Republikanie niweczą wysiłki, które włożone były w umożliwienie dostępu do cannabis dla weteranów wojennych | CannApteka.pl\nStrona główna » Newsy Konopne » Republikanie niweczą wysiłki, które włożone były w umożliwienie dostępu do cannabis dla weteranów wojennych\nRepublikanie usunęli kawałek tekstu z ustawy, który miał za zadanie poszerzenie dostępu do medycznej marihuany i tym samym zakwalifikowanie do stosowania jej weteranów wojskowych.\nWiększość polityków, z zarówno Amerykańskiej Izby oraz Senatu głosowało w maju za zmianą ustawy i dodaniu weteranów do listy osób, które korzystać będą mogły z medycznej marihuany, jako część Fiscal Year 2017 Military Construction, ustawy Veterans Affairs and Related Agencies Appropriations.\nJednak Republikanie będący w House Appropriations Committee zadecydowali w zeszłym tygodniu, aby usunąć tę część ustawy.\nNajnowsza wersja projektu ustawy czeka teraz na działanie Senatu, który może ubiegać się o ponowne rozpatrzenie poprawki.\nObecnie, lekarze weteranów amerykańskich nie mają zezwolenia na dostarczanie dokumentacji niezbędnej do przepisywania recept na medyczną marihuany. Gdyby poprzednia wersja ustawy przeszła, zniesiono by ten zakaz.\nPoprzedni wpis Chwała MJ! Kościół wyznawców marihuany otwiera swoje drzwi w Indianie\nNastępny post Tommy Chong przedstawia swoją opinię na temat marihuany i Donalda Trumpa


Więcej sekretów umarlaków - Jonathan Gray - ebook - epub - Virtualo - Virtualo.pl\nWięcej sekretów umarlaków - ebook\nŚwiatowej sławy archeolog, Jonathan Gray, natknął się na coś, co nim bardzo wstrząsnęło!... całą masę rzeczy, które nie powinny istnieć. Niestety nie znajdowały się one w jednym miejscu, ale istniał do nich „globalny wzór”. Wzór ten ukazał zgubioną naukę i technikę. To interesujące tajemnice, które z jakiś powodów nie mogły dotąd wyjść na światło dzienne. Dlaczego ta, tak osławiona Instytucja, Smithsonian, nadal ukrywa wszelkie dowody na wysoki poziom rozwoju amerykańskich kultur? Dowody na starożytne podróże różnych cywilizacji do Ameryki Północnej, jak też dowody na istnienie ras gigantów, które zamieszkiwały Amerykę?\nTo najbardziej niezwykła książka z zakresu archeologii jaką mogłeś kiedykolwiek mieć w swoich rękach – lub kiedykolwiek zobaczyć! Tą książką jest "Więcej sekretów umarlaków" (tytuł oryginalny: More Dead Men's Secrets). Tajemnice zmarłych jest nagromadzeniem zadziwiających odkryć..... Zgubiona nauka super wychodzi z morskiego dna, dżungli i piasku pustyni naszej planety... wiele zapomnianych tajemnic. To wstrząśnie tobą. Nigdy wcześniej tego nie widziałeś. Zyskaj nową przyjemność. Miej fakty w zasięgu twoich rąk.\n2. Flota Aleksandra Wielkiego\n3. Zaginione miasto Majów\n4. Trzy kłopotliwe pytania\n5. Co odkryła Ruth?\n6. Wielkie pomyłki datowania\n7. Tunel z Gibraltaru do Maroka\n8. Podróże do Australii przed przybyciem Aborygenów\n9. Profesor „poza czasem”\n10. „Łzy” na Marsie potwierdzone\n11. Bumerangi we wczesnej Afryce i nie tylko!\n12. Podziemne miasto w Hiszpanii\n13. Zatrute doliny\n14. Wibracje dźwiękowe\n15. Wczesny człowiek nie był pochylonym małpoludem\n16. Podziemne miasta w Turcji\n17. Odkryte przez amatorów\n18. Starożytni Egipcjanie w Australii\n19. Starożytne obuwie\n20. Starożytne taksówki z taksometrami\n21. Pismo na metalowych płytach\n22. Starożytne tunele w Libanie\n23. Piramidy w Chinach\n24. Archeologiczne przemilczenia\n25. Fenicka kopalnia i port w Australii\n26. Medialna fikcja dotycząca Vala Osborna\n27. Starożytna wiedza o chemii\n28. Starożytne wyprawy handlowe\n29. Starożytna opieka zdrowotna\n30. Przedmioty codziennego użytku\n31. Świeca z Coso nie jest tak stara\n32. Czy to są kości Kajfasza?\n33. Starożytny podmorski monument\n34. Marco Polo na Alasce?\n35. Stare piktogramy wycięte laserem?\n36. Ile lat ma Sfinks?\n37. Pytania i odpowiedzi o Sfinksie\n38. Stan nieważkości wytwarzany przez dźwięk\n39. Starożytna elektronika?\n40. Starożytny cement w Peru\n41. Starożytny otwór po kuli\n42. Czy w Bośni są piramidy?\n43. Wyciszenie szokującego odkrycia\n44. Czarny Książę\n45. Co się stało z chińską flotą?\n46. Podziemny labirynt w Egipcie\n47. Klamry i kotwy w starożytnych budynkach.\n48. Starożytne tunele w Brazylii\n49. Osłona z pola energetycznego?\n50. Zaginione miasta w dorzeczu Amazonki\n51. Więcej danych odnośnie zaginionych miast\n52. Roboty, automatycznie otwierane drzwi i podziemia\n53. Starożytne statki i ich konstrukcja\n54. Czy piramidy były grobowcami?\n55. Więcej faktów na temat piramid\n56. Głęboko pod powierzchnią pustyni\n57. Detale dotyczące silosów Józefa\n58. Wielkie misterium z bawełną\n59. Dwie historyczne wędrówki ludów\n60. Piramidy w niewłaściwych miejscach\n61. Góra w niewłaściwym państwie\n62. Miasta gigantów pozostały puste\n63. Atlantyda i zatopione miasta\n64. Niektóre starożytne chińskie odkrycia\n65. Więcej starożytnych sekretów Egiptu\n66. Majowie uciekli przez starożytne tunele?\n67. Sekrety cywilizacji hebrajskiej


Fortuna I liga: Stal Mielec skuteczna w Katowicach. Gole byłych graczy GKS-u - Sport WP SportoweFakty\nŁKS Łódź jeszcze nie awansował do Lotto Ekstraklasy. Nie pozwoliła na to w piątek Stal Mielec, która pokonała 2:0 GKS Katowice.\nSebastian Szczytkowski 03 Maja 2019, 23:05\nPierwsza połowa nie należała do podopiecznych Artura Skowronka, którzy mieli problem z przeprowadzeniem niebezpiecznego ataku i oddaniem celnego strzału. GKS Katowice przystąpił do meczu z wiarą w przerwanie domowej niemocy i odniesienie drugiego w sezonie zwycięstwa przy Bukowej.\nObecni katowiczanie byli jednak nieskuteczni, w przeciwieństwie do tych byłych. Po przerwie Stal przejęła inicjatywę na boisku, a zwycięstwo 2:0 zapewnili jej Andreja Prokić oraz Łukasz Janoszka. Ten pierwszy grał w GKS-ie od 2016 do 2018 roku, a "Ecik" w 2009 roku.\nRezultat meczu przy Bukowej oznacza po pierwsze, że Stal ma zapewnione minimum trzecie miejsce na zakończenie sezonu. Po drugie, że w razie niekorzystnych wyników na innych stadionach, GKS Katowice wróci w 32. kolejce do strefy spadkowej. Ponadto ŁKS Łódź nie awansował jeszcze do Lotto Ekstraklasy. Beniaminek ma los w swoich rękach i będzie mógł świętować, o ile w sobotę pokona GKS 1962 Jastrzębie.\nTakże dwa gole i również po przerwie padły w Głogowie. Chrobry zremisował 1:1 z Wartą Poznań. Wskutek takiego wyniku drużyna Grzegorza Nicińskiego została w tabeli dwa punkty za Zielonymi, a niewiele brakowało, żeby ich wyprzedziła. Po regulaminowych 90 minutach prowadziła, ale w czasie doliczonym Warta doprowadziła do kompromisowego wyniku. Przeciwnika dopadł Jakub Kiełb, dobijając strzał z rzutu karnego Michała Żebrakowskiego. Interwencja Mateusza Abramowicza na niewiele się zdała.\nPolska Piłka nożna Fortuna I liga Warta Poznań GKS Katowice Stal Mielec Chrobry Głogów


BENECOS - Róż do Policzków w Kamieniu - Mallow Rose - 5,5 g - WYPRZEDAŻ AROMA Kosmetyki Naturalne\nBENECOS - Róż do Policzków w Kamieniu - Mallow Rose - 5,5 g - WYPRZEDAŻ\nBENECOS - Róż do Policzków w Kamieniu - Mallow Rose - 5,5 g\nNaturalny róż do policzków o delikatnej, jedwabistej strukturze, w chłodnym odcieniu różu (kwiat malwy). Podkreśla i koryguje naturalne rysy twarzy i ożywia koloryt skóry. Odpowiedni do każdego rodzaju cery.\nSkład INCI: Talc, Mica, Magnesium Stearate, Kaolin, CI 75470, Caprylic/Capric Triglyceride, Macadamia Ternifolia Seed Oil*, Ricinus Communis Seed Oil*, p-Anisic Acid, CI 77499, CI 77742, CI 77492, CI 77491, Glyceryl Caprylate, Tocopherol, Helianthus Annuus Seed Oil.\nSkład: talk, mika, stearynian magnezu, kaolin, trójglicerydy kwasu kaprynowego i kaprylowego, karmin, olej z makadamii*, olej rycynowy*, kwas p-anyżowy*, tlenki żelaza, fiolet manganowy, kaprylan glicerolu, tokoferol, olej słonecznikowy*.\nInformacje dodatkowe: Certyfikowany kosmetyk naturalny (BDIH). Nie zawiera składników pochodzących z martwych zwierząt, olejów mineralnych, parabenów, silikonów ani syntetycznych emulgatorów (PEG), środków barwiących, zapachowych czy konserwujących. Nie testowany na zwierzętach.\nKANU - Masło do Ciała - Kokos - 190 g - WYPRZEDAŻ 28,90 zł 45,90 zł\nLOGONA - Nabłyszczający Fluid do Włosów z Olejem Arganowym i Inca Inchi - 75 ml - WYPRZEDAŻ 29,90 zł 36,90 zł\nALEPIA - Olej z Opuncji Figowej 100% BIO - 10 ml 72,90 zł\nNACOMI - Wygładzający olejek do ciała - 150 ml - WYPRZEDAŻ 6,90 zł 25,90 zł


Biedronki azjatyckie: jak wygląda ugryzienie? Co odstrasza biedronki azjatyckie? | Mamotoja.pl\nBiedronki azjatyckie: jak wygląda ugryzienie? Co odstrasza biedronki azjatyckie?\nBiedronki azjatyckie nie są tak przyjazne, jak polskie. Choć ubarwieniem i wielkością przypominają zwyczajne biedronki, mogą być niebezpieczne. Zobacz, jak odróżnić biedronkę azjatycką od zwykłej, jak wygląda ugryzienie i jak się pozbyć biedronki azjatyckiej z mieszkania.\nBiedronki azjatyckie to nie to samo co polskie biedronki siedmiokropki, czyli pożyteczny gatunek chrząszcza z czerwonymi skrzydłami i czarnymi kropkami. Niestety, w Polsce mamy do czynienia z inwazją biedronek azjatyckich, których ugryzienie może być groźne dla dorosłych i dla dzieci. Biedronki azjatyckie atakują jesienią, gdy szukają schronienia w ciepłych mieszkaniach.\nBiedronki azjatyckie a polskie\nBiedronki azjatyckie (Harmonia axyridis, inaczej: arlekin, harlekin lub chińska biedronka) to uciążliwy szkodnik pochodzący z rodziny biedronek. Gatunek ten został sprowadzony do Europy i Stanów Zjednoczonych z południowo-wschodniej Azji w XIX wieku. Początkowo miał zwalczać mszyce, ale szybko się rozprzestrzenił i stał się zagrożeniem dla naszych rodzimych biedronek.\nBiedronki azjatyckie łatwo pomylić ze zwykłymi polskimi biedronkami. Co je różni? Biedronka azjatycka jest dość duża (5-8 mm długości i 4-6 mm szerokości). Charakteryzuje się bardzo zmiennym ubarwieniem: może być albo czerwona, albo pomarańczowa, a nawet czarna. Liczba kropek na pokrywie też jest różna. Biedronka arlekin ma zdecydowanie większą liczbę kropek (do 23), zdarza się też, że nie ma ich wcale. Można ją również rozpoznać po owalnym kształcie pancerzyka i tułowia, który wygląda nieco inaczej niż ten u zwykłej biedronki.\nPomarańczowa biedronka azjatycka, fot. AdobeStock\nCzarna biedronka azjatycka, fot. AdobeStock\nBiedronki azjatyckie pojawiają się zwykle jesienią, w cieplejsze dni. Zwykle szukają schronienia w ciemnych zakątkach mieszkania. Szybko się rozmnażają i atakują w dużych skupiskach. Biedronki azjatyckie potrafią masowo wlatywać do mieszkań i atakować dorosłych oraz dzieci.\nW domowej apteczce zawsze warto mieć bezpieczny preparat na ukąszenia owadów:\nMOSKINTO PLASTRY NA UKĄSZENIA OWADÓW DLA DZIECI\nENTIL UKĄSZENIA ŻEL ŁAGODZĄCY\nBiedronka azjatycka w mieszkaniu\nBiedronka azjatycka to gatunek inwazyjny, który zagraża naszym rodzimym biedronkom, ponieważ woli żywić się złożonymi przez nie jajami niż mszycami. Ale gdy dostanie się do mieszkania, także jest uciążliwa: brudzi ubrania, meble i ściany, pozostawia nieprzyjemny zapach, może też ugryźć.\nŚlad po ugryzieniu biedronki azjatyckiej to zaczerwienienie skóry, która dodatkowo swędzi. Samo ugryzienie nie boli, ale może wywoływać reakcje alergiczne skóry i dróg oddechowych, co bywa niebezpieczne dla zdrowia. Po zetknięciu się z biedronką azjatycką możliwe jest wystąpienie objawów alergii, np. zapalenia spojówek, astmy, pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego.\nBiedronki azjatyckie: zwalczanie\nJeżeli zgnieciesz biedronkę azjatycką, licz się z tym, że poczujesz nieprzyjemną woń i będzie ci trudno usunąć powstałą plamę. Lepiej więc tego nie robić, zwłaszcza wewnątrz mieszkania. Najlepszym sposobem na zwalczanie biedronek azjatyckich jest wciągnięcie ich do odkurzacza i wyrzucenie worka.\nPomyśl też o profilaktyce: zamiast zwalczać biedronki azjatyckie, łatwiej je odstraszać, zakładając w oknach moskitiery, sprawdzając szczelność okien i drzwi. Dostępne są także specjalne lampy owadobójcze oraz pułapki z lepami na biedronki azjatyckie.\nTESA MOSKITIERA NA OKNO 150X130X150CM STANDARD\nMOSKITIERA NA OKNO 230 x 150\nMOSKITIERA SIATKA NA OKNO + RZEP\nBROS MOSKITIERA NA OWADY\nODSTRASZACZ OWADÓW LAMPA OWADOBÓJCZA UV\nLAMPA LED OWADOBÓJCZA KOMARY OWADY ĆMY 10W\nWstrząs anafilaktyczny: mamo alergika, przygotuj się!\nWtyk amerykański: czy jest groźny? Jak się go pozbyć?


