowie na tarasach i wieżyczkach swych cudnych pałaców, a ludność — na ghatach.\nPodatek nakładano na każdego podróżnego i na każdą płynącą Gangą łódź z towarem — miasto było tak bogate, że Balawant Singh (1740-1770) odbudował część Benaresu, sfinansował nową armię, wzniósł nowy pałac Ramnagar, zapoczątkował coroczne święto muzyki i tańca. Miasto (i państwo) stało się zbyt bogate, by ominęła je swym zainteresowaniem Kompania Wschodnioindyjska, która zmusiła gubernatora (mogolskiego) do poddania im miasta. Ale kiedy panujący bramin, Ćajt Singh objął w 1775 roku zarząd mennicy Kompanii, sytuacja uspokoiła się, ale tylko na pięć lat, niestety. Anglicy tak dalece nie orientowali się w wydarzeniach ówczesnych Indii, że sądzili, iż rosnąca potęga Marathów zagraża miastu i że zostanie ono przez nich zajęte. Marathowie byli wszak hindusami i nigdy nie splądrowaliby świętego miasta Benares, a jeśli plądrowali okolice, to wyłącznie schedę po Wielkich Mogołach. Warren Hastings, generalny gubernator Indii, zażądał od władcy wielkich pieniędzy za stawienie oporu Marathom. Gdy w 1780 roku maharadża wciąż odmawiał pieniędzy, żołnierze Warrena Hastingsa wtargnęli siłą do pałacu, znieważyli władcę zrzucając z głowy turban, a gdy służba zaczęła się bronić, rozgorzały walki i żołnierze zdewastowali pałac. Maharadża uciekł przez okno na sznurze z powiązanych szali, a oficerowie splądrowali pałac, dzieląc skarb między siebie i traktując go jako zdobycz. Władca tułał się po okolicy przez 30 lat z kartką na plecach: „Jestem maharadżą Benaresu”. Było to jedno z najbardziej skandalicznych wydarzeń XVIII wieku, które oburzyło nawet Brytyjczyków.\nPrzez sto lat Benares miało tylko trzech maharadżów, ziemskich reprezentantów Śiwy: w latach 1781-1796 panował Mahib Narain Singh, którego Anglicy osadzili na tronie jako spolegliwego członka rodu, pozbawiając resztek władzy i dochodu z handlu, a zostawiając tylko prawo do dochodu z niewielu okolicznych ziem. Jego pobożność podziwiana była w całych Indiach — codziennie budziła go krowa, po czym schodził po ghatach kąpać się do Gangi. W jego apartamentach prywatnych nie było cienia luksusu, tylko sale recepcyjne olśniewały gości bajkowym wystrojem. W latach 1796-1835 panował Udit Narain Singh, który oddawał się wyłącznie religii i literaturze (za jego czasów wydano kolejną Ramajanę), a w latach 1835-1889 — Iśwari Prasad Narain Singh, który panował ponad pół wieku, a miał zaledwie 15 lat, gdy wstąpił na tron. Poeta, malarz, znawca perskiego, arabskiego i sanskrytu, utworzył Queens College, instytut badań nad dawnymi rękopisami hinduskimi, zaczątek późniejszego uniwersytetu. Był też wielbicielem muzyki i tańca i wprowadził współzawodnictwo o najbardziej udekorowaną galerę — jego osobista łódź miała dziób w kształcie pawia.\nKiedy usłyszał, że we wsi Stoke Row w hrabstwie Oxford z powodu niedostatku wody w suche lato „mycie dzieci odkłada się na czas nieokreślony”, kazał na dowód przyjaźni kopać studnię, bo nie mógł uwierzyć, że dzieci pozostaną nie umyte (kąpiel według hindusów odtwarza aurę i oczyszcza organizm, także w znaczeniu symbolicznym). Wizyta księcia Edwarda w Ramnagar w 1875 roku zapisała się w kronikach jako jeden z najpiękniejszych festynów, jakie kiedykolwiek zgotowano Anglikom w Indiach. Ucztę wydano jednak w osobnych pomieszczeniach, gdyż ze względów kastowych maharadża nie spożywał pożywienia ze swoimi gośćmi. Bale i rauty trwały parę tygodni, urządzano przyjęcia nocne przy zapalonych pochodniach, a podczas oficjalnego durbaru rozdano nie byle jakie prezenty: bele benareskiego kimbhabu, złote i srebrne brokaty, benareskie muśliny… Maharadżowie odbywali przejażdżki na bogato zdobionych słoniach, siedząc w kunsztownych hawdahach (siedzisko), a packi ze srebrzystego włosia jaka, którymi odganiano muchy nad ich głowami stanowiły nieodzowny element oznak władzy i szacunku.\nNacjonalizacja ziemi z 1949 roku sprawiła, że maharadżowie z Benaresu nie mieli z czego żyć — wyprzedawali więc na targu pałacowe bogactwa. Ostatni potomek jedynego królewskiego rodu, który wywodził się z warny braminów, zmarł w 2002 roku i piękny pałac Ramnagar popada w ruinę.\nBharatpur, maleńkie państewko o pow. 5 216 km2, leżące między Delhi a Agrą, było zamieszkałe przez Dżatów. Założył je w 1732 roku Suraj Mal. Obecny maharadża, Vishvendra Pratap Singh uważa się za spadkobiercę plemiennych dowódców wojskowych na usługach silnego w VI wieku p.n.e. państwa Matsja. To starożytne państwo i jego mieszkańcy byli jednymi z ważniejszych bohaterów Mahabharaty — umieć wywieść i udowodnić swe pochodzenie z aż tak legendarnych czasów to nie lada wyczyn! A co dopiero, gdy wiadomo też, iż w dużo późniejszych czasach ci sami dowódcy mieli dać solidny odpór Mahmudowi z Ghazni, Timurowi Kulawemu i samemu Baburowi! Ach, mieć takie bohaterskie pochodzenie…\nBundi należało do radżpuckiego klanu Hara, który wywodził swe pochodzenie od Agnikula, mitycznego rodu ognia, ksiatrijów zamieszkujących Mewar. Rao Deva, jeden z najbardziej walecznych ksiatrijów, miał wspaniałego rumaka, który z taką łatwością przeskakiwał rzeki, że nigdy nie umoczył pęcin. Sułtan Delhi zapragnął go dosiąść, chciał więc pojmać Rao Dewę. Ten wywinął się z pułapki, ostrzegając na odchodnym: Są trzy rzeczy, jakich nigdy nie wolno żądać od Radżputa — jego konia, żony i miecza\nI pognał przed siebie na rączym rumaku aż do rzeki Czambal, gdzie w 1342 roku założył kwitnące królestwo Harawati ze stolicą w Bundi. Od czasów Akbara władcy stali się jednymi z najgorętszych zwolenników i popleczników mogolskich cesarzy. Zdarzyło się, że dwunastu książąt z klanu Hara zginęło w jednej bitwie, przelewając krew za Szahdżahana. W dowód wdzięczności, kolejny władca otrzymał stanowisko gubernatora Delhi. Ale nigdy nie przeszli na stronę Aurangzeba, uważając Darę za prawowitego następcę tronu. Maharadżowie z klanu Hara musieli też wielokrotnie odpierać ataki sąsiadów, innych Radżputów z Mewaru.\nTraktaty z Kompanią Wschodnioindyjską podpisali w 1818 roku.\nMiasto Bundi rozlokowane u stóp fortecy-pałacu zachowało do dziś — jako jedno z nielicznych — niepowtarzalną, osiemnastowieczną atmosferę. A przyczepiony do skały pałac Bundi ka Mahal nie ma sobie równych w całej Radżputanie — projekt oparty o czystą architekturę radżpucką nie nosi śladu wpływu mogolskiego. Niezwykłe freski malowane przez uczniów słynnej osiemnastowiecznej szkoły z Bundi, są otwartą w plenerze galerią sztuki. Rudyard Kipling odwiedził pałac w Bundi pod koniec XIX wieku.\nDżansi (Jhansi) było tak znakomicie zarządzane przez drobną szlachtę lokalną, że w XVIII wieku szybko się rozwinęło i nawet zagarnęło ziemie Orchhi. Ale od 1803 roku Kompania Wschodnioindyjska chciała osadzić w fortecy swój garnizon i zażądała podpisania stosownych traktatów, których podpisania lokalni władcy odmawiali. Kiedy w 1853 roku radża zmarł bezdzietnie, a władzę przejęła jego żona, Lakszmi Bai, Anglicy wykorzystali sytuację, by przejąć fort. Odrzucili odwieczne tradycyjne prawo indyjskich władców do adopcji i wprowadzili precedens prawny mówiący o tym, że jeśli władca nie ma męskiego potomka, to jego państwo automatycznie przechodzi pod panowanie Anglików. Lakszmi Bai została z fortu brutalnie wyrzucona i musiała się ukryć. Otrzymała schronienie u radży z Orchhi, zebrała resztki swej armii, skorzystała z pospolitego ruszenia i próbowała odbić fort. Nie miała szans i wkrótce poległa w walce. Rani z Jhansi jest utożsamiana z francuską Joanną d'Arc, walczącą przeciwko Anglikom.\nDatia, na drodze z Orczi do Kadżuraho, była przez wieki lennem Bundelów z Bundelkhand, a dziś jest maleńkim, spokojnym sołtysostwem. A jednak Datia była cytowana w epopei Mahabharata… jako odwieczny kraj hindu…\nPałac, wystawiony przez Bir Singha Deo z Orczi w 1620 roku, uchodzi za jeden z najlepszych przykładów indyjskiej architektury prywatnej Radżputów klanu Bundela. W latach dwudziestych XX wieku, z braku męskiego potomka i angielskiej niezgody na prawo adopcji, pałac został opuszczony przez ostatnich spadkobierców. Jeśli nie popadł w kompletną ruinę, to tylko dzięki kompanii wojska indyjskiego, która kwateruje i zabezpiecza obiekt.\nGołym okiem widać, że wszystkie tereny Bundelkhandu są dobrze zagospodarowane i ludności powodzi się dobrze, a dawni radżowie nadal sprawują władzę, chętnie dziś obejmując posady państwowe.\nGwalior posiada historię, która w sposób szczególny ukazuje zmienność losów i procesów przechodzenia władzy z rąk do rąk, zwłaszcza w Indiach środkowych. Pradawne dynastie hinduskie ustąpiły w XIII wieku miejsca Radżputom silnej dynastii Tomara, którzy pod panowaniem Man Singha wznieśli w latach 1486-1516 wspaniałą fortecę, przykład kunsztu hinduskiej architektury wojskowej. Została ona zdobyta przez Babura już podczas pierwszego ataku na Indie w 1527 roku. Kolejni cesarze ustanowili w niej więzienie stanowe, gdzie ginęli w czeluściach wrogowie stanu, między innymi syn Dary Szikoha i brat Aurangzeba. Po upadku cesarstwa przybyli tam w 1730 roku Marathowie z rodu Scindiów prowadzący bliską współpracę z Kompanią Wschodnioindyjską, która zaowocowała założeniem suwerennego państwa. Państwo to, o powierzchni 69 426 km2, stało się jednym z pięciu filarów Radżu brytyjskiego — w Gwalior ulokowano ogromne koszary wojskowe strzegące porządku na rubieżach Indii północnych i masowo produkowano broń. Pakt z Kompanią Wschodnioindyjską podpisano w 1817 roku.\nW 1947 roku Scindiowie oddali dobrowolnie demokratycznemu rządowi Indii swoje posiadłości ziemskie, z których tylko jedna przedstawiała wartość 170 milionów rupii, a same odsetki z tej kwoty pozwoliłyby utrzymać tak zwaną listę książąt, czyli pensje dla dawnych władców (sporządzone według rangi), zniesione przez Indirę Gandhi w 1972 roku.\nMaharadża Madhavrao Scindia, ówczesny Minister Turystyki, zginął w wypadku samolotowym w październiku 2001 roku. Miasto zorganizowało swemu władcy pompatyczne pożegnanie i trwało w żałobie przez cały tydzień — nie handlowano w sklepach i na targach (ponosząc „straty”), mieszkańcy składali kondolencje rodzinie w otwartym pałacu, a stos kremacyjny zapłonął w ogrodach pałacowych. Przybyli ministrowie z Delhi.\nHajdarabad (Hyderabad) było jednym z największych państw środkowych Indii. W starożytności stanowiło część cesarstwa Asioki.\nOkoło X wieku panowała na tych terenach dynastia Czolów. Następnie prowincją zarządzała hinduska dynastia Kakatija z Karnataki, muzułmanie z Sułtanatu Delhijskiego, dynastie hinduskie z Widżajanagaru.\nKsięstwo Hajdarabadu zostało założone przez Muhammada Kuli Kutb Szacha ze stolicą w Golkondzie w 1589 roku. Forteca ta, najmocniejsza w Indiach południowych, została zdobyta w 1687 roku po oblężeniu trwającym osiem miesięcy i całkowicie zniszczona przez Aurangzeba. Stolicę księstwa przeniesiono do Hajdarabad. Dynastię założył w 1713 roku muzułmański gubernator Dekanu Asaf Dżach, który przyjął tytuł Nizam ul-Mulk. Jego następcy brali udział w walkach między Francuzami a Anglikami o panowanie nad Indiami południowymi. Po zdobyciu miasta przez wojska Kompanii Wschodnioindyjskiej na początku XIX wieku, pozostali pod jej protektoratem aż do 1857 roku, by następnie przejść pod protektorat królowej Wiktorii i stać się filarem Radżu brytyjskiego.\nNastępcy zwycięskiego dowódcy wojskowego utworzyli dynastię nizamów, administratorów, która trwa do dziś.\nW 1947 roku nizam Hajdarabadu długo ociągał się z decyzją podpisania stosownych traktatów przystąpienia do unii Indii demokratycznych. Trzeba było silnych nacisków ze strony rządu.\nKapurthala znana jest przede wszystkim z niezwykłego pałacu, zbudowanego w stylu wersalskim.\nPewien radżpucki wojownik przywłaszczył sobie w XI wieku ziemie Doabu (między Gangą i Jamuną) w Pendżabie, które zostały przejęte przez przywódcę sikhijskiego. W latach 1747-1783 Sikhowie utworzyli tam małe księstwo, całkowicie uzależnione od Anglików. Sprzedając się w służbę wojskową Kompanii Wschodnioindyjskiej otrzymali zamindari, wielki majątek ziemski, w nagrodę za dobrą służbę. W 1890 roku Jagatjit Singh objął tron w wieku pięciu lat i z dochodów z tych włości zbudował sobie na początku XX wieku wymarzony pałac.\nKaszmir był od VII wieku bogatym, niezależnym księstwem indyjskim, obejmującym ogromne terytoria zamieszkałe przez spokojne i pokojowo nastawione ludy pod wodzą dowódców plemiennych. Stopniowo przechodziły one pod wpływ nauk Buddy. Zbudowano liczne klasztory, a nauki mnichów i nauczycieli rozprzestrzeniały się w całych Indiach północnych. Stąd wyruszył do Tybetu wielki Padmasambhawa, który nauczał tantry i przełożył na język tybetański kanon pism buddyjskich zapisany w sanskrycie. Dla Tybetańczyków stał się drugim Buddą.\nW XIV wieku terytoria te zostały podbite przez muzułmanów, a następnie włączone do cesarstwa Wielkich Mogołów jako prowincja Kaszmir. Po upadku cesarstwa, od 1756 roku na ziemie te napłynęły wojownicze plemiona afgańskie. Kaszmir został zdobyty przez Sikhów i włączony do Pendżabu w 1835 roku. Po wojnie angielsko-sikhijskiej, kiedy Brytyjczycy zaanektowali Pendżab (1849), Kaszmir został sprzedany władcy Jammu, Gulabowi Singhowi i stał się państwem Jammu & Kaszmir, z zimową stolicą w Jammu, a letnią — w Srinagar, ukochanym mieście Akbara. Nigdy nie został włączony do imperium brytyjskiego i pozostał samodzielnym księstwem, zarządzanym przez maharadżę.\nW 1947 roku, ówczesny maharadża Hari Singh stanął przed dramatyczną decyzją: czy włączyć swoje księstwo do Indii czy do Pakistanu. Podjął jednoosobową decyzję o przyłączeniu się do demokratycznych Indii. W ramach Podziału część terytorium przeszła jednak pod zarząd Pakistanu, a większość, o powierzchni 226 013 km2 pozostała w Indiach. Muzułmańska ludność indyjskiego Kaszmiru była zdecydowanie przeciwna tej decyzji, uzasadniając jej nieważność poprzez fakt podjęcia jej przez władcę wyznającego religię hindu. Ludność pakistańskiego Kaszmiru rozpoczęła walkę o odebranie części indyjskiej — konfliktom i wojnom o Kaszmir nie było końca i do niedawna nienawiść rozdzierała naród leżący po dwóch stronach granicy (wytyczonej przez Lorda Mountbattena).\nNad ustanowieniem pokoju w tej części świata pracowały światowe organizacje pokojowe i władze indyjskie, zwłaszcza prezydent Indii Abdul Kalam (2002-2007), którego słynne słowa: Naszym wrogiem jest bieda, a nie podział polityczny, przyczyniły się do zaprzestania wojny. Wydaje się, iż 10 milionów indyjskich Kaszmirczyków skłania się dziś do pozostania przy Indiach.\nMaharadża dawnego Kaszmiru, jeden z najbardziej światłych ludzi epoki, dr Karan Singh jest pisarzem i myślicielem (z doktoratem na temat myśli politycznej Sri Aurobindo), zaangażowanym we wszystkie ważne wydarzenia polityczne swego kraju. Był negocjatorem w konflikcie nepalskim, po zamordowaniu króla Nepalu w 2001, gdyż jego żona jest córką wysokiego generała armii nepalskiej.Sikhowie\nKerala za czasów Asioki (III wiek) była częścią królestwa tamilskiego o nazwie Keralaputra pod panowaniem dynastii Ćertala. Napływający z północy Arjowie integrowali się bez przeszkód z ludnością drawidyjską, rozwijały się religie hindu, nauki Buddy i Mahawiry. Wraz z przybyciem kupców perskich i syryjskich osiedlających się stopniowo na Wybrzeżu Malabarskim, rozprzestrzeniło się chrześcijaństwo św. Tomasza i powstał Kościół syro-malabarski. Istniało wiele kolonii kupców żydowskich, a w VII wieku wraz z kupcami arabskimi przybył islam.\nZłoty okres to wiek IX-X, kiedy rozwijała się myśl filozoficzna i literatura w języku malajalam. Jednak w XI wieku państwo rozpadło się na wiele ksiąstewek i przeszło pod panowanie dynastii Czolów. W 1498 na Wybrzeże Malabarskie przypłynęli Portugalczycy, których wielce zaskoczył wysoki poziom życia całej ludności.\nWładcy Majsuru dokonali inwazji na kraj, co zaowocowało podpisaniem układów z Kompanią Wschodnioindyjską w 1795 roku. Kerala podzieliła się na dwa księstwa Koczi i Trawankor. Władcy nosili tytuł varman. Zdecydowanie bardziej niż gdzie indziej żyli bez ostentacji, inwestowali w szkolnictwo i szpitalnictwo, współpracowali z lokalną ludnością. Władcy bez oporu przyłączyli swe terytoria w poczet państw Indii demokratycznych w 1949 roku.\nKoczi jako państewko zajmowało północną część Kerali ze stolicą w Mattancherry. W 1557 roku Portugalczycy wybudowali nowy pałac dla tamtejszego władcy, Vira Kerala Varmana. Skromne wnętrza ozdobiono pięknymi freskami ilustrującymi Mahabharatę i Ramajanę oraz mity spisane w puranach. Pałac nosi nazwę Pałacu Holenderskiego, gdyż Holendrzy odnowili go w XVII wieku.\nTrawankor ze stolicą w Trivandrum zajmuje południową część Kerali. Dawniejsze księstwo Travancor rozciągało się od Wybrzeża Malabarskiego do przylądka Komorin. W 1684 roku Brytyjczycy założyli pierwszą faktorię handlową rozpoczynając wywóz pieprzu, gałki muszkatołowej, goździków i wiórek kokosowych, a Kompania przejęła kontrolę nad Wybrzeżem Malabarskim w 1795 roku.\nKerala jest ważnym ośrodkiem studiów nad kulturą drawidyjską i językiem malajalam — uniwersytet w Trivandrum powstał na początku XX wieku.\nByć może ze względu na duże wpływy chrześcijan syryjskich i rzymsko-katolickich już w 1936 roku świątynie zostały otwarte dla niedotykalnych, ale tylko mężczyzn. Mimo ogromnej akceptacji dla pojawiających się od stuleci przybyszów i niezwykłej łagodności obyczajów, świątynie są otwarte tylko dla hindusów (non-hindu no entry). Odmawia się też wstępu kobietom między 10 a 50 lat.\nKishangarh o powierzchni 2 258 km2 został założony w 1697 przez młodszego syna Udaj Singha z Dżodhpuru (radżpucki klan Rathore). Położony 27 km od Adżmeru był jednym z najmniejszych książęcych włości, ale stworzył niebywałą szkołę miniatury, charakterystyczną i znaną w całych Indiach. Radha o migdałowych oczach, pastereczka Kriszny, malowana z profilu, podobno wzorowana na osobie kochanki maharadży, stała się wzorem każdej Radhy.\nMaharadża Brairaj Singh do dzisiaj pieści swój urząd.\nKota powstało w 1624 roku, ale znacznie wcześniej było ziemią lenną (1532) młodszego syna rao z Bundi z ważnego radżpuckiego klanu Hara. Panujący w XVII wieku Zalim Singh, nazywany Talleyrandem Indii północnych, dokonał wszelkich starań, by jego ziemie nie zostały wchłonięte przez kolejne ościenne mocarstwa — władcy Mewaru i Dżajpuru, Mogołowie, różni dowódcy maraccy, a nawet kuzynowie z Bundi podejmowali wciąż zakusy na Kotę. Udało się przetrwać aż do czasów angielskich i wtedy władcy podpisali, jako jedni z pierwszych Radżputów, pakty pokojowe z Kompanią Wschodnioindyjską. Umad Singh II (1889-1940) przeprowadził tak skuteczne reformy, że zapewnił swemu lennu wielką pomyślność. Pułkownik Tod pisał: W Kota od razu ma się wrażenie dobrobytu, żywotności i ruchliwości, które odczuwa się znacznie intensywniej niż w większości innych miast indyjskich. Linia maharadży zachowała się do dziś.\nMajsur (Mysore) było najlepiej zarządzanym państwem południowych Indii, a dynastia Wadijarów uczyniła zeń krainę mlekiem i miodem płynącą — Hindusi mówili: bogatą w masło i miód — o powierzchni 77 705 km2 (wielkość Szkocji). Za czasów angielskich Majsur był filarem Radżu brytyjskiego i najbardziej nowoczesnym państwem XIX-wiecznych Indii. Choć władców Benaresu darzono najwyższym uznaniem i estymą dzięki ich pracy na rzecz odrodzenia religii hindu, to maharadżowie Majsuru byli jedynymi władcami, którym oddawano cześć boską.\nDynastia Wadijarów wywodzi swe pochodzenie od dwóch braci ksiatrijów pochodzenia radżpuckiego, którzy około roku 1399 przybyli na południe aż z Dwarki w Gudżaracie w poszukiwaniu miejsc świętych. Tradycja mówi, iż wsparli oni miejscowego wodza w potyczkach z sąsiadami, a kiedy wódz zmarł, jeden z książąt otrzymał w dowód uznania rękę córki. Opierając się o lokalne układy sił, a przede wszystkim z racji upadku królestwa Widżajanagaru po 1566 roku, młodzi Radżputowie zbudowali z czasem prężne państwo, które we względnym spokoju przetrwało od 1568 aż do 1759 roku.\nMiasto Majsur zostało zbudowane w miejscu, gdzie według lokalnej mitologii bogini Ćamunda zabiła demona-bawoła. Święto Dussehra, obchodzone zresztą w całych Indiach, nabrało tutaj od 1610 roku szczególnego znaczenia — boskość bogini Ćamundy przenikała duszę władcy, a on sam uzyskiwał niezniszczalną moc.\nPrzewrót pałacowy Hajdara Ali w 1759 roku pozbawił Wadijarów władzy, a państwo majsurskie stało się pod ich panowaniem najpoważniejszym zagrożeniem dla angielskich interesów w południowych Indiach. Sułtan Hajdar Ali i jego syn, słynny Sułtan Tipu, walczyli zaciekle, by pokonać Anglików i zabronić im wstępu do Indii południowych. Mimo że sprzymierzyli się z Francuzami, zostali jednak pokonani w 1799 roku przez Arthura Wellesleya.\nAnglicy osadzili na tronie pięcioletniego Mummadiego Krisznaradżę Wadijara, którego zrazu ochraniali w zamian za kontrybucję, a następnie zdjęli z tronu (1831), zarzuciwszy mu rozrzutność i korupcję (polityka impeachment, postawienie w stan oskarżenia z błahego, to znaczy każdego powodu). Przez trzydzieści lat rządziła Majsurem, najbogatszym państwem południa Indii, angielska komisja, po czym królowa Wiktoria odznaczyła maharadżę (1868) Orderem Gwiazdy Indii, pozwalając na objęcie tronu jego adoptowanemu synowi. Wszyscy chłopcy z hinduskich rodzin arystokratycznych państwa Majsur, synowie rodu lub synowie adoptowani, zasiadający na tronie lub tylko obejmujący wysokie urzędy państwowe, otrzymywali wykształcenie na modłę angielską i stawali się gentelmen: znakomicie grali w polo, w golfa, w squash, jeździli konno jak jockey, palili cygara, ale… nie pili whisky, bowiem byli wegetarianami. Przeszła do historii ich czystość religijna, nie pozwalająca spożywać posiłków wraz z „nieczystymi” angielskimi gośćmi. Anglicy faktycznie zarządzali Majsurem do 1881 roku.\nBogate tereny Karnataki dawały nietypowe uprawy — kawę, drzewo sandałowe, morwę dla jedwabników. Kiedy zaś skarbiec królewski nadmiernie pustoszał, liczne kopalnie złota swobodnie wydawały cenny kruszec. 1/5 dochodu państwa była przeznaczana na szkolnictwo — utworzono uniwersytet oraz pierwszą w Indiach klinikę świadomego macierzyństwa. Zbudowano też pierwszą elektrownię wodną na rzece Kaweri. Ożywiło się rzemiosło i powstała niezliczona ilość warsztatów, gdzie rodzili się prawdziwi artyści. Maharadża był ich wielbicielem i protektorem, a rządem kierował świetnie wykształcony muzułmański diwan (minister).\nKiedy w 1897 roku pożar strawił stary pałac, dokonano wielu zmian — administrację państwa przeniesiono do Bangalore, a w Majsurze zbudowano Amber Vilas (Niebiański Pałac), najpiękniejszy i najbogatszy pałac całych Indii. Opleciony pajęczyną 96 tysięcy żarówek (zasilanych kiedyś własną elektrownią), które do dziś zapalają się o określonej godzinie, sprawia wrażenie bajkowej feerii.\nCorocznie obchodzone święto Dashera było do 1947 roku jednym z największych indyjskich spotkań towarzyskich, a za czasów Krisznaradży (1895-1940) osiągnęło rozmach do jakiego nigdy nie doszli książęta Indii północnych. Przyjmowano regularnie wice-króla Indii i wszystkich najwyższych urzędników angielskich oraz najbogatszych indyjskich maharadżów. Majsur był głównym dostawcą słoni do stanów książęcych, stąd spędy i tresowanie dzikich słoni należały do eleganckich rautów towarzyskich. Innym wielkim świętem było wystawianie na widok publiczny regaliów — do ich wyrobu indyjscy złotnicy, zorganizowani w cechy od III wieku p.n.e., używali kutego złota, czystego srebra i kamieni szlachetnych. Najważniejszymi kamieniami były szafiry, rubiny, diamenty, perły, hiacynty, szmaragdy, topazy i kocie oczka, a każdy z nich miał określony dobroczynny wpływ, pochodzący od planet, Słońca lub Księżyca. Używano ich też w sproszkowanej postaci. Maharadżowie cenili w kamieniach ich kolor, blask i wielkość, uważali, że każdy kamień posiada indywidualną, niemal boską osobowość. Kradzież kamienia karano śmiercią. Mieli umiłowanie do dużych, nie oszlifowanych kamieni, bo choć oszlifowany dawałby więcej blasku, to nie chcieli zmniejszać wielkości, by nie ranić go i kaleczyć poprzez szlif. Dlatego tak oburzające było dla nich oszlifowanie Koh-i-noora na zlecenie królowej Wiktorii.\nObecny książę Sri Kanta Datta Narasimha radża Wadijar, chętnie wynajmuje pałac Amber Vilas do zdjęć filmowych — zarówno wideoklipy jak produkcyjniaki Bollywoodu śmiało wykorzystują dekor pałacu. Ostatnio widzieliśmy go w Czasem słońce, czasem deszcz.\nMalerkotla — nababowie rządzący tym okruchem księstwa byli z pochodzenia Afganami. Za czasów dynastii Ibrahima Lodi, panującej w Delhi, protoplasta rodu wziął sobie żonę z posagiem trzydziestu ośmiu wsi w zachodniej części Pendżabu. I na tym posagu rodzina przetrwała do dziś.\nOrczia (Orchha) za Radżu brytyjskiego nie była już ani wielkim państwem, ani nawet miniaturowym księstwem. Ze względu na swe ubóstwo i peryferyjne pochodzenie nie była nigdy przedmiotem zainteresowania Kompanii Wschodnioindyjskiej. Ale ma bogatą przeszłość. Płaskowyż Bundelkhand (północny Madhya Pradesh) był od IX wieku znakomicie zarządzany przez hinduską dynastię Czandela (świątynie w Kadżuraho), a następnie zdobyty i administrowany przez Sułtanat Delhijski. W czasach późniejszych kraina Bundelkhand rozbiła się na dziewięć małych księstw, które między XV a XVIII wiekiem były własnością radżpuckiego klanu Bundela. Podczas jednego z polowań Radża Rudra Pratap zachwycił się niezwykłym uroczyskiem u zbiegu rzek, gdzie Betwa tworzy bezpieczne zakole, i założył w 1531 roku nową stolicę.\nKsięstwo Bundelów z Orczi leżało wprawdzie na kresach cesarstwa Wielkich Mogołów, ale daleko od głównych szlaków politycznych i handlowych, i trzeba było nieźle spiskować i paktować, by utrzymać władzę i dobrobyt terenów. Bir Singh Deo sprzymierzył się z następcą tronu księciem Salimem, przyszłym cesarzem Dżahangirem. Na jego rozkaz, by mu się przypodobać, zezwolił na zabójstwo Abulfazla, który był ukochanym przyjacielem Akbara, wezyrem (premierem) i biografem, i napisał o cesarskim przyjacielu słynną Akbar Nama, ale ostro łajał i krytykował księcia Salima za pijaństwo i rozwiązły tryb życia. Salim miał ministra swego ojca w nienawiści i czyhał tylko sposobności pozbycia się największego wroga — Bundelowie byli mu posłuszni. Po czym rozpoczęli budowę potężnego Jahangir Mahal dla cesarza (za pieniądze otrzymane za usługę), w którym cesarz był łaskaw spędzić tylko jedną noc, polując w okolicznych lasach. Niebawem Bundelowie podupadli, a od 1627 roku kraj popadł w rozdrobnienie feudalne, pozwalające plądrować go komukolwiek. Z błahego pseudopolitycznego powodu, a bardziej dla męskiej zabawy, Szahdżahan kazał splądrować mlekiem płynące i obsypane kwieciem ziemie Orczii.\nJednak Bundelowie trwali. Radża Indramani (panujący tylko cztery lata, między 1672 a 1676) zachował się w pamięci ludowej wyłącznie jako budowniczy uroczego pałacyku i ogrodu dla swej kochanki Rai Prawin. A owa pamięć ludowa odwdzięcza mu się w dwójnasób — opowiada o pięknej dziewczynie, komponującej muzykę i poezję, a owe niezwykłe pieśni są śpiewane do dziś — to prawda. Radża Indramani spotkał ją u źródełka, kiedy czerpała wodę i śpiewała swe tęskne wersety. Zauroczył się urodą jej duszy i poprosił o rękę. Nie! — odpowiedziała Rai Prawin — jestem nieczysta, pochodzę z ludu, jadam z psami i nie brzydzę się zjeść resztek po innych, a ty nigdy nie zechcesz spożyć jadła w mojej obecności. Nigdy też nie będę mogła wejść do twej komnaty! Zostaw mnie, panie, idź swoją drogą! Ale Indramani nie mógł porzucić tej cudnej dziewczyny. Kazał zbudować dla niej śliczny mahal, poza obrębem Raj Mandiru, gdzie Rai Prawin zamieszkała z dala od kłótni kobiet żyjących w pałacowej zenanie. Komponowała pieśni, śpiewając je podczas świąt religijnych, przy studniach, gdzie wieśniaczki czerpały wodę, na targu ludzkich przyjemności i w zaciszu swego ogrodu. Żyła długo i szczęśliwie, czas spędzając na muzykowaniu i pieśniowaniu.\nAle pamięć zbiorowa opowiada jeszcze inną legendę o Rai Prawin. Cesarz Akbar (1556-1605) spraszał na swój dwór najlepszych artystów — to prawda. Razu pewnego posłannicy przynoszą mu wieść o pięknej dziewczynie, która tak cudnie śpiewa, że serce ulatuje pod niebiosa. Akbar każe sprowadzić dziewczynę na swój dwór ku chwale sztuki. Ona odmawia raz, drugi, trzeci… Cesarz wie, że ze swej własnej wolnej woli nie chce ona porzucić kochanka. Ale Akbar jest przecież cesarzem. Grozi władcy Orczi (rządził wtedy z całą pewnością Madhukar Shah 1554-1591, lecz opowieść ludowa mówi jednak o Indramanim), że jeśli nie wyśle Rai Prawin na dwór cesarski, Orczia zostanie splądrowana i zrównana z ziemią. Rai Prawin teraz dobrowolnie jedzie na dwór cesarza, by uchronić ziemie przed pożogą. Śpiewa Akbarowi swe pieśni. Jednak cesarz nie pochwala żalu, melancholii, tęsknoty, jaka w nich pobrzmiewa, nie chce słuchać pieśni o stracie ukochanego i smutku pożegnania. Rai Prawin nie zaśpiewa na dworze Akbara ani jednej radosnej pieśni, a cesarz tak znudzi się beznadziejną tęsknotą jej serca, że po ośmiu miesiącach każe ją odesłać do Orczi. Gdzie żyła długo i szczęśliwie, czas spędzając na muzykowaniu i pieśniowaniu.\nOrczia została ostatecznie opuszczona przez władców w 1783 roku. Brak wyraźnej władzy centralnej — jednego silnego maharadży — doprowadził do upadku ekonomicznego wszystkich księstw bundelskich i sprowokował przejęcie władzy przez Anglików nad całym Bundelkhandem; ludność odpłynęła do większych ośrodków, a księstwo nie zostało odbudowane i nie stało się podporą Radżu brytyjskiego.\nOstały się jeno pałace Bundelów, jak z szekspirowskiego dekoru, ponure zbrodnią i majakami przeszłości, ale świadczące o bogactwie i kunszcie artystycznym niegdysiejszych władców — freski w pałacu Raj Mandir z XVI wieku, obok scen z mitologii hinduskiej, ukazują beztroskie i dostatnie życie wieśniaków. Liczne świątynie, piętnaście czatri z prochami władców, ruiny okazałych domów dawnych arystokratów i kupców, drobne przedmioty codziennego użytku sprzedawane na straganach, jak puzderka z lusterkiem do nakładania bindi dla kobiet, grzechotki dla dzieci, wieszaczki, haki, uchwyty i przemyślne kłódki zamykające domowe szkatułki, lampki oliwne, nie mówiąc o statuetkach tańczącego Śiwy, bogini Lakszmi czy Ganeśki — wszystkie te wielkie i małe kunsztowne cacka pobudzają naszą wyobraźnię i pozwalają przybliżyć historię dawnych, bogatych Indii.\nOrchha podniosła się ekonomicznie dzięki turystyce, lecz pozycja radży równa jest dziś pozycji naszego sołtysa.\nPatiala została utworzona przez Babura, po jego wkroczeniu do Indii. Powierzył on funkcję poborcy podatkowego dla ziem położonych na południowy zachód od Delhi (dziś w Pendżabie) lokalnemu szefowi plemienia o imieniu Ful (był Dżatem zrodzonym z Radżputa i wieśniaczki). Cesarze mogolscy pozostawili tę funkcję rodzinie, która umocniła się i wzbogaciła. Ale dopiero Ala Singh, jako przywódca dużej społeczności Sikhów, wystąpił o przyznanie tytułu radży do ówcześnie panującego szacha w Delhi i otrzymał ten tytuł w 1762 roku. Niewiele lat później, w 1809 roku, następcy oddali się pod protekcję Kompanii Wschodnioindyjskiej.\nW 1939 roku w pałacowych garażach Patiali stało 27 Rolls-Royce'sów i setka samochodów innych luksusowych marek. Radża zawdzięczał swoje bogactwo wierności Anglikom, to znaczy dzięki świetnie utrzymanym oddziałom wojskowym, których akcje militarne wspierały brytyjskich kolonizatorów. W muzeum pałacu w Patiali znajduje się też kolekcja medali za „heroiczne czyny” oddane w służbie Anglikom.\nObecny radża Amarinder Singh wyznaje sikhizm, ale nie ukrywa, iż z pochodzenia jest hinduskim Dżatem.\nPaństwo Rampur było w rękach nababów z plemienia Patanów, pochodzących z regionu Rohel, położonego między Peshwarem i Afganistanem. Przybyli oni do Indii pod koniec XVII wieku, by splądrować, a następnie zająć nowe tereny. Utworzyli silne państwo, zagrażające nawet prowincji Oudh (dziś Luknau), która od starożytności była znakomicie zagospodarowana. Patanowie zawsze wspierali Anglików, dostarczając za duże pieniądze najemnych żołnierzy, sipajów, do wojsk Kompanii Wschodnioindyjskiej.\nW XIX wieku nabab Hamid Ali Khan zasłynął na cały indo-angielski świat dzięki wyśmienitej kuchni — zatrudniał przeszło 300 kucharzy. Dziś z tego państwa ostała się tylko nazwa miasta w Himachal Pradesh, u podnóży Himalajów.\nNazwiska rodowe świadczą niezbicie o wyznawanej religii — bracia Syed Mohammed Ali Khan i Kazim Ali Khan są światłymi muzułmanami, ich małżonki noszą tytuł begam. Powodem ich największej dumy jest niezwykła i ocalała ze wszystkich pogromów biblioteka wschodnich rękopisów (Raza), obejmująca 80 tysięcy ksiąg i 16 tysięcy manuskryptów, między innymi Koran z VII wieku, w językach arabskim, perskim i urdu; biblioteka-diament znajduje się w siedzibie rodowej w Rampur.


