→ Biologia - ucz się skutecznie metodą fiszek\n55 fiszek lenka1\nCZASZKA PLAZA (ŻABA)\n11 fiszek burza101\n7 fiszek kajka2\nHormony i ich funkcje\n10 fiszek kajka2\n17 fiszek marek33\nBiochemia UWM Gastronomia TEST 1 cz. 1\nDla studentów GSK na UWM\n20 fiszek noxim\nGSK UWM Biochemia TEST I cz. 1\nDla studentów GSK-UWM przygotowywujących się na zerówkę z biochemii.\n21 fiszek danusia2\nGąbki: cechy, ciekawostki.\n10 fiszek lula13\nBudowa i funkcje korzenia.\n7 fiszek lula13\nWirusy - ogólna charakterystyka\n20 fiszek ducha22\nrozmnażanie wirusów (na przykładzie faga t4)\n12 fiszek ducha22\n
Czym są organizmy modyfikowane genetycznie (GMO)? Jak powstają? Jakie korzyści związane są z ich wytwarzaniem? Czy mogą być zagrożeniem dla człowieka?

Sprawdź się na e-fiszkach o GMO. Zestawy pytań utworzono na podstawie artykułu Sz. Zmorzyńskiego i B. Witek pt. Organizmy modyfikowane genetycznie, „Edukacja Biologiczna i Środowiskowa” 4/2008, s. 5–11. Autorem zestawu jest dr hab.  Bożena Witek.

Zestaw zgodny z nową podstawą programową biologii, szkoły ponadgimnazjalne, zakres podstawowy oraz zakres rozszerzony.

Zakres podstawowy:

Cele: I. Poszukiwanie, wykorzystanie i tworzenie informacji

Treści nauczania: Uczeń:

I.1.2. wyjaśnia, czym zajmuje się inżynieria genetyczna oraz podaje przykład jej zastosowania, wyjaśnia, co to jest „organizm genetycznie zmodyfikowany (GMO)” i „produkt GMO”;

I.1.3. przedstawia korzyści dla człowieka wynikające z wprowadzania obcych genów do mikroorganizmów oraz podaje przykłady produktów otrzymywanych z wykorzystaniem transformowanych mikroorganizmów;

I.1.4. przedstawia potencjalne korzyści i zagrożenia płynące ze stosowania roślin transgenicznych w rolnictwie oraz transgenicznych zwierząt w badaniach laboratoryjnych i dla celów przemysłowych.

Zakres rozszerzony:

Cele: III. Pogłębienie znajomości metodyki badań biologicznych; IV. Poszukiwanie, wykorzystanie i tworzenie informacji

Treści nauczania: Uczeń:

VI.8.4. przedstawia (...) cele otrzymywania transgenicznych bakterii, roślin i zwierząt.

Zestawy z tej serii powstają na podstawie artykułów z kwartalnika EBiŚ we współpracy z ich autorami. Zarówno czasopismo, jak i zestawy pytań mogą stanowić cenną pomoc dydaktyczną w praktyce szkolnej. Wydawcą kwartalnika jest Instytut Badań Edukacyjnych, twórca Bazy Narzędzi Dydaktycznych – zbioru zadań zgodnych z nową podstawą programową. Zob. inny zestaw z tej serii: Rodniki tlenowe.
\n13 fiszek EBiS\nSeks jesienny ptaków\n
Jak wyglądają jesienne zaloty ptaków? Skąd się to bierze i jakie ma biologiczne podłoże? Dlaczego dobór naturalny pozwala na zachowanie zjawiska jesiennego seksu ptaków? Sprawdź się na e-fiszkach. Zestawy pytań utworzono na podstawie artykułu J. Pinowskiego i B. Pinowskiej pt. Seks jesienny ptaków, „Edukacja Biologiczna i Środowiskowa” 3/2012, s. 7.

Zestaw zgodny z nową podstawą programową biologii, szkoły ponadgimnazjalne, zakres podstawowy oraz zakres rozszerzony.

Zakres podstawowy:

Cele: I. Poszukiwanie, wykorzystanie i tworzenie informacji

Treści nauczania: Uczeń:

I.1.2. wyjaśnia, czym zajmuje się inżynieria genetyczna oraz podaje przykład jej zastosowania, wyjaśnia, co to jest „organizm genetycznie zmodyfikowany (GMO)” i „produkt GMO”;

I.1.3. przedstawia korzyści dla człowieka wynikające z wprowadzania obcych genów do mikroorganizmów oraz podaje przykłady produktów otrzymywanych z wykorzystaniem transformowanych mikroorganizmów;

I.1.4. przedstawia potencjalne korzyści i zagrożenia płynące ze stosowania roślin transgenicznych w rolnictwie oraz transgenicznych zwierząt w badaniach laboratoryjnych i dla celów przemysłowych.

Zakres rozszerzony:

Cele: III. Pogłębienie znajomości metodyki badań biologicznych; IV. Poszukiwanie, wykorzystanie i tworzenie informacji

Treści nauczania: Uczeń:

VI.8.4. przedstawia (...) cele otrzymywania transgenicznych bakterii, roślin i zwierząt.

Zestawy z tej serii powstają na podstawie artykułów z kwartalnika EBiŚ we współpracy z ich autorami. Zarówno czasopismo, jak i zestawy pytań mogą stanowić cenną pomoc dydaktyczną w praktyce szkolnej. Wydawcą kwartalnika jest Instytut Badań Edukacyjnych, twórca Bazy Narzędzi Dydaktycznych – zbioru zadań zgodnych z nową podstawą programową. Zob. inny zestaw z tej serii: Rodniki tlenowe.
\n15 fiszek EBiS\nCZASZKA RYB KOSTNOSZKIELETOWYCH\n33 fiszki burza101\n8 fiszek paulus83\nCzym są i jak powstają rodniki tlenowe, jak wpływają na organizm, czy mogą być przyczyną nowotworów? Sprawdź, co wiesz o rodnikach tlenowych rozwiązując zestaw pytań, utworzony na podstawie artykułu Rola rodników tlenowych w procesach metabolicznych zwierząt, E. Tomasik, J. Klusek, J. Klusek, A. Kamińska,  „Edukacja Biologiczna i Środowiskowa” (EBiŚ), 1/2012. Autorem zestawu pytań jest dr hab. Jolanta Klusek.

 Zestaw częściowo zgodny z nową podstawą programową biologii, IV etap edukacyjny, zakres rozszerzony:

 Cele: II, IV

 Treści nauczania: Uczeń:

 I.1.2. wymienia pierwiastki biogenne (w tym tlen) i omawia ich znaczenie,

 III. 3. 2. Wyjaśnia różnicę między oddychaniem tlenowym a fermentacją

 V. 2.2. określa czynniki wpływające na zaburzenie homeostazy organizmu,

 V.5.2. wyjaśnia znaczenie oddychania tlenowego dla organizmu,

 VI.2.5. analizuje nowotwory jako efekt mutacji zaburzających regulację cyklu komórkowego.

 Zestawy pytań utworzono na podstawie artykułów z kwartalnika EBiŚ we współpracy z ich autorami. Zarówno czasopismo jak i zestawy pytań mogą stanowić cenną pomoc dydaktyczną w praktyce szkolnej. Wydawcą kwartalnika jest Instytut Badań Edukacyjnych, twórca Bazy Narzędzi Dydaktycznych – zbioru zadań zgodnych z nową podstawą programową.
\n30 fiszek paulus83\nobręcz barkowa i miednicza\n52 fiszki fiszki101


ODŚWIEŻAJĄCY WODNY ŻEL CYTRUSOWA WERBENA\nNawilżający wodny żel z wyciągiem z organicznej werbeny z Prowansji wtapia się w skórę, zapewniając natychmiastowy efekt orzeźwienia i delikatny świeży zapach.\nODŚWIEŻAJĄCY WODNY ŻEL CYTRUSOWA WERBENA 150 ml\nODŚWIEŻAJĄCY WODNY ŻEL CYTRUSOWA WERBENA 150 ml #1\nWzbogacony cytrusami i organicznym wyciągiem z werbeny z Prowansji żel do ciała zapewnia skórze nawilżenie i uczucie świeżości, pozostawiając ją delikatnie pachnącą. Liście cytryny i owoce cytrusowe w połączeniu z zaskakującą konsystencją pełną mikropęcherzyków tworzą żel zapewniający ekstremalnie intensywne orzeźwienie.\nUczucie świeżości będzie jeszcze intensywniejsze, jeśli będziesz przechowywać żel w lodówce.\nSpotęguj orzeźwienie, rozbudzając skórę Odświeżającym Żelem pod Prysznic Cytrusowa Werbena i perfumując ją Wodą Toaletową Cytrusowa Werbena. Jeśli chcesz cieszyć się lekkim i świeżym zapachem werbeny i cytrusów o każdej porze dnia, wsuń do torebki Odświeżającą Mgiełkę do Ciała i Włosów Cytrusowa Werbena, by mieć ją zawsze pod ręką.\nGorąco polecana dawka intensywnego orzeźwienia w postaci odświeżająco cytrusowego żelu nawilżającego.


eobuwie.pl: Sneakersy NEW BALANCE - WL574KSC Srebrny | LaModa\nSneakersy NEW BALANCE - WL574KSC Srebrny\nNew Balance: Sneakersy NEW BALANCE - WL574KSC Srebrny\nPółbuty marki new balance, to jedna z najnowszych ofert w sklepie LaModa i must have na . Półbuty do kupienia online w sklepie eobuwie.pl. Produkt dostępny jest w rozmiarach: 40.5, 41.5.\nPropozycja marki New Balance. Wygodnie wyprofilowana cholewka to skóra ekologiczna - skóra ekologiczna, materiał - materiał. Wkładka to materiał. Podeszwa przyjazna dla stopy: wysokogatunkowe tworzywo. Model wyposażono w technologię ENCAP, EVA. Jeśli ciągle pozostajesz w ruchu wybierz buty na płaskiej podeszwie.