01:47 wtorek, 20 sierpnia 2019\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 00:25\nWitam, mam taką zagwózdkę.\nOtóż kiedyś w skrzynce od pradziadka znalazłem to zdjęcie, na jego odwrocie pisze\n"Kochanemu braciszkowi ofiaruję podobiznę swoją, męża, rodziców i siostry\nPradziadek trzymał tam tylko i wyłącznie zdjęcia rodzinne, które prawie wszystkie zostały rozszyfrowane. Więc wywnioskowałem, że chodzi o jego jedną z pięciu sióstr.\nNajgorsze jest to, że nie ma podanej daty, a nie wiem od kogo rodziców chodzi czy "ich" rodziców czy pana młodego.\nNie wiem czy w takim razie zdjęcie ukazuje rodziców pradziadka.\nJedyne co wiem to że ojciec pradziadka zmarł około 1936 r.\nz matką nie wiadomo co się stało.\nWięc zdjęcie musiałoby być zrobione przed tym rokiem, jeśli to rodzina pradziadka\nCzy jest to w ogóle możliwe, Czy da się to stwierdzić po tych ubiorach?\nZdjęcie ewidentnie od fotografa\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 07:33\nMnie się kojarzy z moim dzieciństwem, czyli okolice lat pięćdziesiątych XX wieku. No, może ewentualnie późne lata czterdzieste. Chyba NIE przedwojenne!\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 12:20\nAnaliza twarzy skłania mnie do przypuszczenia, że Nowożeniec jest w otoczeniu biologicznych rodziców ( choć kobieta może być macochą?) i swego młodszego rodzeństwa (przyrodniego?).\nPowodzenia w dochodzeniu do prawdy!\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 14:44\nPatrzę na to zdjęcie to ojciec panny młodej z młodszą córką ,oraz matka młodego z młodszym synem .Fotografia to lata powojenne, podobne kwiaty przy welonie ma jedna z moich krewnych na zdjęciu.\nTemat postu: Wysłany: 24-05-2019 - 17:28\nBardzo dziękuję z odpowiedzi.\nNo właśnie. Zdjęcie wydaje się być zrobione w okolicach lat 50.\nA jeśli faktycznie było zrobione po wojnie, to nie może być to siostra pradziadka, ani nikt z rodziny?\nJeśli byłoby to rodzeństwo i rodzice pana młodego, myślę że pani nie pisałaby " podobizna rodziców i siostry z bratem" tylko właśnie - jego rodzeństwo.\nWszystko byłoby idealnie gdyby zdjęcie zrobione było około 1934 r. , a jak każdy wspomina nie bardzo to pasuje.\nPradziadek miał 2 braci (jeden ur. 1920, a drugi w 1926) i 5 sióstr.\nNie wiem do kogo mogło być kierowane przesłanie "Kochanemu braciszkowi".\nPradziadek miał tylko jedną córkę - moją babcię. Więc też odpada\nTutaj zrobiłem takie porównania twarzy...\nJeszcze brałem możliwość, że jeden z tych rodziców przedstawionych na zdjęciu to brat albo siostra od pradziadka, ale też mi to nie pasuje...\nTemat postu: Wysłany: 26-05-2019 - 12:43\nZgoda, choć nie do końca, bo (zgodnie z cytowanym podpisem) ta pani z prawej to matka Panny Młodej. Czyli - brak tu rodziny Pana Młodego. Dlaczego? Przyczyny mogą być różne...\nTemat postu: Wysłany: 26-05-2019 - 15:34\nA nie używało się w Waszej rodzinie określenia "brat cioteczny"? Moja babcia - jedynaczka - też ma od siostrzeńca prababci zdjęcie ślubne z dedykacją "dla kochanej siostry - Zdzich z Olą". To by ucięło wszelkie sprzeczności, bo jak najbardziej mogliby to być jej rodzice (nie wspólni) i jej rodzeństwo.\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 11:42\nMógłby ktoś pomóc w datowaniu tego zdjęcia?\nJest to jedno z najstarszych zdjęć w mojej rodzinie, problem w tym, że nikt nie wie, kogo ono dokładnie przedstawia. Nie mogli nikogo rozpoznać ani moja babcia, ani nieżyjący już siostra i brat mojej prababci (urodzeni w 1924 i 1929), mimo że siostra była pewna, że to zdjęcie jej rodziny, zaś brat uznał dwie osoby za bardzo podobne do innych krewnych.\nOstatnio po szerszych badaniach genealogicznych ustaliłem, że zdjęcie prawdopodobnie pochodzi z początku lat 10. XX wieku i zawiera mojego praprapradziadka (zm. w 1913 w wieku 64 lat) w lewym dolnym rogu oraz jego drugą żonę po prawej (ur. w 1876, miałaby ok. 35 lat) i bliżej nieokreślone dzieci powyżej (ok. 25-30 lat), spośród łącznej liczby 10 dzieci (owego praprapradziadka z dwiema żonami), jednak to tylko przypuszczenia i mam lekkie wątpliwości, czy zdjęcie może być takie stare.\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 12:50\nNie jestem specjalistą, ale o ile mi wiadomo przed I Wojną Światową nie noszono sukienek z krótkimi rękawami. Sądząc po zdjęciach w sieci i w moich zbiorach, to najwcześniej okres międzywojenny.\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 12:57\nTeż mi się wydaje , że to raczej późne lata trzydzieste albo czterdzieste.\nNawet bym sie nie zdziwiła gdyby sie okazało, że to zdjęcie powojenne.\nKrótkie rękawy, kształt kołnierzyków u koszul i krawat u starszego pana sugerują, że to raczej lata 1935-55.\nKrawata młodszego z panów nie widzę.\nOstatnio zmieniony przez Małgorzata_Kulwieć dnia 19-07-2019 - 14:22, w całości zmieniany 1 raz\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 14:00\nDziękuję za informacje. Mimo wszystko trochę dziwne, że jeśli zdjęcie jest młodsze, to ww. osoby nie były w stanie nikogo na nim rozpoznać. Próbowałem też dopasować inne postaci z młodszego okresu, ale już nie bardzo kogo było podstawić, a młodsze osoby byłyby bez problemu przez nich rozpoznane.\nJest też możliwość, że to zdjęcie w ogóle nie przedstawia naszej rodziny i znalazło się u nas przypadkowo (od jakichś sąsiadów, znajomych?).\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 14:35\nMoże to zdjęcie jakiejś dalszej rodziny, ciotek, wujków?\nPooglądałam sobie zdjęcia mojej rodziny z początku XX wieku i na pewno nie jest to zdjęcie z lat do 1930. Nawet mam watpliwości co do lat trzydziestych.\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 14:52\nTeż rozważałem lata powojenne Jedno wydaje się pewne - nie był to początek XX wieku. Takie zdjęcia to istny koszmar. Sam też mam fotografię, którą wziąłem za zdjęcie prapradziadka z rodziną, ale nawet pobieżna analiza mody wykazała, że to lata 20-te.\nDomyślam się, że na odwrocie fotografii nic nie ma?\nTemat postu: Wysłany: 19-07-2019 - 15:28\nNie mam w tej chwili zdjęcia przy sobie, ale z tyłu był wydruk typowy dla pocztówki (kilka linijek z miejscem na adres), nie było napisu w żadnym języku.\nDalszą rodzinę też brałem pod uwagę, lecz nie ma kogo dopasować. Kolejną możliwą osobą jest jeden z młodszych braci prapradziadka (ur. ok. 1880), jego żona i dzieci, ale to już datowałoby zdjęcia na lata 40-50, a to już zdecydowanie za późno, gdyż ww. osoby (przynajmniej ci młodsi) byliby rozpoznani przez moją babcię (ur. 1941).\nSepia na zdjęciu (porównując ze zdjęciami z mojej kolekcji) wskazuje na lata najpóźniej 20.\nByć może wrzucę to na grupę poświęconą mojemu powiatowemu miastu, może jakaś inna rodzina się na tym zdjęciu rozpozna?\nStrona wygenerowana w czasie 0.068590 sekund(y)


Metaxa - Napoje - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nMetaxa Dodaj do ulubionych\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 20.09.06, 14:19\nWitam forumowicz�w. Pytanie: Z czym najlepiej pi� Metax�. Mam kilka\nbutelek(dosta�em), pr�bowa�em czystej i nie daj� rady...nie smakuje mi.Mo�e\njakie� propozycje prostych drink�w ? Z g�ry dzi�kuj�! Re: Metaxa\nIP: *.internetdsl.tpnet.pl 20.09.06, 16:34\nkiedy� przeczyta�em w gazecie , �e kt�ry� z lider�w naszej piosenki podczas jakiego� tam z festiwali by� ca�y czas na gazie popijaj�c metax� z coca col�.\nNigdy tego nie pi�em ale mo�e3 to i dobre. Dla mnie metaxa najlepsza jest lekko sch�odzona z odrobin� wody mineralnej. Re: Metaxa\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 22.09.06, 13:48\ndzi�ki Krakus. Mo�e jeszcze kto� ma jakie� "sposoby" na picie tego trunku..\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 22.09.06, 16:10\nsprobuj z sokiem grejpfrutowym i lodem.\nGo��: Zacier Na Chodzie\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 24.09.06, 17:48\nMETAXA to winiak i najlepiej pije si� go samego - bez dodatk�w. :)\nAle jak ci nie smakuje to...mieszaj go ze wszystkim co ci si� podoba - nie ma 'charakterystycznych' drink�w z Metax�.\nTak jak nie ma 's�ynnych' drink�w z koniakami - pije si� je czyste. :)\n> METAXA to winiak\nNie do ko�ca. Powstaje na bazie destylatu, ale tak naprawd� metaxa to gotowy\ndrink, bo zawiera ju� dodatek zi� i s�odkiego wina. Je�li sama nie smakuje, to\nmam dwie rady. Albo pi� z lodem, albo odda� komu�, kto doceni :-))) Po co si�\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 27.09.06, 17:04\nwinoman napisa�: > > METAXA to winiak\n> > Nie do ko�ca. Powstaje na bazie destylatu, ale tak naprawd� metaxa to gotowy\n> drink, bo zawiera ju� dodatek zi� i s�odkiego wina.\nTak jak polska �UBR�WKA w�dk� nie jest - ma dodatek zi�. :)\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 27.09.06, 23:48\np� na p� z dobrym likierem pomara�czowym. na przyk�ad Arche (nie jestem pewien pisowni). du�o pokruszonego lodu i gotowe.\nTo �wietokradztwo miesza� metaxe z czym...\nIP: 82.118.66.* 29.09.06, 17:35\nkolwiek. Pije sie sam� TYLKO I WY��CZNIE!!! Najlepiej jak koniak w takich kieliszkach. Jak ci niesmakuje czysta to chetnie odkupie.\nJuz picie metaxy z lodem uwazane jest za �wietokradztwo (do kt�rego czasem sie przyznaje) ale by co� dodawa�? Re: Metaxa\nIP: *.core.lanet.net.pl 05.10.06, 18:46\nMetaxa jest fantastyczna w drinkach z tonikiem i cytryna (+lod oczywiscie) lub spirite (lod i cytryna)- moze to i ubliza temu szlachetnemu trunkowi, ale czysty jest koszmarny i po prostu mi nie smakuje, ale drinki- swietne!\nIP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 19.10.06, 17:05\ndzi�kuj�bardzo za wszystkie dotychczasowe rady, mo�e jeszcze kto�?\nmetaxa ca�y czas w lod�wce...\nTo tak jakby 16 yo single malt whisky\nIP: 82.118.66.* 20.10.06, 12:04\nmiesza� z col�. R�wnie dobrze u�yj w�dki a metaxe daj komu� w prezencie. Nikt nie ka�e wam tego pi�...\nIP: *.dip.t-dialin.net 04.11.06, 21:47\nja lubie z sokiem pomaranczowym lub apfelschorle.\nRe: To �wietokradztwo miesza� metaxe z czym...\nprawda :-) Czasem zagryzam cytrynk� - jedyne odst�pstwo :-)\n-- Czas globalnej niepogody Re: Metaxa\nMETAXA oczywi�cie wy��cznie solo ale kiedy� w niemczech kupi�em Metaxe z\ntorebeczk� czego� w rodzaju rozpuszczalnej mlecznej kawy lub czekolady? frape.\nJak pami�tam by�o to ca�kiem przyzwoite.\nP.S. Ch�tnie przy��cz� si� do ka�dej nadwy�ki Metaxy.:)))\nWitaj, Metaxe mozesz zmiesza� z soiem pomara�czowym, lodem a na ko�cu dodaj Grenadine, ewentualnie syrop malinowy( lecz jego smak jest nieco inny ). Powstaje wtedy drink o nazwie Metaxa Sunrise. Ja osobi�cie uwielbiam z tonikiem i limonk�. Jest r�wnie� inny drink o nazwie Alexander - 20ml Metaxa, 20ml Likier Crem de cacao ( np. Bols ), 20ml �mietanki , wszystko wyszejkowa� i przela� do kieliszka o podobnej pojemnosci, na koniec posypa� ga�k� muszkata�ow� - PYCHA\nGo��: fan metaxy\nIP: *.internetdsl.tpnet.pl 28.01.07, 19:54\nJak kto� juz napisa� metaxa jest gotowa do wypicia, dodawanie do niej czegokolwiek jest jak dolewanie kran�wki do wody "zywiec zdr�j", ktos pope�ni� cholerny b��d obdarowujac cie tym trunkiem. Grzech mieszac!\ntego nie wolno mieszac! Lepiej oddac komus, niz robic z tego drinki...\nRe: Grzech mieszac!\nIP: *.internetdsl.tpnet.pl 02.03.07, 10:07\nWyt�umaczcie mi prosz� co jest grzesznego w tym, �e kto� zrobi sobie miesza�ca z metaxy - komu to sprawi przykro��, kto z tego powodu ucierpi. Je�li komu� smakuje �led� z miodem to dlaczego ma si� przed tak� konsumpcj� broni�.\nNie trzymajmy si� sztywno kanon�w bezsensownych. Ka�de tabu mo�na z�amac - problem w tym �eby robi� to �wiadomie.\nJa np. mieszam metax� z tonikiem, cytryn� i 7up bo taka mi smakuje. Metaxy nie kupuj� bo wol� wkhisy lub �ubr�wk�, ale je�li kto� mnie obdaruje to mieszam jak napisa�em. Zdaniem niekt�rych jestem straszny profan .... a niech tam.\nNajnowsze z forum Napoje 26.11.15, 14:11


Przekaż 1% podatku RaSIL-owi – RadzyńINFO\nHome » AKTUALNOŚCI » Przekaż 1% podatku RaSIL-owi\nODSŁON STRONY 453\nPoczątek kolejnego roku podatkowego i obowiązek złożenia deklaracji podatkowej daje nam po raz kolejny szansę wsparcia 1% swojego podatku wybraną organizację pożytku publicznego. Jest wśród nich Radzyńskie Stowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych, właściciel naszego portalu.\nRadzyńskie Stowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych (RaSIL) jest organizacją pozarządową założoną w 2004 roku w celu propagowania i rozwijania życia kulturalnego, gospodarczego, prowadzenia działalności wydawniczej oraz wspierania pożytecznych inicjatyw lokalnych. Od roku 2012 ma status organizacji pożytku publicznego. Aby wesprzeć RaSIL 1% swojego podatku, wystarczy w formularzu zeznania podatkowego w odpowiedniej rubryce wpisać numer KRS 0000199220. Gorąco do tego zachęcamy.\nTerminy oddawania krwi w Radzyniu w 2021 roku


