Polonijny Kongres Rodziny | Niedziela.pl\nRV / Chicago / KAI\nEucharystii otwierającej wydarzenie przewodniczył biskup polonijny Andrzej Wypych. W różnorodnym programie kongresu można znaleźć wykłady teologiczne, sympozjum, konferencje duszpasterskie, spotkania z lekarzem, psychologiem, a nawet koncerty. Wśród gości zaproszonych z Polski do Chicago przyjechali: krajowy duszpasterz powołań ks. Marek Dziewiecki, profesor teologii moralnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego ks. Marian Pokrywka i świecki duszpasterz małżeństw Jacek Pulikowski.\nO tym, że jedną z przyczyn kryzysów małżeńskich są zawiedzione nadzieje i brak umiejętności trwania, mówił ks. Paweł Bandurski TChr w konferencji inauguracyjnej. Prowincjał księży chrystusowców w Ameryce Północnej porównał współczesnych małżonków do apostołów uciekających z miejsca ukrzyżowania Jezusa, ich największej miłości życia. Organizatorzy przewidują, że w kongresie weźmie udział kilka tysięcy osób.\nemigracja kongres Chicago


Zajęcia końcowe (Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz) - Scenariusze zajęć i artykuły - Miesięcznik - BLIŻEJ PRZEDSZKOLA\nWielkość: 874.45 kb\nOstatnim etapem zajęć prowadzonych Metodą Dobrego Startu są zajęcia końcowe. Służą one głównie wyciszeniu dzieci. Dają im odpoczynek, relaksują i rozładowują napięcie emocjonalne, powstałe na skutek zmęczenia serią intensywnych ćwiczeń. Do zajęć końcowych można wykorzystać dziecięce masażyki... więcej\nMetoda Dobrego Startumetody relaksacyjnenauka czytanianauka pisaniacykl Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz\nOstatnim etapem zajęć prowadzonych Metodą Dobrego Startu są zajęcia końcowe. Służą one głównie wyciszeniu dzieci. Dają im odpoczynek, relaksują i rozładowują napięcie emocjonalne, powstałe na skutek zmęczenia serią intensywnych ćwiczeń.\nDo zajęć końcowych można wykorzystać dziecięce masażyki, kołysanki, niektóre ćwiczenia prowadzone według Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne lub ćwiczenia logopedyczne.\nW artykule przedstawiono cele zajęć końcowych w MDS oraz rodzaje ćwiczeń końcowych (wraz z przykładami).


Epson WorkForce WF-2520 NF - rankingdrukarek.pl\nKod producenta: C11CC38301\nNr urządzenia: 10722025562\nEpson WorkForce WF-2520 NF to urządzenie wielofunkcyjne pozwalające na skanowanie, a także bezproblemowe drukowanie. Pochodzi z serii WorkForce Series, natomiast produkcją zajmuje się firma Epson. W tym urządzeniu użyto technologii druku atramentowego. Zastosowano również funkcję wydruku w kolorze. Numer katalogowy nadany przez producenta tego urządzenia wielofunkcyjnego to C11CC38301. Wszyskie urządzenia, które można znaleźć na naszej stronie, to produkty najwyższej jakości w pełni kompatybilne i bezpiecznie działające z zamiennikami tuszów i tonerów. Dzięki nim Twoje wydruki będą ostre i wyraźne.\nWkłady do Epson WorkForce WF-2520 NF


W ramach doradztwa zawodowego 4 grudnia dzieci z oddziały przedszkolnego obchodziły Dzień Górnika, potocznie zwany również „Barbórką”.\nObchody 80. rocznicy Zbrodni Pomorskiej w Szkole w Olszewce.\nW piątek 29 listopada 2019 roku w Niepublicznej Szkole Podstawowej im. Józefa Blechacza odbyła się wyjątkowa lekcja historii. Uczniowie klas szóstej, siódmej oraz ósmej wzięli udział w spotkaniu z okazji 80. rocznicy Zbrodni Pomorskiej.\nAndrzejkowa zabawa klas IV-VIII\nWe wtorek, 26 listopada na andrzejkowej zabawie bawili się uczniowie klas starszych. Frekwencja dopisała, z każdej klasy przyszło bardzo dużo osób.\n21 listopada obchodzony jest jako Światowy Dzień Życzliwości. To święto pozytywnych emocji, dobrych uczynków. W naszej szkole po raz pierwszy samorząd szkolny przygotował na tę okoliczność małą akcję.\n29 listopada przedszkolaki z OP obchodziły Andrzejki. Tego dnia w przedszkolu panowała magiczna atmosfera. Już od samego rana Delfinki zagościły przebrane w różne ciekawe stroje: kotka, wróżki, panny młodej, czarodzieja, czarownicy a nawet arbuza.\nServer Time: 2021-04-10 22:55:31


Chwile zasłodzenia: Domori Trinitario 70 % Apurimac Peru Dark Chocolate ciemna z Peru (nowa 2021); + neapolitanka\nDomori Trinitario 70 % Apurimac Peru Dark Chocolate ciemna z Peru (nowa 2021); + neapolitanka\nNawet nie zauważyłam, a moja przygoda z "powrotami do "starocio-nowości", czyli odświeżonych Domori z różnych krajów dobiegła końca. Nadszedł dzień sięgnięcia po ostatnią tabliczkę. Peru zostało jakoś tak z przypadku. I wyleciało mi z głowy, jak piękne jest nowe opakowanie, więc miałam miłą niespodziankę, otwierając szufladę. Czaił się tam na mnie... lampart! Tu Wam zdradzę, że mało, że jestem kociarą. Jako dziecko (a może nadal?) miałam bzika na punkcie dzikich kotów. Szczególnie uwielbiałam lwy (lwice, bo nie podobała mi się dominacja samca w stadzie - jak podżera jako pierwszy upolowanie mięso) i gepardy. Irytowało mnie, gdy ktoś mylił je ze znacznie "toporniejszymi" lampartami. To tak... na marginesie. Miałam jednak nadzieję, że odświeżona Domori będzie właśnie toporniejsza w kontekście: siekierowa, dosadniejsza.\nDomori Trinitario 70 % Apurimac Peru Dark Chocolate to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao trinitario z Peru, z regionu rzeki Apurimac; wersja 2021.\nPo otwarciu uderzył mnie zapach drzew i ziół, drzew ciepłych (prawie "korzennych"?) i rozgrzanego słońcem siana... Dużo było w tym łagodnych, neutralnych kwiatów, ale i cięższych wilczomleczy (gwiazdy betlejemskie), od których odeszło skojarzenie z drewnem w kominku i drzewami iglastymi, zimowymi stroikami z iglastych gałązek. Czułam lekką zbożowość, co przełożyło się na skojarzenie z trawiastymi ściółkami i karmami z ziarenkami dla gryzoni. Wszystko to oplotła stonowana nuta karmelu, związana z kandyzowaną skórką pomarańczy lub... pomarańczą ogólnie w jakimś słodkim, a jednocześnie soczystym wydaniu. Owoce wydały mi się wycofane, niemniej wyraźnie obecne. Słodko-cierpkie wiśnie tliły się, jakby nie wiedząc, czy mogą sobie pozwolić na coś więcej.\nGruba i konkretna tabliczka trzaskała bardzo głośno. Cechowała ją pełna, esencjonalna twardość.\nRozpływała się aksamitnie, gładko i gęsto. Troszeczkę zalepiała usta coraz to kolejnymi falami kremo-budyniu, jakim się stawała. Była tłusta w śmietankowy sposób. Nie wyszła ciężko, gdyż z czasem wzbogacała się to o lekką soczystość.\nZaczęło się od głębokiej i charakternej, przesyconej goryczką, słodyczy ciemnych miodów. Oczami wyobraźni natychmiast zobaczyłam kwiaty gryki. Niczym właśnie ten miód popłynęło skojarzenie z ukwieconymi polami i łąkami... kwiatów było coraz więcej. Żywe, wydawały się aż w pewien sposób soczyste czy raczej wilgotne. Pilnowały, by słodycz nie rosła za bardzo. Wydała mi się ciepła. Ogrzana słońcem? Też trochę jak... czekoladowe ciemne piwo?\nPrzecięła ją soczystość także słodkiej pomarańczy. Jakby owoc kandyzowany czy karmelizowany? W tle pojawił się palony karmel, dokładając się do ogólnego ciepła. Wtedy myśli zaczęły podchodzić pod coś korzennego z pomarańczą... ewentualnie jakiś herbaciano-owocowy grzaniec?\nZa sprawą zboża pojawiła się lekka gorzkość. To drzewa, niosące stonowaną i szlachetną goryczkę, podkręconą niemal korzennym ciepłem. Pomyślałam o orientalnie ciepłym drzewie sandałowym i drewnie kominkowym. Drewnie... przejawiającym kwasek? Oto las iglasty i drzewa iglaste... Kwitnące? Wróciły myśli o zimowych stroikach z gałązek, wilczomleczy i suszonych plastrów pomarańczy. Pomarańczy coraz mniej suszonych?\nMniej więcej w połowie rozpływania się kęsa owoce i grzańcowe nuty wytoczyły soczystość, z maksymalnie zminimalizowanym kwaskiem. Może nie był to już tylko herbaciany grzaniec? Czyżby grzane wino nieśmiało badało grunt? A może... to jakieś korzenne grzane piwo? Po pomarańczy pojawiły się niemal czarne winogrona i wiśnie (może też jeżyny?). Niosły lekką cierpkość, na stałe splecioną z ciężkawą, słodką soczystością. Wiśnie w wydaniu grzańcowo-korzennym? Herbacianym? Otulały je specyficzne kwiaty, liście, drewno...\nOd drewna i karmelowo-miodowej słodyczy nagle wystrzelił motyw rozgrzewającego, niby soczystego rumu i rodzynek w rumie. Pomyślałam o czekoladowym, korzennym cieście wypełnionym nasączonymi rumem bakaliami, rodzynkami właśnie. Goryczkowaty kardamon, ostro-słodka lukrecja, trochę cynamonu rozgrzewały. Przypominały też o goryczce, co wykorzystała orzechowa nuta. Drzewa zaczęły słabnąć, ja zaś wyłapałam gorzkawe orzechy włoskie. Też w tym słodkim cieście?\nCiasto... trafiło na coś śmietankowego. Ogrom kwiatów i słodycz zasugerowały śmietankową warstwę, potem słodycz wzrosła i pojawił się kajmak. Z tym że przyprawiony słodko-korzennymi, nieco alkoholowymi motywami. Rumowo-kajmakowy duet zabłysnął pod koniec.\nKompozycję zwieńczyły nieco ostrzejsze, trochę alkoholowe wiśnie. Drzewa, wzbogacone o orzechowo-pestkowe i słodowe nuty podkręcały korzenność, a śmietanka i kajmak zdecydowały się na słodką łagodność. Mignęła mi nawet dziwaczna, podrasowana procentami krówka - może bardziej cukierki fudge w alkoholowej wersji, ale coś z tych klimatów.\nPo zjedzeniu został posmak drzew iglastych, lekki kwasek igiełek, pomarańczy i wi...na ("wiśniowawego"? bo raczej nie wiśni jako owoców)? A także ogólna śmietankowość, niemal neutralność traw, zbóż... I palona, lekko ciepła słodycz karmelu zrobionego z miodu gryczanego. Z gryką i jej kwiatami wyczuwalnymi i... na przekór ogólnej łagodności robiącej wybiegi do drzew i ciemnego, słodowo-palonego piwa.\nCałość była pyszna, ale wydała mi się złagodzona, bardziej ukwiecona niż dawna wersja (recenzja z 2016) czy nawet neapolitanka. Wiśnie, pomarańcze i grzaniec straciły impet, stały się jedynie pobrzmiewającymi nutami. Na przód wyszły drzewa, wzbogaciły się o pola, kwiaty. Owocowe nuty bardziej mieszały się ze słodyczą (rodzynki, kandyzowane pomarańcze), a karmelo-miodowo-kajmakowe nuty wirowały odważnie. Ciekawe było ich zestawienie z alkoholem, ale... jednak czegoś żal. Lekki kwasek mieszał się z delikatną gorzkością, a jedno i drugie otuliło sporo słodyczy. I mimo że nie było za słodko, to... jakoś za łagodnie to wyszło.\nDomori Cacao Trinitario 70 % Apurimac Napolitain to ciemna czekolada o zawartości 70 % kakao trinitario z Peru, z regionu rzeki Apurimac w formie neapolitanki (miniaturki ważącej 4,7g).\nNeapolitanka pachniała grzanym winem z nutą pomarańczy. Jakbym piła je, zaciągając się aromatem drzew iglastych. Mocno zaznaczyły się przyprawy korzenne - chyba wyraźniej niż w pełnowymiarowych.\nW smaku w pierwszej chwili poczułam, jakbym zajadała się ciastkami korzennymi z cynamonem, goździkami, kardamonem i mnóstwem innych. Przyprawy uderzyły, a następnie dopuściły do siebie gorzkość... Orzechów? Pomyślałam o włoskich. Podkreśliła je cierpkość; przybyły drzewa iglaste z zapachu. Czułam również lekki kwasek... od drzew iglastych po cytrusowy? Skórki pomarańczy i suszone pomarańcze taplały się w mocnym, czerwonym grzańcu.\nGrzaniec z mnóstwem przypraw też przejawiał kwasek. Wyszedł charakternie. Poczułam gorzki dym, może słód. Ich mocarne zapędy jednak tonowała śmietankowość, kręcąca się tu i tam.\nMimo to, wszystko było też bardzo słodkie, aż drapiąco miodowe, ale z racji paloności do głowy przyszedł mi karmel. Jakby ciastka były lekko melasowo-korzenne, a grzaniec sowicie dosłodzony.\nMimo że neapolitanka wydała mi się słodsza od pełnowymiarowej dawnej (2016), nie utraciła jej mocy i powagi. Wyszła jednak nieco inaczej. Tak... zimowo, bo jak grzaniec z pomarańczą wśród drzew iglastych (tym samym blisko było jej do nowej wersji). Okazało się, iż neapolitanka znalazła się pomiędzy starą, a nową wersją pełnowymiarową. I to był strzał w dziesiątkę (dosłownie).\nBtw, po niej właśnie stwierdziłam, że koniecznie muszę wrócić do tej linii zmienionej. Bardzo mnie ciekawiło, czy w nowszej pełnowymiarowej poczuję pomarańcze - jak widać: tak.\nAnonimowy 10 maja 2022 10:03\nBuu... Linki nie działają ("Niestety strona szukana przez Ciebie w tym blogu nie istnieje."). Ręczne szukanie lamparta też nie przynosi rezultatów. ;(\nJak duża jest ta Neapolitanka, metrycznie i gramowo? Na przyszłość przydałby się jakiś punkt odniesienia, zdjęcie czekoladki trzymanej w łapce czy coś.\nTo tylko wersja "demo" (napisałaś, że ją dostałaś), czy faktycznie można ją kupić w takim formacie degustacyjnym, że tak to ujmę?\nKimiko556 10 maja 2022 14:55\nDzięki, jak wrócę do domu, naprawię linki.\nTrochę mniejsza od kostki Lindta.\nJa nie potrzebuję punktów odniesienia, więc ich tu, przy czekoladach, nie ma. A w dodatku przy czymś tak małym, szkoda mi czasu na kombinowanie z ujęciami.\nKimiko556 10 maja 2022 14:56\nPS A co do zakupów, chyba można nawet pojedynczo (bo są na pewno w opakowaniach zbiorczych).\nAnonimowy 10 maja 2022 10:15\nEch, jednak jestem ślepa. Dopiero teraz doczytałam, że to waży 4,7 g. Nadal jednak ciekawi mnie jak to wygląda rozmiarowo. To jest taka jedna kosteczka?