Ciekawa przyznacie jest pewna strofa z poematu Juliusza Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu, gdzie porównuje Rotszylda w kupieckiej Anglii do Homera w starożytnej Grecji:\nPrzyznaję, że właśnie z tego poematu Juliusza dowiedziałem się o owym pierwszym tunelu, który faktycznie robi wielkie wrażenie (patrz u góry):\nThe Thames Tunnel is an underwater tunnel, built beneath the River Thames in London, connecting Rotherhithe and Wapping. It measures 35 feet (11 m) wide by 20 feet (6 m) high and is 1,300 feet (396 m) long, running at a depth of 75 feet (23 m) below the river surface measured at high tide. It was the first tunnel known to have been constructed successfully underneath a navigable river and was built between 1825 and 1843 using Marc Isambard Brunel’s and Thomas Cochrane’s newly invented tunnelling shield technology, by Brunel and his son Isambard Kingdom Brunel…\n**) "There have been suggestions in academic circles that Leopardi may have had homosexual tendencies. His intimate friendships with other men, particularly Ranieri, involved expressions of love and desire beyond what was typical even of Romantic poets. He also wrote in his poetry of directing amorous attention on the younger brother of a woman he admired."\nLepszą modlitwą... księżyco-wzdychanie;\nNa katolicyzm... mam religią smutku!\n20 1226 2 zaloguj sie by polubić\n12 kwietnia 2018 18:40\n12 kwietnia 2018 18:49\nPoza tym, że to ciekawe z innych względów, to piękne nomen omen skojarzenie dwóch panów, ich twórczości. Jako pierwszy? Jeśli tak to gratulacje.\nboson @S80 12 kwietnia 2018 18:49\n12 kwietnia 2018 18:53\nnie mam pojęcia - wyszło mi przypadkiem\n12 kwietnia 2018 19:15\n12 kwietnia 2018 19:24\nWątek Rotszylda, w związku z tym tunelem, raczej z tych nieobecnych we współczesnych (nam) opisach. A z wcześniejszych takie coś można znaleźć - za komunikatem z 1836 o postępach - Benjamin Hawes, sekretarz Thames Tunnel Company na zebraniu właścicieli spółki, które odbyło się w City of London Tavern. To ten: https://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Hawes\n12 kwietnia 2018 21:09\nTyrmand nie chce znać dr Kurek, a ja jego:\nboson @boson 12 kwietnia 2018 21:09\n12 kwietnia 2018 21:13\n12 kwietnia 2018 23:55\nSłowacki odwołuje się do Tristram Shandy Sterna pisząc o momencie swojego poczęcia. Adam Czartoryski zatrudnia Julka w powstańczym biurze dyplomatycznym, w marcu opuszcza Warszawę z listami dyplomatycznymi. W Londynie Słowacki zaczyna eksperymenty z opium naśladując angielskich romantyków Coleridge'a i De Quincy (Zieliński s. 79-89). Jest tam parę miesięcy- wyjeżdża do Paryża i rozpoczyna swój pobyt od odwiedzenia grobów Woltera i Rousseau. Spotyka się z Lelewelem, J.F. Cooperem, Lafayettem i Emersonem. 1836 przybywa do Rzymu, lubi chodzić na cmentarz protestancki na groby Keatsa, Shelley i Byrona.\n13 kwietnia 2018 02:44\nJ a n Z i e l i ń s k i , SZATANIOŁ. POWIKŁANE ŻYCIE JULIUSZA SŁOWACKIEGO. Warszawa 2000. Świat Książki, ss. 278.\nKsiążka wydana bardzo starannie, zgodnie z dzisiejszymi zasadami reklamy, kusi potencjalnego nabywcę i czytelnika obietnicą odsłonięcia jakichś ciemnych, wstydliwych i dwuznacznych tajemnic biografii Słowackiego. Z autorskiego wstępu dowiadujemy się, że Jan Zieliński napisał biografię „nową, inną, niekonwencjonalną” (s. 8), opartą na własnych badaniach archiwalnych, bibliotecznych, a także topograficznych, że stara się mówić „nowym językiem” i nie będzie się silił na „(z reguły fałszywy) ton obiektywnej relacji” (s. 7). Zieliński ujawnia przy tym krytyczny dystans wobec dotychczasowych ustaleń i interpretacji biografów Słowackiego, którzy - jak sugeruje - przez tendencyjny dobór faktów, przemilczenia, idealizujące i uwznioślające ujęcia życiowych zdarzeń sprawili, że mimo „dość szczegółowego” kalendarium życie poety „znane jest pobieżnie i kryje w sobie wiele miejsc ciemnych i białych plam” (s. 8). Tak pomyślana autoprezentacja książki nie budzi zaufania, wprost przeciwnie, rodzi podejrzenie o tani i efekciarski chwyt reklamowy. Wymyślnytytuł: SzatAnioł, wskazuje na główną tezę interpretacyjną autora, mianowicie, że zawarte w dzieciństwie przez Słowackiego w Katedrze Wileńskiej przymierze z Bogiem o pośmiertną sławę (o czym sam poeta pisał) było w gruncie rzeczy paktem z Szatanem. Z tego wynika owo powikłane szatańsko-anielskie życie bohatera książki, który, zanim przemienił się duchowo u Grobu Pańskiego w czasie podróży do Ziemi Świętej, wiódł życie dandysa, cynicznie zwodził niewinne panienki, korzystał z usług przemytników, miał nieślubne dziecko z księżniczką Bonaparte, narkotyzował się i łączyły go homoseksualne stosunki z nieznanymi i znanymi mężczyznami.\nGeneralnie wiele intuicji się tutaj potwierdza, nie wydaje mi się jednak że Julek miał nieślubne dziecko; to jest raczej mało prawdopodobne w związku z jego orientacją.\nboson @genezy 13 kwietnia 2018 02:44\n13 kwietnia 2018 07:02\nszkoda, że ograniczył się do strony "obyczajowej" a nie ruszył tej politycznej, a ma predyspozycje:\nboson @boson 13 kwietnia 2018 07:02\n13 kwietnia 2018 07:06\njest też II wydanie rozszerzone jako Słowacki - SzatAnioł (2009)\ntrzeba tam zajrzeć. no i to: Szkatułki Newerlego (2012)\n13 kwietnia 2018 07:36\na co do autorki owej recenzji, to szkoda gadać:\n"Doktorat pod kierunkiem prof. Marii Janion: Idee i obrazy mistycznej twórczości Juliusza Słowackiego (1974)."\ngenezy @boson 13 kwietnia 2018 07:06\n13 kwietnia 2018 09:13\nW Polsce międzywojennej był stolarzem, szklarzem, nauczycielem robót ręcznych, stenografem, bezrobotnym, redaktorem, wychowawcą. Zadebiutował dopiero po wojnie, jako człowiek 45-letni, osobistym wspomnieniem z pobytu na Majdanku - "Chłopiec z Salskich Stepów", który przez całe lata - podobnie jak późniejsza, socrealistyczna "Pamiątka z Celulozy" - figurował na liście szkolnych lektur. Właśnie jako autor tych dwu książek jest Newerly najbardziej znany.\nNigdy nie pisał wiele, jedną książkę na kilka lat, robił to niespiesznie, z taką samą pieczołowitością i starannością, z jaką własnoręcznie robił meble, bo był stolarzem z zawodu i z zamiłowania. W przerwach między pisaniem a pisaniem zajmował się - to jego własne słowa - "różnymi sposobami marnowania czasu, wśród których prym wiodły: stolarstwo, kajakarstwo i myślistwo".\nBył synem Rosjanina, carskiego oficera. Matką była urodzona w Polsce Czeszka, której ojciec jako leśniczy służył carowi Mikołajowi II. Dlatego dzieciństwo Igor Newerly spędził u dziadka w Puszczy Białowieskiej. Wraz z matką i ojczymem na czas I wojny i później rewolucji październikowej ewakuował się do Związku Radzieckiego, ponad pół wieku później opisze to doświadczenie w przejmująco szczerej autobiograficznej powieści "Zostało z uczty Bogów". Przeszedł tam przyspieszony kurs dojrzewania: zapisał się do komsomołu, by szybko rozczarować się rewolucyjną praktyką i złożyć legitymacje. Aresztowany przez NKWD zbiegł z transportu z matką i ojczymem w drodze na zesłanie.\nKiedy w 1924 roku przekradał się przez zieloną granicę do Polski, praktycznie po polsku nie mówił. Został Polakiem z wyboru. Naznaczyło go na całe życie spotkanie z Januszem Korczakiem; był jego sekretarzem i redaktorem założonego przez niego pisma młodych "Mały Przegląd". Poświęcił mu dwie książki: "Żywe wiązania" i "Rozmowę w sadzie 5 sierpnia" (5 sierpnia to był dzień, kiedy Korczak wraz z dziećmi z prowadzonego przez siebie w getcie sierocińca odjechał z Umschlagplatzu do obozu zagłady). W czasie wojny pomagał ukrywającym się po aryjskiej stronie Żydom i - jako Sprawiedliwy wśród Narodów Świata - ma swoje drzewko w Yad Vashem. Aresztowany przez gestapo przeszedł przez kilka obozów koncentracyjnych.\nPrzez lata w Związku Literatów Polskich sprawował opiekę nad Kołem Młodym i całe rzesze młodych niegdyś pisarzy po dziś dzień zachowały go we wdzięcznej pamięci. Pełnił przez dwie kadencje funkcje prezesa warszawskiego oddziału ZLP. Podpisywał listy protestacyjne. W geście solidarności z opozycjonistą Jackiem Kuroniem zatrudnił go po jego wyjściu z więzienia na fikcyjnym etacie jako swego sekretarza.\nBył rok 1980, gdy Newerly ukończył akurat opowieści z kajakowych wędrówek po Mazurach - "Za Opiwardą, za siódmą rzeką" (Mazury to była jego wielka miłość, poświęcił im jeszcze w latach 40. "Archipelag ludzi odzyskanych"). Miał 78 lat, na koncie osiem książek, uważał, że już pożegnał się z czytelnikami. Może i tak by się stało, gdyby w dzień po Zaduszkach nie poszedł na Powązki. Tam, na cmentarzu wojskowym, przechadzając się wśród kwater sybiraków, powstańców styczniowych, uświadomił sobie, że choć zostawili po sobie pamiętniki i wspomnienia, to jednak nikt - poza Wacławem Sieroszewskim - nie pokusił się, by dać literackie świadectwo polskiej obecności na Syberii. "Kraj od dawna przeklęty - pisał w posłowiu do swojej ostatniej książki "Wzgórze Błękitnego Snu" - napiętnowany katorgą i zesłaniami, i zarazem najbogatszy kraj świata, gdzie wszystko jest możliwe... Myśl wypełnienia tej luki, napisania powieści z życia zesłańców na Syberii, nie opuszczała mnie i po powrocie do domu".\nZaczął pisać akurat, kiedy w Polsce wprowadzono stan wojenny. "Wokoło mnie wybuchały jak szrapnele wydarzenia (...), a ja byłem sam z minionym moim czasem, za stary na to, by wmieszać się w tłum, coś poradzić lub zaradzić. Rad byłem, że mogę żyć w zmyślonym moim świecie...". Bohaterem tego "zmyślonego świata" uczynił Bronisława Najdarowskiego, bojowca Polskiej Partii Socjalistycznej "Proletariat", uczestnika zamachu na cara, który po czteroletniej katordze w Akutaju jedzie na wieczne osiedlenie do syberyjskiej wioski Stare Czumy.\nKsiążki Newerlego miały zawsze solidny fundament w dokumencie i faktografii. Nie inaczej "Wzgórze Błękitnego Snu". Newerly wykorzystał pamiętniki uzyskane od wnuczki Narcyza Wojciechowskiego, powstańca styczniowego, który zadomowił się na Syberii i doszedł tam do znacznego majątku, prasę codzienną z początku wieku, wielotomową księgę Maksymowa, badacza obyczajów, języka, warunków życia na katordze, wreszcie dzieło historyka Ludwika Bazylowa "Ostatnie lata caratu". A przecież cała ta ogromna, erudycyjna wiedza, dzięki której książka jest tak znakomicie osadzona w czasie i przestrzeni, ani nie ciąży, ani nie przytłacza narracji; przeciwnie, sprawia, że "Wzgórze Błękitnego Snu" jest jedną z tych, tak docenianych przez czytelników, powieści, które zacząwszy z wieczoru, odkłada się o świtaniu, z żalem patrząc, że skończyła się już na 496 stronie.\nOpowieść rozpoczyna się w kwietniu 1910 r., kiedy Najdarowski kończy czteroletni wyrok na katordze i przybywa do Nerczyńska, ostatniego miasteczka na trasie do zatopionej w tajdze wioski, gdzie ma spędzić resztę życia. Zaopatruje się tam we wszystkie rzeczy niezbędne do przetrwania w tajdze. Gdyby nie to, że Newerly jest pełnokrwistym realistą, można by spekulować o symbolicznym znaczeniu sceny zakupów: zmieniając warszawskie jeszcze ubranie na strój myśliwego, Najdarowski zrzuca skórę więźnia politycznego, skazańca i zostaje traperem. O bolesnej przeszłości (ze względu na niski wyrok towarzysze podejrzewają go o zdradę) będzie odtąd rozmyślał z rzadka, o przyszłości natomiast - z nadzieją i ekscytacją.\nPrzez cztery lata, które spędzi na Zabajkalu (opowieść kończy się wraz z wybuchem I wojny), Najdarowski zasmakuje w wielkich przestrzeniach, zbuduje dom, nauczy się polowania, zastawiania sideł, wyprawiania futer, znajdzie i zacznie wydobywać złoto, wreszcie zdobędzie wzajemność ukochanej kobiety. Z krótkiego epilogu dowiemy się, że po powrocie do ojczyzny los nie był dla niego łaskawy. Pobyt na osiedleniu był niewątpliwie najszczęśliwszym okresem w jego życiu, a Syberia stała się rodzinną Arkadią.\nSyberia pod piórem Newerlego traci wszelkie złowrogie akcenty. Nie tylko pod względem krajobrazu, ale również życiowych możliwości i szans przypomina Alaskę czy Kanadę. Pisarz musiał mieć świadomość, że pisze "antylegendę". I chyba świadomie źródłem swego natchnienia uczynił nie narodową martyrologię, ale prozę spod znaku Jamesa Fenimore'a Coopera, Jamesa Olivera Curwooda czy Jacka Londona.\nRecepta na powieść\n"Syberyjskie realia" wynotowywała Newerlemu ze źródeł zatrudniona jako sekretarka pisarza Beata Pogorzelska, dziś szefowa wydawnictwa W.A.B., Beata Stasińska. Współpracę z Newerlym nosi w sercu i pamięci, to jej zależało, by powstała biografia pisarza. Jest zresztą w ogóle wielkim fanem literackich biografii, wydaje je w świetnej serii "Fortuna i fatum".\nPojawienie się biografii pisarza może stworzyć szanse na odrodzenie zainteresowania jego twórczością, chciałabym, aby to był ten przypadek. Dziś Newerly jest niezasłużenie zapomniany, a szkoda, bo jego proza nic a nic się nie starzeje. Tradycyjna narracja, epicki rozmach, piękni bohaterowie, wartka fabuła i olśniewające opisy przyrody - to dobra recepta na powieść, lepszej nie wymyślono. Obok "Wzgórza Błękitnego Snu" jeszcze "Leśne morze" (jej akcja rozgrywa się w mandżurskiej tajdze w latach 1939-44) uważam za absolutne arcydzieło.\nCzytelnik czuje, że autor wielce ceni sobie twórczość Newerlego i to daje jego narracji stosowną temperaturę. Szkoda tylko, że nie zauważył, iż życie autora "Chłopca z Salskich Stepów" też jest samo w sobie prawdziwym dziełem sztuki, które nie potrzebuje żadnych dodatkowych upiększeń. Trochę zabrakło prostoty.\nboson @genezy 13 kwietnia 2018 09:13\npoziom recenzji prof. E. Nawrockiej - w końcu ucznia czarnoksiężnika Janion - pokazuje, że sowiecka "sieć humanistyczna" tow. Żółkiewskiego się posypała a wygląda na to, iż ów Zieliński może być zarządcą tej nowej, pruskiej (z Liberą itp.)\ngenezy @boson 13 kwietnia 2018 09:26\nJanion ledwie zipie, coś trzeba z tym fantem zrobić.\nboson @boson 12 kwietnia 2018 21:13\nAndrzej Pawluszek musi odejść!!\nboson @genezy 13 kwietnia 2018 10:23\nGenezypa Kapen de Mońki?\ndzięki tej notce w końcu zrozumiałem skąd u Anglików takie uwielbienie dla owego Brunela (my bardzo mało o nim słyszymy, a u nich jest zawsze na topie rankingów największych Anglików etc.) – ten tunel ewidentnie odniósł wtedy olbrzymi sukces, no i galaktyczny rozgłos:\ngenezy @boson 14 kwietnia 2018 22:16\n16 kwietnia 2018 22:57\no tak tak, ale o numer kotła trzeba by zapytać nawigo tojtoja


Patron 4 Warmińsko-Mazurskiej Brygady Obrony Terytorialnej pośmiertnie awansowany - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Patron 4 Warmińsko-Mazurskiej Brygady Obrony Terytorialnej pośmiertnie a...\n17 stycznia 2020 13:45 /w Informacje, Polska\nDecyzją ministra obrony narodowej patron Terytorialsów z Wamii i Mazur kapitan Gracjan Klaudiusz Fróg, ps. „Szczerbiec” – został mianowany na stopień podpułkownika.\n– 4 Warmińsko-Mazurską Brygadę Obrony Terytorialnej budujemy na solidnym fundamencie: wartościach i zasadach, które są dla nas Terytorialsów drogowskazem. Na nich budujemy także społeczną odpowiedzialność za mieszkańców województwa warmińsko-mazurskiego – podkreślił płk Mirosław Bryś, dowódca 4 Warmińsko-Mazurskiej Brygady Obrony Terytorialnej.\nPłk Mirosław Bryś dodał, że żołnierze WOT z Warmii i Mazur, podobnie jak ich wielki poprzednik, patron brygady, stawiają na organizację struktur terytorialnych, budowę bezpieczeństwa lokalnego, umacnianie patriotyzmu i więzi wśród lokalnych społeczności.\n– Podpułkownik Gracjan Klaudiusz Fróg ps. „Szczerbiec” to wspaniały polski bohater, wojownik niezłomnej walki o niepodległość – mówił płk Bryś.\n– To żołnierz, z którym się identyfikujemy i wobec którego mamy wielki dług pamięci. Najlepszym jej wyrazem jest czynna kontynuacja misji i przekazywanie jej kolejnym pokoleniom polskich żołnierzy, a także dbanie o to, aby pamięć o nim nie umarła” – dodał dowódca.\nPodpułkownik Gracjan Klaudiusz Fróg ps. „Szczerbiec”, urodzony 8 grudnia 1911 roku w Laskówce, należał do grona najzdolniejszych dowódców wileńskiej Armii Krajowej. Jego osoba reprezentuje najlepsze cechy oficera Wojska Polskiego. Potrafił swych żołnierzy wyszkolić, uzbroić, umundurować oraz poprowadzić do szeregu zwycięstw, odniesionych w walce z okupantami Rzeczpospolitej. Aresztowany 10 lipca 1948 r., przeszedł okrutne śledztwo. Torturami starano się zmusić go, aby potwierdził absurdalny zarzut współpracy z Niemcami. Współtowarzysze z celi zapamiętali jego niezłomność. Ze śledztw wracał dotkliwie pobity, jednak się nie złamał. Pomimo niebywałej odwagi i walki o prawdę, został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 11 maja 1951 r. Miejsce pochówku pozostaje nieznane. Symboliczny grób ppłk. Fróga znajduje się na cmentarzu powązkowskim. Dzięki staraniu podkomendnych, którzy przetrwali represje, uwielbiany dowódca został w 1959 r. zrehabilitowany. Ppłk Gracjan Klaudiusz Fróg był odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznym i Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojennej z Mieczami.\n4 Warmińsko-Mazurskiej Brygady Obrony Terytorialnej /radiomaryja.pl\nONZ: mimo zawieszenia broni w Syrii codziennie giną cywile Ministerstwo Aktywów Państwowych będzie nadzorować ponad 200 podmiotów