Profesjonalizm wsparty młodością - MKS Mazur Ełk w nowym sezonie - Ełk\n2019-08-21 17:53:17 (ost. akt: 2019-08-21 18:18:00)\nMiniony sezon był dla ełckiego Mazura niefortunny. Niestety nasz klub nie spisywał się najlepiej i spadł do IV ligi. Gwoździem do trumny była porażka 1:0 poniesiona w spotkaniu z Polonią Warszawa – to był mecz o "być albo nie być" Mazura.\nNowy sezon rozgrywek piłkarskich 2019/2020 zawodnicy ełckiego klubu rozpoczęli już w niższej klasie rozgrywkowej. W swoim pierwszym spotkaniu forBet IV Ligi Mazur odniósł zwycięstwo 2:1 nad silną ekipą, Mamrami Giżycko. Fakt ten cieszy podwójnie, ponieważ z doskonałej strony pokazali się młodzi zawodnicy dowodzeni przez trenera Przemysława Kołłątaja, a to na nich z braku funduszy opiera się skład drużyny w nowym sezonie. W drugiej kolejce MKS zremisował na własnym boisku z MKS Korsze 1:1, a w trzeciej uległ zawsze silnemu Jeziorakowi Iława na wyjeździe, wynikiem 0:2. W sobotę, 24 sierpnia, ełcki klub przyjmie u siebie Polonię Lidzbark Warmiński.\nJakie cele wyznaczył sobie Mazur Ełk w tym roku? Jaka jest strategia marketingowa? Wygląda na to, że obecny sezon może być dla klubu bardzo ciekawy. Na pewno będzie solidną szkołą futbolowego życia dla młodej kadry Mazura.\n– Średnia wieku 27 zawodników to niespełna 22 lata. Znaczna większość piłkarzy pochodzi z Ełku, są to m.in. zawodnicy z Rony i Akademii Mazura – mówi Dawid Murawski, dyrektor ds. marketingu MKS Mazur.\nAle nawet wśród takiej młodzieży jest miejsce także i dla młodszych futbolistów. Klub czeka na dopuszczenie do rozgrywek jeszcze 15-letniego (w listopadzie kończy 16 lat) utalentowanego Konrada Dębka.\n– Potrzebna jest także zgoda rodziców – tłumaczy Dawid Murawski.\nBardzo młoda kadra Mazura jest wsparta kilkoma doświadczonymi zawodnikami, a dołączyć do nich może napastnik, który spędził kilkanaście lat w niemieckich, niższych klasach rozgrywkowych. Jego cenne doświadczenie zdobyte na boiskach naszego zachodniego sąsiada może spłynąć na młodych, głodnych gry i zwycięstw zawodników. Ale młodzież, oprócz niewątpliwych zalet, to niestety także pewne, cytując klasyka, "plusy ujemne".\nCzy zawodnicy sprostają wymogom nowego sezonu? Na pewnym etapie rozgrywek zawsze przychodzi kryzys, mogą pojawić się także osłabienia wymuszone kontuzjami czy też kartkami. Czy młodzi piłkarze udźwigną presję?\n– Zarząd nie stawia określonych celów przed kadrą. Chcemy postawić w Ełku na naszą młodzież, a na zawodnikach nie ciąży także presja z powodu ewentualnego spadku z IV ligi. Celem jest to, aby młodzi piłkarze zdobywali cenne doświadczenie i ogrywali się przed kolejnym sezonem – mówi dyrektor ds. marketingu MKS-u.\nWygląda więc na to, że Mazur czerpie wzorce od najlepszych klubów, a ich doświadczenie wskazuje, że inwestowanie we własnych wychowanków zawsze zaprocentuje.\nPytanie tylko kiedy? To, że zawodnicy nie będą odczuwać presji ze strony władz klubu, na pewno odciąży ich samych psychicznie. Pozostaje mieć nadzieję, że młode nogi, pełne pomysłów głowy i serca wojowników pozwolą młodym piłkarzom rozwinąć skrzydła i odnosić zwycięstwa.\n– Lepiej nam wychodzi, gdy nie występujemy w roli faworyta – tłumaczy dyrektor Murawski. – Po prostu chcemy ugrać jak najwięcej punktów, zwłaszcza w spotkaniach przed naszą publicznością.\nNad klubem niestety wiszą nieustannie czarne chmury w postaci problemów finansowych. W IV lidze nie ma premii na program System Pro Junior (400 tys. zł), a pieniądze zawsze się przydadzą. Mazur prowadzi politykę wyraźnie oszczędnościową i w zaledwie pół roku spłacił połowę swojego zadłużenia. Klub liczy na pomoc miasta, z którym współpracę sobie chwali.\n– W klubie w zasadzie nie ma pieniędzy, bo cały czas mamy wydatki i zobowiązania. Jest dobra wola ze strony miasta, czekamy na radę sportu, licząc na dofinansowanie klubu – precyzuje Dawid Murawski.\nKolejną dobrą wieścią jest to, że klub stawia na marketing co zwiększy rozpoznawalność Mazura. Może to przełożyć się na nowych sponsorów i przyciągnąć kibiców. Lada dzień pojawi się ścianka z logotypami sponsorów. Stanie w pomieszczeniu, w którym Mazur będzie przeprowadzał konferencje, w tym te pomeczowe.\n– Może przyjść na nie każdy z kartą VIP. Śmiało można powiedzieć, że Mazur się rozwija i staje się coraz bardziej profesjonalnym klubem – mówi dyrektor ds. marketingu.\nZawodnikom i władzom MKS-u nie pozostaje życzyć nic innego, jak sukcesów w forBet IV Lidze. Pomóc w tym mogą swoim dopingiem mieszkańcy miasta, których klub zaprasza na mecze. Tam mogą przekonać się, jak spisuje się ich ukochany Mazurek.\nTagi: Ełk Mazur Ełk MKS forBet piłka nożna liga stadion\nqwert #2780802 | 91.210.*.* 23 sie 2019 10:00\ntaki profesjonalizm, że ostatnio walkower dostali, widzisz i nie grzmisz.\nAdam #2780570 | 83.31.*.* 22 sie 2019 18:51\nJasiek spadaj. Jest nas na meczach coraz więcej. Będziemy zawsze z Mazurem. Na ostatnim meczu było 300 osób.jak ma funkcjonować klub w mieście kiedy zawodnik dostaje 600 zł. Przemysłu nie ma, kto ma sponsorować. Jesteśmy wdzieczni że jest kilku czy kilkunastu którzy sponsoruje klub. Za wszelką cenę nie chcemy tu ekstraklasy bo na to nie ma szans. Mamy kibiców w sektorze c którzy cudownie kibicuja. Ty byś tylko beczal a my cieszymy się tym co mamy nie musisz przychodzić na mecze. Wielki futbol mamy w TV i każdy to ogląda a nasz Mazur zawsze będzie dla nas numer 1..Chlopcy muszą się dopracować przez sklad przeszedł kataklizm. My jesteśmy cierpliwi. Interesujemy się wynikami sąsiedniej Jagi i życzymy im sukcesów. Usiądź z kibicami Mazura niekiedy usłyszysz krytyczne słowa ale na następnym meczu znowu są obecni. I tak będzie zawsze.\nJan #2780410 | 5.172.*.* 22 sie 2019 14:24\nTo wszystko to propaganda . Tak w ogóle tytułowanie siebie ,,dyrektorem do spraw marketingu'' to jest już ogromne nadużycie. Chciałem zauważyć ,że FB to nie wszystko .Można tak pisać ,, och i ach '' a rzeczywistość wszystko weryfikuje. Proszę spojrzeć na trybuny podczas ostatnich meczy Mazura ..proszę zobaczyć na tzw.. ( o zgrozo ,,żyletę'') ..Obraz nędzy i rozpaczy. Bilet na mecz 3 ligi 10zł ; bilet na mecz 4 ligi 10zł ... Normalne ? wątpliwe. Tyle było rabanu o zmianę nazwy.... To już nie działa .. Ludzie są wygodni i chcieliby oglądać ciekawy futbol . Nawet tzw .kibice wybierają mecz Jagi bo w Ełku nie ma klimatu.. Nie ma z kim się pon......alać.. Zapewne pospolite ruszenie całego tatałajstwa będzie na meczu z Granicą.. Co to samego sportowego aspektu , to nasuwa się pytanie gdzie jest tam młodzież która grała w ubiegłym sezonie w tym klubie ? To nie byli ełczanie ? 99% kadry to zawodnicy którzy błąkali się po okolicznych wioskach i teraz na nich opierać się ma gra.. Podkreslanie na kazdym kroku , że gra tylu i tylu młodziezowców mija się z celem .. Nic z tego nie wynika.. Grają bo nie ma innych i trzeba to pisać i mówić uczćiwie. W kadrze jak nie 15 latek to 40 latek...... To jest wegetacja a nie rozwój .. Żal się na to patrzy. Pełne pomysłów główy i serca wojowników..pięknie napisane ..Nie zauważyłem tego. Jak można tak pisać ,że nie ciąży na nich presja z ewentualnego spadku z ligi ??!!! O zgrozo .... Jakich czasów dożyliśmy w Ełku...Same akademie i co drugi dyrektor a efekty widoczne


W obronie lokalnych interesów - TarnowskieInfo.pl\nApel „W obronie społeczności lokalnych i regionalnych”, wystosowali do Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej samorządowcy z całego kraju. 13 października spotkali się w Warszawie, aby wziąć udział w dyskusji poświęconej obronie społeczności lokalnych i regionalnych w obecnej sytuacji społecznej i ekonomicznej.\nW Warszawie, 13 października, spotkali się samorządowcy z całego kraju, aby wziąć udział w dyskusji poświęconej obronie społeczności lokalnych i regionalnych w obecnej sytuacji społecznej i ekonomicznej. Spotkanie, w którym uczestniczył również prezydent Tarnowa Roman Ciepiela, miało na celu „zaprotestowanie przeciwko destrukcyjnej dla samorządów polityce władz”. - Samorządowcy są zgodni co do tego, że Polski Ład oznacza zmiany w podatkach, które będą niekorzystne dla Polaków. Program przedstawiany jest jako pomoc i wsparcie, podczas gdy jego najważniejszym skutkiem będzie odebranie mieszkańcom gmin, powiatów oraz województw w całym kraju aż 145 miliardów złotych w ciągu najbliższych 10 lat – można przeczytać w oświadczeniu polskich samorządowców, którzy podkreślają również, iż od kilku lat prowadzone są działania, które zmierzają do przywrócenia modelu autorytarnego państwa scentralizowanego, a lista uprawnień, które odbierane są społecznościom lokalnym, stale się wydłuża.\nZdaniem Związku Miast Polskich, który opublikował oświadczenie w tej sprawie, ubytki w udziałach w podatku PIT, będące efektem zmian prawnych z ostatnich trzech lat oraz propozycje, które zawiera tzw. Polski Ład, nie rekompensują strat finansowych, jakie poniosą gminy, powiaty i województwa, a dochody własne samorządów będą zastępowane transferami z budżetu państwa. Autorzy oświadczenia podkreślają, iż prowadzi to do uzależnienia finansowego jednostek samorządu terytorialnego od administracji rządowej. Tymczasem od 1990 roku samodzielność, wolność i swoboda dysponowania przyznanymi środkami jest jednym z fundamentów funkcjonowania samorządów w naszym kraju.


Dodano poniedziałek, 25.05.2020 r., godz. 22.01\nJak dowiedział się portal TVN24 wśród przebadanych 297 osób ma wynik pozytywny.\nDziałania inspekcji sanitarnej w powiecie kępińskim koncentrują się od ubiegłego tygodnia na likwidacji ogniska pandemicznego w jednej z firm meblarskich. Jeżeli chodzi o badania wykonane w ognisku, które wystąpiło w jednej z fabryk na terenie powiatu, to przez trzy dni przebadaliśmy 966 pracowników. Wśród tych pracowników wyszło 297 pozytywnych wyników, ale to są pracownicy również z powiatów ościennych i województw ościennych - wyjaśnia w rozmowie z TVN24.pl Wanda Lepka, państwowy powiatowy inspektor sanitarny w Kępnie.\nPrzez cały weekend, do dzisiejszego popołudnia w Kępnie działał mobilny punkt drive thru. Jak informował wojewoda wielkopolski punk wymazowy cieszył się ogromnym zainteresowaniem. Dziś został przeniesiony do Pleszewa.\n#koronawirus #gospodarka #wuw #region #statystyka