Zalewski stawia czoła żywiołom w nowym teledysku - Rytmy.pl\nkadr z teledysku "Na apatię"\nKrzysztof Zalewski kontynuuje promocję swojego studyjnego krążka, który nosi tytuł Zabawa. W sieci ukazał się teledysk do utworu Na apatię.\nZalew i jego zabawne zawody\nNa apatię to już piąty – po Tylko nocą, Annuszce, Zabawie i Wszystko będzie dobrze – singiel, promujący wydany we wrześniu 2020 roku – także piąty – studyjny album Krzysztofa Zalewskiego – Zabawa. Klip w reżyserii Adama Romanowskiego powstał w wyjątkowej scenerii farmy wiatrowej w Szymankowie na Pomorzu. Data premiery także nie jest kwestią przypadku – 15 czerwca obchodzimy Światowy Dzień Wiatru. Wszystko związane jest z troską o środowisko, przeciwdziałaniem globalnemu ociepleniu oraz rosnącym zapotrzebowaniem na tanią, czystą energię, którą zapewniają właśnie farmy wiatrowe.\nNa apatię to piosenka, która szuka odpowiedzi na pytanie – jak zmierzyć się z zagrożeniami współczesnego świata. Jak poradzić sobie z wizją nadciągającej katastrofy. Jak nie zwariować w rzeczywistości, która codziennie straszy widmem apokalipsy. Autorem pięknego obrazka do utworu jest znakomity Adam Romanowski. Zdjęcia odbyły się w miejscu niezwykłym – na farmie wiatrowej. Może wiatraki, które przewijają się w teledysku są chociaż częściową odpowiedzią na pytania zawarte w piosence. Może poszukiwanie sposobów na powstrzymanie katastrofy klimatycznej, na odejście od paliw kopalnych, na redukcję emisji CO2 jest dobrym kierunkiem. Jest jednym z pomysłów na nadzieję, na odwrócenie zgubnego trendu i powstrzymanie katastrofy.\n– mówi Krzysztof Zalewski\nArtysta dodaje także, że był to najbardziej wyczerpujący fizycznie teledysk w jego karierze ze względu na różnorodność kręconych scen. Muzyk zaliczył między innymi kąpiel w jeziorze, ulewę, czy przygodę na szczycie wiatraka.\nAdam Romanowski, reżyser teledysku, również wypowiedział się na jego temat, zostawiając na koniec małe przesłanie.\nKrzysztof Zalewski kontynuuje promocję swojego studyjnego krążka, który nosi tytuł Zabawa. W sieci ukazał się teledysk do utworu Na apatię. Zalew i jego zabawne zawody Na apatię to już piąty – po Tylko nocą, Annuszce, Zabawie i Wszystko będzie dobrze – singiel, promujący wydany we wrześniu 2020 roku – także piąty – studyjny album Krzysztofa […]


Wiedźmin 3: Dziki Gon: Recenzja Kotaku\nPatrząc wstecz na moje ostatnie 60 godzin spędzonych z Wiedźminem 3, czuję się trochę jak jego wędrowny bohater: bardzo atrakcyjny mężczyzna stojący samotnie na szczycie wzgórza, spoglądający na rozległe królestwo, nie wiedząc, od czego zacząć. W tej chwili wyglądam jak śmieć.\nZwiększ przestrzeń magazynową w garażu dzięki tym przecenionym regałom\nRegały do przechowywania w garażu | Woot Przechowuj wszystkie rzeczy, których nie potrzebujesz tak często, w jednym z tych poręcznych półek podwieszanych. Stojak 4 'x 4', stelaż 4 'x 8' i mniejszy system półek są dziś przecenione w Woot, więc Twój wystrój świąteczny, walizki, lodówki i nie tylko będą na uboczu bez kłopotów z wypożyczaniem magazyn lub przetransportowanie ich na gorący strych lub do piwnicy.\nUzasadnij wygrane stawki Preakness, rzekomo\nZakazany faworyt Justify wygrał drugą część tegorocznej Triple Crown, a zwycięzca Kentucky Derby wygrał Preakness Stakes w czasie 1: 55,93, podobno będziemy musieli wierzyć im na słowo.\nO nie, moje kości\nDzisiaj w Highlight Reel rozwaliliśmy nadgarstki, usterki God of War w późnej fazie gry, objazdy chocobo i wiele więcej! Obejrzyj film, a następnie opowiedz o swoim ulubionym wydarzeniu w komentarzach poniżej. Pamiętaj, aby sprawdzić, polubić i udostępnić oryginalne filmy za pośrednictwem poniższych linków.\nThor: Ragnarok może wreszcie dać fanom film Planet Hulk, na który czekali\nHulk schrzanił Lokiego w The Avengers. Może dostać kolejną szansę w Thor: Ragnarok.\nBoJack Horseman: „Tak i”\nZ perspektywy czasu stwierdzenie, że BoJack przebył długą drogę od czasu, gdy siedział na kanapie, pijąc piwo i oglądając powtórki Horsin 'Around, sprawił, że jego regresja była nieunikniona. Ten sezon rozpoczął się od matki BoJacka, która powiedziała mu, że jego próby szczęścia są daremne - bycie złamanym jest jego prawem przyrodzonym.\n2016 Ford F-150 ma mini odwróconą kierownicę do jazdy do tyłu\nWiesz, jak to się pogmatwa, kiedy tworzysz kopię zapasową przyczepy, bo fizyka? Ford F-150 2016 będzie miał malutką kierownicę, której używałbyś w połączeniu z kamerą cofania, która robiłaby odwrotność prawdziwej kierownicy podczas cofania. Widzisz, dokąd to zmierza? Kiedy robisz kopię zapasową z czymś ciągniętym, musisz trochę obrócić mózg i wziąć pod uwagę fakt, że twój pojazd jest teraz naprawdę długi z zawiasem pośrodku.\n„Oto” Twój weekendowy hymn do tworzenia widm na tej gównianej imprezie\nAlessia to 18-letnia piosenkarka i autorka tekstów z przedmieść niedaleko Toronto, którą warto obejrzeć: pierwszy singiel z jej debiutu Def Jam jest fenomenalnie dobry. Po samplu Isaaca Hayesa i zgrabnym, mocnym werblu, zawija swój głos do leniwie wyzywającej melodii, ciężkiej w obecności, ale lekko wystukując rytm.\nCzy wszystkie uszkodzone poduszki powietrzne Takata można kiedykolwiek w pełni odzyskać?\nDzień dobry! Witamy w The Morning Shift, podsumowaniu wiadomości samochodowych, których pragniesz, w jednym miejscu każdego ranka w dni powszednie. Oto ważne historie, które musisz znać.\nSelena Hologram Might Tour w 2018 roku\nPrzygotuj się na hologram Seleny. Według Billboard, rodzina Seleny Quintanilla pracuje z Acrovirt LLC nad hologramem zmarłej piosenkarki, który wystąpiłby ze współczesnymi aktorami.\nUdaje im się schłodzić obiekt poniżej granicy kwantowej, dotykając zera absolutnego\nZespołowi fizyków z National Institute of Standards and Technology (NIST) w Stanach Zjednoczonych udało się schłodzić obiekt poniżej progu temperatury przewidzianego przez fizykę kwantową, dotykając absolutnego zera Kelvina. Temperatura rzeczy jest związana z ruch jego atomów.\nNie jest zaskoczeniem, że Donald Glover świetnie gra w Saturday Night Live\nDonald Glover „Wspaniale jest tu wrócić, zwłaszcza teraz, kiedy jestem bogaty”. Nic dziwnego, że Donald Glover jest naprawdę dobry w Saturday Night Live.\nWow, Charlotte Rampling wciąż mówi\nW piątek nominowana do Oscara Charlotte Rampling miała kilka opinii na temat Oscarów i rasy, i po prostu nie mogła ich zatrzymać dla siebie. Córka dziedziczki mody i brytyjskiego oficera armii powiedziała, że ruch #OscarsSoWhite jest „rasistowski dla białych.\nJak udowodnić sobie (lub Shaq), że Ziemia jest okrągła\nZdjęcie: NASA / Wikimedia Commons Istnieje grupa ludzi, którzy stracili zaufanie do naukowców, profesorów, pracowników akademickich i prawie każdego, kto jest opłacany za ustalanie i rozpowszechnianie faktów. Niektórzy z tych ludzi odrzucają fakt ustalony setki lat temu, który leży u podstaw najnowocześniejszej biologii, geologii i astronomii: Żyjemy na dużej, okrągłej, wirującej kuli.\nZobacz, jak niektóre Loony topią narzędzia elektrycznością na dywanie podczas palenia\nPodobnie jak w naszej poprzedniej historii o używaniu elektryczności do topienia gówna, jest to tylko okazja, aby podziwiać okropne pomysły i zastanawiać się, dlaczego ci faceci nie są zwęglonymi szczątkami. To dywan robi to za mnie.\nZobacz, jak Gigi Hadid i Chanel Iman oceniają gościnnie wyścig RuPaul's Drag Race\nSupermodels of the World zmierzyły się z supermodelkami podczas drugiego, poniedziałkowego wyścigu RuPaul's Drag Race, w którym gwiazdy wybiegu Gigi Hadid i Chanel Iman miały za zadanie sędziować wybieg dziewcząt Ru. Był to również najważniejszy odcinek Snatch Game - zawsze najlepszy odcinek sezonu, ponieważ jest najbardziej zabawny, a także eliminuje nieśmieszne królowe, dzięki czemu możemy krzywić się i wyszydzać z ich braku charyzmy przez cały okres ich kadencji , co nigdy nie trwa długo, jeśli coś schrzanią.\nPosłuchaj: Główny singiel ze ścieżki dźwiękowej Czarnej Pantery wyprodukowanej przez Kendricka Lamara jest już dostępna\nKendrick Lamar i SZA na 58. rozdaniu nagród Grammy w Staples Center w Los Angeles 15 lutego 2016 r. (Larry Busacca / Getty Images dla NARAS) Główny singiel z długo oczekiwanej ścieżki dźwiękowej do filmu Black Panther wyprodukowanego przez Kendricka Lamara jest mniej „DNA ”Lub„ King Kunta ”i bardziej jak popowa„ Poetic Justice.\nPoziomy promieniowania gwałtownie wzrastają w zniszczonej elektrowni jądrowej w Fukushimie\nZdjęcie: AP Poziomy promieniowania wewnątrz uszkodzonego reaktora w japońskiej elektrowni jądrowej Fukushima osiągnęły rekordowy poziom i są najgorsze od czasu potrójnego stopienia elektrowni prawie sześć lat temu. Ostatnie odczyty stanowią teraz poważne wyzwanie, ponieważ urzędnicy przygotowują się do rozbiórki dotkniętego obiektu.\nSpielberg wie, kiedy zacznie strzelać do Indiany Jonesa 5\nMamy tajemniczą (oczywiście) wskazówkę dotyczącą drugiego sezonu Westworld. Los Asha ujawnia się, że Ash vs Evil Dead nie odnawia się.


