W 1981 roku byłem nauczycielem akademickim, asystentem w Instytucie Kształtowania Ochrony Środowiska na AGH. Tuż przed stanem wojennym z ramienia KZ "S" opiekowałem się młodzieżą NZS, prowadzącą wtedy strajk okupacyjny na uczelni. W sobotę 12 grudnia zwolniłem się ze strajku i poszedłem na obchody 75. rocznicy powstania klubu sportowego "Cracovia", które odbywały się w hali "Sokoła". Potem ze znajomymi poszliśmy jeszcze do klubu aktorów, do SPATiF-u, tak że impreza przeciągnęła się do późnej nocy. Do domu przy ul. Łokietka wróciłem ok. godz. 3 nad ranem nieświadom kompletnie tego, co się już zaczęło. O godz. 9 rano obudzono mnie, abym naprawił niedziałający telewizor. Nie byłem tym zachwycony, ale on rzeczywiście nie działał. Chwilę później od mieszkającego obok sąsiada dowiedziałem się, że wprowadzono stan wojenny. Błyskawicznie się ubrałem i w 20 minut byłem na AGH. Biegłem przez zupełnie puste ulice. Po drodze nie spotkałem ani jednego człowieka, ani żadnego samochodu. Ta cisza i pustka były przerażające.\nChciałem się znaleźć na uczelni, gdyż czułem się odpowiedzialny za strajkujących studentów. Poza tym spodziewałem się, że tam dowiem się czegoś więcej o tym, co się stało. Byłem zdenerwowany, bo mój starszy brat Jacek, jako członek Komisji Krajowej, był na obradach w Gdańsku. Na AGH zastałem młodzież zupełnie zdezorientowaną, nie bardzo wiedzącą, co dalej robić. Akurat przed Pawilonem A4, gdzie odbywał się strajk studencki stały autokary "Ikarusy". Rzuciłem wtedy hasło wyjazdu do Nowej Huty. Zgłosiło się dużo osób. Na wstępie wykluczyłem udział studentek w tym przedsięwzięciu. A jednak trzy lub cztery jakoś się prześliznęły do autobusów z całą resztą (1). Okazało się, że nie doceniłem dzielności kobiet. Dwoma albo trzema autokarami przejechaliśmy przez całe miasto, nie zatrzymywani przez nikogo. Przed godziną 10.00 dotarliśmy pod Kombinat. Było nas ok. 300 osób. Wiem, bo na miejscu policzyliśmy się dokładnie. Tam jeszcze raz zaapelowałem do studentów o zastanowienie, mówiłem, że za tą bramą nie będzie już odwrotu i można życie stracić. Niewielu jednak się wycofało i wróciło jednym z autokarów.\nW hucie wszyscy trafiliśmy na Walcownię Drobną i Drutu. Było tam sporo miejsca i przede wszystkim przyjemnie ciepło, co przy ówczesnych mrozach miało swoje znaczenie. Obok nas był Wydział Zgniatacza, kolebka tutejszej Solidarności. Skontaktowałem się wtedy ze Staszkiem Handzlikiem, Mietkiem Gilem, Jasiem Ciesielskim i Edwardem Nowakiem. Ten ostatni należał do głównych agitatorów, tak iż pod koniec strajku stracił zupełnie głos. Ze studentami przystąpiliśmy od razu do produkcji ulotek, które następnie były kolportowane na mieście i w kombinacie. W pewnym momencie któryś z członków Komitetu Strajkowego wydał zupełnie niepoważną odezwę o rozpoczęciu od dnia następnego bezterminowego strajku głodowego aż do końca. Wtedy spora część młodzieży (ok. 100 osób), mocno wystraszona perspektywą śmierci głodowej, zdecydowała się na przerwanie strajku i powrót do domu.\nTu muszę rozwiać jeden z dość rozpowszechnionych mitów o tym, jakoby strajk w Kombinacie trwał od samego początku. W pierwszym dniu w hucie nie było praktycznie żadnego strajku. Wtedy, jak oceniam, naprawdę strajkowało 5, może 10 procent załogi. Hutnicy byli mocno wystraszeni. Sądzę, że strajk rozwinął się dlatego, że ludzie czekali na wypłaty. A bali się, że jak pójdą do domów, to im przepadną pensje. Ponadto odbywane co godzinę wiece, na których przemawiali działacze "Solidarności", skłoniły większość załogi do pozostania w pracy. Szybko uruchomiono radiowęzeł, tzw. Radio Wolna Polska. W nim zaczynał karierę Stanisław Tyczyński. Słuchaliśmy też Wolnej Europy, którą doskonale było słychać. Nagłośniony był cały nasz Wydział. Wtedy też zaczęła się moja historia, jako "trybuna ludowego", który na meleksie jeździł po wydziałach. W pamięci pozostała mi szczególnie postawa Edka Nowaka, którego też wszędzie było pełno: chodził, agitował, przekonywał.