GURU, MISTRZ, NAUCZYCIEL, PRZYWÓDCA, PASTERZ, FÜHRER… | WIZJA LOKALNA\nKomentarze 43 to “GURU, MISTRZ, NAUCZYCIEL, PRZYWÓDCA, PASTERZ, FÜHRER…”\n5 Maj, 2010 o 1:36 am\nLogosie – toż to prawdziwy koktajl pytań GIGANTÓW!!!\nMistrz i lider nie chodzą tymi samymi ścieżkami, z innych wywodzą się zakresów mentalnych, społecznych, a tymczasem coś „musimy z nimi teraz zrobić” – idę do Świątyni Dumania, czyli na nordic walking – w pięknych okolicznościach przyrody będę rozmyślać raczej o potrzebie Mistrza, niźli lidera – od zawsze aspołeczna H.\n5 Maj, 2010 o 10:10 am\nDlaczego Mistrz nie może być Liderem, a Lider – Mistrzem?\n5 Maj, 2010 o 10:32 am\nJuż słownikowe definicje bardzo się różnią: Mistrz jest kimś doskonałym w jakiejś dziedzinie, przewyższającym innych umiejętnościami, zdolnościami i biegłością (proszę – zerknij no do lustra :)\nLider jest przywódcą formacji społecznych takich, jak partie, związki zawodowe, brrr, i nie musi być doskonały – może stosować niecne techniki manipulacyjne, może być nawet miernotą – vide Edek z „Tanga” Mrożka. Prawdziwy lider jest typem biologicznie silnym i wybija się na szczyty z samego dna – vide A. Lepper. Ponieważ taka materia społeczna jest mi niemiła i źle się czuję w pobliżu lidera, to od razu skupiłabym się na Mistrzu, który zazwyczaj taki jest, jakiego szuka dusza, umysł, talent. To są półki, które mnie kręcą.\nJeśli temat będzie rozwojowy, podszkolę się z Le Bona, Dalajlamy, Ole Nydala, Barbary Skargi, Leszka Kołakowskiego i in., a Ty, Logosie, nie oszukuj, tylko patrz w lustro :)\n5 Maj, 2010 o 2:33 am\nMyślę Logosie, że to nadużycie stawiać w jednym rzędzie sekty, zakony, Kościół i inne religie, nawet jeśli mówisz o posłuszeństwie. Żaden zakon, czy biskup nie żąda posłuszeństwa bezwarunkowego i całkowitego. Poza tym są jeszcze dwie istotne cechy, które odróżniają np. taki zakon od sekty: wolność i krytycyzm. Do zakonu wstępuje się w sposób wolny i można z niego w wolny sposób wystąpić – nie tak jak w sekcie, która tę wolność ogranicza. Poza tym w zakonach obecny jest krytycyzm wobec przełożonych i ich decyzji. Nie chodzi tu tylko o jakieś narzekanie (chociaż i ono jest), ale i konkretne pytania, dyskusje, uzasadnienia, wreszcie duże poczucie humoru, które pozwala różne napięcia złagodzić lub rozbroić. W sektach jest to nie do pomyślenia.\nA co do sprawy autorytetów: ja osobiście nie widzę nic złego w tym, że człowiek jakieś autorytety sobie obiera. To bardzo rozwija, gdy człowiek wsłuchuje się z uwagą w wypowiedzi mądrych osób. Z czasem pojawia się zaufanie do konkretnych osób, może nawet pewien podziw, chęć podążania w tym kierunku. Ja sam mam kilka takich autorytetów wśród osób, które znam osobiście, ale i wśród pisarzy, myślicieli etc. Zawsze jednak pamiętam o dwóch rzeczach (pisałem o tym kiedyś na swoim blogu): 1) autorytety są zawsze autorytetami dla pewnej części społeczeństwa, a nie dla wszystkich; 2) nigdy nie powtarzać tego, co ktoś przede mną powiedział, tylko dlatego, że to właśnie zostało już przez kogoś powiedziane.\n5 Maj, 2010 o 3:18 am\nWłaśnie na stawianiu „w jednym rzędzie” wymienionego przez Ciebie wyżej zestawu polega SIŁA tego tematu – zredagowany po akademicku nie zagrzałby naszych umysłów do ofensywnych przemyśleń. O sektach, zakonach, biskupach itd. wielu z nas(?) ma stereotypowe, leniwe, mniemanie. Logos przykłada „szkło powiększające” do naszych dzisiejszych definicji, a po dyskursie wyjdziemy z garściami pełnymi „niespodzianek”. Ja tam zamierzam się obłowić, – Tobie też tego życzę.\nMoże jeszcz tylko cytat, tak a propos:\n„Od dłuższego czasu uważam, że zanik pewnego rodzaju filozofii przynosi szkodę naszemu społeczeństwu. Chodzi o ten rodzaj filozofii, który w VI i V w. p.n.e. uprawiali w Atenach Sokrates i inni filozofowie. O filozofię stosującą metodę dociekań dostępnych dla „każdego” i dla „każdej”, dociekań, z którymi wszyscy mogą się utożsamić, ponownie rozniecając w sobie dziecięcy – ale bynajmniej nie dziecinny – zmysł dziwienia się. O filozofię pełną życia i znaczenia, która często pozostawia w duszach ludzi więcej pytań, niźli mieli na początku, ale niekiedy pozwala im znaleźć przynajmniej cień odpowiedzi. Chodzi o dyskurs filozoficzny, w którym nikt nie jest guru, a ten, kto prowadzi dyskusję, więcej uczy się od innych uczestników niż oni od niego. O typ filozofii, która uznaje fakt, że pytania nieraz odkrywają więcej prawdy o nas i o świecie niż odpowiedzi” – Ch. Phillips.\n5 Maj, 2010 o 8:03 pm\nSnoopy, z całym respektem: wolność w zakonie wydaje mi się cokolwiek… dziwną wolnością.\nJakoś trudno mi sobie wyobrazić tę wolność kogoś „zamkniętego” w celi i w sztywnych regułach zakonu.\n(Czy rzeczywiście uważasz, że ograniczając obszar naszej wolności, nadal pozostajemy wolni, a nawej – jak twierdzą nawet niektórzy – ten obszar wolności poszerzamy? Wg mnie jest to zbyt zawiła znaczeniowa ekwilibrystyka.)\nI jeszcze jedna mała uwaga: zważ, że wszystkie wielkie (obecnie) religie zaczynały jako sekty.\nCzy różnica miedzy sektą a kościołem (grupą wyznaniową) nie jest różnicą głównie ilościową, instytucjonalną, nominalną, umowną, historycznie uwarunkowaną?\n6 Maj, 2010 o 3:48 am\nJa sądzę, że wolność w większej mierze zależy od wnętrza człowieka niż warunków zewnętrznych w jakich żyje. Zakon z pewnością ogranicza pewną swobodę życiową, ale nie musi ograniczać wolności. Myślę jednak, że tutaj trudno będzie nam dojść do porozumienia.\nNie sądzę też, że różnica miedzy sektą a Kościołem jest głównie różnicą ilościową etc. To różnica jakościowa (żeby wspomnieć tylko taki „szczegół” jak sekciarskie zamknięcie się grupy i kościelna otwartość na świat zewnętrzny oraz ludzi spoza kręgu wyznaniowego). Nie wyklucza to faktu, że być może niektóre grupy wykazujące początkowo pewne cechy, które dziś skłonni bylibyśmy określić jako sekciarskie, z czasem ewoluowały w kierunku większej powszechności. Prawdą jest też, że i dzisiaj wewnątrz wielkich religii odnaleźć możemy ludzi i grupy o mentalności sekciarskiej.\n7 Maj, 2010 o 5:20 pm\n„Ja sądzę, że wolność w większej mierze zależy od wnętrza człowieka niż warunków zewnętrznych w jakich żyje.”\nMówisz o wolności wewnętrznej, umysłowej, którą np. chce zachować człowiek zniewolny fizycznie -tak, jak to było z ludźmi zesłanymi, zamkniętymi w gułagach, a nawet w nazistowskich obozach koncentracyjnych, czy innych kazamatach.\nI rzeczywiście, niektórym z nich taką wolność udawało się zachować, ale jednak większość temu zniewoleniu uległa – została stłamszona (a częśto i zniszczona) również mentalnie.\nLecz ja nie o tym piszę.\nUważam, że warunki zewnętrzne mają jednak decydujący wpływ na poczucie wolności u człowieka (to właśnie dlatego ci, co naprawdę chcieli byc wolni i dla których wolność była jedną z najwyższych wartości, z niewolniczego w swej istocie systemu totalitarnego pragnęli się wyzwolić.)\nWolność nie ogranicza się jedynie do umysłu. Wolność to swoboda wypowiedzi, dostęp do informacji, możliwość decydowania o sposobie własnego życia, ciągła możliwość dokonywania wyborów… (A tego już nie ma w społecznościach zamkniętych, ograniczonych sztywnym regulaminem, autorytarnych, mocno shierarchizowanych, podległych, zaznaczonych ścisłym rytem… Kto do takiej społeczności decyduje się przystąpić – nawet jeśli czyni to w sposób dobrowolny – znacznie ogranicza, moim zdaniem, obszar swojej wolności. W pewnym sensie, sam się niewoli.)\n5 Maj, 2010 o 3:02 am\n„Uffe Schjødt z Uniwerytetu w Aarhus postanowił zbadać procesy zachodzące w mózgu podczas spotkania z charyzmatyczną osobą. Ustalił, że zmniejsza się wtedy aktywność obszarów odpowiedzialnych za sceptycyzm i czujność (Social Cognitive and Affective Neuroscience).\nSchjødt podkreśla, że nie wiadomo, czy podobny mechanizm wywierania wpływu dotyczy liderów ruchów innych niż religijne. Niewykluczone jednak, że tak właśnie oddziałują na ludzi autorytety w postaci lekarzy lub polityków.”\n(Autor: Anna Błońska)\n5 Maj, 2010 o 12:22 pm\nAutorytet, autorytarny – podobnie mi to brzmi.\nBardzo ciekawe badania\n5 Maj, 2010 o 2:21 pm\nTylko podobnie brzmi Kartko, stąd ludzie, jak widać ;) błędnie interpretują. A ja właśnie dzisiaj miałam na egzaminie ten termin i na szczęście wiedziałam, co oznacza. Zawsze współczułam tym biedakom podwijającym ogon pod siebie przy „silniejszym” i znęcającym się nad „słabszym”. Żałosne kreatury.\n5 Maj, 2010 o 4:41 pm\nWitaj Kartko – przywołałeś termin, który, co spodziewane, prowadzi dociekania o bardzo skomplikowanej potrzebie przewodnictwa w rejony naszego pokolenia oddawnych lęków – wyrośliśmy w systemie autorytarnym i dla nas to bolesne określenie. Blisko jest indoktrynacja, a za nią pełznie pranie mózgu… jeśli nie jesteśmy psychologami, to definiujemy te słowa również poprzez pamięć osobistych doświadczeń. Nigdy nie dostałam bezpośrednio w kość od minionego systemu – nie mam mentalności kombatanckiej, która mi nie imponuje (co stwierdzenie, to temat…). Dorastając jednak w programowym, narzucanym przez system, zakłamaniu, odczuwałam ogromną presję indoktrynacji, która krępowała wolność myślenia (owa opresyjna dla intelektu indoktrynacja drzemie cicho w książkach z czasów PRL, w ówczesnych przekładach literatury światowej – poszperaj Kartko może i we własnej bibliotece, to aż Cię wkurzy ilość!!! Co ciekawe, trudno mi to było dostrzegać wówczas, gdy dzisiaj, wykąpana w swobodzie myślenia, z obrzydzeniem zaglądam do niegdysiejszych słowników np. pisarzy polskich, do encyklopedii – tej granatowej – nie pamiętam już jak się zwała – na której każdy tom tak czekałam w dzieciństwie. Ale miałam mądrego Ojca, który zawsze mi mówił, że należy szukać u źródeł, a nie korzystać ze skrótu encyklopedycznego). Na co dzień przyjaźnię się z Sokratesem, Arystotelesem, Kołakowskim, wielce mi ulubioną Barbarą Skargą.\nKocham swobodę myślenia i wypowiadania (choć czasami tkwię w sytuacji wołającego na „puszczyni” – to moje połączenie pustyni i puszczy). Trudno mi będzie więc wypowiadać się w sprawach dotyczących innych typów podległości (buntuję się na to słowo, ale nie mam na podorędziu innego) – jak wobec Mistrza i Nauczyciela – w tych sferach pozostawiam sobie jeszcze przyłącza, z wielka nadzieją, że to JA dokonam wyboru i będę czujna jak świstak, by nie dać się zwieść). Poszukiwanie guru, uleganie liderowi, zwątpienie w pasterza (nie jestem owcą) – jakoś w swoim matuzalemowym życiu zaliczyłam i zawsze wychodziłam z dictum „panu już dziękujemy”. Na szczęście nie mam, poza teoretycznym, odniesień do furera (ale lektura wspomnień A. Speera dała mi do myślenia – polecam sobie przypomnieć). Dziękuję LOGOSOWI jak zwykle :)\n7 Maj, 2010 o 10:32 pm\nHirundo, nie próbujesz nam chyba wmówić, że dorastałaś w czasach Piłsudskiego?\n8 Maj, 2010 o 12:33 am\nSarno, witaj. Odniosłaś wrażenie, że “chcę wmówić” wam moją zgrzybiałą starość? Zaniepokoił Cię mój “matuzalemowy wiek”, jak sądzę. Do metryki podchodzę na luzie, chociaż dla staruszków jestem “dzieckiem”, a dla dzieci “staruszką” :)\nBardzo lubię metafory. Niektóre z nich wiodą mnie w zaskakujące zakresy znaczeniowe, inne czasami zanadto zwiodą, a bywa, że… zupełnie zawiodą :(\nWezwany przez Ciebie Dziadek także przejawiał skłonność do metafor, ale nie śmiałabym ich tu przytaczać, bo te najcelniejsze są ostre jak brzytwa. Za to niezmiennie, od tamtych – przedpotopowych – czasów, zwracają uwagę niezmiernie szerokim zakresem znaczeniowym. Tak szerokim, że do dziś budzą respekt. A jakie wrażenie zrobiłby Piłsudski na nas dzisiejszych – w kontekście Logosowego tematu? Zbiorowa pamięć o Nim dryfuje w rejonach mitu i zmyślenia. A w narodzie znów się budzi potrzeba “silnego przywództwa” :[ i już jawi się kandydat, chętny “nas poprowadzić” :[ … nie jestem jeszcze TAKĄ staruszką, żeby mi to było obojętne, chociaż jestem aspołeczna niezwykle – jak Kartka, którą serdecznie pozdrawiam :)\n8 Maj, 2010 o 5:18 am\nNie wiem, czy zauważyłaś, Sarno, ale Hirundo jest także „rówieśnicą” Sokratesa i Arystotelesa :)\nPS. Mam nadzieję, że Twoja uszczypliwość nie jest zbyt złosliwa (a sądząc po reakcji Hirundo, nie odebrała ona tego w ten sposób – za co jej dziękuję).\nA tak wogóle – wolałbym jednak, abyśmy trzymali się tematu poruszanego we wpisie. Tak chyba będzie lepiej dla nas wszystkich (a zwłaszcza dla meritum ; ) )\n9 Maj, 2010 o 1:06 am\n„Rzeczniku osób uciśnionych przez sarnę”\n1) zauważyłam, ze wyręczasz w odpowiedziach osoby do których się zwracam lub do wypowiedzi których nawiązuję.Więcej wiary w ich intelekt, to nie są osoby ubezwłasnowolnione, potrafią mówić same za siebie i mówią ciekawe rzeczy,\n2) dziwne, że oboje z Hirundo odnieśliście moją rzeczową uwagę do swojego wieku. Ani mi w głowie było podkreślać wiek Hirundo. Wzmianka o wieku miała być dla Was drogowskazem, bo domniemywam, że powodem Waszego świętego oburzenia jest mylne przeświadczenie, że prawidłowo pojmujecie termin „autorytaryzm” stąd przypięliście się do wieku jako uszczypliwości. Może rozsądniej było poczytać zanim rypnęliście komentarze o swoim bolesnym wieku?\n3) Lubię blogi, bo myśli i uwagi innych, dyskusja wiele mnie uczą. Porządkują badź dezorganizują moje spojrzenie na pewne sprawy. Jeśli Hirundo w swoim komentarzu zawarła „błąd” i mówi, że wyrosła w systemie autorytarnym tzn., że myli pojęcia, bo:\n– systemy totalitarne miały tylko pewne cechy autorytaryzmu, ale nim nie były,\n– autorytaryzm łączy się z silną osobowością przywódcy (kultem jednostki), który nie musi być szefem rządu, partii itd. w Polsce ostatnią taka osobowością był J. Piłsudski (stąd oczko do Hirundo Panie Rzeczniku …. i sama zainteresowana w sprawie Pani , co miało was dyskretnie zmitygować do podciągnięcia się w temacie, a zrobiliście wielkie halo ze swojego wieku :) Więcej dystansu do siebie może?\n– dla przykładu za źródłami ( które chyba nie posadzicie o dyskryminachę wiekową) są nimi: J. Piłsudski, A. Pinochet, F Franco, J. Peron\nnie są nimi: J. Stalin, Kim Ir Sen, King Dzong\nPS 1 Ostatnio przytaszczyłam do domu jednego narcyza. Było miło go dostać i wdychać dyskretną woń, a i widok był miły bo to wyjątkowo dorodny okaz, ale jak już go przytaszczyłam pomyślałam ” co ja zrobię z ta jedna sierotą? ” Wstawiłam do przypadkowego naczynka w którym się już pławiły i ukorzeniały roślinki i wyglądał wspaniale. To było jego miejsce, nie potrzebował towarzystwa, potrzebował tła. Prawdziwy narcyz. Po raz pierwszy dotarło do mnie dlaczego go tak nazwano.\nPS 2 Dziwne, że myśl o tym narcyzie naszła mnie w trakcie pisanie tego komentarza. Zastanawiające Panie Rzeczniku ….\n5 Maj, 2010 o 5:26 pm\nMyślę, że moje wewnętrzne poczucie niezależności też obudziło sie w tamtych czasach. Okres dojrzewania przechodziłem pod koniec lat 70-tych i bunt nie mial wymiaru politycznego ale raczej obyczajowy – wymierzony w familijne, toksyczne realia drobnomieszczaństwa gierkowskiego. Też w instytucje, bo w szkołę i rodzinę. Później studia i bunt nabrał wymiaru politycznego – był skierowany przeciw panstwu. Skonczyło się to boleśnie stanem wojennym i zamieszkami z których tragiczne sceny wciąż do mnie wracają. Ale wraca też poczucie wolności, ktorego doznawalem na zasnutych gazem ulicach. Potem ten cały ruch kontestacyjny w ktorym chcąc niechcąc tkwiłem, przeniósł się do kościołów a ja się w nich źle czulem. Pamietam, że chyba z dwa razy wybrałem się na wyklady w parafiach i zrozumiałem, że po prostu zamieniam jedna niewolę na drugą – autorytarny, komunistyczny smrodek zamieniam na równie autorytarną katolicką atmosferę. Po prostu duszę się w jakis wspólnotach wymuszających uleglość. Więc nie oglądając się na resztę poszedlem swoją drogą.\nJasne, że miałem w zyciu autorytety, pracowalem w zespołach, podlegalem hierachii ale to nie była moja egzystencjalna potrzeba tylko wolny wybór – po prostu było mi akurat w danym momencie z nimi po drodze. Schodziliśmy się i rozstawaliśmy.\nDlatego mam problem z pisaniem o ludziach, którzy dają się podporządkować, oddają się wspólnotom i przywódcom, tęsknią za jakąś autorytarną władzą, bo inaczej nie potrafią żyć. Nie potrafią unieść ciężaru swej wolności, nie chcą poczuć jej słodkiego smaku. Jasne, że rozumiem ich motywacje, ale w głębi duszy chyba nimi pogardzam za tę słabość – bo tak to odbieram. Chyba zresztą oni też pogardzają mną. Często to widzę w ludzkich oczach, gdy szczerze rozmawiam o swoich życiowych wyborach. Taka postawa często ludzi niepokoi, bo zaburza im porządek, ktorego pragną.\nLogos dzisiejszy temat ujmuje z dwóch perspektyw – potrzeb człowieka i potrzeb wspólnoty czy społeczeństwa. Z mojej perspektywy (czlowieka) to wyglada tak jak opisałem wyżej. Ale przyznaję, że gdyby nie „stadność” ludzkich zachowań, nasz gatunek nie zdominowałby życia na ziemi. Tyle, że ja patrzę ze swojej perspektywy. Życie mam jedno i nie zamierzam go poświęcać dla zachowania i powodzenia gatunku. A oddawać się bez reszty – po prostu nie umiem i nie chcę.\n5 Maj, 2010 o 6:02 pm\nNie byłam taka aktywna w tamtych czasach, przygwożdżona macierzyństwem. Ale bardzo obserwowałam jak ludzie ulegali entuzjazmowi, euforii nawet. Bardzo jestem wyczulona na fałsz i gdy tylko gdzieś się snuje, zaraz zwiewam w SIEBIE. Jedyny akt osobistego „heroizmu” bardzo dogłębnie i pouczająco przeżyłam. W stanie wojennym spotykaliśmy się po nocach, gdy nasze niemowlaki dawały wytchnienie. Na tych „nocnych Polaków rozmowach” deklaracje, tromtadracje, pohukiwania były czymś zwykłym. Tylko, że po posiaduchach musieliśmy wrócić do domów, znacząc ślady na grudniowym śniegu. Wiadomo było, że złamanie godziny policyjnej mogło kosztować wysoki mandat. Ja musiałam przechodzić przez ulicę. Kiedyś naładowana deklaracjami o wewnętrznej emigracji i takich tam górnolotnościach wyszłam z grupa gości – wychodzę za bramę, a tu patrol 100 m ode mnie. Spięłam się więc wewnętrznie i z pełnym poczuciem „zagrożenia” ruszyłam przed siebie, a mój Mąż za mną. Czułam się wówczas jak Nike (taka maciupka, ale jednak). Jakież było moje zaskoczenie, gdy dostrzegłam, że największy krzykacz (taki profitent Solidarności i kościołowych darów – krystaliczna prawica) – czmychnął do swego domu (po tamtej stronie ulicy, więc bez groźby, że będzie widziany) – przez tylna furtkę w ogrodzie – wtedy zobaczyłam, że ona tam jest. Od tamtej pory głębiej patrzę w ludzkie oczy, a i tak dałam się kilka razy nabrać. I już raczej w moim realu dziękuję.\nMagiczna godzina 01.01 – dobranoc Kartko\n5 Maj, 2010 o 5:42 pm\nLogosie „czy szukamy jakiejś sankcji dla naszych wyborów” – trochę mi zgrzyta to pytanie, ale postaram się odnieść z mego punktu widzenia. Zawsze miło mi jest, gdy ktoś ważny dla mnie aprobująco i z rozmysłem poprze mój wybór – chociaż (!) powinnam napisać w czasie przeszłym. Moje przyjaźnie z konkretnymi ludźmi rozpinały się zawsze pomiędzy nastolatkami a starcami (im starsi tym bardziej podniecająca znajomość, 90+). Niestety, im bardziej sama zbliżam się do różnych limesów, tym więcej tracę cennych ludzi z mego pobliża – już bodaj wszystkich straciłam, którzy jeszcze chwilę temu mówili do mnie „dziecino” :) W ich oczach odnajdowałam zadowolenie, że oni są spokojni o schedę, o ten kaganek tlący się pod wartościami. Dzisiaj czuję się aż anachronicznie, gdy tłumaczę młodym, jak ważne są jasne wytyczne moralne. Czasami słyszę: „Takiego świata nie ma, o jakim mówisz”. I wówczas cieszę się, że mam dach nad głową, ulubione buty – dosłownie i w przenośni, moje ukochane KSIĄŻKI i wytroszczone osobiście bezpieczeństwo emocjonalne. Jest dobrze i nie szukam już aprobaty u mądrzejszych – co to zresztą znaczy w sprawie mądrości życiowej? Sama staram się jej nabywać, a na innych patrzę jak na współuczestników w życiowym pielgrzymowaniu, z których niektórzy są dalej. Idziemy właściwie równolegle, a KAŻDY tylko i wyłącznie do SIEBIE, przez siebie i… tych niektórych z trasy, w których oczach błysnie przy wyprzedzaniu. Ja wówczas zwalniam lub wręcz się zatrzymuję (ale nie w rozwoju). Staram się złapać wspólny rytm i nie uronić niczego ze szczęścia zaposiadania chcianego towarzystwa.\n…Cudza sankcja, co rozumiem jako aprobatę, jedynie nas uspokaja, co i dobrze, bo łagodzi lęk. Po to siebie nawzajem mamy jako ludzie, by także podtrzymywać się na duchu – ale trzeba mieć fart do ludzi właśnie, bo nasze oczekiwanie sankcji mogą, z każdej pozycji, ustawić niekorzystnie dla nas. Tak mi się skojarzyło: moja gospodyni ze studenckiej stancji pochwaliła mi się zakupionym materiałem na sukienkę. Moja przyjaciółka, tzw. współspaczka, zdębiała, słysząc, jak się zachwycam czymś absolutnie nie w moim guście. Wtedy powiedziałam, że to materiał na sukienkę gospodyni, nie na moją, a gospodyni właśnie potrzebowała sankcji – choć bez takiej ideolo podbudowy. Logosie, ja kombinuję w ten sposób, by nikt nie musiał pieczętować moich decyzji, bo to moje decyzje, choć czasami muszę łykać żabę na osobiste życzenie. Wtedy pocieszam się wspomnieniami z Paryża…, a sankcji nie szukam… tak już mam…\n5 Maj, 2010 o 7:39 pm\nZdawałem sobie z tego sprawę, że umieszczenie obok siebie – w jednym, niejako zrównującym, rządku – guru, mistrza, nauczyciela, przywódcę, pasterza, fuhrera… może się spotkać z pewnym sprzeciwem, dezaprobatą. Lecz, jeśli była to jakaś prowokacja, to raczej bezwiedna, bo gdy tak przyjrzymy się bliżej tym pojęciom, to przyznać musimy, że jest jednak coś, co je ze sobą łączy. A jest to funkcja organizująca życie społeczne człowieka, którą realizują jednostki wyróżniające się (lub wyróżnione) pod jakimiś względami (lub z jakichś powodów) z grupy. Tym samym są one produktem społecznej hierarchizacji, czymś niezbędnym dla funkcjonowania każdego społeczeństwa.\nZ tego zaś wynikają zarówno dobre (dobroczynne), jak i złe (a niekiedy wręcz tragiczne i żałosne) konsekwencje.\nOczywiście większość z nas pragnie się widzieć ludźmi niezależnymi, samodzielnie myślącymi, nie ulegającymi społecznej presji podporządkowania się panującej ideologii (partyjnej, religijnej, narodowej czy też państwowej).\nAle czy tak do końca jesteśmy od tego wszystkiego wolni?\nDorastając, musieliśmy mieć jakichś wychowawców i nauczycieli – jest to oczywisty wymóg edukacyjny, dzięki któremu możliwe było rozwinięcie się naszego… użyję tu słowa wielkiego, ale jednak adekwatnego – człowieczeństwa. Dopiero później zaczęło się rozstrzygać to, czy w tej zależności od innych pozostawaliśmy nadal, czy też chcieliśmy się spod niej wyzwolić, wyłamać.\nWiele różnych czynników, zarówno indywidualnych, jak i środowiskowych.\nW dużej mierze identyfikuję się z tym, o czym piszecie – Hirundo i Kartko. Dorastanie w – co tu dużo kryć – kraju „zakłamanym” (mimo, że to słowo zrobiło sie strasznie wyświechtane, to nadal dość trafnie określa tamte realia), dość szybko nastawiło mnie bardzo sceptycznie wobec wszelkich „autorytetów”, bonzów i dygnitarzy, jak i samego systemu oraz instytucji państwowych. Rychło stałem się też krytyczny (i mocno nieufny) wobec naszej polskiej, tradycyjnej, zisntytucjonalizowanej religijności (która przecież i tak była fasadowa, zwyczajowa, płytka i mechaniczno-obrzędowa).\nKoniec końców, zdany byłem właściwie tylko na siebie. Orientacji w świecie zacząłem więc szukać na własną rękę – i na swój własny rachunek. Gdzie? W różnych miejscach, ale wszystkie przynależały do – że się tak wyrażę – przestrzeni kulturowej spoza „oficjalnego obiegu”.\nWszystko to odbywało się za pomocą literatury, muzyki, filmu, filozofii, sztuki…\nW życiu nie miałem więc żadnych guru, nie poddałem się żadnemu przywódcy (ani tym bardziej fuhrerowi ;) ), nie dałem się pasać żadnym pasterzom, ani wodzić na manowce fałszywym „nauczycielom”.\nAle już z mistrzami było inaczej: znalazłem bowiem ludzi, których podziwiałem, którzy mieli dla mnie ciężar autorytetu, których szanowałem, u kórych szukałem pewnych wskazówek, a przede wszystkim – wiedzy.\nI tak właściwie zostało mi do dzisiaj ;)\n(Ot i dałem się sprowokować do lekko wywnętrzającego elaboratu :) )\n5 Maj, 2010 o 8:15 pm\n„jesteśmy od tego wszystkiego wolni?” – nie, ale w słuchawkach mniej doskwiera.\nMamy podobne doświadczenia z Tobą i np. Kartką – Logosie. Cieszę się, że w największej mierze są to doświadczenia ze sfery kultury – balsamu terapeutycznego dla skołatanych. Gdyby były to doświadczenia z podziemia lub z „wojska”, bylibyśmy nudni, że hej!!!\nBardzo doceniam wywnętrzający (lekko) elaborat (chociaż dużo masz do nadrobienia pewnie). Jestem nocnym skowronkiem, więc milo mi przełożyć Platona Twoimi słowami. Inni słodko śpią – swoja drogą, na moim skądinąd wielkomiejskim osiedlu willowo-niskoblokowym światła gasną około godz. 22-23. Sen jest dobry na wszystko, a czas ucieeeeekaaaaa…….. :)\n5 Maj, 2010 o 9:23 pm\nBez przesady, Hirundo… ja np. nie traktuję kultury jako „balsamu terapeutycznego dla skołatanych” ;)\nA przynajmniej sam nie uważam się za takiego… zbyt „skołatanego” :)\n5 Maj, 2010 o 10:56 pm\nAch, trochę przesadziłam i teraz się biję w piersi :(\n7 Maj, 2010 o 12:58 am\nMnie się wydaje, że wszystko zależy od inteligencji danego człowieka. Kiedy toczy swoje bezrefleksyjne życie przez lata, to albo nikt mu nie jest potrzebny, albo führer lub przywódca sekty.\nChyba każdemu inteligentnemu człowiekowi potrzebny jest nauczyciel, mistrz, prowadzący i podający.\n7 Maj, 2010 o 8:28 am\nTorlinie, czy aby na pewno inteligencja jest tutaj decydująca?\nMożna być przecież człowiekiem bardzo inteligentnym i ulec „fuhrerowi”, ideologicznemu przywódcy, jakiemuś idolowi (cielcowi, którym np. może być „mamona” lub jakakolwiek ideologia)…\n(Przykładów jest mnóstwo).\nMożna – będąc inteligentnym – pozbyć się (de facto) własnej wolności, uciekając po skrzydła jakiegoś guru, bezwzględnie ulec naukom „Mistrza”, poddać się gotowym formułom religijnym (czy politycznym), czy nawet dać się zamknąć w jakiejś zakonnej celi… etc.\nA może to zależy nie tyle od inteligencji, co od czegoś innego?\n7 Maj, 2010 o 4:47 pm\nMoże niesłusznie użyłem słowa “inteligencja”. Mnie chodziło o rozum, kierowanie swoim życiem, decydowanie. Dajmy na to pierwsze z brzegu przykłady – ja na widok jakichkolwiek nałogowców patrzę z wytrzeszczonymi oczami – “ja się muszę napić” albo “ja muszę zapalić”, albo “muszę się odegrać”. Musisz? A to nie ty o tym decydujesz? Ja czegoś takiego nie znam, ja się i napiję, i sobie zapalę i zagram, ale to ja kieruję swoim życiem, a nie nałogi mną.\nTo samo jest z jakimkolwiek führerem, nie wyobrażam sobie, aby jakikolwiek ideolog popatrzył na mnie, a ja bym zapisał się do Hitlerjugend i wybijał Żydom szyby w oknach.\n7 Maj, 2010 o 7:41 pm\nSam widzisz, że nałogi nie mają raczej żadnego związku z poziomem inteligencji człowieka. Podobnie – podatność na jakieś ideologiczne zatrucie, czy autorytarną uległość.\nAle rozum… już tak. Z tym się zgadzam.\n(Jakże wiele jest jednak rzeczy, które nam mogą „rozum” odebrać ;) )\n7 Maj, 2010 o 4:45 am\nMyślę, że Ty Amicusie wybrałeś życie „outsidera” ;D))) Chyba USA, jak żaden inny kraj daje taką możliwość !. . . ;)\nW każdym innym kraju wybierając taki sposób na życie automatycznie każdy skazuje się na życie poza społeczne.\nWszystkich łączy jedno (ja nawet odżegnuje się od czasów w jakim poszczególnym z nich przyszło żyć, bo to też jest istotne i to bardzo – czynniki społeczno -ekonomiczne np. niewolnictwo, feudalizm, kapitalizm, socjalizm etc . . . ) Bo wszystkich łączy jedno słowo (Socjotechnika)\nI nie wiem kiedy dokładnie zostało ono naukowo wyodrębnione i zbadane, bo w praktyce było stosowane już od zamierzchłych czasów, chyba odkąd człowiek zaczął działać w grupach, społecznie, by przerwać – indywidualnie nie miał żadnych szans ! . . .\nA co to słowo oznacza, przytoczę za słownikiem („Słownika Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwa Europa:\nSocjotechnika, ogół metod, środków i działań praktycznych zmierzających do wywołania pożądanych przemian w postawach lub zachowaniach społecznych, np. oddziaływanie (pozytywne lub negatywne) nauczyciela na uczniów, wpływ reklamy na jednostkowe lub społeczne zachowania konsumpcyjne. Działania socjotechniki stanowią też jeden ze środków walki o władzę, rozwiązywania konfliktów społecznych, komunikacji społecznej itp. Podstawowe metody socjotechniczne to np. perswazja, manipulacja, intensyfikacja lęku. Klasycznym dziełem dotyczącym zastosowania socjotechniki w sprawowaniu władzy jest dzieło N. Machiavellego Książę. W praktyce oddziaływania socjotechniczne kierowane są zarówno na emocje (strach, współczucie, miłość), jak i na intelekt (prezentacja danych statystycznych, powoływanie się na badania i autorytety naukowe).\nSocjotechnika określana jest też jako inżynieria społeczna.”\nBardzo przepraszam, że przytoczyłam znaczenie w całości, bo wszyscy, którzy tutaj zaglądają uważają się za osoby inteligentne i tak z pewnością jest, ale pomimo to, też dają się pięknie manipulować w życiu, zaraz przykłady ;D)))\nCytaty z blogu „amatora” .\n– 1. „Niewola wychowuje niewolników. Niewolnicy bywają albo ulegli i posłuszni, albo zbuntowani. Zbuntowani umieją tylko szukać zemsty na swych panach, ale ani walczyć o wolność, ani żyć w wolności nie umieją: pozostają zawsze niewolnikami. W naszym kraju niewola tak długo trwała i tak była ciężka, że wytworzyła liczne zastępy niewolników i uległych i zbuntowanych. Iluż to mieliśmy ludzi, co umieli się tylko kłaniać, tylko szukać łaski, czy to u jednego pana, czy u innego, który na jego miejsce przyszedł! Ilu takich, co się zaprzęgli do służby innemu panu, żeby się zemścić na poprzednim! Ilu wreszcie, którzy nie umieli myśleć o Polsce, tylko o tym, jakby Moskalom zaszkodzić! Wszystko to niewolnicy, mniejsza o to, że w połowie zbuntowani. I jako niewolnicy nie byli zdolni do tworzenia wolnej Polski”. Roman Dmowski – „Polityka polska i odbudowanie państwa”.\nJakie to prorocze było i ciągle aktualne, patrząc na to co się nadal w Polsce odbywa.\n-2. Z kolei dr Urszula Jarecka, autorka książki „Propaganda wizualna słusznej wojny” pisze, że „(…) taktyką propagandową jest demonizacja wroga, podkreślająca, iż jest on uosobieniem zła, „szatanem”, „antychrystem” itd. Dla tej propagandowej techniki ważny jest kontekst, retoryka – także wizualna – odwołuje się do czytelnych i zrozumiałych wartości, czytelne zatem powinno być określenie tego, co jest święte i czyste. Ważne są tu także powszechnie podzielane źródła lęku, a za tym dopiero idzie dobór „odpowiedniego” demona. (…) Wizerunek Husajna jako kolejnego Hitlera podchwyciła prasa (zarówno poważne, opiniotwórcze dzienniki, jak i tabloidy); zwolennicy wojny widzieli „Hitlera z Bagdadu”, znaleziono analogie z faszystowskim dyktatorem: gazowanie Kurdów, napaść na Kuwejt, zbrojenia. Demonizowanie Saddama Husajna było jednym z tematów ważnych dla retoryki przemówień George’a Busha, seniora (inne tematy to: ropa jako łup, którego pożąda Irak, agresja, prawa człowieka, broń masowego rażenia, zakładnicy. Bush tłumaczył, jak wiele razy dopuszczono się porwań, z jakimi argumentami powiązane są te bezprawne działania wroga).” (str.213-214).\nW wiadomościach telewizyjnych w USA pokazano żołnierzy irackich wyrzucających kuwejckie niemowlęta z inkubatorów. Historię tę spreparowała jedna z amerykańskich firm public relations, którą wynajęła organizacja popierana przez rząd kuwejcki. Jedynym naocznym świadkiem tej makabry była 15 – letnia dziewczynka. Jak się okazało była to córka ambasadora Kuwejtu w USA. Po zbadaniu sprawy przez Johna Martina, reportera nadawanej przez stację ABC audycji „20/20”, okazało się, że cała historia jest wyłącznie wymysłem propagandowym. Jednakże spełniła ona swoją rolę nie tylko jeśli chodzi o wywołanie oburzenia wśród międzynarodowej opinii publicznej, ale także poprzez wpływ na amerykańskich polityków. Prezydent Bush w ciągu 44 dni wspomniał ośmiokrotnie o „inkubatorowych okrucieństwach Irakijczyków”. Siedmiu senatorów podjęło ten temat podczas debaty o wojnie. Decyzja o jej rozpoczęciu przeszła decyzją zaledwie pięciu głosów.\n-3. Chwała tej instytucji za wydanie masy dobrych, ciekawych opracowań i książek, ale zrobiono też wiele zła. Doszło do gier teczkami w celu doraźnych rozgrywek politycznych. Wykreowano obraz „złej” PRL i „dobrej” Solidarności. Nie zgadzam się z taką interpretacją historii. Uważam ją za krzywdzącą dla dokonań wielu ludzi w epoce PRL. Podobnie wybiórczo traktowano Katyń. Rosji ciągle stawiano zarzuty o mord katyński, a tymczasem po cichutku siedziano gdy szło o rzeź na Polakach na Wołyniu dokonaną przez ukraińskich szowinistów.\nJednakże istnieje inny model patriotyzmu niż lansowany przez opcję solidarnościowo – postpiłsudczykowską. Jest to patriotyzm pracy dnia codziennego. Ciężkiej, żmudnej, pozytywistycznej pracy u podstaw i nie ukrywam, że jest on mi bliższy niż tradycja insurekcyjna a’la POPiS. Wydaje mi się też, że ten model patriotyzmu pozytywistycznego jest bardziej adekwatny do współczesnych nam czasów niż tradycja romantyczno – powstańcza.\nMarzy mi się powstanie w Warszawie muzeum, w którym przedstawiono by ludzi pozytywistycznej pracy. Zarówno tych z czasów zaborów jak Hipolit Cegielski oraz z czasów II RP jak Eugeniusz Kwiatkowski i takie osiągnięcia jak budowa portu w Gdyni itp. I wreszcie niektórych ludzi z PRL, gdzie przedstawiono by sylwetki takich ludzi jak Piotr Zaremba, pierwszego prezydenta Szczecina po II wojnie światowej. Jak prof. Zygmunta Wojciechowskiego założyciela Instytutu Zachodniego w Poznaniu, który wykuwał koncepcje zagospodarowania Ziem Zachodnich po zakończeniu wojny.\nW takim muzeum można by było przedstawić sylwetki i dokonania chociażby takich ludzi jak dr inż. Witold Staniszkis, który był ojcem znanej profesor Jadwigi Staniszkis. Witold Staniszkis choć był antykomunistą, to po wojnie nie poszedł do lasu. Uznał, że nie tą drogą należy kroczyć jeśli kocha się kraj. Pojechał nad Bałtyk i zaangażował się w budowę polskich portów bałtyckich. Miał pod swoim kierownictwem 1400 ludzi. Co prawda łapska stalinizmu i jego dosięgły i ktoś doniósł do UB, że przed wojną był członkiem Ruchu Narodowo – Radykalnego „Falanga” w efekcie czego wylądował w więzieniu dzieląc los wielu ludzi z jego pokolenia. Jednakże do śmierci Staniszkis powtarzał, że PRL był państwem polskim i nie było innego, że ustrój w końcu się zmieni, a państwo i jego dorobek zostanie dla następnych pokoleń.\nJa tutaj podałam jak ciągle byliśmy, jesteśmy manipulowani, przez tych którzy chcą nami rządzić . :D)))\nJuż to któryś współczesny polityk powiedział, „ciemny naród to kupi”.\nKto z państwa czytał „Faraona”, jak manipulowali ówcześni kapłani ?. . .\nJa już nie wspomnę dlaczego tak pięknie dajemy się ciągle manipulować przez innych, przez specjalistów !…\nTym zajmuje się cała rzesza naukowców ;D)\n7 Maj, 2010 o 3:21 pm\nNapisałaś – „W każdym innym kraju wybierając taki sposób na życie automatycznie każdy skazuje się na życie poza społeczne.”\nDlaczego użyłaś słowa „skazuje się” przy życiu pozaspołecznym? Czy życie pozaspołeczne jest jakimś wyrokiem? Co to zresztą jest życie pozaspołeczne? Pytam bo Twój tekst adresowany do Logosa mnie również dotyczy – przyznaję że nie jest moją pasją działalność organiczna na rzecz społeczności a kontakty międzyludzkie ograniczam do elementarnych spraw. Co prawda miałem niegdyś okazję kierować zespołami ludzkimi ale jak mi Bóg miły wolałbym krzyż pokutny z kamienia wydłubywać niż się z nimi dalej użerać – zresztą za pomocą socjotechnik bo na nic innego nie reagowali. Ale z drugiej strony nie należę do ascetycznych eremitów. Po prostu plączę się gdzieś na brzegu tej społeczności ograniczając się do jej obserwacji. Dlatego mnie interesuje czemu piszesz „skazuje” skoro nie czuję brzemienia jakiejś kary.\n8 Maj, 2010 o 3:12 am\n„W każdym innym kraju wybierając taki sposób na życie automatycznie każdy skazuje się na życie poza społeczne.”\nPisałam tak do Logosa, bo on obecnie się pięknie realizuje we współczesnej „Mekce” – USA bo kraj ten, to cały świat w pigułce wg. mnie ;D\n(Masę moich znajomych tam wyjechało i się tam pięknie realizuje zawodowo, bo w Polsce nie mieli na to szans , bo politykę mieli w tyle. ;)\nNp. „Heliska” po nazwie jej bloga można było odgadnąć jej specjalizację zawodową ;D)) Młoda uczona – miała bloga gdzie wszystko opisywała, nawet były zdjęcia z warunków w pracy na uczelni w Polsce i tam , gdzie ma szanse na piękny rozwój zawodowo – naukowy. W naszym kraju żyła na krawędzi ubóstwa bez perspektyw. :(\nMając na myśli inne kraje, myślę głównie o krajach europejskich. Bo są to kraje gdzie jednak dominuje ten nurt narodowy, jednolity, gdzie co chwila właśnie na tym tle dochodzi do zamieszek.\nNawet te kraje, które w okresie prosperity poprzyjmowały masę „pracowników najemnych” w chwilach kryzysu będą się starały przede wszystkim ich pozbyć, najpierw na podstawie innego wyglądu a potem i akcentu :( Bo zawsze będzie się tym obcym, poza daną społecznością,\n„bo większość ludzi tworzących społeczeństwo, wydaje się być konformistami i oportunistami. … bo to jest nie tylko wygodne, ale i – jak się wydaje – konieczne do istnienia państwa” ;)\n„To jest ta potężna siła konstytuująca “stadne” życie Homo sapiens.” – że tak powiem, cytując Amicusa ;D)))\n8 Maj, 2010 o 3:40 am\n8 Maj, 2010 o 3:45 am\nChyba sama sobie jestem mistrzem. Ponoć Budda uprzedzał, że jeśli spotka się mistrza należy go zabić. :)))\nNigdy nie potrafiłam ślepo komuś się powierzyć, zaufać, póść za nim bez głosu krytyki.\nJakoś nigdy nie obawiałam się sekt. Ponieważ, nie wiem dlaczego, nie potrafie nikogo uznać bezrozumnie za autorytet.\n8 Maj, 2010 o 5:22 am\n„Ponoć Budda uprzedzał, że jeśli spotka się mistrza należy go zabić.”\nAle jeśli jest to mistrz jakiejś wschodniej sztuki walki, to mogą wystąpić niejakie trudności :)\n8 Maj, 2010 o 7:50 am\nad Akademia Platona ilustrująca temat, ze wstępu do “Państwa”:\n“Myśli czasem chwieją się jeszcze i dopiero się precyzują. Dla czytelnika duża w tym pobudka do własnego myślenia. Platon nie wykłada z katedry i bardzo rzadko podaje gotowy zbiór twierdzeń, przeważnie myśli głośno i próbuje, wprowadza czytelnika do swego warsztatu pracy myślowej, pokazuje mu roboty dopiero zaczęte i pracuje przy nim jawnie. To bardzo pociąga, zbliża i może działać lepiej niż systematyczny wykład”\n8 Maj, 2010 o 5:14 pm\nPrzeciętny człowiek nie jest w stanie stworzyć autonomicznych reguł własnego postępowania – stąd potrzeba szukania Mistrza, Nauczyciela, Drogowskazu… ( jest to niczym innym, jak podporządkowywaniem się kulturowemu status quo)(…)\nBardzo sie mylisz to piszac. Nie moge zrozumiec zalozen jakie mogly pokierowac zeby takie wnioski wysnuc, ale jak najbardziej bardzo przecietny czlowiek ma swoje kodeksy postepowania. Nie trzeba patosu, ksiegi, nasladownictwa by postepowac wg swojego uznania, swojego kodeksu „dobo/zlo’ „tak/nie”. Smiem nawet twierdzic, ze jest to nawet dosc powszechne.\n„I tylko nieliczni mają odwagę (albo są na tyle szaleni) by “przewartościować” obowiązujące dotychczas “wartości” – i próbować zastąpić je własnymi. Niestety, najczęściej trafiają oni na krzyż (lub stos), zakuwa się ich w kajdany, albo zakłada kaftan bezpieczeństwa i zamyka w domu wariatów.”\nz tym to juz mocno przesadziles :) wystarczy spojrzec na mlodziez, i konflikt pokolen, na ewolucje spoleczne. To przecietni ludzie je tworza, nie idole tylko i wylacznie.\nCo do reszty pytan w tym wpisie- mysle, ze gdyby czytal to psycholog/socjolog na wszystkie Twoje pytania odpowiedzial by co do kropki. Ja sie powstrzymam bo przypominaloby to dewagacje podworkowego psychologa.\n8 Maj, 2010 o 6:11 pm\n„Bardzo sie mylisz to piszac. Nie moge zrozumiec zalozen jakie mogly pokierowac zeby takie wnioski wysnuc, ale jak najbardziej bardzo przecietny czlowiek ma swoje kodeksy postepowania. Nie trzeba patosu, ksiegi, nasladownictwa by postepowac wg swojego uznania, swojego kodeksu “dobo/zlo’ “tak/nie”. Smiem nawet twierdzic, ze jest to nawet dosc powszechne.”\nPozwól więc Iwona, że przypomnę Ci Twoje własne słowa, które nie tak dawno napisałaś pod moim wpisem pt. „Współczesne mitologie. (Sława – pożądane utrapienie”) :\n„Ludziska są na tyle głupie, że muszą podążać za jakimś światłem :) a to daje gwiazda!\nDzięki Madonnie ja zaczęłam chodzić na gym :)”\n8 Maj, 2010 o 11:24 pm\nNie zgadzam sie z „nie moze stworzyc wlasnego kodeksu postepowania” – a nie z brakiem posiadania idola (gwiazdy). Moj kodeks to min wysportowane cialo, i serce jak dzwon – wiec patrze na Madonne, ktora w wieku lat 50 skacze po scenie jak 16 latka. Czyli mozna. Pasuje do mojego planu, i zalozen, da sie. Ja mlodsza tez bede mogla. A glupich nie brak to fakt. Jednak czy przecietni to wszyscy glupi? – uwazam, ze za przecietna , ale czy jestem glupia? Nie uwazam sie za taka. Mam swoj kodeks postepowania. Z idoli korzystam wg swojego uznania, a nie wg uznania idola. Czy teraz bardziej rozumiesz co mialam na mysli?\n9 Maj, 2010 o 1:40 am\nIwona, czasami się z Tobą zgadzam, a czasami mam wątpliwości, ale jestem pewna, ze Twój login należy pisać z wielkiej litery. Jeśli przestaniesz być sobą, bronić własnych wartości i prawd staniesz się tym, co krytykuje Amicus.Ty i jego Kuzynka oraz Salina pozwalacie mi wierzyć, że ludzie mają własny światopogląd i potrafią się nie bać go wyrazić, nawet gdyby gospodarz blooga miał ich blokować w niewygodnych dla niego sytuacjach (tak jak mnie) :)\n9 Maj, 2010 o 9:26 am\nA ja sie wlasnie nie tak dawno zastanawialam co sie z Toba stalo……szkoda wielka ze w taki sposob nie moge czytac Twoich opinii :( Jesli czytasz- Witam!!!!!!!- :) i pozdrawiam! czekam na wiecej spotkan z Toba. Mam nadzieje, ze to nastapi!\n9 Maj, 2010 o 2:07 am\nAmicusie, odbierasz mi głos, albo go modelujesz wg własnego widzi mi się ;), zmieniasz mi barwy, jakbyś odcinał na wzór ” kartki z podróży” ramionka ośmiorniczce …. hym, chcesz mnie unicestwić? wystarczy poprosić, po co te zabiegi?\n9 Maj, 2010 o 9:41 am\nTwoje barwy się zmieniają, ponieważ zmieniłaś swój adres e-mailowy, który podajesz pisząc komentarze (wystarczyło, że usunęłaś kreseczkę miedzy swoim imieniem a nazwiskiem, a z niebieskiej stałaś się różowa – to się dzieje automatycznie).\nEch, ciągle te teorie spiskowe… :)\n12 Maj, 2010 o 11:10 am\nMysle, ze wiele bedzie tu odpowiedzi na temat „psychologii” tlumu i mordow :)\n17 Maj, 2010 o 4:22 pm\nMój Mistrz jak na mistrza przystało jest człowiekiem niezwykłym, niebanalnym.\nTo osoba krystalicznie, nieskalanie, naiwnie – rzec by można – uczciwa, dla której zasady moralne są do tego stopnia ważne, że czasem to aż onieśmiela, a niektórych nawet przeraża. Należy do ginącego gatunku tych, dla których pojęcie etyki zawodowej nie jest tylko hasłem słownikowym. Można by uznać Jego punktualność i obowiązkowość za niegroźne anachronizmy, gdyby nie fakt, iż wymaga nie tylko od siebie, ale i od innych. W ten sposób uparcie reanimuje wartości, które dawno już w wielu środowiskach uznane zostały za umarłe naturalną śmiercią… I taką postawą – o dziwo! – budzi szacunek. Staje się dla otaczających Go ludzi, także tych najmłodszych, autorytetem.\nMój Mistrz ma charyzmatyczną osobowość, chwilami może ciut despotyczną, choć do niedawna ta Jego nieugięta wola stanowiła dla mnie ostateczny punkt odniesienia. Jest osobą nieprzeciętnie mądrą, nawet nie inteligentną tyle, co właśnie mądrą, dojrzałą myślowo (wśród dzisiejszej inteligencji to nawet pewien ewenement, gdyż inteligencja dzisiejsza jest przede wszystkim „inteligentna”, czasem też wykształcona, choć bywa, że niedouczona…).\nKiedyś ta mądrość wydawała mi się niebotyczna, nieosiągalna… taka była wyważona, zharmonizowana, uładzona, prosta w swej istocie, że aż niedościgłym wzorcem się zdawała klasycznej mądrości rodem z Horacego… Horacjański w swej istocie był mój Mistrz nie tylko z powodu stoickiej postawy wobec rzeczywistości. Mądrość przydawała mu godności i dostojeństwa… Była w nim zgoda na życie, nie to mało: było w nim życie… Każdym swym gestem realizował zasadę „carpe diem!”. Zarażać potrafił entuzjazmem do pracy, do obowiązków, którego nadaremno poszukiwałbyś u innych. Mistrz stał się profesjonalistą i perfekcjonalistą w każdym calu. Tętniło w nim życie we wszystkich swoich odmianach, które człowiek porami roku nazwał: wiosną, latem, jesienią i zimą… W każdej odmianie cyklu znajdował Mistrz triadę pierwotną: prawdę, piękno i dobro… i zarażał nimi swych uczniów… iście platońską miłością…\nŻył mój Mistrz z pasją i pasją tą obdzielał tych wszystkich, którzy go otaczali, a ja pasjami wręcz uwielbiałam obserwować Go w akcji i chłonęłam… Chłonęłam i widok…, i energię do życia…\nNade wszystko jednak to, co Mistrza wyróżniło w moich oczach, to owa gotowość do dialogu, gotowość do spotkania z maluczkimi… Sokratejska metoda… i jeszcze czyjaś…(lecz sakralizować Mistrza nie śmiem, choć chyba do niedawna jeszcze grzeszyłam…).\nMistrz mówił ważne słowa i słuchał słów tak, że i słowa ucznia były ważne.\nMistrz był ideałem…\nDążyłam do tego ideału, póki mogłam. Mam pełną świadomość, że Mistrz ideałem pozostanie… niedościgłym…\nTyle, że dziś mam także świadomość dwóch innych rzeczy, po pierwsze: ideał to mit, a mnie już mit nie wystarcza… po drugie: nie chcę być kopią, klonem swego Mistrza… chcę znaleźć własną drogę… Choć wszystko, co mi uświadomił, na co mnie uwrażliwił, co mi przekazał jest bezcennym darem i nigdy nie zdołam mu się za to odwdzięczyć… Chyba, że sama stanę się komuś Mistrzem i zdolna będę wpłynąć na kształt przyszły z podobną mocą… Może kiedyś…\nDziś bardzo tęsknię do swojego Mistrza… Tęsknię do czasów fascynacji bezkrytycznej, bo łatwiej było dać się prowadzić, łatwiej było podążać za… Ale powrót do przeszłości nie jest możliwy, wszak, kto nie idzie naprzód, ten się cofa…\nDziś bardzo tęsknię do swego Mistrza… Tęsknię do spotkania, rozmowy, owego partnerstwa sprzed lat, gdy nie byłam przecież uprawniona, a byłam dopuszczona…\nPS 1.: I jeszcze jedno… Mistrza się kocha, miłuje za dzieło, które swoim życiem tworzy… I tak ma być, bo gdzie zaczyna się miłość, tam mit przekształca się w życie… Ale to miłość często bolesna, miłość pełna cierpienia, zwłaszcza gdy już dojrzała, nieprawdaż, Małgorzato?…\nPS 2.: Rękopisy nie płoną… Elektroniczne listy, niestety, także, nieprawdaż, messer?…\n« POD DŁONIĄ BOGA\nWIELKOŚCI UROJONE »