Fototapeta z samochodem – gdzie będzie się dobrze prezentować? | Oto-Samochody.pl\nFototapeta z samochodem – gdzie będzie się dobrze prezentować?\n17 września 2018 2 września 2019 - Anna Kretowska - 1 Komentarz\nFototapety są w ostatnich latach prawdziwym hitem w trendach aranżacji wnętrz. Dzięki nim można tworzyć na ścianach efektowne widoki i sprawić, że nawet zwykłe pomieszczenie będzie prezentowało się atrakcyjnie i niebanalnie. Trzeba jednak pamiętać, aby fototapety wybierać z rozwagą oraz by pasowały do innych elementów wystroju wnętrza.\nDużą popularnością wśród wszystkich fototapet cieszą się szczególnie te, które przedstawiają efektowne samochody. Mogą to być zarówno stare auta w stylu retro, jak i nowoczesne pojazdy, które lśnią nowością, kojarzą się z szybkością, luksusem i prestiżem. Jeszcze ciekawiej prezentują się tapety 3D, które tworzą we wnętrzu wrażenie trójwymiarowości, a ściana nabiera głębi. Tapety z efektem 3d to bardzo dobre rozwiązanie szczególnie w niewielkich pomieszczeniach, które trzeba jakoś optycznie powiększyć. Efekt 3D sprawia, że nawet mała przestrzeń staje się większa i bardziej atrakcyjna. Warto jednak pamiętać, by taki rodzaj tapet był używany z rozwagą i umiarem. Jeśli chcemy mieć ciekawy efekt, najlepiej tapetę 3D położyć tylko na jednej ścianie, a pozostałe ściany powinny być neutralne kolorystycznie, aby stanowić jedynie eleganckie tło dla głównego motywu dekoracyjnego.\nDo pokoju młodzieżowego i warsztatu samochodowego\nTapety z samochodami mają różnorodne zastosowanie. Na pewno idealnie sprawdzą się w pokoju młodzieżowym u chłopca, który interesuje się różnymi pojazdami. Samochód na ścianie z pewnością będzie robił wrażenie, a także będzie ciekawym uzupełnieniem pozostałego wystroju wnętrza. Samochód na tapecie będzie również ciekawie wyglądał w męskim mieszkaniu lub w gabinecie, który mamy w domu. Ale nie tylko. Samochody w różnych wersjach to także idealny sposób na ozdobienie wnętrza firmy motoryzacyjnej – warsztatu samochodowego, wypożyczalni samochodów czy innego przedsiębiorstwa, w którym na pierwszym miejscu są samochody. Taka ozdoba ściany będzie w sposób oczywisty nawiązywała do profilu prowadzonego biznesu. Na pewno będzie też przyciągała spojrzenia klientów, którzy będą chcieli skorzystać z oferty danej firmy.\nTrwałe, wytrzymałe i odporne na uszkodzenia\nNowoczesne fototapety to idealny sposób na ozdobienie praktycznie każdego wnętrza. Sprawdzą się w pomieszczeniach, których ściany niezbyt dobrze się prezentują, pełne są uszkodzeń czy nierówności. Aby położyć fototapetę nie trzeba najpierw zajmować się przywracaniem ścianie dawnej świetności – po zamontowaniu tapety i tak wszystkie uszkodzenia będą zakryte. Nowoczesne tapety wykonane są z bardzo dobrych materiałów, które nie niszczą się, nie ulegają uszkodzeniom i przez wiele lat wyglądają jak nowe. Jeśli tapeta się zabrudzi, wystarczy przetrzeć ją mokra szmatką – na pewno w ten sposób nie zniszczymy efektownego zdjęcia. Co więcej, fototapety są też odporne na działanie promieni słonecznych, nie trzeba więc się obawiać, że po pewnym czasie wyblakną pod wpływem słońca. Fototapety do świetne rozwiązanie dekoracyjne, dzięki któremu ściana przez wiele lat będzie prezentowała się stylowo, efektownie i niebanalnie.\nPoprzedni artykuł Monitoring pojazdów – dlaczego warto go mieć?\nNastępny artykuł Dealer samochodowy XXI wieku – bez marketingu w sieci nie istnieje?\nJeden komentarz dla wpisu “Fototapeta z samochodem – gdzie będzie się dobrze prezentować?”\nCo myślicie o nowoczesnych tapetach? Macie je u siebie w domach czy jednak wolicie pomalowane ściany? Mi się wydaje, że tapety wprowadzą do wnętrza sporo energii, a przy tym mogą zakryć nierówne ściany. Na https://dobretapety.pl/tapety-kamien-cegla-deska znalazłam naprawdę fajne modele w bardzo przystępnych cenach. Zastanawiam się jednak, czy od razu zamawiać tapety do całego domu, czy jednak lepiej na początku zamówić jedną tapetę na próbę?


[Miasto i las w pobliżu] W poszukiwaniu odpowiedzi - Granica\nPost autor: Arnulf » 1 rok temu\nPochmurny dzień miał się już ku końcowi. W lesie powoli zaczynało się robić szaro. Dwaj wędrowcy zatrzymali się, by jeszcze za widna nazbierać chrustu i drewna na ognisko. Brat Arnulf wyciągnął z torby podróżnej ostatnie zapasy mięsa jakie zabrali ze sobą z Rapsodii i korzystając z wcześniej przygotowanej mieszanki ziołowej, zaczął je przygotowywać do upieczenia. Jego towarzysz w tym czasie zajął się rozpaleniem ogniska. Mężczyźni tworzyli zgrany duet. Znali się już jakiś czas, dużo podróżowali ze sobą i w niektórych sytuacjach rozumieli się bez słów. Obecnie zmierzali w stronę Rododendronii. Kilka dni temu opuścili Rapsodię, w której zatrzymali się na krótko, głównie po to, by na chwilę odpocząć i uzupełnić zapasy. Towarzysze podróżowali przez las z dwóch powodów: po pierwsze drzewa dawały idealną osłonę przed upalnym słońcem, a po drugie łatwiej było tam coś upolować, niż gdyby przyszło im przemierzać otwarte tereny. Dodatkowo Akzorn dzięki swym umiejętnościom czuł się w lesie jak we własnym domu i wyznaczał zawsze najkrótsze i najmniej wymagające trasy.\nKompani odpoczywali przy miło trzaskającym ognisku, w milczeniu spożywając ostatnie porcje lekko przypalonej kolacji. W powietrzu unosił się przyjemny zapach dymu. Wędrowcy wsłuchiwali się w odgłosy natury. Był to dla nich czas swoistej medytacji, kiedy to po ciężkim dniu mogli w końcu usiąść na miękkim runie leśnym i zrelaksować się. Arnulf siedział oparty o szerokie drzewo i begłośnie poruszał ustatmi recytując różne mantry. Akzorn leżał na plecach niedaleko ognia i patrzył w niebo, a od czasu do czasu przewracał się na bok, by dorzucić do ognia.\nZrobiło się ciemno. Jedynym źródłem światła było powoli dogasające ognisko. W oddali było słychać odgłosy nocnych zwierząt, które rozpoczynały swoje zajęcia. Mężczyźni ściszonym głosem rozmawiali o podróży. W ciągu kilku najbliższych dni czekała ich dalsza przeprawa przez las. Rododendronia znajdowała się w odległości około dwóch, może trzech tygodni od Rapsodii. Wędrowcy sądzili, że być może właśnie tam znajdą jakieś informacje, które mogłyby pomóc Akzornowi. Jedyne zapiski, jakie Arnulf odszukał w Klasztorze Mrocznych Sekretów wskazywały właśnie to miasto. Niestety żaden z podróźników nigdy tam nie był, toteż dyskusja była jedynie zlepkiem przypuszczeń i domniemań, co też takiego może ich tam czekać. Akzorn poszukiwał bowiem jakiegoś magicznego przedmiotu, który mógłby mu pomóc w kontrolowaniu jego przemiany. Życie w skórze wilka, mogło dawać wiele korzyści, jednak transformacja odbywała się tylko podczas pełni. Podobno istniał jakiś artefakt, za pomocą którego dało się manipulować cyklem zmian, niestety nigdzie nie było o nim praktycznie żadnych wzmianek. Mnich natomiast, podróżował wraz ze zmiennokształtnym, gdyż odkąd się poznali, ich życie stało się o wiele bardziej ciekawe i pełne przygód.\nRozmowa dobiegła końca. Zmęczony Akzorn pożegnał się, ziewnął przeciągle i zasnął. Po chwili dało się słyszeć jedynie jego donośne chrapanie. Arnulf jeszcze przez chwilę odmawiał różne modlitwy wieczorne, jednak po jakimś czasie również i on zamknął oczy, i przeniósł się do krainy snów.\nOstatnio edytowane przez Arnulf 1 rok temu, edytowano łącznie 1 raz.\nRe: [Las niedaleko miasta] W poszukiwaniu odpowiedzi\nPost autor: Akzorn » 1 rok temu\nAkzorn obudził się, jak zwykle, przed świtem. Wsłuchując się w nocne życie lasu zaczął rozpalać zgasłe już ognisko. Kiedy skończył, oparł się o stare drzewo, grzejąc stopy przy ogniu. Myśląc o tym co spotka go oraz jego kompana w Rododendroni nabił i zapalił fajkę.\nKiedy zaczęło świtać, coś przeszkodziło mu w rozmyślaniach. W oddali usłyszał kobiecy krzyk, tak to zdecydowanie był krzyk. Naprędce wyczyścił fajkę, którą schował do kieszeni płaszcza. Wziął do ręki kij leżący obok niego i szturchnął nim mnicha, budząc go.\n- Usłyszałem coś dziwnego, przydałoby się to sprawdzić - powiedział oschle.\nArnulf kiwnął głową. Zgasili ognisko, zabrali torby i ruszyli we wskazanym przez wilkołaka kierunku. Po kilkunastu minutach kazał on przyspieszyć kompanowi. Działo się coś złego.\nKilka minut później dotarli do skraju małej polanki, oblanej bladym słońcem. Po przeciwnej jej stronie dwóch Fallerian, prawdopodobnie żołnierzy, przyodzianych w lekkie zbroje, z mieczami przy pasach ciągnęło związaną młodą dziewczynę. Brudną, chudą i ubraną w tunikę, również Falleriankę. Akzron, choć były zabójca, nie przepadał za znęcaniem się nad kimś dla przyjemności. On sam kończył sprawy w kilku sprawnych ciosach. Natomiast strażników najwyraźniej bawiła ta sytuacja, śmiali się i wykrzykiwali różne, niezbyt przyjazne określenia w stronę ofiary. Obudziła się w nim chęć zabijania. Odrzucił na ziemię kij, zrzucił płaszcz i zanim mnich zdążył jakkolwiek zareagować, z toporami w dłoniach wybiegł z lasu.\nZanim mężczyźni zdążyli się zorientować co właściwie się dzieje, jeden z nich upadł głucho z toporem wbitym w plecy, a kolejny leżał przyciskany do ziemi.\n- Kim ona jest? - szepnął melancholijnym głosem do Falleriana.\n- To Sera, dezerte... - jego wywód zakończyło uderzenie topora w czaszkę.\nWstał, otrzepał się z kurzu i dobił poprzedniego żołnierza, jęczącego z bólu. Topory wytarł w trawę. Następnie podszedł dziewczyny, zastygłej z przerażenia, a może i zdziwienia na skraju polany.\n- Od niego - wskazał ręką - wiem jak się nazywasz, lecz zapytam ponownie. Kim jesteś i czym zasłużyłaś sobie na takie traktowanie? - powiedział.\nW międzyczasie mnich zbliżył się do nich i podał Akzornowi płaszcz oraz kij. Czekał na dalszy rozwój wydarzeń.\nPost autor: Sera » 1 rok temu\nSera była na siebie zła. Kiedy już myślała, że udało jej się uciec, opuściła gardę. Żołnierze wzięli ją z zaskoczenia, ogłuszyli a potem związali. Z racji, że nie byli od niej lepsi w walce, wykorzystywali każdą okazję, aby nabluzgać i sponiewierać dziewczynę. Uważali ją za zdrajczynię i choć ona mówiła inaczej, Fellarianka wiedziała, co ją czeka - długi sznur opleciony wokół jej szyi, a potem śmierć. Dość szybka, ale żałosna śmierć. I nie chciała tego, ale jak mogłaby uciec od ciążącego nad nią wyroku?\nKierowali się w stronę gór, ale nie zamierzali lecieć. Zamiast tego szli piechotą, ponieważ w ten sposób łatwiej jest odeskortować więźnia. Gdy ciągnęli Serę po ziemi, jej kolana stały się zaczerwienione. Na początku robiły się niewielkie rany, ale potem jej kolana były już całkowicie obdarte, widać było krew, a nawet kawałek kości. Poczuła ogromny przypływ bólu i pomimo swej silnej woli, nie była w stanie go przezwyciężyć. Wpierw jęknęła kilka razy, jednak gdy strażnicy nie zwrócili na to uwagi, nie wytrzymała więcej. Zaczęła krzyczeć, wrzeszczeć na nich, szarpać się. Jej oprawcom spodobało się to "przedstawienie". Nie zamierzali ją oszczędzać tylko dlatego, że jest dziewczyną.\nWtedy spostrzegła kogoś. Był szczupłym, nieco wyższym od niej mężczyzną o czarnych włosach. Wyglądał na bardzo zdenerwowanego i niebezpiecznego. Nie minęła chwila, a mężczyźnie udało się powalić strzegących ją żołnierzy. Była zaskoczona ale i wdzięczna za to, że przyszedł ją uratować. Zawsze chciała spotkać kogoś spoza jej rasy, jednak nie spodziewała się tak życzliwych osób.\nPierwsze słowa wędrowca wytrąciły ją z równowagi. Nie spodziewała się takiej nieufności od kogoś, kto ją wybawi, ale nie miała skrupułów przed powiedzeniem mu prawdy. Albo tego, co uznawała za prawdę.\n- Mam na imię Sera. Sera Izen. - Uśmiechnęła się i spojrzała mu prosto w oczy. Słyszała, że ludzie starzeją się o wiele szybciej niż Fellarianie, ale nie śmiała zgadywać wieku swojego rozmówcy. Gdy zauważyła, że chłopak się niecierpliwi, pospieszyła się z dalszym wyjaśnianiem.