Hat-trick Janusza Wójcika | FootballArt\nHat-trick Janusza Wójcika\nWritten by Dariusz Goliasz on 20 listopada 2017\nDziś przed południem, w wieku 64 lat, zmarł były trener reprezentacji Polski, Janusz Wójcik. Kibice, jego byli podopieczni oraz współpracownicy zapamiętają go jako bardzo barwną postać naszej piłki nożnej. Poniżej przedstawiamy fragmenty książek: Wójt – Jedziemy z frajerami, Kowal – Prawdziwa historia, oraz Szamo – Wszystko, co wiedziałbyś o piłce nożnej, gdyby cię nie oszukiwano, które potwierdzają powyższą tezę.\nG. Szamotulski, K. Stanowski – Szamo. Wszystko, co wiedziałbyś o piłce nożnej, gdyby cię nie oszukiwano.\nGrałem w PAOK-u Saloniki – a raczej już nie grałem – kiedy zadzwonił „Wujo”.\n– Misiu, bramkarza potrzebuję. Takiego jak ty – powiedział.\n– Trenerze, jestem!\nSzybko doszliśmy do porozumienia. Już nie pamiętam, czy Wójcik zaproponował mi 220 tysięcy, czy 180 tysięcy złotych za rozegranie tylko jednej rundy. Coś koło tego, przyjmijmy, że chodziło o 220 tysięcy. To były pieniądze, jakich wówczas w polskiej lidze raczej się nie płaciło, a już na pewno nie bramkarzom. Zachęcony takimi warunkami, przyleciałem do Polski w celu podpisania kontraktu.\n– Pójdziemy do prezesa Cymanka. Ty, misiu, siedzisz cicho jak mysz pod miotłą, grzecznie się prezesowi kłaniasz i nawet nie otwierasz na moment tej swojej niewyparzonej gęby. Ja załatwiam wszystko. Oczywiście, umówiliśmy się na dwieście dwadzieścia tysięcy, więc załatwione, tyle właśnie dostaniesz.\nJanusz Cymanek był prezesem Śląska. Dość młody, troszkę taki grubawy, z poczciwą twarzą. Weszliśmy do jego gabinetu, ja i Wójcik. Po jakichś gadkach szmatkach o tym, jak minął lot i co tam w Grecji słychać, przeszliśmy wreszcie do rzeczy. Cymanek zapytał:\nSiedziałem na krześle zrelaksowany, traktowałem tę rozmowę jako zwykłą formalność. Nie przeczuwając najmniejszych kłopotów, odpowiedziałem:\n– Dwieście dwadzieścia tysięcy za tę rundę.\nTego się nie spodziewałem. Mogło się zdarzyć wszystko, ale nie to. Jak rzadko kiedy zapomniałem języka w gębie. Wójcik był cały czerwony ze złości.\n– Ale… – próbowałem coś wykrztusić. W głowie pytałem sam siebie: „O co chodzi? Przecież postępuję z nakreślonym wcześniej planem. Zrobiłem dokładnie to, czego chciał. W czym rzecz? Dlaczego on się tak drze?”.\n– Nie ma żadnego ale! Tobie się wydaje, że co? Że ty Oliver Kahn? Prezesie, oto pieprzony Oliver Kahn z Polski! Dwieście dwadzieścia tysięcy? Tobie dać dwa tysiące to by było dużo! Ty durniu, wyjdź natychmiast! – Wójcik aż się trząsł z nerwów, a ja byłem kompletnie skołowany.\n– Prezesie, ja z nim porozmawiam na osobności – wypalił Wójcik i wyszliśmy na korytarz. Ledwo drzwi się zamknęły, a „Wójt” momentalnie się uspokoił, jego twarz znowu nabrała normalnych kolorów. Szepnął mi do ucha:\n– Słuchaj, misiu, wejdziemy jeszcze raz. Znowu podasz tę samą sumę, ja znowu zrobię teatrzyk, trochę się wkurwię, ale później tego cielaczka przekonam.\n– To jak panie Grzegorzu? Namyślił się pan?\n– Dwieście dwadzieścia tysięcy, to jest moja stawka – odparłem, chociaż już chyba nie brzmiałem jak człowiek, który wie, co mówi.\n– No, kurwa, nie wierzę! Nie wierzę! On dalej swoje! – Wójcik zaczął lamentować. – Mam tego serdecznie dość! Albo tego gnoja wywalamy za drzwi, albo go bierzemy, nie będę z tym idiotą negocjował! Tylko kogo, jak nie jego? Kogo weźmiemy? Potrzebujemy dobrego bramkarza. Prezesie, ma pan propozycję? – Ton Wójcika robił się coraz spokojniejszy.\nCymanek żadnej propozycji jednak nie miał, sceny rozgrywające się w tym gabinecie chyba przerastały także jego.\n„Wójt” nabrał powietrza w płuca i zrezygnowany powiedział:\nI tak zostałem zawodnikiem Śląska Wrocław.\nW. Kowalczyk, K. Stanowski – Kowal. Prawdziwa historia.\nWójcik lubił piłkarzy niepokornych, takich, którzy mieli własne zdanie. Grzesiu Wędzyński, co bał się trenerowi w oczy spojrzeć, nie miał czego szukać w pierwszym składzie. A ze mną było inaczej. Jednego dnia odbywaliśmy trening strzelecki.\n– Kowal!!! Na siłę!!! Laga!!! Armata!!! – wrzeszczy Wójcik.\n– Kowal!!! Miało być na siłę!!! Lagaaaaaa!!!! – wrzeszczy znowu.\nZnowu podbiegłem do piłki, znowu pyk technicznie i gol.\n– Kowal!!!! Bomba!!! Petarda!!! – słyszę.\n– Kuuuurwaaa, Kowal!!! Napierdalaj!!! – trener nie zmienia śpiewki. Tego było za wiele.\n– Jest, kurwa, gol, czy do nie ma? Wpadło czy nie?! – zapytałem zdenerwowany.\n– Ale ty masz napierdalać! – wścieka się Wójcik.\nJ. Wójcik, P. Ofiara – Wójt. Jedziemy z frajerami.\nKiedy Franciszek Smuda został trenerem reprezentacji, wydawało mi się, że podoła temu zadaniu, że wprowadzi kadrę na wyższy poziom. Strasznie się jednak przeliczyłem.\nPamiętam, jak przed rozpoczęciem mistrzostw Europy pojechałem do hotelu Hyatt, gdzie rezydowały chłopaki z kadry. Było to w przeddzień meczu otwarcia z Grecją. Siedliśmy z Frankiem i spokojnie porozmawialiśmy. Smuda aż się trząsł, taki był zestresowany.\n– Czym ty się denerwujesz, Franuś? Przecież oni to wszystko czują! Co ty taki roztrzęsiony? – pytałem. – Oni jutro mają wyjść na boisko, opierdolić tych Greków i pogonić ich na pastwisko, a ty trzęsiesz gaciami!\nMilczał, więc kontynuowałem.\n– Idź na górę, do pokoju, walnij ze trzy sety i popij piwkiem. Rozluźnij się. Bo piłkarze widzą, że jesteś posrany.\n– Boję się pić, bo zaraz mi zrobią zdjęcie i puszczą do gazet – bronił się.\n– Franek, chuj z gazetami. Idź i się napij. Bo będzie dupa z tego wszystkiego.\n– Janusz, zapraszam cię po meczu. Przyjedź, pogadamy, wypijemy.\n– Ty masz złapać moc TERAZ, a nie po meczu! Widzę, że jesteś totalnie zesrany. Nie nadajesz się do prowadzenia drużyny – zakończyłem, a Smuda zawinął się i poszedł do pokoju.\nWidziałem, że zespół jest rozbity i trudno mu będzie pokonać Greków. To się sprawdziło. Najpierw odbyła się stypa w Hyatcie, potem na Stadionie Narodowym. A później podczas całego tego nieszczęsnego „polskiego” Euro.\nfot. wyr. gazetawroclawska.pl