Popołudnie w Ojcowskim Parku Narodowym - relacja, zdjęcia, mapa wycieczki - Polskie Szlaki\nAgnieszka Bierowiec Zapaleniec 621 kilometrów\nWycieczka do najmniejszego Parku Narodowego w Polsce. Doskonała propozycja na spędzenie wolnego popołudnia.\nKorzystając z wolnego jesiennego popołudnia wybrałam się na niedaleką wycieczkę do Ojcowskiego Parku Narodowego. Zadziwiające jest to, że tak niedaleko Krakowa jest tyle interesujących miejsc, o których zapominamy.\nTego dnia pogoda była dla mnie łaskawa (jak na 11 listopada). Postanowiłam więc wykorzystać jak najlepiej te kilka godzin dobroczynnego wpływu słońca.\nZostawiłam samochód na parkingu pod Górą Zamkową i ruszyłam w kierunku centrum edukacyjno - muzealnego OPN.\nWybrałam szlak zielony, wiodący wzdłuż asfaltowej drogi. Tuż nade mną górowały wspaniałe wytwory natury w postaci: Panieńskich Skał i Igły Deotymy.\nPo jakimś czasie zielony szlak zmienia kierunek i prowadzi mnie wyżej n.p.m. aż na Górę Koronną, gdzie spotykam neandertalczyka - a raczej rekonstrukcję jego obozowiska. Ze znajdującego się nieopodal punktu widokowego rozpościera się wspaniała panorama na Dolinę Prądnika i Bramę Krakowską.\nPo krótkim odpoczynku wyruszam dalej wzdłuż zielonego szlaku, wiodącego przez las niedlaeko Wapiennika aż do Góry Okopy oraz Wąwozu Smardzowickiego.\nDochodząc do zabudowań mieszkalnych zmieniam szlak na czerwony, który zaprowadził mnie do Źródła Miłości w kształcie serca, Bramy Krakowskiej i dalej aż do parkingu pod zamkiem.\nTa krótka wycieczka należała do typowo rekreacyjnych. A aktywnie spędzone popołudnie dodało energii na kolejne jesienne dni.\nWięcej informacji o Ojcowskim Parku Narodowym można znaleźć na stronie:


Wbrew cierpieniom, na zawsze... R11\n52879\t Wbrew cierpieniom, na zawsze... R11\n„Wszystko dziś w twoich rękach, zrobisz co zechcesz, możesz odejść.\nCiekawe, czy kiedyś będziesz mnie pamiętał i wszystko to co mówiłam ci.\nZapomniałeś już tyle ci mówiłam, tyle pięknych słów\nCo na niebie gwiazd wychodzi, a ty znikasz gdzieś, znikasz...”\n- Udało ci się namówić Anhele by znów zaczęła śpiewać, ale ona wciąż cierpi i to całkiem ją zmieniło – powiedziała Milagros będąc na koncercie z bratem. Spoglądali na przyjaciółkę jak śpiewa na scenie, jak wielbią ją tłumy\n- Anhela jest silna przetrwa ten ciężki okres, jest mi tylko przykro dlatego, że nie mogę jej pomóc – powiedział Andres.\n- Ważne że jesteś przy niej, wspierasz ją – oznajmiła kobieta, po czym spojrzała na zegarek - Och, jak późno muszę pędzić na lotnisko Johnny czeka na mnie – odparła.\n- Pożegnaj od nas naszą gwiazdkę – dodała żegnając się z bratem, a następnie natychmiast odeszła\n- Moja droga Anhelo z dnia na dzień kocha cię coraz bardziej, dlaczego tu powróciłaś, dlaczego wciąż go wspominasz?– zastanawiał się mężczyzna obserwując ukochaną za kulisami.\n- Nick chodź ze mną na to spotkanie, będą tam same gwiazdy, ponoć przyjechała Anhela Guzman ta piosenkarka, która wszystkich urzeka swoim głosem – powiedział Michale będąc z przyjacielem w jego domu\n- Mike, moja mama zmarła dwa miesiące temu, nie mogę zostawić ojca samego – odparł przygnębiony mężczyzna.\n- Nick jesteś młody, potrzebujesz trochę rozluźnienia i zapomnienia, chodź ze mną, przecież to nie będzie żadna super impreza, tylko przyjęcie dla snobów – zachęcał przyjaciela aktor. Do salonu wszedł Bill.\n- Idź z nim Nick, potrzebujesz tego – odezwał się staruszek, a syn spojrzał na niego. Po czym niepewnie zgodził się. Kiedy chłopacy zajechali wypożyczoną przez aktora limuzyną, pod gmachem gdzie odbywało się przyjęcie były tłumy fanów swoich idoli, dziennikarze, telewizja, fotografii. Nickolas czuł się trochę nie pewnie, mimo iż był przyzwyczajony do tego, że będąc z Michaelem często robiono im zdjęcia.\nNagle podjechała kolejna limuzyna, wysiadł z niej najpierw Andres, a po nim Anhela\n- Jest to ona...Anhela – powiedział Mike, szturchając towarzysza chcąc pokazać mu piosenkarkę. Ten jednak przez tłum nie przypatrzył się jej uważnie. Kobieta przeszła obok nich z przyjacielem dostrzegła wśród tłumu twarz Nickolasa. Wciąż uśmiechanięta, próbowałą ukryć zaskoczenie wywołane widokiem jego twarzy, która wyda znajoma.\nKiedy wszyscy byli już na przyjęciu, piosenkarka zostawiając przyjaciela z gośćmi, a sama wyszła na taras. Stamtąd było widać ocean, plaże, przypomniała sobie wówczas Marca Antoniego\n- Uwielbiam piasek, morze...woda jest ważna, ponieważ znalazłem cię przy niej. Spacerowałem chcąc wyrzucić szczęście, a znalazłem ciebie – ona wpatrywała się w wodę.\nNagle stanął obok niej Nickolas, który również nie czuł się dobrze w towarzystwie samych gwiazd. Kobieta znów spojrzał na nieznajomego i przez chwilę dojrzała małego chłopca, z którym wracała do domu za rękę. Po chwili on zerknął na nią, uśmiechnięty, poczując w sercu dziwny niepokój. Ona odsunęła się od niego, czuła silny ból głowy.\n- Dobrze się pani czuje?– spytał podchodząc do niej bliżej. Ona spojrzała w jego morskie oczy, a serce biło jej jak oszalałe. Czuła podniecenie, a zarazem strach. Nie potrafiła tego zrozumieć.\n- Mam wrażenie, że już kiedyś się spotkaliśmy – wyznała nie odrywając od niego wzroku.\n- To nie możliwe, pamiętałbym panią – odparł\n- Nazywam się Anhela Guzman jestem...– on jej przerwał\n- Tak wiem kim pani jest, słyszałem dużo na pani temat. Mój przyjaciel jest pani wielkim fanem, nawet mój ojciec słucha pani piosenek, są panią oczarowani i teraz rozumiem dlaczego – powiedział\n- A pan czym się zajmuje panie...- przerwała\n- Nickolas Thomas, jestem adwokatem prowadzę własną kancelarie prawniczą. Proszę zwraca się do mnie po imieniu – odparł\n- Mój przyjaciel również jest prawnikiem najlepszym w Nowym Jorku i Meksyku – oznajmiła dumna z przyjaciela.\nWciąż czuła się w towarzystwie nie znajomego całkiem inaczej, poczuła, że to jest to uczucie którego szukała w Marcu, a do końca nie mogła znaleźć, ponieważ tamto było coś innego. Po chwili dostrzegła Andresa wychodzącego na taras\n- Musze już iść, miło było cię poznać – odparła uśmiechnięta.\n- Wzajemnie, do zobaczenia – powiedział patrząc jak kobieta odchodzi. Podeszła do mężczyzny, który ją objął. Wchodząc do środka Andres zerknął na nieznajomego, który towarzyszył jego ukochanej\n- Jak się nazywa kobieta, która dzisiejszego wieczoru pozwoliła zapomnieć ci o wszystkim?– zapytał Michael podchodząc do przyjaciela, widząc go wcześniej z nieznajomą\n- Anhela Guzman – odpowiedział uśmiechnięty adwokat.\n- Chłopie ale ci się trafiło. Jednak miałeś szczęście, że ten jej nowy przyjaciel cię nie zobaczył, ponoć jest strasznie zazdrosny – oznajmił aktor.\n- Chcesz powiedzieć, że ten adwokat jest kochankiem Anheli?– spytał zdziwiony Nick.\n- Krążą plotki na ich temat. Ponoć romansowała z nim jeszcze przed ślubem z Guzmanem – odparł mężczyzna, a Nickolas spoważniał.\n- Wiesz co Mike i ty wierzysz plotką jak sam jesteś ich ofiarą. Co chwilę kłócisz się z Lynn przez nie, więc dobrze wiesz, że nie warto w nie wierzyć – powiedział.\n- Oj coś mi się zdaje, że to spotkanie coś cię nauczyło – powiedział śmiejący aktor\n- Co masz namyśli, ja tylko z nią rozmawiałem – odparł lekko zdenerwowany Nick odchodząc od wciąż śmiejącego przyjaciela.\n- Kim był ten mężczyzna z którym rozmawiałaś na tarasie?– spytał Andres będąc z przyjaciółką w salonie w jej nowej posiadłości.\n– To jakiś adwokat Nickolas jakoś tam, nie pamiętam dokładnie, zamieniliśmy jedynie z sobą kilka słów. Ale będąc tam źle się poczułam, strasznie rozbolała mnie głowa i wówczas zobaczyłam fragment wspomnień mojej przeszłości – wyznała siadając na sofie\n- Jutro pojedziemy do lekarza, lepiej będzie jak cię zbadają – powiedział mężczyzna siadając obok niej\n- Nie, nie trzeba po prostu byłam zmęczona tym wszystkim, koncert i to przyjęcie. Wykąpie się i położę do łóżka, to mi dobrze zrobi – dodała wstając i idąc do swojego pokoju.\n- Nickolas – pomyślał zazdrosny Andres przypominając sobie mężczyznę z tarasu.


