Urodzony: w 1278 roku\nZmarł: pomiędzy 1338 a 1339 rokiem\nRodzice: Ziemomysł Inowrocławski\n24 sierpień 1278 Przypuszcza się, że Przemysł Inowrocławski urodził się około 24 sierpnia 1278 roku, czyli w czasie zjazdu, który odbył się w Lądzie i gdzie doszło do zawarcia ugody, w myśl której Ziemomysł Inowrocławski odzyskał Kujawy i mógł powrócić do Inowrocławia. Przemysł II, który miał w negocjacjach czynny udział, został zapewne ojcem chrzestnym nowo narodzonego imiennika. [więcej]\nMłodość W młodości zapewne na Kujawach Przemysł Inowrocławski musiał pobierać nauki, ponieważ posiadał umiejętność czytania i pisania. [więcej]\n1287 W 1287 roku, po śmierci ojca, Przemysł Inowrocławski razem z braćmi zostali spadkobiercami Księstwa Kujawskiego. W chwili śmierci rodzica bracia byli zbyt młodzi, więc regencję nad nimi przejęła ich matka Salomea. [więcej]\n2 luty 1296 2 lutego 1296 roku powstał dokument wystawiony wspólnie przez Przemysła Inowrocławskiego i jego braci: Leszka i Kazimierza. [więcej]\nListopad 1300 W listopadzie 1300 roku Przemysł Inowrocławski razem z braćmi wziął udział w koronacji i złożył hołd nowemu królowi Polski Wacławowi II. [więcej]\nListopad 1300 Podporządkowanie się Wacławowi II opłaciło się Przemysłowi Inowrocławskiemu i jego braciom. Otrzymali oni tak długo przez nich pożądaną kasztelanię kruszwicką. [więcej]\n7 grudzień 1300 7 grudnia 1300 roku w Inowrocławiu przy poparciu Przemysła Inowrocławskiego i jego brata Leszkaa wybrano nowego biskupa włocławskiego. Został nim Gerward syn sędziego Macieja z Ostrowa. [więcej]\n23 kwiecień 1301 23 kwietnia 1301 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski wspólnie z braćmi nadał katedrze gnieźnieńskiej wieś Chociszewo (nad Brdą, między Bartodziejami a zaginioną Rzepką). [więcej]\n18 lipiec 1301 18 lipca 1301 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski wspólnie z matką Salomeą i bratem Kazimierzem Gniewkowskim potwierdził biskupowi włocławskiemu Gerwardowi nowy nabytek, mianowicie nadaną przez komesa Chwała wieś Bazyliszewo. [więcej]\n23 grudzień 1302 23 grudnia 1302 roku roku Przemysł Inowrocławski wystawił dokument, w którym określił się księciem kujawskim oraz, zacieśniająco, wyszogrodzkim i bydgoskim. To pismo stało się źródłem domniemań historyków, w efekcie których powstała koncepcja, że bracia podzielili między siebie posiadane przez nich terytorium. [więcej]\n1303 W 1303 roku Siemowit Dobrzyński zajął Osiek, położony na terytorium należącym do Przemysła Inowrocławskiego i jego braci. Agresja ta była sankcją księcia wykonaną na rycerzu Szymonie z Osieka za niespłacone długi. [więcej]\n1303 Agresja Siemowita Dobrzyńskiego spowodowała rozłam wśród synów Ziemomysła Inowrocławskiego. Leszek Inowrocławski był zdania, że należy przedsięwziąć interwencję zbrojną, aby wymierzyć sprawiedliwość na stryju. Przemysł Inowrocławski i Kazimierz Gniewkowski skłaniali się ku pokojowemu rozwiązaniu sporu. [więcej]\n15 listopad 1303 15 listopada 1303 roku Leszek Inowrocławski zaciągnął pożyczkę, która miała być wykorzystana w wojnie z Siemowitem Dobrzyńskim. Aby uzyskać środki finansowe zastawił Ziemię Michałowską bez zgody Przemysła Inowrocławskiego i Kazimierza Gniewkowskiego, którzy byli przeciwnikami zbrojnego starcia. Obaj młodsi bracia wysunęli zdecydowany protest przeciwko akcji Leszka. [więcej]\n13 grudzień 1303 13 grudnia 1303 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski spotkał się z braćmi. Rodzinna konfrontacja sprawiła, że Leszek Inowrocławski zawiesił dążenia do podziału ojcowizny. [więcej]\n1305 W 1305 roku, po wyjeździe Leszka Inowrocławskiego w kierunku Węgier, Przemysł Inowrocławski uchwycił ster rządów w księstwie w swoje ręce. Kiedy dowiedział się o uwięzieniu brata w Czechach, zaczął tytułować się księciem kujawskim i wyszogrodzkim. [więcej]\n1305 W 1305 roku, gdy do Małopolski powrócił Władysław Łokietek, Przemysł Inowrocławski wysłał do niego Kazimierza Gniewkowskiego z misją zawiązania sojuszu. [więcej]\n1305 W związku z przystąpieniem Przemysła Inowrocławskiego do antyczeskiego powstania, wznieconego przez Władysława Łokietka, na kasztelanię kruszwicką spadł łupieski najazd zorganizowany przez czeskiego starostę Wielkopolski. [więcej]\n1305 Pod koniec 1305 roku Przemysł Inowrocławski pożyczył od biskupa włocławskiego Gerwarda 400 grzywien na spłacenie pożyczek zaciągniętych w latach 1303-1304 przez Leszka Inowrocławskiego. Niestety pieniądze zostały spożytkowane na inne potrzeby, więc dług u Krzyżaków pozostał. [więcej]\n25 styczeń 1306 25 stycznia 1306 roku w Toruniu Przemysł Inowrocławski zawarł z czeskim starostą Wielkopolski Pawłem z Pauelsteinu rozejm, mający trwać do 29 września. W rokowaniach jako stronnik Przemysła Inowrocławskiego uczestniczył Władysław Łokietek. [więcej]\n1306 W 1306 roku Przemysł Inowrocławski utracił panowanie w kasztelanii kruszwickiej, w zamian za co z ramienia Władysława Łokietka został namiestnikiem Ziemi Świeckiej. [więcej]\nJesień 1306 Jesienią 1306 roku Przemysł Inowrocławski wspólnie z Władysławem Łokietkiem udali się na Pomorze Wschodnie. W drodze powrotnej na miejscu zwanym Lipą, między Świeciem nad Wisłą a Chełmnem, Przemysł Inowrocławski spotkał się z mistrzem pruskim (zapewne już Henrykiem von Plotzke). [więcej]\nGrudzień 1306 Pod koniec 1306 roku Przemysł Inowrocławski wysłał do komtura Ziemi Chełmińskiej Güntera von Schwarzburga swego poddanego kasztelana wyszogrodzkiego Jana z Płonkowa z pieniędzmi na spłatę kredytu zaciągniętego przez Leszka Inowrocławskiego. Komtur jednak odmówił ich przyjęcia, twierdząc że spłaty może dokonać tylko ten ostatni, który notabene wówczas przebywał w czeskiej niewoli. [więcej]\n27 lipiec 1307 27 lipca 1307 roku, ratując skarbiec przed pustkami, Przemysł Inowrocławski wraz z Kazimierzem Gniewkowskim sprzedali klasztorowi byszewskiemu za 110 grzywien toruńskich wsie Wudzyn i Wudzynek. [więcej]\n20 sierpień 1313 20 sierpnia 1313 roku w Inowrocławiu Leszek Inowrocławski wspólnie z Przemysłem Inowrocławskim wstawili dokument, potwierdzający pożyczkę 14 grzywien, którą biskup włocławski Gerward udzielił rycerzowi Filipowi z Łagiewnik pod zastaw kilku łanów w jego wsi. [więcej]\n1 maj 1309 1 maja 1309 roku Przemysł Inowrocławski z Kazimierzem Gniewkowskim sprzedali Zakonowi Krzyżackiemu za 1000 grzywien toruńskich dobra na Żuławach. [więcej]\nLato 1309 Latem 1309 roku Przemysł Inowrocławski nie wziął udziału w obronie Świecia przed krzyżackim oblężeniem. W swoim imieniu wysłał tam Jana z Płonkowa. [więcej]\nGrudzień 1310 Pusty inowrocławski skarbiec stał się przyczyną konfliktu z dawnym sprzymierzeńcem biskupem włocławskim Gerwardem. W