Apteka Sluga i Jiggersa - Page 5\nApteka Sluga i Jiggersa\nStrona 5 z 29 • 1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 17 ... 29\nApteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 07.09.15 19:25\nApteka prowadzona od stuleci przez rodzinę czystej krwi, wydającą na świat świetnych alchemików. Sklep cieszy się powodzeniem nawet w dzisiejszych, mrocznych czasach; w niewielkim pomieszczeniu wypełnionym ziołami, butelkami, słojami zawsze można dostrzec klientów poszukujących odpowiednich, najlepszej jakości ingrediencji do swych mikstur. Oczywiście tych legalnych; po te o wątpliwej zgodności z prawem lepiej pytać w aptece pana Mulpeppera, zlokalizowanej na Nokturnie.\nOstatnio zmieniony przez Mistrz gry dnia 25.03.22 19:20, w całości zmieniany 3 razy\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 04.04.19 9:57\nSowa Poppy, stukająca w kuchenne okno – jedno z niewielu istniejących faktycznie w jego wyjątkowym domu – nie zaskoczyła go. Pielęgniarka miała w sobie wiele werwy, a uzdrowicielskie zdolności były przydatne podczas napraw anomalii, które nierzadko wymagały zaskakujących umiejętności. Nie wspominając już o serwowaniu bolesnych obrażeń, wymagających natychmiastowego opatrzenia przez personel magomedyczny. Wright odpisał więc od razu, a później, zgodnie z ustaleniami, o odpowiedniej porze pojawił się na Pokątnej w swej nieodłączonej, skórzanej kurtce, z miotłą pod pachą i różdżką w ręce.\n- Weź nic nie mów, zjadłbym garboroga z kopytami – odparł, jak zwykle głodny, a w tak paskudną pogodę ciepły, syty posiłek wydawał się spełnieniem marzeń. Najpierw jednak musieli wypełnić swe obowiązki wobec Zakonu Feniksa i czarodziejskiej społeczności. Zerknął z ukosa na otuloną szalem Poppy i westchnął lekko. – Nie miałem kiedy, ale jak tylko znajdę wolną chwilę, na pewno spróbuję i pochwalę się rezultatami - wyjaśnił, łaskawie zostawiając dla siebie obnażenie rzeczywistości: nie miał pojęcia, czy w najbliższej przyszłości znajdzie spokojny wieczór, który mógłby poświęcić gotowaniu.\nWkrótce dotarli przed drzwi przejętej przez anomalię apteki. Ze środka dobiegały niepokojące stukoty, ale Wright niezbyt przejął się wywołującymi gęsią skórkę dźwiękami. Spojrzał na wyraźnie przestraszoną Poppy, wcale nie pobłażliwie – prawdziwą odwagę charakteryzowało ciągłe przezwyciężanie lęku i stawianie mu czoła. Krótko poklepał kobietę po ramieniu, chcąc tym gestem dodać jej otuchy, po czym śmiało przekroczył próg. Marszcząc czoło, odgłosy były nieznośne, ale musieli iść dalej. – Na pewno – odpowiedział, powietrze wibrowało od czarnej magii: był w epicentrach anomalii wiele razy, nie miał więc wątpliwości, że jedno z niszczycielskich ognisk znajduje się w aptece na Pokątnej. Wypełnionej oparami wybuchających eliksirów, rozlanych w nieregularne kałuże na ciemnej posadzce; Jaimie starał się je omijać, ale był bezradny wobec tego rodzaju wypaczonej magii. Pomfrey zaczęła jednak działać, pomimo bardzo niesprzyjających okoliczności szukając sposobu na zneutralizowanie skondensowanej czarnej magii, przelewającej się po podłodze. Cała nadzieja w niej – Benjamin czekał na efekt poczynań. Skutecznych, kilka chwil po rozlaniu na kałużę jakiegoś specyfiku, te uspokoiły się, pozwalając im zająć się anomalią. – Jak to zrobiłaś? Jesteś genialna – wydusił z siebie, mile zaskoczona szybkością, z jaką Poppy zajęła się problemem. Teraz mogli spróbować przystąpić do głównego etapu naprawy anomalii.\n| mam ze sobą miotłę, przedmioty z bonusami\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 05.04.19 22:39\n- Kopytka na słodko to też byłby dobry pomysł... Z roztopionym masłem i cukrem, och, mama mi takie robiła, gdy... -... gdy jeszcze żyła, miała powiedzieć, ale w porę ugryzła się w język. - ... gdy byłam mała - dokończyła po naprawdę krótkiej chwili wahania, mając nadzieję, że nie zabrzmiało to nieco kulawo. Nie chodziło o brak zaufania, nie ukrywała przecież śmierci rodziców, nie była to poufna informacja, musieli jednak skupić myśli na zadaniu, które przed sobą postawili; nie chciała tego niechcący wywlec w tak nieodpowiednim miejscu i czasie. - Spokojnie, tak tylko pytam - odpowiedziała łagodnym tonem, uśmiechając się blado; domyślała się przecież, że Benjamin, jako Gwardzista i nadzorca smoków w rezerwacie, w tę czarnomagiczną wichurę miał ręce pełne roboty. Dlatego martwiła się tym bardziej, czy aby na pewno jego dieta nie kończyła się na złapanych w przelocie kanapkach i butelce whisky o zmierzchu. Był dużym chłopcem, jak napisał w liście, nie chciała się narzucać ze swoimi natrętnymi poradami - ale czasami nie potrafiła się od nich powstrzymać, bo szczerze się martwiła.\nStarała się zrobić dobrą minę do złej gry, gdy Wright poklepał ją po ramieniu. Obawiała się, to oczywiste, zarówno ataku - bo wiedziała, ze w chwili starcia byłaby mu bardziej kulą u nogi, niż prawdziwym wsparciem - jak i tego, czy poradzi sobie z siłą anomalii. Za nic nie chciała jednak, by zarządził o odwrocie; naprawdę potrzebowała to zbadać, a jak się okazało jej obecność w aptece Sluga i Jiggersa okazała się szczęśliwym zrządzeniem losu. Zawartość fiolki, którą wlała w kałużę z ostrożnością, zneutralizowała niebezpieczne substancje. W kilka chwil wybuchy ustały, ciecz przestała syczeć, wrzeć i parować.\n- Och, to nic takiego. Mieszanka wywaru z owoców dyptamu i nalewki ciemiernikowej weszły w reakcję z cząstkami rogu buchorożca, bo sądzę, że to one właśnie były przyczyną wybuchów... - wytłumaczyła Poppy, unosząc brodę wyżej, ucieszona z tego sukcesu; zachęcona nim śmielej pomaszerowała przed siebie, trzymając się blisko Gwardzisty, trzymając uniesioną przed sobą różdżką. - Nie wiem, czy o tym słyszałeś, ale niedawno udało mi się wyciszyć jedno takie miejsce... Dzięki pomocy Brendana, oczywiście... - sama nie wiedziała dlaczego zniżyła głos do szeptu.\nMiała na sobie wełniany płaszcz i grube swetry, a ręce i tak pokryły się gęsią skórką, gdy wyczuła, że są bardzo blisko źródła anomalii. Zaczekała, aż Benjamin rozpocznie, był w tym dużo bardziej biegły, po czym dołączyła do niego bez zwłoki, starając się spleść własną, białą magię z jego, by wspólnie podjąć próbę ustabilizowania tej niespokojnej energii zgodnie z procedurą opracowaną przez profesor Bagshot.\n| naprawiamy metodą zakonu (I poziom mam)\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 06.04.19 8:17\nNiemalże czuł na języku słodki, tłusty smak kopytek, sytych, rozgrzewających, chrupkich i miękkich zarazem, a myślenie o jedzeniu przyniosło mu prawdziwą otuchę. Pozbawioną dekoncentracji, ciągle pamiętał, po co znaleźli się w aptece Sluga i Jiggersa, ale znacznie łatwiej było znieść wywołujące ból głowy dźwięki oraz trujące opary, buchające z licznych kałuż, uniemożliwiających poruszanie się po wnętrzu sklepu, gdy w myślach pojawiło się coś miłego. Jedzenie kojarzyło się przecież z dzieciństwem, dzieciństwo z domem; z rodzicami, z beztroską, z długimi, wakacyjnymi wieczorami. Potrzebował takich obrazów, mieli przecież stawić czoła czarnomagicznej esencji, a ta żywiła się nienawiścią i lękiem. Moc dobra bazowała na czymś przeciwnym, co powinni w sobie pielęgnować pomimo okropieństw wojny: nawet pomimo tak wielkiej straty, jaką kiedyś poniosła Poppy. Jaimie wiedział o losie pani Pomfrey, ale nie skomentował tego krótkiego zawahania ani dopytaniem ani wyrażeniem współczucia. Czasem trzeba było przecierpieć pewne rzeczy w samotności i milczeniu, wiedział o tym doskonale.\n- Nic takiego? - powtórzył, marszcząc brwi z niedowierzaniem, gdy pielęgniarka skromnie podzieliła się z nim sposobem na zneutralizowanie toksycznych kałuż rozlanych eliksirów. - Brzmi jak coś trudnego, jak połączenie, które ciężko wymyślić samemu, zwłaszcza w tak trudnych okolicznościach i na szybko - powiedział po prostu z uznaniem, dla niego alchemia stanowiła czarną magię, cieszył się więc, że tego wieczoru towarzyszyła mu Poppy. Dzięki niej mogli ruszyć dalej. Kontrolnie zerkał co jakiś czas na idącą obok niego kobietę, kiwając tylko głową na wspomnienie udanego uleczenia anomalii z Brendanem. Słyszał o tym, dobrze było wiedzieć, że Pomfrey miała już do czynienia z uciszaniem rozbuchanej mocy, mieli większe szanse na powodzenie. - To do dzieła. Spokojnie, nie śpiesz się. Sięgnij do tego, co dla ciebie najważniejsze, co budzi w tobie magię - polecił cicho, lecz zdecydowanie, samemu unosząc wysoko różdżkę, by wykonać pierwszy, odpowiedni ruch nadgarstka, mający przywołać w to przeklęte, chore miejsce nadzieję. Spokój. Bezpieczeństwo. Plugawa moc obejmująca swymi mackami aptekę była silna, skupiał się więc całym sobą, przymykając nieco oczy, a powieki trzepotały jak we śnie, zdradzając intensywność wewnętrznej walki.\n| zakon feniksa!\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 06.04.19 11:54\n(1x1,5) + 26 + (41 x 3) + = 162,5/120\nDobre, miłe wspomnienia przywołujące uśmiech na ustach należało w sobie starannie pielęgnować; wyławiać z odmętów niepamięci, odtwarzać minuta po minucie, dzień po dniu, zwłaszcza drobne szczegóły, maleńkie niuanse, by pamięci o nich nie zatarł czas. Nastały czas tak trudne, że musieli przypominać sobie wciąż jak mogło dawniej być dobrze, by pamiętali, że ich niestrudzona walka może przywrócić te nieliczne chwili, że zwycięstwo pozwoli im znów się nimi cieszyć. Nie tak, jak wcześniej, nic i nikt nie będzie już przecież takie samo, ale choćby po części. Poppy chciała wierzyć, że pewnego dnia będą jedynie wspominać ten podły czas. Paskudną porę burz.\n- Im człowiek dłużej stoi przy tym kociołku, niektóre rzeczy wchodzą wręcz w nawyk... Też byś się pewnie nie za długo zastanawiał nad tym jak poradzić sobie ze smokiem, prawda? Jesteś w tym świetny - powiedziała Poppy, rumieniąc się lekko. Ostatnimi czasy poczyniła wielkie kroki do przodu jako alchemiczka (dalej ciężko było jej o sobie tak myśleć, nie czuła się profesjonalistką), zgłębiła też powiązane z eliksirami sztuki magiczne jak astronomia, wiele analizowanych połączeń składników i reakcji utrwaliło się jej już w głowie. Naprawdę nie sądziła, że będą w stanie przydać się na - powiedzmy - placu boju. Zawsze martwiło ją, że nie pomagała innym członkom Zakonu Feniksa tak jak powinna, że nie może stanąć do walki. Dręczyło ją sumienie, kiedy inni nadstawiali karku, a ona czekała gdzieś ukryta w bezpiecznym miejscu.\n- Postaram się - obiecała Benjaminowi szeptem. Odepchnęła od siebie wszelkie inne myśli, poświęcając pełnię swej uwagi i mocy na wyczutym źródle anomalii. Nie potrafiła wykrzesać jej z siebie wiele, choć Merlin świadkiem, że bardzo się starała. To Benjamin wyraźnie wiódł prym w tym procesie, z niezwykłą skutecznością tłamsząc niestabilną energię, lecz mimo to Poppy nie opuściła różdżki ani na chwilę, starając się pomóc - choćby i w niewielkim stopniu. Magia poddała im się ostatecznie, energie wokół zaczęła się stabilizować. Uzdrowicielka uśmiechnęła się lekko, z ulgą.\n- Chyba się udało, prawda? - dopytała Wrighta dla pewności. - Wraca...\nUrwała w pół słowa. Spod wywróconych regałów, całego tego bałaganu, którego sprawcą była mała trąba powietrzna, wypełzły węże. Nie potrafiła rozpoznać w nich konkretnego gatunku, sądziła jednak, że prawdopodobnie mogą być jadowite.\n- Skąd się tu wzięły - retoryczne pytanie zawisło w powietrzu, wypowiedziane drżącym, cichym głosem, jakby sądziła, że gdy będzie szeptać, to nie przyciągnie ich uwagi. - Nie mogą uciec - stwierdziła. Jeśli znów narobią bałaganu, dojdzie do kolejnych eksplozji, anomalia niewątpliwie się przebudzi. - Spróbujmy zamknąć je w tamtej szafie... - zaproponowała, wskazując dłonią na mebel, który jeszcze stał i nie miał żadnych nóżek, byłoby im łatwiej. Idąc za radą Benjamina starała się wystukać pantoflami odpowiedni rytm (wydało jej się to naprawdę dziwaczne, nie sądziła, że gady mogą lubić muzykę), naśladując przyjaciela, by skuszone melodią obcasów węże wpełzły do środka szafy - a nie na ulicę Pokątną, by straszyć Merlinowi ducha winnych czarodziejów.\n| onms I\n'k100' : 96\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 06.04.19 19:05\nChętnie podpytałby Poppy o szczegóły jej pasji do eliksirów, ale nie mieli na to czasu, a wesoła pogawędka o alchemii mogłaby zagrozić skrajną dekoncentracją i wybuchem pulsującej tuż obok nich anomalii. Cieszył się, że mają po swojej stronie zdolnych uzdrowicieli i osoby utalentowane pod względem warzenia przeróżnych specyfików, sam nie do końca ufał zamkniętym w szklanych fiolkach esencjom odwagi, siły czy różnych umiejętności - za bardzo kojarzyło mu to się z dopingiem, surowo zabronionym podczas meczów Quidditcha - ale od kilku tygodni zawsze miał przy sobie odpowiednie eliksiry. Przezorny zawsze ubezpieczony, widział też na własne oczy, jak posiadanie kilku pękatych buteleczek może wpłynąć na powodzenie lub porażkę misji. Wierzył też w zdolności jednostki badawczej oraz innych, zdolnych czarodziejów, uważając alchemię za sztukę znacznie bardziej skomplikowaną od opieki nad magicznymi stworzeniami. - No tak. Ale to raczej instynkt niż książkowa wiedza - chociaż...sporo się o tych pięknych stworzeniach naczytałem - przyznał na głos, trochę skromny, trochę zakłopotany uznawaniem jego wpływu na smoki za coś godnego podziwu. Po prostu kochał to robić i nie wydawało mu się to żadną magią tajemną.\nW odróżnieniu od sekretów naprawy anomalii; skupiał się na jej okiełznaniu, różdżka wibrowała, siłując się z wybuchającą w powietrzu, niewidoczną siłą, która...w końcu uległa, ustąpiła przed połączoną magią Gwardzisty i Zakonniczki. Jaimie był jednak dalej czujny, rozejrzał się dookoła, zmęczony; ta próba kosztowała go wiele sił, nic więc dziwnego, że Poppy pierwsza spostrzegła niepokojący ruch. - To irańskie żmije! - wychrypiał od razu, nie z przerażeniem, a z zainteresowaniem i wręcz miłym zaskoczeniem. Uwielbiał nietuzinkowe stworzenia, a potwornie trujące węże z pewnością do takich należały: szybko jednak opuścił go dobry nastrój, zwierzęta mogły zaburzyć naprawę anomalii i ich zaatakować, a sam nie dałby sobie z nimi rady. - Są niezwykle wrażliwe na dźwięki i wibracje, lubią jednostajny rytm - musimy głośno tupać, a nie zaatakują i ruszą za nami, prosto do szafki - polecił szybko, roziskrzonymi oczami wpatrując się w syczące, pokryte łuską cielska, wijące się na podłodze. - Na trzy-cztery. Już! - zawołał, rozpoczynając tupiące zwodzenie żmii prosto do jednej z niskich szafek.\n| ONMS na III\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 06.04.19 23:51\nOd tej pory to ustabilizowane miejsce staje się terenem sprzyjającym rzucaniem czarów przez wszystkich członków Zakonu Feniksa. Sukces zagwarantował im bonus do rzutu kością w wysokości +5 dla Zakonników i +10 dla Gwardzistów podczas kolejnych gier w tej lokacji. Chwała wam za to, pewnego dnia świat za to podziękuje.\n| Możecie kontynuować rozgrywkę.\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 07.04.19 12:54\nTo wcale nie było takie proste jak mogłoby się wydawać. Poppy potrafiła tańczyć (kiedyś, dawno temu, w innej epoce zdawałoby się nauczył ją tego Charlie, gdy jego rodzice znikali na zakupy, czy odwiedzali dalszych krewnych, nastawiał stary, trzeszczący gramofon i prosił ją do tańca w salonie) i miała poczucie rytmu, jednakże próba wystukania obcasami odpowiedniej melodii, gdy pomiędzy nogami pełzają niesamowicie jadowite i groźne węże, to juz co innego. Starała się trzymać na wodzy, zachować spokój, wyobraziła sobie, że to niesłychanie trudny medyczny zabieg - a od jej zawahania, czy drżenia dłoni może zależeć życie pacjenta.\nNa polecenie Benjamina zaczęła, naśladowała jego ruchy, by wybijane o posadzkę odgłosy zlewały się w jeden, jednostajny rytm; żmije naprawdę zaczęły za nimi podążać, zwabione melodią, wiedzione wrodzonym instynktem, nie zdziwiło to Poppy wcale - Wright posiadał rozległą i godną podziwu wiedzę o magicznych stworzeniach, nie tylko o smokach. Umniejszał sobie, mówiąc wyłącznie o instynkcie; niewątpliwie go posiadał, przy pracy ze zwierzętami był on niezbędny, Poppy nazywała to również talentem - tyle, że sam talent do jedynie nieoszlifowany kamień, aby stał się diamentem, należało włożyć w to wiele pracy. Taka praca, z magicznymi stworzeniami, była o wiele trudniejsza; żywe istoty miały przecież swoje charaktery, wolną wolę, humory i kaprysy, do tego stwarzały zagrożenie. Obcowanie z nimi mogło okazać się niebezpieczne (zwłaszcza ze smokami, na Merlina), a zgłębianie wiedzy o nich pod taką presją nie należało do prostych i panna Pomfrey nie sądziła, aby sama sobie z tym poradziła. Na widok smoka najpewniej zastygłaby w bezruchu z przerażenia.\nPrzy żmijach musiała naprawdę się postarać, by zwabić je do szafki; słyszała, że zwierzęta wyczuwają emocje, zwłaszcza strach. Na całe szczęście ukryła go głęboko w sobie, a może raczej stukała obcasami o posadzkę wystarczająco głośno. Wszystkie gady podążyły za Benjaminem i Poppy, a gdy tylko, nieświadome podstępu wpełzły do głębokiej szafy, oni chwycili za jej skrzydła i zatrzasnęli je szybko.\nUzdrowicielka odetchnęła z wyraźną ulgą.\n- Chyba powinniśmy zaryglować te drzwiczki... Chociaż... Jeśli ot tak je tam zostawimy, to zabraknie im powietrza, albo dobije je głód. Ile węże są w stanie wytrzymać bez pokarmu? Trzeba by kogoś zawiadomić... - zastanawiała się Poppy. Nie mogli zawiadomić właścicieli sklepu, że tu byli, bo samą swą obecnością złamali prawo, jednakże myśl, że żmije pozdychają z głodu, nim ktoś je odnajdzie była nie do zniesienia.\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 07.04.19 13:33\nZadziałali szybko i skutecznie, a węże posłusznie podążyły za wibracjami i równomiernymi dźwiękami, z donośnym sykiem sunąc zygzakiem po kamiennej podłodze apteki. Ich beżowo-złote łuski lśniły w półmroku, a złowieszcze unoszenie umięśnionej szyi za każdym razem sugerowało atak, lecz obyło się bez jakichkolwiek komplikacji. Już po kilkunastu sekundach mogli chwycić za posrebrzane klamki drzwiczek szafy, a gdy ostatni wijący się ogon zniknął w czeluści mebla, zatrzasnęli go stanowczo, więżąc w środku niebezpieczne stworzenia. Benjamin dla pewności oparł się plecami o drewniane drzwi, ale żmije, choć bez wątpienia sprytne, nie potrafiły otworzyć sobie zamka od wewnątrz. - Nieźle nam poszło. Nie odstraszałaś już kiedyś irańskich żmii? - spytał całkiem poważnie, ocierając wierzchem dłoni pot z czoła, do którego od razu przykleiły się ciemnobrązowe loki. Jak na osobę posiadającą podstawową wiedzę z zakresu opieki nad magicznymi stworzeniami, Poppy poradziła sobie śpiewająco. A raczej - tańcząco, dotrzymując Wrightowi kroku i razem z nim zapędzając węże do pułapki. Do tego przejmowała się ich losem, co od razu sprawiło, że Benowi rozświetliły się oczy. - Tak, masz rację, musimy o nie zadbać - powiedział zaaferowanym tonem. Anomalia wokół uspokajała się, tajała, udało im się uzdrowić aptekę Sluga i Jiggersa, która znów mogła służyć chorym czarodziejom. Czuł dumę, a nastrój poprawił mu się o kilka poziomów; przez chwilę dumał w milczeniu nad losem węży. - Jeśli są najedzone, a wyglądały na takie, spokojnie wytrzymają nawet kilka dni. Ale należy zabrać je do lecznicy magiweterynaryjnej i zgłosić to do odpowiednich służb. Mógłbym zabrać je do rezerwatu, ale to...no, dość problematyczne. Mogą pochodzić z nielegalnego przemytu - wyjaśnił, po czym, gdy wyczuł, że uderzenia w drzwiczki słabną, odsunął się od nich. Sięgnął po krzesło i podsunął je pod klamkę, zabezpieczając w ten sposób tymczasową klatkę dla tych pięknych, lecz niebezpiecznych gadów. - Chyba najlepiej byłoby zrobić anonimowe zgłoszenie dotyczące tych bestyjek. Możemy wysłać sowę, a do czasu pojawienia się odpowiednich służb, możemy rzucić na to miejsce zaklęcie ochronne, żeby żaden przypadkowy przechodzień nie natknął się na naszych milusińskich - zaproponował w końcu. Podejmował tę decyzję z ciężkim sercem, najchętniej zaadoptowałby wszystkie te piękne, groźne węże, ale dorósł i wiedział już, że powinien robić to, co należy, a nie kierować się wyłącznie egoistycznymi, lekkomyślnymi pragnieniami.\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 07.04.19 14:34\n- Ja? - wypaliła zdziwiona, jakby naprawdę wokół przebywał ktoś jeszcze, do kogo mógłby się zwrócić. - Nie, skąd, nigdy. Pierwszy raz widzę je na oczy... No, chyba, że mają je również w ogrodzie magizoologicznym, ale szczerze mówiąc nie przypominam sobie takich węży... - zastanowiła się Poppy, próbując przypomnieć sobie, czy w terrarium, które przed kilkoma tygodniami odwiedzała, mieli ten konkretny gatunek.\nNiektórym zwierzętom wolała przyglądać się właśnie tak. Zza magicznej bariery, szyby, z bezpiecznej odległości, które chroniły ją przed zbyt bliskim spotkaniem. Nie przeczyła temu, że szczególnie niebezpieczne istoty są fascynujące, rozumiała, że ich moc i siła mogą intrygować i wzbudzać zainteresowanie, jednakże dla kogoś takiego jak Poppy było najlepiej, gdy pozostawały jedynie opowieścią ze stronnic książki. Bałaby się z nimi obcować. Już samo zagonienie jadowitych, irańskich żmij było dla niej przeżyciem, które najpewniej jeszcze długo będzie rozpamiętywać. Może dla Benjamina, zaprawionego w bojach ze smokami i dużo bardziej agresywnymi zwierzętami, to była bułka z masłem - dla Poppy prawdziwym wyzwaniem.\nObawiała się ich, nie wzięłaby na ręce, nie wyraziłaby się o nich czule, jednakże nie pozostawała na ich los absolutnie obojętna; miała gołębie serce i wyobrażenie sobie jakiejkolwiek istoty konającej z głodu wywoływało w niej dreszcze. To nie wina węży, ze się tu znalazły, to nie było ich naturalne środowisko.\n- Tak sądzisz? W końcu to apteka... Po co im irańskie żmije? - zastanowiła się Poppy, a ton jej głosu przesycony był wątpliwościami. - Czy to się często zdarza? Zwierzęta sprowadzane do Anglii nielegalnie? - dopytała z troską w głosie. Dotychczas o tym nie myślała, nie zastanawiała się skąd egzotyczne zwierzęta brały się w Anglii, przyjmując za pewnik, że jest to pilnowane i sprawdzane. Dopiero teraz, po słowach Wrighta, wyobraziła sobie te wszystkie biedne zwierzęta wydzierane siłą i przemocą ze swojego naturalnego środowiska... Wezbrało się w niej współczucie wobec zamkniętych w szafie gadów, gdy Benjamin zabezpieczał ją krzesłem.\n- Tak zróbmy. Rzućmy czar ochronny i wyślijmy sowę. Mam tylko nadzieję, że odpowiednio się nimi zajmą i sprawdzą, czy w ogóle powinny tu być... A jeśli nie, to czy myślisz, że zabraliby je do ojczystego Iranu? - może pytanie Poppy było nieco naiwne, ale serce jej się krajało na myśl, że żmije trafią w kolejne okropne miejsce. Przecież każde zwierzę miało uczucia.\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 07.04.19 15:20\nPokiwał w zadumie głową, aż lekko wilgotne, rozczochrane loki opadły mu na pokiereszowaną część czoła. - Jak na debiutantkę poradziłaś sobie wyśmienicie. Nie myślałaś o jakimś kursie z opieki nad magicznymi stworzeniami? - spytał znów bardzo poważnie, przekonany, że takie dodatkowe szkolenia powinien przejść każdy uzdrowiciel. Wiele czarodziejskich urazów wywoływały właśnie mniej lub bardziej niebezpieczne stworzenia, dobrze więc było znać najpopularniejsze ich odmiany, by skutecznie reagować w chwilach zdrowotnego kryzysu. Benjamin bez problemu odróżniłby ugryzienie żmii irańskiej od chapnięcia fioletowego płażeńca, ale zdawał sobie sprawę, że takie obrażenia są niezwykle rzadkie. Zwłaszcza w dobrze pilnowanej szkole, w jakiej pracowała Pomfrey.\nKrótko zastanowił się nad odpowiedzią; Poppy znów wykazywała się zdrowym rozsądkiem, dopytując o pochodzenie węży. - Mogli korzystać z części ich ciał lub jadu jako jakichś eksperymentalnych leków. Słyszałem o drażetkach ze sproszkowanych łusek, podobno miały poprawiać słuch. Wiesz, że niby łuski nasiąknęły właściwościami żmii irańskich - westchnął ciężko. Zawsze z bólem spoglądał na wykorzystywanie ciał magicznych istot do celów alchemii i chociaż sam korzystał z części ingrediencji, to używał ich z prawdziwym żalem. Kupując je zawsze z zaufanych źródeł, gdy wiedział, że pobrano je z zmarłego stworzenia. - Niestety często, niektóre okazy są bardzo cenne. A bogatym szumowinom pozwala się na więcej, opłacają przemytników, w ogóle nie dbając o to, w jakich warunkach przewożone są te zwierzęta - i jak poradzą sobie tutaj, w chłodnej, deszczowej Anglii - mówił z wyraźną niechęcią i gniewem, po czym stłumił pod nosem niewybredne przekleństwo, podsumowujące działanie takich padalców. Westchnął ciężko, po czym jeszcze raz upewnił się, że dobrze zabezpieczyli drzwiczki szafki, a później po dżentelmeńsku przepuścił Pomfrey w progu apteki. - Raczej trafią do ogrodu magizoologicznego. Takie ciągłe zmiany klimatu mogłyby być dla nich śmiertelnie groźne - poinformował ze smutkiem, czując do Poppy coraz silniejszą sympatię. Bała się tych dzikich węży, wiedział o tym, ale pomimo tego wykazywała się w stosunku do nich wyjątkową empatią i troską. Uśmiechnął się do kobiety ciepło, a później, gdy znaleźli się już na Pokątnej, zaproponował odprowadzenie pod drzwi jej domu. I nie przyjmował odmowy, uleczyli anomalię, ale to nie znaczyło, że Poppy nie groziło niebezpieczeństwo.\n| ztx2 <3\nRe: Apteka Sluga i Jiggersa [odnośnik] 13.05.19 12:47\n| 27 listopada\nGdy poprzednim razem kupowała ingrediencje okazało się, że nie trafiła najlepiej z doborem składników. Połowa z nich mogłaby jej się przydać, gdyby była profesjonalnym alchemikiem, a do takiego miana nawet nie próbowała aspirować. Po prostu chciała jeszcze trochę poćwiczyć, sprawdzić, czy tym razem uda jej się coś uwarzyć. Nie planowała być nikim ponad przeciętnym w tej dziedzinie, choć uznawała, że warto znać podstawy w każdej możliwej dziedzinie. W końcu nigdy nie wiadomo co i kiedy się przyda.\nTym razem była nieco lepiej przygotowana niż ostatnio. Wypisała ingrediencje, które naprawdę mogłyby jej się przydać. Schowała karteczkę do swojej sakiewki i ruszyła na łowy. Odziana w długi płaszcz wyjątkowo nie wyróżniała się na Pokątnej: ciemny strój z kapturem sprawiał, że ktoś mógłby wziąć ją nawet za rasową czarownicę, mimo że za taką nawet się nie uważała. Przemierzała magiczny świat z parasolem w ręce, z przemoczonymi butami i różdżką ukrytą w kieszeni długiego płaszcza. Spod kaptura wyłaniały się pojedyncze, niesforne kosmyki rudych loków, tak charakterystyczne dla panny Grey.\nCzuła, że nie ma zbyt wiele czasu: Betty nie najlepiej znosiła rozstania i Gwen nie chciała zostawiać jej na dłużej w domu. Pogoda jednak nie sprzyjała, a zabieranie szczeniaka, wyglądem przypominającego niedźwiedzia, do apteki było raczej niezbyt dobrym pomysłem. Dlatego jej nowa podopieczna musiała siedzieć w mieszkaniu dopóki jej właścicielka nie załatwi prędko spraw na mieście. Rudowłosa nie miała więc zamiaru zwlekać. Na całe szczęście mieszkała w centrum Londynu i do Pokątnej nie miała szczególnie daleko.\nWeszła do apteki bez najmniejszego wahania, rzucając w eter niezbyt donośne „Dzień dobry”. Osoba stojąca przy ladzie chyba nawet nie zwróciła na nią szczególnej uwagi – w aptece nie brakowało tego dnia klientów. Gwen złożyła więc mokry parasol i ściągnęła z głowy kaptur, zaczynając przechadzać się między półkami. Krążyła przez chwilę, wyraźnie nie do końca wiedząc, czego chce. Jej wzrok przyciągały te najdroższe i najrzadsze ze składników, które jednak nie były dziewczynie do niczego potrzebne.\nDopiero, gdy rozejrzała się wokół, zaczynając powoli rozumieć układ apteki, otworzyła przewieszoną przez ramię torebkę i wyciągnęła znajdującą się wewnątrz sakiewkę. Wyciągnęła z niej niewielki zwitek pergaminu i mrucząc pod nosem nazwy składników zaczęła szukać ich na aptecznych półkach.


MUTUUS - felieton o starcie miesięcznika\nOddajemy społeczności internetowej pierwszy numer naszego wolnego, niezależnego internetowego miesięcznika. Zrodził się on z dotychczasowych moich doświadczeń związanych z pozytywnej potencjalności człowieka oraz dynamicznym rozwojem internetu.\nPierwszy numer naszego miesięcznika datowany na luty 2017 r. zamkniemy ostatniego dnia lutego, ale też nie będziemy czekać na upublicznienie poszczególnych artykułów z tego numeru do chwili zamknięcia numeru. ukazywać się będą one w sieci zaraz po ich umieszczeniu w powstającym numerze. Pozoastawiamy sprawę otwartą czy taki styl publikowania naszego miesięcznika utrzymamy w następnych numerach. Decyzję tą odkładamy na później.\nDlaczego takie czasopismo i dlaczego rozpoczęliśmy go tworzyć?\nNa zaistnienie takiej formy czasopisma internetowego decydujący wpływ miało kilka czynników.\nMoja osobista fascynacja\nmożliwościami jakie wniosła rewolucja technologiczna związana z komunikacją i informacją. Od wielu lat wytycznym mottem mojej edukacyjnej aktywności jest wypowiedź z 2002 roku przypisywana Janowi Pawłowi II\n[...] Jeszcze nigdy w historii ludzkości nie było tak jak obecnie, że pojedynczy człowiek dostał do swojej indywidualnej dyspozycji tak potężna narzędzie jakim jest komputer wpiety do Internetu i co on z tym zrobi zalezy tylko i wyłacznie oid jego woli [...]\nStąd głównym cele realizowanej przeze mnie od lat edukacji informatycznej jest: jak optymalnie wykorzystać najnowsze technologie sieciowe, komunikacyjne i medialne dla swojego osobistego, pełnego i zrównoważonego rozwoju: auto-kreacji, auto-rozwoju auto-promocji oraz auto-promocji. Nietrudno zauważyć, że jest to w jaskrawej opozycji do powszechnego używania tych technologii wyłacznie dla rozrywki oraz płaskiej konsumpcji.\nZainteresowanie się dziennikarstwem obywatelskim\nwiążą się całkowicie z wymienionymi wyżej uwarunkowaniami. Nie czas i miejsce wymieniać tutaj próby podejmowane w minionch kilkunastu latach uruchomienia młodzieżowego dziennikarstwa jako laboratorium rozwijania kompetencji cyfrowych i miękkich kompetencji społecznych w naszym młodym pokoleniu uczniów i studentów. Postaram się na ten temat napisać w najbliższym czasie osobny felieton lub artykul. Pewnie największy na to wpływ miało moje 10-letnie już doświadczenie sukcesów i porażek w tworzeniu poza szkołą niezależnego projektu Europejskiej Mlodzieżowej Agencji Informacyjnej. EYIA. (eyia.eu) Projekt tem miał swoje wzloty i upadki, ale nadal jest aktywny. Od 2016 r. rozpoczęliśmy mutację tego projektu ukierunkowaną na kształtowanie cyfrowych i społecznych kompetencji dzieci młodszych uruchamiając bliźniaczy porjekt Internet i Media Dzieci (imediakids.eu). Internet jest także ich własnością i warto im podpowiedzieć jak go użyć by więcej być a nie tylko się bawić. Przyzwyczajenia i uzależnienia sieciowe wykształtowane w ich wieku kładą się niedobrą smugą na rozwoju starszych dzieci i młodzieży.\nDmuchanie w skrzydła kreatywne młodzieży\npozytywnej, kreatywnej i solidarnej w porjekcie EYIA okazało się być owocne. Młodzi dziennikarze z EYIA już w pażdzierniku 2016 r. zaczęli wydawać swoje całkowicie samodzielne czasopismo internetowe:ŻYWOTY ZOBOJĘTNIAŁE: od młodzieży dla młodzieży. Dostępne jest pod adresem zywoty.eyia.eu.\nWcześniejsza przygoda z Miesięcznikiem WOBEC\nWielką i cudowną naszą przygodą i odkryciem wielu potencjalności internetowego środowiska oraz mocy i możliwości otwartego współdzielenia się w sieci była nasza niemal dwuletnia praca w redakcji Internetowego Miesięcznika WOBEC. Od numeru 1 do 23 miałem okazję pełnić w nim rolę zastępcy redaktora naczelnego wykonując formalnie pracę redaktora prowadzącego. Próbowałem tam wprowadzić wiele innowacji związanych ze środowiskiem społecznościowym internetu i tym samym pozyskać wielu autorów dla czasopisma. Wystarczy porównać wprowadzenie do pierwszego numeru miesięcznika (http://archiwumwobec1-23.eu/index.php/9-miesiecznik/6-od-redakcji) a zmodyfikowane (za pełną aprobatą redaktora naczelnego) późniejszy zmodyfikowany opis, zobacz tutaj: http://archiwumwobec1-23.eu/index.php/o-nas/siec-bez-granic. W sierpniu 2016 roku zdecydowałem się opuścić redakcję WOBEC. Rozstaliśmy się w zgodzie i z serca życzę dalszego dobrego rozwoju miesięcznikowi, któremu poswieciłoem wiele osobistej pracy, pasji i serca. Zakosztowane pzreze mnie w czasie pracy w redakcji sieciowe możliwości współdzielenia się sobą i tworzenia sieciowych więzów były dla mnie olbrzymim odkryciem a ich potencjał zaskoczeniem. Stąd też wewnętrzna potrzeba kontynuowania tej przygody i pomysł zainicjowania nowego miesięcznika.\nCałkiem inna bajka: dynamizm otwartego społeczeństwa edukacyjnego\nNasza inicjatywa powołania do życia nowego miesięcznika nie jest w żadnej mierze konkurencyjna w stosunku do miesięcznika WOBEC. Oba czasopisma obecnie są całkowicie ,,z innej bajki''.\nMiesięcznik WOBEC wrócił obecnie do bardziej klasycznej formy pisma spoleczno-kultuturalnego. Jak sam redaktor naczelny miesięcznika określa jest on organem tzw. kultury wysokiej. Taki tradycyjny model czasopisma opiera się na klasycznym dualiźmie: twórca kultury - odbiorca kultury, a bycie twórcą jest w jakiś sposób zawodem. Odczuwam pewien dyskomfort, że próbowałem na silę przeprowilować miesięcznik WOBEC w kierunku bardziej edukacyjnym. Wszelkie jednak tego rodzaju moje innowacje odbywały się z pełną akceptacją mojego partnera - redaktora naczelnego.\nBardzo się cieszę, że redaktor naczelny WOBEC, Piotr Kotlarz we wstępie do marcowego numeru napisał:\n[cytuje w oderwaniu od kontekstu, bo nas on nie dotyczy - rozstaliśmy się w zgodzie]\nNaszym marzeniem jest, by powstawało coraz więcej podobnych portali. Jeśli macie dobre rady, proszę, zakładajcie kolejne pisma. Lepsze… ciekawsze. Stawiajcie w ich budowie swoje cele.\n[koniec cytatu ]\nNasz miesięcznik MUTUUS chcemy ukierunkować na całkiem ,,inną bajkę'' niż model jaki pzryjął miesięcznik WOBEC. Jest to model bardziej dynamiczny z zamiarem nadążania za dynamiką zmian współczesnego społęczeństwa sieciowego z jesno wyznaczeonym celem budowania solidarnego społeceństwa edukacyjnego. Kilka słów na ten temat:\nW kierunku społeczeństwa edukacyjnego.\nWspółczesna rewolucja technologiczna i związane z tym zmiany funkcjonowania jednostek i społeczności postawiła nas nie tylko przed nowymi wyzwaniamia ale sprawiła, że funkcjonujemy w całkiem innym niż jeszcze kilka lat temu świecie. W przeciągu minionych kilkunastu lat wymuszane postępem technologicznym zmieniały się uznawane powszechnie priorytety rozwoju strategicznego społeczeństwa. Najpierw wołano o potrzebie budowania społeczeństwa informacyjnego. Szybko okazało się, że dostep do informacji to za mało, dlatego priorytetem stało się budowanie SPOŁECZEŃSTWA WIEDZY. Nie wystarczy nabyć informację, ale trzeba ją zrozumieć, przewartościować i twórczo przetworzyć. Szybki rozwój wiedzy wymusił następną konieczność weryfikacji priorytetów. Okazało się, ze obecnie koniecznością jest dostosowywanie się do tak szybkich zmian co wymusza na nas wszystkich potrzebę otwartości na dostosowanie się do ,,NOWEGO''. Stąd co najmniej od kilku lat zmodyfikowano główne cele strategiczne rozwoju społecznego. Teraz musimy juz budować nie społeczeństwo informacyjne, nie społeczeństwo wiedzy a SPOŁECZEŃSTWO EDUKACYJNE. Kto się nie rozwija zostaje w tyle. Tym samym całkiem nową jakosć uzyskało hasło konieczności uczenia się przez całe życie (Life a long teaching).\nDlatego nasz miesięcznik chce być inny. Nie ma tu 2 światów: twórców kultury i jej odbiorców. Chcemy być społeczeństwem edukacyjnym, gdzie wszyscy się ustawicznie rozwijamy i wzajemnie wspieramy. Stąd nasze próby wiązania za pomocą naszego miesięcznika młodziutkich nastolatów oraz uznanych już twórców. Odcinamy się od dualizmu twórca kultury - konsument kultury. Wszyscy, każdy na miarę swoich możliwości rozwija się jest kreatywny.\nZ doświadczeń eksperymentów sieciowych minionych lat okazuje się, że uznani już twórcy mogący się pochwalic swoimi osiągięciami jeśli są nie tylko kreatywni ale również pozytywni w rozumieniu otwarcia się na innych bardzo łatwo daja się namówić na solidarne zaistnienie obok młodych pozytywnych i kreatywnych debiutantów. Dla tych młodych są oni formą nobilitacji a tym samy motywatorem dalszego rozwoju.\nMożna o tym powiedzieć jeszcze inaczej. Czyż prawdziwa i realna edukacja nie polega właśnie na tym, że ja sam jako ojciec swoich dzieci dokladam wszelkich starań aby ,,dmuchać w żagle'' rozwoju własnych dzieci? Czy teoretycznie nie powinno być tak, że szkoła i nauczyciele powinni mnie w tym wesprzeć? Jaka szkoła i jacy nauczyciele są wszyscy widzą - nie ma potrzeby rozwijać tego wątku.\nKiedy obecnie zaistniały takie potężne mechanizmy społecznościowe sieci to mamu szansę wszyscy się ubogacić i próbować budować społecznośc POZYTYWNYCH, KREATYWNYCH oraz SOLIDARNYCH OSÓB metodami sieciowego WSPÓŁDZIELENIA SIĘ SOBĄ (SHARED) i w tym może być spora moc i potencjał.\nChcemy zatem kontynuować próby wiązania sznurków między osobami POZYTYWNYMI i KREATYWNYMI niezależnie od tego ile mają lat i jakie mają już osiągnięcia. Jest to próba budowania SOLIDARNOŚCI w stałym wspieraniu się we włąsnym rozwoju i realne budowanie społeczeństwa edukacyjnego.\nNa przełomie roku 2016/2017 zajrzałą nam w oczy nowa rzeczywistość wykorzytywania niekoniecznie w dobrej woli i bardzo egoistycznie mediów, nowych technologii oraz sieciowych narzędzi społecznościowych. Przyszło nam egzystować obecnie w EPOCE POST PRAWDY, gdzie w spoób cyniczny oddziaływuje się emocje społeczeństwa dla uzyskania osobistych swoich lub swojej grupy korzyści. To co dawniej nazywano manipulację obecnie stało się powszechną rzeczywistością medialną. Współczesny guru post prawdy i mistrz w tej dziedzinie przyłapany na kłamstwie nawet się nie zawstydził a przeciwnie oszustwu z dumą nadał nową nazwę: to nie kłamstwo ale SZCZERA HIPERBOLA (http://etyka21.vilogdansk.eu/index.php/226-klamstwo-jako-szczera-hiperbola )\nDlatego w naszym miesięczniku chcemy się jak najdalej trzymać spraw polityki niezależnie jaka opcja polityczna obecnie ma władzę. Będziemy skrzętnie pilnować aby nie umotać się w sidła mechanizmów post prawdy. Myślimy również, że stawiane przez nas cele budowania społeczności POZYTYWNEJ (!!!) KREATYWNEJ i SOLIDARNEJ jest niekwestionowalnym dobrem.\nNasza inicjatywa jest całkowicie społeczna i niekomercyjna. Nie zamierzamy na niej zarabiać ale współtworzyć potencjał solidrnych węzłów społecznych. Te więzi, jesli są pozytywne i solidarna zwiekszają potencjał nas wszystkich. O metodach działania naszego miesięcznika i ich skutecznosci napiszemy w następnych felietonach.