\n- Jestem porucznikiem w trzeciej dywizji Fellariańskiego wojska. - urwała i natychmiast się poprawiła - Byłam. To dość długa i skomplikowana historia. - W tej chwili dostrzegła drugiego mężczyznę, idącego w ich kierunku. Niósł ze sobą płaszcz i długi kij, który widocznie należał do jej wybawiciela. Uznała, że to przyjaciel, więc zwracała się teraz do obu - Odkryłam, że mój szef mnie oszukał, więc postanowiłam odejść. Nie zdezerterowałam ze strachu, co to, to nie. Nie jestem też zdrajcą, ale nie chcę być już dłużej wykorzystywana przez ludzi, którzy mną manipulują. Natomiast tamci dwaj - machnęła głową w stronę trupów - to tylko pachołki. Jednak zaskoczyli mnie, ogłuszyli a potem... cóż, sami widzicie. Mieli zaprowadzić mnie za rączkę na stryczek, - Sera skrzywiła się, a potem splunęła na martwe ciało - niedoczekanie. - Podeszła do zwłok nieboszczyków i wzięła długą, czarną kosę, przewieszoną przez ramię jednego z nich. Wpatrywała się w broń, po czym cicho westchnęła - Zabrali ją, gdy mnie obezwładnili. To prezent od ojca.\n- Czy mogę teraz zapytać, kim wy jesteście? I gdzie się wybieracie? - Nie wiedząc czemu, ufała tej dwójce. Czuła, że oni mogą ją zrozumieć, więc chciała zdobyć ich zaufanie, a może nawet przyjaźń.\nBrat Arnulf w milczeniu przysłuchiwał się rozmowie Sery i Akzorna. Ledwo się poznali, a już udało im się odnaleźć wspólny język. Fellarianka była zdecydowanie osobą, z którą dało się porozmawiać. Jej pozytywny stosunek do ludzi dało się wyczuć już po kilku pierwszych zdaniach. Była osobą bardzo towarzyską, która wprost uwielbiała opowiadać przeróżne historie. Czasem były one tak niesamowite, że aż trudno było uwierzyć w ich autentyczność. Wilkołak był wobec skrzydlatej wojowniczki bardzo uprzejmy i grzeczny. Starał się prowadzić rozmowę na odpowiednim poziomie, pomagał pokonywać trudniejsze przeszkody na szlaku, a od czasu do czasu dopytywał się o zmęczenie i głód. Arnulf natomiast, poruszał się w milczeniu, przysłuchując się im i rejestrując wszelkie istotne fakty, które mogły mu pomóc określić kim tak naprawdę była Sera. W pogawędce uczestniczył tylko wtedy, gdy był o coś pytany. Większość czasu podróżował, obserwując zachowanie pozostałych członków drużyny.\n- "Czyżby mój futrzasty przyjaciel odnalazł tę jedyną?" - pomyślał Arnulf i uśmiechnął się pod nosem, widząc, jak towarzysze śmieją się do łez z dowcipu Sery.\nPodróżnicy powoli zbliżali się już do miasta. Lada dzień powinni ujrzeć pierwsze zabudowania miejskie. Tymczasem dzień miał się już ku końcowi. Towarzysze zatrzymali się, by rozbić obóz. W trzyosobowym składzie poszło im to bardzo szybko. Największym problemem było przygotowanie posiłku dla Sery. Fellarianka bowiem, nie mogła jeść pieczonego mięsa. Na szczęście brat Arnulf zbierał po drodze różne jadalne grzyby, więc pozostało jedynie wymyślić, czym by je urozmaicić. Mnich stwierdził, że najlepsze byłyby jajka, więc wilkołak udał się na poszukiwanie. Przygotowanie kolacji poszło całkiem sprawnie. Brat Arnulf z dnia na dzień stawał się coraz lepszym kucharzem. Tym razem udało mu się nie przypalić pieczeni, a posiłek dla Sery był podobno bardzo smaczny.\n- "Ciekawe, czy faktycznie to było takie dobre, czy też Sera mówi tak, żebym był szczęśliwy" – zastanowił się mnich.\nPodróżnicy skończyli posiłek. Siedzieli sobie wygodnie, odpoczywając po kolejnym dniu męczącej wędrówki. Nagle Sera jakoś dziwnie się ożywiła i wstała, wypatrując czegoś na skraju lasu. Arnulf zmrużył oczy, próbując dostrzec, co takiego przykuło jej uwagę. Niestety nic specjalnego nie zauważył.\n- Co tam widzisz? - zapytał.\nSera powiedziała coś niezrozumiałego i powolnym krokiem ruszyła przed siebie. Mężczyźni popatrzyli po sobie ze zdziwieniem w oczach. Akzorn wstał i poszedł za fellarianką. Ta bez przerwy poruszała się przed siebie. W pewnym momencie wyciągnęła rękę, jakby próbowała coś złapać. Nagle gwałtownie ją cofnęła, krzyknęła i zaczęła uciekać. Wilkołak stanął w miejscu, nie wiedząc, co się dzieje. Zachowanie towarzyszki było co najmniej dziwne. Arnulf wstał, jeszcze raz rozejrzał się dookoła i podrapał się po głowie. Miał wrażenie, że już kiedyś widział takie zachowanie. Tylko co to mogło być... Po chwili namysłu doznał olśnienia. Podniósł miskę z posiłkiem Sery, wziął odrobinę z tego, co zostało do ust, a następnie wypluł i wysypał resztki do ogniska.\n- "Jasna cholera, musiałem się pomylić... Oby nie było tego za dużo." - pomyślał.\nPodszedł do zdezorientowanego Akzorna, który nie bardzo wiedział, co ma robić.\n- Co ją ugryzło? - usłyszał pytanie z ust wilkołaka.\n- Wydaje mi się, że przez przypadek nazbierałem nie tych grzybów, co trzeba i... Chyba ją trochę sponiewierały. Prawdopodobnie ma teraz halucynacje. Za kilka godzin powinno jej przejść. Lepiej przywiążmy ją do drzewa, żeby nam nie odleciała. To mogłoby się źle skończyć. - odpowiedział mnich.\nWilkołak popatrzył na niego zdziwiony, jednak zrozumiał, że sytuacja faktycznie jest poważna. Sera w tym czasie chodziła na czworaka, co jakiś czas kładąc głowę na ziemi albo ocierała się o drzewa, wydając z siebie dziwne dźwięki przypominające syczenie. Mnich wyciągnął swoje zapasowe cingulum. W tym czasie Akzorn złapał fellariankę i przyniósł ją do obozowiska. Arnulf obwiązał kostkę kobiety, a drugi koniec sznura przymocował do wystającej z ziemi gałęzi. Sera upadła na kolana i z wytrzeszczonymi oczami zaczęła wymawiać różne sylaby niczym mantrę. Wyglądało to co najmniej jakby była jakąś kapłanką lub wizjonerką.\n- "To będzie ciężka noc" – pomyślał mnich.\n- No toś się popisał znajomością runa leśnego – stwierdził ironicznie wilkołak. - Zostaw! Nie jedz tego! - krzyknął zaraz potem widząc jak fellarianka próbuje włożyć do ust sporych rozmiarów kamień.\nMężczyźni uspokojeni faktem, że na dziwne zachowanie fellarianki miały wpływ halucynogenne grzyby, wrócili do przerwanego wcześniej odpoczynku. Zaczęli rozmawiać o znanych im narkotykach i opowiadali sobie najróżniejsze historie z nimi związane. Sera w tym czasie powoli dochodziła do siebie.\nNadeszła noc. Mężczyźni uznali, że będą na zmianę pilnować swej towarzyszki. W ten sposób jeden z nich odpoczywał, a drugi pilnował, by ich towarzyszka nic sobie nie zrobiła. Halucynacje ustąpiły dopiero nad ranem, gdy słońce zaczynało się już wyłaniać zza widnokręgu. Zmęczona Sera położyła się wygodnie na miękkiej ziemi i zasnęła. Arnulf odwiązał ją, zwinął swoje zapasowe cingulum, pomógł Akzornowi posprzątać obóz i spakował swoje rzeczy. Wilkołak natomiast, skończywszy czynności przy obozie, wziął Serę na plecy i wraz z mnichem ruszył w dalszą podróż.\nPół dnia po nieprzyjemnym zdarzeniu z grzybami, około południa, grupka wędrowców ujrzała pierwsze zabudowania miejskie.\nPorządne mury i dobrze chronione bramy były cechą szczególną Rododendroni.\n- Rozejrzę się po mieście - powiedział Akzorn do towarzyszy - rozpalcie w tym czasie ognisko i czekajcie na mnie do wieczora.\nPowiedziawszy to, nie czekając na reakcje towarzyszy, zarzucił na plecy upolowaną przed świtem sarnę i wyruszył w stronę bramy.\nJego towarzysze dostosowali się do jego słów. Mnich domyślił się, że wilkołak chce zadbać o ich bezpieczeństwo, z naciskiem na Serę, która była dezerterką i mogła być poszukiwana.\nStraże przepuścili Akzorna przez bramę bez problemów, uznając go za zwykłego myśliwego.\n- "Całkiem ładne miasto, lecz dosyć tłoczne." - to myśląc, przepychał się przez tłumy na rynku. Udało mu się sprzedać sarnę za 375 ruenów, bardzo dobra cena.\nPo zawarciu transakcji, oparł się o ścianę jakiegoś domostwa i rozpalił fajkę. Nie wzbudzając żadnych podejrzeń przechadzał się ulicami, przyglądając się wszystkiemu.\nPrzejrzał towary u kowala - "Tutejsza stal na prawdę wygląda na solidną" - pomyślał przeglądając broń - po chwili namysłu zakupił sztylet za 200 ruenów. Wpadł na piwo do jakiejś karczmy i posłuchał plotek na temat tutejszego władcy. Był w dobrym humorze, ale to co zobaczył po wyjściu z przybytku całkiem mu go zepsuło.\n- Szlag by to, list gończy... - mruknął po czym splunął na bruk. Oblicze Sery spoglądało na niego z karty papieru. Zerwał ją i schował do kieszeni płaszcza.\nW drodze powrotnej zakupił trochę ziół do fajki za 70 ruenów. Wyszedł, ponownie bez problemu, i skierował się w stronę miejsca gdzie opuścił swych kompanów. Znalazł ich, dzięki swoim wyczulonym zmysłom węchu i słuchu, nad pobliską rzeczką, siedzących i rozmawiających cicho w prowizorycznym obozowisku.\nKiedy go zobaczyli przywitali go przyjaźnie, ten nie odpowiedział, jedynie spojrzał na nich i wręczył list gończy mnichowi. Ponownie tego dnia zapalił fajkę i udał się do lasu. Założył kilka wnyków i zebrał myśli ciesząc się przebywaniem na łonie natury.\nDo obozu wrócił późno w nocy, Fellarianka spała, Arnulf siedział oparty o drzewo i pilnował ognia. Kiedy Akzorn wyszedł z cienia wywiązała się pomiędzy nimi krótka rozmowa na temat tego co zrobić z Serą. Doszli do wniosku, że na ten moment musi zmienić ona swoją tożsamość.\nO świcie wilkołak sprawdził zastawione poprzedniego dnia wnyki i z dwoma królikami w ręku ruszył do miasta. Sprzedał je u tego samego kupca, co wczorajszego dnia sarnę, po 25 ruenów za sztukę. Wypytał go czy nie ma tu jakiegoś sklepu alchemicznego, okazało się, że jest jeden.\nDostał się do niego po dłuższym czasie, krętymi uliczkami, parę razy gubiąc drogę. Po wejściu do środka odurzył go zapach ziół oraz innych przedmiotów których zastosowania i nazw nie znał. Po dość ostrej wymianie zdań udało mu się kupić eliksir który zmienia kolor włosów na brązowy na jakiś tydzień (pod warunkiem, że są jasne), po zaniżonej cenie 100 ruenów.\nJego wieczorny powrót do obozowiska oznaczał dla Sery początek zmian.\nNiedaleko obozowiska znajdowało się niewielkie jezioro. Sera poszła tam, aby dokonać metamorfozy. Dzięki eliksirowi, który dostała od Akzorna, mogła zmienić kolor swoich włosów na brąz. Była tym podekscytowana, choć z drugiej strony bała się, że coś może nie wyjść.\n- "A co, jeśli staną się po tym zielone? Albo ta dziwna substancja nigdy nie zejdzie?" - Wpierw umyła dokładnie włosy, przeczytała na papierku dołączonym do fiolki, że jest to nieodzowna część całego procesu. Głośno westchnęła, po czym powiedziała - Raz kozie śmierć - i wtarła farbę w swoje długie, jasne włosy, które po chwili ściemniały i przybrały kasztanową barwę. Nie wiedziała czy się udało, dopóki przed jej oczyma nie spadł brunatny kosmyk. Odczuła pierwsze zwycięstwo - był to kolor, który chciała uzyskać, jednak wciąż nie miała pewności, czy zejdzie po tych siedmiu dniach.\nWróciła do obozu, po czym wyrwała towarzyszy z ich dotychczasowych zajęć. Stanęła im na przeciw i pokazała się w nowej wersji.\n- Witajcie panowie, powiedzcie mi: jak bardzo przypominam siebie? - Uśmiechem próbowała dodać sobie nieco uroku mając nadzieję, że z brązowym jej do twarzy. Pobrudziła nieco włosy i ułożyła je na bok.\nTo jednak nie wszystko, pamiętała, że nie tylko włosy można rozpoznać. Przyjęła postawę lekko przygarbioną, ale nie bardzo - w końcu nie była chłopką. Wzięła ze sobą bagaż, natomiast kosę schowała niedaleko obozu. Postanowiła jej nie brać, gdyż zbytnio rzucałaby się w oczy.\nWraz z przyjaciółmi dotarła do głównej bramy. Oczywiście nie mogło zabraknąć też straży.\n- Stać! Kto idzie? - Powiedział jeden z nich oschłym głosem. Nie wyglądał na osobę, która wita przybyszy z otwartymi ramionami, jednak drugi wartownik, stojący obok niego, rozpoznał jednego z wędrowców.\n- A, kojarzę cię! Jesteś tym nowym łowcą. - Podrapał się po brodzie, szukając w myślach jego imienia - Akzorn, prawda? Widzę, że tym razem nie przyszedłeś z upolowaną zwierzyną. - Mężczyzna głośno się zaśmiał. - Jak masz na imię panienko?\n- Jestem Se... - Ledwo powstrzymała dłoń, przed spoliczkowaniem się. Zapomniała o tak ważnej sprawie. Zaczęła wyliczać, jakie zna imiona na literę "s".\n- Sewera. Tak mam na imię.\nStrażnik lekko się skrzywił. Pomyślał, że to dziwne, aby nie pamiętać własnego imienia, może ta dziewczyna ma coś z głową? - A ten tutaj? - Wskazał palcem Arnulfa.\nMnich przedstawił się jako skromny kaznodzieja. Prawdopodobnie chciał już jak najszybciej zakończyć tą rozmowę.\n- W porządku, droga wolna. - Zaprosił przybyszy gestem dłoni. Gdy ich sylwetki powoli zaczęły się oddalać, mężczyzna odprowadzał dziewczynę wzrokiem. Zamyślił się trochę i zagadnął do partnera - Czy ja ją skądś znam?