\nNasza młodzież była wspaniała. Wypuszczaliśmy ich na zewnątrz, tak, że jeździli po całej Polsce. Nie wiem, kto załatwił czy ukradł dla nich lewe przepustki. Dostaliśmy też masę jedzenia. Zorganizowaliśmy się bardzo szybko już w pierwszych dwóch dniach. Atmosfera była bardzo sympatyczna. Niemniej nasi ludzie powoli się wykruszali. W trzecim i czwartym dniu jak przybywało robotników, tak ubywało studentów. Tak, że pod sam koniec strajku zostało ich ok. 40. Przebraliśmy ich w kufajki, aby udawali hutników.\nJeździliśmy po całym terenie kombinatu sprawdzając, czy gdzieś nie przechodzi ZOMO. Pod sam koniec byliśmy zorganizowani wręcz perfekcyjnie. Przekonanych było sporo, tak, że do końca wytrwało z 30 procent załogi, kilka tysięcy ludzi. Jak dotarła do nas informacja o zamordowanych w kopalni "Wujek", to w pierwszej chwili ludzie chcieli się bronić. Na moim Wydziale Walcowni Drobnej pojawiły się pomysły, żeby w momencie wejścia zomowców puścić w ruch maszyny w ten sposób, aby druty o temperaturze kilkuset stopni hulały po całej sali. Gdyby do tego doszło, byłaby straszna jatka. Jednak potrafiliśmy ostudzić te nastroje tłumacząc, że będziemy biernie protestować, nie wdając się w walkę. Wiedzieliśmy bowiem, że nie mamy żadnych szans na czynny opór.\nCały czas trwały pertraktacje z różnymi pułkownikami, którzy przychodzili do nas na rozmowy. Prowadził je głównie Mietek Gil, który był do nich oddelegowany jako szefKRH. Mieliśmy świadomość, że wcześniej czy później nas zaatakują. Widzieliśmy i słyszeliśmy jak pacyfikowali zajezdnię tramwajową w Bieńczycach. Dlatego bramy wejściowe do kombinatu zostały zaspawane i zablokowane starymi wrakami autobusów. To rzeczywiście robiło niesamowite wrażenie. Byliśmy silni, zwarci i gotowi, gdy nagle w ciemnościach przed oczami wyrósł nam czołg rozwalający bramę. Wialiśmy na meleksie tak szybko, jak tylko się dało. Na Wydziale zdecydowaliśmy, że robotnicy utworzą krąg, a w środku ustawi się młodzież i tacy, jak ja - ludzie z zewnątrz. Zaczęliśmy się modlić. Wszystko to diabli wzięli, gdy do hali wkroczyło ZOMO. Okazało się, że stoję na samym czele, mając w pierś wycelowaną lufę karabinu. Skłamałbym, gdybym powiedział, że się wtedy nie bałem. Przecież wiedzieliśmy już, że na Śląsku strzelali.\nZa czołgami na kombinat pierwsi weszli żołnierze. Byli tak zmęczeni i głodni, że pierwsze co zrobili, to rzucili się najedzenie, które spuszczaliśmy im z okien. Widać było, że ich morale jest niskie. Niedługo potem zostali wycofani, co nawet wywołało naszą radość. Po chwili jednak do pomieszczeń Wydziału wbiegł stosunkowo niewielki, liczący ok. 40 ludzi oddział zomowców. Przemieszczali się rzeczywiście bardzo sprawnie, błyskawicznie zepchnęli nas w kąt hali i otoczyli. O oporze nie mogło być mowy. Były jakieś rozmowy między nami a nimi. Zaraz utworzyli szpaler, przez który nas wyprowadzali. Oni zresztą też się bali, bo ktoś na moment wyłączył światło, a na Wydział wchodziło się przez bardzo długie tunele. Dlatego, gdy ponownie je zapalono, wyłącznika pilnowało już kilku zomowców z pistoletami maszynowymi. Ale jak się potem okazało, nie mieli w nich amunicji. Jeden z nich pokazał nam pusty magazynek. Z tego co pamiętam, to tak naprawdę brutalnie i po chamsku zachowywali się esbecy, którzy zjawili się za nimi.\nPóźniej odbyła się selekcja, która przebiegała dość sprawnie. Robotników wpuszczali z powrotem na halę, żeby rozpoczęli pracę. Chcieli pokazać, że w kombinacie przywrócono porządek i produkcja ruszyła. Wszystkich złapanych spoza HiL pałowano i wywożono na Mogilską lub do internatów. W ten sposób zabrali kilku moich studentów, m.in. Tadeusza Górczyka, Piecucha, ale większości udało się ukryć. W momencie jak wszyscy szli na selekcję, nakazałem im przykucnąć pod ścianami tuneli i szybko wracać na halę. Większość (około 30 osób, w tym trzy rewelacyjne dziewczyny, których nazwisk nie pamiętam) tak zrobiła i wycofała się z powrotem, a następnie jako brygadziści rozpełzli się po zakładzie. Bezpieka chciała mnie zabrać, ale nagle podszedł do mnie jeden z robotników i powiedział: "Panie inżynierze, awaria". Wtedy mnie puścili i już ukryłem się wraz z innymi, w kanałach, gdzie przesiedzieliśmy chyba całą dobę. Z HiL-u wyszliśmy w okolicach Ruszczy mroźną nocą 18 grudnia 1981 roku. Była nas całkiem spora grupa 10-15 osób; gdy przejeżdżał jakiś samochód, chowaliśmy się w rowach. Tak doszliśmy aż do Rynku w Krakowie, gdzie całą grupą udaliśmy się do kościoła św. Anny. Byłem potwornie zmęczony, przemoczony, gdyż tuż przed pacyfikacją wyprałem sobie ubranie i dziwię się, że nie odpokutowałem tego marszu ciężką chorobą.\nPotem przez jakiś czas zaczęliśmy się spotykać w Duszpasterstwie Akademickim przy kościele św. Anny. Pamiętam, że robiłem wtedy to, co wszyscy, tzn. przepisywałem teksty różnych komunikatów i serwisów informacyjnych. Zaraz po powrocie ze strajku dostałem od kogoś cały plik przepustek in blanco. Dzięki nim mogłem jeździć, gdzie tylko chciałem. To było niebywałe, gdyż takie rzeczy można było dostać tylko na milicji. Do dzisiaj nie wiem, kto mi to dał. Dzięki temu udało się nam nawiązać kontakty z innymi miastami już na przełomie grudnia i stycznia 1981/1982. Studenci jeździli i przywozili "bibułę" z innych miast.\nPierwszy raz przesłuchali mnie w stanie wojennym dopiero w maju 1982 roku. Miało to związek ze strajkiem, jaki przeprowadziliśmy 13 maja w AGH. Jako organizatora protestu wskazał mnie rektor Kleczkowski, gdyż widział, jak wywiesiłem biało-czerwoną flagę. Wcześniej bezpieka szukała moich kontaktów na uczelni, aleja byłem zaangażowany w struktury nowohuckie i dlatego nie mogli mnie namierzyć. SB dotychczas bardziej interesowała się moimi braćmi - Jackiem i Rafałem. Muszę jednak przyznać, że zaraz po wprowadzeniu stanu wojennego rektor zachowywał się porządnie, pomagał represjonowanym. Kiedy po grudniowym strajku w hucie aresztowali studentów, on płacił za nich grzywny, wyciągał z więzienia. Sam miałem wtedy z nim bardzo dobre kontakty, ale później się zmienił. Nie wiem, dlaczego?\nW tym czasie byłem już ostro zaangażowany w działalność nowohucką. Chyba w drugiej połowie marca 1982 roku przyszli do mnie do domu koledzy ze strajku Zdzisław Jaworski i Jerzy Ostałowski z Walcowni Drobnej i Drutu. Wydali właśnie pierwszy numer "Hutnika" i zwrócili się do mnie z pytaniem, czy nie pomógłbym im redagować to pismo. Zgodziłem się i tak się zaczęła moja przygoda z "Hutnikiem". Spotykaliśmy się regularnie w różnych miejscach i mieszkaniach. Z drukiem nie było problemu, bo większość sprzętu udało nam się ukryć na terenie kombinatu jeszcze przed samą pacyfikacją huty. Bardzo mało go wpadło w ręce milicji. Jeden z naszych studentów powiedział, że wydostanie z huty dla nas ten sprzęt i przeniesie na zewnątrz. Udało mu się tego dokonać, w jaki sposób to zrobił, nie wiem do dziś. "Hutnik" był powielany w różnych miejscach na terenie Krakowa. Dla zmylenia bezpieki napisaliśmy "powielarnia Puszcza Niepołomicka". Oni rzeczywiście dali się na to nabrać i przez pewien czas przeszukiwali tam lasy i okoliczne domy.\nW redagowaniu "Hutnika" uczestniczyłem od 2 numeru. Pierwsze trzy wyszły na powielaczu, kolejne zrobione były na ramkach. Materiały dostarczali mi koledzy, a ja następnie je opracowywałem. Wkrótce dołączył do nas Maciej Mach, który przynosił nam rewelacyjne wiadomości, gdyż miał zakonspirowanego informatora przy Kazimierzu Miniurze, I sekretarzu Komitetu Fabrycznego PZPR w HiL. Partyjni dostawali szału, kto nam dostarcza tych informacji. Część z nich pochodziła zresztą z teleksów. Oni zabierali oryginały, a kalki wyrzucali do kosza. Te zaś przekazywały nam sprzątaczki. Z kolei od mojego brata Jacka otrzymywałem najświeższe informacje z posiedzeń TKK NSZZ "S". Należy podkreślić, że pomysłodawcą stworzenia podziemnej "krajówki" był Władysław Har-dek. Spotkał się z Bujakiem, Frasyniukiem, Szumiejką, Bednarzem, Lisem, Borusewiczem i zaczęli działać. Pierwszą łączniczką między Hardkiem a innymi osobami była Teresa Starmach. Ona uczestniczyła w tym od początku, a dla nas przywoziła różne ciekawe informacje z posiedzeń TKK i przekazywała je mojemu bratu Jackowi. I tak trafiały do "Hutnika". Te kontakty przyczyniły się do tego, że mieliśmy najbardziej wiarygodne informacje z różnych źródeł. Od TKK NSZZ "S" po Komitet Fabryczny i Wojewódzki PZPR oraz nasłuchy polskich rozgłośni nadających z Zachodu. Dlatego "Hutnik" stał się jednym z najbardziej wiarygodnych i popularnych pism, którego nakład sięgał 15 tyś. egzemplarzy. Ilustracje do pisma, różne "wrony", "jaruzele" itp., robił bliski znajomy Baśki Patułowej, Wojtek Podrzycki. On ilustrował potem większość "Hutników". Pismo było często cytowane przez RWE. Informacje przekazywał Łaptaś Środoniowi, a ten swoimi kanałami wysyłał bibułę na Zachód.\nPismo ukazywało się co tydzień, sporadycznie tylko zdarzały się opóźnienia. Staraliśmy się trzymać terminów, których pilnował Maciek Mach. Było to ważne, gdyż wtedy lepiej funkcjonowały punkty kolportażu. Odpowiedzialnym za nie był Jerzy Rusek, pseudonim "Ostrożny". Z tej jego cechy wielu żartowało, ale okazał się niebywale skuteczny. Zorganizowana przez niego sieć kolportażu, nie tylko zresztą "Hutnika", funkcjonowała bez wpadki od początku stanu wojennego do samego końca. Wraz z "Hutnikiem" kolportowane były przez naszą sieć "Aktualności" redagowane przez Krystynę Ryczaj, obecnie żonę mojego brata, "Serwis Informacyjny", później "Bez Dekretu" i spore ilości bibuły zachodniej, głównie z Norwegii.\nBezpiece "Hutnik" tak zalazł za skórę, że powołali specjalną grupę, aby nas rozpracowała. Kierował nią niejaki Hryniewicz, specjalnie przysłany tu z Warszawy. Pierwsza moja wpadka nie miała jednak związku z tygodnikiem, tylko radiem "Solidarność".\nLatem 1982 roku postanowiliśmy za przykładem Warszawy nadawać podziemne audycje. Pojechałem wtedy z Krystyną Ryczaj do stolicy, gdzie od pewnego zwariowanego fizyka z Uniwersytetu Warszawskiego kupiłem za 5 tysięcy złotych nadajnik. Mieścił się idealnie w pudełku po "winiaku lubuskim". Następnie kupiliśmy magnetofon "Major". Audycje radia "Hutnik" przygotowywałem z Grzegorzem, studentem astronomii, był ze mną na strajku w hucie, wyniósł nawet powielacz. Z kolei mój brat Rafał nagrał na okarynie "Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród". Pierwszą audycję nadaliśmy z dachu jednego z budynków na Mistrzejowi-cach, zaraz obok kościoła. Wstroiliśmy nadajnik na 2 program telewizji publicznej. Emisja trwała około 3 minut, żeby nie mogli nas namierzyć. Słyszalność jej była nawet za Wieliczką. To było gdzieś w końcu października. Przy drugiej audycji, emitowanej już na profesjonalnym sprzęcie z zachodu, słyszeliśmy dźwięk syren milicyjnych.\nW związku z tym najpierw zaczęli gnębić mojego brata, Rafała; gdy zaczęli wokół niego chodzić, coś zacząłem przeczuwać. Dlatego wywiozłem całą "bibułę" do mieszkania Anny Wielochy przy ul. Bytomskiej. Zgarnęli mnie 23 listopada 1982 roku, gdy wyjeżdżałem chyba z tonąpapierów. Baśka, będąca w ciąży, w ostatniej chwili pakowała pod swój ogromny brzuch, co się tylko dało.\nPodczas rewizji wzięli także nadajnik i antenę. W kuchni była antena (jeż), w pokoju radiostacja. Ubek się zorientował i zabrał je ze sobą, nie umieścił ich jednak w spisie rzeczy zabranych. Nie wiem dlaczego i co się z tym później stało. W każdym razie, gdyby mi udowodniono wtedy nadawanie audycji, na pewno dostałbym wysoki wyrok.\nSypnął mnie sąsiad. Powiedział, że jestem u teściowej. Milicja wpadła do mieszkania przy Łokietka, wywalając drzwi, lecz nikogo nie zastała. Nie bardzo wiedzieli, co ze mną zrobić. W końcu internowali mnie, uzasadnili to możliwością "spowodowania przeze mnie siłą przewrotu w państwie". Dwa dni później Baśka Patuła urodziła mi córkę Kasię, ale ja nic o tym nie wiedziałem. Byłem wtedy ostatnim internowanym w Krakowie, pamiętam, że miałem nr 449. Spędziłem niewiele ponad dwa tygodnie na Mogilskiej.\nInternowanie było wtedy nobilitacją, siedziałem z jakimś złodziejem samochodów. Byłem jednak wściekły, gdyż zabrali mnie w momencie, gdy podziemna robota zaczynała się rozkręcać. Miałem już drukarnie przy Krakowskich Żaków na Klinach, a na Azorach przy ul. Stachiewicza 34 dwa dobre offsety, dużo papieru. Pracował dla nas wspaniały drukarz, Władek Kucharz, który był szefem "Solidarności" w drukarni na Wadowickiej.\nNa Mogilskiej trzymali mnie obok dyżurki i podsłuchałem, że aresztowali brata Jacka. Usłyszałem też, w której jest celi. Udało mi się zapukać do niego, gdy wyprowadzali mnie na spacer. Potem przewieźli mnie na "Monte". Zacząłem walić w drzwi, że chcę do chłopaków z "Solidarności" na Piaski do Kielc i że nie będę siedział z bandytami. Wcześniej umówiłem się z nimi, żeby się nie obrazili. Gdy wpadali klawisze, moi współlokatorzy w celi mówili im jeszcze, żeby mnie zabrać, bo się mnie boją, takie chłopy dwa razy większe ode mnie. Byli bardzo życzliwi gdyż wiedzieli, że my nienawidzimy komuny, podobnie jak oni. Zresztą za "S" znacznie poprawił się ich więzienny status.\n6 grudnia 1982 roku kazali się pakować, myślałem, że jadę do Kielc, a oni mnie zwolnili, gdyż nowohucki PRON podjął uchwałę, żeby mnie zwolnić. Było to kompletną abstrakcją, gdyż co miał PRON z Nowej Huty wspólnego ze mną. Nawet nie mieszkałem w tej dzielnicy. Wróciłem do domu, gdzie czekała Baśka z małym dzieckiem. Wtedy nic nie było: pieluch, odżywek, wyłączali wodę, prąd, a ja nadal konspirowałem. Miałem poukładany czas: rano w domu, zajęcia na uczelni po południu, a w nocy konspira. Baśka bała się o mnie i oczywiście miała rację. Często z tego powodu miałem w domu piekło.\nPodczas mego internowania Zdzisław Jaworski z chłopakami wydał dwa numery "Hutnika" i bezpieka była przekonana, że nie jestem zaangażowany w jego wydawanie. Na Sylwestra 1982 roku wypuścili Jacka, który wydawał także, od pierwszego do ostatniego numeru, "Obserwatora Wojennego". Później, gdy brakowało już papieru, zrezygnowaliśmy z "Obserwatora", zaczęliśmy drukować książki w ramach "Biblioteki Obserwatora Wojennego" oraz "Bez Dekretu". Od 1983 roku, wspólnie z Władkiem Kucharzem, robiliśmy też znaczki "Poczty Kraków", a także proporce, kalendarze.\nNa początku 1983 roku dostaliśmy z przerzutu z Norwegii nowoczesny nadajnik o dużej mocy (ok. 20 W) wmontowany w wysokiej klasy radio. Tych audycji już nie nadawałem, gdyż wymyśliłem, że niech robią to studenci "na Miasteczku". Najpierw uruchomili go jako radio "Hutnik", a później NZS-u. Zaangażowana w to była obecna żona Maćka Macha, Una Górawska. Wkrótce "na miasteczku" studenckim zrobiło się gorąco. SB namierzało nadajnik, a poza tym radio, w którym był zamontowany, rzucał się w oczy. Radio zostało na moment zamelinowane, gdzieś na Azorach, ale wcześniej, w przeddzień drugiej rocznicy rejestracji, nadano dobrze słyszalną audycję. 17 lutego 1983 roku (2) studenci po mszy św. w kościele ojców Dominikanów wmurowali na Plantach, pod figurą u zbiegu ul. Jagiellońskiej i Olszewskiego, tablicę pamiątkową z cytatem Stanisława Wyspiańskiego: "Daj nam poczucie siły i Polskę daj nam żywą". Wcześniej tablica leżała u mnie w domu. Zrobiliśmy jej zdjęcie, które następnie ukazało się w "Hutniku". Było charakterystyczne, gdyż po bokach były widoczne kawałki mojego dywanu. W akcję wmurowania zaangażowany był mąż mojej siostry Krystyny, Jurek Pszon, u którego przy Garncarskiej też drukowaliśmy "Hutnika". Kilka miesięcy później "na Miasteczku" przeprowadzono kolejną, dużą akcję wymalowania stołówek akademików napisami przeciwko komunie. "Swój" czyli Darek Piekło wykonał ogromne napisy "Solidarność", ciągnące się z góry na dół, na 15-piętrowych akademikach "Olimp" i "Kapitol" (3).\nChyba wiosną 1983 roku spotkałem Jurka Zdradę, który używał pseudonimu "2000". Powiedział, że może nam dać powielacz z PAN-u. Przekazaną maszynę zamelinowaliśmy przy ulicy Dolnych Młynów, w mieszkaniu, gdzie Piecuch opiekował się niewidomą matką Jaroszewskiego. Materacami wytłumiliśmy ściany, a okna zaciemniliśmy. Wykonanie było tak profesjonalnie, że z zewnątrz mieszkanie wyglądało na puste. Zwieźliśmy tam tony papieru, tylko był jeden problem. Powielacz od Zdrady był niesprawny. Nie chcieliśmy sprowadzać do naprawy nikogo z Krakowa, gdyż zwiększało to ryzyko. Darek Piecuch miał też kontakty ze środowiskiem wydającym "Wolę" w Warszawie, skąd przyjechał specjalista od romayorów (4). Dotarł z zawiązanymi oczami, wcześniej wożony w koło po całym Krakowie. Nie było mnie tam, a po naprawie chłopcy postawili pół litra i zaczęli się bratać i opowiadać, jak u nas wszystko jest dobrze zorganizowane. Po tych opowieściach trafiłby z powrotem w środku nocy nawet z zawiązanymi oczyma. Dwa dni później w telewizji pokazali wpadkę "Woli". Zadzwoniliśmy od razu do Warszawy i najprostszym tekstem chcieliśmy się coś dowiedzieć: "Ciocia ma raka i czy są przerzuty?". Piecuch uspokajał, że nie, wszystko w porządku, robimy dalej. Na początku kwietnia 1983 roku, w Święta Wielkanocne, była jeszcze zima. Pojechałem do drukarni, chciałem zobaczyć jak idzie robota. Lubiłem też sam się wszystkiego uczyć.\nNagle ktoś zapukał mówiąc, że z gazowni. Już wiedzieliśmy, że nas mają. Od razu poczuli zapach farby. Zdążyliśmy tylko zgasić światło, gdy trzech ubeków wywaliło drzwi. Ich euforia była niebywała, zapytali tylko mnie, gdzie włącza się światło, odpowiedziałem, że pod oknem. Oni w to uwierzyli i idąc przez zagracony pokój, potykając się o różne rzeczy, szukali wyłącznika. Jeden od razu rzucił się na leżące na łóżku dokumenty, co natychmiast wykorzystałem wybiegając z mieszkania. Na dole przy drzwiach stał jeszcze jeden, którego zapytałem która godzina. Zobaczył, że jestem brudny od farby i mam tylko koszulę non-iron, ale odruchowo spojrzał na zegarek, a ja wtedy "szpula". Uciekałem w stronę ul. Rajskiej. Byłem święcie przekonany, że oddali za mną strzał. Wpadłem w pierwszą bramę przy Rajskiej i zobaczyłem trzymetrowy mur. Wskoczyłem do piwnicy, gdzie chłopak ze świeczką nabierał węgiel. Chwyciłem go za usta i gdy się trochę uspokoił powiedziałem, że bawimy się w Indian. Poprosiłem, żeby wyszedł zobaczyć, czy mnie ktoś szuka, za co pomogę mu załadować wiadra. Wrócił mówiąc, że chodzi jakiś trzech. Poczekałem jeszcze kilka godzin i poszedłem do znajomych przy ul. 1 Maja (obecnie Dunajewskiego). Nie mieli telefonu, więc zaprowadzili mnie do sąsiada. Ostrzegłem wszystkich, a ten facet cały czas spuszczał wodę w ubikacji. Okazało się, że był to krakowski ubek, ale nie sypnął mnie. Wiedział, że wtedy nie miałby życia wśród sąsiadów i musiałby się wyprowadzić.\nUdało mi się uciec, bo akcję przeprowadzało tylko czterech esbeków z Warszawy. Chcieli, aby rozbicie "Hutnika" było wyłącznie ich sukcesem i nie powiadomili krakowskiej bezpieki. Gdyby milicja otoczyła, nie miałbym szans. Tak spartaczyli robotę.\nUkrywałem siew różnych miejscach. Udawało mi się przynajmniej raz w tygodniu mieć telefoniczny lub bezpośredni kontakt z Baśką. Spotykaliśmy się w różnych miejscach. Czasami odwiedzałem ją w domu na Bytomskiej. Raz mnie nawet tam esbecy namierzyli. Ale akurat zaraz na wstępie się z nią posprzeczałem i szybko wyszedłem. W tym momencie wywiadowca, który mnie zauważył zapewne poszedł zatelefonować, aby zawiadomić swoich. W chwilę po moim wyjściu do mieszkania wpadła cała wataha esbeków.\nDrugi raz też im uciekłem, będąc już namierzony. Pomógł mi zupełny przypadek. Było to na ul. Kazimierza Wielkiego, tuż przed godziną 7 wieczorem. Pamiętam dokładnie, bo o tej godzinie zamykali sklep monopolowy, który był vis a vis. Mieszkałem wtedy u kolegi na parterze. Chcieliśmy wypić flaszkę, popatrzyłem na zegarek: była już prawie 7. Nie namyślając się wyskoczyłem przez balkon i pobiegłem do sklepu. Kiedy poszedłem kupować tę wódkę, oni wpadli do mieszkania. Byli potem święcie przekonani, że mam wśród nich jakąś wtyczkę, która mnie ostrzega. Przestali sobie ufać, czyniąc jakieś roszady w grupie, która mnie rozpracowywała.\nWywierali straszne naciski na rodziców, Baśkę i na braci, żeby mnie przekonali do ujawnienia się. Pamiętam, że do wyjścia z podziemia nakłaniał mnie latem 1983 roku Teneta z "Dziennika Polskiego", pisząc na pierwszej stronie, aby "pan dr Wojciech Marchewczyk się ujawnił".\nPomimo intensywnych esbeckich poszukiwań udało nam się spędzić z Baśką jakiś czas na wakacjach w Lanckoronie, i drugi raz w marcu 1984 roku dwa tygodnie na Krzeptówkach w Zakopanem. W czasie moich wyjazdów lub nieobecności "Hutnika" redagowała Barbara Zientarska ps. "Kaśka" i Maria de Hemandez-Paluch ps. "Agatka", która wydawała także z moim bratem Jackiem "Bez Dekretu". Dołączył do nich Maciej Prus i Radek Nowak, który zginął tragicznie w sierpniu 1986 roku. Obaj wrócili wtedy z Paryża od Chojeckiego z "Kontaktu". Maria Hemandez-Paluch była redaktorem naczelnym "Bez Dekretu". Podpisywała się pseudonimem Konrad Struga.\nW tym czasie obok pism wydawaliśmy spore ilości książek w ramach Biblioteki "Obserwatora Wojennego". Mieliśmy ambicje, aby ukazywała się jedna książka w miesiącu. Zaczęliśmy je trochę sprzedawać. Początkowo ich okładki były z szarego pakunkowego papieru, potem jakość znacznie się poprawiła. Mieliśmy fantastyczną maszynę.\nPrzed 31 sierpnia 1983 roku, 3 rocznicą "Solidarności", przygotowywaliśmy jakieś demonstracje, audycje radiowe. Po wpadce Hardka zależało nam, żeby zasygnalizować społeczeństwu, że podziemie trzyma się mocno. Produkowaliśmy różne znaczki, okolicznościowe koperty, breloczki. Byłem wtedy przeciwny robieniu tej solidarnościowej "galanterii". Z tej prostej przyczyny, że ludzie na tym zaczynali robić pieniądze, które niestety nie wpływały do struktur podziemnych. Zaczęły się też mnożyć jak grzyby po deszczu rozmaite wydawnictwa książek, znaczków, kopert itp., a wraz z tym niezły biznes. Nie miałbym nic przeciwko temu, gdyby choć część tych pieniędzy zasilała nasze struktury, ale niektóre z nich powstały wyłącznie dla robienia prywatnej kasy.\nŻyłem wtedy na niesłychanych obrotach. Nie chciałem słyszeć o żadnych wakacjach. Sam się podkręcałem do działania i pracy. Na szczęście regeneruję się bardzo szybko. Nie wszyscy radzili sobie z tym tak dobrze.\n"Wypalił" się na przykład Władek Hardek. On mi rzeczywiście imponował, załatwiał nam wtedy jakiś papier i sprzęt. Wiosną 1983 roku ukrywało się nas kilku: Staszek Handzlik, Janek Ciesielski, Władek Hardek. Poznałem go w domku Barbary Zientarskiej przy ul. Stachiewicza na Azorach. To było jedno z centrów naszego podziemia. Na głowie miał perukę i śmieszne kepi. Choć była to kompletna głupota, nosił przy sobie pistolet, który widziałem. Nie wiem, czy był on prawdziwy, czy atrapa. Chwalił się, że ma przy sobie jeszcze granat. Władek bywał tam nie za często, ale czasami przychodził. Wtedy, jak pamiętam, była taka dosyć dziwna sytuacja, powstała bowiem koncepcja, aby zlikwidować podziemie, tzn. zrezygnować z ukrywających się członków, gdyż jest to zbyt niebezpieczne. Rodził się taki pomysł, aby przejść na mniej radykalne formy walki. I wtedy Hardek oświadczył, że dopóki ostatni członek Związku nie opuści więzienia, to on nie wyjdzie z konspiracji i nie ujawni się. Był wtedy dość bojowo nastawiony. Widać było, że zaczyna siebie "podkręcać", że mu zaczyna brakować motywacji. On się wtedy związał blisko z pracownicą naukową AGH, bardzo atrakcyjną kobietą, która mocno go naciskała, aby się ujawnił. Na mnie wtedy robił duże wrażenie, w końcu spotykałem się z legendą podziemia. To on tak naprawdę je stworzył, co do tego nie mam cienia wątpliwości. On to wymyślił. Może to potwierdzić Teresa Starmach, gdyż była jego łączniczką i pozostawała w kontakcie z Lisem i Bujakiem. Ona była ich spoiwem. Te ich związki pochodziły jeszcze z okresu legalnej "Solidarności". Władek miał pomysł na struktury, kontakty. Używał świetnie podrobionych papierów, legitymował się perfekcyjnie wykonanym dowodem i paszportem.\nPotem, pamiętam, spotykałem go jeszcze kilkakrotnie. W sierpniu 1983 roku miał być strajk w Stoczni Gdańskiej. Wybierał się do Lisa na jakieś konsultacje. Zobaczyliśmy się na Azorach u Barbary, tuż przed jego wyjazdem. Przekazał mi jakieś dwie ryzy papieru i coś tam jeszcze i wyjechał, rzekomo do tego Gdańska. To był czwartek lub piątek, pamiętam, bo w niedzielę "Cracovia" przegrała z "Widzewem" 7 lub 9 do zera. Zaraz po tej informacji w TV pokazali zatrzymanego Władka, który opowiadał, a właściwie czytał ze spuszczoną głową jakieś bzdury (5). To jego oświadczenie ogromnie mnie zszokowało. Przed wyjazdem obiecywał mi, że niedługo się zobaczymy. I rzeczywiście słowa dotrzymał, tyle że ja widziałem go w telewizji.\nPo aresztowaniu Hardka nastąpiło gwałtowne przegrupowanie w strukturach podziemia. Nie dlatego, że obawiano się, że on zacznie sypać, bo gdyby to uczynił, to ze struktur nic by nie zostało. Jestem przekonany, że kontrakt był taki, że odczyta to oświadczenie, później oni go wypuszczą, a on wyemigruje. I tak się też stało. Uważam, że koledzy z "S" uczynili mu krzywdę, zapominając o jego wcześniejszych zasługach.\nPóźniej z Władkiem widziałem się tylko raz, nad morzem w Dziwnowie, w ośrodku wczasowym AGH. Próbowałem go o pewne rzeczy zapytać, ale on nie podjął tematu. Był jakiś zamknięty w sobie i nieufny, i chyba w strasznym dołku. Niedługo potem wyjechał z żoną zdaje się do Kanady, a później do Niemiec.