Grzejnik łazienkowy Komex Lucy 22 1456/300 ➤ Dane techniczne ➤ Rankingi i Opinie na iraa.pl\nGrzejnik łazienkowy Komex Lucy 22 1456/300\niraa 10 czerwca, 2020\nGrzejnik Komex Lucy 22 1456/300 – podstawowe dane\nDane techniczne grzejnika Lucy 22 1456/300\nGrzejnik łazienkowy Komex Lucy 22 1456/300 – Opinie\ngrzejnik drabinkowy Komex Lucy 22 1456/300 mm\nDrugi z modeli Lucy 22 dysponuje większą pojemnością systemu grzewczego, wynoszącą prawie 5 dm3. Gabarytowo pionowa konstrukcja jest wyższa, natomiast cechuje się mniejszą szerokością. Ze względu na jej smukła budowę Lucy 22 1456/300 dedykowana jest szczególnie do małych łazienek, w których oszczędność miejsca na kluczowe znaczenie.\nPrzy instalacji na ścianie miejmy na uwadze fakt, że drabinka ma wysokość prawie 150 cm, przez co dobór ściany do jej instalacji powinien być dobrze przemyślany (chociażby w przypadku łazienek ze skośnym, opadającym sufitem).\noznaczenie produktu: Lucy 22 1456/300\nwysokość grzejnika (mm): 1456\nszerokość grzejnika (mm): 300\npojemność grzejnika (dm3): 4,9\nmoc grzewcza w temperaturach 75/65/20°C(W): 621\nwaga konstrukcji (kg): 8,2\nZainstalowanie i podłączenie grzałki elektrycznej pozwala na korzystanie z grzejnika, gdy nie obowiązuje sezon grzewczy.\nKonstrukcja Komex Lucy 22 1456/300 to wykorzystane kolektory pionowe (wymiary 30 x 50 mm, przekrój D) i poziome rurki o średnicy 22 mm. Łączenie odbywa się przy pomocy gniazda posiadającego gwint 1/2.\n➲ Zobacz również Grzejnik drabinkowy Luxrad Luna 830/300 mm\nW opakowaniu z grzejnikiem łazienkowym znajdują się przydatne podczas montażu uchwyty mocujące oraz kołki rozporowe, a także odpowietrznik i korek.\nGrzejniki łazienkowe oferowane w tym samym przedziale cenowym jak Komex Lucy 22 1456/300. Ranking TOP5 najchętniej wybieranych grzejników drabinkowych w kwocie 300-400 zł.\nZachęcamy do wyrażania opinii oraz doświadczeń związanych z grzejnikiem Komex Lucy 22 1456/300. Formularz znajduje się poniżej.\nGrzejnik drabinkowy Blyss Boxwood 900/500, do łazienki\nKompaktowy, nowoczesny i nietypowy grzejnik Blyss Boxwood 900/500 mm, oferowany […]\nisgd o Wanna asymetryczna Besco Infinity 170, wymiary 170×110\nwanna wolnostojąca kerra novaterm\ndrazek rozprezny do zasłony wanny ranking\nszara łazienka jaki kolor grzejnika\npłytki beżowe łazienkowe matowe z brązowym paskiem cersanit\nranking organizerow prysznicowych\nnaklejki na terakote 30x30\nszafka łazienkowa 120 umywalka 80