\n"Hmm... Sewera? Cóż... Mogła się bardziej postarać." - rozmyślał Arnulf, idąc spory kawałek za towarzyszami. Udało im się przedostać do miasta. Pomysł z przefarbowaniem włosów przyniósł oczekiwany efekt, jednak drobna wpadka Sery mogła ich sporo kosztować. Mnich zastanawiał się nad tym, czy wspólne wejście do miasta było dobrym pomysłem. W końcu jednak doszedł do przekonania, że Sera byłaby bardziej narażona na ryzyko wykrycia, gdyby próbowała sama ominąć strażników. Nie dawało mu jednak spokoju to, że wartownik bez problemu rozpoznał Akzorna, który zupełnie niespodziewanie przyprowadził ze sobą dwóch towarzyszy. Dobrze, że strażnicy przeważnie wykazywali się małym ilorazem inteligencji, inaczej bowiem mężczyzna mógłby zacząć zadawać pytania. Kolejnym punktem, który został pominięty przy planowaniu wejścia do miasta, było to, że ani Arnulf, ani Akzorn nie wiedzieli czego tak naprawdę szukają w Rododendronii, a co się z tym wiąże, ile czasu im to zajmie. Farba do włosów Sery powinna zejść po upływie siedmiu dni, więc albo należało uporać się z tym wcześniej, albo znaleźć dobrą kryjówkę dla fellarianki.\nPrzyjaciele zatrzymali się. Akzorn opowiedział po krótce co gdzie się znajduje. Sam zapowiedział, że najczęściej będzie przebywał w lesie na polowaniu, lub gdzieś w miasteczku, wykonując swoją robotę. Sera powiedziała, że poszuka sobie jakiejś, karczmy. Brat Arnulf wręczył jej sakiewkę, której zawartość powinna wystarczyć na tydzień, po czym oświadczył, że uda się do lokalnego klasztoru i poszuka informacji, które mogłyby się okazać pomocne w poszukiwaniach. Następnie wszyscy rozeszli się w swoje strony. Mnich intuicyjnie skierował swe kroki w stronę, z której dochodziły charakterystyczne dźwięki bijących dzwonów. Po drodze zapytał kilku mieszczan o najnowsze wieści, jednak nie dowiedział się niczego interesującego. W końcu dotarł do miejsca, którego szukał. Była to niewielka, ceglana budowla, z kolorowymi witrażami. W środku zapewne znajdowały się pomieszczenia przeznaczone do modlitwy i pokoje mieszkalne dla zakonników. Wejście do budynku stanowiły spore, drewniane drzwi. Tuż obok nich stał sobie niski, zgarbiony, siwy staruszek, ubrany w białą albę, trzymający drewnianą laskę w ręku. Starzec, najprawdopodobniej błogosławiony, uśmiechał się przyjaźnie i opromieniał swym blaskiem wszystko wokół. Gdy tylko zobaczył brata Arnulfa zawołał radośnie i powoli zbliżył się do niego.\n- Witaj synu! Cóż za niespodzianka! Dawno nie mieliśmy tutaj gości! Jestem głową tego zakonu. Bracia nazywają mnie ojcem Quento. Widać, że przebyłeś długą podróż. Wejdź! Ja zawołam kogoś, żeby przygotował ci jedzenie. Skąd przybywasz? - zapytał.\nOptymizm ojca Quento i jego niesamowita gościnność sprawiły, że Brat Arnulf od razu poczuł się jak w domu. Po krótce opowiedział swoją historię, wyjaśnił cel wizyty w Rododendronii i zapytał o możliwość nocowania w klasztorze. Stary mnich, zadowolony z odwiedzin współbrata z odległych stron, bez namysłu zgodził się na wszystko.\n- Za mną młodzieńcze! Zaprowadzę cię, do jakiejś wolnej celi gdzie będziesz mógł chwilę odpocząć. - po tych słowach, starzec otworzył drzwi i wszedł do klasztoru. Zaprowadził brata Arnulfa do małego pomieszczenia, w którym znajdowało się tylko łóżko, krzesło i biurko z dwoma świecami. - Mam nadzieję, że przyjemnie będzie ci się tu pracowało, bracie. Gdy usłyszysz dźwięk gongu, zejdź do refektarza na posiłek. Poznasz pozostałych chłopców. Zapoznamy cię też z panującymi tu zasadami. Tymczasem rozgość się i odpocznij.\nOjciec Quento zamknął za sobą drzwi i zostawił brata Arnulfa samego. Ten postawił swoje rzeczy na podłodze pod ścianą i położył się na łóżku. Tak wygodnie nie spał, odkąd razem z wilkołakiem opuścili Rapsodię, toteż bardzo szybko przeniósł się do krainy snów.\nDo końca wieczora, mnich poznał pozostałych mieszkańców klasztoru, wdrożył się w panujące w nim reguły i pomógł w kilku pracach. Postanowił, że poszukiwania rozpocznie dopiero następnego dnia. Wieczorem, gdy już powrócił do wyznaczonej mu celi, zanim poszedł spać, pomodlił się, by zapewnić swoim towarzyszom błogosławieństwo i ochronę przed złymi, nocnymi przygodami. Miał nadzieję, że zarówno Sera, jak i Akzorn znaleźli jakiś ciepły kąt, w którym będą mogli spędzić tę noc.\nArnulf odszedł w poszukiwaniu klasztoru, a Sera, karczmy. Była sama, lecz tylko pozornie. Akzorn podążał za nią, aż dotarła do przybytku zwanego "Pod Mętłym Okiem". Patrzył z zaciekawieniem jak ewidentnie zdenerwowana Fellarianka przekracza próg budynku. Kiedy po dłuższej chwili nic się nie wydarzyło, zapalił fajkę i udał się na, jak zawszę, kolorowy, pełen zapachów i tłoczny rynek. Kontrastował on z całym miastem, szarym brukiem i grubymi, smutnymi murami obronnymi.\nPodszedł do tablicy ogłoszeń szukając jakiegoś zlecenia oraz informacji o jakimś magu, szamanie czy sprzedawcy artefaktów.\nPragnął rozwiązać problem z którym męczył się już od pierwszej przemiany w hybrydę - atakami szału i nie panowaniem nad sobą. Nienawidził tego, tej niemocy, umysłu przesłoniętego pierwotnymi instynktami. Nadzieję na poprawę tego stanu dawała mu jedynie historia o jakimś zaklęciu lub artefakcie który pozwalał kontrolować przemianę. Zasłyszana była ona przez niego w jakiejś karczmie. Wiedzę na ten temat starał się zgłębić razem z Arnulfem w Klasztorze Mrocznych Sekretów, ale nie znaleźli tam oni nic zbytnio przydatnego.\nTablica była zapełniona, karty papieru wchodziły jedna na drugą zasłaniając się. Akzorn przejrzał je wszystkie. Z całego tego zbiorowiska przykuła jego uwagę tylko jedna, mała kartka zapisana na czerwono.\n- "Magiczny atrament?" - zerwał ją i przyłożył do nosa - "Krew... wampir?"\nGłosiła ona - "Poszukiwany łowca nagród. Po więcej informacji należy zgłosić się do..." - kartka była w tym miejscu przerwana.\n- Szlag... - mruknął.\n- "Powinienem zanieść to mnichowi, tylko... gdzie on teraz dokładnie jest?" - zamyślił się - "Czy chodząc po mieście widziałem coś przypominającego kościół bądź katedrę? Hmm... Chyba było coś takiego na zachód od rynku." - westchnął - "Trzeba będzie się przejść."\nPrzy akompaniamencie bijących dzwonów zapukał trzykrotnie do sporych, drewnianych drzwi. Po dłuższym czasie otworzył mu staruszek w białym stroju.\n- Witaj synu, czego potrze... - nie dokończył, ponieważ przerwał mu Akzorn.\n- Witaj, szukam swojego przyjaciela Arnulfa, nie zatrzymał się może tutaj? - zapytał spokojnym głosem.\n- Tak, tak. Zawitał do nas tego dnia, jest teraz na modlitwach. Mam coś przekazać? - odpowiedział starzec.\nAkzorn podał mu zwiniętą zwiniętą kartkę - Tak, to, oraz pozdrowienia i prośbę, aby zjawił się jutro w karczmie "Pod Mętłym Okiem". Mnich kiwnął głową, pobłogosławił wilkołakowi, po czym zamknął drzwi.\n- "Kim mógł być ten zakapturzony człowiek? Pachniał lasem i mokrą ziemią... a może sierścią?" - rozmyślał stary mnich idąc ciemnym korytarzem.\nMężczyzna wstąpił do karczmy znajdującej się w pobliżu, za drobne pieniądze znalezione w kieszeniach płaszcza kupił kufel piwa i usiadł w najciemniejszym kącie izby.\n- "Arnulf zna się na demonach, ale czy wampiry też się do nich zaliczają? W sumie i tak ma większą wiedzę niż ja, więc może niepotrzebnie się tym zamartwiam?" - upił spory łyk piwa.\nPrzebywał w karczmie do późnej nocy, kiedy wyszedł spojrzał w niebo. Zbliżała się pełnia.\nMało brakowało, strażnik omal jej nie rozpoznał. Na szczęście mieli to już za sobą, więc Sera pozwoliła sobie na odczucie ulgi. Nie było to zbyt mądre posunięcie, dlatego postanowiła, że w przyszłości będzie planować z większą ilością szczegółów. A na teraz miała ważne zadanie, otóż musiała... zapamiętać swoje nowe imię.\n"Sewera, Sewera, Sewera, Sewera, Sewera..." - Może trochę za bardzo się wczuła, bo na chwilę zamknęła oczy i zaczęła powtarzać to jak mantrę. Kiedy znowu je otworzyła, Akzorn dziwnie na nią popatrzył.\n- Ja, emm... Ja tylko powtarzam - Nagle poczuła się bardzo głupio i przyspieszyła kroku.\nPóźniej przystali i wilkołak zaczął opowiadać co gdzie jest. Postanowili się rozdzielić na jakiś czas. Gdy Sera zapowiedziała, że uda się do jakiejś karczmy, Brat Arnulf wręczył jej sakiewkę z monetami.\nWtedy nieco posmutniała, ale była też zdenerwowana. Musiała być zależna od innych, ponieważ sama nie posiadała żadnych pieniędzy.\nRozłączyli się, a ona gniewnym krokiem ruszyła w stronę gospody.\nWeszła i natychmiast poczuła buchające od środka ciepło. Wewnątrz nie było jednak zbyt wiele osób, a żadna nie zwróciła na nią uwagi. Żadna oprócz samego gospodarza, który od razu obrzucił ją sympatycznym uśmiechem. Choć... może tak się tylko zdawało?\nPodeszła do niego bez pośpiechu i zamówiła kufel piwa.\n- To będzie cztery rueny - Słysząc to, podrapała się po głowie. Cena nieco zawyżona, ale już niech mu będzie. Położyła więc na ladzie cztery miedziane kruki. Gdy otrzymała swój trunek, upiła kilka łyków, po czym odstawiła na bok puste już naczynie. Nagle się skrzywiła, ale nie dlatego, że jej nie smakowało, a właśnie dlatego, że smakowało. Była pozytywnie zaskoczona, gdyż przyzwyczaiła się do znacznie gorszego smaku piwa.\n"Czyżby na tym świecie jednak istniał jakiś uczciwy oberżysta?" - Zaczęła się zastanawiać, czy aż tak mało wie o życiu. Potem jednak wróciła do rzeczywistości.\n- Skoro sprzedajecie takie dobre trunki, to dlaczego to miejsce nie ma polotu, przyjacielu? - Odniosła się do niego z szacunkiem, nie chciała jednak go urazić. I wyglądało na to, że sam gospodarz odebrał to pozytywnie.\n- Ano, czasami wpadają jacyś gwardziści i chłopy, ale mówią, że wieje nudą. - Opowiadał to z żalem. Widział, że interes się nie kręci, ale co mógł zrobić?\n- Gdyby tylko jaki bard wstąpił w nasze progi, dałbym mu i kwaterę i jedzenie, byleby tylko zagrał na jakimś bębnie czy fujarce.\nFellariance coś zaświtało. No przecież! To doskonały pomysł!\n- Mam flet i trochę się na muzykowaniu znam. Mogę też jakichś historii naopowiadać, a myślę, że i bajarz się nada. - Kiedy wypowiedziała ostatnie słowa, karczmarz o mało nie stracił przytomności. Był przeszczęśliwy, nie mógł przegapić takiej okazji na rozkręcenie biznesu.\n- Tak! Oczywiście! Dziękuję panienko, dziękuję z całego serca!\n- Jeszcze jedno. - Sera także widziała w tym swoją szansę, a raczej szansę Akzorna. - Wiesz może, czy ktoś zna się tutaj na jakichś magicznych przedmiotach, albo czarach?\n- Cśśś! O magii u nas mówić nie wolno! Ja ci nic nie powiem, ale może spytaj któregoś z klientów. - Karczmarz wyraźnie zniżył głos. Był zaniepokojony, jednak chciał pomóc swojej nowej lokatorce. Miał tylko nadzieję, że dziewczyna przyprowadzi więcej ludzi, niż odstraszy...\nByło już całkiem późno, Sera udała się do swojej kwatery. Nie było tam tak ładnie jak przypuszczała, ale starała się nie narzekać. Ułożyła się na swoim łóżku, które niestety nie okazało się zbyt wygodne.\nRozmyślała o tym, że jutro w południe zagra jakąś skoczną melodię a potem przepyta kilka osób. Zastanawiała się, czy w ogóle uda im się znaleźć tu to, czego szukają.\nAż wreszcie zasnęła.\nDonośny dźwięk dzwonów obudził brata Arnulfa z płytkiego snu. Mnich otworzył oczy, rozejrzał się po swojej celi, odrzucił cienki koc, którym był okryty i wstał ze swojego posłania. Stojąc przy łóżku, rozłożył ręce na boki, połączył kciuki z dwoma ostatnimi palcami, zamknął oczy i rozpoczął medytację. Po upływie godziny otworzył oczy, wrócił do rzeczywistości, złożył ręce i wyszedł z celi. Udał się do kaplicy klasztornej, by kontynuować modlitwy. Gdy już zakończył poranne rytuały, skierował swe kroki w stronę refektarza. Spotkał tam kilku zakonników, spożywających w milczeniu śniadanie. Odebrał przeznaczoną sobie porcję jedzenia, wybrał sobie pierwsze, wolne miejsce i pospiesznie zjadł wszystko w milczeniu. Potem poszedł wykonywać swoje obowiązki, jednak po drodze natknął się na ojca Quento. Ten zatrzymał go i wręczył mu jakiś tajemniczy liścik.\n- Twój przyjaciel oczekuje cię w "Mętłym Oku" - powiedział starzec. Brat Arnulf złożył ręce na klatce piersiowej i skłonił się w geście wdzięczności za przekazanie informacji. Rzucił okiem na dziwny liścik.\n- "Hmm... Poszukiwany łowca nagród... Czyżby Akzorn zwęszył jakąś dobrą robotę? A może ma to związek z tym, czego szuka?" - pomyślał Arnulf.\nMnich wykonał wszystkie swoje poranne obowiązki, a następnie opuścił klasztor i udał się w poszukiwaniu wspomnianej karczmy. Po drodze spotkał kilku mieszczan, z którymi przez chwilę porozmawiał na temat najświeższych wydarzeń, jednak ponownie nie dowiedział się niczego, co mogłoby choć trochę kojarzyć się z dziwną przepowiednią. Poznał za to najkrótszą drogę do karczmy "Pod Mętłym Okiem". Pokonał kilka wąskich uliczek, pobłogosławił kilku przechodniów, proszących o dobre słowo i znalazł się w umówionym miejscu. Stojąc przed wejściem do karczmy, rozejrzał się jeszcze dla pewności czy nikt go nie śledzi, a następnie wszedł do środka. Momentalnie uderzył go smród palonego tytoniu, spoconych mężczyzn i alkoholu. Zapach był tak intensywny, że brat Arnulf nabrał przekonania, że jak wróci do klasztoru, to wszyscy będą wiedzieli, skąd wrócił.\n- O przyszedł! - usłyszał znajomy damski głos. Odwrócił się w tamtą stronę i zobaczył Akzorna i Serę, siedzących przy jednym stoliku. Na ich widok uśmiechnął się delikatnie, gdyż wciąż miał wrażenie, że oboje doskonale do siebie pasują. Zachował jednak tę opinię dla siebie i nic nie mówiąc, przysiadł się do towarzyszy.\n- Witaj Sewero, witaj Akzornie. Miło was znowu widzieć. Jak minęła wam pierwsza noc w tym pięknym miasteczku? - zapytał.\nPrzyjaciele pokrótce opowiedzieli mu wszystko, po czym Sera zamówiła dodatkowy kufel piwa, by mnich mógł również zaspokoić pragnienie. Karczmarz prędko przyniósł kolejny, drewniany kufel ze złocistym, spienionym napojem. Arnulfa zdziwiło trochę to, że mężczyzna w bardzo miły sposób zwrócił się do fellarianki.\n- Widzę, że udało ci się zaprzyjaźnić z tutejszym właścicielem. - odezwał się do Sery. Ta natychmiast opowiedziała mu o swoim pomyśle i o tym, że została karczemnym grajkiem. Zakonnik popatrzył najpierw na nią, potem na Akzorna, a potem na karczmarza. Następnie przeniósł wzrok z powrotem na Serę i przyciszonym głosem zapytał:\n- Ty żartujesz, prawda?\nZaskoczona jego reakcją fellarianka, odparła, że mówi zupełnie poważnie. Akzorn także sprawiał wrażenie zdziwionego.\n- Cóż... Jesteś poszukiwana przez fellarańskich żołnierzy. Cudem dostaliśmy się do miasta w taki sposób, że nikt cię nie rozpoznał. Wszędzie roi się od fellarian, którzy mogą cię przejrzeć. Nie jestem do końca przekonany, czy to dobry pomysł. - powiedział ściszonym głosem Arnulf.\nZrobiła się chwilowa cisza. Po chwili jednak Sera powiedziała, że będzie bardzo ostrożna i nie zrobi niczego, co mogłoby ją wydać. Mnich postanowił jednak mimo wszystko odprawić nad nią niewielki rytuał ochronny, dzięki któremu w razie zagrożenia on i wilkołak zostaliby ostrzeżeni. Zaklęcie było bardzo proste i bardzo skuteczne: gdyby Sera znalazła się w opałach, jej przyjaciele momentalnie odczuliby, że coś jej zagraża. Rzucenie aury zajęło mnichowi dosłownie kilka chwil. Zrobił to najdyskretniej, jak potrafił, gdyż obawiał się reakcji karczmarza, który patrzył na niego nieufnym wzrokiem. Gdy skończył, zapytał Akzorna o tajemniczy liścik, który wręczył mu ojciec Quento. Wilkołak powiedział o wszystkim, co udało mu się ustalić. Niestety jednak brat Arnulf nie był w stanie mu pomóc. Jego wiedza o wampirach była do tego stopnia niewielka, że nawet nie zorientował się, iż liścik jest napisany wampirzą krwią. Obiecał jednak, że postara się znaleźć jakieś informacje, które być może okażą się przydatne.\nAkzorna zaczynał powoli nużyć bierny pobyt w mieście, brak walki, nowych wrażeń i trudów podróży. Wciąż tylko mury, dym i tłumy. Smutki swe zapijał w jednym z najgorszych przybytków w mieście "Karczmie pod Zdechłym Wąpierzem", który to mieścił się w pobliżu bramy. Pomimo opadającej już w pobliże stołu głowy, zamawiał kolejne kolejki bliżej niezidentyfikowanego trunku, w którym tylko dwie rzeczy były pewne — był mocny i smakował okropnie.\nKiedy zaczęło się ściemniać, karczmarz postanowił się go pozbyć.\n- Zaczynasz odstraszać mi gości, moczymordo! - wykrzykiwał, wyrzucając go z gospody na bruk.\nWilkołak przeklinając jak tylko umiał gospodarza, wstał i oparł się o ścianę. Nie zwrócił uwagi na to, że laska została w środku.\n- O jasna... chlip... cholera... - powiedział patrząc w niebo. - Nie dość, że się rozdwo... chlip... iłeś to jeszcze jakiś okrąglutki! - krzyknął w niebo do ksieżyca.\n- "Jaki on okrągły, cały miesiąc taki nie był!" - wtedy zaczął coś sobie przypominać - "Księżyc, księżyc, księżyc... pełnia?! Do... cholery." - mimo całego tego alkoholu mózg jeszcze jakoś pracował - "Przecież ja jestem wilkołakiem!" - zataczając się, doszedł do bramy.\nPo wyjściu z niej i zrobieniu kilku kroków przewrócił się, wymiotując ku uciesze znudzonych wartą strażników. Nie zwracając na to zbytniej uwagi, dotarł do lasu, choć w gwoli ścisłości, nie na dwóch nogach. Odczołgując się w dal, rozdarł sobie płaszcz oraz zgubił jeden but o wystające korzenie otaczających go drzew. W wyniku zaistniałych czynników — nadmiaru alkoholu oraz pozycji leżącej — zasnął.\nObudził go ciepły, niski głos. Siedział przy pięknie rzeźbionym stole na krześle obitym czerwonym aksamitem. Pomimo braku świec w pokoju było jasno. Naprzeciwko siedział wysoki mężczyzna o pociągłej twarzy, z kruczoczarnymi włosami sięgającymi barków. Akzron nie czuł się już pijany, nie był również w formie wilkołaka.\n- Co tu się... Kim jesteś i jak się tu, psiakrew, znalazłem? - zapytał dosadnie, zastanawiając się, czy jest to sen, czy też nie.\nMężczyzna uśmiechnął się pobłażliwie, widząc stan ubrań rozmówcy. - Teleportowałem cię tutaj. - Znowu ten uśmiech. — Nazywam się Aku, a znajdujesz się w... - zrobił pauzę, upijając łyk (sądząc po zapachu) wina, ze złotego kielicha — Otchłani.\nWilkołakowi przypomniały się nauki mnicha dotyczące ras mieszkających w tym miejscu. Spojrzał Aku w oczy — były zielone - "Nemorianin... Na co mu zwykły śmiertelnik?" - pomyślał.\n- Dlaczego mnie tutaj sprowadziłeś? - powiedział spokojnie, starając się nie tracić zimnej krwi.\n- Otóż, obserwowałem cię od jakiegoś czasu — wskazał na dziwny artefakt wiszący na ścianie — i posiadam to, czego szukasz. — Pokazał na swej dłoni prosty złoto-rudy pierścień — pozwala on kontrolować przemianę. - Ale, jak wiesz, w życiu nie ma nic za darmo. - Uśmiechnął się blado. — Mojemu klientowi zagraża pewien wpływowy człowiek, przez kilka najbliższych tygodni będzie przebywał w Ostatnim Bastionie. Ja muszę mieć czyste ręce, ale tobie nie zaszkodzi ich pobrudzić. Wiesz, o co mi chodzi prawda? - kolejny uśmiech.\nWilkołakowi od razu spodobała się ta propozycja, lecz był pewien problem. Nemorianie to demony, coś, za czym nie przypada jego przyjaciel, a bratanie się z wrogiem nie było w jego naturze.\n- Niestety, muszę odmówić ze względu na sprawy prywatne — odparł.\n- Oh, nie tak szybko wilkołaczku. To jest propozycja nie do odrzucenia: albo ty zabijesz jego, albo ja... ciebie i twoich przyjaciół - rzekł twardo.\nŚwiat zawirował, zrobiło się ciemno. Akzorn otworzył oczy, był w lesie. - "Na szczęście to był tylko sen..." -\nPoczuł coś w dłoni. Kawałek papieru z czerwonymi literami — Baks Trepes.\nPoprzednia myśl od razu zniknęła.\n— No to jestem w ciemnej... - nie dokończył.\nPost autor: Sera » 11 miesiące temu\n"Nic... Ciągle nic...", ta myśl zaprzątała jej głowę w szczególności z rana, kiedy miała czas, by sobie podumać i przemyśleć wszystko. Była podirytowana, miała nadzieję, że ze wszystkim łatwiej jej pójdzie i okaże się bardziej pomocna dla Akzorna. W ciągu kilku ostatnich dni przepytywała każdego klienta, który zwrócił swe lico ku gospodzie "Pod Mętłym Okiem". Ludzie przychodzili tam coraz chętniej, co poniekąd było jej zasługą. Wielu polubiło nową bardkę, która może i nie należała do tych wybitnych artystów, ale radziła sobie na tyle dobrze, by jej gra uprzyjemniała wędrowcom pobyt w tymże przybytku.\nKiedy tylko się obudziła, ubrała się i zjadła udane śniadanie, składające się z dwóch jajek i liści sałaty. Kiedy tylko gospodarz dowiedział się, że dziewczyna nie trawi pieczonego mięsa, zaśmiał się i jedynie wzruszył ramionami. Nie wyglądało na to, żeby cokolwiek podejrzewał. Widocznie nie przykładał zbytnio wagi do pozyskiwania wiedzy na temat innych ras, choć to, że nie słyszał o delikatnych żołądkach fellarian mieszkając w pobliżu ich gór jest dosyć... niecodzienne. Ale czemu miałoby to obchodzić zwykłego oberżystę? Takiej wiedzy niech się uczeni trzymają — on był prostym człowiekiem.\nKiedy tylko skończyła jeść swój posiłek, chwyciła za flet i ruszyła w stronę jadalni. Przywitała się z kilkoma stałymi bywalcami i zaczęła grać. Wesoła melodia, która rozbrzmiała w uszach wszystkich tu obecnych pozwalała się odprężyć i poczuć radość. Radość z życia, gdyż szybko zaczęli tańczyć i wznosić kufle raz po raz. To był doprawdy piękny dzień, wolny od obowiązków i żalów. A może piękny był tylko ów moment? Ta chwila, w której pozwoliła się ponieść pięknemu brzmieniu fletu...\nGdy tylko skończyła, od razu zagadała do kilku osób w poszukiwaniu informacji na temat jakiegoś amuletu, jakiegoś czaru, który pozwoliłby wilkołakowi na świadome przemiany. Podchodziła z tym do ludzi ostrożnie, była dość przekonująca, choć, nawet jeśli udało jej się namówić ich do gadania, to nikt nie wiedział nic na ten temat.\n"Nic... Ciągle nic..."\nWróciła do kwatery nieco zmachana, zrobiła sobie przerwę, by powrócić później i zagrać ponownie lub opowiedzieć jakieś historie. Usiadła na nieco skrzywionym krześle i ponownie przemyśliwała całą tę sytuację. W pewnej chwili miała po prostu dość, oparła się o ramę i-przez to, że zawsze miała okno otworzone na oścież — wysunęła głowę, przyglądając się temu solidnemu, ale mającemu swój urok miastu. Głośno westchnęła i przymknęła na chwilę oczy. Zasnęła.\nObudziła się jakąś godzinę później, do występu pozostało jeszcze trochę czasu. Wstała, bardzo się przy tym ociągając. Miała ochotę rozłożyć skrzydła, przeciągnąć się, a potem wzlecieć, wysoko i daleko. Wiedziała jednak, czym to grozi, dlatego szybko pozbyła się tej myśli i ukryła ją w zakamarkach swojej świadomości.\nPrzed wyjściem postanowiła się nieco odświeżyć. Wzięła wiadro wody oraz czystą szmatkę i zaczęła się obmywać. Wahała się co do tego, czy umyć włosy, lecz po chwili zdecydowała się na ten krok. Nic się przecież nie stanie, farba zmyje się dopiero za trzy dni...\nZamoczyła je, a potem delikatnie ususzyła ręcznikiem. Zaczęła je układać, lecz wtedy...\n"Nie, nie ma takiej opcji", zaczęła śmiać się sama do siebie, po czym ponownie spojrzała na, jak jej się zapewne zdawało, popielato żółty kosmyk. W tamtej chwili wytrzeszczyła oczy i przełknęła ślinę. Nie było jej już do śmiechu — farba zaczęła schodzić. Schodzić!\n"Nie, nie, nie, NIE, NIE, NIE!", jej niedowierzanie sięgnęło zenitu przy ostatnim "nie". "Przecież zostały jeszcze trzy dni!", w tym momencie się załamała i padła na kolana. Uderzenie było dosyć głośne, zmartwiony o swoją pracownicę właściciel gospody udał się, by sprawdzić, co się stało. Ona jednak nie zamierzała pokazać się w takim stanie nikomu... nikomu oprócz swoim przyjaciołom.\nZamknęła drzwi na klucz, co na jakiś czas z pewnością powstrzyma gospodarza. To był dobry człowiek, więc przygnębiło ją to, że musiała go w ten sposób opuszczać. Pomyślała, że poprzez swój pobyt rozkręciła nieco interes i nawet gdy jej zabraknie, ludzie zapamiętają smak tutejszego piwa, co zachęci ich do odwiedzania tego przybytku. Może nawet jakiś bard zapragnie tutaj muzykować?\nZ zamyślenia wyrwało ją pukanie w drzwi. Natychmiast podeszła do okna, lecz po chwili zaczęła się wahać. Zamierzała skoczyć, lecz upadek z piętra mógł okazać się dla niej śmiertelny. Żeby przeżyć, musiałaby... polecieć. Tak, musiałaby w ostatniej chwili rozłożyć skrzydła i poszybować... tuż nad miastem. Przecież każdy ją zauważy! Tyle czasu się ukrywała, żeby teraz wszyscy ją rozpoznali? Nie miała jednak wyboru. Stanęła na drugim końcu pomieszczenia, żeby nabrać rozpędu i wyskoczyć z biegu. Kiedy przymierzała się do sprintu, właścicielowi udało się wyważyć drzwi. W jednej chwili w jego głowie pojawiły się dziesiątki pytań, o które by zapytał, gdyby nie to, że Sera właśnie w tej chwili... wyskoczyła.