grudniu 1310 roku Przemysł Inowrocławski i Kazimierz Gniewkowski spustoszyli ziemie należące go Gerwarda, a następnie zajęli zamek w Raciążku, gdzie znajdował się biskupi skarbiec. [więcej]\n2 styczeń 1311 2 stycznia 1311 roku biskup włocławski Gerward zrzucił klątwę na Przemysła Inowrocławskiego i Kazimierza Gniewkowskiego. W odpowiedzi bracia zdecydowali się na uwięzienie Gerwarda i jego brata, prepozyta włocławskiego Stanisława. [więcej]\n22 listopad 1311 22 listopada 1311 roku Przemysł Inowrocławski i Kazimierz Gniewkowski uwolnili biskupa włocławskiego Gerwarda i jego brata prepozyta włocławskiego Stanisława. Zwolnienie z aresztu nastąpiło po wystawieniu przez biskupa w Inowrocławiu dokumentu, w którym zwolnił obu książąt z ekskomuniki. [więcej]\nMaj 1312 Prawdopodobnie w maju 1312 roku Leszek Inowrocławski odzyskał wolność i powrócił do Inowrocławia. Przemysł Inowrocławski nie widział się z bratem siedem lat. Z pewnością mieli sobie wiele do powiedzenia. [więcej]\n19 lipiec 1312 Niedługo po 19 lipca 1312 roku Przemysł Inowrocławski wraz z Leszkiem Inowrocławskim wydzielili Kazimierzowi Gniewkowskiemu z ojcowizny Księstwo Gniewkowskie i Ziemię Słońską. [więcej]\n20 sierpień 1313 20 sierpnia 1313 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski razem z Leszkiem Inowrocławskim wystawili dokument, potwierdzający pożyczkę 14 grzywien, której biskup włocławski Gerward udzielił rycerzowi Filipowi z Łagiewnik pod zastaw kilku łanów w jego wsi. [więcej]\nMarzec 1314 W marcu 1314 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski wspólnie z Leszkiem Inowrocławskim wystawili klasztorowi w Byszewie potwierdzenie nabycia wsi Trzeciewiec. [więcej]\n27 lipiec 1319 27 lipca 1319 roku Leszek Inowrocławski i Przemysł Inowrocławski zawarli porozumienie z przedstawicielami wschodniopomorskiego rodu Święców. [więcej]\n1314 / 1315 Pomiędzy 12 października 1314 a 6 kwietnia 1315 roku rozeszły się drogi braci Przemysła i Leszka. Rządzone przez nich księstwo podzielono na dwie dzielnice. Leszek pozostał w Inowrocławiu, a Przemysł został księciem bydgosko-wyszogrodzkim. [więcej]\n6 kwiecień 1315 6 kwietnia 1315 roku Przemysł Inowrocławski po raz pierwszy pojawił się w zachowanych źródłach z tytułem księcia wyszogrodzkiego i bydgoskiego. [więcej]\n27 czerwiec 1315 27 czerwca 1315 roku pod Krakowem Przemysł Inowrocławski przyłączył się do sojuszu Władysława Łokietka z królem Danii Erykiem VI, skierowanego przeciwko margrabiom brandenburskim. [więcej]\n1316 W 1316 roku Władysław Łokietek uczynił Przemysła Inowrocławskiego namiestnikiem w Wielkopolsce. [więcej]\n18 grudzień 1316 18 grudnia 1316 roku w Krakowie Przemysł Inowrocławski brał udział w spotkaniu z Władysławem Łokietkiem. [więcej]\n11 czerwiec 1318 11 czerwca 1318 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski i Leszek Inowrocławski zawarli porozumienie w sprawie wzajemnego dziedziczenia dzielnic. [więcej]\n18-23 czerwiec 1318 W dniach 18-23 czerwca 1318 roku w Sulejowie odbył się wielki zjazd możnowładztwa kościelnego i świeckiego. Jest wielce prawdopodobne, że Przemysł Inowrocławski wraz z braćmi brał udział w tym wiecu. Powstała tam wówczas petycja adresowana do papieża Jana XXII w sprawie zezwolenia na koronację Władysława Łokietka oraz podjęcia osądu kościelnego sprawy zajęcia Pomorza Wschodniego przez Krzyżaków. [więcej]\n27 lipiec 1319 27 lipca 1319 roku Przemysł Inowrocławski i Leszek Inowrocławski zawarli porozumienie z przedstawicielami wschodniopomorskiego rodu Święców. [więcej]\n20 styczeń 1320 Nie odnaleziono dowodów, lecz jest bardzo prawdopodobne, że Przemysł Inowrocławski wziął udział w koronacji Władysława Łokietka, która odbyła się 20 stycznia 1320 roku w Krakowie.\n30 maj 1320 30 maja 1320 roku w Brześciu Kujawskim Przemysł Inowrocławski został zaprzysiężony, by następnie kilka dni później złożyć zeznania w procesie przeciw Krzyżakom o Pomorze. [więcej]\n1323 Zapewne pod koniec 1323 roku Przemysł Inowrocławski otrzymał od Leszka Inowrocławskiego jego księstwo. Brat zrezygnował z władzy książęcej i opuścił Kujawy. Tym sposobem Przemysł ponownie stał się księciem inowrocławskim. [więcej]\nSierpień / październik 1327 Z powodu wybuchu wojny polsko-krzyżackiej księstwo Przemysła Inowrocławskiego bezpośrednio graniczące z z państwem Zakonu Krzyżackiego znalazło się w strefie zagrożonej działaniami zbrojnymi. Z tego powodu między 10 sierpnia a 1 października 1327 roku Przemysł Inowrocławski przyjął od Władysława Łokietka Księstwo Sieradzkie, oddając mu w zamian Księstwo Inowrocławskie. [więcej]\nKwiecień 1332 W kwietniu 1332 roku w Inowrocławiu Przemysł Inowrocławski w imieniu Władysława Łokietka prowadził rokowania z posłami Zakonu Krzyżackiego w sprawie wymiany jeńców. [więcej]\n15 maj 1334 15 maja 1334 roku Kazimierz Wielki wystawił dokument, w którym zatwierdził wszystkie warunki pokoju z Zakonem Krzyżackim. Przemysł Inowrocławski stał się gwarantem tego porozumienia. [więcej]\n28 maj 1335 28 maja 1335 roku w Sandomierzu Przemysł Inowrocławski został świadkiem porozumienia zawartego pomiędzy Kazimierzem Wielkim i Karolem Luksemburskim. [więcej]\nPrzemysł Inowrocławski nie był żonaty


REZUREKCJA W SWOJCZOWIE POD LUFĄ BANDEROWCÓW\nPodczas nabożeństwa, gdzieś w połowie do kościoła weszli Ukraińcy z bronią na ramieniu, a za pasem mieli granaty. Mineli mnie i podeszli pod Ołtarz. Ksiądź Franciszek gdy ich zobaczył zmieszał się\nZatem zaraz wróciliśmy do domu i świętowaliśmy, były to już jednak inne święta. Smutniejsze niż w poprzednich latach, odczuwało się narastający strach przed Ukraińcami.\nW pierwszych dniach maja gruchnęła wiadomość, że rodzina polska Wilów, mieszkająca na skraju wsi Chobułtowa, została napadnięta i bestialsko zamordowana przez Ukraińców.\nW pewnym momencie Omańska postawiła wódkę i gdy Ukraińcy się napili i mieli już trochę w czubie, to zaczęli śpiewać swoje ulubione piosenki.\nPo tych słowach jeden z tych Ukraińców wyszedł na środek pokoju, zakręcił się dookoła i powiedział do nas na głos\nOFIARY BYŁY MASAKROWANE PRZEZ SPRAWCÓW\nINNE ZNAKI ZBLIŻAJĄCEGO SIĘ POGROMU\nA brat odpowiedział ojcu tak: „Ja jeden zginę, a wy będziecie żyć spokojnie i chować moje dzieci.” .\n„Rusiecki ty jeszcze tu przy sianie pracujesz, tobie ono nie potrzebne, ludzie ledwie z duszą z domów uchodzą! Zapamiętaj moje słowa.” .\nNa to Ukrainiec tak powiedział: „To teresiu wszystko wykosił, ale wam to nie będzie już potrzebne.”\nWracając z łąk droga do domu, wiodła przez Kohylno i chociaż przeszliśmy całą dużą wieś nie spotkaliśmy, nawet jednej osoby. Gdy już opuszczaliśmy Kohylno tatuś Jan powiedział do nas\nZ TYM DNIEM ROZPĘTAŁO SIĘ PIEKŁO\nSKRYTOBÓJCZY MORD POD LASEM\n„Bierzcie dusze i uciekajcie, bo my z jamy wyleźli, spod trupów!” . Leonard przyjrzał im się i rzeczywiście jeden z nich, był bardzo zakrwawiony. Oni jednak zaraz pobiegli dalej\n„Ukraińcy około 50 chłopaków wywieźli pod las i kazali im wykopać duży dół, a potem kazali im się rozbierać. Następnie wzięli spośród nich pierwszą grupę, ustawili w szeregu i z broni rozstrzelali\nW niedzielę raniutko, już robiło się na dworze widno, nasz tatuś nas pobudził i pojechaliśmy na rezurekcję do Swojczowa. W domu została tylko Halinka i Janina z 3-letnią Marysią. Dzień był mglisty i była mżawka. W kościele było raczej mało ludzi, ale odprawiało się pięknie. Ja stałam w środkowej części kościoła za filarem. Podczas nabożeństwa, gdzieś w połowie do kościoła weszli Ukraińcy z bronią na ramieniu, a za pasem mieli granaty. Mineli mnie i podeszli pod Ołtarz. Ksiądź Franciszek gdy ich zobaczył zmieszał się, zatrzymał modlitwę, ale po chwili jak gdyby nigdy nic, zaczął modlitwę i odprawiał dalej. Tymczasem Ukraińcy postali tam chwilkę, zawrócili z powrotem i wyszli ze świątni. Było ich tylko dwóch, w każdym razie widziałam tylko dwóch, ale muszę przyznać, że nie patrzyłam co się dzieje za mną więc możliwe że było ich więcej. Ukraińcy jeszcze widać chcieli zachowywać pozory, gdyż w kościele zachowali się spokojnie. Po nabożeństwie i po końcowym błogosławieństwie nie było już procesji dookoła świątyni. Zatem zaraz wróciliśmy do domu i świętowaliśmy, były to już jednak inne święta. Smutniejsze niż w poprzednich latach, odczuwało się narastający strach przed Ukraińcami. Atmosfera była już wprost pogrzebowa. Na dodatek Niemcy przyszli do wsi kupić jajka, a ludzie zrobili z tego groźną łapankę, tak że trafiłam do dziury w oborze. Tam przesiedziałam z siostrą Michaliną prawie cały I dzień Świąt.  [Bardzo dokładny i cenny opis z tamtych dni i w ogóle z ludobójstwa na kolonii Teresin i na całym Wołyniu, zawdzięczamy pani Janinie Topolanek z d. Rusiecka, która jest starszą siostrą Adeli Roch. Wspomnienia te (45 stron), niezwykle bogate we wszelkie informacje, są prawdziwą kopalnią wiedzy o tamtych czasach, ludziach i o tamtych tragicznych wydarzeniach. Znajdziemy tam opis swojczowskich odpustów parafialnych, lokalnych tradycji, niezmąconej niczym młodości na kolonii Teresin. Jest tam także wiele cennych informacji odnośnie rodziny Roch w Kohylnie na Zastawiu. Opublikowane na wielu stronach w internecie w tym 26 marca 2011 r. pod adresem: http://wolyn.btx.pl/index.php/wolyn-wola-o-prawde/100-wspomnienia-janiny-topolanek.html , są dostępne dla każdego badacza i dla wielu poszukujących śladów o swoich przodkach na Ziemi Swojczowskiej. Dod. autor opr. S. T. Roch].\nNa trzeci dzień do naszych sąsiadów przyjechali uzbrojeni Ukraińcy i wypytywali się o Władysława Ożgę, a ponieważ go nie zastali, wstąpili do nas, ale ojciec ich odprawił, mówiąc że nie wie gdzie on przebywa. Tymczasem Władek siedział właśnie w naszym domu. Poza tym już w pierwsze dni po świętach, znów pojawiły się łuny ognia na niebie. I znać było widać wyraźnie, że paliły się domy, domyślaliśmy się tylko, że to się palą polskie gospodarstwa. Zaraz po świętach nasza rodzina i większość mieszkańców Teresina, już powszechnie rozmawiało o tym, że Ukraińcy mordują skrytobójczo Polaków. Tłumaczyliśmy sobie pamiętam, że to porachunki sąsiedzkie.\nW pierwszych dniach maja gruchnęła wiadomość, że rodzina polska Wilów, mieszkająca na skraju wsi Chobułtowa, została napadnięta i bestialsko zamordowana przez Ukraińców. Kazimierz Zymon opowiedział mi po wojnie w naszej wsi Gajów, że Wil to była jego bliska rodzina, że mianowicie żona Wila była z Rudnickich. Właściwie to nie wiem już dziś, czy on się nazywał Wil, czy Rudnicki, a Wil to było takie potoczne przezwisko. W każdym razie tak o nim mówili wszyscy w naszej kolonii. Wiem o tym bowiem na miejsce tej tragedii, chodził osobiście nasz rodzony brat Leonard i oglądał uważnie to miejsce. Zastał tam matkę, której córka właśnie od wczoraj zaczęła w tej nieszczęsnej rodzinie pracę. Zachowywała się jak oszalała, krzyczała i darła włosy, nie mogła odżałować dziecka, tym bardziej że sama namawiała córkę, by się udała do Wilów, jeszcze w sobotę. Leonard próbował jakoś jej pomóc, ulżyć, coś w tej sytuacji zaradzić. Poszedł zatem do piwnicy i otworzył drzwi, a gdy zobaczył pełno krwi i trupów, przekonał się że to prawda. Matka zaś krzyczała w rozpaczy: „Ja! To ja ją zabiłam. Ona nie chciała iść w sobotę, ale ja ją namówiłam, aby jednak poszła. Ja tego nie przeżyję!”. Tymczasem dom się już dopalał. Leonard odprowadził tę kobietę do jej rodziny, aby się nią zaopiekowała, wrócił do domu i wszystko nam opowiedział. Gdy nasz tatuś Jan to usłyszał, powiedział tak: „A on był zadziorny, miał porachunki z Ukraińcami, nam to nie grozi.”.  [Niestety jak b. w swych nadziejach, przypuszczeniach, zacny pan Jan Rusiecki się pomylił, pokazała dosłownie najbliższa przyszłość. Później co prawda pan Jan zmienił zdanie, ale na działanie, było już za późno i pozostała, już tylko ucieczka. Niestety poskie nadzieje składane w dawnych wiekach w Rusinach, a w ostatnich czasach w Ukraińcach, często i trzeba to powiedzieć, nawet wykrzyczeć, co niektórym do ucha, zbyt często, kończyły się niezwykle krwawymi pogromami, a czterokrotnie: 1648, 1652, 1768 i 1943 r. nawet okrutnym ludobójstwem. Ginęły wtedy całe lokalne społeczności i niewinne rodziny. O goryczy z ostatniego ludobójstwa, pisze w swoich krótkich, ale treściwych wspomnieniach pani Leokadia Pawłowicz z d. Gaczyńska z kolonii Mohylno na Wołyniu. Wspomnienia te (3 strony), opublikowane 03 czerwca 2012 r. na stronie pana Ryszarda Antolaka „Kresy”, można przeczytać pod adresem: http://antolak-kresy.blogspot.co.uk/2012/06/wspomnienia-pani-leokadii-pawlowicz-ze.html#!/2012/06/wspomnienia-pani-leokadii-pawlowicz-ze.html , Dod autor opr. S. T. Roch].\nW krótkim czasie po mordzie na Wilu i jego rodzinie, w maju 1943 r. na naszą kolonię przyjechało trzech Ukraińców z bronią i czterech młodych Polaków bez broni. W tym dwóch braci z okolic Pińskiego Mostu, na jednego mówili potocznie: „cyćko” Omańskich. Na Teresinie mieszkała ich ciotka Maria Omańska i to ona właśnie namówiła swoją córkę Zofię lat 16, aby zrobiła bilety z zaproszeniem dla naszej młodzieży na wspólną potańcówkę. Jej młody brat Franciszek przyniósł zaproszenie także dla mnie. Do mojej siostry Michaliny przyjechał w tym czasie narzeczony Eugeniusz Bortnowski i wspólnie udaliśmy się na zabawę do Marii Omańskiej. Było tam raczej mało młodzieży. Mieczysław Buczko przygrywał na skrzypcach, a inni tańczyli. Ja też tańczyłam z Janem Bojko z Mikołajpola, ale jakoś od początku nie było między nami przyjaznej atmosfery. Ci goście nie budzili w nas większego zaufania i nie bardzo mogliśmy się dogadać. W pewnym momencie Omańska postawiła wódkę i gdy Ukraińcy się napili i mieli już trochę w czubie, to zaczęli śpiewać swoje ulubione piosenki. Oczywiście nie obeszło się i bez tej, którą już nie raz mogłam osobiście usłyszeć, choćby i na naszej kolonii, oto jej słowa: „Smert Żydam i moskiewskiej komunie......(tu było b. znaczące pomrukiwanie ‘yhymm’, które miało zwyczajnie oznaczać Lachów)”, ale tego oczywiście, już na takiej imprezie nie śpiewali. Po czym jeden z Ukraińców powiedział do drugiego znacząco: „Ty Waśka nie zaczynaj, jak nie umiesz tych słów.”. Po tych słowach jeden z tych Ukraińców wyszedł na środek pokoju, zakręcił się dookoła i powiedział do nas na głos: „Jak bym ja chciał, to bym tu na środku najlepszą dziewczynę wykorzystał seksualnie wobec wszystkich!”. Jak on tylko to powiedział, to ja i inne dziewczyny przestraszyłyśmy się i zaraz po cichu uciekłyśmy do naszych domów. Natomiast tych chłopaków, już więcej nie widziałam.  [Degeneracja młodych banderowców na Wołyniu, sięgała samego dna piekła. Kłamstwo i skrytobójcze mordy, dokonywane na wiosnę 1943 r., miały oczyścić teren z młodych ludzi, którzy jeszcze mogliby ewentualnie stawić opór w dniach, zbliżającego się wielkimi krokami lipcowego i sierpniowego ludobójstwa. Od wiosny nasi chłopcy zapadali się pod ziemię, pisze wprost pani Leokadia Michaluk z d. Południewska z kolonii Jesionówka na Wołyniu. Dalej wiernie opisuje tragedię Dominopola oraz ucieczkę własnej rodziny z rodzinnego domu, a w końcu i samą rzeź ryzunów na kolonii Jesionówka. Jak wszyscy Kresowianie, miała zaznać goryczy tułaczki. Po wojnie pani Leokadia osiadła wraz z mężem Edwardem we wsi Gdeszyn na Zamojszczyźnie, lecz nigdy nie porzuciła w pamięci, tych wszystkich, którzy na Wołyniu, pozostali już na wieczną wartę. Kiedy w lipcu 1992 r. powstało w Zamościu Stowarzyszenie Upamiętnienia Polaków Pomordowanych na Wołyniu w latach 1939 - 1945, natychmiast, jak wielu innych Wołyniaków, nawiązała kontakty. Szczególnie mocno przeżywała poświęcenie krzyża w Swojczowie, w miejscu zburzonej w sierpniu 1943 r. przez Ukraińców świątyni, którą tak bardzo kochała. Wspomnienia te (17 stron), dostępne są dla zainteresowanych pod adresem: http://www.nawolyniu.pl/wspomnienia/leokadia.htm . Dod. autor opr S. T. Roch].\nŻycie toczyło się nadal tak samo, co wieczór chowałam się z Michaliną do naszej dziury bowiem w nocy przychodzili Ukraińcy z Niemcami i zabierali naszą młodzież na roboty do III Rzeszy. Właściwie można się było ich spodziewać w każdej chwili, gdyż sołtysem wsi, był już wtedy Ukrainiec o nazwisku Środa. Władysław Bortnowski Polak, był jego zastepcą. Właśnie to Władek wraz z ukraińskimi policjantami przychodzili przeważnie do polskich domów. Ponieważ jego syn Eugeniusz zalecał się do naszej Michalinki, ostrzegał nas którego dnia mają przyjść do nas i tak udało nam się umknąć, zabrania na te roboty przymusowe.\nOkoło 20 czerwca do naszego domu przyszły dwie dziewczynki Janina lat ok 10 i Sabina lat ok 7, zapłakane opowiedziały naszemu tatusiowi co się stało w ich domu. Mówiły razem zgodnie tak: „W nocy do naszego domu przyjechali wozem uzbrojeni Ukraińcy i nakazali naszemu tacie Władysławowi Nowaczyńskiemu, aby wskazał im drogę, ale zaraz potem zabrali go dalej ze sobą. My chciałyśmy jechać z tatusiem, ale Ukraińcy b. wyraźnie nakazali nam: ‘Kładźcie się spać, tatuś zaraz wróci.’. My jednak nie poszłyśmy spać, ale w ukryciu pobiegłyśmy za wozem. Kiedy tak szłyśmy, usłyszałyśmy, że Ukraińcy biją naszego tatusia, a on zaczął strasznie krzyczeć. Nagle usłyszeliśmy także głos naszej macochy, która była Ukrainką: ‘Ty myślał, że tobie to ujdzie na sucho? To masz za pierwszą żonę, a to za drugą żonę!’.\nW tym czasie słychać już było tylko ciche mamrotanie i jęki, znać było, że zatkali mu czymś usta, albo był już nieprzytomny, bo całkiem przestał krzyczeć. Nagle ktoś strzelił z pistoletu, b. się przestraszyłyśmy i po prostu uciekłyśmy zaraz do domu. Czekałyśmy całą noc do ranka w domu, a gdy się rozwidniło poszłyśmy znów poszukać tatusia. Gdy byłyśmy już pod lasem pod krzakiem znalazłyśmy uszy, a pod drugim krzakiem palce, pod trzecim język tatusia, a dalej pod czwartym leżało już całe ciało bardzo zmasakrowane. Widać było że ciągneli go po ziemi, bo była tam krew, możliwe że sam przez dwa, trzy metry się czołgał, aż skonał przy krzaczku róży. W dłoniach mocno ściskał ziemię, widać było że z piekielnego bólu. Od razu przybiegłyśmy na waszą kolonię do was, aby zawiadomić naszą rodzinę, co sie u nas we Władysławówce wydarzyło.”.\nPragnę wyjaśnić, że Władek nie był rzeczywiście dobrym mężem dla swojej pierwszej żony Anieli z d. Liśkiewicz, zdarzało się bowiem, że potrafił nawet ją dotkliwie pobić. Raz nawet uciekła biedna do naszego domu, jeszcze w Swojczowie. Ponieważ jednak Władek prosił ją, wróciła się do niego, ale chyba nadal była mocno bita, choć już się do tego nie przyznawała, tak przynajmniej ludzie w okolicy między sobą powiadali. W końcu chyba odbił biednej nerkę i Aniela mocno zachorowała, a Władek odwiózł ją do szpitala. Tam jednak nie mogli jej już pomóc, umierała. Przed śmiercią wyspowiadała się, a kiedy westchnęła ku wszystkim: „Ja już umieram....”. Jej siostra Helena Wawrynowicz powiedziała: „Anielciu nie szkoda ci umierać, dzieci zostawiać, męża?!”. Wtedy chora odpowiedziała: „Oj szkoda, szkoda mi dzieci, a on żeby ze skóry przed śmiercią oblazł!”. Na to Helena załamała ręce, a potem chciała delikatnie położyć dłoń na jej buzi i mówiła do siostry: „Anielciu toż ty dopiero po spowiedzi, po komunii świętej!”. I wtedy Anielka jeszcze rzekła: „Jeden Pan Bóg wie i mnie to wybaczy!”. Zaraz zaczęła słabnąć, mrużyć oczy, ciężko oddychać i po paru minutach skonała na ich oczach. Męża Władka przy jej konaniu nie było, a do szpitala we Włodzimierzu Wołyńskim wcale nie przyjechał. Dopilnował jednak pogrzebu i Aniela Nowaczyńska z d. Liśkiewicz spoczęła na cmentarzu w Swojczowie. To wydarzyło się już za pierwszej okupacji sowieckiej.\nWładek chciał się potem ożenić raz jeszcze, tym razem z Wiktorią Bojko z kolonii Teresin, ale powiedziała mu wprost: „Zamordowałeś swoją żonę, a teraz chcesz mnie załatwić. Trzeba było swoją żonę szanować! Daj mi spokój!”. Wiem to od niej samej bowiem kiedy spotkała ją moja siostra Antonina, opowiedziała jej to osobiście, a ja podsłuchałam. Władek po pewnym czasie znalazł jednak chętną Ukrainkę i znów się ożenił. Dopiero po jego tragicznej śmierci, dowiedzieliśmy się od jego dzieci, które osierocił, że nawet pierwsze doświadczenie nie nauczyło go rozumu i wojował także z drugą żoną. Dzieci mówiły tak: „Nasza druga mama, była dla nas dobra, ale z naszym tatusiem zgodzić się nie mogła i od nas uciekła.”.  [Mord na Władysławie Nowaczyńskim odnotował w swoich wspomnieniach także Zdzisław Schab, mieszkaniec polskiej kolonii Władysławówka. Relacja państwa Zdzisława i jego żony Reginy Schab z d. Kaliniak jest porażającym wprost świadectwem, masakry ludności polskiej we Władysławówce i w okolicy, dokonanej przez zdziczałych Ukraińców. Jest b. cennym dokumentem naocznych świadków tamtych wydarzeń. Można w niej znaleźć także b. ważne informacje, odnośnie ekshumacji i przeniesienia po wojnie na pobliski cmentarz, ciał pomordowanych z rodziny Schab i z drugiej rodziny Nowaczyńskich. Znajdziemy w niej także wiele cennych informacji, odnośnie losów dużej, polskiej rodziny Kaliniak oraz opisy banderowskich mordów na kolonii Ewin i w okolicach Swojczowa. Wspomnienia te (20 stron), opublikowane są dostępne dla czytelników na stronie: http://www.stankiewicze.com/ludobojstwo/zr_schab.html , Dod. autor opr. S. T. Roch].\nPogrzeb Władysława Nowaczyńskiego był w poniedziałek, nasz tatuś Jan pojechał, mamusia i bratowa Helena, żona Leonarda. Tatuś zostawił konie i wóz na podwórzu swojego stryja Karola Rusieckiego, to był rodzony brat naszego dziadzia, którego imienia, już dziś nie pamiętam. Wiem tylko, że dziadzio zmarł, jak nasz tatuś Jan miał około 15 lat, babcia żyła dłużej. Z pierwszym mężem Rusieckim miała dwoje dzieci: Józefę i Jana, a gdy wyszła za mąż po raz drugi za Liśkiewicza, urodziła jeszcze dwie dziewczynki: Anielę i Helenę.\nTatuś zostawił konie u Karola i był w kościele, a potem udali się na cmentarz. Gdy uroczystość się skończyła, a tatuś wracał po konie i wóz, wtedy na drodze spotkali go Ukraińcy i koniecznie chcieli zabrać go ze sobą na „poszpant” do lasu świnarzyńskiego. Tatuś zaczął ich bardzo prosić, że tam kobiety na cmentarzu na niego czekają i to jeszcze z małymi dziećmi. Jeden z tych Ukraińców wyjął zeszyt i zapytał ojca: „Czy ty jesteś Leonard Rusiecki?”. Tatuś odpowiedział, że to jest jego syn. Wtedy Ukrainiec rzekł tak: „My wiemy, że Leonard przed wojną, był w wojsku sierżantem i na pewno ma swoją broń.”. Tatuś odpowiedział, że rzeczywiście tak jest, ale broni w domu nie ma. Zapowiedzieli więc wtedy, że przyjadą do domu i sprawdzą to osobiście. Po tych słowach puścili go i tatuś zaraz wrócił do domu. Zaraz powiadomił syna, że Ukraińcy pytają się o niego i powiedział wprost: „Musisz się ukrywać, bo jak przyjadą to cię zabiorą i zabiją! Na to się zanosi.”. A brat odpowiedział ojcu tak: „Ja jeden zginę, a wy będziecie żyć spokojnie i chować moje dzieci.”. Po chwili brat się uparł i postanowił, że trzeba koniecznie zebrać siano złożone, już w kopki na łąkach żydowskich niedaleko Teresina.\nPojechaliśmy więc na te łąki, tam pracując spotkaliśmy Stanisławę, Polkę z kolonii Władysławówka, która właśnie uciekała z domu do miasta. Miała ze sobą tylko lekki bagaż, taki tłumok. Powiedziała do nas tak: „Rusiecki ty jeszcze tu przy sianie pracujesz, tobie ono nie potrzebne, ludzie ledwie z duszą z domów uchodzą! Zapamiętaj moje słowa.”. To była Stanisława Rudnicka lat około 30, poszła dalej w kierunku Włodzimierz Wołyńskiego i nie wiem, co się później z nią stało. Mój brat Leonard powiedział jednak na te słowa: „Tato co będziesz ją słuchał, kto Staszki nie zna?”. Idalej pracowaliśmy ciężko, naładowaliśmy siana i wróciliśmy do domu.\nTej nocy po raz pierwszy jednak, już nikt nie nocował w naszym domu, ale wszyscy pochowaliśmy się w kryjówkach, baliśmy się by nas bandziory w nocy na śnie nie napadli i nie pomordowali. Następny dzień wtorek był bardzo piękny i słoneczny, tym razem Leonarko się uparł, że trzeba pojechać na nasze łąki, aż za Kohylno, aż pod Barbarówkę i tam również zebrać nasze siano. Tym razem pojechali oprócz mnie: tatuś Jan, brat Leonarko, bratowa Helena i Janina. Konie zostawiliśmy na Zastawiu na podwórku u Amelii Roch. W tym czasie na Zastawiu, było jeszcze spokojnie i wszyscy mieszkali w swoich domach, jeszcze nikt nie uciekł do miasta. Tatuś nie chciał zachodzić do domu, mówiąc: „A Amelka zaraz będzie szykować poczęstunek, a tam nie ma do czego.”.\nW tej sytuacji poszliśmy od razu na naszą łąkę. Tatuś kupił ją wraz z kawałkiem karczunku od Żyda o nazwisku Kac, jeszcze przed wojną. Poszliśmy na łąki, złożyliśmy siano, a wracaliśmy piechotą przez ukraińską wieś Kohylno. Tam mieszkali prawie wyłącznie Ukraińcy, to była duża wieś, było około 150 numerów. Dom stał koło domu. W środku na górce, otoczona lipami stała cerkiew. Przed wojną żyliśmy z tamtymi ludźmi w zgodzie, niemal jak z braćmi. Jak wkroczyli Niemcy, to Ukraińcy zaczęli się zmieniać, zaczęli od nas stronić i z każdym dniem było niestety coraz gorzej. Właśnie przechodziliśmy obok dużego stawu, gdzie spotkaliśmy starego Ukraińca z synem, byli z Kohylna. Stary Ukrainiec chciał z nami porozmawiać, zapalić papierosa, ale jego syn go nie puszczał, a nawet krzyczał na niego, wyraźnie zły na niego z tego powodu. W końcu jednak stary podszedł do nas i zapytał tatusia o tytoń. Skręcili papierosa i zaczęli rozmawiać. Ukrainiec zapytał tak: „Ty Rusiecki do miasta nie uciekasz?”. A tatuś na to: „A co ja komu wyrządził, żebym zaraz musiał uciekać do miasta?”. Ten Ukrainiec wtedy powiedział: „Ja też na razie nie zamierzam uciekać, a może wiecie kto te żydowskie łąki pokosił?”. Tatuś mu odpowiedział, że w okolicy kosił kto mógł. Na to Ukrainiec tak powiedział: „To teresiu wszystko wykosił, ale wam to nie będzie już potrzebne.”. Przy czym to ostatnie zdanie powiedział, już sciszonym głosem, jakby się czegoś bał może nie chciał, aby usłyszał to jego syn. Jednak w tym momencie, gdy z nami rozmawiał nie wiedzieliśmy, o co mu chodzi i do czego to przyłożyć. Chociaż nasz tatuś, już się domyślał i my już wyczuwaliśmy, że szykuje się coś niedobrego, coś strasznego.\nWracając z łąk droga do domu, wiodła przez Kohylno i chociaż przeszliśmy całą dużą wieś nie spotkaliśmy, nawet jednej osoby. Gdy już opuszczaliśmy Kohylno tatuś Jan powiedział do nas: „Jednak Had Hadem, już mają zaczepkę!”. Po tych słowach spokojnie wróciliśmy do domu na Teresin. Po pewnym czasie wozem przyjechał także brat Leonard oraz Tadeusz Roch, który przyprowadził konie na pastwisko, aby się pasły przez noc.\nOd tego dnia nasz tatuś miał już złe przeczucia i nie ufał Ukraińcom, spodziewał się że napadną na nasze rodziny. Dlatego postanowił, że tej nocy nie będziemy nocować w naszym domu. Udał się też do naszych sąsiadów do Władysława Ożgi i Aleksandra Świstowskiego, aby zorganizować ucieczkę do lasu. Władek już od pewnego czasu, był poszukiwany przez Ukraińców, już kilka razy przychodzili po niego do jego domu. Przed wieczorem wszyscy załadowali się na wozy i wspólnie wyjechaliśmy do lasu na noc. To była bardzo straszna noc bowiem na początku padał mały deszcz, ale po pewnym czasie rozpętała się prawdziwa burza. Pioruny waliły mocno, jeden za drugim, aż chwilami było jasno, dzieci płakały, wszyscy przemokliśmy do suchej nitki, lecz nie wiedzieliśmy jeszcze, że z tą straszną nocą, na Ziemi Swojczowskiej, niejako symbolicznie rozpętało się najprawdziwsze piekło.\nNad ranem kiedy się uspokoiło, wróciliśmy na kolonię na nasze podwórko. Szybko spostrzegliśmy, że choć drzwi były zamknięte, ktoś wlazł do domu przez okno. Kiedy weszliśmy do środka wszystko było splądrowane i poprzewracane. Widać było gołym okiem, że ktoś szabrował w domu, czegoś szukał. Domyśliliśmy się że to byli Ukraińcy, tym bardziej że tak było w każdym domu polskim. Po wojnie dowiedziałam się od Jana Bojko, już w naszym domu w Pasterce na Ziemi Kłodzkiej, że tej nocy kiedy my byliśmy w lesie, on spał u sąsiada Świstowskiego na strychu na sianie. Tam znaleźli go Ukraińcy i zabrali ze sobą, tej samej nocy złapali jeszcze Stanisława Bojko, brata Jana i zawieźli ich aż do Smolarni. Tam nieoczekiwanie powiedzieli do nich: „Po co my was tu przywieźli, wracajcie do swoich rodzin i powiedźcie niech wszyscy wracają do swoich domów i pracują. Niech robią żniwa, włos im z głowy nie spadnie!”. Stanisław i Jan wrócili zaraz na naszą kolonię i opowiedzieli wszystko, co im się przytrafiło.\nTatuś Jan jak zobaczył, co się stało w naszym domu i usłyszał o czym opowiadali także nasi sąsiedzi, powiedział tak: „Nie ma co dłużej czekać, uciekamy wszyscy do miasta!”. Tatuś zarżnął barana i kazał gotować mięso, mamusia doiła krowy, a ja wypędziłam gęsi do lasu na pastwisko. W pewnym momencie brat Leonarko zobaczył na polnej drodze dwóch mężczyzn, jak biegli tylko w samej bieliźnie od strony karczunku od strony lasu, który należał do Żyda Kaca. Zobaczył ich też Kazimierz Bortnowski i krzyknął: „Ukraińcy biegną z bronią!”, ale na szczęście tylko tak to wyglądało, bo ci dwaj podpierali się kijami. Zaraz jednak Bortnowski dodał: „Wiśniewski!”, przypuszczalnie rozpoznał jednego z tych Polaków. Leonarko czekał na nich, a gdy przybiegli do niego, powiedzieli tak: „Bierzcie dusze i uciekajcie, bo my z jamy wyleźli, spod trupów!”. Leonard przyjrzał im się i rzeczywiście jeden z nich, był bardzo zakrwawiony. Oni jednak zaraz pobiegli dalej, dopiero po chwili zatrzymali się już na kolonii i tam jeden z naszych sąsiadów o nazwisku Piotr Ratajczak, podał im tak potrzebne rzeczy.\nPotem gdy siostra Leokadia uciekała wraz z innymi, spotkała Ratajczaka, a on mówił do niej tak: „Durna babo zastanów się, prowadzisz dzieci na nędzę, chcesz je głodem zamorzyć? Przed chwilą dwóch takich bandytów tu leciało, ja im dał spodnie.”. Nie wiem co się z nim później stało, ale jestem niemal pewna, że został zamordowany bowiem od tej pory nikt, już o nim więcej nie słyszał. Zanim uciekliśmy nasza mamusia spotkała jeszcze jednego uciekiniera, obok naszej obory, on również bardzo potrzebował naszej pomocy i mamusia dała mu spodnie taty. Już w mieście we Włodzimeirzu Wołyńskim brat Leonard opowiadał przy mnie losy tych dwóch, których spotkaliśmy na Teresinie, mówił tak: „Ukraińcy około 50 chłopaków wywieźli pod las i kazali im wykopać duży dół, a potem kazali im się rozbierać. Następnie wzięli spośród nich pierwszą grupę, ustawili w szeregu i z broni rozstrzelali, gdy tych pierwszych już zabili, przyprowadzili drugą grupę, tak samo ustawili w szereg i w tej drugiej grupie, było właśnie tych dwóch, oni udali że nie żyją, że też są zastrzeleni, choć nawet nie zostali trafieni. Po nich Ukraińcy roztrzelali jeszcze jedną taką grupę młodych Polaków, a ich trupy przykryły, tych którzy wciąż żyli. Gdy się trochę uspokoiło, zdołali wyjść spod tej kupy trupów i uciekli.”.  [Całkiem możliwe że jest to właśnie koniec polskiego oddziału partyzanckiego, kwaterującego we wsi Dominopol, dowodzonego przez podoficera, nauczyciela ze Swojczowa Stanisława Dąbrowskiego. Odział zorganizowany kilka miesięcy wcześniej za zgodą banderowców w nocy z 10 na 11 lipca, zanim doszło do rzezi mieszkańców Dominopola, został podstępnie wyprowadzony pod las i wszyscy młodzi ludzie zostali zastrzeleni. Koronnym świadkiem zagłady Dominopola, dużej i starej wsi polskiej jest Bronisław Nieczyporowski ps. „Krępy”, żołnierz 27 Wołyńskiej DP AK, a wcześniej partyzant wymordowanego oddziału Stanisława Dąbrowskiego z Dominopla. Z rzezi kolegów młody, krępy Bronisław zdołał, wyratować się dosłownie cudem. Jego osobista relacja o tych wydarzeniach, została uwieczniona we wspomnieniach państwa Czesława i Heleny Życzko z d. Furtak z kolonii Kisielówka w pow. Horochów na Wołyniu. Praca ta jest zarazem pięknym źródłem o życiu mieszkańców parafii Narodzenia NMP w Swojczowie oraz znakomitym dokumentem o ludobójstwie banderowców, dokonanym na ludności polskiej w koloniach Kisielówka, Czesnówka i w całej okolicy. Wspomnienia te (41 stron), dostępne są na wielu stronach w tym na stronie naszych braci Czechów: http://www.scvp.eu/downloads/%C5%BBYCZKO%20CZESLAW%20I%20HELENA.pdf , Dod. autor opr. S. T. Roch].


Zwrot za niewykorzystany karnet - czy jego odmowa jest legalna? Prawo, voucher, koronawirus, kupon\nAutor publikacji Monika Piotrkowska\t5 sierpnia 2020 20 listopada, 2020 Brak komentarzy\nTego rodzaju karta, voucher nie jest uznawana za towar czy też usługę, lecz jedynie za dokument uprawniający do odbioru towarów lub żądania wykonania usługi. Innymi słowy, zastępuje ona środki pieniężne, za które można nabywać określone towary lub usługi. Ich wydanie następuje zaś w zamian za dokonanie wpłaty środków pieniężnych przez klienta na rzecz emitenta karty. Co jednak, jeśli nie wykorzystamy usługi przewidzianej przez dany karnet, voucher czy kupon? Zwrot za niewykorzystany karnet i inne narzędzia uprawniające do odbioru towarów bądź żądania wykonania usługi jest obowiązkowy dla przedsiębiorcy?\nodstąpienie od umowy – w takim przypadku umowa uważana jest za niezawartą, zaś przedsiębiorca ma obowiązek zwrotu użytkownikowi wszystkich wpłaconych przez niego środków,\nwypowiedzenie umowy – w takim przypadku przedsiębiorca, wbrew powszechnym przeciwnym praktykom, zobowiązany jest do zwrotu na rzecz użytkownika opłat za niewykorzystaną usługę, bądź kwotę proporcjonalną do niewykorzystanej części usługi.\nprzewidują utratę prawa żądania zwrotu świadczenia klienta spełnionego wcześniej niż świadczenie przedsiębiorcy, gdy strony wypowiadają, rozwiązują lub odstępują od umowy.


Nowe miejsce praktyk\nTerapeuci na co dzień pracujący w pracowni ogrodniczo-przyrodniczej postanowili stworzyć nowe miejsce praktyk, jak również poszerzyć wiedzę uczestników Warsztatu na temat ogrodnictwa. Aby osiągnąć ten cel wydzierżawili na okres 6 miesięcy ogródek działkowy.\nIX Olimpiada Osób Niepełnosprawnych\nDnia 10 maja 2012r. byliśmy na IX Olimpiadzie Osób Niepełnosprawnych.\nWydarzenie to odbyło się na Stadionie Olimpijskim ul. Ignacego Paderewskiego 36 . Było bardzo fajnie . Było tam wiele konkurencji: biegi, pchnięcie kulą sztafety. WTZ Ostoja zdobyła 1 miejsce w zawodach sportowych. Na koniec był wspólny bieg zawodników z gościem specjalnym ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim.


Umeblowanie – Strona 2 – Projekt3dom – koncepty na urządzanie wnętrz\nNarożnik – nowoczesny mebel w salonie\nWiele osób dyskutuje, które pomieszczenie jest królestwem każdego mieszkania. Dla jednych jest to kuchnia, dla innych sypialnia, a dla niektórych salon. Nie można się jednak nie zgodzić z tym, że to właśnie w salonie spędzamy najwięcej czasu: oglądamy telewizję, odprężamy się na kanapie, czytamy książki, przyjmujemy tam gości i organizujemy domówki.Salon jako pomieszczenie ma wiele […]\nPosted on 19 października 2020 21 października 2020 posted by Piechocki\nNajczęstsze błędy przy aranżacji sypialni\nSypialnia to jedno z najważniejszych miejsc w każdym domu. To miejsce odpoczynku i regeneracji, w którym każdy powinien umieć się zrelaksować. Niestety, wiele osób popełnia sporo błędów podczas aranżacji swojego pokoju do spania. Warto sprawdzić, jakimi zasadami należy się kierować, projektując sypialnię – w jakich kolorach ją urządzić, a także jaki materac z pianką elastyczną […]\nPosted on 3 października 2020 21 października 2020 posted by Piechocki\nJak wykorzystać miejsce w pokoju dziecięcym?\nW wielu polskich domach dzieci nie mogą cieszyć się zbyt dużą przestrzenią w pokojach. Szczęśliwie jednak istnieją sposoby, które pozwalają na efektywne wykorzystanie każdego wolnego skrawka powierzchni. Dzięki tym rozwiązaniom bezpośrednio można przyczynić się do poprawy komfortu funkcjonowania dziecka w pokoju. Bez wątpienia jednym ze sposobów, aby to osiągnąć jest narożnik dziecięcy. Co warto wiedzieć […]\nPosted on 20 września 2020 22 września 2020 posted by Piechocki\nWykończenie mieszkania do nie lada zadanie, które wymaga dokładnego przemyślenia każdego zakupu. Bez wątpienia dotyczy to również salonu, który koniec końców jest najbardziej reprezentacyjnym pomieszczeniem w każdym mieszkaniu. W związku z tym warto się zastanowić, w jaki sposób uczynić tę przestrzeń nie tylko efektowną, ale również efektywną! Tylko w takiej sytuacji domownicy będą mogli w […]\nPosted on 3 września 2020 22 września 2020 posted by Piechocki


Wiadomości: AZS Częstochowa 2013/2014 - miało być jak nigdy, wyszło...\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > AZS Częstochowa 2013/2014 – miało być jak nigdy, wyszło…\nAZS Częstochowa 2013/2014 – miało być jak nigdy, wyszło…\n4 maja 2014 16:42\nHuczne zapowiedzi, powrót do korzeni, siła młodości i doświadczenia, a finalnie odbicie się od ligowego dna - taki ten sezon miał być dla AZS-u. Podobnie jak w poprzednich latach wszystko zweryfikowała ligowa rzeczywistość, a klub... wrócił do punktu wyjścia.\nPo sezonie ligowym 2012/2013 w wykonaniu akademików z Częstochowy wydawało się, że gorzej być nie może, a gwarantem sukcesu miały być zmiany kadrowe i powrót do idei budowy zespołu, którego filary stanowić mieli doświadczeni zawodnicy, wspierający młodych. Działania transferowe częstochowian początkowo zdominowały burzliwe rozstania (Bociek Gate) czy też dotkliwe osłabienia (odejście najlepszego środkowego minionych mistrzostw Europy – Srećko Lisinaca ). Jednak mimo odejścia najpewniejszych punktów zespołu z ubiegłego sezonu skład personalny nowego AZS-u miał być gwarantem sukcesu. Mówiono, że zbudowano zespół na miarę możliwości, a także granic wyznaczanych przez budżet. – Chcielibyśmy, aby nowy zespół pokazywał charakter na boisku w każdym spotkaniu. Kadra gwarantuje na pewno wyższy poziom sportowy niż w poprzednim sezonie – mówił prezes klubu z Częstochowy, Konrad Pakosz. I tak na papierze dwunastka meczowa AZS-u Częstochowa wyglądała solidnie, a koncepcja budowy drużyny zdawała się mieć sens… Do mającego stanowić oparcie w przyjęciu Dawida Murka dołączył równie doświadczony – Michał Bąkiewicz. Lukę po Grzegorzu Boćku miał wypełnić atakujący, z którym częstochowianie sięgali po swoje ostatnie trofeum – Puchar Challenge – Michał Kamiński. Hitem transferowym miało być natomiast ściągnięcie środkowego włoskiej Casy Modena. To właśnie Jakub Veselý wraz z ogranym już na plusligowych parkietach Wojciechem Kaźmierczakiem mieli wyznaczać tory i wskazywać kierunki młodym akademikom. Ten mechanizm miał i mógł się sprawdzić, jednak dość szybko zaczął tracić kolejne tryby. Już w trakcie sezonu brak trafności działań transferowych potwierdził Michał Kamiński – zawodnik dość szybko stracił miejsce w wyjściowym składzie na rzecz młodego Michała Kaczyńskiego, a jeszcze na etapie rundy zasadniczej doszło do rozwiązania kontraktu za porozumieniem stron. Do podobnych rozwiązań, z tym że ze względów zdrowotnych, doszło także na linii AZS-Częstochowa – Michał Bąkiewicz. I tak po wypadnięciu dwóch docelowo stanowiących o sile wyjściowego składu zawodników w AZS-ie wszystko musiało się zmienić.\nNie był to koniec problemów kadrowych Marka Kardoša. O ile brak Kamińskiego, przy dość stabilnie grającym młodym Kaczyńskim, nie był szczególnie widoczny, o tyle stabilny przyjmujący, będący jednocześnie silnym wsparciem w atakach ze skrzydeł był w AZS-ie Częstochowa na wagę złota. Jakby tego było mało, w trakcie sezonu ligowego akademicy na pewnym etapie, ze względu na kontuzje, stracili obu rozgrywających. I tak w wyjątkowo ważnym dla klubu spod Jasnej Góry momencie reżyserem gry akademików został młody, 19-letni Konrad Buczek. W tych awaryjnych sytuacjach AZS radził sobie nieźle, gorzej wyglądała sytuacja na dłuższych dystansach. Nadzieje sympatyków klubu spod Jasnej Góry potęgowało jeszcze rozszerzenie siatkarskiej ekstraklasy do 12 drużyn. To właśnie w konfrontacjach z beniaminkami PlusLigi, stawiającymi pierwsze kroki w najwyższej klasie rozgrywkowej, podopieczni Marka Kardoša mieli szukać punktów. I skuteczności w konfrontacjach z zespołami mającymi być teoretycznie w zasięgu ekipy spod Jasnej Góry zabrakło w pierwszej części rozgrywek. W fazie zasadniczej akademicy wygrali tylko 6 z 22 spotkań i mimo realnej szansy na awans do play-off po raz kolejny przyszło im walczyć na zapleczu czołówki. Po raz kolejny więc AZS Częstochowa okazał się czerwoną latarnią rozgrywek ligowych.\nKontuzje i finalny wynik nie były jedynym problemem klubu spod Jasnej Góry. Wraz z rozwojem sezonu pojawiła się kwestia współpracy klubu z grupą kibiców sektora C3 określanych mianem Siatkarskiej Elity. Decyzja zarządu AZS-u Częstochowa o zakończeniu współpracy obiła się echem, a przy braku obustronnego porozumienia w częstochowskiej hali przy ul. Żużlowej podczas kolejnych spotkań trudno było nasłuchiwać głośnego dopingu… Rozczarowanie sympatykom klubu spod Jasnej Góry nieco zmniejszył awans akademików do turnieju finałowego Pucharu Polski. Częstochowianie Zielonej Góry nie podbili, jednak odpadli po konfrontacji z wyjątkowo trudnym rywalem, bo już na etapie ćwierćfinałów trafili na Resovię Rzeszów, mogli więc mówić o braku szczęścia. Sportowe szczęście opuściło też akademików w walce o miejsca 9-12. W konfrontacji z Transferem Bydgoszcz, który podopieczni Marka Kardoša pokonywali w fazie zasadniczej rozgrywek ligowych czy też w Pucharze Polski, tym razem akademicy byli bezradni. Przedostatnie miejsce ligowej klasyfikacji nie było tym, o czym marzyli sympatycy AZS-u Częstochowa. Historia zatoczyła koło i po upływie roku częstochowianie znów znaleźli się na przedostatnim miejscu tabeli PlusLigi.\nMimo braku spektakularnych rezultatów i większych lub mniejszych problemów nie można powiedzieć, żeby to AZS Częstochowa był wielkim przegranym tego sezonu. Umiejętność wychodzenia z opresji i radzenie sobie w beznadziejnych sytuacjach akademicy opanowali niemal do perfekcji. Częstochowianom nie można też odmówić waleczności, tym bardziej że nierzadko była to walka nie tylko z rywalem, ale i z samym sobą. Mimo że w składzie akademików tym razem zabrakło eksplozji talentu, owocującej bezpośrednim powołaniem do reprezentacji narodowej, to pojawiło się kilka nazwisk, o których warto pamiętać. Fakt, że po tym sezonie w kontekście AZS-u częściej w pozytywnym kontekście można wspominać nazwiska takich zawodników jak Buczek, Bednorz czy Kaczyński skłania do refleksji. Czy aby na pewno ten doświadczony filar był wystarczająco stabilny…?\nSezon ligowy 2013/2014 przeszedł do historii. Częstochowianie po raz kolejny nie zwojowali PlusLigi, marzenia o powrocie do złotych lat AZS-u Częstochowa wciąż jednak są żywe. Kluczem do sukcesu, co powtarzane jest jak mantra, mają być zmiany. Tym razem rozpoczęto z innej strony, krótko po zakończeniu sezonu pojawiło się pierwsze światełko w tunelu. AZS Częstochowa zmienia właściciela – ta wiadomość ma być początkiem nowej przyszłości klubu spod Jasnej Góry. W jakim kierunku zmierza AZS? Jak będzie wyglądał nowy zespół? I czy ostatnie sezony, i w ich kontekście stwierdzenie, że człowiek uczy się na błędach, wskażą nowy kierunek działania? Pierwsze odpowiedzi przyniosą najbliższe tygodnie. Co do jednego w Częstochowie wszyscy są zgodni – czas odbić się od dna… ligowej tabeli.


II wydanie - Życie między budynkami\n2013-09-03 Autor: Marta Bąk Architektura i Biznes Źródło: Architektura i Biznes Kategoria: News o publikacjach\nOd początku swojego istnienia Wydawnictwo RAM kontynuuje misję popularyzacji szerokiej wiedzy z dziedziny architektury i urbanistyki, służącej przeszczepianiu dobrych praktyk projektowych, sprawdzonych w innych krajach europejskich i na świecie, na grunt polski. Publikujemy renomowane i poczytne czasopismo architektoniczne „Architektura&Biznes”, które niezmiennie pozostaje w czołówce polskich pism poświęconych architekturze, urbanistyce i kształtowaniu przestrzeni miejskiej. Zagadnieniem szczególnie ważnym w tym kontekście jest tematyka jakości przestrzeni publicznych w miastach.\nWydawnictwo RAM kilka lat temu opublikowało tłumaczenie ikonicznej, w międzynarodowym świecie architektury i urbanistyki, książki znanego duńskiego architekta i profesora akademickiego Jana Gehla — „Życie między budynkami”. Książka, w tłumaczeniu dr inż. arch. Marty A. Urbańskiej, natychmiast stała się niekwestionowanym bestsellerem, a jej nakład rozszedł się błyskawicznie wśród architektów, urbanistów, studentów architektury, architektury krajobrazu, a także pracowników akademickich oraz wszystkich zainteresowanych rozwojem przestrzeni publicznej w miastach.\nNie mamy wątpliwości, że tak wyczekiwane przez naszych czytelników wznowienie publikacji dzieła prof. Jana Gehla, ponowi sukces pierwszej edycji. Prof. Jan Gehl, jako teoretyk, ale przede wszystkim praktyk, poprzez swoją działalność akademicką i zawodową pomógł już odmienić wizerunek wielu europejskich i światowych miast, m.in.: Kopenhagi, Londynu, Melbourne, Christchurch, czy chocby chińskiego Chongqing i wielu innych. Jast naszą intencją, aby dzięki wpływowi jego kolejnej, przetłumaczonej na język polski, publikacji, na listę „uzdrowionych” miast wkrótce można było wpisać także miasta polskie.\nW najbliższych miesiącach ze względu na nieustające zainteresowanie tą publikacją, Wydawnictwo RAM planuje realizację drugiego wydania książki.


Dipy bez kalorii - Majonez Miracle Mayo Zero Kalorii\nStrona główna Majonezy i dipy (wytrawne 0kclMajonez Mayo Pomegrante Walden Farms ZERO KALORII\nMajonez Mayo Pomegrante Walden Farms ZERO KALORII\nTwój ulubiony Majonez Pomegrante Mayo w nowej, wyjątkowej odsłonie. Nietuzinkowe połączenie żurawiny i granatu skomponowane w gęstą konsystencję Majonezu.Wyjątkowość Majonezu Walden Farms polega na tym że w przeciwieństwie do innych Majonezów nie zawiera kalorii, tłuszczu i węglowodanów .Wreszcie nadszedł czas kiedy bez wyrzutów sumienia, możesz sięgnąć po swój ulubiony smak majonezu.\nMając w swojej lodówce Majonez Miracle Mayo Pomegrante już nie musisz rezygnować ze swoich ulubionych sałatek i kanapek z dodatkiem gęstego, kremowego majonezu. Jedna łyżka majonezu Walden Farms zamieni Twoją zwyczajną kanapkę w wyjątkową harmonie smaków, mięso nabierze soczystego smaku i aromatycznego zapachu. Miracle Mayo Pomegrante to idealne połączenie smaku majonezu, owocó żurawiny i granatu. Walden Farms jest pierwszym na świecie producentem który opatentował majonezu eliminując jego największe mankamenty - usunął do zera zawartość tłuszczu, węglowodanów oraz cukru. Dzięki bez kalorycznym produktom Walden Farms możesz cieszyć się pełnym smakiem potraw bez wyrzutów sumienia.\nWalden Farms Pomegranate Mayo - Krem kanapkowy o smaku majonezu z granatem\nSkładniki: Potrójnie filtrowana woda, błonnik warzywny, sól morska, ocet jabłkowy, ocet winny, skrobia kukurydziana, guma ksantanowa (zagęszczacz wyprodukowany wyłącznie z warzyw), kwas mlekowy, beta karoten, aromat granatu, aromat żurawinowy, aromat jajeczny, musztarda dijońska, sok cytrynowy, barwnik spożywczy, sukraloza, papryka, substancja konserwująca benzoesan sodu.\nSebastian Białek 2018-08-20\nfajny, ciekawy smak, nigdy czegos takiego wczesniej nie jadłem. Oryginalny i smaczny. Majonez jest na prawdę dobry, polecam np do kanapek albo do dań mięsnych.