Kredyt na studia medyczne trzeba będzie odpracować - GazetaPrawna.pl\n4 marca 2021, 09:52\nPrzypomnijmy, że podobne rozwiązania dla lekarzy już obowiązują, dotyczą jednak kolejnego etapu kształcenia. / shutterstock\nPrzyszły lekarz studiujący odpłatnie będzie mógł liczyć na finansowe wsparcie - pod warunkiem, że później podejmie pracę w publicznej ochronie zdrowia.\nTakie rozwiązanie przewiduje projekt nowelizacji ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty umieszczony w wykazie prac legislacyjnych rządu. Zgodnie z jego założeniami o kredyt na studia medyczne będą mogły ubiegać się osoby kształcące się odpłatnie na kierunku lekarskim w języku polskim (chodzi o studia niestacjonarne w uczelniach publicznych oraz studia stacjonarne w uczelniach niepublicznych). Studenci, którzy go zaciągną, uzyskają możliwość pokrycia (w całości lub w części) kosztu kształcenia ze środków budżetu państwa, a następnie - po spełnieniu warunków określonych w projekcie - jego częściowego lub całkowitego umorzenia.\nKredyt będzie wiązał się z obowiązkiem późniejszego odpracowania go w publicznym systemie. Na razie nie wskazano szczegółowych warunków takiego zobowiązania. Wiadomo jedynie, że kredytowanie studiów ma być możliwe przez maksymalnie sześć lat, a pieniądze będą przekazywane na rachunek uczelni. Kredyt będzie miał preferencyjny charakter, np. niskie oprocentowanie, możliwość wcześniejszej spłaty, wydłużenie lub skrócenie jej okresu, obniżenie wysokości miesięcznej raty, a w przypadku trudnej sytuacji życiowej - możliwość zawieszenia spłaty kwoty głównej wraz z odsetkami na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.\nProjekt przewiduje utworzenie w Banku Gospodarstwa Krajowego Funduszu Kredytowania Studiów Medycznych, którego przychodami będą dotacje celowe z budżetu państwa. Z funduszu pokrywane będą: odsetki, umorzenie kredytu oraz koszt obsługi tego zadania przez BGK. Autorzy projektu wyliczyli, że koszt kształcenia na kierunku lekarskim w naszym kraju wynosi 200-250 tys. zł. Liczą, że zaproponowane rozwiązanie przyczyni się do wzrostu liczby lekarzy specjalistów, a także ograniczenia wyjazdów za granicę po ukończeniu studiów.\nPrzypomnijmy, że podobne rozwiązania dla lekarzy już obowiązują, dotyczą jednak kolejnego etapu kształcenia. Chodzi o tzw. bon patriotyczny, na podstawie którego o wyższe wynagrodzenie mogą ubiegać się rezydenci. To również wiąże się z obowiązkiem późniejszej pracy w publicznych placówkach medycznych. Funkcjonują również kredyty studenckie na zasadach ogólnych, ale nie cieszą się dużym zainteresowaniem.\nedukacja student szkolnictwo wyższe lekarze