\nBędąc już za oknem, natychmiastowo rozłożyła skrzydła, po czym zaczęła nimi machać, odpychając powietrze i lecąc coraz dalej, omijając przeszkody, a przy okazji... widząc w oczach tych wszystkich ludzi na dole szok, konsternację i niedowierzanie. Czuła się źle z tym, że musiała się zdemaskować, jednak, jak sama wcześniej stwierdziła, nie było z tej sytuacji innego wyjścia. Starała się jednak nie przejmować, cieszyła się, że znowu mogła poczuć tą swobodę, towarzyszącą lataniu. Na chwilę przymknęła oczy i stopiła się z wiatrem, poczuła to... lecz po chwili oprzytomniała.\n"Nie ma na to czasu! Muszę znaleźć Akzorna i Arnulfa!"\nPost autor: Arnulf » 11 miesiące temu\nSłodki zapach kadzidła, spokojne murmurando mnichów i delikatny blask świec tworzyły idealny nastrój sprzyjający medytatcji. Brat Arnulf właśnie wraz z innymi mieszkańcami klasztoru oddawał się kojącej modlitwie, polegającej na śpiewaniu mantr. Mnisi siedzieli w zaciemnionym pomieszczeniu i w skupieniu powtarzali tajemnicze, prastare słowa. Mistyczny rytuał pozwolał oczyścić umysł i przenieść się poza sferę życia codziennego. Dawał jednocześnie ukojenie, wyciszenie i odprężenie, napełniając dusze radością. Brat Arnulf siedział z zamkniętymi oczami i myślami błądził gdzieś w odległych kartach jego własnej historii. Przypominał sobie wszystkie swoje podróże, wracał do miejsc, które szczególnie zapadły w jego pamięci, odwiedzał starych znajomych i przyjaciół z dawnych lat. W pewnym momencie udało mu się osiągnąć wyższy stan skupienia, w którym jego myśli zaczęły uciekać w miejsca nieznane i przez nikogo wcześniej nie zbadane. Mnich wyobraził sobie, że jest mrówką. Siedział w mrowisku wraz z wieloma innymi mrówkami i kopał długie tunele, które miały zwiększyć obronność okazałej twierdzy owadów. Nie zastanawiał się dokąd kopie, tylko zwyczajnie i bez marnowania czasu, wciąż posuwał się naprzód drążąc coraz to dłuższe przejście. Nie wiedział, co może go spotkać, jednak nie zastanawiał się nad tym zbytnio. Ufał, że w razie zagrożenia, pozostali współbracia przyjdą mu z pomocą. Ciężka praca nie przynosiła efektów widocznych od razu, jednak z perspektywy czasu dawała swego rodzaju satysfakcję i spełnienie. Nagle wizja nieco się zmieniła. Arnulf przeniósł się do jakiejś dziwnej krainy w której wszystko było spowite mgłą, przypominającą dym kadzidła. Był na łące, na której świat dopiero co budził się do życia po długiej i chłodnej nocy. Widział wszystko tak jakby był duchem unoszącym się ponad ziemią. Obserwował owady, biorące kompiel w rosie i kwiaty, powoli rozwijające się ku słońcu. W pewnym momencie dostrzegł niewielki kokon, z którego mozolnie wydostawał się przepiękny motyl. Stworzenie uparcie starało się opuścić swe tymczasowe mieszkanie, coraz bardziej wyłaniając się z mroku twardej skorupy kokona na życiodajne światło dzienne. Arnulf z zaciekawieniem przyglądał się barwnej wizji. Przepiękna istota w końcu opuściła krępujące ścianki wiszącej, miniaturowej fortecy i usadowiła się wygodnie na liściu. Następnie rozprostowała swe bajecznie kolorowe skrzydła i wygrzewała się w promieniach porannego słońca, czekając aż skrzydełka będą gotowe do lotu. Widok był naprawdę cudowny. Arnulf czuł jak szczęście przepełnia jego wnętrzności. Nagle coś przykuło jego uwagę. Była to drobna nitka, połyskująca w słońcu. Mnich zaczął uważniej przyglądać się dziwnemu zjawisku i doszedł do wniosku, że nie jest to pojedyncza nić, lecz jest to cała sieć, bardzo starannie wykonana i tak cienka, że prawie niewidoczna. Arnulf poczuł jak jego serce zaczyna bić szybciej. Motyl poruszył kilka razy skrzydłami i wzbił się w powietrze. Kilka chwil cieszył się wolnością i możliwościami, jakie dawały mu przepiękne skrzydełka. Niestety, w przypływie szczęścia, stworzenie nie zauważyło misternie utkanej pułapki i zaplątało się w nią. Arnulf zamarł, gdyż wiedział co to oznazcza. Z przejęciem wpatrywał się w szamoczącego się motyla, jednak nie był w stanie nic zrobić. Latająca piękność coraz bardziej opadała z sił. W pewnym momencie owad zrezygnował z dalszej walki, a wtedy pojawił się jego zabójca. Czarny, włochaty pająk posuwał się spokojnie i z gracją, nieubłaganie skracając czas życia motyla. Był coraz bliżej. Nagle zatrzymał się, by ocenić odległość, jaka dzieliła go od celu. Arnulf wiedział, że stworzenie przygotowuje się do skoku, by z zaskoczenia ukąsić złapanego motyla. Scena była tak makabryczna, że mnich ocknął się z medytacyjnych wizji. Kilka chwil zajęło mu ochłonięcie po tym co zobaczył. Siedział z powrotem w przyciemnionym pomieszczeniu, wśród medytujących zakonników. Czuł dym kadzidła i delikatny zapach świec woskowych. Wszystko było w porządku, jednak coś nie dawało mu spokoju.\n"Ciekawe, jakie znaczenie mogła mieć ta wizja... Ten motyl był w poważnych tarapatach." - pomyślał i nagle dotarło do niego, gdzie tak naprawdę jest i po co tu przybył.\n"Sera!" - omal nie krzyknął. Zakończył modlitwę i możliwie jak najciszej opuścił pomieszczenie.\n"Muszę jak najszybciej odnaleźć Akzorna. Cholera! Mam nadzieję, że nie jest za późno. A może najpierw sprawdzę co u Sery?" - niespokojne myśli kotłowały się w jego głowie. W końcu zdecydował, że uda się do karczmy, gdyż łatwiej mu będzie stwierdzić co z fellarianką niż odnaleźć wilkołaka, podążającego nieznanymi nikomu drogami. Mnich szybkim krokiem ruszył przed siebie, modląc się, by jego towarzyszce nie przytrafiło się nic złego.\nPost autor: Akzorn » 10 miesiące temu\nAkzorn siedział oparty o powalone drzewo i pustym wzrokiem patrzył w kawałek papieru. Oddychał płytko, w jego głowie myśli kotłowały się bez większego celu - "Co ja mam teraz zrobić?" - pytanie to wyłaniało się spośród wszystkich innych.\n- Ehhhh... - Próbę rozwiązania problemu przerwał deszcz, który uświadomił mu, że nadal znajduje się w lesie. Schował kartkę do kieszeni, założył kaptur i ruszył szybkim krokiem w stronę miasta. Czuł się tak, jakby ktoś rzucił na niego klątwę, a czerwone litery wypalały mu się przez materiał płaszcza na skórze. Strażnicy zmienili się przed świtem, tak więc nikt nie wyśmiewał go za nieprzyjemne zdarzenie z poprzedniego wieczoru.\nUprzednio zorientowawszy się, że czegoś mu brakuje, wstąpił do "Karczmy pod Zdechłym Wąpierzem" po swoją laskę. - Ja tylko po to! - rzucił i wskazał na przedmiot leżący przy jednym z stolików, widząc jak oberżysta wychodzi zza lady, podciągając rękawy. W tamtej chwili Akzorn był zdolny zabić go gołymi rękoma, ale nie chciał robić sobie większych problemów.\nWyszedł na mokry bruk i wsłuchał się w uderzenia kropel deszczu. Tą relaksującą czynność przerwały mu okrzyki mieszkańców miasta - Zobaczcie! Tam na niebie! - oraz przebiegający strażnicy. To na co wskazywali ludzie, uznał wcześniej za dużego ptaka, ale po dłuższej niż parę sekund obserwacji rozpoznał w nim swoją towarzyszkę, Serę. - Jak ona się tam?! Dlaczego?! - skrzywił twarz w paskudnym grymasie. Od pasa odpiął jeden z toporów, włożył go do prawej dłoni, laskę do lewej i ruszył w pościg za Fellarianką. - Sera! Seraa! - wykrzykiwał w biegu - Leć za miasto! Ja pobiegnę po mnicha! - Dziewczyna odwróciła głowę i spojrzała na niego z góry, przytaknęła. - "O tyle dobrze, że nie jest głucha." - uśmiechnął się, rozbijając obuchem czaszkę strażnika. Na jego szczęście większość mieszkańców albo zgromadziła się na rynku, albo spoglądała w niebo przez okna, więc ulice były opustoszałe. Po drodze do klasztoru zabił jeszcze tylko dwóch wartowników.\nRozgardiasz zaistniały w mieście nie objął mnichów. Kiedy zniszczył drzwi i zaczął wykrzykiwać - Arnulf! Choć tutaj! -, mężczyźni spożywali skromny posiłek w jadalni. Z szyderczym uśmiechem przewrócił kopnięciem stół na mnichów, próbujących go zatrzymać. - Gdzie on jest? - warknął do najbliżej stojącego duchownego - Musiał wyjść kiedy nikt nie patrzył, nie było go w jego celi... - powiedział cicho. Następstwem jego odpowiedzi było tępe uderzenie ciała o ziemie. Wybiegł z budynku w kierunku karczmy, gdzie wcześniej mieszkała Sera. Na swego przyjaciela wpadł w drzwiach. Wymienili kilka zdań na temat tego co się właśnie wydarzyło, po czym pobiegli w kierunku najbliższej bramy.\nPost autor: Sera » 10 miesiące temu\nLeciała w stronę najbliższych murów, by wylecieć za miasto i skryć się gdzieś w lesie. Po dość krótkim czasie dołączyło do niej czterech fellarian. Pojawili się nagle, lecz Sera nie spanikowała i obniżyła nieco lot, próbując ich zgubić, bądź skryć się w jednym z budynków i przeczekać. Tamci jednak siedzieli jej na ogonie, nie dając Serze nawet cienia szansy na ucieczkę. No, teraz sytuacja nie wyglądała tak kolorowo.\nDziewczyna opadła jeszcze niżej, manewrując między budynkami i wywołując u przechodniów wzburzone okrzyki. Skręcała do pierwszych uliczek, jakie widziała, raz w lewo, a raz w prawo. Starając się nigdy nie lecieć prosto. Minęła może niecała minuta, a ona zerknęła za plecy... i ze zdumieniem stwierdziła, że nikogo nie ma. Gwałtownie się zatrzymała. Czy to nie było dziwne? I... podejrzane?\nJeden z nich pojawił się znikąd. Złapał ją za skrzydła i ciągnął za sobą. Sera znała ten chwyt, lecz niewielu potrafiło go wykonać. I mało kto mógł się z niego wyrwać. Ona próbowała, lecz na próżno. Wisiała bezwładnie, aż fellarianie postanowili wylądować na murze. Dwóch z nich podeszło do niej i przytrzymało ręce. Mężczyzna, który wcześniej ją tu ciągnął, puścił dziewczynę, lecz w zamian podciął jej nogi, a skrzydlata upadła na kolana.\nPrzed nią stał jeszcze jeden mężczyzna. Wysoki, blondwłosy, o jasnej skórze i ciemnych, piwnych oczach. Najważniejsze jednak było to, że Sera go znała. To był jej przełożony! Co ciekawe, nie cieszył się, że ją złapał. Albo zwyczajnie nie okazywał tego. Jego spojrzenie było przepełnione smutkiem, a usta układały się w dziwnym grymasie. Po chwili podszedł do niej i przykucnął naprzeciwko.\n- Sero... ja nie chciałem. To oni kazali sfałszować te listy - mówił, a w jego głosie można było usłyszeć nutkę goryczy. Widać było, że zależało mu, aby dziewczyna teraz cokolwiek powiedziała. Nie, nie cokolwiek. Pragnął przebaczenia, którego niestety, ale... nie otrzyma.\nFellarianka jedynie prychnęła ze zniesmaczeniem i odwróciła wzrok. Czuła do niego wstręt i odrazę. Nieważne, kto wydawał rozkazy. Facet maczał w tym palce i wiedział, że robi źle. Powinien też wiedzieć, że Sera nie da mu tej satysfakcji i dopóki mógł ją usłyszeć, będzie milczeć... nawet jeśli przez to zginie.\n- Twoi rodzice... oni umarli jeszcze zanim mnie awansowano, a dowiedziałem się o tym zdarzeniu długo po fakcie. Proszę! Wróć do nas! Darujemy ci to, co zrobiłaś z tamtymi dwoma... nikt się nie dowie, przysięgam. Zasłużyłaś na drugą szansę. - Wciąż nie odpuszczał. Dziewczyna wsłuchiwała się w każde jego słowo, a na koniec spojrzała mu prosto w oczy.\n- Z tamtymi dwoma? Zabiłam ich. Tą kosą i tymi rękoma. Dlaczego nikt miałby się o tym nie dowiedzieć? - skłamała. Akzorn ich zabił, ale tym sposobem chciała ochronić swoich przyjaciół i nie ściągać na nich podejrzeń.\nTo pytanie zdezorientowało żołnierzy... i pozostało bez odpowiedzi, gdyż Sera niemal natychmiast machnęła skrzydłami i wyrwała się z ich uścisku. Nim ktokolwiek zdążył zareagować, dziewczyna wyskoczyła po drugiej stronie muru. Popędziła w stronę bramy, aby upewnić się, że Akzornowi i Arnulfowi udało się uciec. Przez cały ten czas martwiła się o nich.\nNie chciała zostać sama...


najlepsze pstrągi zapora mylof - DusiowaKuchnia.pl\nTagi: najlepsze pstrągi zapora mylof\nDusiowaKuchnia.pl → Blog → najlepsze pstrągi zapora mylof\nMam dla Was prawdziwą perełkę restauracyjną! To restauracja z długoletnią tradycją, o której istnieniu wiedzą głównie miejscowi, a ja spróbuję to zmienić :). Nie mają strony internetowej czy facebook'a, a w weekendy są tu prawdziwe tłumy i trzeba robić rezerwacje! Nie do wiary! To kochana Daria pokazała mi to pyszne miejsce, a ja dzielę się nim z Wami. Jeżeli będziecie wybierać się do Chojnic lub nad jezioro Charzykowskie (sprawdź co zobaczyć w Chojnicach i okolicy) to koniecznie skręćcie z głównej trasy i w sołectwie Rytel kierujcie się na miejscowość Zapora. Zjecie tu najlepszego pstrąga prosto z pobliskiej hodowli!


