Niemiecki opór wobec nazizmu - German resistance to Nazism - qaz.wiki\nNiemiecki opór wobec nazizmu - German resistance to Nazism\nZgromadzenie Wyzwolenia Narodowego Serbii\nAntyfaszyzm po II wojnie światowej ( denazyfikacja )\n„ Bella ciao ”\n„ Najpierw przybyli… ”\n„ Grândola, Vila Morena ”\n„ Nazistowskie punki odpierdalają ”\nSkinheadzi przeciw uprzedzeniom rasowym\n„ (Nie potrzebujemy tego) Fascist Groove Thang ”\nTablica pamiątkowa dla członków ruchu oporu i wieniec na Bendlerblock w Berlinie\nPomnik Polskich Żołnierzy i Niemieckich Antyfaszystów 1939–1945 w Berlinie\nNiemiecki opór wobec nazizmu ( niem.Widerstand gegen den Nationalsozialismus ) obejmował sprzeciw osób i grup w Niemczech wobec nazistowskiego reżimu w latach 1933-1945, z których większość zaangażowała się w czynny opór, w tym próby usunięcia Adolfa Hitlera z władzy przez zabójstwo lub obalenie jego ustalony reżim.\nNiemiecki opór nie został uznany za zbiorowy, zjednoczony ruch oporu w okresie rozkwitu nazistowskich Niemiec, w przeciwieństwie do bardziej skoordynowanego włoskiego ruchu oporu , sowieckich partyzantów , polskiego państwa podziemnego , greckiego ruchu oporu , jugosłowiańskich partyzantów , francuskiego ruchu oporu , holenderskiego ruchu oporu i norweskiego ruchu oporu . Niemiecki ruch oporu składał się z małych, odizolowanych grup, które nie były w stanie zmobilizować szerokiej opozycji politycznej. Pojedyncze ataki na nazistowską władzę, sabotaż i udane ujawnienie aliantom informacji o nazistowskich fabrykach zbrojeniowych , jak to dokonała austriacka grupa oporu kierowana przez Heinricha Maiera, również przeważyły. Jedną ze strategii było przekonanie przywódców Wehrmachtu do przeprowadzenia zamachu stanu przeciwko reżimowi; zamach na Hitlera w 1944 r. miał wywołać taki zamach stanu.\nOkoło 77 000 obywateli niemieckich zostało straconych za jakąś formę oporu przez sądy specjalne , sądy wojskowe , sądy ludowe i cywilny wymiar sprawiedliwości. Wielu z tych Niemców służyło w rządzie, wojsku lub na stanowiskach cywilnych, co umożliwiło im udział w działalności wywrotowej i konspiracji; ponadto kanadyjski historyk Peter Hoffmann liczy nieokreślone „dziesiątki tysięcy” w nazistowskich obozach koncentracyjnych, które były podejrzane lub faktycznie zaangażowane w opozycję. Z kolei niemiecki historyk Hans Mommsen napisał, że opór w Niemczech był „oporem bez ludu” i że liczba Niemców zaangażowanych w opór wobec reżimu nazistowskiego była bardzo mała. Ruch oporu w Niemczech obejmował niemieckich obywateli pochodzenia nieniemieckiego, takich jak członkowie mniejszości polskiej, którzy tworzyli grupy oporu, takie jak Olimp .\n2 Przedwojenny opór 1933–39\n3 Rola kościołów\n3.1 Katolicki opór\n3.2 Kościoły protestanckie\n4 Ruch oporu w armii 1938–42\n4.1 Kryzys monachijski\n4.2 Wybuch wojny\n5 Pierwsza próba zabójstwa\n6 Nadir oporu: 1940–42\n8 Po Stalingradzie\n8.1 Próba zamachu na samolot\n8.2 Próby zamachu samobójczego\n8.3 Biała Róża\n9 Otwarty protest\n10 Zdezorganizowany ruch oporu\n11 Relacje z sojusznikami\n12 Około 20 lipca\n13 20 lipca działka\n17 Zobacz także\nNiemiecka opozycja i ruchy oporu składały się z odmiennych wątków politycznych i ideologicznych, które reprezentowały różne klasy niemieckiego społeczeństwa i rzadko były w stanie współpracować - w rzeczywistości przez większość tego okresu kontakt między różnymi nurtami oporu był niewielki lub żaden. Powstało kilka cywilnych grup oporu, ale Armia była jedyną organizacją zdolną do obalenia rządu, a stamtąd przybyło kilku oficerów, którzy przedstawili najpoważniejsze zagrożenie dla reżimu nazistowskiego. Istotnym wsparciem dla ruchu były także Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Abwehr (wywiad wojskowy). Ale wielu żołnierzy, którzy ostatecznie zdecydowali się obalić Adolfa Hitlera, początkowo popierało reżim, jeśli nie wszystkie jego metody. Czystce wojskowej dokonanej przez Hitlera w 1938 r. Towarzyszyła wzmożona bojowość w nazizmie Niemiec, gwałtowna intensyfikacja prześladowań Żydów , homoseksualistów i przywódców związków zawodowych oraz agresywna polityka zagraniczna , która doprowadziła Niemcy na skraj wojny; w tym czasie pojawił się niemiecki ruch oporu.\nDietrich Bonhoeffer w Sigurdshof, 1939.\nSprzeciwiających się reżimowi nazistowskiemu motywowały takie czynniki, jak złe traktowanie Żydów, szykanowanie kościołów oraz surowe działania Himmlera i gestapo . W swojej historii niemieckiego ruchu oporu Peter Hoffmann napisał, że „Narodowy socjalizm nie był po prostu partią jak każda inna; przy całkowitej akceptacji przestępczości był wcieleniem zła, tak że wszyscy, których umysły były nastawione na demokrację, chrześcijaństwo, wolność, ludzkość czy nawet zwykła legalność zostały zmuszone do sojuszu… ”.\nZakazane, podziemne partie polityczne przyczyniły się do powstania jednego źródła sprzeciwu. Obejmowały one socjaldemokratów (SPD) -z działacza Julius Leber - komunistów (KPD) i anarcho-syndykalista GRUPY Freie Arbeiter Union (FAUD), który rozprowadzany propaganda anty-nazistowskie i ludzie pomagali w ucieczce z kraju. Inna grupa, Czerwona Orkiestra (Rote Kapelle), składała się z antyfaszystów , komunistów i Amerykanki. Osoby z tej grupy zaczęły pomagać swoim żydowskim przyjaciołom już w 1933 roku.\nKościoły chrześcijańskie, katolickie i protestanckie, stanowiły kolejne źródło sprzeciwu. Ich postawa miała znaczenie symboliczne. Kościoły jako instytucje nie opowiadały się otwarcie za obaleniem państwa nazistowskiego, ale pozostawały jedną z nielicznych instytucji niemieckich, które zachowały pewną niezależność od państwa, a tym samym były w stanie nadal koordynować poziom opozycji do polityki rządu. Opierali się wysiłkom reżimu mającym na celu naruszenie autonomii kościelnej, ale od początku mniejszość duchownych wyrażała szersze zastrzeżenia co do nowego porządku i stopniowo ich krytyka stała się „spójną, systematyczną krytyką wielu nauk narodowego socjalizmu”. . Niektórzy księża - tacy jak jezuici Alfred Delp i Augustin Rösch oraz luterański kaznodzieja Dietrich Bonhoeffer - byli aktywni i wpływowi w ramach tajnego niemieckiego ruchu oporu, podczas gdy postacie takie jak protestancki pastor Martin Niemöller (który założył Kościół Wyznający ) i katolicki biskup Clemens August Graf von Galen (który potępił nazistowską eutanazję i bezprawie), przedstawił najbardziej zaciekłą publiczną krytykę III Rzeszy - nie tylko przeciwko ingerencji reżimu w rządy kościołów i aresztowaniu duchownych oraz wywłaszczaniu majątku kościelnego, ale także podstawy praw człowieka i sprawiedliwości jako fundament systemu politycznego. Ich przykład zainspirował niektóre akty jawnego oporu, takie jak grupa studentów Białej Róży w Monachium, i dostarczył moralnego bodźca i wskazówek dla różnych czołowych postaci politycznego ruchu oporu.\nPlany i lokalizacje produkcyjne V-2 zostały dostarczone aliantom przez grupę Heinricha Maiera .\nW Austrii istniały grupy motywowane Habsburgami . Były one przedmiotem szczególnego zainteresowania Gestapo, ponieważ ich wspólny cel - obalenie reżimu nazistowskiego i przywrócenie niepodległej Austrii pod przywództwem Habsburgów - był szczególną prowokacją dla reżimu nazistowskiego, a zwłaszcza dlatego, że Hitler najeżył się nienawiścią do rodzina Habsburgów. Hitler diametralnie odrzucił wielowiekowe habsburskie zasady „żyj i pozwól żyć” w odniesieniu do grup etnicznych, ludów, mniejszości, religii, kultur i języków.\nZ rozkazów Hitlera wielu z tych bojowników ruchu oporu (według aktualnych szacunków ok. 4000–4500 bojowników ruchu oporu Habsburgów) trafiło bezpośrednio do obozu koncentracyjnego bez procesu. Stracono 800 do 1000 bojowników ruchu oporu Habsburgów. Jako jedyna w Rzeszy Niemieckiej próba agresywnego działania przeciwko nazistowskiemu państwu lub gestapo, mają zastosowanie ich plany dotyczące późniejszego straconego Karla Buriana wysadzenia siedziby gestapo w Wiedniu. Katolicka grupa oporu, kierowana przez Heinricha Maiera , chciała z jednej strony wskrzesić monarchię habsburską po wojnie iz powodzeniem przekazała plany i miejsca produkcji rakiet V-2 , czołgów Tiger , Messerschmitt Bf 109 , Messerschmitt Me 163 Komet. i inne samoloty dla aliantów. Przynajmniej od jesieni 1943 r. Przekazy te informowały aliantów o dokładnych planach rozmieszczenia niemieckich zakładów produkcyjnych. Informacje były ważne dla operacji Crossbow . Dzięki szkicom lokalizacji zakładów produkcyjnych alianckie bombowce otrzymały precyzyjne naloty. W przeciwieństwie do wielu innych niemieckich grup oporu, Grupa Maiera bardzo wcześnie poinformowała o masowym mordowaniu Żydów poprzez kontakty z fabryką Semperit pod Auschwitz - przesłanie, w które Amerykanie w Zurychu początkowo nie wierzyli.\nAle nawet opór Habsburgów na małą skalę był przestrzegany niezwykle surowo. Na przykład, w procesie przed sądem ludowym („Volksgerichtshof”) w Wiedniu, stara, ciężko chora i wątła kobieta została skazana na 4 lata więzienia za posiadanie własnej notatki znalezionej w jej portfelu z rymowanym tekstem „Wir wollen einen Kaiser von Gottesgnaden und keinen Blutmörder aus Berchtesgaden. (Niemiecki: Chcemy cesarza łaski Bożej, a nie krwawego mordercy z Berchtesgaden.) ”. Inny zwolennik Habsburgów został nawet skazany na śmierć przez nazistowski sąd w Wiedniu za przekazanie „Rote Hilfe” 9 marek. Skazano również na śmierć prohabsburskie rodzeństwo Schönfeld za wydawanie ulotek antyhabsburskich.\nErnst Karl Winter założył w 1939 roku w Nowym Jorku „Austrian American Center”, bezpartyjny komitet narodowy o habsburskim pochodzeniu. Organizował on regularne demonstracje i marsze oraz publikował cotygodniowe publikacje. W Stanach Zjednoczonych istniała także „Austriacka Liga Amerykańska” jako organizacje pro-Habsburgskie. Otto von Habsburg , który znajdował się na Sonderfahndungsliste GB („Specjalna lista poszukiwań Wielkiej Brytanii”), stanowczo sprzeciwiał się reżimowi nazistowskiemu. Gdyby został zatrzymany przez nazistowskie organy, powinien zostać natychmiast rozstrzelany bez dalszego postępowania. Z jednej strony Habsburg dostarczył tysiącom uchodźców wizy ratunkowe, z drugiej zaś prowadził politykę na rzecz narodów Europy Środkowej z aliantami. Decydującym czynnikiem była próba utrzymania narodów Europy Środkowej z dala od komunistycznej strefy wpływów i zrównoważenia dominujących powojennych Niemiec. Otrzymał poparcie Winstona Churchilla dla konserwatywnej „Federacji Dunaju”, w efekcie przywrócenia Austro-Węgier, ale Józef Stalin położył kres tym planom.\nPoszczególni Niemcy lub niewielkie grupy ludzi, działające jako „niezorganizowany ruch oporu”, na różne sposoby przeciwstawiały się reżimowi nazistowskiemu, zwłaszcza tym, którzy pomagali Żydom w przetrwaniu nazistowskiego Holokaustu , ukrywając ich, zdobywając dla nich dokumenty lub w inny sposób pomagając im. Za to uznano ponad 300 Niemców. Obejmował również, zwłaszcza w późniejszych latach reżimu, nieformalne sieci młodych Niemców, którzy unikali służby w Hitlerjugend i na różne sposoby przeciwstawiali się polityce kulturalnej nazistów.\nArmia niemiecka, Ministerstwo Spraw Zagranicznych i Abwehr , wojskowa organizacja wywiadowcza, stały się źródłem spisków przeciwko Hitlerowi w 1938 r. I ponownie w 1939 r., Ale z różnych powodów nie mogły zrealizować swoich planów. Po klęsce Niemiec w bitwie pod Stalingradem w 1943 r. Skontaktowali się z wieloma oficerami armii, którzy byli przekonani, że Hitler prowadzi Niemcy do katastrofy, chociaż mniej było chętnych do podjęcia otwartego oporu. Aktywni buntownicy w tej grupie byli często wybierani spośród przedstawicieli arystokracji pruskiej .\nNiemal każda społeczność w Niemczech miała swoich członków wywiezionych do obozów koncentracyjnych. Już w 1935 roku rozlegały się dzwonki ostrzegające: „Drogi Panie Boże, uspokój mnie, abym nie wylądował w Dachau”. (To prawie rymuje się w języku niemieckim: Lieber Herr Gott mach mich stumm / Daß ich nicht nach Dachau komm. ) „Dachau” odnosi się do obozu koncentracyjnego w Dachau . To parodia wspólnej modlitwy niemieckich dzieci „Lieber Gott mach mich fromm, daß ich in den Himmel komm”. („Drogi Boże, uczyń mnie pobożnym, więc idę do nieba”)\nOpór przedwojenny 1933–39\nWilhelm Canaris , a Korvettenkapitän\nW okresie między jego nominacją na kanclerza 30 stycznia 1933 r. A kryzysem w Czechosłowacji na początku października 1938 r. Nie było prawie żadnego zorganizowanego oporu przeciwko reżimowi Hitlera . Do lipca 1933 r. Wszystkie inne partie polityczne i związki zawodowe zostały zlikwidowane. prasa i radio znalazły się pod kontrolą państwa, a większość elementów społeczeństwa obywatelskiego została zneutralizowana. Konkordat z lipca 1933 r. Między Niemcami a Stolicą Apostolską położył kres wszelkiej możliwości systematycznego oporu Kościoła katolickiego. Największy kościół protestancki, niemiecki kościół ewangelicki , był generalnie pro-nazistowski, chociaż kilku członków kościoła sprzeciwiało się temu stanowisku. Złamanie władzy SA w „ Nocy długich noży ” w lipcu 1934 r. Zakończyło wszelkie możliwości wyzwania ze strony „socjalistycznego” skrzydła partii nazistowskiej, a także zbliżyło wojsko do reżimu.\nW tym okresie reżim Hitlera był niezwykle popularny wśród Niemców. Niepowodzenia Republiki Weimarskiej zdyskredytowały demokrację w oczach większości Niemców. Widoczny sukces Hitlera w przywracaniu pełnego zatrudnienia po spustoszeniach Wielkiego Kryzysu (osiągnięty głównie poprzez przywrócenie poboru do wojska , politykę zalecającą kobietom pozostawanie w domu i wychowywanie dzieci, awaryjny program ponownego uzbrojenia oraz stopniowe usuwanie Żydów z siły roboczej ponieważ ich prace zostały przekazane poganom), a jego bezkrwawe sukcesy w polityce zagranicznej, takie jak odzyskanie Nadrenii w 1936 r. i aneksja Austrii w 1938 r., przyniosły mu niemal powszechne uznanie.\nW tym okresie SPD i KPD zdołały utrzymać podziemne sieci, chociaż spuścizna konfliktów między obiema stronami sprzed 1933 r. Oznaczała, że nie były one w stanie ze sobą współpracować. Gestapo często infiltracji tych sieci, a stopa aresztowań i egzekucji działaczy SPD i KPD była wysoka, ale sieci nadal móc rekrutować nowych członków z klasy robotniczej, którzy za złe rygorystyczne dyscypliny pracy nałożonej przez reżim podczas jego wyścig do ponownego uzbrojenia. Kierownictwo SPD na wygnaniu w Pradze otrzymało i opublikowało dokładne raporty z wydarzeń w Niemczech. Ale poza utrzymaniem ich istnienia i wzniecaniem niepokojów w przemyśle, czasami skutkujących krótkotrwałymi strajkami, sieci te były w stanie osiągnąć niewiele.\nPozostała jednak znaczna baza dla sprzeciwu wobec reżimu Hitlera. Chociaż partia nazistowska przejęła kontrolę nad państwem niemieckim, nie zniszczyła i nie odbudowała aparatu państwowego tak, jak bolszewicki reżim w Związku Radzieckim . Instytucje takie jak Ministerstwo Spraw Zagranicznych, służby wywiadowcze, a przede wszystkim armia, zachowały pewną niezależność, zewnętrznie podporządkowując się nowemu reżimowi. W maju 1934 r. Generał pułkownik Ludwig Beck , szef sztabu armii, zaproponował rezygnację w przypadku przygotowań do ofensywnej wojny przeciwko Czechosłowacji. Niepodległość armii została podważona w 1938 r., Kiedy zarówno minister wojny, generał Werner von Blomberg , jak i dowódca armii generał Werner von Fritsch zostali usunięci ze stanowiska, ale pozostała nieformalna sieć oficerów krytycznych wobec nazistowskiego reżimu.\nW 1936 roku, dzięki informatorowi, naloty Gestapo zdewastowały grupy anarchosyndykalistyczne w całych Niemczech, w wyniku czego aresztowano 89 osób. Większość została uwięziona lub zamordowana przez reżim. Grupy zachęcały do strajków, drukowały i rozpowszechniały antyhitlerowską propagandę oraz rekrutowały ludzi do walki z faszystowskimi sojusznikami nazistów podczas hiszpańskiej wojny domowej .\nW ramach porozumienia z siłami konserwatywnymi, na mocy którego Hitler został kanclerzem w 1933 r., Bezpartyjny konserwatysta Konstantin von Neurath pozostał ministrem spraw zagranicznych, stanowisko to zachował do 1938 r. Za czasów Neuratha Ministerstwo Spraw Zagranicznych wraz z siecią dyplomatów i dostęp do informacji wywiadowczych, stał się domem dla kręgu oporu pod dyskretnym patronatem podsekretarza stanu Ernsta von Weizsäckera . W tym gronie wybitni byli ambasador w Rzymie Ulrich von Hassell , ambasador w Moskwie Friedrich Graf von der Schulenburg oraz urzędnicy Adam von Trott zu Solz , Erich Kordt i Hans Bernd von Haeften . Ten krąg przetrwał nawet wtedy, gdy zagorzały nazista Joachim von Ribbentrop zastąpił Neuratha na stanowisku ministra spraw zagranicznych.\nNajważniejszym ośrodkiem opozycji wobec reżimu w aparacie państwowym były służby wywiadowcze, których tajne operacje stanowiły doskonałą przykrywkę dla organizacji politycznej. Kluczową postacią był tu pułkownik Hans Oster , szef Biura Wywiadu Wojskowego od 1938 r., A antynazista od 1934 r. Chronił go szef Abwehry, admirał Wilhelm Canaris . Oster zorganizował rozległą tajną sieć potencjalnych bojowników w armii i służbach wywiadowczych. Pierwszego sojusznika znalazł w osobie Hansa Bernda Giseviusa , wysokiego urzędnika w MSW. Gubernator Banku Rzeszy Hjalmar Schacht również był w kontakcie z tą opozycją.\nProblemem, przed jakim stanęły te grupy, był jednak sposób oporu wobec Hitlera w obliczu kolejnych triumfów reżimu. Uznali, że niemożliwe jest zorganizowanie jakiegokolwiek otwartego oporu politycznego. Nie było tak, jak się czasem mówi, ponieważ represyjny aparat reżimu był tak wszechobecny, że protest publiczny był niemożliwy - jak wykazano, gdy katolicy protestowali przeciwko usuwaniu krzyży ze szkół w Oldenburgu w 1936 r., A reżim ustąpił. Było to raczej spowodowane masowym poparciem Hitlera wśród narodu niemieckiego. Podczas gdy ruchy oporu w krajach okupowanych mogły mobilizować nastroje patriotyczne wobec niemieckich okupantów, w Niemczech groziło to postrzeganiem oporu jako niepatriotyczny, zwłaszcza w czasie wojny. Nawet wielu oficerów i urzędników wojskowych, którzy nienawidzili Hitlera, miało głęboką niechęć do udziału w „wywrotowych” lub „zdradzieckich” działaniach przeciwko rządowi.\nJuż w 1936 roku Oster i Gisevius doszli do poglądu, że reżim tak całkowicie zdominowany przez jednego człowieka może zostać obalony tylko przez wyeliminowanie tego człowieka - albo przez zabicie Hitlera, albo przez zorganizowanie przewrotu wojskowego przeciwko niemu. Jednak upłynęło dużo czasu, zanim znacząca liczba Niemców zaakceptowała ten pogląd. Wielu trzymało się przekonania, że Hitlera można przekonać do złagodzenia swojego reżimu lub że może go zastąpić inna, bardziej umiarkowana postać. Inni argumentowali, że Hitler nie był winny ekscesów reżimu i że konieczne jest usunięcie Heinricha Himmlera i zmniejszenie władzy SS . Niektórzy opozycjoniści byli pobożnymi chrześcijanami, którzy z zasady nie zgadzali się na zabójstwo. Inni, zwłaszcza oficerowie, czuli się związani osobistą przysięgą lojalności, którą złożyli Hitlerowi w 1934 roku.\nOpozycję utrudniał również brak porozumienia co do ich celów innych niż potrzeba odsunięcia Hitlera od władzy. Niektórzy opozycjoniści byli liberałami, którzy sprzeciwiali się w całości ideologii nazistowskiego reżimu i chcieli przywrócić system demokracji parlamentarnej . Większość oficerów armii i wielu urzędników państwowych było jednak konserwatystami i nacjonalistami, a wielu początkowo popierało politykę Hitlera - dobrym przykładem był Carl Goerdeler , burmistrz Lipska . Niektórzy opowiadali się za przywróceniem dynastii Hohenzollernów , podczas gdy inni opowiadali się za autorytarnym, ale nie nazistowskim reżimem. Niektórzy sprzeciwiali się jego pozornie lekkomyślnej determinacji, by wziąć Niemcy w nową wojnę światową. Ze względu na wiele różnic opozycja nie była w stanie stworzyć zjednoczonego ruchu ani wysłać spójnego przesłania potencjalnym sojusznikom spoza Niemiec.\nChociaż ani kościoły katolickie, ani protestanckie jako instytucje nie były przygotowane do otwartego przeciwstawiania się państwu nazistowskiemu, to właśnie od duchowieństwa wyłonił się pierwszy główny składnik niemieckiego ruchu oporu wobec polityki III Rzeszy, a Kościoły jako instytucje stanowiły najwcześniejszą i najwcześniejszą najtrwalsze ośrodki systematycznego sprzeciwu wobec polityki nazistowskiej. Od początku nazistowskich rządów w 1933 r. Pojawiły się problemy, które doprowadziły kościoły do konfliktu z reżimem. Stawiali zorganizowany, systematyczny i konsekwentny opór wobec polityki rządu, która naruszała autonomię kościelną. Jako jedna z niewielu niemieckich instytucji, które zachowały pewną niezależność od państwa, kościoły były w stanie koordynować poziom opozycji wobec rządu i według Joachim Festa , bardziej niż jakiekolwiek inne instytucje, nadal zapewniały „ forum, na którym jednostki mogłyby zdystansować się od reżimu ”. Moralność chrześcijańska i antykościelna polityka nazistów również motywowały wielu niemieckich oporów i dały impuls do „moralnego buntu” jednostek w ich wysiłkach na rzecz obalenia Hitlera. Historyk Wolf cytuje wydarzenia, takie jak spisek lipcowy z 1944 r., Jako „niewyobrażalne bez duchowego wsparcia oporu kościoła”.\n„Od samego początku”, pisał Hamerow, „niektórzy duchowni wyrażali czasami dość bezpośrednio swoje zastrzeżenia do nowego porządku. W rzeczywistości zastrzeżenia te stopniowo zaczęły formować spójną, systematyczną krytykę wielu nauk narodowego socjalizmu”. Duchowni niemieckiego ruchu oporu mieli pewną niezależność od aparatu państwowego, więc mogli go krytykować, ale nie znajdowali się na tyle blisko centrum władzy, aby podjąć kroki w celu jego obalenia. „Opierający się duchowni”, pisał Theodore S. Hamerow, mogli pośrednio „wyartykułować polityczny sprzeciw pod pozorem duszpasterskich restrykcji”. Zwykle wypowiadali się nie przeciwko istniejącemu systemowi, a „tylko przeciwko konkretnym politykom, które zostały omyłkowo przyjęte i dlatego powinny być odpowiednio korygowane”. Później najbardziej ostra publiczna krytyka III Rzeszy pochodziła ze strony niektórych przywódców religijnych Niemiec, ponieważ rząd był niechętny do wystąpienia przeciwko nim i chociaż mogli twierdzić, że tylko dbają o duchowy dobrobyt swoich trzód, „to, co mieli powiedział, był czasami tak krytyczny wobec głównych doktryn narodowego socjalizmu, że mówienie o nim wymagało wielkiej odwagi ”, i stali się opornymi. Ich opór był skierowany nie tylko przeciwko wtargnięciom rządu do rządzenia kościołem, aresztowaniom duchownych i wywłaszczaniu majątku kościelnego, ale także na sprawy takie jak nazistowska eutanazja i eugenika oraz na podstawy praw człowieka i sprawiedliwości jako fundamentu systemu politycznego. . Starszy duchowny mógł liczyć na pewien stopień poparcia ze strony wiernych, a zatem reżim musiał rozważyć możliwość ogólnokrajowych protestów w przypadku aresztowania takich postaci. W ten sposób katolicki biskup Münster, Clemens August Graf von Galen i dr Theophil Wurm , protestancki biskup Wirtembergii, byli w stanie wzbudzić powszechny sprzeciw społeczny wobec mordowania inwalidów.\nDla postaci takich jak jezuita prowincjał Bawarii, Augustin Rösch , katoliccy związkowcy Jakob Kaiser i Bernhard Letterhaus oraz przywódca spisku lipcowego Claus von Stauffenberg „wydaje się, że motywy religijne i determinacja do stawienia oporu rozwijały się ręka w rękę”. Ernst Wolf napisał, że należy przypisać pewną zasługę opórowi kościołów za zapewnienie „moralnego bodźca i wskazówek dla politycznego ruchu oporu…”. Praktycznie wszyscy konspiratorzy wojskowi w spisku lipcowym byli ludźmi religijnymi. Wśród socjaldemokratycznych konspiratorów politycznych silny był również wpływ chrześcijański, chociaż humanizm również odegrał znaczącą rolę fundamentalną - a wśród szerszego kręgu istniały inne motywacje polityczne, militarne i nacjonalistyczne. Motywacje religijne były szczególnie silne w kręgu ruchu oporu z Krzyżowej . Przywódca z Kreisau Helmuth James Graf von Moltke oświadczył w jednym ze swoich ostatnich listów przed egzekucją, że istotą lipcowej rewolty było „oburzenie chrześcijańskiego sumienia”.\nMówiąc słowami Kershawa, kościoły „zaangażowały się w zaciekłą wojnę na wyczerpanie z reżimem, otrzymując demonstracyjne poparcie milionów wiernych. Oklaski dla przywódców Kościoła, ilekroć pojawiali się publicznie, wzmożone uczestnictwo w wydarzeniach takich jak procesje Bożego Ciała, a wypełnione nabożeństwa nabożeństwa były zewnętrznymi oznakami walki ... zwłaszcza Kościoła katolickiego - z uciskiem nazistów ”. Chociaż Kościół ostatecznie nie zdołał ochronić swoich organizacji młodzieżowych i szkół, odniósł pewne sukcesy w mobilizowaniu opinii publicznej do zmiany polityki rządu. Kościoły rzuciły wyzwanie nazistowskim wysiłkom podważenia różnych chrześcijańskich instytucji, praktyk i wierzeń, a Bullock napisał, że „wśród najodważniejszych demonstracji sprzeciwu w czasie wojny były kazania wygłoszone przez katolickiego biskupa Münster i protestanckiego pastora, dr Niemollera …” ale mimo to „ani Kościół katolicki, ani Kościół ewangelicki (…) jako instytucje nie czuli, że można przyjąć postawę otwartego sprzeciwu wobec reżimu”.\nGłówne artykuły: katolicki opór wobec nazistowskich Niemiec i Piusa XII oraz niemiecki ruch oporu\nSasanian podbój Jerozolimy\nPrzekształcanie nieislamskich miejsc kultu w meczety\nPrześladowanie chrześcijan przez ISIL\nPrześladowanie chrześcijan w Meksyku\nPodbój Umajjadów w Hispanii\nAd Apostolorum princippis\n( kryzys buddyjski , strzelaniny Huế Phật Đản , ataki chemiczne Huế , podwójna siedmiodniowa bójka , naloty na pagodę Xá Lợi , zamach stanu Wietnamu Południowego w 1963 r. , Aresztowanie i zabójstwo Ngô Đình Dim )\n108 Błogosławionych Męczenników Polskich\nLudobójstwo Serbów w Niepodległym Państwie Chorwacji\nMorderstwa jezuitów w 1989 roku\nPrzemoc na tle religijnym w Nigerii\nLista katolickich męczenników angielskiej reformacji\nIrlandzcy męczennicy katoliccy\nW latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku główna opozycja chrześcijan wobec nazizmu wyszła ze strony Kościoła katolickiego. Niemieccy biskupi byli wrogo nastawieni do powstającego ruchu i energicznie potępiali jego „fałszywe doktryny”. Groźne, choć początkowo głównie sporadyczne prześladowania Kościoła katolickiego w Niemczech nastąpiły po przejęciu przez nazistów. Hitler podjął szybkie kroki w celu wyeliminowania katolicyzmu politycznego , gromadząc członków katolickich partii politycznych i zakazując ich istnienia w lipcu 1933 r. Wicekanclerz Franz von Papen , przywódca katolickiej prawicy, w międzyczasie wynegocjował konkordat Rzeszy ze Stolicą Apostolską, który zakazał duchowieństwa udziału w polityce. Opór katolicki początkowo osłabł po konkordacie, a kardynał Bertram z Wrocławia, przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec, rozwinął nieskuteczny system protestu. Silniejszy opór przywódców katolickich stopniowo umacniał się dzięki indywidualnym działaniom czołowych duchownych, takich jak Josef Frings , Konrad von Preysing , Clemens August Graf von Galen i Michael von Faulhaber . Większość katolickiej opozycji wobec reżimu pochodziła ze strony katolickiej lewicy w chrześcijańskich związkach zawodowych, takich jak przywódcy związkowi Jakob Kaiser i Nikolaus Gross . Hoffmann pisze, że od początku:\n„[Kościół katolicki] nie mógł po cichu zaakceptować powszechnych prześladowań, regimentów czy ucisku, ani w szczególności prawa sterylizacyjnego z lata 1933 r. Przez lata do wybuchu wojny katolicki opór umacniał się, aż w końcu jego najwybitniejszym rzecznikiem został sam Papież ze jego encyklika Mit brennender Sorge ... z 14 marca 1937 r., czytana ze wszystkich niemieckich kazalnic katolickich. Clemens August Graf von Galen, biskup Munster, był typowy dla wielu nieustraszonych katolików. główne organizacje oferujące stosunkowo wczesny i otwarty opór: pozostały nim w późniejszych latach.\n-  Fragment z Historii niemieckiego ruchu oporu 1933–1945 autorstwa Petera Hoffmanna\nErich Klausener , szef Akcji Katolickiej , został zamordowany podczas krwawej nocy Hitlera podczas czystki na długie noże w 1934 roku.\nW rok po „przejęciu władzy” przez Hitlera starzy politycy szukali sposobów obalenia nowego rządu. Były przywódca katolickiej partii Centrum i kanclerz Rzeszy Heinrich Brüning szukał sposobu na obalenie Hitlera. Erich Klausener , wpływowy urzędnik państwowy i przewodniczący grupy Akcji Katolickiej w Berlinie, zorganizował katolickie konwencje w Berlinie w 1933 i 1934 roku i przemawiał przeciwko politycznemu uciskowi do 60-tysięcznej publiczności na wiecu w 1934 roku. Zastępca kanclerza Rzeszy von Papen, konserwatywny szlachcic katolicki, w swoim przemówieniu w Marburgu z 17 czerwca wydał akt oskarżenia władzom nazistowskim . Jego przemówienie Edgar Jung , pracownik Akcji Katolickiej , skorzystał z okazji, aby umocnić chrześcijańskie fundamenty państwa, opowiedział się za wolnością religijną i odrzucił totalitarne aspiracje w dziedzinie religii, mając nadzieję na pobudzenie powstania skupionego wokół Hindenburga, Papena i Armia.\nHitler zdecydował się uderzyć na swoich głównych przeciwników politycznych w Noc długich noży . Czystka trwała dwa dni ponad 30 czerwca i 1 lipca 1934 r. Zginęli czołowi rywale Hitlera. Byli celem ataków znanych katolików - Klausener i Jung zostali zamordowani. Zginął także Adalbert Probst , krajowy dyrektor Katolickiego Młodzieżowego Związku Sportowego. Na celowniku znalazła się również prasa katolicka, wśród zabitych był także dziennikarz antyhitlerowski Fritz Gerlich . 2 sierpnia 1934 r. Zmarł sędziwy prezydent von Hindenburg. Urzędy prezydenta i kanclerza zostały połączone, a Hitler nakazał armii, aby złożyła bezpośrednio mu przysięgę. Hitler ogłosił zakończenie swojej „rewolucji”.\nKardynał Michael von Faulhaber wcześnie zyskał reputację krytyka nazistów. Jego trzy kazania adwentowe z 1933 roku, zatytułowane Judaizm, chrześcijaństwo i Niemcy, potępiały nazistowskich ekstremistów, którzy wzywali do oczyszczenia Biblii z „żydowskiego” Starego Testamentu. Faulhaber starał się unikać konfliktu z państwem w sprawach nie związanych ściśle z Kościołem, ale w kwestiach związanych z obroną katolików odmawiał kompromisów i wycofywania się. Kiedy w 1937 r. Władze Górnej Bawarii próbowały zastąpić katolickie szkoły „szkołami powszechnymi”, stawiał zaciekły opór. Wśród najbardziej stanowczych i konsekwentnych starszych katolików, którzy sprzeciwiali się nazistom, był Konrad von Preysing , biskup Berlina od 1935 roku. Współpracował z czołowymi członkami ruchu oporu Carlem Goerdelerem i Helmuthem Jamesem Grafem von Moltke . Był członkiem pięcioosobowej komisji, która przygotowała antynazistowską encyklikę Mit brennender Sorge z marca 1937 roku i dążyła do zablokowania przez nazistów zamykania szkół katolickich i aresztowań urzędników kościelnych.\nChociaż Hitler nie czuć wystarczająco silny, aby aresztować wyższych duchownych przed końcem wojny, szacunkowo jedna trzecia niemieckich księży napotykają jakąś formę represji ze strony rządu nazistowskiego i 400 niemieckich księży zostały wysłane do dedykowanego Priest Koszary w Dachau Concentration Camp sam . Do najbardziej znanych niemieckich księży męczenników należeli jezuita Alfred Delp i ks. Bernhard Lichtenberg . Lichtenberg kierował jednostką pomocową biskupa von Preysinga ( Hilfswerke beim Bischöflichen Ordinariat Berlin ), która potajemnie pomagała prześladowanym przez reżim. Aresztowany w 1941 roku, zmarł w drodze do obozu koncentracyjnego w Dachau w 1943 roku. Delp - wraz z innymi jezuitami Augustinem Röschem i Lotharem Königiem - był jednym z głównych graczy grupy ruchu oporu Kręgu z Krzyżowej . Z grupą kontaktował się także biskup von Preysing. Grupa połączyła konserwatywne koncepcje reformy z socjalistycznymi nurtami myśli - symbioza wyrażona przez pojęcie „osobistego socjalizmu” Delpa. Wśród niemieckich świeckich Gertrud Luckner była jedną z pierwszych, które wyczuły ludobójcze skłonności reżimu Hitlera i podjęły działania narodowe. Współpracowała z Lichtenbergiem i Delpem i próbowała stworzyć ogólnokrajową podziemną sieć pomocy Żydom za pośrednictwem katolickiej agencji pomocy Caritas. Korzystając z kontaktów międzynarodowych zapewniła wielu uchodźcom bezpieczny wyjazd za granicę. Organizowała koła pomocy Żydom, wielu pomagała w ucieczce. Aresztowana w 1943 roku, ledwo uniknęła śmierci w obozach koncentracyjnych. Pracownica socjalna Margarete Sommer doradzała ofiarom prześladowań na tle rasowym w Caritas Emergency Relief, aw 1941 r. Została dyrektorką Urzędu Opieki Berlińskiej Władzy Diecezjalnej pod kierownictwem Lichtenberga i biskupa Preysinga. Koordynowała pomoc katolicką ofiarom prześladowań na tle rasowym - zapewniając duchową wygodę, żywność, odzież i pieniądze oraz napisała kilka raportów o złym traktowaniu Żydów z 1942 roku, w tym raport z sierpnia 1942 roku, który dotarł do Rzymu pod tytułem „Raport o wyjściu z Egiptu. Żydzi ”.\nClemens August Graf von Galen , biskup Munster , potępił nazistowską politykę z ambony.\nNawet u szczytu popularności Hitlera jeden problem nieoczekiwanie sprowokował potężny i skuteczny opór przeciwko jego reżimowi. Był to program tzw. „ Eutanazji ” - a właściwie kampanii masowych mordów - skierowanej do osób z chorobami psychicznymi i / lub ciężkimi niepełnosprawnościami fizycznymi, która rozpoczęła się w 1939 r. Pod kryptonimem T4 . Do 1941 r. W ramach tego programu zginęło ponad 70 000 ludzi, w tym wiele przez zagazowanie, a ich ciała spalono. Polityka ta wywołała silny sprzeciw w społeczeństwie niemieckim, a zwłaszcza wśród katolików. Sprzeciw wobec tej polityki zaostrzył się po ataku Niemiec na Związek Radziecki w czerwcu 1941 r., Ponieważ wojna na wschodzie przyniosła po raz pierwszy ogromne niemieckie ofiary, a szpitale i azyle zaczęły się zapełniać okaleczonymi i niepełnosprawnymi młodymi żołnierzami niemieckimi. . Zaczęły krążyć pogłoski, że ci mężczyźni również zostaną poddani „eutanazji”, chociaż takich planów nie było.\nKatolicki gniew był dodatkowo podsycany działaniami gauleitera z Górnej Bawarii , Adolfa Wagnera , bojowo antykatolickiego nazisty, który w czerwcu 1941 roku nakazał usunięcie krucyfiksów ze wszystkich szkół w jego Gau. Ten atak na katolicyzm wywołał pierwsze publiczne demonstracje przeciwko polityce rządu od czasu dojścia do władzy nazistów oraz masowe podpisywanie petycji, w tym przez żołnierzy katolickich służących na froncie. Kiedy Hitler usłyszał o tym, nakazał Wagnerowi unieważnienie dekretu, ale szkoda została wyrządzona - niemieccy katolicy dowiedzieli się, że reżimowi można skutecznie przeciwstawić się. Doprowadziło to do bardziej otwartych protestów przeciwko programowi „eutanazji”.\nW lipcu biskup Münster , Clemens August Graf von Galen (stary arystokratyczny konserwatysta, podobnie jak wielu oficerów armii antyhitlerowskiej) publicznie potępił program „eutanazji” w kazaniu i telegramował swój tekst do Hitlera, wzywając „Führer do obrony ludu przed gestapo”. Inny biskup, Franz Bornewasser z Trewiru , również wysłał protesty do Hitlera, choć nie były to publiczne. 3 sierpnia Galen był jeszcze bardziej szczery, rozszerzając swój atak na nazistowskie prześladowania zakonów i zamykanie katolickich instytucji. Lokalni naziści poprosili o aresztowanie Galena, ale minister propagandy Joseph Goebbels powiedział Hitlerowi, że gdyby tak się stało, w Westfalii wybuchłaby otwarta rewolta. Kazania Galena poszły dalej niż obrona Kościoła, mówił o moralnym niebezpieczeństwie dla Niemiec ze strony reżimu łamania podstawowych praw człowieka: „prawo do życia, do nietykalności i do wolności jest nieodzowną częścią każdego moralnego porządku społecznego”, on powiedział - a każdy rząd, który karze bez postępowania sądowego, „podważa swój autorytet i szacunek dla jego suwerenności w sumieniu swoich obywateli”.\nW sierpniu protesty rozprzestrzeniły się na Bawarię. Hitler był wyśmiewany przez wściekły tłum w Hof niedaleko Norymbergi - jedyny raz, kiedy publicznie sprzeciwiał się swojej twarzy podczas 12 lat rządów. Hitler wiedział, że nie stać go na konfrontację z Kościołem w czasie, gdy Niemcy toczyły dwustronną wojnę na śmierć i życie. (Należy pamiętać, że po aneksji Austrii i Sudetów prawie połowa Niemców była katolikami). 24 sierpnia nakazał odwołanie programu T4 i wydał gauleiterom surowe polecenie, że nie będzie już więcej. prowokacje kościołów w czasie wojny.\nPius XII został papieżem w przededniu II wojny światowej i utrzymywał powiązania z niemieckim ruchem oporu . Chociaż Pius XII pozostał publicznie neutralny, w 1940 r. Poinformował Brytyjczyków o gotowości niektórych niemieckich generałów do obalenia Hitlera, jeśli zapewniony zostanie im honorowy pokój, zaoferował pomoc niemieckiemu ruchowi oporu w przypadku zamachu stanu i ostrzegł aliantów o planowanym Niemiecka inwazja na Niderlandy w 1940 r. W 1943 r. Pius XII wydał encyklikę Mystici corporis Christi , w której potępił praktykę zabijania osób niepełnosprawnych. Wyraził swój „głęboki smutek” z powodu mordu na zdeformowanych, obłąkanych i cierpiących na choroby dziedziczne… jak gdyby byli bezużytecznym ciężarem dla społeczeństwa ”, potępiając trwający nazistowski program eutanazji . Encyklika była przestrzegana. 26 września 1943 r. jawnym potępieniem niemieckich biskupów, którzy z każdej niemieckiej ambony potępiali zabijanie „niewinnych i bezbronnych upośledzonych umysłowo, nieuleczalnie chorych i śmiertelnie rannych, niewinnych zakładników i rozbrojonych jeńców wojennych i przestępców, osoby obcej rasy lub pochodzenia ”.\nJednak deportacja polskich i holenderskich księży przez okupantów nazistów do 1942 r. - po wystąpieniu polskiego oporu i oficjalnym potępieniu przez holenderską konferencję biskupów katolickich antysemickich prześladowań i deportacji Żydów przez nazistów - również przeraziła duchowieństwo niemieckie w samych Niemczech. z których część spotkałby ten sam los z powodu oporu wobec nazistowskiego rządu w aspekcie rasowym i społecznym, wśród nich ks. Bernhard Lichtenberg . Himmlera z 1941 r. Aktion Klostersturm (operacja Atak na klasztor) również pomogła szerzyć strach wśród krytycznych wobec reżimu duchownych katolickich.\nPo przejęciu władzy przez nazistów Hitler usiłował podporządkować kościoły protestanckie pod jednym Kościołem Rzeszy. Podzielił Kościół luterański (główne wyznanie protestanckie w Niemczech) i podżegał do brutalnych prześladowań Świadków Jehowy , którzy odmówili służby wojskowej i wierności hitleryzmowi. Pastor Martin Niemöller odpowiedział, że Liga Pastors Emergency League ponownie potwierdziła Biblię. Ruch wyrósł do Kościoła Wyznającego , z którego część duchownych przeciwstawiała się reżimowi nazistowskiemu. Do 1934 roku wyznający Kościół ogłosił Deklarację teologiczną Barmena i ogłosił się prawowitym Kościołem protestanckim Niemiec. W odpowiedzi na próbę reżimu ustanowienia kościoła państwowego, w marcu 1935 r. Synod Kościoła Wyznającego ogłosił:\nWidzimy, że nasz naród jest zagrożony śmiertelnym niebezpieczeństwem; niebezpieczeństwo tkwi w nowej religii. Kościół otrzymał polecenie od swego Mistrza, aby czcił Chrystusa przez nasz naród w sposób godny Sędziego świata. Kościół wie, że zostanie pociągnięty do odpowiedzialności, jeśli naród niemiecki odwróci się od Chrystusa bez uprzedzenia ”.\n-  Synod Kościoła wyznającego w 1935 r\nW maju 1936 r. Wyznający Kościół wysłał Hitlerowi memorandum, które uprzejmie sprzeciwiło się „antychrześcijańskim” tendencjom jego reżimu, potępiając antysemityzm i prosząc o zaprzestanie ingerencji w sprawy kościoła. Paul Berben napisał: „Wysłannik Kościoła został wysłany do Hitlera, aby zaprotestować przeciwko prześladowaniom religijnym, obozom koncentracyjnym i działalności Gestapo oraz domagać się wolności słowa , zwłaszcza w prasie”. Nazistowski minister spraw wewnętrznych Wilhelm Frick odpowiedział szorstko. Aresztowano setki pastorów; Dr Weissler, sygnatariusz memorandum, zginął w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen, skonfiskowano fundusze kościoła i zabroniono zbiórki. Opór kościoła się wzmocnił i na początku 1937 roku Hitler porzucił nadzieję na zjednoczenie kościołów protestanckich.\nKościół Wyznający został zdelegalizowany 1 lipca 1937 r. Niemöller został aresztowany przez gestapo i wysłany do obozów koncentracyjnych. Pozostał głównie w Dachau do upadku reżimu. Uniwersytety teologiczne zostały zamknięte, a innych pastorów i teologów aresztowano.\nDietrich Bonhoeffer , inny czołowy rzecznik Kościoła Wyznającego, od samego początku był krytykiem rasizmu reżimu Hitlera i stał się aktywny w niemieckim ruchu oporu, wzywając chrześcijan do wypowiadania się przeciwko nazistowskim okrucieństwom. Aresztowany w 1943 roku, był zamieszany w lipcową intrygę 1944 mającą na celu zamordowanie Hitlera i stracony.\nRuch oporu w armii 1938–42\nZobacz też: Oster Conspiracy\nPomimo usunięcia Blomberga i Fritscha, armia zachowała znaczną niezależność, a wyżsi oficerowie mogli dość swobodnie dyskutować o swoich poglądach politycznych. W maju 1938 r. Przywódcy armii zostali poinformowani o zamiarze Hitlera inwazji na Czechosłowację , nawet ryzykując wojnę z Wielką Brytanią , Francją i / lub Związkiem Radzieckim . Szef sztabu armii, generał Ludwig Beck , uznał to nie tylko za niemoralne, ale i lekkomyślne, ponieważ uważał, że Niemcy przegrają taką wojnę. Oster i Beck wysłali emisariuszy do Paryża i Londynu, aby doradzili Brytyjczykom i Francuzom, aby stawili opór żądaniom Hitlera, a tym samym wzmocnili rękę przeciwników Hitlera w armii. Weizsäcker wysłał również prywatne wiadomości do Londynu, wzywając do oporu. Brytyjczycy i Francuzi mieli ogromne wątpliwości co do zdolności niemieckiej opozycji do obalenia nazistowskiego reżimu i zignorowali te przesłania. Urzędnik brytyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych napisał 28 sierpnia 1938 r .: „Mieliśmy podobne wizyty innych emisariuszy Reichsheer , takich jak dr Goerdeler, ale ci, za których mówili ci emisariusze, nigdy nie podali nam żadnych powodów, by przypuszczać że będą zdolni lub chętni do podjęcia działań, które doprowadziłyby do obalenia reżimu. Wydarzenia czerwca 1934 r. i lutego 1938 r. nie skłaniają do pokładania dużej nadziei w energicznych działaniach Armii przeciwko reżimowi. Niepowodzenie Niemców w obaleniu ich Führera w 1938 r. brytyjski premier Neville Chamberlain był przekonany, że opór obejmował grupę pozornie słabo zorganizowanych ludzi.\nPisząc spisek z 1938 roku, niemiecki historyk Klaus-Jürgen Müller [ de ] zauważył, że spisek był luźno zorganizowanym zbiorem dwóch różnych grup. Jedna grupa składająca się z szefa sztabu armii, generała Ludwiga Becka, szefa Abwehry , admirała Wilhelma Canarisa i sekretarza stanu MSZ, barona Ernsta von Weizsäckera, była grupą „antywojenną” w rządzie niemieckim, która była zdeterminowana, aby uniknąć wojna w 1938 r., kiedy Niemcy czuli, że przegrają. Grupa ta nie była zaangażowana w obalenie reżimu, ale była luźno sprzymierzona z inną, bardziej radykalną grupą, frakcją „antyhitlerowską” skupioną wokół pułkownika Hansa Ostera i Hansa Bernda Giseviusa , którzy chcieli wykorzystać kryzys jako pretekst do egzekucji pucz obalić nazistowski reżim. Rozbieżne cele między tymi dwiema frakcjami wywołały znaczne napięcia. Historyk Eckart Conze w wywiadzie z 2010 roku stwierdził o grupie „antywojennej” w 1938 roku:\n„Obalenie Hitlera było wykluczone. Grupa chciała uniknąć poważnej wojny i potencjalnych katastrofalnych konsekwencji dla Niemiec. Ich celem nie było pozbycie się dyktatora, ale, jak widzieli, doprowadzenie go do jego rozsądek."\nW sierpniu Beck mówił otwarcie na spotkaniu generałów armii w Berlinie o swoim sprzeciwie wobec wojny z mocarstwami zachodnimi o Czechosłowację. Kiedy Hitler został o tym poinformowany, zażądał i przyjął rezygnację Becka. Beck był bardzo szanowany w armii, a jego usunięcie zszokowało korpus oficerski. Jego następca, jako szef sztabu, Franz Halder , pozostawał z nim w kontakcie, a także był w kontakcie z Osterem. Prywatnie powiedział, że uważa Hitlera za „wcielenie zła”. We wrześniu sformułowano plany posunięcia przeciwko Hitlerowi z udziałem generała Erwina von Witzlebena , który był dowódcą armii Berlińskiego Okręgu Wojskowego i dzięki temu był dobrze przygotowany do przeprowadzenia zamachu stanu.\nOster, Gisevius i Schacht wezwali Haldera i Becka do przeprowadzenia natychmiastowego zamachu stanu na Hitlera, ale oficerowie armii argumentowali, że mogą zmobilizować poparcie wśród korpusu oficerskiego tylko wtedy, gdyby Hitler wykonał jawne posunięcia w kierunku wojny. Mimo to Halder poprosił Ostera o sporządzenie planów zamachu stanu. Weizsäcker i Canaris zostali poinformowani o tych planach. Spiskowcy nie byli zgodni co do tego, co zrobić z Hitlerem, gdyby doszło do udanego puczu wojskowego - w końcu większość pokonała swoje skrupuły i zgodziła się, że musi zostać zabity, aby oficerowie armii byli wolni od przysięgi lojalności. Zgodzili się, że Halder zainicjuje zamach stanu, gdy Hitler wykona jawny krok w kierunku wojny. Podczas planowania puczu w 1938 r. Carl Friedrich Goerdeler utrzymywał kontakt za pośrednictwem generała Alexandra von Falkenhausen z chińskim wywiadem. Większość niemieckich konserwatystów opowiadała się za tradycyjnym nieformalnym sojuszem Niemiec z Chinami i zdecydowanie sprzeciwiała się otwartej polityce Niemiec na Dalekim Wschodzie. dokonany na początku 1938 r. przez Joachima von Ribbentropa , który porzucił sojusz z Chinami na rzecz sojuszu z Japonią. W konsekwencji agenci chińskiego wywiadu poparli proponowany pucz jako sposób na przywrócenie sojuszu chińsko-niemieckiego.\nCo ciekawe, dowódca armii, generał Walther von Brauchitsch , był doskonale świadomy przygotowań do zamachu stanu. Powiedział Halderowi, że nie może tolerować takiego czynu, ale nie poinformował Hitlera, któremu jest pozornie podporządkowany, o tym, co wie. Był to uderzający przykład kodeksu milczącej solidarności wśród wyższych oficerów armii niemieckiej, który miał przetrwać i stanowić tarczę dla grup oporu aż do kryzysu lipca 1944 r., Aw wielu przypadkach poza nim.\nOd lewej do prawej Neville Chamberlain , Édouard Daladier , Adolf Hitler , Benito Mussolini i włoski minister spraw zagranicznych hrabia Ciano przygotowują się do podpisania porozumienia monachijskiego\n13 września brytyjski premier Neville Chamberlain zapowiedział, że złoży wizytę w Niemczech, aby spotkać się z Hitlerem i rozładować kryzys w Czechosłowacji. To wprawiło spiskowców w niepewność. Kiedy 20 września okazało się, że negocjacje zostały zerwane i Chamberlain oprze się żądaniom Hitlera, przygotowania do zamachu stanu zostały wznowione i sfinalizowane. Potrzebny był tylko sygnał od Halder.\nJednak 28 września Chamberlain zgodził się na spotkanie w Monachium , na którym zgodził się na rozczłonkowanie Czechosłowacji. To pogrążyło opór w demoralizacji i podziałach. Halder powiedział, że nie będzie już popierał zamachu stanu. Pozostali spiskowcy ostro krytykowali Chamberlaina, ale byli bezsilni. Było to najbliższe podejście do udanego spisku przeciwko Hitlerowi przed spiskiem z 20 lipca 1944 r. W grudniu 1938 r. Goerdeler odwiedził Wielką Brytanię w poszukiwaniu wsparcia. Żądania Goerdelera dotyczące zwrotu polskiego korytarza do Niemiec wraz z byłymi koloniami w Afryce wraz z pożyczką dla posthitlerowskiego rządu wywarły na brytyjskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych bardzo słabe wrażenie, nie tylko dlatego, że wydawał się inny tylko z nazistami. w stopniu, a nie w naturze. W czerwcu 1939 roku Adam von Trott odwiedził Wielką Brytanię, gdzie przedstawił swój plan „Gdańsk dla Pragi”, oferując przywrócenie czeskiej niepodległości (przez Niemcy zachowałyby Sudety), w zamian za co Wielka Brytania naciskałaby na Polskę, by zwróciła Polski Korytarz i Wolne Miasto. Gdańska do Niemiec.\nGdy w połowie 1939 r. Ponownie wzrosło prawdopodobieństwo wojny, wrócono do planów wyprzedzającego zamachu stanu. Oster nadal utrzymywał kontakt z Halderem i Witzlebenem, chociaż Witzleben został przeniesiony do Frankfurtu nad Menem , co zmniejszyło jego zdolność do poprowadzenia próby zamachu stanu. Na spotkaniu z Goerdelerem Witzleben zgodził się na utworzenie sieci dowódców armii, którzy chcą wziąć udział, aby zapobiec wojnie z mocarstwami zachodnimi. Jednak poparcie w korpusie oficerskim dla zamachu stanu gwałtownie spadło od 1938 r. Większość oficerów, szczególnie tych z pruskich ziemian , była silnie antypolska. Tuż przed inwazją na Polskę w sierpniu 1939 r. Gen. Eduard Wagner, który był jednym z oficerów biorących udział w nieudanym puczu września 1938 r., Napisał w liście do żony: prawda, jesteśmy zachwyceni tą perspektywą. Ta sprawa musi zostać wyjaśniona ”(podkreślenie w oryginale) Niemiecki historyk Andreas Hillgruber skomentował, że w 1939 roku szalejące antypolskie uczucia w korpusie oficerskim armii niemieckiej połączyły wojsko z Hitlerem we wspieraniu Fall Weiss w sposób, który Fall Grün tego nie zrobił. Oficerowie, którzy byli skłonni rozważyć wzięcie udziału w puczu w 1938 r., Lojalnie zjednoczyli się z nazistowskim reżimem w 1939 r. W obliczu perspektywy wojny z Polską. Podobnie katolicki biskup Galen wygłosił kazanie wzywające do wojny przeciwko Polska walka o „wywalczenie pokoju wolności i sprawiedliwości dla naszego narodu”.\nNiemniej jednak oznaczało to ważny punkt zwrotny. W 1938 r. Planowano obalenie Hitlera przez armię, dowodzoną przez Haldera i, jeśli to możliwe, Brauchitscha. Było to teraz niemożliwe i zamiast tego miała zostać utworzona konspiracyjna organizacja w armii i służbie cywilnej.\nOpozycja ponownie wezwała Wielką Brytanię i Francję do przeciwstawienia się Hitlerowi: Halder potajemnie spotkał się z brytyjskim ambasadorem Sir Nevilem Hendersonem, aby wezwać do oporu. Plan polegał na ponownym przeprowadzeniu zamachu stanu w momencie, gdy Hitler przystąpił do wypowiedzenia wojny. Jednak chociaż Wielka Brytania i Francja były teraz przygotowane do wojny o Polskę, w miarę zbliżania się wojny Halder stracił tupet. Schacht, Gisevius i Canaris opracowali plan konfrontacji z Brauchitschem i Halderem i zażądania obalenia Hitlera i zapobieżenia wojnie, ale nic z tego nie wyszło. Kiedy Hitler najechał Polskę 1 września, spiskowcy nie byli w stanie działać.\nWybuch wojny utrudnił dalszą mobilizację ruchu oporu w armii. Halder nadal się wahał. Pod koniec 1939 i na początku 1940 r. Sprzeciwiał się planom Hitlera dotyczącym ataku na Francję i utrzymywał kontakt z opozycją za pośrednictwem generała Carla-Heinricha von Stülpnagela , aktywnego opozycjonisty. Rozmowa o zamachu znów zaczęła krążyć, a pomysł zabicia Hitlera bombą podjęli po raz pierwszy bardziej zdeterminowani członkowie kręgów oporu, jak Oster i Erich Kordt, którzy zadeklarowali chęć dokonania czynu. . W kwaterze głównej armii w Zossen , na południe od Berlina, przewrót planowała również grupa oficerów zwana Action Group Zossen.\nKiedy w listopadzie 1939 r. Wydawało się, że Hitler ma rozkazać natychmiastowy atak na zachodzie, spiskowcy przekonali generała Wilhelma Rittera von Leeba , dowódcę Grupy Armii C na granicy z Belgią, do poparcia planowanego zamachu stanu, gdyby Hitler wydał taki rozkaz. W tym samym czasie Oster ostrzegł Holendrów i Belgów, że Hitler zamierza ich zaatakować - jego ostrzeżeniom nie wierzono. Ale kiedy Hitler odłożył atak do 1940 roku, spisek ponownie stracił impet, a Halder sformułował pogląd, że naród niemiecki nie zaakceptuje zamachu stanu. Ponownie, szansa została stracona.\nKiedy Polska została najechana, ale Francja i Niderlandy nie zostały jeszcze zaatakowane, niemiecki ruch oporu zwrócił się do Papieża o pomoc w przygotowaniach do puczu mającego na celu obalenie Hitlera. Zimą 1939/40 bawarski prawnik i oficer rezerwy `` Abwehr '' Josef Müller , działając jako emisariusz opozycji wojskowej skupionej wokół generała Franza Haldera, skontaktował się z prałatem Ludwigiem Kaasem , wygnanym przywódcą niemieckiej katolickiej partii Zentrum , w Rzym, mając nadzieję na wykorzystanie Papieża jako pośrednika do skontaktowania się z Brytyjczykami. Kaas skontaktował Müllera z księdzem Robertem Leiberem , który osobiście poprosił Papieża o przekazanie Brytyjczykom informacji o niemieckim oporze.\nWatykan uznał Müllera za przedstawiciela generała pułkownika von Becka i zgodził się zaoferować maszynę do mediacji. Oster, Wilhelm Canaris i Hans von Dohnányi , popierani przez Becka, powiedzieli Müllerowi, aby poprosił Piusa o ustalenie, czy Brytyjczycy przystąpią do negocjacji z niemiecką opozycją, która chciała obalić Hitlera. Brytyjczycy zgodzili się negocjować, pod warunkiem, że Watykan poręczy za przedstawiciela opozycji. Pius, komunikując się z brytyjskim Francis d'Arcy Osborne , potajemnie przekazywał komunikację tam iz powrotem. Watykan zgodził się wysłać list przedstawiający podstawy pokoju z Anglią, a udział papieża został wykorzystany do próby przekonania wyższych niemieckich generałów Haldera i Brauchitscha do działania przeciwko Hitlerowi. Negocjacje były napięte, spodziewano się ofensywy Zachodu i na tej podstawie merytoryczne negocjacje mogły nastąpić tylko po zastąpieniu reżimu Hitlera. Pius XII, bez poparcia, poinformował Osbourne'a 11 stycznia 1940 r., Że niemiecka opozycja powiedziała, że niemiecka ofensywa jest planowana na luty, ale można temu zapobiec, gdyby niemieccy generałowie mogli być pewni pokoju z Wielką Brytanią, a nie na warunkach karnych. . Gdyby można było to zapewnić, byliby gotowi przenieść się w miejsce Hitlera. Rząd brytyjski miał wątpliwości co do zdolności konspiratorów. 7 lutego papież poinformował Osbourne'a, że opozycja chce zastąpić reżim nazistowski federacją demokratyczną, ale ma nadzieję na utrzymanie Austrii i Sudetów. Rząd brytyjski był niezobowiązujący i powiedział, że choć interesuje się model federalny, obietnice i źródła opozycji są zbyt niejasne. Niemniej jednak rozmowy zachęcały do oporu, a Müller powiedział swojemu kontaktowi, że zamach stanu nastąpi w lutym. Wydawało się, że Pius XII nadal ma nadzieję na zamach stanu w Niemczech do marca 1940 roku.\nPo upadku Francji z Watykanu, a także ze Szwecji i Stanów Zjednoczonych nadal toczyły się próby pokojowe, na które Churchill stanowczo odpowiedział, że Niemcy będą musiały najpierw wyzwolić podbite terytoria. Negocjacje ostatecznie okazały się bezowocne. Szybkie zwycięstwa Hitlera nad Francją i Niderlandami osłabiły wolę armii niemieckiej, by stawić opór Hitlerowi. Müller został aresztowany podczas pierwszego nalotu nazistów na wywiad wojskowy w 1943 r. Resztę wojny spędził w obozach koncentracyjnych, kończąc w Dachau.\nNieudane intrygi z 1938 i 1939 roku pokazały zarówno siłę, jak i słabość korpusu oficerskiego jako potencjalnych przywódców ruchu oporu. Jego siłą była lojalność i solidarność. Jak zauważył Istvan Deak : „Oficerowie, zwłaszcza najwyższych rangą, dyskutowali, niektórzy już w 1934 r. ... o możliwości obalenia lub nawet zamachu na Hitlera. Wydaje się jednak, że żaden z nich nie został zdradzony przez towarzysza -broń dla Gestapo. " Co ciekawe, w ciągu ponad dwóch lat knowań, ten szeroko zakrojony i luźno zorganizowany spisek nigdy nie został wykryty. Jednym z wyjaśnień jest to, że w tamtym czasie Himmler był nadal zajęty tradycyjnymi wrogami nazistów, SPD i KPD (i, oczywiście, Żydami) i nie podejrzewał, że prawdziwy ośrodek opozycji znajduje się w samym państwie. Kolejnym czynnikiem był sukces Canarisa w chronieniu spiskowców, zwłaszcza Ostera, przed podejrzeniami.\nOdpowiednią słabością korpusu oficerskiego była koncepcja lojalności wobec państwa i niechęć do buntu. To wyjaśnia wahania Haldera, który nigdy nie mógł się zmusić do podjęcia decydującego kroku. Halder nienawidził Hitlera i wierzył, że naziści prowadzą Niemcy do katastrofy. Był zszokowany i zniesmaczony zachowaniem SS w okupowanej Polsce, ale nie udzielił poparcia swojemu wyższemu oficerowi, generałowi Johannesowi Blaskowitzowi , kiedy ten oficjalnie protestował przeciwko Hitlerowi w sprawie okrucieństw na Polakach i Żydach. W 1938 r. I ponownie w 1939 r. Stracił nerwy i nie mógł wydać rozkazu uderzenia przeciwko Hitlerowi. Było to jeszcze bardziej prawdziwe w przypadku Brauchitscha, który wiedział o spiskach i zapewnił Haldera, że zgadza się z ich celami, ale nie podejmie żadnych działań, aby je wesprzeć.\nWybuch wojny posłużył do zebrania narodu niemieckiego wokół reżimu Hitlera, a ogromne, wczesne sukcesy armii niemieckiej - okupacji Polski w 1939 r., Danii i Norwegii w kwietniu 1940 r. Oraz szybkiego pokonania Francji w maju i czerwcu 1940 r., Wyciszyły praktycznie wszystko. sprzeciw wobec reżimu. Opozycja wobec Hitlera w armii została odizolowana i najwyraźniej zdyskredytowana, ponieważ budząca strach wojna z mocarstwami zachodnimi została najwyraźniej wygrana przez Niemcy w ciągu roku i niewielkim kosztem. Ten nastrój utrzymywał się przez długi czas do 1941 roku, chociaż pod powierzchnią widać było powszechne niezadowolenie z narastających trudności gospodarczych.\nPierwsza próba zabójstwa\nRuiny Bürgerbräukeller w Monachium po nieudanym zabójstwie Hitlera przez Georga Elsera w listopadzie 1939 r.\nW listopadzie 1939 roku Georg Elser , stolarz z Wirtembergii , opracował plan całkowitego zamachu na Hitlera. Elser był peryferyjnie związany z KPD przed 1933 rokiem, ale jego dokładne motywy działania tak jak on pozostawały tajemnicą. Przeczytał w gazetach, że Hitler będzie przemawiał na spotkaniu partii nazistowskiej 8 listopada w Bürgerbräukeller , piwiarni w Monachium, gdzie Hitler rozpoczął pucz w piwnicy tego samego dnia w 1923 roku. Kradnąc materiały wybuchowe ze swojego miejsca pracy, zbudował potężną bombę zegarową i przez ponad miesiąc zdołał pozostać w Bürgerbräukeller po wielu godzinach każdej nocy, w tym czasie wydrążył kolumnę za mównicą, aby umieścić bombę w środku.\nW nocy 7 listopada 1939 roku Elser nastawił zegar i wyruszył w stronę granicy szwajcarskiej. Nieoczekiwanie, pod presją wojennych interesów, Hitler wygłosił przemówienie znacznie krótsze niż zwykle i opuścił salę 13 minut przed wybuchem bomby, zabijając siedem osób. Sześćdziesiąt trzy osoby zostały ranne, szesnaście kolejnych zostało poważnie rannych, a jedna zmarła później. Gdyby Hitler nadal mówił, bomba prawie na pewno by go zabiła.\nWydarzenie to zapoczątkowało polowanie na potencjalnych konspiratorów, co zastraszyło opozycję i utrudniło dalsze działania. Elser został aresztowany na granicy, wysłany do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, a następnie w 1945 r. Przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau ; został stracony na dwa tygodnie przed wyzwoleniem Dachau KZ.\nNadir oporu: 1940–42\nW lutym 1940 roku Ulrich von Hassell spotkał się z Jamesem Lonsdale-Bryansem, aby omówić plany „zakończenia tej szalonej wojny”. Warunki pokojowe, które ujawnił Hassell, mówiły, że Niemcy zachowają Sudety i Austrię, podczas gdy „granica polsko-niemiecka będzie mniej więcej identyczna z granicą niemiecką z 1914 r.”. Choć Wielka Brytania w 1940 r. Była gotowa zrzec się dwóch pierwszych żądań, to żądanie, by Polska przekazała ziemię Niemcom w ramach warunków pokojowych, okazało się problemem.\nNarodowi konserwatyści byli zdecydowanie przeciwni traktatowi wersalskiemu i skłaniali się do wspierania celów nazistowskiej polityki zagranicznej, przynajmniej jeśli chodzi o kwestionowanie Wersalu. W swoich planach dotyczących posthitlerowskich Niemiec konserwatyści przyjęli za pewnik, że Niemcy zachowają Sudety, Austrię, Memelland i wszystkie niemieckie części Polski. Większość była skłonna rozważyć przywrócenie nominalnej niepodległości Polakom i Czechom, ale nawet wtedy zarówno zredukowane państwo polskie, jak i czeskie musiałyby być „klientami” Rzeszy . Sprzeciwy wobec nazistowskiej polityki zagranicznej zwykle dotyczyły środków, a nie celu, a większość konserwatystów uważała, że Hitler prowadził swoją politykę zagraniczną w sposób bezinteresownie agresywny, który wywołał wojnę z Wielką Brytanią i Francją, co było tym bardziej budzące zastrzeżenia, ponieważ polityka ustępstw wykazała gotowość zaakceptowania powrotu Niemiec do statusu wielkiej potęgi bez wojny.\nOgromny sukces ataku Hitlera na Francję w maju 1940 r. Jeszcze bardziej utrudnił zadanie obalenia go. Większość oficerów armii, których obawy przed wojną z mocarstwami zachodnimi najwyraźniej okazały się bezpodstawne i byli zadowoleni z zemsty Niemiec na Francji za klęskę w 1918 roku, pogodzili się z reżimem Hitlera, decydując się zignorować jego ciemniejszą stronę. Zadanie dowodzenia przez pewien czas grupami ruchu oporu spadło na ludność cywilną, chociaż nadal aktywny był twardy rdzeń wojskowych spiskowców.\nKluczową postacią okazał się Carl Goerdeler , były burmistrz Lipska . Wśród jego współpracowników byli dyplomata Ulrich von Hassell , pruski minister finansów Johannes Popitz i Helmuth James Graf von Moltke , spadkobierca słynnego nazwiska i czołowa postać pruskiego kręgu opozycjonistów z Krzyżowej . Wśród tych opozycjonistów byli inni młodzi arystokraci, tacy jak Adam von Trott zu Solz , Fritz-Dietlof von der Schulenburg i Peter Yorck von Wartenburg , a później Gottfried Graf von Bismarck-Schönhausen , który był nazistowskim członkiem Reichstagu i starszym oficerem SS. . Goerdeler utrzymywał także kontakty z podziemiem SPD, którego najwybitniejszą postacią był Julius Leber , oraz z chrześcijańskimi grupami opozycyjnymi, zarówno katolickimi, jak i protestanckimi.\nCi ludzie uważali się za przywódców posthitlerowskiego rządu, ale nie mieli jasnej koncepcji, jak do tego doprowadzić, z wyjątkiem zamachu na Hitlera - kroku, któremu wielu z nich nadal sprzeciwiało się ze względów etycznych. Ich plany nigdy nie mogły przezwyciężyć fundamentalnego problemu przytłaczającej popularności Hitlera wśród narodu niemieckiego. Zajmowali się filozoficznymi debatami i wymyślaniem wielkich planów dla powojennych Niemiec. Faktem było, że przez prawie dwa lata po klęsce Francji pole do działania opozycji było niewielkie.\nW marcu 1941 r. Hitler wyjawił wybranym oficerom w przemówieniu wygłoszonym w Poznaniu swoje plany „wojny unicestwienia” przeciwko Związkowi Radzieckiemu . Na widowni był pułkownik Henning von Tresckow , który nie brał udziału w żadnym z wcześniejszych spisków, ale był już zdecydowanym przeciwnikiem nazistowskiego reżimu. Był przerażony planem Hitlera, by rozpętać nową i jeszcze straszniejszą wojnę na wschodzie. Jako bratanek feldmarszałka Fedora von Bocka był bardzo dobrze skomunikowany. Tresckow bezskutecznie apelował do Bocka, aby nie wykonywał rozkazów „wojny unicestwienia”. Przydzielony do sztabu dowództwa wuja, Army Group Center, na nadchodzącą Operację Barbarossa , Tresckow systematycznie rekrutował opozycjonistów do sztabu grupy, czyniąc z niej nowe centrum oporu armii.\nAmerykański dziennikarz Howard K. Smith napisał w 1942 r., Że z trzech grup przeciwstawiających się Hitlerowi wojsko było ważniejsze niż kościoły i komuniści. Niewiele można było zrobić, gdy armie Hitlera triumfalnie posuwały się do zachodnich regionów Związku Radzieckiego w latach 1941 i 1942 - nawet po porażce przed Moskwą w grudniu 1941 r., Która doprowadziła do zwolnienia zarówno Brauchitscha, jak i Bocka. W grudniu 1941 roku Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny, przekonując bardziej realistycznych oficerów armii, że Niemcy muszą ostatecznie przegrać wojnę. Ale walka na śmierć i życie na froncie wschodnim stworzyła nowe problemy dla ruchu oporu. Większość jej członków była konserwatystami, którzy nienawidzili i bali się komunizmu i Związku Radzieckiego. Pytanie, jak reżim nazistowski może być obalony i wojna się skończyła, nie pozwalając Sowietów do regulacji wzmocnienia Niemiec lub cała Europa była bardziej dotkliwe, gdy alianci przyjęły politykę wymagających Niemiec „bezwarunkowej kapitulacji” na konferencji w Casablance z Styczeń 1943.\nW 1942 roku niestrudzonemu Osterowi udało się jednak odbudować skuteczną siatkę oporu. Jego najważniejszym rekrutem był generał Friedrich Olbricht , szef Głównego Biura Armii z siedzibą w Bendlerblock w centrum Berlina, który kontrolował niezależny system łączności z oddziałami rezerwowymi w całych Niemczech. Powiązanie tego zasobu z grupą oporu Tresckow w Army Group Center stworzyło coś, co wydawało się realną strukturą dla nowego wysiłku zorganizowania zamachu stanu. Dymisja Bocka nie osłabiła pozycji Tresckowa. W rzeczywistości szybko skusił następcę Bocka, generała Hansa von Kluge , przynajmniej częściowo do poparcia ruchu oporu. Tresckow sprowadził nawet Goerdelera, przywódcę cywilnego ruchu oporu, do Centrum Grupy Armii na spotkanie z Kluge - niezwykle niebezpieczna taktyka.\nKonserwatyści, tacy jak Goerdeler, byli przeciwni traktatowi wersalskiemu i opowiadali się za przywróceniem Rzeszy z powrotem do granic z 1914 r. Wraz z utrzymaniem Austrii. Te terytorialne żądania utrzymania Alzacji i Lotaryngii razem z częściami Polski, które kiedyś należały do Niemiec, utrudniały Goerdelerowi osiągnięcie porozumienia z rządami Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Stauffenberg uważał, że są to żądania nierealistyczne i Goerdeler postąpiłby lepiej, gdyby był gotów zaakceptować powrót do granic utworzonych przez traktat wersalski. Większość konserwatystów opowiadała się za stworzeniem zjednoczonej Europy, na czele której stały Niemcy po planowanym obaleniu Hitlera. W szczególności Goerdeler poświęcił wiele uwagi w swoich notatkach dotyczących federacji państw europejskich i ogólnoeuropejskiej gospodarki, podczas gdy Hassell pisał w swoim dzienniku o swoich nadziejach na „Zachód pod niemieckim przywództwem”. Moltke przewidywał, że „z demobilizacji sił zbrojnych w Europie wyłoni się wielka wspólnota gospodarcza”, która będzie „zarządzana przez wewnętrzną europejską biurokrację gospodarczą”. Trott był zwolennikiem unii taryfowej i walutowej wszystkich państw europejskich, wspólnego obywatelstwa europejskiego i Sądu Najwyższego dla Europy. Dopiero w maju 1944 roku Goerdeler przygotował warunki pokojowe, które po raz kolejny wzywały do zachowania Austrii, Sudetów, Memellandu, różnych części Polski, Alzacji i Lotaryngii, a także nowego żądania utrzymania Południowego Tyrolu. Nawet generał Beck ostrzegł Goerdelera, że żądania te są całkowicie oderwane od rzeczywistości i zostaną odrzucone przez aliantów.\nPomnik Harro Schulze-Boysena, Niederkirchnerstrasse , Berlin\nWejście od Związku Radzieckiego w tej wojnie miał pewne konsekwencje dla oporu cywilnego. Podczas okresu paktu niemiecko-sowieckiej , KPD obiektywnych tylko wewnątrz Niemcy było utrzymanie się w istnieniu: jest zaangażowany w żaden czynnego oporu wobec reżimu hitlerowskiego. Jednak po czerwcu 1941 r. Wszyscy komuniści mieli rzucić się do akcji oporu, w tym sabotażu i szpiegostwa tam, gdzie było to możliwe, bez względu na ryzyko. Garstce sowieckich agentów, głównie wygnanych niemieckich komunistów, udało się przedostać do Niemiec, aby pomóc rozproszonym podziemnym komórkom KPD zorganizować się i podjąć działania. Doprowadziło to do powstania w 1942 r. Dwóch odrębnych grup komunistycznych, zwykle błędnie łączonych razem pod nazwą Rote Kapelle („Czerwona Orkiestra”), która to nazwa została nadana tym grupom przez gestapo.\nPierwsza „Czerwona Orkiestra” była siatką szpiegowską z siedzibą w Berlinie i koordynowaną przez Leopolda Treppera , agenta GRU wysłanego do Niemiec w październiku 1941 r. Grupa ta składała raporty do Związku Radzieckiego o koncentracji wojsk niemieckich, atakach powietrznych na Niemcy, niemieckiej produkcji samolotów. i niemieckie dostawy paliw. We Francji współpracował z podziemną Francuską Partią Komunistyczną . Agentom tej grupy udało się nawet podsłuchać linie telefoniczne Abwehry w Paryżu . Trepper został ostatecznie aresztowany, a grupa została rozbita wiosną 1943 roku.\nDruga i ważniejsza grupa „Czerwonej Orkiestry” była całkowicie odrębna i była prawdziwą niemiecką grupą oporu, nie kontrolowaną przez NKWD (radziecki wywiad i poprzednik KGB ). Grupa ta była kierowana przez Harro Schulze-Boysena , oficera wywiadu w Ministerstwie Lotnictwa Rzeszy i Arvida Harnacka , urzędnika w Ministerstwie Gospodarki, obaj samozwańczy komuniści, ale nie najwyraźniej członkowie KPD. W grupie znajdowały się jednak osoby o różnych przekonaniach i przynależności. W jej skład wchodzili: producent teatralny Adam Kuckhoff , autor Günther Weisenborn , dziennikarz John Graudenz i pianista Helmut Roloff . W ten sposób dostosował się do ogólnego schematu niemieckich grup oporu, wywodzących się głównie z grup elitarnych.\nGłówną działalnością grupy było zbieranie informacji o nazistowskich okrucieństwach i rozprowadzanie ulotek przeciwko Hitlerowi, a nie szpiegostwo. Przekazali to, czego się nauczyli, obcym krajom, poprzez osobiste kontakty z ambasadą USA i, poprzez mniej bezpośrednie połączenie, z rządem sowieckim. Kiedy sowieccy agenci próbowali zaciągnąć tę grupę do swojej służby, Schulze-Boysen i Harnack odmówili, ponieważ chcieli zachować niezależność polityczną. Grupa została ujawniona gestapo w sierpniu 1942 r. Przez Johanna Wenzela , członka grupy Trepper, który również znał grupę Schulze-Boysen i poinformował o niej po tym, jak został odkryty i torturowany przez kilka tygodni. Schulze-Boysen, Harnack i inni członkowie grupy zostali aresztowani i potajemnie straceni.\nW międzyczasie w Berlinie działała inna komunistyczna grupa oporu, kierowana przez żydowskiego elektryka Herberta Bauma i obejmująca do stu osób. Do 1941 roku grupa prowadziła kółko badawcze, ale po ataku Niemiec na Związek Radziecki grupa rdzenna przeszła do czynnego oporu. W maju 1942 roku grupa przypaliła antyradziecki pokaz propagandowy w Lustgarten w centrum Berlina . Atak był słabo zorganizowany i większość grupy Bauma została aresztowana. Dwudziestu skazano na śmierć, a sam Baum „zmarł w areszcie”. To fiasko zakończyło jawną działalność komunistycznego oporu, chociaż podziemie KPD nadal działało i wyszło z ukrycia w ostatnich dniach wojny.\nŻołnierz Armii Czerwonej prowadzi niemieckiego żołnierza do niewoli po zwycięstwie w bitwie pod Stalingradem\nPod koniec 1942 roku Niemcy poniosły szereg klęsk militarnych, pierwszą pod El Alamein , drugą udane lądowanie aliantów w Afryce Północnej ( Operacja Torch ), a trzecią katastrofalną klęskę pod Stalingradem , która zakończyła wszelkie nadzieje na pokonanie związek Radziecki. Większość doświadczonych starszych oficerów doszła teraz do wniosku, że Hitler prowadził Niemcy do klęski i że wynikiem tego będzie sowiecki podbój Niemiec - najgorszy los, jaki można sobie wyobrazić. To dało nowy impet wojskowemu ruchowi oporu.\nHalder został zdymisjonowany w 1942 roku i obecnie nie było niezależnego centralnego kierownictwa armii. Jego nominalni następcy, feldmarszałek Wilhelm Keitel i generał Alfred Jodl , byli tylko posłańcami Hitlera. Tresckow i Goerdeler ponownie próbowali zwerbować starszych dowódców polowych armii, aby wesprzeć przejęcie władzy. Kluge był już całkowicie przekonany. Gersdorff został wysłany na spotkanie z feldmarszałkiem Erichiem von Mansteinem , dowódcą Grupy Armii Południe na Ukrainie . Manstein zgodził się, że Hitler prowadził Niemcy do porażki, ale powiedział Gersdorffowi, że „pruscy marszałkowie polowi nie buntują się”. Podobnej odpowiedzi udzielił feldmarszałek Gerd von Rundstedt , dowódca na zachodzie. Perspektywa przejęcia władzy przez Hitlera przez zjednoczoną armię niemiecką była jak nigdy dotąd. Jednak po raz kolejny żaden z oficerów nie zgłosił, że tak do nich zbliżono.\nNiemniej jednak dni, kiedy wojskowi i cywilni spiskowcy mogli spodziewać się uniknięcia wykrycia, dobiegały końca. Po Stalingradzie Himmler musiałby być naiwny, aby nie spodziewać się spisków przeciwko reżimowi w armii i gdzie indziej. Podejrzewał już Canarisa i jego podwładnych w Abwehrze. W marcu 1943 r. Dwóch z nich, Oster i Hans von Dohnányi , zostało zwolnionych pod zarzutem działalności opozycji, chociaż nie było jeszcze wystarczających dowodów, aby ich aresztować. Na froncie cywilnym aresztowano również Dietricha Bonhoeffera , a Goerdeler był podejrzany.\nGestapo zostało doprowadzone do Dohnanyi po aresztowaniu Wilhelma Schmidhubera [ de ] , który pomagał Dohnanyi w przekazywaniu informacji i przemycaniu Żydów z Niemiec. Podczas przesłuchania Schmidhuber przekazał gestapo szczegółowe informacje o grupie Oster-Dohnanyi w Abwehrze oraz o zaangażowaniu Goerdelera i Becka w działalność opozycyjną. Gestapo zgłosiło to wszystko Himmlerowi, z uwagą, że Canaris musi chronić Oster i Dohnanyi, i zaleceniem jego aresztowania. Himmler przekazał teczkę z powrotem z notatką „Proszę zostawić Canaris w spokoju”. Albo Himmler uznał, że Canaris jest zbyt potężny, by się z nim zmierzyć na tym etapie, albo chciał, aby on i jego opozycyjna sieć byli chronieni z własnych powodów. Niemniej jednak przydatność Oster do ruchu oporu została teraz znacznie zmniejszona. Gestapo nie miało jednak informacji o pełnym funkcjonowaniu ruchu oporu. Co najważniejsze, nie wiedzieli o sieciach oporu opartych na Army Group Center czy Bendlerblock.\nW międzyczasie katastrofa pod Stalingradem, która kosztowała Niemcy 400 000 ofiar, wysłała fale przerażenia i żalu przez niemieckie społeczeństwo, ale spowodowała zadziwiająco niewielką redukcję wiary ludu w Hitlera i ostateczne zwycięstwo Niemiec. Było to źródłem wielkiej frustracji dla spiskowców wojskowych i służby cywilnej, którzy właściwie wszyscy wywodzili się z elity i mieli uprzywilejowany dostęp do informacji, dając im znacznie większe uznanie dla beznadziejności sytuacji Niemiec niż posiadany przez naród niemiecki.\nPróba zamachu na samolot\nPod koniec 1942 roku von Tresckow i Olbricht sformułowali plan zamachu na Hitlera i dokonanie zamachu stanu. 13 marca 1943 r., Wracając ze swojej najbardziej wysuniętej na wschód kwatery FHQ Wehrwolf niedaleko Winnicy do Wolfsschanze w Prusach Wschodnich, Hitler miał zatrzymać się w kwaterze głównej Grupy Armii Centrum w Smoleńsku . Na taką okazję von Tresckow przygotował trzy opcje:\nMajor Georg von Boeselager , dowódca gwardii honorowej kawalerii, mógł przechwycić Hitlera w lesie i pokonać ochroniarza SS i Führera w uczciwej walce; kurs ten został odrzucony ze względu na perspektywę walki dużej liczby żołnierzy niemieckich ze sobą i możliwą porażkę dotyczącą nieoczekiwanej siły eskorty.\nPodczas kolacji można było dokonać wspólnego zabójstwa; pomysł ten został porzucony, ponieważ oficerowie wspierający nienawidzili pomysłu rozstrzelania nieuzbrojonego Führera.\nBomba mogła zostać przemycona na samolot Hitlera.\nVon Tresckow poprosił podpułkownika Heinza Brandta ze sztabu Hitlera i zwykle w tym samym samolocie, co Hitler, o zabranie ze sobą paczki, podobno nagrody zakładu wygranego przez przyjaciela Tresckowa, generała Stieffa . Ukrywał bombę, ukrytą w pudełku na dwie butelki Cointreau . Pomocnik Von Tresckow, porucznik Fabian von Schlabrendorff , ustawił bezpiecznik i przekazał paczkę Brandtowi, który wsiadł do tego samego samolotu co Hitler.\nOczekiwano, że hitlerowski Focke-Wulf Fw 200 Condor eksploduje około 30 minut później w pobliżu Mińska , wystarczająco blisko frontu, aby można go było przypisać radzieckim myśliwcom. Olbricht miał wykorzystać wynikający z tego kryzys, by zmobilizować swoją siatkę Armii Rezerwowej do przejęcia władzy w Berlinie, Wiedniu, Monachium i niemieckich ośrodkach Wehrkreis . To był ambitny, ale wiarygodny plan, który mógłby zadziałać, gdyby Hitler rzeczywiście został zabity, chociaż przekonanie jednostek armii do walki i przezwyciężenia tego, co z pewnością mogło być zaciekłym oporem SS, mogło być główną przeszkodą.\nJednak, podobnie jak w przypadku bomby Elsera w 1939 r. I wszystkich innych prób, szczęście znów sprzyjało Hitlerowi, co przypisywano „Vorsehung” ( opatrzności ). Wyprodukowany w Wielkiej Brytanii chemiczny detonator ołówkowy na bombie był wielokrotnie testowany i uznano go za niezawodny. Odpalił, ale bomba nie. Czapka perkusja najwyraźniej stał się zbyt zimno jak paczka została przeprowadzona w nieogrzewanym ładowni.\nPokazując świetną sangfroida , Schlabrendorff poleciał następnym samolotem, aby odebrać paczkę od pułkownika Brandta, zanim zawartość została odkryta. Bloki plastikowych materiałów wybuchowych były później używane przez Gersdorffa i Stauffenberga.\nPróby zamachu samobójczego\nDruga próba miała miejsce kilka dni później, 21 marca 1943 r., Kiedy Hitler odwiedził wystawę zdobytej radzieckiej broni w berlińskim Zeughaus . Jeden z przyjaciół Tresckowa, pułkownik Rudolf Christoph Freiherr von Gersdorff , miał wyjaśnić niektóre eksponaty i zgłosił się na ochotnika do przeprowadzenia samobójczego zamachu bombowego przy użyciu tej samej bomby, która nie wybuchła w samolocie, ukrytej przy jego osobie. Jednak jedyny nowy chemiczny bezpiecznik, jaki udało mu się zdobyć, trwał dziesięć minut. Hitler ponownie wyszedł przedwcześnie po pośpiesznym przejściu przez wystawę znacznie szybciej niż zaplanowane 30 minut. Gersdorff musiał rzucić się do łazienki, aby rozbroić bombę, aby uratować życie, a co ważniejsze, zapobiec wszelkim podejrzeniom. Ta druga awaria tymczasowo zdemoralizowała plotery w Army Group Center. Gersdorff poinformował o zamachu po wojnie; materiał filmowy jest często oglądany w niemieckich dokumentach telewizyjnych („Die Nacht des Widerstands” itp.), w tym zdjęcie przedstawiające Gersdorffa i Hitlera.\nAxel von dem Bussche , członek elitarnego 9 Pułku Piechoty , zgłosił się na ochotnika do zabicia Hitlera granatami ręcznymi w listopadzie 1943 r. Podczas prezentacji nowych mundurów zimowych, ale zawierający je pociąg został zniszczony przez alianckie bomby w Berlinie, a wydarzenie musiało zostać przełożone. Druga prezentacja zaplanowana na grudzień na Wolfsschanze została odwołana w krótkim czasie, ponieważ Hitler zdecydował się udać do Berchtesgaden.\nW styczniu 1944 roku Bussche zgłosił się na ochotnika do kolejnej próby zamachu, ale potem stracił nogę w Rosji. 11 lutego inny młody oficer, Ewald-Heinrich von Kleist, próbował zamordować Hitlera w taki sam sposób, jak zaplanował von dem Bussche. Jednak Hitler ponownie odwołał wydarzenie, co pozwoliłoby Kleistowi zbliżyć się do niego.\n11 marca 1944 r. Eberhard von Breitenbuch zgłosił się na ochotnika do zamachu na Berghof przy użyciu pistoletu Browning kal. 7,65 mm ukrytego w kieszeni spodni. Nie był w stanie wykonać planu, ponieważ strażnicy nie pozwolili mu wejść do sali konferencyjnej z Führerem .\nNastępną okazją była wystawa broni 7 lipca w Schloss Klessheim pod Salzburgiem, ale Helmuth Stieff nie odpalił bomby.\nJedynym widocznym przejawem sprzeciwu wobec reżimu po Stalingradzie była spontaniczna akcja kilku studentów uniwersytetu, którzy potępili wojnę oraz prześladowania i masowe mordy Żydów na wschodzie. Byli zorganizowani w grupie White Rose , która znajdowała się w Monachium, ale miała powiązania w Berlinie, Hamburgu, Stuttgarcie i Wiedniu.\nWiosną 1942 r. Rozpoczęli antyhitlerowską kampanię ulotek na Uniwersytecie Ludwiga Maksymiliana w Monachium i wokół niego . Akcja ta była kontynuowana po krótkiej przerwie w styczniu 1943 r., Kiedy to niektórzy członkowie grupy umieścili także graffiti na okolicznych budynkach. Zostali wykryci, a niektórzy aresztowani. Trzej członkowie, Hans Scholl , Sophie Scholl i Christoph Probst mieli stanąć przed nazistowskim „sądem ludowym” , gdzie 22 lutego 1943 r. Prezes sądu Roland Freisler skazał ich na śmierć. Tego samego dnia zostali zgilotynowani w więzieniu Stadelheim . Kurt Huber , profesor filozofii i muzykologii, Alexander Schmorell i Willi Graf stanęli później przed sądem i również zostali skazani na śmierć, a wielu innych skazano na kary więzienia. Ostatnim członkiem straconym był Hans Conrad Leipelt 29 stycznia 1945 r.\nWybuch ten był zaskakujący i niepokojący dla reżimu nazistowskiego, ponieważ uniwersytety były bastionami nazistowskich nastrojów jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy. Podobnie dało serce rozproszonym i zdemoralizowanym grupom oporu. Ale Biała Róża nie była oznaką powszechnego niezadowolenia ludności cywilnej ze strony reżimu i nie miała innych naśladowców gdzie indziej, chociaż ich szósta ulotka, zatytułowana „Manifest studentów Monachium”, została upuszczona przez samoloty alianckie w lipcu 1943 r. stał się szeroko znany w Niemczech podczas II wojny światowej. Podziemne SPD i KPD były w stanie utrzymać swoje sieci i zgłaszały rosnące niezadowolenie z przebiegu wojny i wynikających z niej trudności ekonomicznych, szczególnie wśród robotników przemysłowych i rolników (którzy cierpieli z powodu dotkliwego niedoboru siły roboczej tak wielu młodych ludzi). mężczyzn z przodu). Jednak nic nie mogło zbliżyć się do aktywnej wrogości do reżimu. Większość Niemców nadal czciła Hitlera i obwiniała Himmlera lub innych podwładnych za ich kłopoty. Od końca 1943 r. Strach przed nacierającymi Sowietami i perspektywa militarnej ofensywy mocarstw zachodnich przyćmił niechęć do reżimu i, jeśli już, zaostrzył wolę przeciwstawienia się nacierającym sojusznikom.\nW XX wieku protest publiczny stanowił główną formę cywilnej opozycji w reżimach totalitarnych . Potencjalnie wpływowe protesty ludowe wymagały nie tylko publicznego wyrażenia, ale także zebrania tłumu osób mówiących jednym głosem. Ponadto uwzględniono tu tylko protesty, które spowodowały, że reżim zwrócił uwagę i zareagował.\nImprowizowane protesty miały również miejsce, jeśli rzadko w nazistowskich Niemczech , i stanowią formę oporu nie do końca zbadaną, pisała Sybil Milton już w 1984 roku. Postrzegana przez Hitlera i narodowy socjalizm zależność od masowej mobilizacji jego ludu, „rasowych” Niemców, wraz z wiarą, że Niemcy przegrały I wojnę światową z powodu niestabilnego frontu wewnętrznego, sprawiła, że reżim był szczególnie wrażliwy na publiczne, zbiorowe protesty. Hitler uznał siłę zbiorowego działania, opowiadał się za niepodporządkowaniem się niegodnej władzy (np. Francuska okupacja Zagłębia Ruhry w 1923 r.) I częściowo doprowadził swoją partię do władzy, mobilizując publiczne niepokoje i zamieszki w celu dalszej dyskredytacji Republiki Weimarskiej. U władzy nazistowscy przywódcy szybko zakazali demonstracji pozapartyjnych, obawiając się, że przejawy sprzeciwu na otwartych przestrzeniach miejskich mogą się rozwijać i rosnąć nawet bez organizacji.\nAby odwrócić uwagę od sprzeciwu, państwo nazistowskie uspokoiło niektóre publiczne, zbiorowe protesty „rasowych” Niemców i zignorowało, ale nie represjonowało innych, zarówno przed wojną, jak i w jej trakcie. Reżim zracjonalizował uśmierzanie protestów publicznych jako tymczasowe środki mające na celu utrzymanie pozorów jedności Niemiec i zmniejszenie ryzyka alienacji społeczeństwa poprzez rażące represje Gestapo. Przykłady kompromisów z powodów taktycznych obejmują ustępstwa społeczne i materialne dla robotników, odroczenie ukarania przywódców opozycyjnych kościołów, „tymczasowe” zwolnienia Żydów żyjących w małżeństwie z Holokaustu, brak ukarania setek tysięcy kobiet za zlekceważenie dekretu Hitlera o „totalnej wojnie” werbującego kobiety do siły roboczej i odrzucenie przymusu wymuszania ewakuacji ludności cywilnej z obszarów miejskich zbombardowanych przez aliantów.\nWczesna klęska instytucji państwowych i nazistowskich urzędników masowym, powszechnym protestem zakończyła się uwolnieniem Hitlera i przywróceniem go na stanowisko kościelne biskupów protestanckich Hansa Meisera i Teofila Wurma w październiku 1934 r. Aresztowanie Meisera dwa tygodnie wcześniej wywołało masowe protesty społeczne tysięcy w Bawarii i Wirtembergii i zainicjował protesty pod adresem niemieckiego MSZ z całego świata. Niepokoje trwały między regionalnymi protestantami a państwem od początku 1934 roku i doszły do wrzenia w połowie września, kiedy regionalna partia codziennie oskarżyła Meisera o zdradę i haniebną zdradę Hitlera i państwa. Zanim Hitler interweniował, pastorzy coraz bardziej angażowali parafian w walkę kościelną. Ich niepokój wzmacniał nieufność do państwa, ponieważ protesty narastały i szybko się rozprzestrzeniały. Narastał niepokój wśród lokalnych urzędników. Około sześciu tysięcy zebrało się, by poprzeć Meisera, a tylko nieliczni posłusznie pojawili się na spotkaniu regionalnego lidera partii, Juliusa Streichera . Masowe otwarte protesty, forma agitacji i budowania modów, które naziści tak skutecznie stosowali, teraz działały przeciwko nim. Kiedy zastępca Streichera, Karl Holz , zorganizował masowy wiec na głównym placu w Norymberdze , Adolf-Hitler-Platz, dyrektor miejskiego seminarium protestanckiego, wprowadził swoich uczniów na plac, zachęcając innych po drodze do przyłączenia się, gdzie skutecznie sabotowali nazistów. wiec i wybuchł śpiewem „Potężna forteca jest naszym Bogiem”. Aby zrehabilitować Meisera i zakończyć konflikt, Hitler, który w styczniu publicznie potępił biskupów w ich obecności jako „zdrajców ludu, wrogów Ojczyzny i niszczycieli Niemiec”, zorganizował masową audiencję, w tym biskupów i mówił pojednawczym tonem.\nTa wczesna rywalizacja wskazuje na trwałe cechy reakcji reżimu na otwarte, zbiorowe protesty. Wolałby zająć się masowym sprzeciwem natychmiast i zdecydowanie - nierzadko wycofując przyczynę protestu poprzez ustępstwa na poziomie lokalnym i politycznym. Otwarty sprzeciw, pozostawiony bez kontroli, miał tendencję do rozprzestrzeniania się i pogarszania. Przywódcy kościelni zaimprowizowali kontrmanifestację na tyle silną, aby zneutralizować wiec partii, tak jak partia nazistowska stawiała czoła socjalistycznym i komunistycznym demonstrantom, dochodząc do władzy. Pouczający w tym przypadku jest pogląd wysokiego urzędnika państwowego, że niezależnie od motywów protestujących miały one charakter polityczny; chociaż protesty kościelne były raczej obroną tradycji niż atakiem na reżim, niemniej jednak miały one konsekwencje polityczne, powiedział urzędnik, a wielu postrzegało duchowieństwo jako antyhitlerowskie oraz „wielkie niebezpieczeństwo, że kwestia rozleje się z powodu sprawy kościelnej na arenę polityczną ”.\nHitler zdawał sobie sprawę, że robotnicy, poprzez powtarzające się strajki, mogą wymusić zatwierdzenie swoich żądań i poszedł na ustępstwa wobec robotników, aby zapobiec niepokojom; jednak rzadkie, ale zdecydowane publiczne protesty, z którymi borykał się reżim, dotyczyły przede wszystkim kobiet i katolików. Niektóre z najwcześniejszych prac na temat ruchu oporu dotyczyły historii katolików, w tym najbardziej spektakularnych lokalnych i regionalnych protestów przeciwko dekretom o usunięciu krzyży ze szkół, co stanowi część wysiłków reżimu zmierzających do sekularyzacji życia publicznego. Chociaż historycy kwestionują stopień politycznego antagonizmu wobec narodowego socjalizmu stojącego za tymi protestami, ich wpływ jest niekwestionowany. Popularne, publiczne, improwizowane protesty przeciwko dekretom zastępującym krucyfiksy obrazem Führera , podczas incydentów z północy na południe i ze wschodu na zachód w Niemczech w latach 1935-1941 zmusiły przywódców państw i partii do wycofania się i pozostawienia krucyfiksów w tradycyjnych miejscach. W 1936 r. W Oldenburgu (Dolna Saksonia), Frankenholz (Kraj Saary) i Frauenberg (Prusy Wschodnie), w 1937 r. Oraz w Bawarii, w 1941 r., Miały miejsce głośne incydenty związane z dekretami dotyczącymi usunięcia krucyfiksów, a następnie w Bawarii w 1941 r. Kobiety z tradycyjną władzą nad dziećmi i ich duchowe dobro odegrało wiodącą rolę.\nNiemiecka historia początku XX wieku zawierała przykłady siły publicznej mobilizacji, w tym wojskowego puczu Kappa w 1920 r., Niektórzy cywilni Niemcy zdali sobie sprawę ze specyficznego potencjału publicznego protestu wewnątrz dyktatury. Po walce o krucyfiks w Oldenburgu policja poinformowała, że działacze katoliccy mówili sobie nawzajem, że mogą pokonać przyszłe antykatolickie działania państwa, o ile będą tworzyć jednolity front . Być może wśród nich mógł być biskup katolicki Clemens von Galen . Podniósł głos w walce, rozsyłając list pasterski. Kilka miesięcy później, na początku 1937 r., Podczas gdy inni biskupi wyrażali strach przed użyciem takiej „bezpośredniej konfrontacji”, Galen opowiadał się za wybiórczymi „protestami publicznymi” jako środkiem obrony tradycji kościelnych przed nadmiernym państwem .\nNiektórzy twierdzą, że reżim toczący wojnę nie zważał już na powszechną opinię, a niektóre agencje i władze radykalizowały wykorzystanie terroru do kontroli wewnętrznej w końcowej fazie wojny. Reakcja Hitlera i reżimu na zbiorowy protest uliczny nie uległa jednak zaostrzeniu. Chociaż wielu historyków twierdzi, że popularna opinia, doprowadzona do głowy przez potępienia Galena z ambony późnym latem 1941 r., Spowodowała, że Hitler zawiesił nazistowską „ eutanazję ”, inni się z tym nie zgadzają. Jest jednak pewne, że Galen zamierzał wywrzeć wpływ z ambony i że najwyżsi urzędnicy nazistowscy zdecydowali się nie ukarać go ze względu na morale publiczne. Katolicki protest w maju tego samego roku przeciwko zamknięciu klasztoru Münsterschwarzach w Dolnej Frankonii ilustruje sporadyczną reakcję reżimu na niespełnienie żądań protestujących, a mimo to odpowiadanie raczej „elastycznością” i „pobłażliwością” niż represjonowaniem lub karaniem protestujących. Jednak protest ten reprezentował raczej lokalną opinię, a nie ogólnokrajowy niepokój, jaki reprezentował Galen, wzbudzony przez program eutanazji, którego reżim odmówił uznania.\nKolejną wskazówką, że cywile zdali sobie sprawę z potencjału publicznego protestu w reżimie tak zaniepokojonym morale i jednością, jest Margarete Sommers z Katolickiego Urzędu Opieki Społecznej diecezji berlińskiej. Po proteście na Rosenstrasse późnej zimy 1943 r. Sommers, który podzielił z kolegami założenie, że „ludzie mogą mobilizować się przeciwko reżimowi w obronie określonych wartości”, napisał, że kobietom udało się osiągnąć sukces dzięki „głośnym protestom”. Protest rozpoczął się od odrobiny „rasowych” Niemek szukających informacji o swoich żydowskich mężach, którzy właśnie zostali uwięzieni w trakcie masowej łapanki berlińskich Żydów przed deklaracją partii nazistowskiej, że Berlin jest „wolny od Żydów”. Gdy przez tydzień kontynuowali protest, rozwinęło się silne poczucie solidarności. Strażnicy policyjni wielokrotnie rozproszyli kobiety, zebrane w grupy po kilkaset, z okrzykami „oczyść ulicę albo strzelimy”. Ponieważ policja wielokrotnie nie strzelała, niektórzy protestujący zaczęli myśleć, że ich akcja może zwyciężyć. Jedna z nich powiedziała, że gdyby najpierw obliczyła, czy protest mógłby się powieść, została w domu. Zamiast tego „działaliśmy z głębi serca”, powiedziała, dodając, że kobiety są zdolne do tak odważnych działań, ponieważ ich mężom groziło poważne niebezpieczeństwo. Około 7 tys. Ostatnich Żydów aresztowanych w tym czasie w Berlinie trafiło do Auschwitz. Jednak na Rosenstrasse reżim ustąpił i uwolnił Żydów z „rasowymi” członkami rodziny. Wracali nawet żydzi w małżeństwach, którzy zostali wysłani do obozów pracy w Auschwitz.\nKolejna potencjalna wskazówka, że niemieccy cywile zdawali sobie sprawę z siły protestu publicznego, miała miejsce w Dortmundzie-Hörde w kwietniu 1943 r. Według raportu SD z 8 lipca 1943 r., Wczesnym popołudniem 12 kwietnia 1943 r. Kapitan armii aresztował żołnierza Flaka w Dortmund-Hörde z powodu bezczelnego pozdrowienia. Obserwujący go mieszkańcy stanęli po jego stronie. Tłum składający się z trzystu do czterystu składał się głównie z kobiet. Tłum wykrzykiwał takie słowa, jak „Gebt uns unsere Männer wieder” lub „oddaj nam naszych ludzi”, co sugeruje, że niektórzy w tłumie byli świadomi protestu na Rosenstrassse . Niedawność trwającego tydzień protestu na Rosenstrasse wzmacnia tę możliwość. Na Rosenstrasse pieśń została wymyślona jako wezwanie żon do ich uwięzionych mężów. Tutaj w imieniu jednego człowieka nie miało to sensu.\nRosenstrasse była jedynym otwartym zbiorowym protestem przeciwko Żydom w Trzeciej Rzeszy i według szacunków historyków na przestrzeni dziesięcioleci uratowała około 2000 Żydów żyjących w małżeństwie. Byli „pełnymi” Żydami w sensie ustaw norymberskich z 1935 r. I gestapo, których celem było deportowanie jak największej liczby osób bez zwracania uwagi na Holokaust lub alienacji „rasowej” opinii publicznej. Z akt Auschwitz wynika, że funkcjonariusze SS spodziewali się dodatkowych robotników z Berlina, najprawdopodobniej uwięzionych na Rosenstrasse, tak jak reżim zamierzał deportować ostatnich Żydów z niemieckiej ziemi.\nŻonaci niemieccy Żydzi i ich dzieci byli jedynymi Żydami, którzy uniknęli losu, jaki wybrały im władze Rzeszy, a pod koniec wojny 98% niemieckich Żydów, którzy przeżyli, nie zostali deportowani ani nie ukrywali się. Hitler powiedział Goebbelsowi w listopadzie 1941 r., Że Żydzi mieli być deportowani agresywnie tylko wtedy, gdy nie spowoduje to „niepotrzebnych trudności”. Tak więc „żydzi w małżeństwie, przede wszystkim w kręgach artystów” powinni być traktowani z pewną powściągliwością. Protest w czasie wojny pokazujący sprzeciw opinii publicznej i stwarzający okazję do sprzeciwu stanowił niepotrzebną trudność dla Führera zdeterminowanego, by powstrzymać kolejny słaby front wewnętrzny, taki jak ten, który obwiniał za porażkę Niemiec w I wojnie światowej .\nWolf Gruner twierdzi, że wydarzenia na Rosenstrasse przebiegały zgodnie z planami gestapo . Gestapo przetrzymywało zamężnych Żydów przy Rosenstrasse 2–4, „wielu” przez ponad dziewięć dni, aby zweryfikować ich „status rasowy” i wybrać 225 zastępców dla nowo deportowanych „pełnych Żydów” pracujących w instytucjach żydowskich. Szereg małych dzieci znalazło się wśród osób uwięzionych w związku z wyborem pracy przy Rosenstrasse 2–4, „aby nie pozostały same w domu, gdy ich rodzice zostali aresztowani”. Jednak reżim dysponował szczegółowymi informacjami o tych i innych Żydach i ustalił sposoby werbowania Żydów do pracy. Pogląd ten nie bierze pod uwagę historii małżeństw mieszanych ani protestów i zakłada, że reżim nie przejmował się tym ciągłym przejawem sprzeciwu na tyle, by rozwiać go wcześniej, mimo że był on w centrum Berlina dla zagranicznych dziennikarzy, dyplomatów, a także Niemców „rasowych”, w tym żołnierzy na urlopie.\nNawet do końca 1944 roku Hitler był zaniepokojony swoim wizerunkiem i odmawiał stosowania przymusu wobec nieposłusznych „rasowych” Niemców. 11 października 1943 r. Około trzystu kobiet protestowało na placu Adolfa Hitlera w mieście Witten w zachodniej części Zagłębia Ruhry przeciwko oficjalnej decyzji o wstrzymaniu ich kart żywnościowych, chyba że ewakuują się z domów. W obliczu narastających bombardowań alianckich urzędnicy walczyli o ustanowienie uporządkowanego programu ewakuacji. Jednak pod koniec 1943 r. Wiele tysięcy osób, w tym setki z Witten, wróciło z miejsc ewakuacji. Westfälische Landeszeitung, regionalna gazeta Partii Nazistowskiej, piętnowała ewakuowanych, którzy powrócili jako szkodniki („Schädlinge”), klasyfikacja osób, które podważają Rzeszę i jej wojnę. Według Julie Torrie urzędnicy nazywali ich „dzikimi” ewakuowanymi, działającymi przeciwko partii i państwu.\nW Witten protestujący miał moc milionów likeminded Niemców za nim, i czcigodnych tradycji życia rodzinnego. W ciągu czterech miesięcy Hitler nakazał wszystkim regionalnym przywódcom partii nazistowskiej ( Gauleiter ) nie wstrzymywać kartek żywnościowych ewakuowanych, którzy wrócili do domu bez pozwolenia. W lipcu 1944 r. Reichsführer SS Heinrich Himmler i prywatny sekretarz Hitlera Martin Bormann wspólnie orzekli, że „środki przymusu” są nadal nieodpowiednie, aw październiku 1944 r. Bormann powtórzył, że wobec ewakuowanych, którzy powrócili, nie wolno stosować przymusu.\n„W tym momencie nie można się podporządkować woli ludzi” - napisał Goebbels w swoim dzienniku kilka tygodni później. Przemieszczanie się Niemców w tę iz powrotem między miejscami ewakuacji a ich domami nadwyrężyło Reichsbahn , a reżim musi „zatamować” strumień powracających ewakuowanych. Jeśli „przyjacielskie nawoływanie” zawiodło, „trzeba użyć siły”. W tej chwili jednak „ludzie dokładnie wiedzą, gdzie jest słabość przywództwa i zawsze będą to wykorzystywać. Jeśli utrudnimy to miejsce, w którym do tej pory byliśmy miękcy, wtedy wola ludu ulegnie woli państwa. Obecnie jesteśmy na najlepszej drodze do nagięcia woli państwa do woli narodu ”. Poddanie się ulicy jest coraz bardziej niebezpieczne, pisał Goebbels, ponieważ za każdym razem państwo traci władzę, a ostatecznie traci całą władzę.\nW Berlinie przywódcy nadal raczej łagodzili, niż zwracali uwagę na publiczne protesty zbiorowe, jako najlepszy sposób ochrony ich autorytetu, a propaganda głosi, że wszyscy Niemcy stali zjednoczeni za Führerem. W tym kontekście zwykłym Niemcom udało się czasami osiągnąć ograniczone ustępstwa, ponieważ Goebbels martwił się, że coraz większa liczba Niemców zdaje sobie sprawę z słabości reżimu, jaką stanowi jego reakcja na protesty.\nPomnik grupy młodzieżowej „Edelweisspiraten”, z których sześciu powieszono w Kolonii w 1944 roku\nChoć nie można zaprzeczyć, że wielu Niemców wspierało reżim do końca wojny, pod powierzchnią niemieckiego społeczeństwa istniały też prądy oporu, choć nie zawsze świadomie polityczne. Niemiecki historyk Detlev Peukert , który był pionierem badań nad społeczeństwem niemieckim w okresie nazistowskim, nazwał to zjawisko „codziennym oporem”. Jego badania opierały się częściowo na regularnych raportach Gestapo i SD na temat morale i opinii publicznej oraz na „Raportach o Niemczech”, które zostały sporządzone przez wygnaną SPD na podstawie informacji z jej podziemnej sieci w Niemczech i które zostały uznane za być bardzo dobrze poinformowanym.\nPeukert i inni pisarze wykazali, że najbardziej uporczywymi źródłami niezadowolenia w nazistowskich Niemczech był stan gospodarki i złość z powodu korupcji urzędników partii nazistowskiej - chociaż rzadko wpływały one na osobistą popularność samego Hitlera. Nazistowskiemu reżimowi często przypisuje się „uleczenie bezrobocia”, ale dokonano tego głównie przez pobór i przezbrojenie - gospodarka cywilna pozostawała słaba przez cały okres nazistowski. Chociaż ceny były ustalane przez prawo, płace pozostawały niskie i występowały dotkliwe braki, szczególnie po wybuchu wojny. Do tego, po 1942 roku, doszło dotkliwe nędze spowodowane przez alianckie ataki lotnicze na niemieckie miasta. Wysokie życie i sprzedajność nazistowskich urzędników, takich jak Hermann Göring, wzbudzały rosnący gniew. Rezultatem było „głębokie niezadowolenie wśród ludności we wszystkich częściach kraju, spowodowane niedociągnięciami w gospodarce, ingerencją rządu w życie prywatne, zakłóceniem przyjętej tradycji i zwyczajów oraz kontrolą państwa policyjnego”.\nOtto i Elise Hampel zaprotestowali przeciwko reżimowi, pozostawiając pocztówki wzywające do oporu (zarówno biernego, jak i silnego) przeciwko reżimowi wokół Berlina. Minęły dwa lata, zanim zostali złapani, skazani, a następnie skazani na śmierć.\nOpozycja oparta na tym powszechnym niezadowoleniu przybierała zwykle formy „bierne” - absencja, symulowanie, rozpowszechnianie plotek, handel na czarnym rynku, gromadzenie, unikanie różnych form służby państwowej, takich jak darowizny na cele nazistowskie. Czasami jednak przybierał bardziej aktywne formy, takie jak ostrzeganie osób przed aresztowaniem, ukrywanie ich, pomaganie im w ucieczce lub przymykanie oczu na działania opozycyjne. Wśród przemysłowej klasy robotniczej, gdzie podziemne sieci SPD i KPD były zawsze aktywne, często dochodziło do krótkotrwałych strajków. Były one ogólnie tolerowane, przynajmniej przed wybuchem wojny, pod warunkiem, że żądania strajkujących były czysto ekonomiczne, a nie polityczne.\nInną formą oporu była pomoc prześladowanym niemieckim Żydom. W połowie 1942 r. Deportacja Żydów niemieckich i austriackich do obozów zagłady w okupowanej Polsce była już bardzo zaawansowana . Niektórzy autorzy argumentują, że przeważająca większość Niemców była obojętna na los Żydów, a znaczna część aktywnie wspierała nazistowski program eksterminacji. Jednak mniejszość upierała się przy pomocy Żydom, nawet w obliczu poważnego zagrożenia dla siebie i swoich rodzin. Było to najbardziej widoczne w Berlinie, gdzie mieściło się Gestapo i SS, ale także gdzie tysiące nieżydowskich berlińczyków, niektórzy z silnymi koneksjami, ryzykowało ukrywanie swoich żydowskich sąsiadów.\nArystokraci, tacy jak Maria von Maltzan i Maria Therese von Hammerstein, uzyskali dokumenty dla Żydów i pomogli wielu osobom uciec z Niemiec. W Wieblingen w Baden, Elisabeth von Thadden , dyrektor szkoły prywatnej dziewcząt, pominięte oficjalne edykty i nadal zapisać żydowskie dziewczęta w jej szkole aż do maja 1941 roku, kiedy szkoła została upaństwowiona, a ona została odrzucona (została wykonana w 1944 roku, po Frau Solf Tea Party ). Berliński protestancki minister Heinrich Grüber zorganizował przemyt Żydów do Holandii . W Ministerstwie Spraw Zagranicznych Canaris spiskował, aby wysłać wielu Żydów do Szwajcarii pod różnymi pretekstami. Szacuje się, że do końca wojny w Berlinie ukrywało się 2000 Żydów. Martin Gilbert udokumentował liczne przypadki Niemców i Austriaków, w tym urzędników i oficerów armii, którzy ratowali życie Żydom.\nBerlińska Rosenstrasse, gdzie jedyny publiczny protest przeciwko deportacji niemieckich Żydów miał miejsce w 1943 roku\nRosenstrasse Protest lutego 1943 zapoczątkowały aresztowania i zagrożonych deportacją do obozów zagłady 1800 żydowskich mężczyzn w związkach małżeńskich z nieżydowskich kobiet. Zanim ci mężczyźni mogli zostać deportowani, ich żony i inni krewni zgromadzili się przed budynkiem przy Rosenstrasse, gdzie byli przetrzymywani. Około 6000 osób, głównie kobiet, przez ponad tydzień gromadziło się na zmiany w zimowym mrozie. W końcu Himmler, zaniepokojony wpływem na morale cywilów, poddał się i pozwolił na uwolnienie aresztowanych mężczyzn. Część już deportowanych, którzy byli w drodze do Oświęcimia , przywieziono z powrotem. Nie było odwetu na protestujących, a większość Żydów przeżyła.\nNazizm miał silny apel do niemieckiej młodzieży, zwłaszcza młodzieży z klasy średniej, a niemieckie uniwersytety były bastionami nazizmu jeszcze przed dojściem Hitlera do władzy. Hitlerjugend starał się mobilizować wszystkich młodych Niemców tył reżimu, a oprócz upartego oporu w niektórych obszarach wiejskich katolickich, była na ogół skuteczne w pierwszym okresie rządów nazistowskich. Jednak po około 1938 roku zaczęło się pojawiać uporczywe wyobcowanie niektórych grup młodzieży niemieckiej. Rzadko przybierało to formę jawnej opozycji politycznej - grupa Białej Róży była uderzającym wyjątkiem, ale uderzała głównie ze względu na swoją wyjątkowość. Znacznie bardziej powszechne było to, co teraz nazwano by „wycofywaniem się” - bierna odmowa udziału w oficjalnej kulturze młodzieżowej i poszukiwanie alternatyw. Chociaż żadna z nieoficjalnych grup młodzieżowych nie stanowiła poważnego zagrożenia dla reżimu nazistowskiego i chociaż nie zapewniała pomocy ani pocieszenia tym grupom elity niemieckiej, które aktywnie spiskują przeciwko Hitlerowi, służą one do pokazania, że istnieją prądy opozycji. na innych poziomach niemieckiego społeczeństwa.\nPrzykładami były tak zwane Edelweisspiraten („Edelweiss Pirates”), luźna sieć robotniczych grup młodzieżowych w wielu miastach, które odbywały nieautoryzowane spotkania i brały udział w walkach ulicznych z Hitlerjugend; Meuten grupa w Lipsku , bardziej upolityczniona grupa z linkami do KPD podziemny, który miał ponad tysiąc członków pod koniec 1930 roku; a przede wszystkim Swingjugend , młodzież z klasy średniej, która spotykała się w tajnych klubach w Berlinie i większości innych dużych miast, aby słuchać muzyki swingowej , jazzowej i innej uznanej przez nazistowskie władze za „zdegenerowaną”. Ruch ten, który polegał na charakterystycznych formach ubioru i stopniowo stawał się coraz bardziej świadomie polityczny, stał się tak popularny, że sprowokował represje: w 1941 roku Himmler nakazał aresztowanie działaczy Swinga, a niektórych wysłał do obozów koncentracyjnych.\nW październiku 1944 r., Gdy wojska amerykańskie i brytyjskie zbliżyły się do zachodnich granic Niemiec, w zniszczonej bombami Kolonii , która została w dużej mierze ewakuowana , doszło do poważnego wybuchu zamieszek . Edelweisspiraten związał się z bandy dezerterów zbiegłych więźniów i pracowników zagranicznych oraz podziemnej sieci KPD, aby angażować się w grabieży i sabotażu, a zabójstwie Gestapo i partii nazistowskiej urzędników. Materiały wybuchowe zostały skradzione w celu wysadzenia siedziby gestapo. Himmler, obawiając się, że opór rozprzestrzeni się na inne miasta, gdy wojska alianckie wkroczyły do Niemiec, zarządził brutalną rozprawę i przez wiele dni na zrujnowanych ulicach Kolonii toczyły się strzelaniny. Aresztowano ponad 200 osób, a dziesiątki powieszono publicznie, w tym sześciu nastoletnich Edelweisspiraten , w tym Bartholomäus Schink .\nRóżne grupy niemieckiego oporu przeciwko nazistowskiemu rządowi miały różne podejście do aliantów. Najbardziej widoczna grupa oporu spisku z 20 lipca rozważała zawarcie pokoju z zachodnimi aliantami przy jednoczesnym kontynuowaniu wojny ze Związkiem Radzieckim. Niektórzy z jej członków byli również zamieszani w okrucieństwa wobec ludności cywilnej podczas wojny. Znakowy przedstawiciel Grupy 20 Lipca, Claus von Stauffenberg, pisał o swoim poparciu dla niemieckiej „kolonizacji” Polski kilka lat wcześniej.\nWielu powojennych komentatorów niemieckich obwiniało aliantów za odizolowanie oporu żądaniem bezwarunkowej kapitulacji, ignorując jednocześnie, że opór oferował nierealistyczne żądania wobec aliantów. Podczas gdy angielscy historycy również krytykowali bezwarunkową kapitulację, większość z nich zgadza się, że nie miała ona realnego wpływu na ostateczny wynik wojny. Przed sformułowaniem bezwarunkowej kapitulacji przez aliantów żądania pokojowe wysyłane przez niemiecki ruch oporu były mało satysfakcjonujące; na przykład w 1941 r. propozycja Goerdlera wymagała granic z 1914 r. z Francją, Belgią i Polską, a także akceptacji aneksji Austrii i Sudetów.\nPodczas gdy niemiecka pamięć ludowa i dyskurs publiczny przedstawiają opór jako izolowany z powodu żądania bezwarunkowej kapitulacji, w rzeczywistości jego izolacja była spowodowana nierealistycznymi oczekiwaniami na to, co zaakceptują alianci; podczas gdy niemieccy komentatorzy piszą, że opór próbował „ocalić to, co pozostało do ocalenia”, pomijają fakt, że obejmował on znaczną część terytoriów podbitych przez nazistowskie Niemcy od swoich sąsiadów.\nSHAEF dyrektywa zabrania działania mające na celu promowanie niemieckiej rewolty przeciwko reżimowi nazistowskich.\nDoktryna aliantów o bezwarunkowej kapitulacji oznaczała, że „... ci Niemcy - a zwłaszcza ci niemieccy generałowie - którzy mogli być gotowi wyrzucić Hitlera i byli w stanie to zrobić, byli zniechęceni do podjęcia próby z powodu ich niezdolności do wydobycia Sojusznikom wszelkiego rodzaju zapewnienie, że takie działanie poprawi traktowanie ich kraju. "\n11 grudnia agent OSS William Donovan wysłał prezydentowi USA Rooseveltowi telegraficzną wiadomość z Berna, ostrzegając go o konsekwencjach, jakie znajomość planu Morgenthau miała dla niemieckiego oporu; pokazując im, że wróg planował zniewolenie Niemiec, zespalał ze sobą zwykłych Niemców i reżim; Niemcy nadal walczą, ponieważ są przekonani, że porażka przyniesie tylko ucisk i wyzysk. Przesłanie było tłumaczeniem ostatniego artykułu w Neue Zürcher Zeitung .\nJak dotąd alianci nie zaoferowali opozycji żadnej poważnej zachęty. Wręcz przeciwnie, wciąż na nowo jednoczyli naród i nazistów poprzez publikowane oświadczenia, albo z obojętności, albo z określonym celem. Biorąc pod uwagę niedawny przykład, plan Morgenthau dał dr. Goebbelsowi najlepszą możliwą szansę. Był w stanie udowodnić swoim rodakom, czarno na białym, że wróg planował zniewolenie Niemiec. Wciąż panuje przekonanie, że Niemcy nie mają się czego spodziewać po klęsce, ale ucisk i wyzysk, co tłumaczy fakt, że Niemcy nadal walczą. Nie jest to kwestia reżimu, ale samej ojczyzny, i żeby to uratować, każdy Niemiec jest zobowiązany do posłuszeństwa wezwaniu, niezależnie od tego, czy jest nazistą, czy członkiem opozycji.\nW dniu 20 lipca 1945 r. - w pierwszą rocznicę nieudanej próby zabicia Hitlera - nie wspomniano o tym wydarzeniu. Stało się tak, ponieważ przypominanie ludności niemieckiej o tym, że Niemcy aktywnie stawiali opór Hitlerowi, podważyłoby wysiłki aliantów zmierzające do zaszczepienia w społeczeństwie niemieckim poczucia winy zbiorowej . (Zobacz także Denazification )\nOkoło 20 lipca\nGrób niemieckiego żołnierza Heinza Kühla na polu bitwy pod Kurskiem\nW połowie 1943 r. Fala wojny skierowała się zdecydowanie przeciwko Niemcom. Ostatnia duża niemiecka ofensywa na froncie wschodnim, operacja Cytadela , zakończyła się klęską Niemców pod Kurskiem , aw lipcu 1943 r. Mussolini został obalony. Armia i cywilni spiskowcy byli bardziej niż kiedykolwiek przekonani, że Hitler musi zostać zamordowany, aby można było utworzyć rząd akceptowalny dla zachodnich aliantów i wynegocjować oddzielny pokój na czas, aby zapobiec sowieckiej inwazji na Niemcy. Scenariusz ten, choć bardziej wiarygodny niż niektóre z wcześniejszych planów oporu, opierał się na fałszywej przesłance : zachodni alianci byliby skłonni zerwać ze Stalinem i wynegocjować oddzielny pokój z nienazistowskim niemieckim rządem. W rzeczywistości zarówno Churchill , jak i Roosevelt byli oddani formule „bezwarunkowej kapitulacji”.\nPonieważ Ministerstwo Spraw Zagranicznych było bastionem działaczy ruchu oporu, spiskowcom nie było trudno dotrzeć do aliantów za pośrednictwem dyplomatów w krajach neutralnych. Theo Kordt, z siedzibą w ambasadzie niemieckiej w Bernie , któremu doradzali opozycyjni oficerowie zagraniczni Ulrich von Hassell i Adam von Trott zu Solz, komunikował się z Brytyjczykami za pośrednictwem pośredników, takich jak Willem Visser 't Hooft , sekretarz generalny Światowej Rady Kościoły z siedzibą w Genewie . Krąg z Krzyżowej wysłał Dietricha Bonhoeffera i Helmuta von Moltke na spotkanie z George Bellem , biskupem Chichester , na konferencji kościelnej w Sztokholmie . Bell przekazał swoje wiadomości i plany ministrowi spraw zagranicznych Anthony'emu Edenowi . Amerykański dziennikarz Louis P. Lochner wywiózł zaszyfrowane wiadomości z Niemiec i zabrał je do Roosevelta. Inni wysłannicy pracowali kanałami watykańskimi lub dyplomatami w Lizbonie - uznanym miejscu pośredniej komunikacji między Niemcami a krajami sprzymierzonymi.\nWszystkie te propozycje zostały odrzucone i rzeczywiście zwykle były po prostu ignorowane. Zachodni alianci nie udzielili niemieckiemu oporu żadnej pomocy ani nawet uznania. Złożyło się na to kilka powodów. Po pierwsze, nie znali ani nie ufali opozycjonistom, którzy wydawali im się kliką pruskich reakcjonistów zajmujących się głównie ratowaniem własnej skóry teraz, gdy Niemcy przegrywały wojnę. Taka postawa była wspierana przez zaciekłych anty-Niemców, takich jak Lord Vansittart , doradca dyplomatyczny Churchilla, który uważał wszystkich Niemców za złych. Po drugie, Roosevelt i Churchill byli doskonale świadomi, że Związek Radziecki ponosi ciężar wojny z Hitlerem i byli świadomi ciągłych podejrzeń Stalina, że robią interesy za jego plecami. W ten sposób odrzucili wszelkie dyskusje, które mogłyby być postrzegane jako sugerujące chęć osiągnięcia oddzielnego pokoju z Niemcami. Po trzecie, alianci byli zdecydowani, że podczas II wojny światowej , inaczej niż w I wojnie światowej , Niemcy muszą zostać wszechstronnie pokonani w polu, aby kolejny mit „ciosu w plecy” nie mógł powstać w Niemczech.\nOlbricht przedstawił teraz nową strategię zorganizowania zamachu stanu przeciwko Hitlerowi. Armia Rezerwowa miała plan operacyjny zwany Operacją Walkiria , który miał być wykorzystany, gdyby zakłócenia spowodowane bombardowaniem niemieckich miast przez aliantów spowodowały załamanie prawa i porządku lub wzrost liczby milionów niewolników z okupowanych krajów, z których obecnie korzystają. w niemieckich fabrykach. Olbricht zasugerował, że plan ten mógłby zostać wykorzystany do zmobilizowania Armii Rezerwowej do przeprowadzenia zamachu stanu. Jesienią 1943 roku Tresckow zrewidował plan Walkirii i sporządził dodatkowe rozkazy przejęcia kontroli nad niemieckimi miastami, rozbrojenia SS i aresztowania nazistowskich przywódców po zamachu na Hitlera. Operacja Walkiria mogła zostać przeprowadzona tylko przez generała Friedricha Fromma , dowódcę Armii Rezerwowej, więc trzeba go albo przekonać do spisku, albo w jakiś sposób zneutralizować, jeśli plan miał się powieść. Fromm, podobnie jak wielu wyższych oficerów, wiedział o spiskach wojskowych przeciwko Hitlerowi, ale ani ich nie wspierał, ani nie zgłaszał ich gestapo.\nNiemiecki znaczek Clausa Philippa Marii Schenka Grafa von Stauffenberga i Helmutha Jamesa Grafa von Moltke upamiętniający ich 100. urodziny\nW sierpniu 1943 r. Tresckow po raz pierwszy spotkał młodego oficera sztabowego, pułkownika Clausa Schenka Grafa von Stauffenberga . Ciężko ranny w Afryce Północnej Stauffenberg był pobożnym katolikiem, konserwatystą politycznym i gorliwym nacjonalistą niemieckim z zamiłowaniem do filozofii. Początkowo z zadowoleniem przyjął reżim nazistowski, ale szybko się rozczarował. W 1942 r. Podzielał powszechne przekonanie wśród oficerów armii, że Niemcy są doprowadzane do katastrofy i że Hitler musi zostać odsunięty od władzy. Przez pewien czas jego skrupuły religijne nie pozwalały mu dojść do wniosku, że zabójstwo jest właściwą drogą do osiągnięcia tego celu. Po Stalingradzie, jednak uznał, że nie zamachu na Hitlera byłaby większym złem moralnym.\nPod koniec 1943 i na początku 1944 r. Miały miejsce serie prób zbliżenia jednego ze spiskowców wojskowych do Hitlera na tyle długo, by zabić go bombą lub rewolwerem. Ale zadanie stawało się coraz trudniejsze. W miarę pogarszania się sytuacji wojennej Hitler nie pojawiał się już publicznie i rzadko odwiedzał Berlin. Większość czasu spędzał w swojej kwaterze głównej w Prusach Wschodnich, z okazjonalnymi przerwami w swoim bawarskim schronisku górskim w Berchtesgaden . W obu miejscach był silnie strzeżony i rzadko widywał ludzi, których jeszcze nie znał i którym nie ufał. Himmler i Gestapo byli coraz bardziej podejrzliwi wobec spisków przeciwko Hitlerowi, a szczególnie podejrzewali oficerów Sztabu Generalnego, który rzeczywiście był miejscem, w którym znajdowała się większość młodych oficerów gotowych poświęcić się, by zabić Hitlera. Dlatego wszystkie te próby kończyły się niepowodzeniem, czasami w ciągu kilku minut.\nKolejne ciosy padły w styczniu i lutym 1944 r., Kiedy aresztowano najpierw Moltkego, a potem Canarisa. Latem 1944 roku gestapo zbliżało się do spiskowców. 4 lipca Julius Leber , który usiłował nawiązać kontakt między własną podziemną siatką SPD a siecią KPD w interesie „jednolitego frontu”, został aresztowany po wzięciu udziału w spotkaniu infiltrowanym przez gestapo. Czuło się, że czas ucieka, zarówno na polu bitwy, gdzie front wschodni był w całkowitym odwrocie i gdzie alianci wylądowali we Francji 6 czerwca , jak iw Niemczech, gdzie pole manewru ruchu oporu szybko się kurczyło. Przekonanie, że to ostatnia szansa na działanie, ogarnęło spiskowców. Niewielu wierzyło teraz, że alianci zgodzą się na oddzielny pokój z nienazistowskim rządem, nawet jeśli Hitler zostałby zamordowany. W szczególności Leber argumentował, że „bezwarunkowa kapitulacja” jest nieunikniona i jedyne pytanie dotyczyło tego, czy nastąpi to przed, czy po inwazji Sowietów na Niemcy.\nW tym czasie rdzeń spiskowców zaczął myśleć o sobie jako o ludziach skazanych na zagładę, których działania były bardziej symboliczne niż rzeczywiste. Celem spisku było dla niektórych z nich raczej ocalenie honoru ich samych, swoich rodzin, armii i Niemiec wielkim, choć daremnym gestem, a nie zmienianie biegu historii. Tresckow powiedział do Stauffenberga za pośrednictwem jednego ze swoich pomocników, porucznika Heinricha Grafa von Lehndorff-Steinorta : „Zabójstwa należy podjąć, coûte que coûte [bez względu na cenę]. Nawet jeśli to się nie powiedzie, musimy podjąć działania w Berlinie. Ze względów praktycznych już nie ma znaczenia; teraz liczy się to, że niemiecki ruch oporu musi rzucić się w oczy świata i historii. W porównaniu z tym nic innego się nie liczy ”.\nZ perspektywy czasu zaskakujące jest to, że te miesiące knowań grup oporu w armii i aparacie państwowym, w które zaangażowane były dziesiątki ludzi, o których wielu, w tym bardzo wysokich rangą oficerowie, było świadomych, najwyraźniej zupełnie umknęły uwadze Gestapo. W rzeczywistości, jak zauważono wcześniej, gestapo wiedziało od lutego 1943 r. Zarówno o grupie oporu Abwehry pod patronatem Canarisa, jak i o kręgu Goedeler-Beck. Gdyby wszyscy ci ludzie zostali aresztowani i przesłuchani, gestapo mogłoby równie dobrze odkryć grupę mającą siedzibę w Centrum Grupy Armii i próba zamachu z 20 lipca nigdy by się nie wydarzyła. Stwarza to możliwość, że Himmler wiedział o spisku i ze swoich własnych powodów pozwolił na kontynuację.\nHimmler odbył przynajmniej jedną rozmowę ze znanym opozycjonistą, kiedy w sierpniu 1943 r. Przyjechał do niego pruski minister finansów Johannes Popitz i zaoferował mu poparcie opozycji, gdyby zdecydował się na wyparcie Hitlera i zagwarantowanie wynegocjowanego zakończenia wojna. Nic nie wyszło z tego spotkania, ale Popitz nie został aresztowany, a Himmler najwyraźniej nie zrobił nic, aby wyśledzić sieć oporu, o której wiedział, że działa w ramach państwowej biurokracji. Jest możliwe, że Himmler, który pod koniec 1943 r. Wiedział, że wojna jest nie do wygrania, pozwolił na kontynuację spisku z 20 lipca, wiedząc, że jeśli się powiedzie, zostanie następcą Hitlera i może wtedy doprowadzić do porozumienia pokojowego. Nie tylko Popitz widział w Himmlerze potencjalnego sojusznika. Generał von Bock poradził Tresckowowi, aby zwrócił się o jego wsparcie, ale nie ma na to dowodów. Gordeler był również w pośrednim kontakcie z Himmlerem poprzez wspólnego znajomego Carla Langbehna . Biograf Canarisa, Heinz Höhne, sugeruje, że Canaris i Himmler współpracowali, aby doprowadzić do zmiany reżimu. Wszystko to pozostaje spekulacją.\nW rzeczywistości Himmler wiedział więcej o rzeczywistym poziomie opozycji wobec nazistowskiego reżimu niż sama opozycja. Działaczom ruchu oporu wydawało się, że naród niemiecki nadal wierzy w Hitlera, bez względu na to, jak tragiczna była sytuacja militarna i gospodarcza. Ale Himmler otrzymywał regularne raporty z SD (Służby Bezpieczeństwa, wywiadu SS) o rzeczywistym stanie morale Niemiec. Zostały one opracowane przez SS-Gruppenfüher Otto Ohlendorf i pochodzą z szerokiej gamy kontaktów SD w całych Niemczech. Wykazali gwałtowny spadek morale ludności cywilnej i poziomu poparcia dla reżimu nazistowskiego, który rozpoczął się po Stalingradzie i przyspieszył przez 1943 r. Wraz z ciągłymi niepowodzeniami militarnymi, pogorszeniem sytuacji gospodarczej i nasileniem się bombardowań niemieckich miast przez aliantów. Pod koniec 1943 r. Himmler wiedział, że większość Niemców nie wierzy już, że wojnę można wygrać i że wielu, być może większość, straciło wiarę w Hitlera. Ale strach przed Gestapo sprawił, że to rozczarowanie nie przełożyło się na polityczny sprzeciw wobec reżimu - choć, jak pokazał protest na Rosenstrasse , odważni przeciwnicy nazistowskiej polityki mogli publicznie i skutecznie protestować nawet w 1943 roku.\nMimo to zorganizowany opór zaczął się poruszać w 1944 r. Podczas gdy związki zawodowe SPD i KPD zostały zniszczone w 1933 r., Związki katolickie dobrowolnie rozwiązały się wraz z Partią Centrum . W rezultacie katoliccy związkowcy byli mniej gorliwie represjonowani niż ich socjalistyczni odpowiednicy i utrzymywali nieformalną sieć aktywistów. Ich przywódcy, Jakob Kaiser i Max Habermann, na początku 1944 r. Uznali, że nadszedł czas na podjęcie działań. Zorganizowali sieć komórek oporu w biurach rządowych w całych Niemczech, gotowych powstać i przejąć kontrolę nad swoimi budynkami, gdy wojsko dało słowo, że Hitler nie żyje.\nDziałka 20 lipca\nGłówny artykuł: działka z 20 lipca\nDwa warianty projektu Josefa Wirmera "Resistance" z 1944 r., Autorstwa jego brata Ernsta. Górna flaga została zaproponowana przez partie konserwatywne jako flaga Niemiec Zachodnich (1948).\nDziedziniec przy Bendlerblock, na którym rozstrzelano Stauffenberga, Olbrichta i innych\n1 lipca Stauffenberg został mianowany szefem sztabu generała Fromma w kwaterze Armii Rezerwowej przy Bendlerstrasse w centrum Berlina. Stanowisko to umożliwiło Stauffenbergowi uczestnictwo w konferencjach wojskowych Hitlera, czy to w Prusach Wschodnich, czy w Berchtesgaden, i dało mu w ten sposób wyjątkową okazję, być może ostatnią, jaka się nadarzy, aby zabić Hitlera bombą lub pistoletem. Spiskowcy, którzy od dawna opierali się ze względów moralnych pomysłowi zabicia Hitlera, teraz zmienili zdanie - częściowo dlatego, że słyszeli doniesienia o masowym mordowaniu 400 000 węgierskich Żydów w Auschwitz , będącym kulminacją nazistowskiego Holokaustu . W międzyczasie pozyskano nowych kluczowych sojuszników. Należeli do nich generał Carl-Heinrich von Stülpnagel , niemiecki dowódca wojskowy we Francji, który przejmie kontrolę w Paryżu po zabiciu Hitlera i, jak oczekiwano, negocjował natychmiastowe zawieszenie broni z najeżdżającymi wojskami alianckimi. Postulaty spiskowców dotyczące zawieszenia broni z aliantami obejmowały utrzymanie przez Niemcy wschodnich granic z 1914 r., W tym obecnych terenów polskich Wielkopolski i Poznania . Inne postulaty obejmowały utrzymanie takich zdobyczy terytorialnych, jak Austria i Sudety w Rzeszy, nadanie autonomii Alzacji i Lotaryngii , a nawet rozszerzenie obecnych wojennych granic Niemiec na południu poprzez aneksję Tyrolu aż do Bolzano i Merano . Żądania nieterytorialne obejmowały takie punkty, jak odmowa jakiejkolwiek okupacji Niemiec przez aliantów, a także odmowa wydania zbrodniarzy wojennych poprzez domaganie się prawa „narodów do zajmowania się własnymi przestępcami”. Propozycje te skierowane były tylko do zachodnich aliantów - Stauffenberg chciał, by Niemcy tylko wycofały się z zachodnich, południowych i północnych pozycji, żądając jednocześnie prawa do kontynuowania militarnej okupacji niemieckich zdobyczy terytorialnych na wschodzie.\nFabuła była teraz tak gotowa, jak zawsze. Dwukrotnie na początku lipca Stauffenberg uczestniczył w konferencjach Hitlera, niosąc bombę w teczce. Ale ponieważ spiskowcy zdecydowali, że Himmler również musi zostać zamordowany, jeśli planowana mobilizacja Operacji Walkiria miała mieć jakiekolwiek szanse powodzenia, powstrzymał się w ostatniej chwili, ponieważ Himmlera nie było - w rzeczywistości było to niezwykłe dla Himmlera. do udziału w konferencjach wojskowych. Do 15 lipca, kiedy Stauffenberg ponownie poleciał do Prus Wschodnich, warunek ten został zniesiony. Plan był taki, aby Stauffenberg podłożył teczkę z bombą w sali konferencyjnej Hitlera z włączonym zegarem, wybaczył się ze spotkania, poczekał na eksplozję, a następnie odleciał z powrotem do Berlina i dołączył do innych spiskowców w Bendlerblock. Operacja Walkiria miałaby zostać zmobilizowana, Armia Rezerwowa przejęłaby kontrolę nad Niemcami, a inni przywódcy nazistowscy zostaliby aresztowani. Beck zostałby mianowany głową państwa, kanclerzem Goerdelera i głównodowodzącym Witzleben . Plan był ambitny i zależał od szczęścia, ale nie był do końca fantazyjny.\nMinister Rzeszy Hermann Göring bada zniszczoną salę konferencyjną w Wolfsschanze , lipiec 1944.\nŻołnierze i Waffen SS w Bendlerblock\nPonownie 15 lipca próba została odwołana w ostatniej chwili z nieznanych przyczyn, gdyż wszyscy uczestnicy rozmów telefonicznych, które doprowadziły do odroczenia, nie żyli pod koniec roku. Stauffenberg, przygnębiony i zły, wrócił do Berlina. 18 lipca dotarły do niego pogłoski, że gestapo miało powiew spisku i że w każdej chwili może zostać aresztowany - najwyraźniej nie była to prawda, ale było wrażenie, że sieć się zamyka i że następna okazja do zabicia Hitlera musi być zostać zabrane, ponieważ może nie być innego. O godzinie 10:00 20 lipca Stauffenberg przyleciał z powrotem na Wolfsschanze na kolejną konferencję wojskową Hitlera, ponownie z bombą w teczce. Z perspektywy czasu godne uwagi jest to, że pomimo manii Hitlera na temat bezpieczeństwa, oficerowie obecni na jego konferencjach nie byli przeszukiwani.\nOkoło 12:10 rozpoczęła się konferencja. Stauffenberg, po uprzednim uruchomieniu licznika czasu bomby, umieścił swoją teczkę pod stołem, wokół którego siedział lub stał Hitler i ponad 20 oficerów. Po dziesięciu minutach wymówił się i wyszedł z pokoju. O 12:40 bomba wybuchła, niszcząc salę konferencyjną. Zginęło kilku oficerów, ale nie Hitler. Prawdopodobnie został uratowany, ponieważ ciężka dębowa noga stołu konferencyjnego, za którą została teczka Stauffenberga, odbiła wybuch. Ale Stauffenberg, widząc, jak budynek zapada się w dymie i płomieniach, założył, że Hitler nie żyje, wskoczył do samochodu sztabowego i rzucił się na lotnisko, zanim można było wszcząć alarm. O 13:00 był w powietrzu.\nZanim samolot Stauffenberga dotarł do Berlina około godziny 15:00, generał Erich Fellgiebel , oficer w Rastenburgu, który był na spisku, zadzwonił do Bendlerblock i powiedział spiskowcom, że Hitler przeżył eksplozję. To był fatalny krok (dosłownie tak dla Fellgiebela i wielu innych), ponieważ berlińscy spiskowcy natychmiast stracili nerwy i ocenili, prawdopodobnie słusznie, że plan mobilizacji operacji Walkiria nie będzie miał szans powodzenia, gdy oficerowie Armii Rezerwowej nie będą mieli szans powodzenia. wiedział, że Hitler żyje. Więcej zamieszania było, gdy samolot Stauffenberga wylądował i zadzwonił z lotniska, aby powiedzieć, że Hitler nie żyje. Plotery Bendlerblock nie wiedzieli, komu wierzyć. Wreszcie o 16:00 Olbricht wydał rozkaz mobilizacji operacji Walkiria. Jednak niezdecydowany generał Fromm zadzwonił do Keitela, który zapewnił go, że Hitler żyje, i zażądał informacji o miejscu pobytu Stauffenberga. To powiedział Frommowi, że spisek został wyśledzony do jego siedziby i że znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.\nO 16:40 Stauffenberg przybył do Bendlerblock. Fromm zmienił teraz strony i próbował aresztować Stauffenberga, ale Olbricht i Stauffenberg powstrzymali go na muszce. W tym czasie Himmler zajął się sytuacją i wydał rozkazy przeciwdziałające mobilizacji Olbrichta w ramach operacji Walkiria. W wielu miejscach był to zamach stanu, prowadzony przez oficerów, którzy wierzyli, że Hitler nie żyje. Ministerstwo Propagandy przy Wilhelmstrasse , z Josephem Goebbelsem w środku, zostało otoczone przez wojska. W Paryżu Stülpnagel wydał rozkaz aresztowania dowódców SS i SD . W Wiedniu, Pradze i wielu innych miejscach wojska okupowały biura partii nazistowskiej i aresztowały gauleiterów i oficerów SS.\nDecydujący moment nadszedł o godzinie 19:00, kiedy Hitler doszedł do siebie na tyle, że mógł wykonywać telefony. Przez telefon osobiście upoważnił lojalnego oficera majora Otto Remera do odzyskania kontroli nad sytuacją w Berlinie. O 20:00 wściekły Witzleben przybył do Bendlerblock i pokłócił się gorzko ze Stauffenbergiem, który wciąż nalegał, aby zamach stanu mógł się odbyć. Witzleben wkrótce potem wyszedł. Mniej więcej w tym czasie planowane przejęcie władzy w Paryżu zostało przerwane, kiedy Kluge, który niedawno został mianowany głównodowodzącym na zachodzie, dowiedział się, że Hitler żyje, skwapliwie przeszedł na stronę i aresztował Stülpnagela.\nCele siedziby gestapo przy Prinz-Albrecht-Strasse, gdzie torturowano wielu spiskowców z 20 lipca i innych działaczy ruchu oporu\nMniej zdecydowani członkowie konspiracji w Berlinie również zaczęli teraz zmieniać strony. W Bendlerblock wybuchła walka między oficerami wspierającymi i przeciwstawiającymi się zamachowi stanu, a Stauffenberg został ranny. O 23:00 Fromm odzyskał kontrolę, mając nadzieję, że poprzez pokaz gorliwej lojalności uratuje własną skórę. Beck, zdając sobie sprawę, że gra dobiegła końca, zastrzelił się - było to pierwsze z wielu samobójstw w nadchodzących dniach. Fromm oświadczył, że zwołał sąd wojskowy składający się z niego samego i skazał Olbrichta, Stauffenberga i dwóch innych funkcjonariuszy na śmierć. 21 lipca o 00:10 rozstrzelano ich na dziedzińcu. Inni również zostaliby straceni, ale o godzinie 00:30 przybyło na miejsce SS dowodzone przez Otto Skorzenego i zabroniono dalszych egzekucji. Pierwotnym rozkazem, jaki otrzymał Otto Remer od Adolfa Hitlera, było schwytanie żywcem spiskowców ruchu oporu. Fromm poszedł spotkać się z Goebbelsem, aby domagać się zasługi za powstrzymanie zamachu stanu. Został natychmiast aresztowany.\nTo był koniec niemieckiego oporu. W nadchodzących tygodniach Gestapo Himmlera, kierowane przez wściekłego Hitlera, zebrało prawie wszystkich, którzy mieli najodleglejszy związek ze spiskiem z 20 lipca. Odkrycie listów i pamiętników w domach i biurach aresztowanych ujawniło intrygi z 1938, 1939 i 1943 roku, co doprowadziło do kolejnych aresztowań, w tym aresztowania Haldera, który zakończył wojnę w obozie koncentracyjnym. Zgodnie z nowym prawem Himmlera o Sippenhafcie (winie krwi) aresztowano również wszystkich krewnych głównych spiskowców. Wiele osób zabiło się, w tym Tresckow, Stülpnagel, Kluge i Rommel (pod rozkazami Hitlera).\nBardzo niewielu spiskowców próbowało uciec lub zaprzeczyć swojej winie, gdy zostali aresztowani. Wyglądało to tak, jakby czuli, że teraz, gdy honor został zaspokojony, nie można już nic zrobić. Hassell, który przebywał w domu w Bawarii, wrócił do swojego biura w Berlinie i czekał na aresztowanie. Inni się oddali. Niektórym spiskowcom udało się uciec - na przykład Gisevius do Szwajcarii. Inni przeżyli przez przypadek lub szczęście. Wygląda na to, że żaden ze spiskowców nie wplątał nikogo innego, nawet podczas tortur. Było długo w sierpniu, zanim gestapo dowiedziało się o Kręgu z Krzyżowej. Goerdeler został aresztowany dopiero 12 sierpnia.\nCi, którzy przeżyli przesłuchanie, zostali poddani pobieżnym procesom przed Sądem Ludowym i jego nazistowskim sędzią Roland Freisler . Ostatecznie aresztowano około 5000 osób, a około 200 rozstrzelano - nie wszystkie z nich były związane ze spiskiem z 20 lipca, ponieważ Gestapo wykorzystało tę okazję, aby wyrównać rachunki z wieloma innymi osobami podejrzanymi o sympatie opozycji. Po 3 lutego 1945 r., Kiedy Freisler zginął w amerykańskim nalocie , nie było już więcej formalnych procesów, ale dopiero w kwietniu, gdy wojna upłynęła kilka tygodni od jej końca, odnaleziono dziennik Canarisa, w który zamieszano wiele innych osób. Egzekucje trwały do ostatnich dni wojny.\nGłówny artykuł: Aktion Rheinland\nJednym z ostatnich aktów oporu była Aktion Rheinland , operacja przeprowadzona przez grupę oporu w Düsseldorfie kierowaną przez Karla Augusta Wiedenhofena. Celem było poddanie miasta Düsseldorf przed nacierającymi Amerykanami bez żadnej walki, zapobiegając w ten sposób dalszym zniszczeniom. Akcja wystąpiła w ciągu ostatnich etapach okrążenia na Ruhr kieszeni , z grupy krótko Wiedenhofen za przejmowanie KGP w dniu 16 kwietnia 1945. Pomimo plan zdradzony (prowadzące do realizacji pięciu bojowników), inni bojownicy udało się dotrzeć do Amerykanina linie prowadzące do praktycznie bezkrwawego zdobycia miasta 17 kwietnia.\n"Trzecia Rzesza", 1934 obraz niemieckiego malarza antyhitlerowskiego Heinricha Vogelera .\nGłówny artykuł: Historiografia niemieckiego oporu wobec nazizmu\nDyskusje historiograficzne na ten temat na Widerstand często zawierały intensywne spory na temat natury, zasięgu i skuteczności oporu w III Rzeszy. W szczególności debata skupiła się na tym, co należy zdefiniować jako Widerstand (opór).\nLista Niemców, którzy oparli się nazizmowi\nLista członków spisku 20 lipca\nAktion Rheinland , Düsseldorf, kwiecień 1945.\nHermann Braun (były nazistowski aktor filmowy propagandowy )\nJapoński dysydent we wczesnym okresie Showa\nAustriacki ruch oporu w okresie nazizmu, II wojny światowej i wcześniej\nHarold C. Deutsch „Symposium: New Perspectives on the German Resistance against National Socialism”, s. 322–99, z Central European History , tom 14, 1981.\nFest, Joachim Plotting Hitler's Death: The German Resistance to Hitler 1933-1945 , London: Weidenfeld & Nicolson, 1996, ISBN 0297817744 .\nTheodore S. Hamerow W drodze do Wilczego Szańca , Harvard University Press, 1997, ISBN 978-0674636811\nPeter Hoffmann, Historia niemieckiego ruchu oporu 1933–1945 , McGill-Queen's University Press, 1996 ISBN 0773515313 .\nMartyn Housden, Resistance and Conformity in the Third Reich , Londyn; Nowy Jork: Routledge, 1997, ISBN 0415121337 .\nIan Kershaw The Nazi Dictatorship Problems and Perspectives of Interpretation , Londyn: Arnold Press, 2000, ISBN 0340760281\nHitler 1889–1936: Hubris (WW Norton, 1998) i Hitler 1936–1945: Nemesis (WWNorton, 2000)\nKlemens von Klemperer, German Resistance Against Hitler: The Search for Allies Abroad 1938–1945 , Oxford: Clarendon Press, 1992, ISBN 0198219407\nRichard Lamb, Duchy pokoju, 1935–45 Michael Russell Publishing, 1987, ISBN 0859551407 .\nDavid Clay Large (redaktor) Contending with Hitler Varieties of German Resistance in the Third Reich , Cambridge: Cambridge University Press, 1991, ISBN 0521466687 .\nAnnedore Leber, The Conscience in Revolt: Portraits of the German Resistance 1933–1945 zebrane i zredagowane przez Annedore Leber we współpracy z Willym Brandtem i Karlem Dietrichem Bracherem , Moguncja: Hase & Koehler, 1994 ISBN 3775813144 .\nHans Mommsen , przetłumaczone przez Angusa McGeocha Alternatywy dla Hitlera: niemiecki opór w czasach III Rzeszy Princeton: Princeton University Press, 2003, ISBN 0691116938 .\nRoger Moorhouse , Killing Hitler: The Plots, The Assassins, And The Dictator Who Cheated Death , Nowy Jork: Bantam Books, 2006 ISBN 0224071211 .\nPeter Rohrbacher: Pater Wilhelm Schmidt im Schweizer Exil: Interaktionen mit Wehrmachtsdeserteuren und Nachrichtendiensten, 1943–1945 w: Paideuma. Mitteilungen zur Kulturkunde 62 (2016), 203–21.\nHans Rothfels Niemiecka opozycja wobec Hitlera: ocena Longwood Pr Ltd: Londyn 1948, 1961, 1963, 1970 ISBN 0854961194 .\nMichael C. Thomsett Niemiecka opozycja wobec Hitlera: ruch oporu, podziemie i zamachy, 1938–1945 Jefferson, Karolina Północna; Londyn: McFarland, 1997, ISBN 0786403721 .\nNathan Stoltzfus , Kompromisy Hitlera: przymus i konsensus w nazistowskich Niemczech , New Haven: Yale University Press, 2016, ISBN 978-0300220995 .\nNoakes, J. (1978) "The Oldenburg Crucifix Struggle of November 1936: A Case Study of Opposition in the Third Reich". W P. Stachura (red.), The Shaping of the Nazi State. Londyn: Croom Helm.\nDer Fuhrer Darf das Nicht Wissen , Der Spiegel, 12 grudnia 1965\nFest, Joachim C., (1997). Plotting Hitler's Death: The Story of the German opór (1st Owl book ed.). Nowy Jork: H. Holt and Co. ISBN 0080504213 . OCLC 37626211 .\nRobert, Gellately, (2001). Wspieranie Hitlera: zgoda i przymus w nazistowskich Niemczech . Oxford: OUP Oxford. ISBN 978-0191604522 . OCLC 955228505 .\nBukey, Evan Burr, (2000). Austria Hitlera: sentyment ludowy w okresie nazistowskim 1938–1945 . Kolekcja Mazala Holocaust. Chapel Hill: University of North Carolina Press. ISBN 0807825166 . OCLC 40907702\nBaranowski, Shelley. „Zgoda i sprzeciw: wyznający Kościół i konserwatywna opozycja wobec narodowego socjalizmu”, The Journal of Modern History 59, no. 1 (marzec 1987): 53–78.\nBarnett, Victoria, (1992). Dla duszy ludu: protestancki protest przeciwko Hitlerowi . Nowy Jork: Oxford University Press. ISBN 0585246513 . OCLC 45734024\nL., Bergen, Doris (1996). Skręcony krzyż: niemiecki ruch chrześcijański w III Rzeszy . Chapel Hill: University of North Carolina Press. ISBN 0585026513 . OCLC 42329240\nRichard, Bonney, (2009). W obliczu nazistowskiej wojny z chrześcijaństwem: biuletyny Kulturkampf, 1936–1939 . Oksford: Peter Lang. ISBN 978-3039119042 . OCLC 432595116\nBendangjungshi, (2011). Wyznanie Chrystusa w kontekście nag: ku wyzwalającej eklezjologii . Berlin: Lit. ISBN 978-3643900715 . OCLC 751539397\nHousden, Martyn, (2013). Resistance and Conformity in the Third Reich, Routledge, ISBN 978-1134808465 .\nRichard Evans, „Niemieckie kobiety i triumf Hitlera”. The Journal of Modern History 48, no. 1 (marzec 1976),\nOlaf Groehler, Bombenkrieg gegen Deutschland (Berlin: Akademie-Verlag, 1990), 270 nn.\nGarcía, Hugo, Mercedes Yusta, Xavier Tabet i Cristina Clímaco, redaktorzy. Rethinking Antifascism: History, Memory and Politics, 1922 to the Present. New York: Berghahn Books, 2016. s. Vi, 350.\nStargardt, Nicholas, „Beyond 'Consent' or 'Terror': Warime Crises in Nazi Germany”, History Workshop Journal , tom 72, wydanie 1, 1 października 2011, s. 190–204.\nWolfgang Scheffler , Judenverfolgung im Dritten Reich 1933 do 1945, Gutenberg (1965): 44, 69.\nMarlis G. Steinert, Hitler's War and the Germany: Public Nastrój i postawa podczas drugiej wojny światowej , tłum. TEJ de Witt, Ateny: Ohio University Press (1977): 142.\nMonika Richarz , Judisches Leben in Deutschland: Selbstzeugnisse zur Sozialgeschichte , vol. 3, 1918–1945, Stuttgart: Dt. Verl.-Anst. (1982): 64.\nHelmut Eschwege i Konrad Kwiet , Selbstbehauptung und Widerstand deutsche Juden im Kampf um Existenz und Menschewuerde 1933–1945, Hamburg: Christians (1984): 43.\nKonrad Kwiet , Selbstbehauptung und Widerstand: Deutsche Juden im Kampf um Existenz und Menschenwürde, 1933–1945 , Chrześcijanie (1984). ISBN 978-3767208506\nRaul Hilberg , Perpetrators, Victims, Bystanders: The Jewish Catastrophe, 1933–1945, New York: Aaron Asher Books (1992): 132.\nAntonia Leugers, Gegen eine Mauer bischöflichen Schweigens: Der Ausschuss für Ordensangelegenheiten und seine Widerstandskonzeption 1941 do 1945 , Verlag J. Knecht (1996).\nHeinz Boberach, Aemter, Abkuerzungen, Aktionen des NS-Staates, Monachium: Saur (1997): 379.\nEric A. Johnson , Nazi Terror: The Gestapo, Jews, and Ordinary Germans, New York: Basic Books (1999): 25.\nChristof Dipper, Historia III Rzeszy, jakby ludzie się liczyli , Geschichte und Gesellschaft 26 , no. 4 (2000) .John J. Michalczyk, Confront !: Resistance in Nazi Germany , Peter Lang, (2004): 8. ISBN 0820463175\nGerhard L. Weinberg , A World at Arms: A Global History of World War II , Cambridge University Press; Wydanie 2 (2005).\nKatharina von Kellenbach, The Mark of Cain: Guilt and Denial in the Post-War Lives of Nazi Perpetrators , Oxford University Press, wydanie 1 (2013).\nPaul R. Bartrop i Michael Dickerman, The Holocaust: An Encyclopedia and Document Collection, ABC-CLIO (2017).\nFrancis L. Carsten, Niemieccy robotnicy i naziści , Aldershot, Hants, Anglia: Scolar Press, 1995, ISBN 0859679985 .\nChristoph Dippler „The German Resistance and the Jews”, s. 51–93, w Yad Vashem Studies , tom 16, 1984.\nPeter Hoffmann „Niemiecki ruch oporu i Holokaust”, s. 105–26, z Confront! Ruch oporu w nazistowskich Niemczech pod redakcją Johna J.Michalczyka, Nowy Jork: Peter Lang Publishers, 2004, ISBN 0820463175\nTim Kirk, Nazism and Working Class in Austria: Industrial Unrest and Political Dissent in the National Community , Cambridge & New York: Cambridge University Press, 1996, ISBN 0521475015 .\nClaudia Koonz „Ethical Dilemmas and Nazi Eugenics: Single-Issue Dissent in Religijne Contexts”, str. S8 – S31 w Journal of Modern History , tom 64, 1992.\nManvell, Roger The Canaris Conspiracy: The Secret Resistance to Hitler in the German Army , Nowy Jork: McKay, 1969,\nOpór komunistyczny Alana Mersona w nazistowskich Niemczech , Londyn: Lawrence i Wishart, 1985, ISBN 0391033662 .\nKlaus-Jürgen Müller „Niemiecka opozycja wojskowa przed drugą wojną światową”, s. 61–75, The Fascist Challenge and the Policy of Appeasement pod redakcją Wolfganga Mommsena i Lothara Kettenackera, George'a Allena i Unwina: Londyn 1983, ISBN 978-0049400689 .\nKlaus-Jürgen Müller „Struktura i natura narodowej opozycji konserwatywnej w Niemczech do 1940 r.”, S. 133–78, Aspects of the Third Reich pod redakcją HW Koch, Macmillan: London, 1985 ISBN 0333352726 .\nTimothy Mason, „Opozycja robotnicza w nazistowskich Niemczech”, s. 120–37, w: History Workshop Journal , tom 11, 1981.\nJeremy Noakes „Walka o krucyfiks Oldenburga z listopada 1936 r .: studium przypadku w opozycji w III Rzeszy”, s. 210–33, z książki „Kształtowanie się państwa nazistowskiego” pod redakcją Petera Stachury, Londyn: Croom Helm; Nowy Jork: Barnes & Noble, 1978, ISBN 0856644714 .\nDetlev Peukert w nazistowskich Niemczech: zgodność, opozycja i rasizm w życiu codziennym Londyn: Batsford, 1987 ISBN 071345217X .\nChamberlain, J & Faye, S. (red.) (1939) Adolf Hitler, Mein Kampf, New York: Reynald and Hitchcock. ASIN B016HC5G8K\nRobert., Gellately, (2001). Wspieranie Hitlera: zgoda i przymus w nazistowskich Niemczech . Oxford: OUP Oxford. ISBN 978-0191604522 . OCLC 955228505\nJill Stephenson, Kobiety w nazistowskich Niemczech , Routledge; (2001)\nFred Breinersdorfer (montażysta), Sophie Scholl - Die letzten Tage , 2005.\nUlrich von Hassell, The Von Hassell Diaries 1938–1944 The Story of the Forces Against Hitler Inside Germany Doubleday, 1947, ISBN 0404169449 . Przedruk Greenwood Press, 1971, ISBN 0837132282 .\nDonald Goddard, Ostatnie dni Dietricha Bonhoeffera , Harpera i Roe, 1976, ISBN 0060115645\nGerhard Ritter , The German Resistance: Carl Goerdeler's Struggle Against Tyranny , przekład RT Clark, Freeport, NY: Books for Libraries Press, 1970.\nGregor Schöllgen, Konserwatysta przeciw Hitlerowi: Ulrich von Hassell, dyplomata w cesarskich Niemczech, Republice Weimarskiej i Trzeciej Rzeszy, 1881–1944 Nowy Jork: St. Martin's Press, 1991, ISBN 0312057849 .\nWikicytaty zawierają cytaty związane z: Niemiecki opór wobec nazizmu\nOficjalna witryna cieszącego się uznaniem filmu dokumentalnego o ruchu oporu, The Restless Conscience , autorstwa Havy Kohav Beller\nNiemiecki ruch oporu w III Rzeszy - historia ocalałych Strona internetowa dokumentująca opór Arnolda Hencke wobec partii NAZI i jego późniejsze uwięzienie w obozie koncentracyjnym Fuhlsbüttel przez Grega McClellanda.\nSophie Scholl - witryna filmu The Final Days (w języku angielskim)\nSophie Scholl - Die letzten Tage strona filmu (w języku niemieckim)\nArchiwum Europejskiego Ruchu Oporu (ERA) | wywiady wideo z członkami ruchu oporu\nŚwiadectwo Giseviusa w procesach norymberskich\nTę stronę ostatnio edytowano 12 kwietnia 2021 o 19:52 (UTC) .