zgg.gosc.pl → Uczę się wiary na nowo\n– Od nałogów uwolnił mnie Jezus. On zabrał mi przymus picia. Dziś jestem szczęśliwy i dziękuję Mu za moje nowe, trzeźwe życie – mówi Waldemar Skrzypek\nNa pierwsze leczenie poszedł nie dlatego, że chciał przestać brać, ale dlatego, że uciekał przed wojskiem. Na kolejne terapie jechał, bo na przykład chciała tego mama. Albo dlatego, że za dużo brał i postanowił się trochę podleczyć. Jednak zerwać z nałogiem nie zamierzał. – Tak to wszystko trwało do momentu, aż na festiwalu w Jarocinie poznałem swoją żonę. Nie od razu zerwałem z nałogami, ale pojawiła się myśl, żeby coś zmienić w swoim życiu. Obudziłem się pewnego dnia i stwierdziłem, że nie mogę już pić, ale z drugiej strony nie wyobrażałem sobie życia bez alkoholu – wyznaje Waldemar Skrzypek. – Takim ważnym momentem, w którym pomyślałem, że może mi się udać, była postawa osoby z mojej rodziny, która była uzależniona. To był kiedyś mój wzór w narkomanii, razem braliśmy. Ten uzależniony pojechał na leczenie i przestał brać. To był dla mnie szok. Kiedy przyjechał na przepustkę, ja przygotowałem dla niego działkę narkotyku, ale kiedy mu ją zaproponowałem, on odmówił. To mnie zaczęło zastanawiać. Zauważyłem, że mój nałóg jest niebezpieczny, że wszyscy zwracają mi uwagę, a ja to odpycham. Później, kiedy ta osoba pomyślnie skończyła terapię, pomyślałem, że może mnie też się uda. Podjąłem próby leczenia i w końcu się udało. Żyję bez nałogów już sześć lat – dodaje.\nWychowywał się w rodzinie katolickiej, ale po bierzmowaniu jego religijna edukacja się skończyła. Długo szukał Pana Boga. Swoją wiarę próbował odnaleźć m.in. u baptystów i buddystów, ale się nie powiodło. – Miałem wtedy ważniejsze sprawy niż Pan Bóg. Kiedy byłem na głodzie i było mi źle, to obwiniałem Boga za swoje cierpienia. Chociaż byłem od Niego daleko, to jednak Go szukałem. Pan Bóg nie pojawił się w moim życiu nagle. Dziś wiem, że wtedy miałem dużo znaków, tylko ich nie umiałem odczytać. Moimi drogowskazami byli głównie różni ludzie, których Bóg stawiał mi na mojej drodze – mówi W. Skrzypek. – Tak mocno odczułem łaskę Pana Boga dopiero podczas chrztu św. mojego syna. Wtedy dotarło do mnie to, co przysięgałem, że wychowam go w wierze. To było takie mocne doświadczenie. Zawsze unikałem odpowiedzialności jak ognia, a tu zrozumiałem wagę tego obowiązku. Moja wiara powoli zaczęła się budzić – wyznaje. Przez całe dzieciństwo ani w późniejszym czasie nigdy nie był na Rezurekcji. Kiedy pojechał z żoną na Wielkanoc do teściów, poszedł na tę Mszę Świętą. – Stałem w kościele i czułem, jak ludzie się przepychają, aż w końcu dopchnęli mnie do konfesjonału, dalej nie mogłem iść. Oblał mnie zimny pot, poszedłem do spowiedzi. Kapłan pomógł mi się wyspowiadać. Później żona ciągle mnie zachęcała, bym poszedł z nią do kościoła, ale różnie to bywało – mówi Waldemar.\nDługo czekałem na cud\n– Kiedy w końcu przestałem pić, to myślałem naiwnie, że Pan Bóg przyjdzie, strzeli we mnie jakiś piorun i będzie już dobrze. Na spotkaniach trzeźwościowych nasłuchałem się wiele o Bogu i cudach uzdrowienia z nałogu. Pojechałem do Częstochowy na spotkanie trzeźwościowe i tam nic się nie wydarzyło. Byłem strasznie zdegustowany. Cud się nie wydarzył. Wtedy niewiele rozumiałem z tego spotkania, ale podobało mi się jedno – trzeźwość tych ludzi. Postanowiłem się ich trzymać, bo wtedy już wiedziałem, że nie chcę pić – dodaje. Najtrudniejszym momentem w leczeniu była terapia w Ciborzu. Walkę z samym sobą Waldemar wygrał dzięki codziennej modlitwie. – Kiedy jechałem po detoksie na terapię, strasznie się bałem, że stamtąd ucieknę. Na terapii, kiedy człowiek źle się czuje, to zrobi wszystko, by tylko było lepiej, ale nie do końca jest zdecydowany, by przestać pić. Moja żona zawsze się modliła i poradziła mi, bym też się pomodlił. Od niej otrzymałem obrazek Jezusa Miłosiernego z Koronką do Miłosierdzia Bożego. Codziennie wieczorem, kiedy była już cisza nocna, odmawiałem tę modlitwę. Wtedy zacząłem się modlić regularnie. Wiem, że sam nie dałbym rady wygrać z nałogiem – wspomina uzależniony. W trzeźwym życiu zaczął od nowa poznawać wiarę. Kupił sobie Katechizm Kościoła Katolickiego, modlitewnik i różaniec. Jeździ na rekolekcje trzeźwościowe do Rokitna i daje świadectwa o swoim uzależnieniu, by pomóc innym wyjść z nałogu. – Pan Jezus zabrał mi przymus picia. Budzę się rano i nie muszę się napić. I za to codziennie Bogu dziękuję, i proszę o kolejny trzeźwy dzień. Modlę się też, by być pożytecznym dla innych – mówi.


Andrzej Rysiński | Comprehensio | Galeria Bardzo Biała\nSytuacja zaczyna się zmieniać (pytanie tylko w jakim zakresie i do jakiego stopnia) w momencie maszynowego przeniesienia wersji cyfrowej na płótno. Artysta, co prawda gwarantuje jednostkowość artefaktu, ale czy tym samym odzyskuje Benjaminowską „jedyność”? Wydaje się, że nie, albo przynajmniej nie całkiem. Już sam fakt istnienia potencjalnej możliwości ponownego, idealnego powielenia pierwszego wydruku wpływa na odczucie jego aury, szczególnie, że klasyczne malarstwo tradycyjnie kojarzymy z jednostkową wyjątkowością. Kolejną istotną kwestią jest ubytek w reprodukowanych obrazach tak ważnych formalnych środków malarskich jak faktura czy laserunki (zresztą znakomicie, choć oszczędnie wykorzystywane przez Rysińskiego w starszych pracach). Idealnie jednolite, bezimpastowe powierzchnie drukowanych prac Rysińskiego sprawiają, że – jak już wspomniałem – zerwana zostaje bezpośrednia, fizyczna więź między dziełem i twórcą. Tylko w niektórych obrazach Rysiński wprowadza za pomocą efektu ściekającej farby symulacje odręcznego gestu (np. Bez kraty 3, Krata 5, Cięcie 7), które pozwalają na częściową restytucję poczucia bezpośredniej obecności artysty w obrazie. W większości dzieł nieobecność klasycznych środków malarskiego wyrazu Rysiński rekompensuje za pomocą efektów charakterystycznych dla technik dygitalnych, np. symulacji rastra, idealnie równych krawędzi, gradientów czy czystej plamy barwnej, która miejscami daje efekt wycinanki z kolorowego papieru (znów nasuwają się skojarzenia z Matisse'em). Drukowane obrazy, w odróżnieniu od wersji elektronicznych, z czasem zyskają historię i aurę, choć z powodu maszynowego wykonania nie będą one im dane pierwotnie, jak to dzieje się w przypadku klasycznego obrazu sztalugowego. Będzie to również aura nieco innego typu, być może bliższa grafice i na pewno naznaczona specyficznym kontekstem naszych czasów – czasów dominacji technik digitalnych i nowej medialnej wrażliwości twórców i widzów. Benjamin, który zmarł w 1940 roku, nie mógł wiedzieć, że coraz szybsze i powszechniejsze procesy technicznej produkcji i reprodukcji obrazu doprowadzą już ćwierć wieku pózniej do kryzysu pojęcia znaku i znaczenia. Komentujący te zmiany Jean Baudrillard zauważał na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, że multiplikowanie w nieskończoność w kapitalistyczny systemie znaki stworzyły samowystarczalną, hiperrealną rzeczywistość symulakrów odcinającą człowieka od doznania realnego świata.


O dobrostanie zwierząt - Wszechnica\n0739 zwierzeta Pobierz mp3\nBadania naukowe przeprowadzone w ostatnich latach dowiodły, że zwierzęta odczuwają emocje podobnie jak ludzie. Dlatego naszym obowiązkiem jest zadbanie o ich dobrostan. O tym, co należy rozumieć pod tym pojęciem, opowiedziała w studiu Wszechnicy lekarz weterynarii Jolanta Łapińska.\nSpecjalistka przypomniała, że już w 1965 roku w Wielkiej Brytanii zdefiniowano pięć wolności, które składają się na dobrostan zwierzęcia. Należą do nich: wolność od głodu i pragnienia, wolność od dyskomfortu – czyli niewygody, wolność od bólu, ran i chorób, wolność od stresu i lęku oraz wolność do naturalnych zachowań.\nZadbanie o zapewnienie zwierzęciu powyżej opisanych praw nie jest wcale tak proste i oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Weterynarz mówiła o przykładach zwierząt gospodarskich, które nie są głodzone, ale nieprawidłowo karmione. Dotyczy to m. in. koni, które żywione są wysokoenergetycznymi karmami trzy razy dziennie. Stoi to w sprzeczności z naturalnym zachowaniem tych zwierząt. Konie na wolności całe dnie spędzają na łąkach, gdzie skubią niskoenergetyczne pokarmy. Karmienie ich trzy razy dziennie sprawia, że przez większą część doby czują się głodne.\nKrowy cierpią na niedostatek komfortu. W przypadku chowu wielkostadnego zwierzęta spędzają całe życie uwiązane w małym boksie. Mogą się jedynie położyć i wstać. Podobnie okrutny los jest udziałem kur w hodowli przemysłowej. Łamane jest w tym przypadku również ich prawo do wolności od bólu, ran i chorób. Ptaki tuczone na mięso w ciągu sześciu tygodni siedemdziesięciokrotnie przybierają na wadze. Zaburza to ich układ mięśniowo-szkieletowy, wskutek czego przez całe życie zmagają się z bólem z powodu nadmiernego przyrostu masy ciała.\nŚwinie narażone są na lęk i stres. Samice przed porodem zamykane są w małych klatkach, gdzie podobnie jak krowy w boksach mogą się jedynie położyć i wstać. Tymczasem w naturze przed urodzeniem prosiąt przygotowują sobie wcześniej gniazdo – wykopują w ziemi dziurę, którą wykładają przyniesioną trawą. Pozbawianie ich możliwości naturalnego zachowania naraża je na ogromny dyskomfort psychiczny.\nUmożliwienie zwierzętom realizacji ich naturalnych zachowań nastręcza problemu również troskliwym właścicielom zwierząt domowych. Specjalistka zwróciła uwagę, że ludzie maja tendencję do antropomorfizowania – ulepszania życia swoich pupili wedle własnych kryteriów. Weterynarz mówiła kotach, które traktowana są jak wiecznie wylegujące się leniuchy. Tymczasem koty to drapieżniki, które posiadają silny instynkt łowcy. Choć domowe zwierzęta nie muszą same polować, to powinni mieć zorganizowane takie zabawy ruchowe, żeby realizowanie tej naturalnej potrzeby im zastąpić.\nJak zadbać o dobrostan psa\nŁapińska wiele miejsca poświęciła najpopularniejszym zwierzętom trzymanych w domach i gospodarstwach. Poruszyła m. in. problem żywienia psów. Weterynarz zwróciła uwagę, że karmione są one często w sposób mało zróżnicowany. Nie powinno się żywić psa jedynie suchą karmą. Najlepszym testem satysfakcji czworonoga z serwowanych mu pokarmów jest tempo, w jakim opróżnia swoją miskę. Gdy długo ociąga się z jedzeniem, właściciel powinien przemyśleć zmianę diety. Powinien jednocześnie uważać, aby swojego zwierzęcia nie przekarmiać. Specjalistka zwróciła uwagę, że obecnie 60 proc. psów cierpi na nadwagę – prowadzi to do zaburzeń ruchu i cukrzycy.\nŁapińska mówiła też o zapewnieniu psu wolności od dyskomfortu. Poruszyła w tym kontekście problem zwierząt trzymanych całe życie na łańcuchach. Pies chowany w ten sposób nie ma możliwości realizacji naturalnych zachowań, co prowadzi do stereotypii – bezcelowego powtarzania sekwencji takich samych ruchów. Zwierzę dotknięte taką przypadłością chodzi w tę i z powrotem lub jednostajnie podskakuje. Pies łańcuchowy może też wykazywać zwiększoną skłonność do agresji. Weterynarz tłumaczyła, że pies w przypadku zagrożenia kieruje się zasadą „uciekaj albo walcz”. Zwierzę na uwięzieni pozbawione jest możliwości ucieczki, dlatego gdy poczuje się zagrożone, może zaatakować osobę przebywającą w pobliżu.\nNiedostatek ruchu nie jest jednak jedynie domeną psów łańcuchowych. Specjalistka zwróciła uwagę, że psy w mieście są przez wiele godzin zamknięte w mieszkaniach, a na spacery chodzą na smyczy. Łapińska podkreśliła, że ich właściciele powinni zapewnić im możliwość wybiegania się przynajmniej raz tygodniu. Nie można też zapominać, że psy widzą świat zapachami. Nie wolno im tego zachowania ograniczać. Weterynarz przypomniała również, że pies czuje naturalną potrzebę oznaczania terenu poprzez oddawanie moczu, nawet po kilkanaście razy w krótkim odstępie czasu. Nie powinno się więc wyprowadzać czworonoga jedynie „na minutę”.\nWięcej o dobrostanie zwierząt można się dowiedzieć w załączonego wideo z wywiadu. Pomocne w zrozumienie ich natury mogą być też następujące książki:\nAlexandra Horowitz, „Oczami psa”\nJohn Bradshaw, „Zrozumieć psa”, „Zrozumieć kota”\nPatricia McConnell, „Pod drugiej stronie smyczy”, „Z miłości do psa”\nTempel Grandin, „Zrozumieć zwierzęta”\nMark Bekoff, „O zakochanych psach i zazdrosnych małpach”,\nJeffrey Moussaieff Masson, Susan McCarthy, „Kiedy słonie płaczą”\nTagi: dobrostan zwierząt, koń, konie, kot, kot domowy, koty, krowa, krowy, pies, pies domowy, pies łańcuchowy, pies na wsi, pies w mieście, prawa zwierząt, psy, psy łańcuchowe, psy wiejskie, świnia, świnie, wszechnica, zwierzęta


Mąka kokosowa BIO 800g - Bio Planet Naturalna Spiżarnia\n» Mąki premium\n» Mąka kokosowa BIO 800g - Bio Planet\nMąka kokosowa BIO 800g - Bio Planet\nCena: 12,05 zł 12.05 PLN\nKod produktu: 6480\nmąka kokosowa* 100% (*certyfikowany składnik ekologiczny)\nEkologiczna mąka kokosowa powstaje w wyniku zmielenia miąższu kokosa. Charakteryzuje sie wyraźnym kokosowym zapachem i delikatnym, słodkim smakiem. Można  wykorzystać ją do wypieków, jako dodatek do deserów, koktajlów, musli, sałatek owocowych, czy jogurtów.\nWartość energetyczna - 1973 kJ/ 479 kcal\nw tym kwasy tłuszczowe nasycone - 39 g\nWęglowodany -54 g\nBiałko - 5,0 g\nInne filtry: produkt wegetariański\nKraj producenta: Polska\nKraj pochodzenia składników: Sri Lanka\nMąka Kokosowa 500g - Ol'Vita DATA 19.04.2019\nMąka Kokosowa BIO 250g - Health Link\nMąka kukurydziana 400g BIO PLANET\nWartość energetyczna - 368 kcal (1561 kJ) kJ / kcal\ntłuszcz - 1.20 g\nwęglowodany - 82.70 g\nbiałko - 5.60 g\nMąka kukurydziana BIO 1kg - Bio Planet\nMąka Lniana 250g - Ol Vita\nMąka lniana jest produktem naturalnym, bez konserwantów, sztucznych barwników i aromatów. Jest źródłem naturalnych witamin, minerałów, antyutleniaczy oraz błonnika. Dzięki częściowemu odtłuszczeniu surowca z którego powstaje, mąka jest "lżejsza", łatwiejsza do wykorzystania przy wypiekach, mniej podatna do tworzenia się zakalca.\nJest jedną z najbardziej wartościowych mąk pod względem składu i szerokich możliwości jej zastosowania w codziennym menu. W swoim składzie zawiera m.in.: wapń, fosfor, żelazo, cynk, miedź, chrom, lecytynę oraz witaminę E i B. Mąka lniana bogata jest w aminokwasy egzogenne.\nZastosowanie: jako dodatek do musli, deserów ,sałatek, past oraz do pieczenia i smażenia\nPrzechowywanie: po otwarciu przechowywać w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w ciemnym i chłodnym miejscu\nInformacja o alergenach: może zawierać: gluten, sezam, soję, orzechy: laskowe, arachidowe, włoskie, makadamia, migdały\nMąka łubinowa 400 g PROVITA\nSłuży do wyrobu chleba, ciastek, makaronów, chrupek, sosów, a nawet mleka. Jest składnikiem wędlin i służy jako półprodukt do przygotowywania potraw dla wegetarian. Białko łubinu ma podobne właściwości do białka soi, nie zawiera glutenu, obniża także poziom glukozy, co jest ważną sprawą dla diabetyków.\nZastąpienie, np. w chlebie czy makaronie, czterdziestu procent mąki razowej mąką z łubinu znacznie zmniejsza ryzyko chorób serca.\nMąka Migdałowa 250g - Ol'Vita\nMąka Orkiszowa Biała drobna 1 kg NATURAL\nMąka orkiszowa pełnoziarnista GRUBA 1 kg NATURAL\nMąka orkiszowa pełnoziarnista produkowana jest z całych ziaren orkiszu. Orkisz zawiera gluten dobrze przyswajalny przez organizm.\nMąka pełnoziarnista wspaniale nadaje się nie tylko do wypieku domowych chlebów i bułeczek, ale również do różnego rodzaju ciast, naleśników.\nMąka Orkiszowa Razowa Typ 2000 1kg - Bio Planet\nMąka gryczana pełnoziarnista bezglutenowa BIO 400g - Denver Food


OKUPACJA HITLEROWSKA SUCHEJ W 80. ROCZNICĘ WYBUCHU II WOJNY ŚWIATOWEJ\nśroda, 28 sierpień 2019 22:28\nOkupacja hitlerowska, akcja wysiedlania. Sucha dworzec PKP rejon magazynów. http://suchabeskidzkadawniej.pl/\nDLA MIESZKAŃCÓW SUCHEJ PODOBNIE JAK RÓWNIEŻ DLA LUDNOŚCI OKUPOWANEJ POLSKI BYŁ TO OKRES BARDZO CIĘŻKI. TERROR, STRACH PRZED ŚMIERCIĄ, WYNISZCZAJĄCA PRACA PONAD LUDZKIE SIŁY, GŁÓD, PONIŻANIE GODNOŚCI NARODOWEJ I GODNOŚCI CZŁOWIEKA- TO SWOISTY OBRAZ ÓWCZESNEJ RZECZYWISTOŚCI. BRONIĄCA SIĘ LUDNOŚĆ SUCHEJ I OKOLIC PRZED HITLEROWCAMI Z NARAŻENIEM ŻYCIA ORGANIZOWAŁA DZIAŁALNOŚĆ KONSPIRACYJNĄ I WŁĄCZAŁA SIĘ W CZYNNĄ WALKĘ Z WROGIEM. BARDZO WAŻNA BYŁA WTEDY SOLIDARNOŚĆ LUDZKA I WIARA W ZWYCIĘSTWO.\nPierwsze zarządzenia władz okupacyjnych...\nWojska niemieckie wkroczyły do Suchej szosą od strony Żywca 4 września 1939 roku. Władze okupacyjne zabroniły mieszkańcom opuszczania miejsca zamieszkania. Wprowadziły obowiązek oddania do Urzędu Miejskiego w Suchej broni, lornetek, aparatów radiowych i fotograficznych. Polskie nazewnictwo suskich ulic i instytucji zastąpiły niemieckimi. Obowiązywało niemieckie prawo. Nazistowskie sądownictwo służyło prześladowaniu i eksterminacji Polaków. Niemcy stosowali od początku okupacji przymus pracy, aby doprowadzić ludność do wycieńczenia, by później spowodować łatwiejszą ich likwidację. Mieszkańcy Suchej wykonywali np. prace brukarskie, pracowali ciężko w tartakach i w Niemczech.\nSuchą naziści włączyli do III- Rzeszy, a zamek posłużył im jako koszary. Kontrola celna i graniczna przy wyjeździe ludności z Suchej do Krakowa miała miejsce na zembrzyckim moście. Należało wówczas okazać ważną przepustkę. Najmniejszy sprzeciw wobec zarządzeń okupanta groził terrorem, poniżaniem godności osobistej, rozstrzelaniem, pacyfikacją ludności, wywózką do Rzeszy, zagładą w obozach koncentracyjnych.\nHitlerowcy rozpoczęli je już od wiosny 1940 roku. W Szkole Podstawowej nr 2 w Suchej założyli obóz przejściowy dla wysiedleńców z okolicznych wsi. Stamtąd kierowali ich do Generalnej Guberni, dokwaterowali do innych rodzin, wywozili na przymusowe roboty w głąb Rzeszy lub do obozów koncentracyjnych. Z Suchej okupant wysiedlił około 38 rodzin. Byli to przede wszystkim bogaci rolnicy, kupcy i właściciele budynków. Tych, którzy mieszkali w kamienicach albo posiadali domy przesiedlano m. in. do ruder żydowskich. 13 marca 1942 roku miał miejsce duży transport mieszkańców Suchej na roboty do Niemiec.\nBrak żywności i innych artykułów...\nW bardzo trudnej sytuacji znaleźli się rolnicy, gdyż okupant nałożył na nich obowiązkowe kontyngenty żywności. Ponieważ w czasie okupacji na ogół brakowało żywności i innych artykułów przemysłowych oficjalnie panował system kartkowo- przydziałowy i reglamentacyjny. Część mieszkańców zajmowała się przemytem towarów i ich sprzedażą na wolnym rynku zwanym „czarnym rynkiem”, który charakteryzował się surowymi prawami popytu i podaży.\nWażnym elementem solidarności było prowadzenie przez księdza Mieczysława Noworyta pomocy charytatywnej osobom biednym, prześladowanym oraz rodzinom aresztowanych. Na ten cel przeznaczano składki kościelne i ofiary składane przez zamożnych parafian. Ludziom potrzebującym piekarz Gabriel Mrugacz ofiarował często darmowo chleb. Znaczna część mieszkańców swoje przydziały alkoholu i papierosów wymieniała na produkty spożywcze.\nHitlerowska polityka wobec Żydów...\nŻydów suskich, tak samo jak w całym kraju, naziści pozbawiali majątków. Kazali im nosić na rękach opaski z charakterystyczną gwiazdą Dawida. Żydzi bici, poniżani, odbierano im prawo do bycia ludźmi. Na terenie dawnego browaru suskiego należącego do hrabiego Juliusza Tarnowskiego hitlerowcy utworzyli jesienią 1942 roku getto dla Żydów z powiatu żywieckiego i wadowickiego. Zgromadzonych tam około 300 Żydów zatrudnili przy regulacji rzeki Stryszawki, przy pracach budowlanych i do porządkowania miasta. 8 maja 1943 roku nastąpiła likwidacja getta. Dzieci do lat 14 i osoby starsze okupant wywiózł do obozu Oświęcim- Brzezinka, młodzież powyżej lat 14 na roboty do Niemiec. Szacuje się, że oprawcy zgładzili około 500-set Żydów suskich.\nHitlerowcy wyburzyli całkowicie stojący na rynku miasta piętrowy dom Żyda Löwiego, a także rozebrali żydowską bożnicę usytuowaną niedaleko rynku, nad potokiem Młynówka. Podobny los spotkał szereg zabudowań o konstrukcji drewnianej przylegających od strony Stryszawki do rynku.\nSuskie ofiary obozu Auschwitz- Birkenau...\nBędkowski Marian, Bucała Stefan, Ćwik Roman, Goczek Wilhelm, Gamrat Władysław, Gawlas Stanisław, Hollaender Abraham, Iciek Stanisław, Józefiak Józef, Kubasiak Michał, Kubasiak Stefania, Kumorowicz Julia, Machnik Jan, Pabian Józef, Pasierbek Władysław, Passendorfer Edward, Polak Waleria, Popielarczyk Antoni, Półtorak Bolesław, Reichenbaum Jakob Israel, Reichenbaum Joahim Israel, Reichenbaum Josef Israel, Sokólski Eugeniusz, Sokólski Jan, Strzałkowski Wiktor, Świerkosz Andrzej, Tyczkowska Janina, Tyczkowski Władysław, Weis Wojciech, Witek Zbigniew.\nI innych obozów...\nDomański Mieczysław (Gross-Rosen), Godzwan Władysław (Dachau), Krzeszowiak Józef (Mauthausen), Krzeszowiak Kazimierz (Buchenwald), Popiel Gustaw (Gross-Rosen).\nWalka z kulturą w Suchej ...\nNiepowetowane straty w tym czasie poniósł księgozbiór zamku suskiego. Mimo, iż przed wybuchem wojny hrabia Tarnowski polecił wywieźć cenne zbiory, to jednak Niemcy zawłaszczyli część tomów. Niektóre z nich spalili w suskich lokomotywniach albo przemielili w żywieckiej papierni. Ocalała jedynie część zbiorów, która znajduje się obecnie m.in. w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie oraz w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu. Hitlerowcy zrabowali też z zamku kolekcję obrazów i rzeźb.\nOkupacja dotknęła również suskie szkoły. W Szkole Podstawowej nr 1 uczyły się dzieci polskie, niemieckie i żydowskie. Te ostatnie końcem 1939 roku zostały usunięte z tej placówki oświatowej. Kiedy wzrosła liczba uczniów niemieckich w szkole, polskie dzieci przeniesiono do szkoły nr 2 na Zasepnicy. Po zorganizowaniu w tej placówce tymczasowego obozu dla wysiedlonych, dzieci pobierały naukę w prywatnych domach. Uczniów zaś ze szkoły nr 1 przeniesiono do szkoły w Makowie Dolnym. Braki lokalowe w tym miejscu spowodowały, że dzieci uczyły się także w wynajmowanych pomieszczeniach. W szkołach zezwolono na naukę języka polskiego, geometrii, higieny, ale skonfiskowano polskie podręczniki. Nakazano usunąć z programu nauczania śpiewu wszystkie pieśni narodowe. Nauczyciele suscy nie wahali się podejmować tajnej pracy oświatowej ucząc m. in. historii, geografii i przekazując uczniom wartości moralne oraz patriotyczne. Z rozkazu władz okupacyjnych pedagodzy musieli wykonywać dodatkową pracę w urzędach niemieckich. Liczbę zajęć szkolnych ciągle ograniczano.\nW suskim kinie wyświetlano tylko te filmy, które pozytywnie przeszły przez niemiecką cenzurę propagandową. Wobec tego oglądali je wyłącznie naziści.\nOkupanci starali się wszelkimi sposobami ograniczać i szykanować samych kapłanów, jak również ich posługę duszpasterską. Czynili tak dlatego, że wiedzieli, iż kościół zwłaszcza podczas okupacji stanowił dla mieszkańców ostoję wiary, polskości i patriotyzmu. Opiekował się ubogimi, dawał nadzieję na odzyskanie wolności, pomagał przezwyciężyć ból i cierpienie osobom, które straciły najbliższych w walkach z wrogiem i w obozach zagłady. Naukę religii oprawcy usunęli ze szkół, toteż odbywała się ona na plebani. Niszczono przydrożne krzyże, kapliczki i groby na cmentarzu. W 1943 roku hitlerowcy zrabowali dwa dzwony z suskiej świątyni.\nKonspiracja i walka z wrogiem...\nWielką rolę w powstaniu ruchu konspiracyjnego odegrał miejscowy węzeł kolejowy. Kolejarze suscy już od 1940 roku rozpoczęli działalność podziemną. Organizował ją Zbigniew Tyczkowski tworząc drużyny oraz grupę dywersyjno- sabotażową. Ściśle z Tyczkowskim współpracowali m. in.: A. Listwan, S. Ścieszka, T. Karp, W. Chruścicki i J. Słomka. Drużyny organizowały przerzuty zagrożonych przez Niemców działaczy podziemia z Rzeszy do Generalnej Guberni. Bardzo ważne było też fałszowanie listów przewozowych. Natomiast grupa dywersyjno-sabotażowa niszczyła łożyska wagonów, sypiąc do nich piasek i żwir oraz likwidowała cenne przesyłki przeznaczone dla hitlerowców.\nW Suchej wiosną 1940 roku powstała organizacja konspiracyjna, której komendantem był Antoni Malczewski, a później Edward Passendorfer. W 1941 roku jako tzw. „Placówka Sucha” weszła w skład Żywieckiego Obwodu Związku Walki Zbrojnej.\nSucha i okolice ze względu na położenie i warunki terenowe stanowiła doskonały ośrodek działania i bazę wypadową dla prowadzenia akcji partyzanckich. Pracą Kierownictwa Dywersji i Sztabu Okręgu Armii Krajowej kierował Wacław Zdyb „Zawieja”. Zorganizował on trzy grupy partyzanckie. Najsilniejszą z nich był oddział por. Czesława Świąteckiego „Surmy”. Jedną z ważniejszych akcji tego oddziału było rozbicie, w nocy z 20/21 sierpnia 1943 roku, placówki granicznej w Suchej, w ramach działań o kryptonimie „Taśma”. Partyzantami dowodził wówczas Bronisław Molina ps. „Bronek”. Pierwszy pluton oddziału „Surmy” tworzyli partyzanci z Suchej. Dowodził nimi Józef Kołacz „Jawor”. Pluton ów podejmował ataki na placówki graniczne, na niemieckich osadników, zdobywał broń i amunicję m. in. : w Gilowicach, Palczy, Krzeszowie i Kocierzu. Bardzo aktywny okazał się też pluton z Suchej dowodzony przez sierżanta Mamcarza.\nSuskie podziemie tworzyły również dwa oddziały Batalionów Chłopskich. Jednym z nich był Oddział Specjalny „Groń”, którym kierował kpt. Stanaszek. Natomiast po jego zamordowaniu przez nazistów, Zygmunt Pieczara „Drań”. Drugim równie aktywnym oddziałem partyzanckim Batalionów Chłopskich był tzw. „Paw”, dowodzony przez Józefa Jąkałę, ps. „Borówka”.\nWarto zaznaczyć, iż w czasie okupacji hitlerowcy zamordowali około 90 mieszkańców Suchej. Są to przede wszystkim ofiary kampanii wrześniowej 1939 roku, pomordowani przez Niemców w czasie egzekucji i w obozach koncentracyjnych oraz zabici w walce z wrogiem w roku 1945 podczas wyzwalania naszych terenów.\nWojskami, które wyzwoliły spod okupacji hitlerowskiej Suchą była I armia gwardii IV Frontu Ukraińskiego pozostająca pod ogólnym dowództwem generała pułkownika Andrieja Greczki. 242 dywizja 3 korpusu I armii gwardii pod dowództwem generała, majora Wiktora Lisinowa, po sforsowaniu rzeki Skawy, zajęła tereny ziemi suskiej, aż do rubieży Stryszawa -Zembrzyce. Po wzmożonych walkach ostateczne wyzwolenie Suchej nastąpiło 29 stycznia 1945 roku. W zbiorowych mogiłach na cmentarzu spoczywa 636 żołnierzy IV Frontu Ukraińskiego.\nHojnacki B., Beskidzkie echa wolności, Bielsko- Biała, 1987.\nKronika Parafialna w Suchej.\nLista śmierci, Podbeskidzkie ofiary obozów i więzień hitlerowskich, Kronika Beskidzka, 2005.\nMydlarz J., W kręgu suskiej konspiracji, Kalendarz Beskidzki, 1981.\nSucha Beskidzka, pod redakcją Józefa Hampla i Feliksa Kiryka, Kraków, 1998, s.311-346.\nSucha Beskidzka w opracowaniu Janusza Kociołka, Urząd Miejski w Suchej Beskidzkiej.


Otoskop - podstawowe narzędzie w badaniu słuchu - Kredos Sklep Medyczny\nOtoskop – w pierwszej chwili ta nazwa niewiele mówi, ale każdy z nas jest wielokrotnie badany tym niewielkim narzędziem. Posiadają go nie tylko laryngolodzy, ale także lekarze rodzinni i pediatrzy. Z zapaleniem ucha nie pędzimy od razu do laryngologa. Otoskop pozwala lekarzowi rodzinnemu na zdiagnozowanie problemu. Nie każdy też wie, że otoskop można także mieć i używać w domu.\nCzym jest otoskop i do czego służy?\nOtoskop to niewielkie narzędzie, składające się z uchwytu oraz końcówki zwanej wziernikiem, posiadającej także oświetlenie. Istnieją zarówno jednorazowe, jak i wielorazowe wzierniki, a ich rozmiar wynosi od 2,2 do 10 mm. Nazwa narzędzia sugeruje, że służy ono do badania uszu.\nPozwala na zdiagnozowanie problemów takich, jak stany zapalne w uchu, a nawet niekiedy problemów ze słuchem. Lekarz za pomocą otoskopu jest w stanie zauważyć, co zatyka kanał słuchowy u pacjenta skarżącego się na gorsze słyszenie (może to być woskowina lub ciało obce).\nOtoskop pozwala wykryć także mechaniczne uszkodzenia w uchu, które mogą być przyczyną problemów ze słuchem. U dzieci zaś otoskop pozwala na zlokalizowanie ciała obcego, które dziecko włożyło sobie do ucha. Jednak wbrew pozorom, otoskop nie służy tylko do badania uszu. Można też z jego pomocą zajrzeć do nosa czy gardła. Badanie otoskopem trwa ułamki sekund i jest bezbolesne. Jest przeprowadzane wręcz standardowo na niemal każdej wizycie lekarskiej, zwłaszcza u dzieci.\nPrzede wszystkim otoskopy dostępne na rynku różnią się rodzajem oświetlenia. Pod tym względem wyróżniamy otoskopy z oświetleniem bezpośrednim, czyli z żarówką za okienkiem wziernika, światłowodowym z żarówką w główce otoskopu oraz LED, które są narzędziami najnowszej generacji. Otoskopy ze światłem LED pracują długo bez konieczności wymiany żarówek oraz zużywają mniej energii. Na rynku można spotkać także otoskopy z różnym powiększeniem. W klasycznych jest ono trzykrotne i gwarantuje odpowiednie przeprowadzenie badania.\nW medycznych sklepach można kupić otoskopy z większym powiększeniem, jednak należy pamiętać, że zmniejsza ono pole widzenia. W sprzedaży są także specjalne otoskopy pediatryczne, w różnych kolorach i kształtach, tak aby kojarzyły się małym pacjentom z zabawką, nie powodując niepotrzebnego stresu, który i tak jest niemały przy każdej wizycie u lekarza. Ważne są także różne rozmiary wzierników, gdyż jest różnica między wielkością otworów usznych czy nosowych u niemowląt, a ich wielkością u dzieci starszych. Lekarze rodzinni zaś powinni posiadać uniwersalne otoskopy, umożliwiające obejrzenie nie tylko uszu, ale także gardła czy nosa.\nCo można zdiagnozować za pomocą otoskopu?\nPrzede wszystkim otoskop pozwala na zlokalizowanie blokującej ucho woskowiny czy ciała obcego, a także stanów zapalnych i uszkodzeń. Pozwala też jednak na zdiagnozowanie poważniejszych problemów, takich jak uraz ciśnieniowy ucha, powikłania po infekcjach wirusowych, ostrego zapalenia ucha środkowego, perforacje błony bębenkowej czy nawet nowotwory zlokalizowane w uszach. Ponadto otoskop umożliwia także zajrzenie do nosa i zauważenie polipów czy skrzywienia przegrody. Pozwala też wykryć przyczyny bólu gardła, problemy z migdałkami czy krtanią. Jest więc narzędziem uniwersalnym, stosowanym przede wszystkim do badania uszu, ale nie tylko.\nLekarzowi rodzinnemu wystarczy zwykły, kieszonkowy otoskop. Jednak laryngolog powinien mieć już profesjonalny, pełnowymiarowy przyrząd. Warto zwracać uwagę na dodatkowe funkcje urządzenia, jego parametry, rodzaj oświetlenia czy zagadnienia związane z utrzymaniem i serwisowaniem narzędzia. Ważnym aspektem jest także materiał wykonania zarówno samego otoskopu, jak i soczewki. Otoskop może być metalowy lub plastikowy. Soczewka zaś zazwyczaj jest szklana lub plastikowa.\nWarto również przeanalizować koszty związane z dokupowaniem wzierników, wymianą źródła oświetlenia. Klasyczne, zwykłe otoskopy zazwyczaj są zasilane na baterię. Lekarzowi rodzinnemu być może taki wystarczy, ale laryngologowi, który używa urządzenia całymi dniami, badając wielu pacjentów, powinien jednak zaopatrzyć się w otoskop akumulatorowy z możliwością ładowania. Warto także zwrócić uwagę na producenta i na to, czy w pobliżu zamieszkania lub przychodzi, w której się pracuje jest możliwość serwisowania. Przy zakupie sprzętu od mniej znanych producentów, można narazić się na długi czas oczekiwania na naprawę urządzenia.\nCzy można mieć otoskop w domu?\nKlasyczny otoskop na baterie można mieć również w domu. Jednak przyda się tylko wtedy, jeśli w domu mieszka więcej niż jedna osoba. Samodzielnie nie da się sobie zrobić badania. Najbardziej taki domowy otoskop przyda się rodzicom małych dzieci, które lubią wkładać sobie drobne przedmioty do uszu czy nosa.\nRodzic może z pomocą otoskopu sprawdzić, co dziecko włożyło do ucha, jak głęboko i zorientować się, czy na pewno trzeba wybrać się do lekarza. W wielu przypadkach rodzice są w stanie sami wyjąć dziecku taki przedmiot bez narażania go na stres związany z wizytą u lekarza. Ponadto, jeśli dziecko jest bardzo głośne, można samodzielnie sprawdzić, czy nie ma w uszach woskowiny, która powoduje problem ze słuchem.


Pracownia artystyczna IKart: Ślubne pudełko z przegródkami w fioletowym gaju\nŚlubne pudełko z przegródkami w fioletowym gaju\nZapowiedzianym na Facebooku przedmiotem jest ślubne pudełko z przegródkami. Pudełeczko przeznaczone jest na prezent ślubny dla Młodej Pary, a w środku znajdą się różne cudowności, coś na: osłodę, rozmnożenie, pamiątkę, podróż, szczęście i przyszłość. Czyż to nie cudowny prezent? Do wykonania pudełeczka użyłam różnych metod m.in. scrapbookingu, decoupage'u, czyli ogólnie było mixed mediowo :) Sosnowe pudełeczko pomalowałam białą farbą akrylową firmy Maimeri, klejem Colla Vello od Stamperii przykleiłam serwetkę w drobne gałązki lawendy.\nWydawało mi się, że nie wyszło to zbyt dobrze dlatego pokryłam wieczko pasą strukturalną używając do tego maski Memory Box Mask Raymelle 88541 style. Skrzyneczkę postarzyłam tuszami: fioletowym od Latarni Morskiej i vintage photo Distress oraz wymieszałam je białym Gesso od 13 arts, a wieczko potraktowałam Rainbow Color (pink, navy blue) również od 13 arts . Całość polakierowałam półmatowym lakierem.\nDodałam kompozycję kwiatową, papierową serwetkę oraz dekor z DpCraft Glamour Vintage wraz z kokardką w drobne groszki. Kompozycję uzupełniłam pomalowanymi na złoto tekturkami z Fabryki Weny (motylki) oraz Crafty Moly i Filigranek (zawijaski), półperełkami oraz kroplami wykonanymi przy pomocy 3d varnishu i porporiny od Stamperii. Całość skropiłam białą farbą akrylową i fioletowym tuszem.\nW środku wkleiłam karteczki z przeznaczeniem prezentów :)\nReszty możecie dowiedzieć się z filmiku na moim kanale YT:\nAutor: Pracownia IKart o 21:41:00\nEtykiety: Kanał YT, Mixed Media, Pudełko decoupage, Pudełko ślubne, Pudełko z przegródkami


The Settlers – Zarejestruj się, by zyskać szansę na zagranie | Ubisoft (PL)\nJUŻ TERAZ ZAMÓW W PRZEDSPRZEDAŻY\nGRA THE SETTLERS POWRACA\nTa nowa odsłona w serii, wierna niemal 30 latom tradycji, łączy rozbudowany system strategii wznoszenia miasta ze zmaganiami militarnymi. Wybierz jedną z trzech frakcji i podbij ten zupełnie nowy świat, przedstawiony z użyciem najnowszych technik graficznych. Twoja osada nigdy nie była tak pełna życia.\nGłówne elementy rozgrywki\nObejrzyj ten unikatowy zwiastun z rozgrywką i poznaj przyszłość The Settlers.\nThe Settlers łączy świeże spojrzenie na popularną mechanikę rozgrywki z nowymi elementami. Gra oferuje rozwinięte mechanizmy infrastrukturalne i gospodarcze, służące rozbudowie oraz kierowaniu wojskiem i zwycięstwu nad rywalami.\nObejrzyj film z cyklu Dev Insights\nSzeroki wybór wieloosobowych trybów w sieci dla nawet 8 graczy oferuje emocjonujące potyczki z prawdziwymi graczami lub sztuczną inteligencją. Kampania fabularna zabierze graczy w podróż po świecie The Settlers, zaś osobny samouczek pozwoli nowym graczom poznać podstawową mechanikę.\nŚwiat w The Settlers jeszcze nigdy nie był tak pełny życia i bogaty w szczegóły. Opracowany przez Ubisoft silnik Snowdrop wyznacza nowe standardy grafiki w gatunku gier ekonomicznych czasu rzeczywistego.\nWybierając swój styl gry gracze będą musieli brać pod uwagę wyjątkowe miejsca zapewniające nagrody oraz wyzwania stawiane przez różne środowiska.\nDaj się porwać wymyślonej na nowo strategii czasu rzeczywistego z nowymi funkcjami i oszałamiającą grafiką.\nThe Settlers jest dostępne na:\nKlasyfikacja The Settlers:


Wykłady z interwencji kryzysowych - Notatek.pl\nPrzepióra - Kapusta.\nNotatka składa się z 14 stron, zawiera literaturę przedmiotu oraz notatki zgromadzone podczas wykładów. Porusza następujące zagadnienia: definicja stresu, koncepcję stresu psychologicznego wg Lazarusa, koncepcję zachowania zasobów Hobfolla. Przybliża klasyfikację stresu oraz przedstawia przyczyn powstania oraz podstawowe sposoby radzenia sobie ze stresem.\nWyjaśnia również czym jest kryzys, interwencja kryzysowa, przedstawia charakterystykę kryzysu .Definiuje kryzys według opinii różnych autorów na przestrzeni lat, a także opisuje sposoby skutecznego radzenia sobie z sytuacjami kryzysowymi.\nNa koniec opisuje różnice pomiędzy PTSD a stanem trans-kryzysowym.\nINTERWENCJE KRYZYSOWE dr M. Przepióra- Kapusta semestr VI\nSTRES I INTERWENCJE ~~ POZYCJE KSIĄŻKOWE:\nHerbert „Zrozumieć prawdę” poradnik dla rodzin obciążonych stresem.\nSheridan Radmacher „Psychologia zdrowia wyzwanie dla biomedycznego modelu zdrowia”. - interwencje dotyczące kryzysu\nBryant, Harvey „Zespół ostrego stresu”.\nTerelak „Psychologia stresu”.\nLis- Turlejska „Stres traumatyczny”.\nJames, Gilland „Strategie interwencji kryzysowej, pomoc psychologiczna poprzedzająca terapię” T: stres. 01.03.10r.W1\nInterwent w kryzysie nie jest psychologiem!!!!\nWg Sely`ego - organizmy pod względem reagowania na stres biologiczny\nPatrz notatki == I rok z psychologii T:stres c.d.: 08.03.10r. W2\nStres jest transakcją, podkreśla się ocenę. Wzajemne oddziaływanie jednostki i otoczenia oraz kontekst sytuacji\nKONCEPSJA STRESU PSUCHOLOGICZNEGO WG LAZARUSA:\nLazarus lata 50\nKoncepcja fenylologiczno poznawcza reakcja, która jest odpowiedzią na bodziec.\nPodstawowym założeniem jest znaczenie kontekstu sytuacyjnego oraz relacji jednostka otoczenie dla wszystkich form aktywności człowieka.\nTRANZAKCJA podlega ocenie na poziomie pierwotnym- trzy wyniki:\nBodziec, który działa jest zagrażający, ale nie bezpośrednio dla nas,\nOcena sytuacji obojętna np. trzęsienie ziemi w Turcji,\nBierzemy pod uwagę znaczenie sytuacji. Dysponujemy takimi środkami. Ocena korzystna lub sprzyjająca np. powódź w 1997r. dla osób, które miały wysoko ubezpieczone mienie,\nKiedy określamy jakieś zdarzenie za stres wtedy, gdy nie dysponujemy takimi środkami, aby im zapobiec.\nDef. STRESU wg Folkman i Lazarus:\nStresem jest określona relacja między osobą a otoczeniem, która oceniana jest przez osobę, jako obciążająca, lub przekraczająca jej zasoby i zagrażająca jej dobrostanowi.\nSubiektywnie oceniana przez osobę sytuacja:\nKrzywda lub strata,\npunkt 2 i 3punkt = sytuacja akceptowana i przewidywalna.\nMa największe dla nas znaczenie np. utrata samooceny, dóbr, wartości osób,\nDotyczy zaistniałej szkody, nie możemy nic już zrobić.\nAd.2. Przewidujemy coś, co będzie mieć miejsce. Możemy próbować unikać danej sytuacji.\nWyzwanie, przewidujemy, że może nas spotkać zagrożenie, ale i sukces. Sytuacja ryzykowna, np. gra na giełdzie, w kasynie.\nJeślisytuacja będzie oceniana, jako zagrażająca reakcje emocjonalne będą mieć charakter energetyczny, np. wściekłoś, przerażenie złość. Są to takie emocje, które pokazują nam, że jednostka jest gotowa do działania. === Ad.2.\n… może być w stanie transkryzysowym, ale nie wszystkie osoby w tym stanie maja PTSD.\nStan transkryzysowy nie dotyczy wyłącznie osób zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami osobowościowymi.\nMoże pojawić się na skutek:\nChronicznych stanów środowiskowych,\nCechy charakterystyczne stanu transkryzysowego:\nMa charakter pozostałości,\n… wzrostu zasobów następujących po ich zastosowaniu.\nT: Przyczyny stresu i klasyfikacja zaburzeń. 15.03.10r.W3\nKryterium siły i zakresu oddziałującego bodźca.\nTRZY GRUPY ZDARZEŃ STRESOWYCH:\nDramatyczne wydarzenia o wymiarach katastroficznych, które obejmują całe grupy jest to stres ekstremalny, traumatyczny o dużej sile stresowej,\nPoważne wyzwania i zagrożenia dotyczące jednostek lub kilku osób. Stresory o średniej sile.\nDrobne codzienne wydarzenia życiowe o charakterze utrapienia, stres o niewielkiej sile.\nStresory uniwersalne osoby nimi dotknięta nie mogą nie uświadamiać sobie ich działania, nie można ich nie dostrzec np. przejście trąby powietrznej itp.,\nMają swoją charakterystykę psychologiczną, kiedy bierze udział się w samym zdarzeniu.\nPo pierwsze atakują najbardziej wartościowe aspekty życia…\nDo tej grupy stresorów będą należały zmiany życiowe, wszystkie zdarzenia obejmujące jednostkę bądź kilka osób ( lista stresorów: śmierć małżonka najwyżej)\nPsucie się rzeczy, gubienie przedmiotów itp.\nInny podział przyczyn stresu ma związek z czasem trwania stresora:\nJednorazowe wydarzenia stresowe, zajmują określony odcinek czasowy. Wiemy, kiedy się pojawią i kiedy się skończą np. przykra rozmowa w związku,\nPeriodyczne albo cykliczne to powtarzające się z pewną regularnością zdarzenia stresowe np. sesja dla studenta\nStresory chroniczne czyli działają permanentnie, to stresory w stanie, w którym funkcjonujesz ,nie masz ucieczki np. dziecko w rodzinie alkoholików.\nJest źródłem ciągłych napięć, zagrożenia.\nStres o charakterze sekwencyjnym to ciąg wydarzeń stresowych, w których stresor inicjujący…\nSkoncentrowanie na unikaniu,\nT: Wsparcie w sytuacjach kryzysowych. 22.03.10r. W4 Def. - Etymologia:\nCzasownik' krinein' (grc. etymologia) oznacza rozdzielać, odsiewać, rozstrzygać, decydować, sądzić. Zaś pochodzący od niego rzeczownik `krisis'- wybór, rozstrzygnięcie.\nŹródła słownikowe np. The Webster`s Encyclopedic Dictionary of English Language 1988r. podaje, że” kryzys/ `crisis' to punkt zwrotny w chorobie, decydujący moment szczególnie w tragedii, czas zagrożenia, punkt kulminacyjny”. Słowo to oznacza, więc przesilenie. Rozumienie potoczne:\n„kryzys” służy określeniu różnych sytuacji, których wspólnym mianownikiem jest aspekt zagrażania. Mówi się o kryzysie wartości, rodziny, finansach publicznych, terroryzmu - w stosunku między Palestyńczykami a Żydami takiej czy innej tożsamości.\nW tym rozumieniu…\nWystępujące uporczywe unikanie bodźców związanych z traumą i ogólne odrętwienie psychiczne (nieobecne przed trauma), 3 lub więcej objawów:\nWysiłki w celu uniknięcia myśli, uczuć bądź rozmów związanych z traumą.\nWysiłki w celu uniknięcia działań, miejsc lub ludzi wywołujących wspomnienia o traumie.\nNiezdolność do przypominania sobie ważnego aspektu zdarzenia traumatycznego.


Press Releases | Press Release | Visa\nVisa przygotowuje się do wprowadzenia na rynek platformy B2B Connect\nPlatforma Visa oparta o technologię rozproszonego rejestru wprowadza dla klientów przełomowe rozwiązanie w postaci cyfrowej tożsamości.\nIBM i Bottomline Technologies zostały nowymi partnerami uczestniczącymi w komercyjnym uruchomieniu platformy.\nWarszawa, 26 listopada 2018 r. – W ramach przygotowań do uruchomienia platformy B2B Connect zaplanowanego na pierwszy kwartał 2019 roku, Visa Inc. (NYSE:V) ujawniła nowe szczegóły dotyczące rozwiązania określanego jako cyfrowa tożsamość. Dzięki jedynej w swoim rodzaju platformie opartej o technologię rozproszonego rejestru, instytucje finansowe zyskają możliwość przetwarzania transgranicznych płatności business-to-business na całym świecie w sposób łatwy, szybki i bezpieczny.\n„Wraz z wdrożeniem B2B Connect wyposażymy firmy w nowe narządzie do dokonywania transgranicznych płatności o dużej wartości – jednocześnie usprawniamy niewydolne procesy i znosimy granice geograficzne” – powiedział Kevin Phalen, globalny dyrektor Visa Business Solutions w Visa. „B2B Connect usprawni płatności na rzecz instytucji finansowych firmom z różnych branż, np.: łańcucha dostaw, handlu, bankowości instytucjonalnej i innych”.\nFunkcja cyfrowej tożsamości udostępniona w ramach B2B Connect tokenizuje wrażliwe dane biznesowe – na przykład numery kont i informacje dotyczące konta bankowego – poprzez przypisanie im unikalnego identyfikatora, który może zostać wykorzystany dla usprawnienia płatności dokonywanych za pośrednictwem platformy. Funkcja ta oparta jest o odpowiednie zasady i procedury oraz zamienia sposób wymiany informacji w przypadku transgranicznych transakcji business-to-business. W ten sposób zapewnia bezpieczeństwo.\n„Wraz z B2B Connect udostępnione zostanie rozwiązanie w postaci cyfrowej tożsamości pozwalające znacząco ograniczyć ryzyko oszustw, które może dzisiaj występować w przypadku czeków, automatycznych izb rozliczeniowych oraz przelewów. Jednocześnie pomoże ono firmom spełniać wymogi regulacyjne panujące w ekosystemie finansowym” – dodał Phalen.\nW ramach przygotowań do komercyjnego uruchomienia platformy B2B Connect w przyszłym roku, Visa zawiera nowe partnerstwa z zamiarem wprowadzenia kolejnej funkcjonalności dla tego rozwiązania.\nW ramach prac nad platformą B2B Connect Visa integruje swoje główne produkty z Hyperledger Fabric, rozwiązaniem o otwartym kodzie źródłowym rozwijanym przez Linux Foundation. Pozwoli to na ulepszenie procesu poprzez usprawnienie transakcji finansowych w ramach skalowalnej i zamkniętej sieci. Dzięki współpracy Visa i IBM, instytucje finansowe będące ich wspólnymi klientami oraz towarzyszące im ekosystemy będą mogły w sposób maksymalny wykorzystać możliwości sieci. Obecny projekt stanowi naturalne rozwinięcie 40-letniej współpracy Visa i IBM. Podkreśla ich zaangażowanie w dostarczanie rozwiązań, dzięki którym transakcje transgraniczne odbywają się w sposób płynny i zapewniają najwyższy poziom bezpieczeństwa, zaufania i przejrzystości.\n„Gdy liderzy branży płatniczej oraz technologii usług finansowych pracują razem w oparciu o technologię o otwartym kodzie źródłowym, zyskuje na tym całe środowisko biznesowe” – powiedział Jason Kelley, dyrektor generalny w IBM Blockchain Services. „IBM Blockchain Platform i technologia Hyperledger przynoszą dzisiaj firmom namacalne korzyści a B2B Connect jest jak dotąd jednym z najbardziej przekonujących przykładów tego, jak blockchain może zmieniać płatności”.\nZ Visa współpracuje również Bottomline Technologies, wiodący dostawca technologii finansowych, dzięki którym skomplikowane płatności biznesowe stają się prostsze, inteligentniejsze i bezpieczniejsze. Firma zostanie pierwszym partnerem, który zintegruje swoje rozwiązanie z B2B Connect.\nWraz z integracją, instytucje finansowe obsługiwane przez Bottomline Technologies i uczestniczące w B2B Connect zyskają łatwy dostęp do platformy bez konieczności wdrażania skomplikowanych aktualizacji technologii.\n„Bottomline współpracuje z 1200 instytucjami finansowymi na całym świecie, które zgłaszają nam zapotrzebowanie na wartościowe innowacje upraszczające procesy i podnoszące wydajność” – powiedział Rob Eberle, prezes i dyrektor generalny Bottomline Technologies. „Z tego powodu niezmiernie cieszymy się, że możemy współpracować z Visa nad integracją, dzięki której instytucje finansowe będące naszymi wspólnymi klientami zyskają łatwy dostęp do platformy B2B Connect”.\nInformacje o Visa B2B Connect\nPodstawą każdej transakcji wykonywanej za pośrednictwem B2B Connect są bezpieczeństwo, interoperacyjność oraz odpowiednie zasady i procedury. Za pośrednictwem platformy możliwe będzie przesyłanie transakcji z banku, z którego pochodzi płatność, bezpośrednio do banku beneficjenta. Pozwoli to dokonywać płatności w sposób płynny oraz skróci czasu spędzany na dokonywaniu transgranicznych transakcji korporacyjnych.


Wycena firm i spółek – komu powierzyć? – Moja-Oferta.pl\nZastanawiasz się, w jaki sposób następuje procedura pozyskiwania zarejestrowanej już spółki? Jeżeli tak, to z pewnością należałoby wiedzieć, że dziś wiele ludzi decyduje się na zakup takiej spółki, bowiem to o dużo łatwiejszy start od samodzielnego załatwiania wszelkiego rodzaju formalności, jakich jest niestety de facto sporo.\nDystrybucja spółek jest dzisiaj prowadzona przez niektóre przedsiębiorstwa, w związku z tym warto się nimi zainteresować, szczególnie jeśli już od dłuższego czasu sądzisz o rozpoczęciu osobistej aktywności gospodarczej. Na pewno procedura zakupu prywatnej spółki również potrzebuje dostarczenia szeregu zaświadczeń, jednakowoż razem z fachowcami, cały proces przebiegnie szybko i sprawnie. Sprzedaż spółek jest prowadzona na coraz szerszą skalę.\nJeżeli chcesz stać się założycielem takiej spółki, wtedy na pewno musisz przede wszystkim rozważyć dwie możliwości. Do nabycia spółki może albowiem dojść w czasie spotkania w kancelarii notarialnej, można niemniej jednak też zdecydować się na kupno na odległość, przez pełnomocnictwo notarialne.\nJeśli uważasz o założeniu własnego biznesu, niemniej jednak przeraża cię niezbędność odwiedzania urzędów i załatwiania formalności, wtenczas na pewno masz prawo zdecydować się na kupno zarejestrowanej spółki, bowiem jest to dziś dopuszczalne.\nW głównej mierze sprzedaż spółek jest bezpieczna i pewna, są to spółki już zarejestrowane – sprawdź ofertę na https://volante.pl/wycena-przedsiebiorstwa-firmy/. Masz prawo zdecydować się na nabycie spółki, która nie ma na swoim koncie jakichkolwiek zobowiązań czy żadnej przeszłości, możesz jednak stać się też posiadaczem właśnie takiej spółki z przeszłością, wybór zależy tylko i wyłącznie od ciebie. Sprzedaż spółek z o.o. w każdym razie jest aktualnie coraz bardziej atrakcyjna. Jeżeli pragniesz stać się właścicielem takiej zarejestrowanej spółki, wówczas możesz zdecydować się na spotkanie w kancelarii notarialnej.\nJest co więcej jeszcze jeden sposób stania się posiadaczem takiej spółki, to znaczy masz prawo ją kupić przez tak zwane pełnomocnictwo notarialne, jakie będzie upoważniać cię do zakupu zarejestrowanej spółki na odległość. Takie rozstrzygnięcie jest też w szeregu przypadków wybierane.


Ogrzewanie podłogowe - innowacja roku 2018! – Climb2ski.pl\nOgrzewanie podłogowe – innowacja roku 2018!\nOd kotła grzewczego po grzejniki – prawie wszystkie elementy układu mogą oddziaływać na uszczuplenie rachunków. Nowoczesne kotły kondensacyjne (gazowe czy olejowe), odpowiednia izolacja przewodów, alternatywne źródła ciepła. Aby otrzymać gwarancję instalator musi wypełnić dodatkowy dokument. Gwarancja zawiera wszelkie wymogi, które należy osiągnąć i precyzyjnie określa sposób rozpatrywania roszczeń, żeby zapobiec możliwości dowolnej interpretacji zapisów. Gdy posiadamy już zainstalowane ogrzewanie podłogowe nie zapominajmy jego prawidłowym użytkowaniu a także serwisowaniu. Jak zweryfikować czy wszystko działa poprawnie zanim wezwiemy instalatora lub włączymy ogrzewanie przed okresem grzewczym? Przed uruchomieniem ogrzewania podłogowego po przerwie letniej warto zobaczyć stan ciśnienia wody w instalacji ogrzewania podłogowego na podstawie wskazań manometru. Jeśli ciśnienie w instalacji jest zbyt małe to sygnał, iż musimy uzupełnić w niej wodę. Wtedy warto przyjrzeć się wszystkim widocznym punktom instalacji czyli w praktyce zaglądnąć do szafki i ocenić miejsca połączeń pętli grzewczych z rozdzielaczem, pod kątem występowania nieszczelności.\nDecydując się na ogrzewanie podłogowe, należy pamiętać konieczności sporządzenia szczegółowego planu i bardzo precyzyjnego przeprowadzenia czynności montażowych, gdyż po zainstalowaniu tego systemu nie ma praktycznie żadnej możliwości jego naprawienia lub zmodernizowania, bowiem wymagałoby to zdemontowania podłóg a także izolacji a także wiązałoby się z dużymi kosztami. Przed ostatecznym zalaniem ogrzewania podłogowego warstwą zaprawy wskazane jest przeprowadzenie kontroli szczelności przez wypełnienie rur wodą. Jeżeli powierzchnia rur zostanie zalana jastrychem należy przez ok. miesiąc powstrzymać się przed układaniem na nim posadzki, żeby wylewka dobrze się powiązała oraz utwardziła. Mniej więcej trzy tygodnie po zalaniu instalacji należy dodatkowo odpowiednio podgrzewać warstwę jastrychu, tak, aby odparował z niej nadmiar wilgoci. Dopiero po tym czasie można podejść do robienia posadzki. Na ogrzewaniu podłogowym świetnie sprawdzają się posadzki z kamienia oraz posadzek ceramicznych – materiałów, które dobrze przekazują ciepło. Dodatkowo produkty użyte do montażu posadzki takie jak: zaprawy czy kleje wymagają właściwych atestów a także muszą sprawdzać się w znacznej ciepłocie. Ze względu na dużą liczbę wymagań stawianych zarówno przed projektantem instalacji sanitarnych, instalatorem i posadzkarzem warto na każdym etapie budowy ogrzewania podłogowego korzystać z porad wykwalifikowanych ludzi.\nSpanie z głową w pobliżu źródła ciepła jest niewygodne i zdecydowanie niezdrowe. Dlatego nikt nie ustawia łóżka tak, aby jego wezgłowie wypadało na grzejniku. Jednak odnoszenie tego do ogrzewanej posadzki nie ma głębszego celu, gdyż jej temperatura praktycznie nie różni się od tej w całym mieszkaniu. Osoba śpiąca z głową blisko pół metra nad ziemią nie jest w stanie rozpoznać, że jest ona źródłem ciepła dla całego pomieszczenia i ogrzewanie podłogowe na pewno nie będzie zakłócać jej wypoczynku. Dlatego też zestawienie pompy ciepła bądź kotła kondensacyjnego z wodnym ogrzewaniem podłogowym jest najbardziej efektywne pod względem ekonomii w produkcji energii a także jej późniejszego wykorzystania. W najciekawszej sytuacji są właściciele poddaszy pozostawionych do adaptacji. Najczęściej lokale takie nie są podłączone do państwowej instalacji centralnego ogrzewania i posiadamy wówczas swobodę wyboru.\nAranżacja łazienki – nowości roku 2018!\nŁazienka retro – czemu warto w nią zainwestować?


"Historia pojazdu" wystartowała - motogazeta mojeauto.pl\nNa mocy nowych przepisów udostępniona zostaje e-usługa "Historia pojazdu". Dzięki niej każda osoba zainteresowana kupnem pojazdu używanego, zarejestrowanego w Polsce, będzie mogła sprawdzić w Internecie dane samochodu. Co ważne, informacje te zostaną udostępnione bezpłatnie. Po podaniu numeru VIN, daty pierwszej rejestracji i numeru rejestracyjnego będzie można np. sprawdzić ilu było poprzednich właścicieli pojazdu, czy nie jest on zgłoszony jako kradziony lub wycofany z ruchu, otrzymać dane techniczne oraz informację o ważności ubezpieczenia OC.\nDostęp do informacji pełnej – zawierającej m.in. dane o właścicielu pojazdu – będą miały, tak jak jest to obecnie, jedynie wybrane podmioty np. organy ściągania.\nObecnie trwają jeszcze prace programistyczne nad uruchomieniem obu e-usług. W resorcie spraw wewnętrznych, który odpowiada za wprowadzenie tych zmian w życie, zapewniają, że wystartują one już w czerwcu.\nUstawa została znowelizowana 4 kwietnia 2014 r. Prezydent podpisał ją 17 kwietnia br. Nowe przepisy weszły w życie 10 maja br.\nTematy w artykule: samochody używane zakup samochodu zakup auta internet Historia pojazdu\nW nowej wersji projektu przygotowanego przez Ministerstwo Energii, chętni na zakup auta elektrycznego mogą otrzymać nawet 90 tys. złotych dopłaty.\nPewnie że dobre, niby czemu miałoby nie być??\nwystartowała, ale usłuiga będzie działać od czerwca (może)... dobre :))


Franklin - Cichoń Stallions\nCzempion ogierów KWPN w roku 2013, a następnie zwycięzca holenderskiej próby dzielności. Cechuje się niezwykle ekspresyjnymi chodami i zniewalającym eksterierem. Jako 5-latek był finalistą Mistrzostw Świata Młodych Koni, do których zakwalifikował się również w kolejnym roku. Obecnie startujący na poziomie małej rundy z wynikami przekraczającymi 70%.\nJego ojciec to słynny holenderski reproduktor Ampere, również mogący poszczycić się tytułem Czempiona KWPN z roku 2004 oraz zwycięstwem w próbie dzielności. Obecnie posiada ponad 60 uznanych synów, w tym m.in. ogiera First Ampere, brązowego medalistę Bundeschampionatu. Matka og. Franklin jest córką prekursora najważniejszych holenderskich linii hodowlanych – ogiera Ferro, zdobywcy srebrnego medalu na Mistrzostwach Świata w 1998 r. oraz Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w roku 2000 pod Coby van Ballen.\nImponujący rodowód og. Franklin, oparty na dwóch najważniejszych holenderskich liniach hodowlanych ogierów Ferro i Flemmingh, jest gwarantem dziedziczenia najlepszych cech, co potwierdziły pierwsze roczniki potomstwa tego reproduktora, które systematycznie dominują europejskie czempionaty , wyróżniając się charyzmą, ekspresją i możliwościami ruchowymi.\nWydaje się, że najlepszą rekomendacją z naszej strony jest fakt, iż sami nabyliśmy na aukcji Nordic Sales International w Danii syna ogiera Franklin – ogierka Brix Falcon (o.m. Fürstenball). Mieliśmy również przyjemność dosiadać starszych roczników potomstwa po og. Franklin, które oprócz wymienionych wyżej zalet, charakteryzowało się wzorowym charakterem i pożądaną w pracy z końmi sportowymi aktywnością.


Jak odblokować LG KT520\nOdblokowanie Twojego LG KT520 jest łatwiejsze niz myślisz! Jest w 100% bezpieczne i objęte naszą gwarancją 100% satysfakcji. Czy wiesz, że skoro twój LG KT520 jest odblokowany, będziesz mógł go używać z dowolną kartą SIM od dowolnego przewoźnika sieciowego na świecie? LG KT520 kody odblokowujące które my oferujemy są to kody od producenta.Oznacza to, że producent telefonu zaprogramował te "hasła" przed dystrybucją telefonów dla oryginalnego przewoźnika sieciowego. Rozpocznij proces odblokowania swojego LG KT520 wypełniając poniższe informacje.\nLG KT520 - Pytania\nDlaczego odblokować LG KT520 ?\nPoprzez odblokowanie twojego LG KT520 ,będziesz mógł używać go w dowolnej sieci GSM. Ponadto, będzie można skorzystać z tańszej taryfy z sieci lokalnych podczas pobytu za granicą.\nOdblokowanie twojego LG KT520 nie wymaga żadnych kabli, oprogramowania lub wiedzy technicznej. Wszystko, co musisz zrobić, aby odblokować telefon to włączyć telefon z Twoja nową kartą SIM od nowego operatora i wpisać ośmiocyfrowy kod odblokowujący,.Pełna instrukcjazzostanie wysłana wraz z kodem na Twój email.\nPowody do zdalnego odblokowania Twojego LG KT520 :\nJak odblokować LG KT520?