Jusa, więc jedna z najbardziej rozpoznawalnych zakładów świadczących usługi hydrauliczne na rejonie Wrocławia. Swoją specjalistyczną opieką otaczamy również miejscowości mieszczące się w okolicy aglomeracji stolicy Dolnego Śląska. Nasza działalność obejmuje wszystkie cechy pracy hydraulika. Zajmujemy się najmniejszymi usterkami, których meritum jest każdemu znany przeciekający kran, czy niesprawna bateria łazienkowa.\nZepsuł Ci się kran? Nie masz pojęcia, kto zajmuje się takimi usługami jak: instalacje Wod-Kan, C.O czy też sanitarne? Jeśli Łódź jest miastem w którym mieszkasz, przyjdź z pomocą do naszej firmy! Wystarczy, że wykonasz jeden telefon a po zaledwie pięciu minutach przybędzie do Ciebie nasz hydraulik. Świadczymy wszelkie usługi hydrauliczne już od kilku lat. Jesteśmy terminową godną zaufania firmą, która cieszy się uznaniem wśród mieszkańców Łodzi. Zdajemy sobie sprawę z odpowiedzialności jaka na nas spoczywa i każde zlecenie świadczymy jak najlepiej.\nZapraszamy do zaznajomienia się z ofertą naszych usług: Zajmujemy się naprawą, serwisem, corocznym przeglądem, konserwacją, montażem i regulacją urządzeń gazowych: piecyki gazowe, kotły gazowe co, termy, bojlery gazowe i kuchnie gazowe. Wykonujemy instalacje gazowe. Wykonujemy próby szczelności instalacji gazowych, wraz z wystawieniem protokołu lub oświadczenia. Posiadamy uprawnienia na dozór i eksploatację urządzeń i instalacji gazowych. Prowadzimy serwis piecyków gazowych i kotłów c.o.: Junkers, Termet, Vaillant, Berreta, Neckar, TermaQ, Euroterm, Demrad, Immergas.


Lampy LED wewnętrzne oświetlenie - LEDstyl.pl\nOświetlenie LED wewnętrzne to źródła światła przystosowane do pracy w naszych domach i mieszkaniach. W zależności od wybranego modelu reflektory LED wewnętrzne wyposażone są zintegrowane źródło światła LED (COB lub SMD) albo przystosowane do montażu żarówki LED. Lampy LED wewnętrzne to oprawy oświetleniowe przygotowane do montażu sufitowego lub ściennego. Podłączamy je bezpośrednio do instalacji 230V, a do swojej pracy nie potrzebują żadnych dodatkowych akcesoriów. Wszystko, co potrzebne do ich zainstalowania oraz montażu otrzymają Państwo razem w komplecie z zakupioną lampą.\nLampy LED wewnętrzne dzielimy na oświetlenie wiszące, sufitowe, ścienne i oprawy wtykane bezpośrednio do gniazdka. Szeroki wybór produktów w naszej ofercie, które różnią się rodzajem zastosowanego źródła światła, przeznaczeniem oraz typem montażu sprawia, że każdy z naszych klientów wybierze lampę odpowiednią dla Jego indywidualnych zastosowań. Lampa LED wewnętrzna wyposażona w zintegrowane źródło światła to najczęściej nowoczesny i modny design, a także najbardziej ekonomiczne obecnie rozwiązanie. Oprawy Ledowe wewnętrzne, które są przeznaczone do montażu żarówki LED E27 lub żarówki LED GU10, to zazwyczaj lampy o tradycyjnym i stylowym kształcie.\nKinkiet LED FARGO 3xGU10 czarny65,90 złKinkiet LED FARGO 3xGU10 czarny\nPotrójny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 2xGU10 czarny46,90 złKinkiet LED FARGO 2xGU10 czarny\nPodwójny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 1xGU10 czarny21,90 złKinkiet LED FARGO 1xGU10 czarny\nKinkiet LED z serii FARGO w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 1xGU10 biały21,90 złKinkiet LED FARGO 1xGU10 biały\nKinkiet LED z serii FARGO w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 2xGU10 biały46,90 złKinkiet LED FARGO 2xGU10 biały\nPodwójny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 3xGU10 biały65,90 złKinkiet LED FARGO 3xGU10 biały\nPotrójny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 4xGU10 czarny kwadrat86,90 złKinkiet LED FARGO 4xGU10 czarny kwadrat\nPoczwórny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 4xGU10 biały kwadrat86,90 złKinkiet LED FARGO 4xGU10 biały kwadrat\nPoczwórny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 3xGU10 czarny okrągły61,90 złKinkiet LED FARGO 3xGU10 czarny okrągły\nPotrójny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze czarnym na okrągłej podstawie. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 3xGU10 biały okrągły61,90 złKinkiet LED FARGO 3xGU10 biały okrągły\nPotrójny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze białym na okrągłej podstawie. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 6xGU10 czarny149,90 złKinkiet LED FARGO 6xGU10 czarny\nSześciokrotny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED FARGO 6xGU10 biały149,90 złKinkiet LED FARGO 6xGU10 biały\nSześciokrotny kinkiet LED z serii FARGO w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED RACHID 1xGU10 czarny49,90 złKinkiet LED RACHID 1xGU10 czarny\nPojedynczy kinkiet LED RACHID w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED TROY 1xGU10 czarny59,90 złKinkiet LED TROY 1xGU10 czarny\nPojedynczy kinkiet LED z serii TROY w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED TROY 1xGU10 biały59,90 złKinkiet LED TROY 1xGU10 biały\nPojedynczy kinkiet LED z serii TROY w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED STIF 1xGU10 czarny49,90 złKinkiet LED STIF 1xGU10 czarny\nPojedynczy kinkiet LED z serii STIF w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED STIF 1xGU10 biały49,90 złKinkiet LED STIF 1xGU10 biały\nPojedynczy kinkiet LED z serii STIF w kolorze białym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED DEZ 1xGU10 czarny25,90 złKinkiet LED DEZ 1xGU10 czarny\nPojedynczy kinkiet LED z serii DEZ w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED DEZ 2xGU10 czarny49,90 złKinkiet LED DEZ 2xGU10 czarny\nPodwójny kinkiet LED z serii DEZ w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nKinkiet LED DEZ 3xGU10 czarny75,90 złKinkiet LED DEZ 3xGU10 czarny\nPotrójny kinkiet LED z serii DEZ w kolorze czarnym. Przeznaczony do popularnych żarówek LED z trzonkiem GU10. Regulacja kierunku padania światła.\nLampa LED wewnętrzna - jaką wybrać?\nReflektory LED wewnętrzne to bardzo atrakcyjna alternatywa dla tradycyjnego oświetlenia. Lampa LED wewnętrzna nie tylko zużywa znacznie mniejsze ilości energii, ale wyróżnia się swoim nowoczesnym wyglądem. Ze względu na zaawansowaną technologię oświetleniową coraz więcej osób decyduje się na wykorzystanie nowoczesnych lamp LED w swoim domu. Oprawy Ledowe wewnętrzne mają szereg zalet takich jak wysoka efektywność, długi czas pracy, niska temperatura podczas eksploatacji, ekologia, a także wiele innych związanych z wykorzystaniem nowoczesnej technologii. Lampa LED wewnętrzna występuje w różnych kolorach i kształtach. Wybierać ją możemy również wśród wielu różnych designów, dlatego każdy z naszych klientów będzie w stanie odpowiednio wybrać model do salonu, sypialni, czy każdego innego wnętrza.\nReflektory LED wewnętrzne\nReflektor sufitowy LED to dziś bardzo chętnie stosowany rodzaj oświetlenia wewnętrznego. Swoją ogromną popularność zawdzięcza przede wszystkim uniwersalnością i możliwością swobodnej regulacji kierunku świecenia. Reflektory LED wewnętrzne mogą być wyposażone w zintegrowane źródło światła, a także być przystosowanym do montażu jednej z żarówek LED. W zależności od wybranego modelu będzie w stanie zamontować je nawierzchniowo na suficie lub ścianie, lub wpuścić we wcześniej przygotowany otwór montażowy. Reflektor LED wewnętrzny jest dziś bardzo chętnie wykorzystywany w nowoczesnych wnętrzach domowych. Ze względu na swobodne możliwości regulacyjne, spotkać możemy go także w galeriach handlowych, sklepach, czy pomieszczeniach biurowych.\nOprawy Ledowe wewnętrzne\nLampa LED wewnętrzna to dziś najbardziej rozsądne rozwiązanie do oświetlenia każdego rodzaju wnętrza. Wyposażona w źródło światła LED lub energooszczędną żarówkę będzie trwałym i energooszczędnym rozwiązaniem na wiele lat. Oprawy Ledowe wewnętrzne są dziś najczęściej stosowanym rodzajem oświetlenia na rynku i kupić możemy je praktycznie w każdym sklepie z oświetleniem. W naszym asortymencie znajdą Państwo wyselekcjonowane reflektory LED wewnętrzne, które są gwarancją eleganckiego wyglądu, ale także trwałego i efektywnego oświetlenia. Doskonale sprawdzą w salonie, sypialni, czy kuchni, a także w pomieszczeniach komercyjnych czy biurowych. W zależności od wybranego modelu lampy zamontujemy ją nawierzchniowo, naściennie lub we wcześniej przygotowanym otworze montażowym.


Mieszkanie na sprzedaż - Bielsko-Biała - SARNI STOK - PCN-MS-7475 - 60.11m² - Profeo\n5 600,00 zł/m2 cena: 336 616 zł\nNIEZWYKLE FUNKCJONALNE NOWE MIESZKANIE 3-POKOJOWE OK 60 M2 z przynależnym DUŻYM tarasem zlokalizowane jest w nowo powstałym apartamentowcu gdzie priorytetem ma być nowoczesność, świetna komunikacja i bardzo duże tarasy!\nInwestycja nowa powstaje z duchem nowoczesności, gdzie priorytetem jest FUNKCJONALNOŚĆ, KOMUNIKACJA oraz DOBRA CENA. Teren posesji wybrukowany, z licznymi nasadzeniami, na terenie posesji dostępne są miejsca postojowe w garażu podziemnym lub miejsca zewnętrzne za dodatkową opłatą. Przewidywany termin oddania budynku do użytku grudzień 2022 roku! Mieszkanie dostępne jest również w budynkach na sierpień 2021 oraz marzec 2022!\nSymbol oferty PCN-MS-7475


1. liga piłkarzy ręcznych. AZS UJK Kielce napędził trochę strachu faworytowi [ZDJĘCIA] | Echo Dnia Świętokrzyskie\nPaweł Kotwica 17 kwietnia 2021, 19:33\nOrlen Upstream SRS Przemyśl - AZS UJK Kielce 32:25 (16:12)\nAZS UJK: Drożd - Bernacki, Boszczyk, Wacek, Stępnik 1, Szafarczyk 3, Siedlarz 7, P. Bysiak, Goliszewski 2, Sornat 1, Wójcik, Pawłowski, Zdziech 6 (4), P. Bysiak 5.\nZwycięstwo trzeciej drużyny w tabeli było wyraźne, ale kielczanie w końcówce meczu trochę postraszyli faworyta, zbliżając się na różnicę dwóch bramek.\nPrzemyślanie zaczęli spotkanie zdecydowanie lepiej, wykorzystywali każdy błąd rywala w obronie i w ataku, w 8 minucie wygrywali 6:1. Potem "akademicy" poukładali grę i zaczęli odrabiać straty. W 17 minucie doprowadzili do wyniku 9:7, ale potem stracili trzy bramki z rzędu.\nDruga połowa długo przebiegała pod wyraźne dyktando Orlenu Upstream SRS. W 43 minucie zespół z Przemyśla prowadził już 25:17. Jednak od tego momentu nastąpił renesans w grze gości. Dobrze zaczął bronić Ignacy Drozd (po kontuzji Kacpra Pyrki został on jedynym bramkarzem AZS UJK, w razie potrzeby w Przemyślu w bramce miał się pojawiać ... trener naszego zespołu, Tomasz Błaszkiewicz), poprawiła się defensywa, a w ataku zawodnicy z Kielc zaczęli wykorzystywać to, że przeciwnik już chyba poczuł się zwycięzcą meczu. W dodatku grający trener przemyślan, Michał Kubisztal, dostał czerwoną kartkę za dyskusje z sędzią. W 53 minucie AZS UJK doprowadził do wyniku 26:24 i zasiał niepewność wśród zawodników Orlenu Upstream. Jeszcze w minutę później gospodarze prowadzili tylko 27:25, ale do końca spotkania już tylko oni zdobywali gole.\nDrozdalita 19.04.2021 16:24:46\nZgodzę sie z faktem że dogonili w 53 minucie i byla już tylko dwubramkowa przewaga dla Upstream ale nikt nie pisze że Przemyśl grał 4 zawodnikami a pomimo tego gra była pod ich dyktando ...Brawo 👏👏👏\nNOWE 1. liga piłkarzy ręcznych. Sensacyjna wygrana SMS ZPRP Kielce w Sosnowcu\nGra świętokrzyska piłkarska czwarta liga (8-9.05.2021). Sprawdź wyniki i tabelę\nGra świętokrzyska piłkarska czwarta liga (8-9.05.2021). Sprawdź wyniki i tabelę.


Gigantyczna kara dla niemieckich koncernów. W tle postępowanie antymonopolowe KE - Dziennik.pl\nGigantyczna kara dla niemieckich koncernów. W tle postępowanie antymonopolowe KE\n8 lipca 2021, 12:24 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nSiedziba BMW w Monachium / Shutterstock\nBruksela chce zakazać sprzedaży aut spalinowych już w 2035\nKto uniknął kary?\nvolkswagen Daimler bmw postępowanie antymonopolowe Komisja Europejska kara wyrok\nNie wierzę że zapłacą taką karę. To zwykłe mydlenie oczu.\ni to wszystko w tym niby demokratycznym i praworządnym kraju w którym jak widzimy oszust oszustem pogania\nW sprawie samochodowych norm, KE ma nierówno pod sufitem i to coraz bardziej !\nCiekawe jaka sprzedaż czeka "tęczowego VW" po Euro w tej części Europy\nA w ramach NextGenerationEU KE wpompuje w niemiecki przemysł samochodowy miliardy w imię wspierania projektów niskoemisyjnych. Wystarczy poczytać niemiecki plan odbudowy - KE wydała ostatnio pozytywną ocenę, a wkrótce Radą da zielone światło do finansowania niemieckiego programu.\nTyle to sam folskwagen zapłacił tylko w Teksasie! Powiini "oddać" każdemu właścicielowi auta po min 50% kwoty zakupu!