Dzień 28 – Cairns, kokosy i stado nietoperzy – Mennica Wrocławska Australia Trip 2013-2014 | Busem Przez Świat - blog podróżniczy\nDzień 28 – Cairns, kokosy i stado nietoperzy – Mennica Wrocławska Australia Trip 2013-2014\nPosted by: Karol Lewandowski in Mennica Wrocławska Australia Trip 2013-2014 - dziennik wyprawy 28-12-2013\nponiedziałek, 23. grudnia 2013\nZ samego rana przyjeżdża po nas Łukasz i jedziemy na kokosową działkę gdzie mamy popracować w zamian za dom, który dostaliśmy pod opiekę na święta. Na miejscu okazuje się że palm jest trochę więcej niż się spodziewaliśmy, bo ponad setkę, a działka jest tak długa że jeździmy po niej samochodem. No cóż, przynajmniej zasmakujemy pracy w tropikach. Stawiamy przyczepkę przy pierwszych palmach, zakładamy rękawice i zbieramy suche liście i kokosy ważące po kilka kg, co chwila spoglądając w górę i uważając żeby nie dostać takim kokosem w głowę . Po 2-3 palmach przyczepka się zapełnia i jedziemy 15 minut na wysypisko gdzie opróżniamy przyczepkę.\nPróbujemy otworzyć kilka kokosów prosto z palmy, ale okazuje się, że nie obejdzie się bez siekiery albo innego narzędzia. W końcu, z pomocą łoma, otwieramy kokosa. Spodziewaliśmy się trochę bardziej szałowego smaku, no ale własnoręcznie zerwany i otwarty więc i tak smakuje całkiem nieźle.\nNa północy Australii trwa pora deszczowa, więc co chwilę pada deszcz, utrudniając nam odrobinę pracę. Choć z drugiej strony, jest tak gorąco, że taka ochłoda może nie jest najgorszym pomysłem. Po ponad 5 godzinach pracy stwierdzamy, że na dzisiaj starczy i wracamy do domu.\nPo południu jedziemy z Łukaszem na zwiedzanie Cairns i lądujemy w miejskiej lagunie, czyli w wypasionym basenie z plażą w środku miasta. Kiedy się ściemnia jesteśmy świadkami niesamowitego zjawiska. Na niebie tworzy się coś w rodzaju tunelu z tysięcy olbrzymich nietoperzy, nazywanych tutaj “latającymi lisami”. Stado wydaje się nie kończyć, a wszystkie nietoperze lecą tym samym szlakiem, w kierunku okolicznych wysp. Przez pół godziny stoimy oniemiali z wrażenia, nie mogąc się nadziwić niekończącej się liczbie nietoperzy.\nWracając trafiamy jeszcze do nocnego marketu gdzie za kilkanaście dolarów kupujemy kolację na 5 osób w stylu “płacisz za talerz i ładujesz ile wlezie”. Na tym samym nocnym markecie trafiamy na sobowtóra Krokodyla Dundee, który sprzedaje typowo australijskie kapelusze i paski z węża.\nPrevious: Ekipa busa w Teleexpressie\nNext: Dzień 29 – kokosów ciąg dalszy, nalot szalonej mewy i Wigilia w tropikach – Mennica Wrocławska Australia Trip 2013-2014


AKCJA "ZAPRACUJ NA WAKACJE" - ZDOBĄDŹ 600 ZŁ NA WYJAZD MARZEŃ DLA SWOJEGO DZIECKA | moje IDEALIA - blog lifestylowy, DIY, wnętrza, ciąża i macierzyństwo, uroda, kuchnia\nAKCJA "ZAPRACUJ NA WAKACJE" - ZDOBĄDŹ 600 ZŁ NA WYJAZD MARZEŃ DLA SWOJEGO DZIECKA\nPamiętam, że kiedy byłam dzieckiem z niecierpliwością odliczałam dni do letnich wakacji. Był to najbardziej wyczekiwany przeze mnie okres, który kojarzył się z beztroską, słońcem i zabawą z przyjaciółmi bez ograniczeń. Miałam to szczęście, że wychowywałam się w malowniczej miejscowości położonej przy jeziorze, gdzie panował typowo wakacyjny klimat. Każdy słoneczny dzień upływał na błogim lenistwie na plaży i kąpielach, jeździe na rowerze oraz grze w piłkę. Były to niezapomniane chwile i jedne z najszczęśliwszych momentów w moim życiu.\nKiedy byłam odrobinę starsza, rodzice postanowili wysłać mnie na 3-tygodniowy obóz. Przyznam, że na początku nie byłam zachwycona tym pomysłem. Szkoda mi było "tracić" wakacje na wyjazd. W końcu na miejscu miałam wszystko to, co potrzebowałam do szczęścia. Ostatecznie kolonie okazały się być strzałem w dziesiątkę. Poznałam nowych, fantastycznych ludzi, z którymi utrzymuję kontakt do dziś, zobaczyłam wiele pięknych miejsc oraz przeżyłam masę ciekawych przygód. Poza tym stałam się nieco bardziej samodzielna i dojrzała, miałam także okazję podszlifować swój angielski. Stwierdziłam również, że czasem fajnie jest trochę odpocząć od domu, rodziców i starych przyjaciół, bo wtedy bardziej to wszystko doceniamy.\nKolonijny wyjazd tak mi się spodobał, że w kolejnych latach nie mogłam się doczekać, kiedy tata przyniesie oferty na nowy sezon. Przeglądałam broszury, a następnie zdzwaniałam się z przyjaciółmi poznanymi w poprzednim roku, aby wybrać ten sam obóz. Kiedy wszystko było już dograne, zostało jedynie odliczanie dni.... Największy paradoks polegał jednak na tym, że na pierwszy wyjazd namawiali mnie rodzice, zaś do kolejnych musiałam przekonać ich ja. Była w tym niezła metoda wychowawcza, która pokazała mi, że nie wszystko dostajemy na zawołanie. Na pewne rzeczy musimy sobie po prostu zapracować, a gdy to zdobędziemy satysfakcja i radość jest o wiele większa. I takim oto sposobem przez kilka miesięcy musiałam pomagać mamie w pracach domowych oraz w pielęgnacji ogródka, czego szczerze nie znosiłam :) Ponieważ gra była warta świeczki, nikt nie usłyszał ode mnie nawet słowa sprzeciwu. Dodatkowo rodzice płacili za wyjazd, ale kieszonkowe na kolonie musiałam uzbierać sama. Szkoda, że wtedy nie było takich akcji jak teraz!!! Już po raz drugi Biuro Podróży Almatur rusza z ogólnopolską inicjatywą " Zapracuj na wakacje". Jest to świetna okazja, aby zmobilizować swoje dzieci do pomocy oraz do zrobienia czegoś pożytecznego, dzięki czemu będą mogły zdobyć trochę pieniędzy na swój wymarzony wakacyjny wyjazd.\nAkcja skierowana jest do dzieci oraz młodzieży poniżej 18 roku życia i potrwa do 30 kwietnia 2017 roku. Do zdobycia jest 600 zł, które można przeznaczyć na dofinansowanie dowolnego obozu znajdującego się w ofercie Biura Almatur. Całe przedsięwzięcie jest naprawdę świetne, a pieniądze można zgromadzić w niezwykle prosty sposób. Wystarczy zrobić zdjęcie lub nagrać krótki filmik dokumentujący pomoc dzieci w codziennych pracach domowych, pokazujący dobre wyniki w nauce, umiejętność gry na instrumencie, osiągnięcia sportowe czy udział w akcjach charytatywnych.\nZa każdy filmik lub zdjęcie obrazujący pomoc w codziennych obowiązkach, wyniki w nauce czy w sporcie przyznawane jest 30 zł zniżki. Za udokumentowanie udziału w akcji charytatywnej lub pomocy potrzebującym organizator daje aż 150 zł. Dodatkowo zbierając paczkę znajomych, w skład której będzie wchodziło minimum 4 osoby jadące na ten sam obóz, wszystkim zostanie przyznane po 50 zł zniżki. W ten oto sposób każde dziecko może zarobić na swój wyjazd aż 650 zł.\n3 KROKI DO WYMARZONYCH WAKACJI\n- Pierwszym krokiem jest zrobienie zdjęć lub filmików\n- Drugi krok to zalogowanie się na stronie mojewakacje.almatur.pl i umieszczenie linku poprzez portal społecznościowy Facebook do materiału dokumentującego wykonanie zadania. Posty dodane na Facebooku lub Instagramie powinny być opatrzone hashtagami #Almatur oraz #zapracujnawakacje i mieć status publiczny. Wtedy Moderatorzy ze strony Organizatora będą na bieżąco oceniać zdjęcia i przyznawać zniżki\n- Krok trzeci to wybór wymarzonych wakacji z oferty blisko 400 obozów tematycznych w 62 miejscowościach. Można także wybrać zagraniczne obozy młodzieżowe i kursy językowe organizowanie w kilkudziesięciu państwach świata\nNa koniec dodam jeszcze, że Almatur to najdłużej działające w Polsce biuro podróży, które już od 60 lat organizuje wypoczynek dla dzieci i młodzieży, a z jego oferty co roku korzysta prawie 25 tysięcy młodych ludzi. Spokojnie możecie więc im zaufać mając pewność, że oddaliście swoje dzieci pod dobrą opiekę.\nDajcie znać co sądzicie o tej akcji oraz czy jesteście zwolennikami wysyłania dzieci na obozy czy raczej preferujecie rodzinne wakacje? Ja uważam, że jest to naprawdę ciekawa oraz wartościowa inicjatywa i żałuję, że mój maluszek nie mieści się jeszcze w przedziale wiekowym :)\nWpis powstał we współpracy z Biurem Podróży Almatur.\nPartnerzy akcji: Brainly (znane w Polsce pod nazwą Zadane.pl), Charaktery, Cogito, mamaDu.


Opinie o nas - Mycie - Sprzątanie Poznań\nJestem zadowolona z jakości sprzątania. Zawsze wszystko jest wykonywane w umówionym terminie i jest to najwyższa jakość. Polecam\nPolecam Firmę Mycie Sprzątanie Poznań w zakresie sprzątania biur. Od kilku miesięcy z powodzeniem sprzątają moje biuro. Jest to duża powierzchnia, powyżej 1500m2 i tylko przy codziennym porządnym sprzątaniu jest możliwe utrzymanie pełnej czystości. Na szczęście z tą Firmą jestem spokojna i wiem, że mogę liczyć na porządek.\nPolecam mycie okien w tej firmie sprzątającej. Zero smug, wszystko idealnie 🙂\nPolecam sprzątanie biur w tej Firmie Sprzątającej. Pracownicy bardzo mili, sprzątanie bez żadnych uwag, warto skorzystać.\nJestem bardzo zadowolony z usług mycia zarówno witryn jak i okien w tej firmie. Nie ma żadnych smug, pracownicy profesjonalni. polecam.\nPolecam wyceny w tej firmie. Po wysłaniu maila jeszcze tego samego dnia odbyły się oględziny i w ciągu kilku dni rozpoczęliśmy współpracę. Jestem bardzo zadowolona.\nZostałam poproszona o wystawienie referencji i nie bardzo wiem jak to opisać. W skrócie nie mam nigdy problemów z tą Firmą Sprzątającą. W razie urlopu przysyłają zastępstwo, kiedy mamy nagłą imprezę bez problemu zmieniają termin sprzątania. Pracownicy są mili, uprzejmi, znają się na swojej pracy. Jakość sprzątania na najwyższym poziomie.\nPolecam środki czystości z tej firmy. Co prawda sprzątają u mnie tylko raz w tygodniu, ale dostarczają w bardzo atrakcyjnych cenach zarówno papier jak i mydło czy środki czystości. Dostawa zawsze jest na czas. Polecam zarówno sprzątanie jak i dostawę środków czystości.\nZajmują się sprzątaniem i doczyszczaniem mojego grobu. Usługa za każdym razem potwierdzana jest wykonaną fotografią, wszystko jest perfekcyjnie wyczyszczone. Jeśli chodzi o zakres to jest ona za każdym razem możliwy do rozszerzenia. Stawiają zarówno sztuczne jak i prawdziwe kwiaty, znicze, a ostatnio nawet odnowili stare litery. Czyszczenie grobu z lastriko to trudne wyzwanie, na szczęście zawsze sobie z nim radzą. Polecam sprzątanie grobów w tej firmie.\nMogę polecić sprzątanie biur Poznań w tej firmie. Biuro jest sprzątane codziennie po naszej pracy, zawsze lśni, ekran od monitora aż się błyszczy, okna zawsze mamy czyste, jeśli Firma Sprzątająca to tylko Mycie Sprzątanie Poznań!\nCzyszczenie wykładzin KArcherem\nCzyszczenie wykładzin Karcherem w moim biurze w Poznaniu to usługa jaką wykonuje ta Firma Sprzątająca. Wykładziny piorą popołudniu po naszej pracy i następnego dnia już są suche, nic nie śmierdzi! A do tego mam atrakcyjny rabat za stałą współpracę.\nPolecam mycie witryn w tej firmie. Myją 147m2 w moim sklepie, zawsze zmieszczą się do czasu otwarcia, nie mogę na nic narzekać :))\nMycie witryn na 5 *****\nPolecam mycie witryn w tej Firmie Sprzątającej. Daję pięć gwiazdek! Witryny sklepowe umyli mi bardzo szybko, profesjonalnie, posprzątali po sobie, nie mam żadnych zastrzeżeń.\nPolecam tą firmę z Poznania ze względu na warunki współpracy. Jasne, klarowne podejście do klienta, wszystko zostało mi wytłumaczone, nie musiałem się prosić o cennik czy warunki współpracy, podczas jednego spotkania wszystko ustaliliśmy a za godzinę mieliśmy już podpisaną umowę i następnego dnia rozpoczęło się sprzątanie, które od kilku miesięcy trwa w najlepsze i nie zamienię tej firmy już na żadną inną.\nPolecam sprzątanie po najemcach w tej firmie. Potrzebowałem sprzątania na następny dzień i na szczęście mnie poratowali. Pomimo dużego zapuszczenia mieszkania udało się je odnowić i wygląda jak przed wynajmem. Bardzo dziękuję za pomoc.\nSprzątali nasz dom po budowie, zakres był bardzo duży: mycie okien, mycie przeszkleń szklanych, sprzątanie całego domu, maszynowe czyszczenie posadzek i płytek, odkamienianie starej kabiny prysznicowej, mycie lodówki i piekarnika. Jesteśmy zadowoleni, wszystko załatwione w jeden dzień, na nic nie możemy narzekać.\nMycie witryn w galerii handlowej\nMycie witryn odbywa się co 2 tygodnie w moim sklepie. Raz mycie przed otwarciem, a raz po otwarciu galerii. Polecam ze względu na terminowość, fachowość i korzystną cenę przy stałym abonamencie.\nSprzątanie biur na piątkę!\nSprzątają moje biuro 6 razy w tygodniu i nigdy nie miałam żadnych zastrzeżeń. Wszystko jest zawsze na czas, zawsze perfekcyjnie posprzątane, zawsze kontakt jest bezbłędny. Tak naprawdę dzięki tej firmie mogę zapomnieć, ze mam sprzątanie w biurze 🙂\nPolecam mycie okien w tej Firmie sprzątającej. Mycie okien w domu 150m2 zajęło 2 Panom tylko 3 godziny, a wszystko było umyte bardzo dokładnie, nawet nie musiałam po nich sprzątać. Polecam!\nRewelacyjne doczyszczanie podłóg\nNasza firma skorzystała z usługi doczyszczania całej podłogi po remoncie. Firma swoimi środkami i metodami spełniła nasze oczekiwania w 100%. Jesteśmy bardzo zadowoleni z wykonania całej usługi czyszczenia podłóg po remoncie. Polecamy i pozdrawiamy.


145, grudzień 2013, ISSN 2300-6692 | Decydent & Decision Maker\nWydanie 145, grudzień 2013, ISSN 2300-6692\nJest to prawdziwa historia o marzeniu i jego realizacji w czasie życia jednego człowieka. Realizacja marzenia jakim było posiadanie i jazda motocyklem obfitowała w dramatyczne zwroty akcji. Realizacja marzenia wymagała czasu, cierpliwości i determinacji. Historia ta obejmuje okres od lat 60-tych XX wieku do roku 2013. Aby uatrakcyjnić tekst artykułu, tam gdzie było to możliwe wprowadziłem wybrane fotografie z wypraw i podróży. Zamieściłem także fotografie oraz informacje historyczne i techniczne o przedmiocie moich marzeń. Przedstawiłem także wiadomości o firmach produkujących motocykle oraz krótkie informacje o motocyklach i klubach motocyklowych. Publikacja składa się z czterech części. Na początek część pierwsza wraz ze spisem treści – pisze Andrzej Zientara.\twięcej...\nW mijającym roku indeksy rynków wschodzących praktycznie stały w miejscu. Na pewno nie przypadło to do gustu inwestorom w kontekście dwucyfrowych wzrostów w USA, Europie i Japonii. Czy w przyszłym roku można liczyć na odwrócenie trendu?\twięcej...\nBarometr Manpower Perspektyw Zatrudnienia dla I kwartału 2014 r. wskazuje na duży optymizm pracodawców w Polsce i najwyższą od dwóch lat prognozę netto zatrudnienia +9%, która jest najwyższym wynikiem wśród państw Unii Europejskiej. Najlepsza koniunktura jest przewidywana dla branż Transport/ Logistyka/ Komunikacja, Produkcja przemysłowa, Restauracje/ Hotele, a także Handel detaliczny i hurtowy. więcej...\nOd zakończenia dorocznego Trzeciego Plenum Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Chin, giełdy w Państwie Środka dynamicznie rosną. Czy Chiny unikną spowolnienia i pociągną światową gospodarkę w przyszłym roku? Profesor David Zweig z Uniwersytetu w Hong Kongu stwierdził, że końcowy dokument Plenum jest podobny do wstępu do książki kucharskiej. Trudno na jego podstawie określić, jakie będą składniki potraw, a co dopiero, jak będą smakowały dania. Jednak większość analityków zinterpretowała końcowy komunikat o wiele bardziej jednoznacznie – jako wstęp do zdecydowanego pogłębienia rynkowych reform.\twięcej...\nOkres świąteczny nastraja do refleksji również i w obszarze biznesu. Tym bardziej, iż część spotkań przy choince wypełniają dyskusje o przyszłości prowadzonej firmy rodzinnej. Podczas składania sobie życzeń przy wigilijnym stole, poczesne miejsce zajmują te związane z troską o wspólną biznesową przyszłość – pisze dr Krzysztof Krajewski.\twięcej...\nW listopadzie uczestniczyłam w konferencji „Przejrzystość decyzji publicznej w Europie: uczynić z obywatela aktora lub odbudować zaufanie?” (La transparence de la décision publique en Europe: faire du citoyen un acteur ou restaurer la confiance?) zorganizowanej przez międzynarodowe stowarzyszenie - Association EUROPA (Entretiens Universitaires Réguliers pour l'Administration en Europe). Patronat nad wydarzeniem objął Thojbjorn Jagland, sekretarz generalny Rady Europy – pisze dr Małgorzata Molęda-Zdziech.\twięcej...\nZmiany zachodzące na rynku pracy w krajach rozwiniętych bardzo silnie oddziałują na strukturę społeczną. Czasy, kiedy można było podobne procesy powstrzymywać, dawno jednak już minęły. Teraz można się jedynie do nich umiejętnie dostosować. Tylko jak? – pyta Maciej Bitner.\twięcej...\n18 proc. od początku roku i 160 proc. w ciągu ostatnich 5 lat. Tyle zarobili właściciele kolekcjonerskich butelek szkockiej whisky. Takich danych dostarcza nam Whisky Highland. Whisky Highland, firma która zajmuje się monitorowaniem aukcyjnego rynku whisky, podsumowała właśnie trzy pierwsze kwartały obecnego roku. Z opublikowanych danych wynika, że inwestujący w whisky obecny rok mogą zaliczyć do udanych. IGS1000 śledzący ceny tysiąca butelek whisky wzrósł w ciągu pierwszych 9 miesięcy o 17,95 proc. Od końca 2008 r. wzrósł z kolei już o 163,04 proc. Węższy z indeksów IGS 100 w tym samym czasie zarobił już 353 proc.\twięcej...\nJesteś naszym 5 220 954 Czytelnikiem.


13.04.2010 SPRZEDAŁ ALKOHOL 14 LATCE - Nowy Dwór Gdański Forum Mieszkańców\n13.04.2010 SPRZEDAŁ ALKOHOL 14 LATCE\nWysłany: Wto 14:00, 13 Kwi 2010 Temat postu: 13.04.2010 SPRZEDAŁ ALKOHOL 14 LATCE\nNowodworscy policjanci sporządzili akt oskarżenia przeciwko właścicielowi jednego z nowodworskich sklepów spożywczo-monopolowych, który w lutym br. sprzedał alkohol dwóm nastolatkom. Po wypiciu blisko litra wina 14 – letnia dziewczyna trafiła do szpitala. Wobec osób sprzedających alkohol małoletnim prawo przewiduje karę grzywny oraz zakaz dalszego handlowania alkoholem.\nWysłany: Wto 17:03, 13 Kwi 2010 Temat postu:\nSlusznie, powinien dostac najwyzsza grzywne i dozywotnio zabrana koncescje.


Power Wall « i3DNetwork* – interaktywne multimedia dla galerii handlowych, biznesu i muzeum.\n← Kioski Interaktywne|Podłogi interaktywne →\nJak zwrócić uwagę konsumenta, gdy każdego dnia odbiera setki komunikatów medialnych i reklamowych? Czym może zaskoczyć go jeszcze marka, by przyciągnąć uwagę i utrzymać zainteresowanie? Funkcjonalnym i angażującym rozwiązaniem okazuje się POWER WALL.\nInstalacja to idealny przykład rozwiązań Digital Signage, zwanych również „cyfrowym wyjściem z domu”. To praktyczne i skuteczne narzędzie dla centrów i galerii handlowo-rozrywkowych. Kilka lub kilkanaście dużych monitorów zestawionych w jeden duży ekran i połączonych przez systemem Flooid ze stołami dotykowymi – pozwala wyświetlić dowolne komunikaty graficzne w postaci statycznych zdjęć lub animacji w zupełnie nowej, świeżej formule. Dzięki połączeniu Power Wall z urządzeniami pozwalającymi wprowadzać treść przez gości centrum handlowego można uzyskać atrakcyjne narzędzie komunikacji i integracji społecznej. Interakcja z urządzeniem odbywa się za pomocą bezpośredniego kontaktu z monitorami wielodotykowymi lub za pomocą gestów (technologia Kinect).\nWielkość i wysoka jakość prezentowanych treści wywołują wśród odbiorców tzw. „wow effect”. Konsument postrzega komunikat jako coś wyjątkowego, wartego uwagi, czuje się wyróżniony i dostrzeżony, stając się istotną częścią społeczności odwiedzającej centrum. W planowaniu i zarządzaniu treścią pomaga dedykowany system Digital Signage, który dołączony jest do instalacji. Dzięki temu stworzenie zaangażowanej społeczności staje się dużo łatwiejsze i proste w planowaniu.\nNasze instalacje składają się z bezszwowych monitorów full HD o przekątnej 70 cali, oferują możliwość zastosowania identyfikacji wizualnej klienta oraz podłączenia do nich popularnych konsol Sony Playstation i Xbox, czy systemów VRLP i Flooid. Zastosowane techologie pozwalają na wykorzytanie power wall’a do:\n+ gier video\n+ streamingu video\n+ czy emisję interaktywnych reklam i aplikacji w dowolnej konfiguracji.


Dania znów jest wielka "Duński dynamit wersja 2.0"\nDania znów jest wielka\n„Duński dynamit” wersja 2.0\nFoto Zheng Huansong/Xinhua/PressFocus\nKasper Hjulmand obejmował stanowisko selekcjonera w dosyć niecodziennych okolicznościach. Miał objąć posadę po Euro 2020. Przesunięcie o rok rozgrywek sprawiło, że to jemu przypadł ten zaszczyt. Dzisiaj cała piłkarska Dania jest wdzięczna. Z każdym kolejnym spotkaniem trener potwierdza, że był najlepszym wyborem.\nJego poprzednik, Age Hareide, wprowadził drużynę na mistrzostwa Europy. Miał to być jego ostatni turniej. Los sprawił, że nie dane było mu poprowadzić zespołu – wszystko przez kontrakt, który wygasł z końcem lipca. Na początku kadencji nowego szkoleniowca czekała Liga Narodów – Belgia, Anglia oraz nieco słabsza Islandia dla nowego trenera? Selekcjoner nie miał żadnych obaw.\nJeśli nie potrafisz poradzić sobie z presją, nie powinieneś być selekcjonerem. (…) Mam wizję, jak osiągnąć wielkie rzeczy. Kasper Hjulmand\nDania i wizja wielkości\nKasper Hjulmand delikatnie zmodyfikował taktykę, jaką gra kadra. Nowy trener przywiązuje sporą uwagę do wymienności pozycji. Większość spotkań Dania rozpoczyna w ustawieniu 4-2-3-1, które w fazie ofensywnej zmienia się w 3-4-3 lub 3-5-2. Boczni obrońcy grają jako wahadłowi, kiedy jeden ze środkowych pomocników cofa się między stoperów i stamtąd rozgrywana jest piłka.\nJeśli mowa o środkowych obrońcach, to wszyscy mają wspólny mianownik. Jest nim wzrost. Każdy zawodnik pełniący tę funkcję w reprezentacji ma bowiem powyżej 185 centymetrów wzrostu. A ci kluczowi w trakcie Euro, czyli kapitan Simon Kjaer czy Jannik Vestegaard, grubo ponad 190 centymetrów. To daje pewność w defensywie i stwarza zagrożenie przy stałych fragmentach pod bramką rywala.\nWspomniani już wahadłowi pełnią bardzo ważną funkcję w układance Kaspera Hjulmanda. Po prawej stronie Jens Stryger Larsen lub Daniel Wass, a po lewej zwykle jest nim Joakim Maehle, którego selekcjoner wypatrzył jeszcze w belgijskim Genku. Z przodu zazwyczaj pozostaje jeden wysoki napastnik oraz zawodnik, który pełni funkcję fałszywej „dziewiątki”. Ostatnio byli to Martin Braithwaite lub Andreas Skov Olsen.\nTakie ustawienie ofensywnych zawodników daje „wolność” piłkarzowi występującemu w środku, za plecami napastnika. Aktualnie tę funkcję pełni Mikkel Damsgaard z włoskiej Sampdorii. Początkowo, co naturalne, na tej pozycji grał Christian Eriksen, z którego z przyczyn zdrowotnych od pierwszego spotkania na Euro 2020 selekcjoner skorzystać nie może.\nHorror z Finlandią\nDzień, który zapadnie w pamięć wszystkim fanom piłki nożnej na długo. Spotkanie przeciwko Finlandii, 12 czerwca 2021 roku. Około 40. minuty Christian Eriksen upadł bezwładnie na murawę Parken Stadium w Kopenhadze. U zawodnika Interu Mediolan doszło do zatrzymania akcji serca. Historię tego horroru śledził cały świat.\nNatychmiast z każdej strony spływać zaczęły słowa otuchy dla zawodnika, rodziny, ale również kolegów z drużyny. W tym zamieszaniu zapomniano o jednej kwestii – turniej nadal trwał. Brutalne, ale prawdziwe. Duńczycy mogli przełożyć mecz o jeden dzień lub dokończyć go tego samego dnia. Po 90 minutach zapadła decyzja: „gramy dalej”.\nTrudniej byłoby nam po tym wszystkim wsiąść dzisiaj autobus i przyjechać tutaj znowu jutro. Nie mogliśmy wyobrazić sobie, żeby po tym tak po prostu zasnąć. Bylibyśmy jeszcze bardziej zdezorientowani niż teraz. Chcieliśmy grać i przezwyciężyć to wszystko na boisku. Kasper Hjulmand po meczu z Finlandią\nDuńczycy byli załamani, wykończeni emocjonalnie. Kapitan Simon Kjaer nie był w stanie grać dalej z powodu towarzyszącego mu strachu. To samo powiedzieć można o każdym zawodniku reprezentacji Danii, po kolei. Oprócz jednego – Kaspera Schmeichela. To on przed powrotem na murawę przytulił każdego z zawodników. To właśnie on próbował wzniecić ogień w swoich kolegach.\nCała Dania zjednoczona\nKiedy do reprezentantów wreszcie trafiła wyczekiwana wiadomość o stanie zdrowia Eriksena, odetchnęli z ulgą. W mediach pojawiła się informacja o rozmowie Eriksena z drużyną, w której zagrzewał ich do walki, prosząc, by dali z siebie wszystko. Do tej pory nie jest potwierdzone, że tak było, ale coś tchnęło w Duńczyków nowe siły. Przy wsparciu całego świata Dania grała dla Eriksena.\nSpotkanie drugiej kolejki przeciwko Belgii zakończyło się porażką, mimo że liczbą wykreowanych sytuacji Duńczycy zmiażdżyli rywala. Tę dominację odczuli na swojej skórze Rosjanie, którzy zostali zniszczeni przez „Czerwono-białych” (4:1). Duńczykom udało się wyjść z fazy grupowej, mimo że po meczu z Finlandią nikt tego nie oczekiwał.\nWspaniały ofensywny futbol pozwolił roznieść Walię (4:0), a następnie w przekonujący sposób pożegnać z turniejem rewelacyjnych Czechów (2:1). Prasa rozpływała się w zachwytach nad ich postawą, zasłużenie. „Duński dynamit” w wersji 2.0 zatrzymał się w półfinale, w meczu przeciwko Anglii. Po dogrywce, po kontrowersyjnym rzucie karnym.\nOgromne zasługi w sukcesie drużyny Kaspera Hjulmanda przypisywano kibicom. Dania całą fazę grupową grała w rodzimej Kopenhadze. Atmosfera na trybunach stadionu Parken niosła zawodników. Bliskość trybun i murawy sprawiała, że piłkarze doping czuli dwa razy mocniej.\nJeszcze przed Euro Dania świetnie rozpoczęła eliminacje do mistrzostw świata. Zwycięstwa nad Izrealem (2:0), Mołdawią (8:0) oraz – co najbardziej szokujące – nad Austrią (4:0). Po Euro „Duński dynamit” w wersji 2.0 nie zwalnia tempa. We wrześniu pokonał Szkocję (2:0), rezerwowym składem Wyspy Owcze (1:0) oraz Izrael (5:0).\nOznacza to, że przed spotkaniami z Mołdawią oraz Austrią reprezentacja Danii legitymuje się bilansem bramkowym 22:0 oraz kompletem zwycięstw. Dania jest piekielnie mocna, „zarówno w ofensywie, jak i w defensywie” – jak zapewne powiedziałby Adam Nawałka. Żarty na bok. Sympatyzujący z reprezentacją Danii mogą być niemal pewni awansu na mundial w 2022 roku.\nKażda seria kiedyś się kończy, ale czy musi akurat na tym zgrupowaniu? Wydaje mi się, że najgroźniejszym rywalem dla Kaspera Schmeichela i spółki mimo wszystko będzie borykająca się z problemami Austria. Przed nią na Danię czeka wyjazd do Mołdawii. Trudno zakładać, że właśnie tam żelazny mur w defensywie upadnie.\nWalec, za sterami którego stoi Kasper Hjalmund, jedzie dalej i nie zamierza się zatrzymywać. Kolejna ofiara na jego drodze już w sobotę o 20.45.\nChristian Eriksen Dania Kasper Hjulmand reprezentacja Danii


„Trzecie zaproszenie KE do składania propozycji programów promocyjnych w ramach nowej polityki promocyjnej” - Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa\nW wyniku nowej polityki promocyjnej przyjętej przez Komisję Europejską, jak również w nawiązaniu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1144/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych wdrażanych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich, które uchyliło z dniem 30 listopada 2015 roku wcześniej obowiązujące rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008, w dniu 12 stycznia 2018 roku, w ramach nowej polityki promocyjnej, Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym UE trzecie już zaproszenie do składania przez beneficjentów propozycji programów promocyjnych, zarówno „prostych” jak i tzw. programów „multi”, tj. takich w których uczestniczy wiele państw członkowskich.\nDopuszcza się programy obejmujące szeroki zakres kwestii – od ogólnych kampanii na rzecz zdrowej żywności po konkretne sektory rynku. Dwie trzecie dostępnych w 2018 r. środków przeznaczono na promowanie unijnych produktów żywnościowych w państwach spoza UE, w szczególności tych, do których Unia mogłaby znacznie zwiększyć eksport rolno-spożywczy, jak Kanada, Japonia, Chiny, Meksyk i Kolumbia. W przypadku programów wewnątrz UE szczególny nacisk należy położyć na informowanie konsumentów o różnych unijnych systemach i oznaczeniach jakości, takich jak oznaczenia geograficzne czy produkty ekologiczne. Finansowanie sektorowe będzie przeznaczone na programy promujące zrównoważoną hodowlę, m. in. owiec i kóz. Przewidziano również finansowanie kampanii promujących zdrowe żywienie oraz spożywanie owoców i warzyw. Pełny wykaz priorytetów Komisji i dostępnych środków finansowych można znaleźć na poniższej stronie internetowej:\nW obu zaproszeniach określone zostały m.in. szczegółowe cele, priorytety tematyczne, harmonogram prac, dostępny budżet, kryteria kwalifikowalności, rodzaje kwalifikujących się działań, przepisy finansowe, czy procedura składania wniosków.\nNa współfinansowanie programów w 2018 r. KE przeznaczyła łącznie kwotę 169 mln euro (tj. o 27 mln euro więcej niż w 2017 r.). Całkowity budżet przeznaczony na współfinansowanie działań w ramach zaproszenia na programy „proste” wynosi 95 000 000 EUR, zaś budżet na programy, w których uczestniczy wiele państw szacuje się na 74 100 000 EUR.\nOstateczny termin składania wniosków upływa 12 kwietnia 2018 r., o godzinie 17.00. Wnioski można składać jedynie za pośrednictwem specjalnego portalu.\nKomisja oceni wnioski, a jesienią ogłosi, które z nich otrzymają finansowanie.\nZaproszenie na programy „proste” zostało zamieszczone pod poniżej wskazanym adresem:\nzaś zaproszenie na programy „multi” znajduje się w następującym miejscu:\nSzczegóły dotyczące polityki UE w zakresie promocji produktów rolnych.\nRoczny program prac na 2018 r. w zakresie polityki promocji.\nWyniki zaproszenia do składania wniosków na rok 2017 (programy proste).\nInformacje na temat dnia informacyjnego, który odbędzie się 31 stycznia 2018 r. w Brukseli. Będzie on otwarty dla wszystkich potencjalnych beneficjentów, agencji reklamowych i organów krajowych.