Finałowe majowe uroczystości odbyły się w dawnym Płoskirowie | Słowo Polskie\nJesteś tutaj: Home » AKTUALNOŚCI » Regiony » Chmielnicki » Finałowe majowe uroczystości odbyły się w dawnym Płoskirowie\nFinałowe majowe uroczystości odbyły się w dawnym Płoskirowie\nW 2014 roku Polacy Podola szczególnie aktywnie obchodzili Święto Konstytucji 3 Maja, Dzień Polonii i Polaków za Granicą a także Dzień Flagi Narodowej. Spotkania tematyczne, koncerty i imprezy patriotyczne trwały prawie do końca maja.\nJednymi z najaktywniejszych na Podolu zawsze byli Polacy miasta Chmielnicki (d. Płoskirów). 17 maja zdołali oni organizować jednocześnie dwa koncerty z okazji Święta Konstytucji 3 Maja. Na szczęście były one rozłożone w czasie i każdy chętny mógł wziąć w obydwu. O imprezie, która odbyła się w Domu Związkowców, pisaliśmy wcześniej. Teraz opiszemy uroczystość, która miała miejsce w Obwodowym Centrum Kultury.\nCzłonkowie ZPU Ola Kusznir oraz Ludmyła Płaksywa na początku imprezy przedstawiły referaty oraz recytację poezji, poświęcone Świętu Konstytucji 3 Maja. Podopieczni Karola Frankowskiego z kółka języka polskiego „Infiniti LS” opowiedzieli gościom ciekawe historyczne legendy o Polsce. Zespół „Podolscy muzycy” z Akademii Pedagogicznej wprowadził widownię w wesoły nastrój wykonaniem znanych piosenek patriotycznych i ludowych.\nW drugiej połowie koncertu na scenie pojawił się zespół „Podolskie gwiazdy”, który dopiero wrócił z Polski. Jego solista Wiktor Grygoriew zaśpiewał „Ścieżkę do mamy” a Ewa Panarina – „Zaśpiewaj, mamusiu”.\nPod koniec uroczystości przedstawicielka obwodowej administracji Walentyna Gradil wręczyła dzieciom-uczestnikom akcji „Mogiłę pradziada uratuj od zapomnienia” honorowe dyplomy a gość honorowy – konsul KG RP Edyta Niedźwiedzka – nagrodziła patriotyczną młodzież drobnymi upominkami.\nZakończyła się ostatnia na Podolu uroczystość z okazji Święta Konstytucji 3 Maja odśpiewaniem ulubionej pieśni Papieża Polaka „Barki” oraz „Roty” Konopnickiej.


O mnie wydawnictwo doradztwo przekłady szkolenia sklep linki kontakt\nBlue Team - dwa kolejne tytuły\nBLUE TEAM - 1961-62\nPo porażce na olimpiadzie 1960 roku, tym bardziej dotkliwej, że poniesionej na własnym terenie, na oczach wielu kibiców, pozycja Carlo Alberto Perroux została nieco zachwiana. Przed mistrzostwami świata 1961 włoska federacja brydżowa postanowiła zdemokratyzować system wyłaniania reprezentacji licząc, że pozwoli to na wyłonienie drużyny lepiej przygotowanej i umotywowanej niż gwiazdy Blue Teamu. Trójstopniowe eliminacje par doprowadziły do wyłonienia drużyny, która miała rozegrać z drużyną, powołaną przez Perroux 180-rozdaniowy mecz o prawo reprezentowania Włoch w Buenos Aires.\nDo meczu tego ze strony pretendentów stanęli: Bianchi - Brogi, Bresciani - Facchini, Bovio - Monaco, Cremoncini - Mascheroni.\nW samym Blue Teamie też szykowały się zmiany. Z gry w reprezentacji zrezygnował Siniscalco. Trzeba było szukać partnera dla Forqueta. Zdecydował się on na grę z Benito Garozzo. I tak rozpoczęła się historia pary Forquet - Garozzo, jednej z najlepszych par w historii brydża. Poza nimi pozostali Avarelli - Belladonna i Chiaradia - d’Alelio.\nRutyniarze bez trudu obronili miejsce w reprezentacji, wygrywając 243 - 168.\nWe Francji też odbywały się dziwne manewry wokół ustalenia reprezentacji. Po wygraniu Olimpiady w 1960 roku, Delmouly i Bourchtoff zostali oskarżeni przez Svarca i Boulangera o nieczystą grę (posądzano ich o stosowanie tzw. „windy” - im wyżej były trzymane karty, tym były silniejsze). Dochodzenie przeprowadzone przez federację francuską nie potwierdziło tych oskarżeń i w jego efekcie para Boulanger - Svarc została zdyskwalifikowana za pomówienia i nie dopuszczono jej do walki o reprezentację. Zaprotestował przeciwko temu Jais, co zakończyło się jego rezygnacją z gry w reprezentacji i wystawieniem pięcioosobowego składu - Bacherich - Ghestem, Trezel - Le Dentu, Deruy, kapitan niegrający - de Nexon.\nDrużyny amerykańskie wystąpiły w następujących składach:\nUSA: Leventritt - Schenken, Gerber - Hodge, Kay - Silodor, Westcott - kapitan niegrający\nArgentyna: Bosco - Dibar, Calvente - Rocchi, Castro - Cramer, Cabanne - kapitan niegrający\nPodczas mistrzostw Włosi zdeklasowali wszystkich przeciwników. Pokonali USA 382 - 262, Francję 371 - 261 i Argentynę 422 - 282.\nArgentyna odstawała od stawki, ulegając USA 284 - 411 i Francji 287 - 339 (chociaż w tym meczu losy ważyły się prawie do końca - jeszcze 20 rozdań przed końcem prowadzili Argentyńczycy). Mecz o drugie miejsce, pomiędzy USA i Francją, był bardzo wyrównany. Przez 100 rozdań (rozgrywano mecze 144-rozdaniowe) Francuzi prowadzili i gdyby dysponowali trzema parami, prawdopodobnie wygraliby ten mecz. A tak drugie miejsce ponownie zajęli Amerykanie, którzy, według opinii obserwatorów, tym razem wystawili słabszą drużynę niż w poprzednich mistrzostwach.\nWłosi, tradycyjnie bili przeciwników precyzją licytacji. Oto przykład:\nMecz Włochy - Francja:\n2)silna ręka, 4+♣ i 5+♥\n1)5+♥ i 4+♣\n3)kara dłuższe od pików\nNa obu stołach wzięto 13 lew.\nPrzed Mistrzostwami Swiata 1962 gracze Blue Teamu nie musieli już poddawać się demokratycznej weryfikacji. “Młodzież” włoska, która w 1961 roku w Mistrzostwach Europy w Torquay zajęła piąte miejsce, pokornie wróciła na swoje miejsce w szeregu i gracze Blue Teamu jako obrońcy tytułu pojechali do Nowego Jorku w nie zmienionym składzie.\nW USA, w wyniku eliminacji, nastąpiło znaczne odmłodzenie drużyny. W jej skład weszli: Mathe - von den Porten, Coon - Murray, Key - Nail. Kapitanem niegrającym był John Gerber.\nStawkę uzupełniały Wielka Brytania, tym razem bez pary Reese - Schapiro, w składzie: Priday - Rodrigue, Gardener - Rose, Konstam - Truscott oraz Argentyna (Attaguile - Jaques, Beriso - Cabanne, Calvente - Rocchi, Blum - kapitan niegrający).\nWłosi zagrali słabiej niż na poprzednich mistrzostwach. Złożyły się na to dolegliwości zdrowotne - Forquet rozchorował się w trakcie mistrzostw i przez kilka rund Blue Team występował w składie awaryjnym: Chiaradia - Garozzo i Belladonna - d’Alelio. Kryzys formy przechodził także Belladonna. Oto dwa przykłady:\nObie po partii, rozdawał N:\nVan den Porten\n1)dwukolorówka piki - trefle\nPo ataku treflowym 13 lew. 2180 dla USA\nBelladonna nie dość, że optymistycznie skontrował szlemika z doskonałymi fitami w kolorach partnera, to i nie uciekł po rekontrze. Było to tym bardziej kosztowne, że na drugim stole Garozzo - Forquet nie doszli do szlemika:\n640 dla Włoch\nVan der Porten\n1)5+♣, próba szlemikowa\nWłosi, osłabieni chorobami oddali w pewnym momencie prowadzenie Amerykanom. Oto najbardziej niezrównoważone rozdanie tej fazy meczu:\nWE po partii, rozdawał E:\n1010 dla USA\n500 dla Włoch\nDo odzyskania prowadzenia przez Włochów walnie przyczyniły się dwie skontrowane częściówki:\nObie przed partią, rozdawał N:\nPo ataku trzy razy w kiery Amerykanie zdołali to wypuścić, podczas gdy na drugim stole, na taki sam kontrakt, ale bez kontry, Garozzo z Forquetem wzięli sześć lew. 13 imp dla Włoch.\nWE po partii, rozdawał N:\nAtak dziesiątką kier, 9 lew. Na drugim stole Włosi na NS przegrali 3♠ bez jednej za 100. 11 imp dla Włoch.\nDziesięć rozdań przed końcem Włosi prowadzili różnicą 58 imp. Wydawało się, że już jest po meczu. Ale...\nRozdanie 138. Obie po partii, rozdawał E.\nPo ataku trójką pik Chiaradia przebił w stole i zagrał królem trefl na ekspas. Murray, po wzięciu lewy na asa połączył atu. Dalej Chiaradia znowu zbłądził i bez jednej. A w pokoju zamkniętym:\nAtak także trójką pik. Tu rozgrywający także zagrał króla trefl, ale gdy W nie położył asa, przebił atutem w ręce i na dwustronnych przebitkach, w połączeniu z impasem kier wziął 12 lew. 19 imp dla USA.\nW czterech następnych rozdaniach Amerykanie kolejno odrabili 1,2,5 i 1 imp. Ale dwa ostatnie były remisowe i Włosi wygrali różnicą 26 imp - 331-305.\nW pozostałych meczach Włosi wygrali bez trudu - z Wielką Brytanią 365 - 286 i z Argentyną 420 -328.\nSensacyjny przebieg miał mecz USA - Wielka Brytania. Anglicy na początku uzyskali już nawet 64 imp przewagi. Jednak Amerykanie systematycznie odrabiali straty i na dwa rozdania przed końcem meczu wyszli na prowadzenie, wygrywając w końcu 345 - 332. Z Argentyną Amerykanie poradzili sobie łatwo - 400 - 242.\nO trzecie miejsce zaciętą walkę stoczyli Brytyjczycy z Argentyną, zwyciężając 318 - 311.\n© Marek Wójcicki\nKoń pociągowy - szkoła wistu - Krzysztof Martens, May Sakr\n"BRYDŻ" - prenumerata roczna\nCopyright © 2013 bridge.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone.