Praca Account Manager, Cityboard Media Sp. z o.o., Kraków\nChcesz rozwijać swoją karierę w firmie, która jest liderem rynku reklamy zewnętrznej w Polsce.\nRealizujemy kampanie reklamowe, informacyjne, wizerunkowe dla wielkich firm, małych i średnich przedsiębiorców, a także osób prywatnych. Działamy w sektorze OOH, a także digital, zapewniając naszym klientom kompleksowe wsparcie w zakresie nowoczesnej komunikacji z klientami.\natrakcyjne wynagrodzenie stałe i zmienne\nwspółpracę na zasadzie usługi zewnętrznej\nciekawą, pełną wyzwań pracę w zgranym zespole\nChcesz dobrze zarabiać. Sprzedaż mediów to branża, która rozwija się bardzo prężnie. Damy Ci narzędzia, dobrą podstawę finansową, przeszkolimy Cię i... reszta w Twoich rękach. Wyznajemy zasadę, że the sky is the limit. Może pieniądze szczęścia nie dają, ale przekonaj się o tym sam ;-)\nJesteś, tak jak my, zdania, że nie doświadczenie, czy szereg odbytych kursów są najważniejsze na tym stanowisku. Szukamy osób, które czują, że sprzedaż to ich pasja i chcą się rozwijać w tym kierunku.\nJesteś ambitny, a słowo stres znasz tylko z reklam. Sami jesteśmy ambitni i dlatego, Cityboard Media to jedna z największych firm w kraju w tej branży. Jeśli bardzo chcesz się sprawdzić, przyjmiemy Cię z otwartymi ramionami.\nLubisz ludzi. My lubimy naszych Klientów. Często do nich dzwonimy, zapraszamy na kawę lub odwiedzamy. Stawiamy na komunikatywność!\nSkończyłeś interesujące studia – psychologia, marketing, socjologia. Na pewno wiesz rzeczy, o których my nie mamy pojęcia i dlatego chętnie skorzystamy z Twojej wiedzy. Ty możesz czerpać z naszego doświadczenia. Wiedza i doświadczenie – sukces gwarantowany ;-)\nPotrafisz doradzić naszym Klientom takie rozwiązania, aby ich produkt, czy usługa zyskały uznanie innych. atrakcyjne wynagrodzenie stałe i zmienne stabilną pracę w firmie o ugruntowanej pozycji rynkowej współpracę na zasadzie usługi zewnętrznej ciekawą, pełną wyzwań


KUCHNIA: Zalety białej herbaty - Zafascynowana życiem KUCHNIA: Zalety białej herbaty - Zafascynowana życiem\nKUCHNIA: Zalety białej herbaty\nW zeszłym tygodniu dowiedzieliście się jakie cudowne właściwości tkwią w zielonej herbacie – dzisiaj poznacie zalety białej herbaty. Spotkaliście się z taką? Na pewno! Dzisiejsza oferta sklepów jest tak przeogromna, że trudno nie zauważyć w niej różnorodności również na dziale z herbatami. Nie trzeba nawet wybierać się do specjalnego sklepu, żeby kupić coś wartościowego. Spokojnie w marketach znajdziecie dobre gatunki. Ja pierwszy raz spotkałam się z ta herbatą kilka lat temu. Zupełnie przez przypadek – w sklepie, w którym zazwyczaj nie kupowałam ;) Była to herbata Pandino firmy Bio-Active – swoja drogą jeśli gdzieś zobaczycie przeuroczą pandę, dajcie znać! Od kilku miesięcy nie widuję już tego pudełka w sklepach. No dobrze, ale co to właściwie jest ta zielona herbata?\nOtóż odpowiedź jest prosta – powstaje ona z młodych listków i jeszcze nie rozwiniętych pączków, zbieranych wczesną wiosną w Chinach. Listki i pączki są następnie suszone na słońcu, dzięki czemu nie podlegają fermentacji. Dodatkowo krzaczki herbaty są osłaniane przed działaniem promieni słonecznych – sprawia to, że produkcja chlorofilu (zielonego barwnika roślin) jest bardzo ograniczona. Cechą charakterystyczną jest również to, że zachowuje się ich naturalny kształt, nie zwija się ani nie formuje. Mowa oczywiście o herbatach liściastych – prawdziwych, a nie tych w saszetkach (no dobrze, moje Pandino było w saszetkach ;)). Ten sposób produkcji – bardzo tradycyjny i według rygorystycznych zasad powoduje, że cena herbaty zielonej jest odpowiednio wysoka i waha się od 20 do nawet 100 z za 100 gram. Napar białej herbaty nie ma koloru białego, jakby wskazywała na to nazwa – jest zwykle jasnożółty. Samo określenie natomiast pochodzi od barwy srebrnobiałych włosków jeszcze nierozwiniętych pąków. Jej smak natomiast jest delikatny i pozbawiony goryczy, z czym mamy od czynienia w przypadku herbaty zielonej.\nJak zaparzać białą herbatę? Przyrządzanie białej herbaty jest bardzo istotne, jeśli chcemy aby miała one odpowiednie właściwości (o których będzie za momencik). Woda, której używamy do parzenia powinna być miękka i nie zawierać soli mineralnych, w szczególności magnezu i wapnia. Białą herbatę można zaparzać nawet trzykrotnie – na filiżankę sypiemy 1 łyżeczkę. Optymalna temperatura wynosi od 70 do 85C. Czas parzenia uzależniony jest od smaku, który chcemy uzyskać. Optymalnie wynosi on ok. 5 minut.\nPodobnie, jak w przypadku herbaty zielonej, tak i tutaj mamy do czynienia z wieloma rodzajami. Oryginalna produkowana jest oczywiście w Chinach, ale pojawiają się również odmiany z Tajwanu, Tajlandii czy Nepalu. Do najbardziej znanych zaliczamy:\n1. Shoumei:uprawiana w prowincji Fujian i Guangxi, o mocniejszym smaku. Do parzenia warto wykorzystać dobrą wodę mineralną. Należy jednak pamiętać, aby jej nie „przeparzyć”, gdyż zyskuje wówczas gorzki smak.\n2. Bai Mudan: według wielu znawców posiada ona głębszy smak i większa moc niż pozostałe białe herbaty. Zawiera w sobie nutę piwonii, a smak jest lekko słodki, pozbawiony cierpkości.\n3. Baihao Yinzhen: najdroższa i najdelikatniejsza, może być zaparzana kilka razy. Krótsze parzenie pozwala na uzyskanie naparu o delikatnych właściwościach, dłuższe – o bogatszym smaku i bardziej wyrazistym kolorze.\nCzas dowiedzieć się co nieco o zaletach białej herbaty. Nie da się ukryć, że ma ich przeogromną ilość. W Internecie można znaleźć informacje na temat przeróżnych badań, które przyniosły mniej lub bardziej wiarygodne wyniki. Zebrałam dla Was kilka podstawowych dobroci :) a zatem biała herbata …\n– działa pobudzająco i orzeźwiająco dzięki dużej zawartości kofeiny. Wspomaga również koncentrację, dlatego też powinna być pita przez osoby pracujące umysłowo;\n– wspomaga odporność, łagodzi stres i napięcia dzięki dużej ilości witaminy C;\n– zmniejsza poziom cholesterolu, obniża ciśnienie krwi i zmniejsza ryzyko zachorowań na choroby serca dzięki obecności katechiny;\n– chroni organizm przed wolnymi rodnikami i spowalnia proces starzenia się dzięki bogactwie polifenoli. Zawiera ich ponad dwa razy więcej niż herbata zielona. Często nazywana jest „eliksirem młodości”;\n– zmniejsza ryzyko zachorowalności na nowotwory dzięki właściwościom antyoksydacyjnym i antymutagennym;\n– ma pozytywny wpływ na zęby i dziąsła, posiada również właściwości przeciwgrzybiczne;\n– chroni przed działaniem promieni UV;\n– chroni przed rozkładem elastyny i kolagenu, które zapewniają skórze elastyczność;\n– w przemyśle kosmetycznym ma właściwości nawilżające – dodaje skórze blasku, zapobiega zmarszczkom i podrażnieniom;\n– możliwe, że pozytywnie wpływa na cukrzyków.\nJak dla mnie biała herbata plasuje się na pierwszym miejscu razem z zieloną :) Cenię ją przede wszystkim za łagodny smak i prawdziwą rozkosz dla podniebienia. Od dziś znając zalety białej herbaty możecie ja śmiało brać ze sklepowych półek.\nźródło obrazka: www.islandteashop.com


archiwum 29.12.2017 11:55\nRisotto z gorgonzolą i selerem naciowym SŁAWOMIR SMOLAREK\n300 g ryżu, najlepiej arborio\nŁodygi selera kroimy w plastry średniej grubości . Szalotki obieramy i kroimy w drobną kostkę, orzechy prażymy na suchej patelni i grubo siekamy. Podgrzewamy bulion, żeby był gorący. W rondlu o grubym dnie rozgrzewamy oliwę i masło, przesmażamy na niej szalotki. Dodajemy selera i smażymy 5-6 minut. Do rondla wrzucamy ryż i smażymy, aż stanie się szklisty (uważamy, żeby go nie przypalić), dolewamy wino i odparowujemy. Partiami dolewamy bulion i mieszamy, aż prawie cały płyn się wchłonie. Po 20 minutach doprawiamy solą i pieprzem, mieszamy. Dodajemy orzechy, posypujemy kawałkami gorgonzoli, przykrywamy pokrywką i odstawiamy na 2-3 minuty. Podajemy na gorąco.\nDo przygotowania risotta używa się najczęściej ryżu arborio. Można go jednak zastąpić innym gatunkiem - carnaroli, który zawiera więcej skrobi, ma dłuższe ziarna i jest po ugotowaniu twardszy. Doskonale wchłania smak przypraw.\nAltom Valdinox rock Garnek ... AMBITION GARNEK CERAMICZNY ... Garnek z pokrywką; 16 cm; 2...\nRisotto zapiekane z kurczakiem MARCIN URBAN\nRisotto zapiekane z kurczakiem\n35 g sera typu parmezan\n450 g ryżu arborio lub carnaroli\n4 łyżki (60 ml) białego wina\nMięso czyścimy i kroimy w drobną kostkę, a pora w cienkie plasterki. Ser ścieramy na tarce. W garnku na średnim ogniu roztapiamy masło. Wrzucamy pokrojonego pora i mieszając, smażymy około 2 minut. Następnie dodajemy mięso i smażymy jeszcze 3 minuty. Wsypujemy ryż i mieszamy przez kolejną minutę. Wlewamy wino i bulion, zagotowujemy i odstawiamy. Całość przelewamy do naczynia do zapiekania, przykrywamy, wstawiamy do piekarnika rozgrzanego do temperatury 150°C i zapiekamy przez 30 minut. Po 15 minutach dodajemy starty parmezan (odkładamy 1 łyżkę do posypania) i tymianek, mieszamy. Doprawiamy do smaku solą i pieprzem. Przed podaniem posypujemy pozostałym serem i listkami świeżego tymianku.\nBIO PLANET RYŻ ARBORIO RISO... Riso Scotti Ryż do risotto ... Ryż okragły pełnoziarnisty ...\nRisotto ze szpinakiem ALEXANDER VAN BERGE\n180 g ryżu na risotto (arborio lub carnaroli)\nSzpinak myjemy i osuszamy. Zagotowujemy wywar, trzymamy go na małym ogniu. Posiekaną cebulę szklimy na połowie masła, dodajemy przeciśnięty przez praskę czosnek. Gdy się zeszkli, wsypujemy ryż. Smażymy, mieszając, a kiedy ziarenka zrobią się przezroczyste, wlewamy 100 ml bulionu. Gdy ryż wchłonie bulion, wlewamy następną porcję (cały czas mieszając), potem kolejną, aż ryż będzie ugotowany al dente. Łączymy liście szpinaku z risottem. Podgrzewamy jeszcze przez 5-8 minut, przyprawiamy do smaku. Topimy masło, przyprawiamy je gałką i polewamy risotto bezpośrednio przed podaniem.\nBrabantia Patelnia Vision 3... Patelnia CAMRY CR 6689 Tefal Patelnia C2100752\nCzy w tym kraju istnieje przepis na coś smacznego bez smażenia...?!\nDlaczego z bulionem drobiowym? Oczywiście zawsze można zamienić na warzywny - do czego zachęcam - ale szkoda, że ciągle zakłada się mięsożerstwo wszystkich odbiorców...


Właściwości i zastosowanie lecznicze oleju z pestek dyni | Oliwka24.pl\nProzdrowotne właściwości i zastosowanie oleju z pestek dyni znane są już od wieków. W naturalnej medycynie ludowej nazwany jest on zielonym złotem nie tylko ze względu na swoją barwę, ale przede wszystkim na walory zdrowotne.Największą popularnością olej ten cieszy się w Austrii i Słowenii, jednakże w Polsce coraz więcej osób docenia ogromne możliwości oleju dyniowego. Znajdziemy w nim spore ilości witamin i minerałów oraz kwasów tłuszczowych, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Spożywanie oleju z pestek dyni wpływa korzystnie nie tylko na wygląd, ale także na kondycję ciała i umysłu. Jest to niezastąpiony element do sałatek i surówek. Ponadto stoi na straży pięknej skóry i włosów. Warto po niego sięgać w przypadku trądziku, łysienia, prostaty, wysokiego cholesterolu, pasożytów, Hashimoto czy też rozstępów i przebarwień.\nZimnotłoczony olej z pestek dyni jest produktem wysoko cenionym na całym świecie. Pozyskiwany jest z wyselekcjonowanych nasion, które nie są poddawane procesom rafinacji. Dzięki temu produkt zachowuje lecznicze działanie i właściwości pielęgnacyjne. Bardzo ważne jest zatem to, aby zwracać uwagę podczas kupowania oleju dyniowego na kraj pochodzenia i sposób produkcji.\nPrawdziwy, styryjski olej dyniowy produkowany jest w Austrii, a szczegółowiej w Styrii. Wykorzystuje się także pestki pochodzące z okolic. Każda uprawa dyni przeznaczonych do produkcji oleju styryjskiego objęta jest specjalnym systemem kontroli, który przeprowadzany jest przez jednostkę certyfikującą Lacon G.m.b.H. Produkt ten można poznać po znajdującej się na butelce banderoli z numerem, który stanowi dowód oryginalności oleju styryjskiego.\nOlej z dyni jest tłoczony na zimno metodą polegającą na wyciskaniu z ziaren oleju. Tak uzyskana substancja jest poddawana procesowi naturalnego oczyszczenia. Olej nie jest filtrowany, dlatego też naturalnym zjawiskiem jest wytrącanie się niewielkiej ilości osadu na dnie.\nJest to dowód na to, że olej dyniowy został wyprodukowany w naturalny sposób. Charakteryzuje się on zielono-brązową barwą oraz zapachem świeżych pestek dyni i lekko orzechowym smakiem.\nW stu gramach zimnotłoczonego oleju z pestek dyni znajduje się 824 kcal. Jest to czysty tłuszcz – 91,6 g, bez grama białka i cukru. Kwasy tłuszczowe jednonienasycone stanowią tutaj 30,7 g, a nasycone 17,1 g. Przeważają kwasy tłuszczowe wielonienasycone, w ilości 43,8g/100g.\nOlej dyniowy należy przechowywać w chłodnym i zacienionym miejscu, a po otwarciu zaleca się trzymać go w lodówce. Należy przy tym pamiętać, że powinien zostać jak najszybciej spożyty, gdyż z biegiem czasu traci swoje prozdrowotne właściwości.\nNależy również zadbać o to, aby olej dyniowy przechowywany był w szklanej, ciemnej butelce, która powinna być szczelnie zamknięta. Dzięki temu produkt zachowa znacznie dłużej swoje walory zdrowotne.\nZastosowanie lecznicze i zdrowotne\nPestki dyni są prawdziwym cudem natury, a uzyskany z nich olej wykazuje liczne właściwości prozdrowotne, które warto na co dzień wykorzystywać. Jest on nieoceniony w przypadku pasożytów, przerostu gruczołu krokowego, wypadaniu włosów czy trądziku.\nStosuje się go w walce z zespołem jelita drażliwego oraz w celu zredukowania zmarszczek, stanów zapalnych układu płciowego i moczowego. Polecany jest także osobom chcących mieć lśniące i mocne włosy, pozbyć się blizn i przebarwień oraz walczącym z depresją.\nJest to również urozmaicenie codziennego menu, gdyż olejek z pestek dyni posiada piękny zapach i orzechowy posmak. Nadaje się zarówno do sałatek, jak i owsianek czy domowych lodów.\nWysokiej jakości zimnotłoczony olej z dyni, ze względu na swoje właściwości i skład wykazuje szerokie działanie prozdrowotne. Poniżej prezentujemy wybrane choroby i dolegliwości, przy terapii których olej z dyni może okazać się naszym silnym sprzymierzeńcem.\nJako, że olej dyniowy działa odrobaczająco, świetnie sprawdzi się też w przypadku grzyba Candida Albicans, gdyż skutecznie go niszczy. Dodatkowo uszczelnia jelita. Oprócz stosowania oleju z pestek dyni w celu pozbycia się kandydozy, należy wyeliminować z diety cukier i zaleca się wprowadzić probiotykoterapię.\nJak stosować w kosmetyce?\nOlej z pestek dyni polecany jest szczególnie na pasożyty układu pokarmowego, gdyż zawarte w nim alkaloidy niszczą system nerwowy glist, owsików i tasiemców oraz przyśpieszają usuwanie ich i innych toksyn z naszego wnętrza. Należy przy tym pamiętać, że taka kuracja jest całkowicie bezpieczna, gdyż nie wywołuje podrażnień błon śluzowych żołądka i jelit.\nZielone złoto jest olejem, a więc jest to produkt wysokoenergetyczny, wobec czego należy stosować go z umiarem. W przypadku dzieci poniżej 10 roku życia zaleca się podawać jedną łyżeczkę oleju dziennie. Można skropić olejem surówki i sałatki czy też pełnoziarniste pieczywo.\nZa jego pomocą można również wzmacniać odporność dziecka, smarując nim gardło pociechy. Gdy wystąpi katar, można wkrapiać olejek dyniowy do nosa – cztery razy dziennie po jednej kropli. Jeśli chodzi zaś o osoby dorosłe, to osłonowo zaleca się spożywać jedną łyżeczkę oleju trzy razy dziennie.\nPrzepisy, czyli co smacznego i zdrowego można stworzyć przy pomocy oleju dyniowego?\nOlej z pestek winogron jako doskonały eliksir na…\nPozbądź się na dobre pasożytów z organizmu i…\n20 października 2017 o 17:01\nKtoś się nieźle przyłożył do tego artykułu. Bardzo dobrze się czyta. Wartościowa dawka cennej wiedzy. Dziękuję za wpis.\nFajnie fajnie 😉 Nawet przepisy się znalazły


Pogoda Szarki ⇒ Prognoza pogody w Szarkach • Pogoda na dziś ⇒ jutro, na cały, dzień, wieczorem w Polsce METEOPROG.PL\nPogoda Szarki – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Szarkach dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Szarkach na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Szarkach - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Szarkach pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Szarki – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Szarki tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPrognoza pogody w Szarkach na 09 08 - 13 08\nPogoda w Szarkach: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Zachmurzenie zmienne - od 1-3 do 6-9 stopni\nPogoda w Szarkach: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Szarkach: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Małe zachmurzenie - <= 5 stopni chmur piętra niskiego,\nPogoda w Szarkach: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Bezchmurnie


Co w takim razie dzisiaj zjedliście na śniadanie i jakie plany obiadowe? - Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci - Forum Kafeteria\nPrzez Gość skąd macie na to kasę, Maj 6, 2014 w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\nGość skąd macie na to kasę\nWidzę, że powstał temat co jedzą niebiedni ludzie. Ale konkretów tam raczej próżno szukać. Większość się tylko wyzywa, od czasu do czasu rzucą jakieś hasło i tyle. Dlatego napiszcie tutaj skoro takie jesteście zamożne co dziś jadłyście na swoje wyszukane śniadanie i jakie plany obiadowe? I jeszcze jedno - skąd macie kasę, skoro biedne nie jesteście, a pół dnia spędzacie na kafe orbzucając się błotem? Ja dziś jeszcze nic nie jadłam - wypiłam 2 kawki, bo śniadanie jadam tak koło 11. A na śniadanie zjem bułkę z domową pastą z tuńczyka, zielonym ogórkiem, papryką, pomidorem i szczypiorkiem. Kasę zarabia mąż, a ja obecnie szukam pracy, stąd nadmiar wolnego czasu.\nzjem w macu, jak jeszcze zdążę.\none wszystkie na utrzymaniu mężów siedzą i tylko tak bredzą, a kawioru czy szparagów w życiu nie próbowały. po prostu mitomanki. ps. ja jestem na l4 - mam złamaną nogę. ale nikt normalnie pracujący nie siedzi godzinami na forum - większość pracodawców kontroluje co robią pracownicy i taki forumowy pracownik po miesiącu dostałby wypowiedzenie.\njestem na utrzymaniu męża , bomam 2 malutkich dzieci :) Mąż zarabia bardzo dobrze ale jemy normalnie, skromnie .Swoja droga kawior i szparagi sa w kazdym prawie sklepie... Dzis zjedlismy na sniadania bułki z serem żółtym i pomidirem. Na obiad mam mieso z rosolu , ktore zriobie z plackami ziemniaczanymi. Nie wiem, lubie proste, smaczne żarcie:P\nCzesc z kad ten temat,a wiec ja nie krytykuje na cafe lubie czytac wypowiedzi,a wiec co do tematu tak nienazekam na brak kasy(mieszkam w niemczech od 9 lat)Ja jestem w domu w 8 miesiacu ciazy dziecko w przedszkolu.maz pracuje,sniadanko chleb wasa z marmolada I nektarynka.na obiad placki ziemniaczane ze smietana hi\nja właśnie jem śniadanko w pracy,bez szału chleb razowy z serem i pomidorem,ale z serem prawdziwym a nie produktem seropodobnym i pomidorek tez juz krajowy, na obiad dziś będą zrazy z jelenia które zrobiłam wczoraj wieczorem,pracuje u męza w firmie jestem ksiegową\nja zarabiam niezle, a jem normlanie. staram sie nie przekraczac 100 € na jedzenie dla 4 osobowej rodizny. dzies w ùmenu: sniadanie: owsianka, kakao i chleb z maslem. co, kot lubi! obiad: potrawka z soczewicy z boczkiemù i marchewka, salata z pomidorami, kolacja: lasagne ze szpinakiem i serem kozim. na przekaske, jogurt n,aturalny i ew gherbatniki dla dzieci\nsory ale nie znam nikogo zamoznego kto je placki ziemniaczane\nGość dla Twojego meza\n100 euro chyba tygodniowo ?\na co złego w plackach ziemniaczanych ? żenujące jestescie, niejedna bogata naprawde bogata osoba wysmiałaby te Wasze dyrdymały....nie je placków ziemniaczanych :D\nJa normalnie jem ,tylko w weekendy mam czas na wymyslne dania. A tak dzisiaj na sniadanie twarozek ze szczypiorkiem i bulki grahamki, herbata, potem kawa z mlekiem, jogurt Na obiad mam mloda kapuste z koperkiem, podsmazonym boczkiem i cebula plus ziemniaki Na kolacje jeszcze nie wiem\nOk. Kilka osób może i siedzi tutaj w domu z dziećmi, ale większość na tematach dotyczących pracy wypowiada się, że jest aktywna zawodowo i straszy plagami biblijnymi mamy, które nie pracują. Ja miałam stresującą pracę i na początku roku złożyłam wypowiedzenie, pracowałam do końca kwietnia, a teraz szukam czegoś - choć bez szczególnego zaangażowania, bo chcę trochę odpocząć. Dlatego dziwi mnie, że ludzie piszą, że robią zawrotne kariery, a mają czas na dyskusje na forum... A co do obiadu to u nas dziś będzie dorada pieczona, do tego surówka z białej kapusty i kasza jaglana lub pieczone frytki - jak mi się będzie chciało zrobić :p\nNa śniadanie maślanka z chrupkami + kubas kawy inki z mlekiem, obiad: smazony w panierce camembert z frytami i sałatą, kolacja co kto chce, pewnie kanapki z wędliną + córka lubi np. ciepłe mleko z miodem ( fujjj) ;) Staramy sie odzywiac zdrowo ale nie przywiazujemy zbytniej uwagi do jedzenia. Hmm, jemy dużo zup typu kremy z kleksem śmietany, sporo makaronów, ja tam lubię karkówkę a mąż ryby ;) czasami trudno pogodzić rządania poszczególnych domowników i wówczas robimy makaron + tuńczyk w śmietanie. Ze śmieciowego żarcia to od wielkiego dzwonu pizza z DaGrasso ;)\nja lubię placki ziemniaczane, w dobrej restauracji w niemczech jadłam naprawdę super placki z gulaszem. U nas też można w wielu restauracjach kupić placki ziemniaczane. W domu niestety ich nie robię, bo mąż nie lubi :( a szkoda.\na jak robisz tuńczyka w śmietanie?\nA ja na śniadanie kromki chleba ziarnistego namoczone w mleku i jajku i usmażone :) na drugie owoc, obiad talerz zupy z młodej kapusty z pomidorkami. kolacja sałatka grecka. Taki plan :)\nzupa z młodej kapusty z pomidorkami? a podasz konkretny przepis? bo nigdy takiej zupy nie jadłam....\n100 euro na tydizen oiczywiscie. WYdawalismy duzooo wecej, ale w koncu pozlam po rozum do glowy i stwierdizlam, ze bezsensu rozpieprzac jase na zarcie i inne p*****ly. a tak oszczednosci rosna, ja planuje posilki na caly tydzien i nie mam wrazenia, ze sobie czegos odmawiam.\na moglabyc napisac mniej wiecej co kupujesz za te 100 euro? Kiedys mialam podobny budzet, 120 euro na tydzien ale wydaje wiecej.Niestety\nNa śniadanie zjadłam chleb słonecznikowy z ricotta i papryką. z obiadem nie chciało mi się wysilać, więc podsmażyłam kawałki kurczaka, dodałam ryz i kukurydzę i doprawiłam wszystko tikka masalą, kurkuma i odrobina cynamonu. Do tego surówka z brokułów, ogórka i papryki. Mam fazy lenia na gotowanie i fazy wymyślania potraw. Obecnie trwa faza lenia. ;) Zamożna nie jestem, ale nie żyje tez od pierwszego do pierwszego.\nJa na obiad mam dzisiaj krem z cukini z grzankami oraz jagnięcine w sosie śliwkowo-balsamicznym do tego purre z selera i karmelizowana marchewka,śniadania nie zdązyłam zjeść,moge posiedziec na kafe bo akurat mam luzy w pracy 30 zamkneliśmy duzy projekt\nGość zupa z kapusty\nusiłuję wpisać ale spam :/\ntwaróg z jogurtem greckim i łososia wędzonego z sosem chrzanowym, pieczywa nie jadam bo to tylko zapychacz, na obiad chyba sobie zrobię tarar, bo dla mnie samej nie chce mi się gotować a mąż zje lunch w pracy a starszy w przedszkolu - nie wiem czy to jakieś wyszukane sniadanie, ale mam kasę żeby jeśc to co lubię, bo pracuję, nawet teraz siedząc na macierzyńskim prowadzę warsztaty (zaczęłam 3 tygodnie po urodzeniu synka) tak 3-4 h w tygodniu, a zę za 45 minut płacą mi 150 zł, to se mogę wydawać na co chcę\nto może uda się podać stronę skąd masz przepis?\n2 kromki wasa z dżemem wlasnej roboty i margaryna sojowa plus herbata..Przed chwilą zjadłam owsianke na mleku z owocami plus slaba kawa..a później zobaczymy.\nTUŃCZYK W ŚMIETANIE: na 2 osoby dorosłe + dziecko lat 6 - wystarczą 2 puszki tuńczyka w oleju ( lepszy będzie w kawałkach, sałatkowy ujdzie) 2-3 większe cebule - szatkujemy na drobno ( wrzucam do blendera) 2 duże ząbki czosnku duża śmietana 18% kwaśna lub śmietanka 30% (2 opakowania) sól, pieprz, pół pęczka poszatkowanej natki (opcjonalnie - dodaje kolorytu brei) mozna dodac również ser plesniowy lazur pokruszony na drobne kawałki. Otwieramy puszki i wylewamy z nich olej na patelnię, podgrzewamy, potem wrzucamy cebulę - po zeszkleniu czosnek, tunczyk, chwile podgrzewamy i chlup śmietanę, mieszamy, podgrzewamy jakieś 5 minut na małym ogniu. Opcjonalnie wrzucamy pokruszony lazur albo/i natkę dla wyglądu. Do tego dania pasuje każdy model makaronu czy to będa kokardki, rurki, świderki czy długi ( osobiście lubię sie bawic w nawijanie nitek na widelec). Ze słodką śmietanką danie będzie wykwintniejsze ;) Moja córka średnio przepada za rybami a tuńczyka zje zawsze :)\nps. co do ilości oleju z puszek na patelni - cóz, puszka, puszce nierówna, kupuję tuńczyka róznych firm, trzeba sobie wypośrodkowac ilośc tłuszczu na patelni, ewentualnie dodac więcej cebuli. Po tym daniu raczej na spacer nie pójdzie się bo jest wielce sycące, wskazana sjesta i zawiazywanie tłuszczyku :D\nJa mam raczej wolny zawód (prowadze zajęcia z plastyki w przedszkolach, stąd o 10.45 jestem w domu bo mam okienko i przerwę na śniadanie :P) a zjadłam tosty francuskie z serem (czyli chleb w jajku :P) i kawę\nGość dzis tylko kawa bo nie mialam\nochoty na sniadanie, na obiad nie wiem co bedzie, bo jestem w szpitalu stad tez mam czas na pisanie tutaj. Nie jestem biedna, raczej powodzi nam sie dobrze, a jemy co lubimy. Maz pochodzi nawet z zamozniejszej rodziny niz ja a u nich jadalo sie wiecej zapychaczy i prostszych dan, my jadalismy bardziej ze tak powiem na bogato:D Na sniadania ja jem niewiele, bo zazwyczaj pije tylko kawe, ale jesli juz jem to przewaznie kanapke z pieczywem chrupkim, bo innego nie jadam z wedlina, dobrym serem i warzywami. Na obiad jadamy przewaznid ryby, mieso tez, ale jesli to dziczyzna badz wolowe, zadko jemy drob czy wieorzowine, ale to akurat juz moje widzi mi sie bo takie zywienie wynioslam z domu. Nie jem tez ziemniakow, za to maz lubi i czasem sobie robi. Jemy wydaje mi sie, ze drozsze produkty, ale nie wynika to z tego, ze chcemy poczuc sie lepiej, to ja jestem takk wybredny piesek, ze nawet jak bylam biedna to wolalam caly dzien zyc o jednej kanapce z salami niz zjesc kilka z mortadela.\nrozwala mnie teks dobry ser :O a wiecie jaki to dobry ser? wątpię :(\nPrzez Vin Diesel, 23 minuty temu w Życie uczuciowe


Rycerz Niepokalanej - Roczniki: Z życia Niepokalanowa\nRoczniki / 1937 / Rycerz Niepokalanej - Maj / Z życia Niepokalanowa\nZ życia Niepokalanowa\nWielu z Czytelników i Przyjaciół Niepokalanowa prosi nas, byśmy podawali pewne wiadomości o naszym życiu, smutkach i radości. Jest to zrozumiałe; przecież wszyscy tworzymy jedną wielką rodzinę Milicji Niepokalanej, której matką jest Niepokalana.\nCzyniąc zadość tym licznym prośbom, będziemy od czasu do czasu podawali jakieś momenty z naszego życia.\nCały dzień w Niepokalanowie wypełniony jest pracą i modlitwą oraz półgodzinnym wypoczynkiem w południe i blisko godzinnym wieczorem. Praca jest różna, jak to zresztą można widzieć na zamieszczonej ilustracji. Jedni drukują "Mały Dziennik", "Rycerz" i "Rycerzyk", inni to pakują i wysyłają, jeszcze inni składają czcionki, załatwiają wszelkie sprawy naszych Czytelników w Administracji, niektórzy Bracia są zajęci także przy budowie, w kuźni, w kuchni, w krawczarni; szewczarni itp. Praca odbywa się w milczeniu. Zdajemy sobie sprawę, że nie praca uszlachetnia człowieka, tylko człowiek - pracę; dlatego też w każdym zajęciu wszyscy czują się zadowoleni. Spełniają przecież wolę Niepokalanej.\nDzięki Matce Najświętszej i szlachetnej współpracy naszych Czytelników, dzieło Niepokalanej, chociaż pomału, ale stale się rozwija. Toteż obecny motor 120 konny i starszy od niego "dziadzio", któremu zresztą słusznie należy się emerytura, nie mogą podołać pracy. Okazyjnie więc nabyliśmy nowy motor 300 konny; obecnie jest już zmontowany (dolna ilustracja po prawej stronie).\n2,623,693 unikalne wizyty


Teatr Ognia Bohema - oferta atrakcji\nAby ułatwić Państwu poruszanie się po ofercie, podzieliliśmy ją na kilkanaście segmentów.\nPokaz osnuty jest na bazie historyjki rozgrywającej się w nielegalnej jaskini hazardu. Między grającymi w pokera dochodzi do kłótni, skutkiem czego jest dynamiczna bijatyka, która przeradza się stopniowo w pokaz tancerzy ognia.\nWidzowie mają okazję uczestniczyć w sądzie inkwizycyjnym. Podczas procesu młodej czarownicy dochodzi do walki dobra ze złem, starcia sił piekielnych i niebiańskich.\nPokaz oparty na znanej z książki H. Sienkiewicza historii rycerza Juranda ze Spychowa. Krzyżacy będą walczyli z Jurandem i innymi polskimi rycerzami, a tłem dla całej historii będą popisy tancerzy ognia.\nTematyka może dotyczyć zamku, miasta, szlacheckiego rodu bądź też regionu czy firmy. Mieliśmy okazję przygotowywać projekty pod tytułem: „Historia Krasiczyna ogniem pisana”, „Historia Baranowa Sandomierskiego” ogniem pisana. W bieżącym roku również przygotowujemy kilka podobnych projektów.\nTancerze podczas pokazu zabiorą Was w podróż po górzystej Szkocji, ojczyźnie walecznych górali i kraciastych tradycji. Ryzykowane igraszki z ogniem zostały zilustrowane folkową muzyką, a tancerze zgodnie z obyczajem prezentują swe możliwości odziani w kilty – szkockie spódniczki\nProponujemy nasz udział w specjalnie przygotowanej sesji zdjęciowej. Jeśli organizujecie pokaz możliwości nowego aparatu fotograficznego, lub po prostu razem z przyjaciółmi chcecie spróbować swoich sił w dynamicznych i niezwykle efektownych zdjęciach nocnych, to dobrze trafiliście.\nTen wyjątkowy dzień w życiu młodych ludzi zasługuje na szczególną oprawę. Efektowny pokaz teatru ognia zapewni taką oprawę i na długo pozostanie w pamięci gości weselnych. Możecie Państwo wybrać jeden z naszych pokazów lub zdać się na nas, gdyż na okazje weselne mamy przygotowany specjalny program z żywiołową muzyką i elementami humoru.\nPokaz osnuty na staropolskich legendach i podaniach. Pojawiają się na nim wszelkiej maści duchy, upiory i topielice. Wszystko to na wezwanie czarownic, które zwołały w tą wyjątkową noc sabat.\nNawiązując do tych okrutnych, lecz na swój sposób pięknych czasów, zapraszamy na starcie gladiatorów, nieustraszonych wojowników z najdalszych zakątków Cesarstwa Rzymskiego. Będzie krew, pot i ogień, będą zacięte pojedynki jak i popisy możliwości wojowników. To wszystko w oprawie najlepszej muzyki.\nKompozycja pokazu, głównie strojami, nawiązuje do tradycji cyrkowych. Przed widzami pojawi się grupa nieobliczanych clownów, która zadziwi wszystkich swoimi umiejętnościami, a może także trochę rozbawi.\nPokaz jest bardzo dynamiczny, zawiera bogatą gamę efektów pirotechnicznych, co w połączeniu ze wspaniałą kolorystyką, oraz zilustrowany odpowiednio dobranym podkładem muzycznym tworzy wspaniałe niezapomniane widowisko.


Rozmiar 65D/30D 65E/30DD 65H/30FF 65I/30G 70C/32C 75B/34B 75F/34E\nNiezwykle wygodny biustonosz typu bralette, o kroju z bardzo niskim mostkiem (plunge). Ciekawy fason o przedłużonym stanie, który miękko układa się na tułowiu. Miękkie miseczki na delikatnych fiszbinach mają wewnątrz wszyte panele z cienkiej pianki, które pomagają zebrać i wymodelować biust. Pokrywająca miseczki i kołyskę koronka o płaskim splocie jest delikatnie elastyczna i miękka. Zapięcie na cztery haftki umieszczono z przodu, dzięki czemu jest wygodniejsze w obsłudze, a tył biustonosza mógł przybrać naprawdę efektowną formę. Skrzydełka pasa obwodu są wykonane z elastycznej, mocnej siateczki.


Mamobab czyta: 2019\n„Everest”, czyli monumetalny tom o monumentalnych sprawach\nKolejka na Mount Everest. Gigantyczny korek na najwyższej górze świata. Nie wierzyłam własnym oczom, gdy nie tak dawno zobaczyłam słynne już zdjęcie. Wspinacz za wspinaczem. Człowiek za człowiekiem. W rządku. Dziesiątki ludzi ogarniętych jedną obsesją. Stanąć na górze świata, zdobyć to, co wydaje się dla zwykłego śmiertelnika nieosiągalne. Tylko czy aby na pewno tak to powinno wyglądać? Czy w tym taśmowym przekraczaniu ludzkich możliwości nie zniknęła gdzieś magia wynikająca z wyjątkowości doświadczenia, jego elitarności? Nie mnie odpowiadać na to pytanie. Nigdy nie czułam potrzeby narażania życia, by poczuć jego pełnię. W zupełności wystarczą mi książki i wyobraźnia.\n„Everest” autorstwa Sangmy Francis, zajmująca opowieść o tej niesamowitej górze i Himalajach przypominająca przejrzysty przewodnik, doskonale spełnia się w tej roli. Dostarcza informacji, twardych danych, a jednocześnie kusi klimatycznymi legendami i naprawdę inspiruje. Co ważne mimo monumentalnego tematu nie przytłacza. Treść dobrana i podana jest tak, by zaciekawić już siedmiolatka.\nNajwyższa góra świata ukazana została we wszystkich możliwych kontekstach. Poznajemy genezę łańcucha Himalajów w ujęciu geologicznym i mitologicznym. Porównamy Mount Everest z pobliskimi górskimi gigantami i dowiemy się, jak mierzy się wysokość gór i innych niedostępnych miejsc. Autorka dużo uwagi poświęca również tamtejszemu ekosystemowi - roślinności, endemicznym zwierzętom.\nRównie fascynujący wydaje się być rys kulturowo-religijny. W tajemniczy, wręcz mistyczny klimat wprowadzą czytelników miejscowe legendy. Odwiedzimy także najważniejsze świątynie, spotkamy miejscowych Szerpów, dowiemy się kilku ciekawostek o życiu w tej trudnej i niegościnnej krainie na pograniczu Tybetu i Nepalu.\nEverest to także wyzwanie dla człowieka. Przytłaczająca monumentalność góry, jej niedostępność, groza, którą budzi, prowokują do prób przełamania ograniczeń ludzkiego organizmu, do zmierzenia się z własnymi słabościami, do pokonania absolutu. Takim właśnie śmiałkom poświęcona jest znaczna część opowieści. Autorka krótko w punktach kreśli historię himalaizmu od pierwszych wypraw do dziś, historię pełną i sukcesów, i porażek.\nCzytelnicy mają również okazję poznać himalaizm od kuchni. Przedstawiony został między innymi typowy ekwipunek wyprawy, bazy pod Everestem. Zobaczymy też, jak zmieniał się wygląd maski tlenowej. Francis nie zapomina przy tym o przybliżeniu zagrożeń czyhających na wspinaczy. Niektóre są oczywiste - lawiny, mróz, słoneczne oparzenia i brak tlenu. Nazwy innych brzmią jak z fantastycznej opowieści - lodospady, biała ciemność, seraki.\nCo ciekawe, okazuje się, że najwyższa góra świata to także matka kilku wynalazków, które znamy z codziennego życia. Jakich? Sprawdźcie w książce. Everest inspiruje w wielu wymiarach.\nAutorka nie ucieka również od tematów trudnych. Odnosi się do wpływu zmian klimatycznych na himalajskie lodowce, wspomina o komercjalizacji wypraw i o coraz większym problemie ze śmieciami i to nie tylko tymi z tworzyw sztucznych. Warunki klimatyczne panujące na tak dużych wysokościach uniemożliwiają rozkład nawet odpadów organicznych. Niby oczywiste, ale nigdy o tym nie pomyślałam.\nPrzystępny tekst podzielony na krótkie, treściwe notki urozmaicają dłuższe całostronicowe opowieści, w których poznajemy miejscowe mity i legendy. O Yeti słyszał chyba każdy, ale czy znamy choćby historię Szambali czy bogini Ganga.\nPodoba mi się konsekwentne zróżnicowanie języka. Momentami nieco pompatyczny kształtuje podniosłą, nieco mistyczną atmosferę, podkreśla boskość góry. Jednak gdy poruszane są kwestie techniczne, gdy mowa o ekosystemach, ekwipunkach i innych tego typu sprawach, zmienia się, staje się przejrzysty i konretny. Autorka dba, by wszystkie trudne terminy zostały wyjaśnione, dodatkowo na końcu książki umieszczono słowniczek.\nNa uwagę zasługuje stylowa szata graficzna, o którą zadbała Lisk Feng. Już okładka czaruje. Twarda, z lakierowanymi elementami przedstawia tytułowego bohatera opowieści, czyli majestatyczny szczyt, na tle rozgwieżdzonego nieba. Klimat książki współtworzy mroźna, surowa kolorystyka, czyli głównie biel, zgaszony błękit i różne odcienie szarości. Często pojawiają się przejrzyste wykresy, mapy, wyliczenia. Największe wrażenie robią jednak rozkładówki rozpoczynające każdy rozdział - pełne przestrzeni szerokie ujęcia świetnie oddają wysokogórski bezkres, przyciągającą jak magnes pustkę. Cudo.\n„Everest” to dosłownie monumetalna książka, która pobudza wyobraźnię i tak jak tytułowa góra inspiruje. Wszystko w niej gra. Przystępny język, przejrzysty układ, ciekawe ilustracje sprawiają, że to dobra propozycja dla dzieci już od 7. roku życia i to nie tylko tych, które już zdążyły zakochać się w górskich klimatach.\nBardziej wiekowi (ale wciąż początkujący) znawcy himalajskich przestrzeni także nie powinni być zawiedzeni. Sangma Francis prezentuje to, co najbardziej istotne, wprowadza do tematu. Wydawca zachęca jednak do dalszych poszukiwań, umieszczając na końcu książki kilka propozycji dodatkowych lektur (również dla dzieci). Odważcie się zdobyć najwyższy szczyt świata, oczywiście w wyobraźni. Ostatnio panuje tam stanowczo zbyt duży tłok.\nTekst: Sangma Francis\n„Królewskie życie królów”, czyli dzielni, mierni i wygnani\nWiekowi ludzie pamiętają humorystyczne lekcje historii udzielane przez T-Raperów znad Wisły. Ta trochę prześmiewcza wersja pocztu polskich władców na sto procent zapadała w pamięć. „Mieszko, Mieszko, mój koleżko” czasami nucę nawet dziś, odpytując potomstwo z dat, faktów i innych ważnych spraw z przeszłości. Czy taką moc będzie miało „Królewskie życie królów” napisane przez Małgorzatę Strękowską-Zarembę i rozrysowane przez Joannę Zagner-Kołat? Być może. Jedno jest pewne. Komiksowe notki o naszych królach mogą bawić i przy okazji trochę uczą.\n„Królewskie życie królów” w telegraficznym skrócie pokazuje polską historię od Mieszka I po ostatniego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Czytelnicy znajdą tutaj przedstawione z przymrużeniem oka najważniejsze fakty, najistotniejsze wydarzenia. Samą kwintesencję, gdyż każdy rozdział poświęcony konkretnemu władcy (bądź ich grupie) to tylko kilka kadrów rozmieszczonych na zaledwie czterech stronach.\nAutorki przez cały czas odwołują się do świata dziecięcej wyobraźni i, często ignorując chronologię, całkiem współczesnych obrazów, symboli i rekwizytów. Wszystko to w imię zabawy i nieco przewrotnej, trochę kabaretowej edukacji. Tu rządzi skrót, esencja, wyciąg i to nie tylko zgodnie z komiksową logiką w warstwie scenariuszowej. Stanowi on również podstawowy środek wyrazu na najważniejszym, graficznym poziomie. Przykładem choćby przedstawienie tworzenia państwa polskiego przez Mieszka I jako zwykłego układania puzzli, królowa Bona w wielkiej karecie z równie wielką przyczepą pełną włoszczyzny, czy magnaci kierujący i Polską, i samochodem. Całkiem udana łopatologia stosowana, w wielu przypadkach zrozumiała dla młodszych czytelników. Niestety, niektóre z obrazów mogą być mało czytelne dla dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z odkrywaniem pasjonującej polskiej historii. Może brakować im zwykłego kontekstu, danych, by zrozumieć przekaz niektórych kadrów. Wsparcie rodzica wymagane.\nBardzo prosty, czasami wręcz potoczny język również ma za zadanie uczynić lekturę łatwą i strawną dla młodszych, choć momentami brzmi trochę sztucznie. Podobnie jak świetny zabieg z trzema podpunktami kończącymi każdy rozdział, w których w telegraficznym skrócie zamieszczono wybrane wydarzenia z kraju i ze świata, w tym historię piłki nożnej. Trochę starszym czytelnikom (około 11-letnim 😏) mogą jednak przeszkadzać trochę infantylne postaci zwierząt (głównie myszek) komentujących nieco z boku prezentowane wydarzenia. Cóż, to, co atrakcyjne dla jednej grupy wiekowej, z punktu widzenia innej może już być za dziecinne. Ja tam polubiłam gadające gryzonie.\nPod względem graficznym komiks nie zaskakuje. Skrótowe, dość schematyczne kadry są poprawne, całkiem przyzwoite, choć odrobinę zabrakło większego zróżnicowania postaci. Czasami poszczególni królowie zlewają się w jedno, nie zapadają w pamięć i jedynie korona wyróżnia ich z tłumu innych bohaterów. Dodatkowo przyjęta konwencja odbiera im trochę władczego majestatu.\n„Królewskie życie królów” to przyjazna, naprawdę zabawna pozycja, która przełamuje najczęstszy schemat prezentowania treści z zakresu historii. Owszem, znajdziemy tu daty, bitwy i dworskie intrygi, ale przedstawione w sposób atrakcyjny dla współczesnego dziecka, nawet tego, które sprawy z przeszłości uważa za nudne, a ich naukę za pozbawioną najmniejszego sensu. Komiks czyta się sam, choć zrozumienie niektórych skrótowo ujętych zagadnień wymaga choć podstawowej wiedzy. To przyzwoity bryk, pomagający uporządkować i utrwalić wiadomości. Przejrzyste grafiki, czytelne obrazy i wyraziste symbole zapadają w pamięć. Młodszym dzieciom wystarczy z kolei wyjaśnić to i owo, dopowiedzieć, nakreślić szerszy kontekst. Najlepiej zachowując klimat i humor książki. Historia naprawdę nie musi być nudna.\nPrzyznam jednak szczerze, że w naszym domu nadal rządzi klasyczny, odziedziczony po przodkach, gigantyczny Poczet królów polskich, w którym naszych władców sportretował Jan Matejko. To te pełne majestatu wizerunki fascynowały mnie, gdy byłam dzieckiem, to właśnie to tomiszcze ściągam z półki, by pokazać polskich królów dzieciom.\nFormat / forma: standardowy komiks\n„Bajka na końcu świata”, czyli przyjaźń w czasach apokalipsy\nKomiksowa seria „Bajka na końcu świata” Marcina Podolca udowadnia, że postapo to konwencja nie tylko dla tych trochę starszych czytelników. Historia wędrówki małej Wiktorii i psa Bajki po zniszczonej Ziemi to rasowy przedstawiciel gatunku w wersji dla najmłodszych. Smaczny, wciągający i trzymający w napięciu.\nNie wierzycie, że apokalipsę można przedstawić w sposób przyjazny dziecku? Ciepło, z wyczuciem, a jednocześnie z odpowiednim dodatkiem grozy? Można. Przeczytajcie z dziećmi cztery dotychczas wydane tomy („Ostatni ogród”, „Opuszczony dom”, „Ożywczy deszcz”, „Opowieść gołębia”). I pamiętajcie, że to dopiero początek przygody.\nOpuszczone, zrujnowane budynki, bezkresne przestrzenie, nieprzyjazne pustkowie. Zdegradowane lasy, przygnębiające kratery. Wraki samochodów. Smętnie powiewające na wietrze kable. Cisza, w której każdy dźwięk oznacza niebezpieczeństwo. Klasyczny krajobraz po końcu świata, sceneria po apokalipsie. W tym wszystkim nietypowa para: mała pyzata dziewczynka i pies o imieniu Bajka. Wędrują, dążą do celu, którym jest odnalezienie rodziców. Czasami na chwilę przystają, by za moment wyruszyć dalej. W życiu po jakimś bum nie ma miejsca na stanie, na zatrzymanie się. Tu zawsze się idzie. Gdzieś lub po coś. Jak Mad Max, jak ojciec i syn w „Drodze” McCarthy'ego, jak Rick z drużyną w „The Walking Dead”, wreszcie jak Wiktoria ze swoją towarzyszką, które podążają za tajemniczymi znakami na niebie.\nPodolec wyśmienicie bawi się konwencją, ubarwia ją, przekształca, wreszcie doprawia elementami z nieco innego wymiaru. W efekcie tworzy świat z jednej strony spełniający (prawie) wszystkie gatunkowe kryteria, z drugiej przypominający fantastyczną, nieco zdeformowaną rzeczywistość, postapokaliptyczną wersję Krainy Czarów, w której odnaleźć się musiała Alicja. Wszystko tu jest na opak. Zwierzęta mówią, ciasteczka żądają (dosłownie) natychmiastowej konsumpcji, gołębie tworzą alternatywną cywilizację i zaczynają wypełniać lukę po ludziach jak przed tysiącleciami człowiek wykorzystał swą szansę, gdy wyginęły dinozaury. O przetrwanie przyrody dba przesympatyczny i pokojowo nastawiony tapir. Dodajmy do tego tajemniczego, podstępnego zmiennokształtnego, magiczny ożywczy deszcz, wehikuł czasu i olbrzymie potwory. Jakieś potwory (dosłowne bądź metaforyczne) w porządnej literaturze postapo przecież muszą być.\nWe wszystkich tomach autor rozprawia się z wieloma dziecięcymi lękami. Oś konstrukcyjną, która spaja poszczególne przygody, stanowi strach przed samotnością, opuszczeniem, utratą rodziny i dążenie do tego, by ją odzyskać, by odnaleźć rodziców. Co ciekawe, każda kolejna część dostarcza czytelnikom dodatkową wiedzę, nowe dane pokazują różne perspektywy, odmienną motywację obu bohaterek.\nTo nie wszystko. Znajdziemy tu także umiejętnie wprowadzone motywy rodem z horroru. Niepokojące dźwięki, cienie, zagrożenie kryjące się w mroku, w ruinach. To przede wszystkim obawa przed nieznanym, niewidocznym. Nie ma się jednak czego bać, pozornie straszne zdarzenia zawsze są przełamane, uładzone najczęściej zwykłym humorem. Gdy nieznane staje się znane, już nie budzi grozy. W każdym przypadku okazuje się, że strach ma wielkie oczy.\nLubię świetnie skrojone, wyraziste i przede wszystkim wiarygodne postaci, zarówno główne, jak i epizodyczne. Pełnokrwistymi bohaterkami często targają wręcz skrajne emocje - od dziecięcej naiwności, optymizmu, wiary w (mimo wszystko) przyszłość, po chwile całkowitej rezygnacji, zwątpienia. I pies, i dziewczynka czasami zachowują się niezdarnie, nieporadnie, innym razem zadziwiają pomysłowością i dojrzałością. Ale nawet gdy Wiktorii lub Bajce wydaje się, że wszystko idzie nie tak, zawsze pojawia się nadzieja. Gwiazdka na niebie, samotna roślinka czy ostatni zielony bastion, czyli pełen kolorów ogród.\nWiara w powodzenie poszukiwań, nadzieja na lepsze jutro wynikają bezpośrednio z niezwykłej relacji łączącej dziewczynkę i psa. Ich bezinteresowna przyjaźń, zaufanie, troska o współtowarzyszkę wędrówki nie pokazana została przy tym naiwnie, jednowymiarowo. Każda z postaci pozostaje sobą (z całym bagażem doświadczeń), każda myśli o drugiej. Ot tak, po prostu. Choć przyznam szczerze, zakończenie czwartego tomu pokazuje, że uwzględnianie pespektywy drugiego człowieka może mieć nieoczekiwane skutki. Jakie? Nie wiem. Próbuję się domyślić i z niecierpliwością czekam na piąty tom.\nPrzez cały czas autor ufa przy tym małemu czytelnikowi, nie podaje mu całej historii na tacy, nie tłumaczy wszystkiego od A do Z, ale powoli dawkuje informacje. Każdy tom przynosi nowe dane, nowe puzzle, by złożyć ten świat w rozpadzie w całość. Po czterech częściach jesteśmy podobno w połowie drogi, nadal wiemy niewiele, ale znamy trudną przeszłość Bajki, widzieliśmy ostatni dzień dawnej rzeczywistości, tę chwilę przed apokalipsą już z dwóch perspektyw. Nadal jednak nawet prawdziwa przyczyna tragicznych wydarzeń pozostaje jedną wielką niewiadomą. I znów, jak mantrę powtórzę, że z niecierpliwością czekam na piąty tom, na kolejne elementy układanki.\nHistoria o przygodach Bajki i jej przyjaciółki to prosta opowieść, skrojona pod najmłodszego czytelnika. Nie ma tu zawirowań fabularnych, choć nie zawsze akcja prowadzona jest linearnie. Pojawiają się retrospekcje, wspomnienia. Dość lapidarne, lekkie dialogi pełne są czytelnego dla dzieci humoru. Wiktoria i Bajka często bawią się językiem, przysłowiami, frazeologizmami. Jednak to nie tekst gra tu pierwsze skrzypce, uzupełnia on głównie wyrazistą warstwę graficzną. Tu rządzi obraz. Kreskówkowy, cartoonowy, czyli taki, jaki dzieciaki lubią najbardziej.\nAutorowi udało się sugestywnie przedstawić świat po końcu świata. Przygaszone barwy, typowe elementy postapokaliptycznej scenografii skontrastowane zostały z oszałamiającymi kolorami ostatniego ogrodu. Jednocześnie dzięki dość ciepłej palecie na pierwszy rzut oka pejzaże po katastrofie wydają się nawet przyjazne, trochę baśniowe. Wystarczy jednak przyjrzeć się tłu, pieczołowicie oddanym elementom otoczenia, zrujnowanym artefaktom z poprzedniej epoki, by poczuć odpowiedni klimat. Dodatkowo zróżnicowane kadrowanie wprowadza niezbędną dynamikę do tej dość powolnie opowiadanej historii. Najbardziej przemawiają do mnie otwarte kadry wypełniające całe rozkładówki, przypominające szerokie filmowe ujęcia.\n„Bajka na końcu świata” to komiks dla dzieci. Podkreślam, dla dzieci. Dorosłym owszem może się spodobać, ale gwarantuję, że będą czuć niedosyt. Historia i sposób jej przedstawienia wpisuje się bowiem w punkt w dziecięce oczekiwania. Oniryczna rzeczywistość, w której nie obowiązują nawet prawa fizyki, zdeformowany świat po zagładzie, w którym owszem grasują potwory, ale w gruncie rzeczy nic złego się nie dzieje, mutacje o baśniowej genezie. Przyjaźń i przygoda. I świetny dwuznaczny tytuł, który wprowadził pewnego młodego czytelnika w błąd. Bajki są przecież dla dzieci. Gdy ma się prawie dziewięć lat, to sięga się już po poważniejsze pozycje. Z mutantami, z superbohaterami, takie dorosłe. Na szczęście pomyłka została szybko wyjaśniona, komiks został pochłonięty w mig, a młody poprosił o kolejne części. To najlepsza rekomendacja.\nBAJKA NA KOŃCU ŚWIATA. 1. OSTATNI OGRÓD\nWydawnictwo: Kultura Gniewu. Krótkie Gatki\nBAJKA NA KOŃCU ŚWIATA. 2. OPUSZCZONY DOM\nBAJKA NA KOŃCU ŚWIATA. 3. OŻYWCZY DESZCZ\nBAJKA NA KOŃCU ŚWIATA. 4. OPOWIEŚĆ GOŁĘBIA\nDziś książka o żywności, barwna wędrówka przez dzieje ludzkiego jadłospisu. „Zjeść głowę cukru. Ilustrowana historia kuchni nie tylko dla dzieci” Małgorzaty Kur intryguje, zdumiewa i powoduje, że kiszki marsza grają nawet wtedy, gdy wcale nie jesteśmy głodni. Z ciekawości. Któż z nas bowiem zna smak skorzonery, pospolitego warzywa w dawnej polskiej kuchni, której nazwa przywołuje na myśl magiczne receptury? Kto z nas zdaje sobie sprawę, że kapusta, brukselka, kalarepa, jarmuż i brokuł to bliscy kuzyni, potomkowie jednej dzikiej rośliny? Może więc przekonam się do brukselki. I kucmerka, o której usłyszałam po raz pierwszy. Z czym to w ogóle się je?\nAutorka snuje opowieść o zwyczajach żywieniowych ludzi od samego początku, od pierwszych społeczności zbieraczy. Potem oczywiście wspomina najważniejsze rewolucje w prehistorycznej kuchni, czyli pojawienie się ognia, a następnie hodowli i upraw. Nie znajdziecie tu jednak głębszych analiz, bogatego kontekstu historyczno-kulturowego, antropologicznych wstawek. Jako że to pozycja dla najmłodszych czytelników, wybrano fakty naprawdę podstawowe, ciekawostki. Przyznam szczerze, że te niby oczywiste informacje w wielu przypadkach okazują się zaskakujące. Kukurydza była kiedyś trawą. Naprawdę?\nWiele miejsca poświęcono sposobom konserwowania i obróbki (różnistej) żywności. Dowiadujemy się między innymi, jak wykorzystywano ogień, gdy człowiek nie znał jeszcze garnków i patelni. Poznajemy solenie, suszenie, kiszenie, wędzenie, wekowanie. Odwiedzamy pełną smaków i zapachów dawną spiżarnię sprzed czasów lodówek.\nNajbardziej zaciekawiły mnie części poświęcone genezie niektórych pokarmów. Różnorodność pieczywa zdumiewa - na czytelnej mapce znajdziemy tylko wybrane przykłady od amerykańskiego chleba tostowego poprzez meksykańską tortillę, fińską pullę, szkockie bułeczki scone, ciabatty i bagietki po litewskie razowce, charakterystyczne dla kultury żydowskiej mace i chałki, indyjski chlebek naan i arabskie pity. Nie zabrakło polskiego obwarzanka i ulubionego dania mojego syna - gruzińskiego chaczapuri. W równie zajmujący sposób autorka potraktowała sery i przyprawy. Mniam.\nW historii kuchni jak w zwierciadle odbijają się dzieje świata. Porzucenie wędrownego trybu życia oznaczało rewolucyjną zmianę jadłospisu, podobnie rozwój rolnictwa. Odkrycie nowych lądów to nieznane warzywa, nowe smaki, bez których dziś nie wyobrażamy sobie życia. Nowoczesne metody uprawy i środki ochrony roślin to większa dostępność produktów. Współczesne sposoby konserwowania i przechowywania żywności to uniezależnienie domowej kuchni od sezonowości, rocznego cyklu życia przyrody. Któż z nas dziś pamięta grozę przednówka? I dlaczego konserwy tak zainteresowały dowodzących armiami? Odpowiedzi znajdziecie w książce.\nJednak najbardziej zaskakujące i jednocześnie najbardziej przerażające informacje dotyczą cukru. Spójrzcie tylko na grafikę przedstawiającą jego spożycie w średniowieczu, w XIX wieku i dziś. Te dane dają do myślenia i świetnie tłumaczą związki między tym, co jemy, naszymi obyczajami, modą, symbolami statusu i wreszcie zdrowiem.\nAutorka porusza chyba większość tematów związanych z szeroko rozumianym jedzeniem. Oprócz wymienionych wyżej odrębne rozkładówki poświęciła między innymi najdroższym potrawom świata i tym najbardziej obrzydliwym. Zgniłe mięso wieloryba odrzuca chyba jeszcze bardziej niż nasza swojska czernina. Nie zabrakło również różnych współczesnych diet (od witarian po freegan) czy tradycyjnych potraw z wielu rejonów globu. Omówione zostały też niemal magiczne związki pomiędzy medycyną a spiżarnią oraz kosmiczne sposoby odżywiania.\nCałość uzupełniają stylowe ilustracje Małgorzaty Kwapińskiej. W wielu miejscach treść przekazywana jest w formie ciekawych, przejrzystych grafik lub map, które naprawdę przemawiają do wyobraźni dużo lepiej niż najlepszy tekst. Zbliża się gwiazdka, więc zwróćcie uwagę na piękne albumowe wydanie w bardzo dużym formacie i w twardej oprawie. To świetna propozycja prezentowa dla młodszych miłośników kuchni.\n„Zjeść głowę cukru” nie jest książką kucharską, znajdziecie tu jednak pięć przepisów wprost z dawnych zbiorów receptur. Jeśli jednak macie ochotę popróbować dań, które niegdyś jadano, zajrzyjcie na prowadzony przez autorkę blog Pularda. Stół sprzed wieków.\nTytuł sugeruje, że „Zjeść głowę cukru” to ilustrowana historia kuchni nie tylko dla dzieci. Cóż, nie mogę się z tym zgodzić. Temat potraktowany jest ciekawie, wciągająco, jednak z perspektywy młodszego odbiorcy. Początkujący pasjonaci kuchni i historii powinni być w pełni usatysfakcjonowani lekturą. Dorosły, nawet jeśli część zagadnień go zaskoczy, zaintryguje, może poczuć się trochę zawiedziony brakiem szerszego kontekstu, pogłębionego tła historycznego i kulturowego. Dlatego tych trochę starszych zachęcam do sięgnięcia po inne lektury, choćby doskonałą „Historię naturalną i moralną jedzenia“ Maguelonne Toussaint-Samat. Smacznego!\nZJESĆ GŁOWĘ CUKRU. ILUSTROWANA HISTORIA KUCHNI NIE TYLKO DLA DZIECI\n„Pojazdy CO₂. Mały przewodnik”, czyli nasz świat i dwutlenek węgla\nTo mogła być świetna książka. Potrzebna, istotna, aktualna, poruszająca jeden z najbardziej palących problemów współczesności. Coś jednak nie zagrało. „Pojazdy CO₂. Mały przewodnik” to pozycja nie do końca przemyślana, trochę nudna. Przede wszystkim jednak nie daje ona odpowiedzi na podstawowe pytania, ślizga się po temacie. Tym razem niestety Taro Miura zawodzi.\nO swoim pomyśle, założeniach autor pisze na samym końcu książki, w której chciał uzmysłowić czytelnikom w różnym wieku wielkość emisji dwutlenku węgla. Miało być ambitnie, edukacyjnie i ciekawie. Cóż, w efekcie powstała statyczna wyliczanka okraszona poprawnymi ilustracjami, taka oprawiona i wydana na ładnym papierze PowerPointowa prezentacja.\nKażda rozkładówka prezentuje jeden pojazd emitujący do atmosfery dwutlenek węgla począwszy od będącego w ruchu człowieka, poprzez motocykl, konną bryczkę, samochód osobowy, autobus, sterowiec, helikopter, różne wersje pociągów, po samolot i statek pasażerski. Od najbardziej neutralnych po te, które wytwarzają ekstremalnie duże ilości CO₂. Autor uwzględnia przy tym ogólny, uśredniony poziom emisji danego środka transportu i, co ważniejsze, poziom w przeliczeniu na jednego podróżnego. To informacja kluczowa, jednak zabrakło krótkiej wzmianki tłumaczącej dlaczego.\nNie przeczę, że przytoczone dane są ciekawe, tylko że nic z nich nie wynika. Autor nie wspomina, dlaczego powinniśmy zwracać uwagę na poziom dwutlenku węgla w atmosferze, czemu musimy go ograniczać, dlaczego tak ważne jest świadome korzystanie ze środków transportu, jakie występują korelacje pomiędzy CO₂ a globalnym ociepleniem. Po prostu podaje suche fakty, a czytelnik wnioski musi wyciągnąć sobie sam.\nStarszy odbiorca da radę, znajdzie kontekst dla przytoczonych faktów, zrozumie. Niestety, ta strategia zawodzi, gdy weźmiemy pod uwagę wiek, wiedzę, doświadczenie potencjalnego czytelnika, czyli dziecka w wieku przedszkolnym bądź wczesnoszkolnym. Naprawdę szkoda niewykorzystanego potencjału tej pozycji, gdyż Taro Miura porusza temat niezwykle ważny, problem, który dotyczy nas wszystkich, być lub nie być ludzkości. Po lekturze tej propozycji nawet nie wiemy, czy dwutlenek węgla to coś złego, czy nie. W tekście nie znajdziemy jakiejkolwiek podpowiedzi.\nSama forma książki jest całkiem przyzwoita. Typowe dla stylu autora, lekko schematyczne, minimalistyczne ilustracje niczym nie zaskakują, ale też nie odwracają uwagi od tekstu. Ot miłe dla oka grafiki przypominające tak często stosowane w prezentacjach clip arty.\nPrzyznam, że oczekiwałam od tej pozycji bardzo dużo. Lubię kreskę Taro Miury, jego sposób spojrzenia na świat, pełen znaczeń minimalizm. Oczarował mnie baśniowy „Maleńki król” (klik do recenzji), zaintrygowało nieoczywiste, zagadkowe „Tokio” (klik do recenzji). Tym razem czuję się zawiedziona. Szkoda.\nPOJAZDY CO₂. MAŁY PRZEWODNIK\n„Bajka na końcu świata”, czyli przyjaźń w czasach ...\n„Zjeść głowę cukru. Ilustrowana historia kuchni ni...\n„Pojazdy CO₂. Mały przewodnik”, czyli nasz świat i...


"Zobaczcie, jak piękne było to miasto, nazywane Paryżem północy" - zachęcają widzów twórcy.\n"Myślę, że wiele osób nie wyobraża sobie, jak piękne było to miasto. Będą pod dużym wrażeniem" - ocenił w piątkowej rozmowie z PAP po pokazie prasowym w Warszawie Wojciech Pronobis z Towarzystwa Ubezpieczeń Prudential Polska, które jest mecenasem filmu. Wybór mecenasa nie był przypadkowy: w dwudziestoleciu międzywojennym Prudential obecny był na polskim rynku, a jego siedziba znajdowała się w najwyższym wtedy budynku w kraju, warszawskim Prudentialu.\nWarszawa to miasto bardzo boleśnie doświadczone przez historię. Za bycie centrum ważnych i dramatycznych wydarzeń podczas drugiej wojny światowej zapłaciła najwyższą cenę - nieomal przestała istnieć. Zniknęło poważane centrum kulturalne, zniknęły imponujące klasycystyczne pałace, secesyjne kamienice, parki, place. Zniknęła cała infrastruktura uznawana przed wojną za jedną z najnowocześniejszych w Europie. Na zgliszczach powstała zupełnie nowa Warszawa - pamięć o tej starej została zamknięta w albumach i wspomnieniach mieszkańców. Dziś już nikt nie jest nawet w stanie wyobrazić sobie, jak imponującym i inspirującym była miastem - napisali na stronie internetowej filmu jego autorzy.


Europejski Tydzień Szczepień « Wolne Media\nOpublikowano: 22.04.2013 | Kategorie: Media, Publicystyka, Zdrowie\nNie są to mity, bo piszący te słowa osobiście doświadczył “dobrodziejstw” szczepionek w postaci ciężkiej niewydolności układu oddechowego właśnie w wyniku podanej szczepionki. Drugi raz negatywny odczyn poszczepienny dotknął jedno z moich pociech powodując jego niepełnosprawność ze względu na uszkodzenia neurologiczne. Negatywne efekty po szczepieniach mogą wystąpić od razu i na przykład rozmawiające dziecko zamilknie i znajdzie się w swoim autystycznym świecie, albo po latach i wtedy, żaden lekarz nie będzie tego kojarzył ze szczepionką.\nTAGI: Propaganda, Szczepionki i preparaty szczepionkopodobne, Wielka Farmacja\nTo z tej okazji niech przed kamerami zaszczepią się właściciele, prezesi i całe kierownictwo korporacji farmaceutycznych + ich rodziny. I to nie szczepionkami przyniesionymi przez nich samych, ale wziętych żywcem ze szpitali, do których je dostarczają. Niech pokażą, jak “bezpieczny” jest ich produkt.\nNie ma dobrych szczepionek. Dobra, to może być krótka ekspozycja naturalna na osłabiony czynnik chorobotwórczy ale nie wstrzyknięcie go prosto w krwiobieg! Najczęściej drobnoustroje przedstawiają się układowi odpornościowemu przez drogi wziewne i układ pokarmowy, gdzie zostają brutalnie potraktowane przez naturalne środowisko, a organizm natychmiast programuje układ odpornościowy. Najgorsze infekcje to te przez rany otwarte, gdzie nie ma czasu na przygotowanie układu odpornościowego, który czasem atakuje tym co ma i obrywa przy tym cały organizm. Chyba wszyscy o tym wiedzą. Jeśli jeszcze do tego dodać pożywki hodowlane do szczepionek i metale osłabiające drobnoustroje, to mamy pełną listę argumentów przeciw “dobrym” szczepionkom.\nMogą naskoczyć. Byłem rachmistrzem spisowym w powszechnym spisie rolnym 2010 i wtedy też straszyli, a prawda jest taka, że bez problemu można było się “wywinąć”. Powiem więcej: nawet nie trzeba było się specjalnie starać.\nNajgorsze jest jest dla mnie to w szczepieniach, że mój mały synek powinien właśnie dostać szczepionkę wzwB i nie mam pojęcia już jak przekonać żonę, że to jest kompletnie nieodpowiedzialne. Dałem jej do czytania kilka artykułów, głównie z tej strony, ale widzę, że z myśleniem ma troszeczkę na bakier,\nMojej koleżanki dziecko zachorowało na krztusiec mimo, że było zaszczepione wcześniej przeciwko tej chorobie. Lekarze jej powiedzieli, że przez to choroba przebiegła łagodniej. Nie skomentowałam tego, nie kłóciłam się, koleżanka raczej uwierzyła.\nRozmawiam na temat szczepień tylko z tymi, którzy już coś wiedzą, którzy czytają coś w temacie, inaczej nie ma to sensu.\nPs. Widzę zmiany na WM, dawno się nie logowałam a tu proszę coś dla słabowidzących, czyli dla mnie duża czcionka.\nHeretyk to może inne materiały przekonają Twoją żonę, albo chociaż zmuszą do refleksji np.\nProblem w tym, że żeby zauważyć problem trzeba się wczytać w te wszystkie artykuły, inaczej się nie da. Prawda sam nie przyjdzie. Nawet niektórzy lekarze wciąż nie wierzą, w to, że szczepionki szkodzą.\nHeretyk wiem o czym mówisz, mam mamę pielęgniarkę i też katowałem ją materiałami, przeczytała, w sumie się z tym zgodziła, ale raczej myślenie jej się nie zmieniło. Ale ja nie mam dzieci, współczuje jak najbardziej, kibicuje ci żebyś wybił żonie z głowy te głupie pomysły.\nHeretyk, zamiast artykułów o szczepionkach pokaż żonie dzieci po szczepionkach, te które nie miały zbyt wiele szczęścia. Zapytaj czy chce ryzykować tym: http://birthofanewearth.blogspot.com/2011/10/beautiful-baby-boy-dead-due-to-vaccines.html .\nPo zalogowaniu tekst pisze mi się większą czcionka niż do tej pory. Ale to nawet dobrze dla mnie. Dopiero po wysłaniu komentarza zostaje on mniejszy, czyli taki jak widzę, go ja i Ty.\nPodczas pisania komentarza dysproporcja między tym co pisane a opublikowane nie zmienia się nawet przy ctrl+kręcenie kółkiem myszy:0\nU mnie podobna sytuacja jak u Heretyka , a w temecie jestem od dawna…ale żona ma podobne (nie)myślenie:( . Niestety trzeba walczyć.\nMi udało się przekonać jedną osobę.Przez lata wujek lekarz aplikował jej szczepionkę na grypę i co roku 2 tygodnie leżała umierająca w łóżku.Teraz będzie 3 rok bez grypy, ale ile było walki i wysłanych linków, tego nie zliczę .


Czarne Łóżko Z Tapicerowanym Oparciem 180 Cm | Nie Przegap\n> Meble> Łóżka tapicerowane> Łóżka 180x200>Czarne łóżko z tapicerowanym oparciem 180 cm\nCzarne łóżko z tapicerowanym oparciem 180 cm\nWykonanie: łoże wykończone zostało wysokiej jakości, miłą w dotyku i wytrzymałą eko skórą; ma pikowany zagłówek, pojemnik na pościel, podnośnik gazowy; dno łóżka idealnie wypełnia mocna czarna flizelina tapicerska mocowana na rzep, która zastąpiła płytę pilśniową pojemnika; w zestawie znajduje się stabilny potrójny stelaż wykonany z 42 listew elastycznych mocnego klejonego drewna bukowego: szerokość listwy 5 cm, grubość 1 cm, odległość między listwami 8 cm; jest on dostosowany do wszystkich rodzajów materacy.\nKrzysztof M 2020-08-31\nŁóżko wygląda jak na zdjęciach i spełnia moje oczekiwania. Dziękuję za szybką dostawę\nCzarne łóżko z tapicerowanym oparciem 180 cm L_07e_180cz


Kolejny rywal - Pogoń Siedlce - TS Podbeskidzie Bielsko- Biała - Oficjalna strona - tspodbeskidzie.pl\nKolejny rywal - Pogoń Siedlce\nCzas na kilka słów o najbliższym rywalu Podbeskidzia. Już jutro w Siedlcach zmierzymy się z Pogonią!\nPogoń była jednym z większych zaskoczeń rundy jesiennej pierwszoligowych rozgrywek. Podopieczni trenera Dariusza Banasika zakończyli 2016 rok na czwartym miejscu w tabeli, co niewątpliwie było ogromnym sukcesem. W 19 spotkaniach na swoje konto siedlczanie zapisali 29 punktów i do miejsca premiowanego awansem tracili sześć ligowych oczek. Nowy rok przyniósł spore zmiany i jak się później okazało były to zmiany na gorsze. Sześciopunktowa strata do drugiego miejsca zamieniła się na ten moment w zaledwie sześciopunktową przewagę nad strefą barażu o I Ligę. Zbiegło się to przede wszystkim z roszadą na stanowisku trenera - Banasik opuścił klub na rzecz mającego zdecydowanie większe aspiracje Zagłębia Sosnowiec, a na ławce Pogoni zasiadł Marcin Broniszewski, trener związany wcześniej z Wisłą Kraków. Przed nowym szkoleniowcem zadanie stało bardzo trudne - wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że zbliżyć się do fantastycznego wyniku z jesieni będzie bardzo trudno, nie mówiąc już nawet o jego powtórce. Ligowe rozgrywki w końcu ruszyły, ale Pogoń zaliczyła na nich falstart. Przegrana w Nowym Sączu 0:4 na pewno bolała, jednak już w następnych meczach piłkarze z Siedlec zaczęli nadrabiać poniesione straty. Kolejne trzy mecze to wygrana z Górnikiem Zabrze, remis z MKS-em Kluczbork i zwycięstwo w Bytowie z Drutex-Bytovią. Siedem punktów w czterech meczach to naprawdę dobry wynik i nikt nie spodziewał się tego co przyszło w kolejnych tygodniach. W następnych siedmiu spotkaniach Pogoń ugrała zaledwie jeden punkt, co też stanowiskiem przypłacił Broniszewski, a jego miejsce zajął Bartosz Tarachulski. Roszada ta natychmiastowego efektu nie dała bo Pogoń także w minionej kolejce przegrała, przedłużając fatalną serię. Czy w tej rundzie siedlczan stać jeszcze na powtórzenie choć w części stylu prezentowanego jesienią?\nPogoń Siedlce, 2016/17:\nBilans gier: 11 zwycięstw, 4 remisy, 15 porażek\nStrzelcy: 6 - Konrad Wrzesiński, 4 - Michał Bajdur, 3 - Eusébio Bancessi, 2 - Marcin Burkhardt, Daniel Chyła, Daniel Gołębiewski, Grzegorz Tomasiewicz, Mateusz Żytko, 1 - Piotr Kurbiel, Piotr Mroziński, Damian Świerblewski, Łukasz Wójcik, Dariusz Zjawiński\nOstatni mecz: Znicz Pruszków - Pogoń Siedlce 2:1, bramki: Aleksander Jagiełło 72 (k), 90 (k) - Konrad Wrzesiński 5\nSkład z ostatniego meczu: 12. Rafał Misztal – 24. Damian Świerblewski, 4. Arkadiusz Jędrych, 14. Mateusz Żytko, 14. Daniel Chyła – 93. Konrad Wrzesiński, 18. Marcin Burkhardt (71, 23. Piotr Mroziński), 7. Daniel Dybiec (80, 6. Marcin Paczkowski), 10. Grzegorz Tomasiewicz, 11. Michał Bajdur (74, 17, Eusébio Bancessi) – 9. Dariusz Zjawiński


''Widziałem narodziny imperium''\nAż trudno uwierzyć, że taki nonkonformista jak Stanisław Remuszko był kiedyś jednym z pionierów współtworzących Gazetę Wyborczą.\nKiedy w roku 1989 na osobiste zaproszenie Adama Michnika zaczynałem pracę w Gazecie, do głowy mi nie przyszło, że wyrodzi się z niej coś, co będzie zaprzeczeniem idei leżących u jej powstania. Oczekiwaliśmy, że Wyborcza stanie się gazetą nas wszystkich, wytęsknioną wolną trybuną całego społeczeństwa, w której po latach cenzury będą mogli zabierać głos ludzie prezentujący cały wachlarz poglądów demokratycznych - z prawa, z lewa i ze środka. Z czasem okazało się jednak, że ramy owego vox populi stają się coraz węższe, a on sam zaczyna nabierać wyraźnego "różowego" koloru. Dlatego też, po niespełna półtora roku pracy w Gazecie, strząsnąwszy proch z sandałów odszedłem, nie chcąc brać udziału w czymś, co było nie tylko sprzeczne z tymi założeniami, ale przede wszystkim niemoralne.\nZdziwiłbym się, gdyby okazało się, że ktoś Panu odpowiedział.\nNo to Pan sobie nieźle "narobił". Mało tego, kilka lat później zdecydował się Pan opublikować książkę "Gazeta Wyborcza - początki i okolice", skazując się tym samym na niemal całkowitą publiczną izolację.\nTa książka była moim sprzeciwem wobec złej ewolucji Wyborczej oraz świadectwem człowieka, będącego przy narodzinach Gazety, obserwującego to wszystko z bliska i od środka. Chciałem to świadectwo - w tym dokumenty - przekazać opinii publicznej. Do dziś ta moja książka jest jedynym, powtarzam, jedynym opisem początków i mechanizmów działania tego ogromnego medialnego imperium, które odegrało tak ważną rolę w najnowszej historii Polski. Łatwo to sprawdzić w Bibliotece Narodowej.\nPyta Pan o izolację. Wielu ludzi interesuje się raczej tym, czy ja nie boję się procesów sądowych z Agorą.\nCiekawa rzecz - Nasz Dziennik przyjął już nawet do druku reklamę drugiego wydania tej książki; co więcej, była ona identyczna co do kropki z reklamą, która w tym samym piśmie ukazała się cztery lata wcześniej. Jednak był to rok 2003 - czyli szczyt szczytów imperium Michnika - i po paru godzinach odebrałem telefon: niestety Pańska reklama nie może się ukazać, proszę przyjechać po odbiór pieniędzy.\nPrawomocne trzy do trzech. Najbardziej kuriozalny ze wszystkich był wyrok, w którym Sąd Rzeczpospolitej Polskiej napisał w uzasadnieniu, że - cytuję - negatywne treści na temat Adama Michnika i Agory są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego...\nJest to garść osobistych refleksji, pomysłów i poglądów na mój ojczysty nadwiślański świat. Pochylam się w niej nad tematami, wokół których nie toczy się dziś żadna publiczna debata. Mała próbka: lustracja dziennikarzy, Eurokonstytucja, czy mój niepoprawny politycznie Marzec '68, pisany z pozycji uczestnika strajku studenckiego.\nMnie osobiście najbardziej zainteresował ten fragment, gdzie apeluje Pan o zgłaszanie się osób, które w grudniu 1981 roku widziały w telewizji migawkę, w której Urban ściska się z Michnikiem.\nZobacz również na temat tej ksiązki :\nwywiad Stanisława Remuszki o książce która jest a której jakby nie było - czytaj...\ngdzie i jak zamówić książke - czytaj...


Gru 27, 2018 | Osobiste | 121 Komentarze\n1. Nauczyłam się języka obcego w 4,5 miesiące prawie od zera i zdałam regularne egzaminy na uniwersytecie w tymże języku.\n2. Spełniłam marzenie i założyłam przezroczysty aparat ortodontyczny. Marzyłam o tym wiele lat.\n3. Znalazlam nowego przyjaciela.\n4. Odkryłam w sobie talent do uczenia języka polskiego jako obcego, moi uczniowie uważają że wyjątkowy;)\n5. Praca na etat mnie nie ogranicza- mam w sobie wystarczającą ilość energii by uczyć się języka obcego po pracy, chodzić na tańce itd. Bałam się że praca mnie zamknie na świat, a okazało się że jest odwrotnie;)\nMoże to będzie nieco przewrotne, ale udało mi się w tym roku stracić pracę przez bronienie swoich standardów i etyki pracy zawodowej. Dzięki tej stracie dużo zyskałam – szansę rozwoju w firmie, w której mnie szanują. Każdy kryzys to rozwój, a ja cieszę się, że nie sprzedałam swoich zasad za ‘święty spokój’ – i to chyba mój największy sukces w 2018 roku ?\nTen rok był dla mnie najlepszy pod względem maksymalizacji zysków inwestycji w umiejętności i doświadczenie, jakie zdobyłem przez ostatnie 10 lat. Poduszka finansowa też największa odkąd zacząłem ją zbierać. Kilka dobrych podróży i powrót do w miarę regularnego blogowania. A końcówka roku to zawsze dobry moment, by powiedzieć sobie “chcę więcej i lepiej” :)\njestem dumny z dziewiczej własnej jazdy na nartach i nic a nic nie szkodzi że zrobiłem to z synami hehe\nW tym roku napisałam licencjat i obroniłam go na 5! Zaraz po tym znalazłam pracę w zawodzie, która jednocześnie jest moją pierwszą pracą. Poza tym zaręczyłam się i zaczęłam planować ślub. Do tego dodałabym kilka mniejszych sukcesów ale to te sprawią, że na pewno zapamiętam ten rok ?\n1. Zakończyłem wielomiesięczny pobyt na innym kontynencie niesamowitą podróżą.\n2. Zacząłem upragnione studia podyplomowe na cudownej uczelni.\n3. Poznałem wielu ciekawych i inspirujących ludzi.\n4. Zacząłem się spotykać z niesamowitą dziewczyną.\n5. Zarobiłem i odłożyłem najwięcej pieniędzy w swoim dotychczasowym życiu.\n6. W końcu rozwiązałem wieloletni problem zdrowotny.\n7. Doprowoadzilem swoje zdrowie do porządku i jestem w najlepszej formie od wielu lat.\n8. Przeżyłem wiele cudownych chwil z rodziną i znajomymi.\nTo był niesamowity rok. Gratuluję osiągnięć i powodzenia w 2019 Volant!\nCzytając Twój post dopiero uświadomiłam sobie, że w tym roku dużo zrobiłam i dużo było “pierwszych razy”. Zawsze myślałam, że ciągle jestem w tyle, zbyt wolno sie rozwijam bo zle wykorzystuje czas i chce jeszcze więcej i więcej. Jeszcze w poprzednim roku nie pomyślałabym, że polecę do Norwegii, Chorwacji, dostane podwyzke oraz tyle zleceń fotograficznych. Najwiekszym zdziwieniem bylo to, że moge stworzyc wspanialy zwiazek po tylu nieudanych. Wystarczyło pozbyć sie toksycznych znajomości i wyznaczyc zyciowe cele. Postanowilam wybrac sie na kolejne kursy fotograficzne, nauke norweskiego – w końcu inwestycja w samego siebie jest najlepsza inwestycja :)\nPodsumowując rok 2016 byl rokiem upadku, 2017 rokiem powstawania, natomiast 2018 efektownego działania. Yeah!\nRok 2018 to dla mnie ogromny przełom! ;) to w 2018 pierwszy raz założyłam narty, pierwsze loty samolotem, pierwszy raz za granicą! Uwielbiam ten rok za wszystko co zdołałam zrobić dla siebie i innych.\nTo był czas pracy nad sobą, ale także porządnych nauczek (często doceniam gdy stracę).\nUwielbiam Cię, 2018!\nDziękuję, Volant, za Twoje podsumowanie. Śledzę wiernie blog i często cytuję w głowie Twoje myśli. Życzę Ci wszystkiego dobrego w 2019!:)) Mam także nadzieję na książkę i kolejne wpisy ;)\n2018 uznaje zdecydowanie za udany, rozwinąłem się zawodowo (nowa praca, obronienie inżynierki, zaczęcie magisterki) jak i co ważniejsze, osobiście. Nie zrealizowałem wszystkiego co zakładałem, ale w porównaniu do poprzednich lat progress jest niesamowity :)\nTak w skrócie, to z czego jestem najbardziej dumny:\n– schudłem jakieś 6kg\n– wyrobiłem nawyk ćwiczenia codziennie (pompki)\n– odwiedzenie 8 krajów (w tym w 5 byłem pierwszy raz)\n– zrobiłem kurs płetwonurka, zacząłem ćwiczyć boks\n– praktycznie rzuciłem fajki (od wakacji kupiłem 3 paczki papierosów)\n– pozbycie się toksycznych ludzi z otoczenia, poznanie nowych osób, pogodzenie się z przeszłością\nCzęść zmian, jakie się we mnie dokonały w dużej mierze są dzięki Twoim wpisom i książkom, dziękuje :)\n2018 rok, jest moim pierwszym rokiem w życiu, kiedy nie żałuję niczego; kiedy wszystkie decyzje były w 100% moje a nie podszyte obawą przed opinią innych, lękami czy wszystkim innym… To nie był łatwy rok ale był wspaniały, właśnie przez moją świadomą w nim obecność. Kończący się Rok, był jedną z najpiękniejszych lekcji “Jak żyć pięknie i w pełni” :) Pozdrawiam Ciebie i Was.


Pożeracz słów: września 2014\nWe wrześniu udało mi się przeczytać jedynie 4 książki. Jest to spory spadek w porównaniu z letnimi miesiącami, w których przeczytałam po 7 pozycji. Winę za tak słaby wynik ponoszą Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn, ale jak już pewnie wiecie kibicowanie się opłaciło i siatkarze zdobyli najwyższe trofeum. Drużynie narodowej życzę kolejnych sukcesów na miarę tego wrześniowego, a sobie samej lepszych wyników w kolejnych miesiącach.\nAutor: madziusia o 21:13 28 komentarzy:\nCarlos Ruiz Zafon zajmuje w moim sercu szczególne miejsce. Pierwszą jego książką, po którą sięgnęłam był Cień wiatru, który zrobił na mnie tak piorunujące wrażenie, że w niedługim czasie przeczytałam wszystkie wydane do tej pory powieści autora. W mojej domowej biblioteczce brakuje jedynie Pałacu Północy, choć ostatnio pisałam, że zakupem Więźnia nieba zakończyłam kompletowanie książek Zafona. Takie moje małe niedopatrzenie. Lektura Mariny była dla mnie ostatecznym podsumowaniem twórczości hiszpańskiego pisarza, ale też rozpoczęła okres oczekiwania na kolejne jego utwory. Mam nadzieję, że niedługi. Marina jest czwartą napisaną przez autora powieścią. Po raz pierwszy ukazała się w Hiszpanii w 1999 roku i podobnie jak Książę Mgły, Pałac Północy oraz Światła września zaliczana jest do literatury młodzieżowej.\nAutor: madziusia o 10:00 27 komentarzy:\nEtykiety: 52 książki 2014, 8/10, Domowa biblioteczka, Literatura hiszpańska, MUZA, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, Z literą w tle, Zafon Carlos Ruiz\nAutor: madziusia o 14:03 20 komentarzy:\nAutor: madziusia o 10:00 21 komentarzy:\nAutor: madziusia o 15:14 23 komentarze:\nDruga połowa września obfituje w książkowe nowości i wznowienia. Wybrałam dla Was tylko kilka tytułów, które najbardziej mnie zainteresowały. Oto one:\nAutor: madziusia o 08:00 17 komentarzy:\nAutor: madziusia o 16:30 14 komentarzy:\nAutor: madziusia o 13:31 29 komentarzy:\nAutor: madziusia o 14:00 15 komentarzy:\nGarść najnowszych zapowiedzi wydawniczych:\nAutor: madziusia o 11:30 16 komentarzy:\nAutor: madziusia o 10:00 13 komentarzy:


Podczas II wojny światowej po ataku Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941 w lipcu tego roku został powołany do służby w Armii Czerwonej i skierowany przez Komitet Centralny Komsomołu do Samodzielnej Brygady Piechoty Zmotoryzowanej o Specjalnym Przeznaczeniu. Po odbyciu przeszkolenia jesienią 1942 został przydzielony do oddziału minerów. Służył w nim jako szeregowiec, później został mianowany zastępcą politruka (oficer polityczny). Za zgodą komisarza brygady Majsuradze, został przeniesiony do dywizji, do której udał się w połowie października 1942 do Nowosybirska. Tam został skierowany przez ww. Majsuradze (który został zastępcą dowódcy dywizji ds. politycznych) do pracy w wojskowej gazecie dywizyjnej. Wraz ze sformowaną na początku 1943 roku 140 Syberyjską Dywizją Piechoty wyruszył wówczas na wschód koleją przez Moskwę, zaś od Jelca żołnierze dywizji maszerowali pieszo. Wówczas był żołnierzem dywizyjnego 96 pułku. Latem 1943 dywizja brała udział w walkach na łuku kurskim, a Kardin nadal zajmował się wojskową gazetą dywizyjną, także podczas walk na ziemiach polskich. W sierpniu 1943 został ranny w rękę i nogę we wsi Tiopłoje, po czym przebywał na leczeniu w szpitalu polowym. Od 1943 członek KPZR. Uczestniczył w walkach na Froncie Karelskim oraz na froncie wschodnim, w stopniu starszego lejtnanta. Był żołnierzem w szeregach 140 Syberyjskiej Dywizji Piechoty nacierającej od Przemyśla w stronę Sanoka. Brał udział w walkach w rejonie Sanoka, w tym w dwukrotnym zajęciu tego miasta przez Armię Czerwoną. Podczas kontrataku Niemców po pierwszym zajęciu miasta przez Armię Czerwoną przebywał w rejonie Tyrawy Wołoskiej, gdzie rozbito jego czołg. Później walczył w rejonie Zarszyna i Dukli. Wówczas ciężko ranny w rękę trafił do szpitala polowego. Potem jako pracownik polityczny pracował na innych stanowiskach w 140 Syberyjskiej Dywizji Piechoty, jako instruktor wydziału politycznego, a w 1945 był organizatorem partyjnym dowództwa dywizji. jako jeden z nielicznych oficerów służył w tej jednostce od czasu jej sformowania do rozwiązania (formalnie od lutego 1943 do 1946). Do 1953 służył w Armii Czerwonej dostępując stopnia podpułkownika.\nPo wojnie związał się z czasopismem „Nowyj Mir”, gdzie był początkowo krytykiem literackim, teatralnym i filmowym oraz publicystą. Później został pisarzem. Był autorem dzieła pt. Odsłonięte skrzydło, będącym utworem o charakterze dokumentalno-wspomnieniowym dotyczącym walk na obszarze w południowo-wschodniej Polski, ze szczególnym uwzględnieniem wydarzeń na ziemi sanockiej w 1944 (w akcji książki opisane jest uratowanie przez personel szpitala rannych żołnierzy radzieckich w czasie ponownego wejścia Niemców do miasta w 1944 oraz usiłowanie odnalezienia przez autora uczestników tych wydarzeń 28 lat później). Po 28 latach w lutym 1972 odwiedził Sanok po raz pierwszy po wojnie, usiłując głównie odtworzyć wydarzenia z 4 sierpnia 1944, a swoje ówczesne przeżycia i spotkania zawarł w dziele pt. Powrót, później wydawanym wraz z Odsłoniętym skrzydłem. Powstała także napisana przez niego Sanocka kronika. Po odwiedzinach na Podkarpaciu w 1979 (odwiedził Sanok, Rzeszów, Leżajsk, Łańcut) planował tworzenie kolejnej książki o wydarzeniach na tym terenie. Kolejnym dziełem była Sanocka kronika, powstała po odwiedzinach na Podkarpaciu, gdy w 1979 odwiedzał w towarzystwie red. Adolfa Jakubowicza miejsca działań wojennych. Ponadto był autorem książki biograficznej o gen. Karolu Świerczewskim z 1977 (w wolnym tłum. Jak długo trwa pół wieku?), którego osobą zainteresował się bliżej po spotkaniu z jego córką. W 1980 po raz trzeci odwiedził Sanok jak wówczas przyznał, był sercem związany z tym miastem. Jednocześnie nadal zajmował się krytyką literacką. Był autorem pierwszej w ZSRR książki o literaturze faktu.\nTę stronę ostatnio edytowano 20 maj 2022, 21:16.


Giorgi Babunashvili - 19, Kutaisi, Gruzja :: Zamba.pl\nGiorgi Babunashvili 10. Grudzień 1999 (19), Kutaisi, Gruzja Był online ponad miesiąc temu\nDelikatnie mówiąc, nie lubisz zbytnio ludzi innych narodowości, zwłaszcza czarnoskórych. Uważasz, że bardzo różnią się w porównaniu z Europejczykami i traktujesz ich jako obcych. Nigdy nie byłeś w związku z ciemnoskórą kobietą, zasłaniając się różnicami w mentalności. Gdy widzisz mieszaną parę, jesteś oszołomiony. Być może lepiej abyś przemyślał swoje nastawienie zarówno do tego rodzaju par jak i ogólnie do osób innej rasy. Więcej »\nOceniaj zdjęcia i daj się ocenić innym. Zamba.pl to serwis społecznościowy z 598,915 użytkownikami i 1,236,792 zdjęciami. Wejdź na Zamba.pl i poznaj swój ranking!


Zadowolony pracownik jest najlepszą inwestycją | Prestiż Szczecin\nLudzie są kapitałem każdej organizacji. Tworzą jej codzienność, budują markę, są kołem napędowym w drodze do sukcesu. Warto zatem zadbać o to, by czuli satysfakcję i zadowolenie, zarówno z wykonywanych zadań, jak też współtworzenia firmy, której są częścią.\nNa końcu wszelkich udanych przedsięwzięć stoją ludzie. Do sukcesów firmy prowadzą zmotywowani i energiczni pracownicy, widzący sens w tym, co robią. Bez zadbania o ich zaangażowanie oraz motywację trudno liczyć na harmonijny rozwój organizacji. – Wyzwolenie w ludziach wszystkiego, co mają najlepsze, nie jest łatwym zadaniem. Jako pracodawca staram się jednak każdego dnia stwarzać warunki, które sprzyjają wspólnej integracji, a także rozwojowi kompetencji. Niezwykle ważne jest dla mnie, by każda zatrudniona osoba czuła się w pracy dobrze – wyjaśnia Katarzyna Opiekulska, dyrektor zarządzająca LSJ HR Group.\nJednym z powszechnie używanych środków do osiągania zadowolenia pracowników i ich motywowania są benefity pozapłacowe. Najczęściej jednak są one wybierane przez pracodawców, bez badania faktycznych potrzeb członków zespołu. A przecież nie każdy ma ochotę na wypad z namiotem do lasu, czy cotygodniowe zajęcia fitness! Dlatego najlepszym sposobem na unikniecie błędu jest szczera rozmowa z zespołem i dopasowanie indywidualnych, spersonalizowanych benefitów. Warto też wziąć pod uwagę to, że duża część pracowników potrzebuje wyzwań oraz rozwoju. Mądry pracodawca uczyni z tego swoją broń. Stworzy możliwości, aby wykorzystać ten fakt jednocześnie dla dobra zespołu i firmy. Dobrym pomysłem może być choćby system oparty na nagradzaniu najlepszych pracowników, bądź delegowanie ich na szkolenia rozwijające kompetencje.\nZainicjowanie polityki szkoleniowej nie może jednak polegać na instynkcie i niekonsultowanych z nikim pomysłach pracodawcy. Rozmowy z pracownikami oraz badanie potrzeb odpowiedzą na pytania, co dla zatrudnionych osób jest najważniejsze i które z oferowanych szkoleń są najbardziej wartościowe. Dlatego też zakres proponowanych kursów powinien być jak najbardziej wszechstronny i różnorodny – dotykający zarówno umiejętności miękkich, jak również twardych. Dzięki temu nie tylko stawiamy na rozwój kompetencyjny pracownika, ale też budujemy w nim pewność, iż jest szanowany, ceniony w firmie, a względem niego są czynione poważne plany. Spokój, harmonia i poczucie, iż jest się we właściwym miejscu w zawodowym życiu, to jeden z najczęściej podawanych argumentów skłaniających do „zakotwiczenia” w przedsiębiorstwie na stałe. – Wszystko, o czym rozmawiamy, wynika z jasno określonej filozofii firmy i trwałej kultury organizacyjnej. Przyjazne miejsce pracy, do którego chce się przychodzić każdego dnia, na pewno jest wyzwaniem dla pracodawcy. Wszyscy mamy jednak jeden określony cel: chcemy osiągać nasze zamierzenia. Aby tak się stało, musimy pamiętać, że człowiek jest najważniejszy – wskazuje Katarzyna Opiekulska.\nZadowoleni, zaangażowani, zmotywowani pracownicy są o wiele bardziej produktywni i zdecydowanie kreatywniejsi. Rzadziej korzystają ze zwolnień chorobowych, nie szukają nowych wyzwań zawodowych, a także pozytywnie wpływają na morale grupy. Te wszystkie elementy tworzą stały rozwój firmy. Nie warto przechodzić obok tematu obojętnie, zwłaszcza że na część działań wzmacniających motywację (np. szkolenia), można zyskać niemałe dofinansowanie ze środków unijnych. Firmy mogą otrzymać zwrot kosztów usługi rozwojowej w wysokości nawet 80%!


Wsparcie dla kierowników ośrodków jeździeckich: Strona ośrodka - Howrse\nKoń wierzchowy Angloarab Shagya Siwa Jabłkowita\nTwoje informacje mogą przeglądać wszyscy gracze i możesz je wyświetlić w opcjach zarządzania ośrodkiem. Na tej samej stronie możesz przygotować prezentację swojego ośrodka, która będzie wyświetlana na tej samej zasadzie co Twoja prezentacja hodowcy. Prezentację można w dowolnej chwili edytować.\nTy również możesz przeglądać szczegóły wszystkich pozostałych ośrodków, klikając na ich nazwy. Dzięki tym szczegółom możesz porównać swój ośrodek z innymi i w ten sposób zobaczyć, czego jeszcze potrzebujesz, by poprawić pozycję swojego ośrodka w rankingu.


Wybór strategii - SWOT TOWS\nKategoria: Wybór strategii\nAnaliza TOWS jako uzupełnienie SWOT\nPosted on 4 maja, 2015 10 czerwca, 2016 przez SWOT\nUzupełnieniem analizy SWOT jest analiza TOWS. Podejście to jest określane jako od „zewnątrz do wewnątrz”. O ile podczas analizy SWOT należało oprzeć się na mocnych i słabych stronach organizacji i wykorzystać je w danym otoczeniu, podczas analizy TOWS przyjmowane jest założenie odwrotne. Strategia firmy polega na umiejętnym dostosowywaniu się firmy do sygnałów płynących z jej otoczenia.\nOpublikowany w Poradnik, Wybór strategiiTagged mocne strony, słabe strony, strategia firmy swot, szanse, zagrożenia\nOcena wariantów strategii\nCzasami występuje sytuacja, w której wyniki dla kilku różnych strategii są zbieżne albo występują tylko niewielkie różnice. Należy wtedy poddać określone warianty strategii analizie porównawczej. Jeśli nie jesteś przekonany/a do wytypowanego przez siebie wariantu, również możesz poddać wszystkie warianty ocenie i weryfikacji.\nStrategia defensywna (mini-mini)\nOrganizacja działa w niesprzyjającym otoczeniu, a dodatkowo zagrożenia zewnętrzne są wzmacniane przez słabości wewnętrzne firmy. Należy starać się minimalizować słabości i zagrożenia. Jest to bardzo trudne, ponieważ firma nie dysponuje mocnymi stronami, ani szansami, które mogłaby tutaj wykorzystać.\nOpublikowany w Poradnik, Wybór strategiiTagged strategia firmy swot\nStrategia konserwatywna (maxi-mini)\nPosted on 31 października, 2014 30 listopada, 2016 przez SWOT\nW organizacji mocne strony przeważają nad słabościami. Atuty wewnętrzne wiążą się jednak z zewnętrznymi zagrożeniami. Powinno się maksymalizować wykorzystanie własnych atutów i dzięki nim minimalizować zagrożenia zewnętrzne.\nStrategia konkurencyjna (mini-maxi)\nW organizacji przeważają słabe strony nad mocnymi, a w otoczeniu dominują szanse. Okazje zewnętrzne są jednak trudne do wykorzystania, ponieważ wiążą się ze słabościami przedsiębiorstwa.\nStrategia agresywna (maxi-maxi)\nPosted on 31 października, 2014 2 marca, 2021 przez SWOT\nZ przeprowadzonej analizy wynika, że przedsiębiorstwo jest w najkorzystniejszej sytuacji. W jego otoczeniu przeważają szanse, a wewnątrz organizacji mocne strony. Strategia polega na maksymalnym wykorzystaniu szans i mocnych stron, aby się dynamicznie rozwijać.\nOcena pozycji strategicznej\nAnalizę SWOT można zakończyć w momencie określenia listy mocnych i słabych stron, szans i zagrożeń, które wpisuje się w diagram (często analiza SWOT jest przedstawiana w takiej postaci). Jednak jej pełna przydatność ujawni się dopiero wtedy, kiedy użyjesz wyników analizy do określenia pozycji strategicznej przedsiębiorstwa.