\nGdy mieszkałem na Azorach, spotykałem się z Teresą Starmach. Po mojej ucieczce na Dolnych Młynów zgoliłem brodę, ale włosy miałem wciąż długie. Pamiętam, jak Teresa zrobiła mi wspaniałą fryzurę "afro" tak, że rodzony brat mnie nie poznał, kiedy usiadłem obok niego. Dla mnie też szybko wyrobiono "lewe" papiery. Miałem dowód na nazwisko Artur Kudłacik, zameldowany przy ul. Zaleskiego. Gość taki istniał i mieszkał pod tym adresem, ale siedział w więzieniu. Dokumenty wykonane miałem idealnie. Bez żadnych papierów strach było łazić, bo często legitymowali. Nawet to sprawdziłem, gdy pewnego dnia szedłem z jednym kolegą, zostałem wylegitymowany. Sprawdzili wszystko i mnie puścili.\nPo aresztowaniu nie chcieli wierzyć, że to fałszywka. Sprawdzali cały Wydział Spraw Wewnętrznych, który wydawał dowody, kto mi ten dowód wydał. A myśmy mieli takiego "machera", ja go oczywiście nie znałem, który perfekcyjnie podrabiał dokumenty. Zresztą Hardek i paru innych z podziemia posługiwało się zrobionymi przez niego papierami.\nZaraz po wpadce Hardka w sierpniu 1983 roku uaktywnił się Syryjczyk, Zdrada i inni. W "Zomorządności", a nie w "Aktualnościach" czy "Serwisie Informacyjnym", czyli oficjalnych biuletynach wydawanych przez podziemne struktury, ogłosili powstanie nowej struktury pod nazwą Regionalny Komitet Strajkowy, który miał zastąpić dotychczasowy RKW. Zrobili to bez konsultacji. Odpowiedziałem wtedy w "Hutniku", że to nie prawda, że RKW istnieje nadal. Oczywiście nakład i prestiż "Hutnika" były takie, że ludzie nam uwierzyli. Po tym wszystkim oni zaczęli do mnie przyjeżdżać, proponując rozmowy. Zacząłem więc z nimi konkretnie rozmawiać, jaki mam pomysł na struktury, jak to powinno wyglądać. Okazało się, że huta była najlepiej zorganizowana, miała znakomite struktury, wydawnictwa, całe zaplecze logistyczne. Był to najlepszy okres na zespolenie struktur Nowej Huty z Krakowem i wspólne działanie. Syryjczyk i Zdrada nie chcieli do tego dopuścić, bo zdawali sobie sprawę, że przy tej organizacji i zapleczu jakim dysponuje huta zostaną wchłonięci. To już było ewidentnie przygotowane do prowadzenia własnej polityki. Chcieli realizować inne pomysły, czego przykładem była "Trzynastka" Mirka Dzielskiego. Pismo traktujące niemal wyłącznie o sprawach gospodarczych i ekonomicznych. Myśmy byli nastawieni na ostrzejsze, bardziej radykalne działanie. Jakoś się jednak dogadaliśmy, w czym pośredniczył mój brat Jacek. I tak każda ze stron funkcjonowała oddzielnie. Ten podział na Hutę i Kraków miał się utrzymać do końca. Po 1989 roku ujawnił się z nową siłą. Nie oznacza to, że nie współpracowaliśmy w ogóle. Mieliśmy dobre kontakty z poszczególnymi ludźmi m.in. z PAN-u, Środoniem, Łaptasiem. Nadal uważam, że wtedy w 1983 roku była wyjątkowa okazja, aby te dwie struktury połączyły się, co byłoby na pewno z korzyścią dla obu stron.\nU nas też była działalność pozytywistyczna, chociażby Społeczny Fundusz Pomocy Pracowniczej czy Chrześcijański Uniwersytet Robotniczy. Wykładali tam pracownicy naukowi wyższych uczelni i PAN, m.in. Tomasz Gąsowski, Andrzej Chwalba i Ryszard Terlecki. Robiliśmy różne szkolenia ludzi, wychowaliśmy sporo kadr dla Związku i Rad Pracowniczych. Wydawaliśmy różne podręczniki, książki edukacyjne, instrukcje itp. To nieprawda, że Huta była nastawiona wyłącznie na zadymy i walkę, jak próbowano nas opisać.\nOd 1985 roku zaczęło się czuć początki odwilży. Chociaż esbecja była nadal bardzo aktywna i chciała koniecznie wytropić nasze struktury, przede wszystkim zależało im na rozwaleniu kolportażu bibuły. Rozbudowaliśmy świetnie fundusze pomocy, gdzie można było pożyczać pieniądze. To wszystko uwiarygodniało struktury i wzmacniało siłę organizacji. To było coś, co ludzi łączyło. Tu wspaniała rola księdza Kazimierza Jancarza. Ukrywając się na Prądniku Czerwonym, często piechotą chodziłem do niego na pogawędki.\nW końcu marca czy kwietniu 1984 roku naderwałem wiązadła w kolanie. Dotarł do mnie jakoś brat i założył mi gips od kostki po pachwinę. To mnie na kilka tygodni całkowicie unieruchomiło. Okres ten spędziłem na Azorach u Baśki Zientarskiej. Pod koniec kwietnia ściągnięto mi ten gips, zaczęła się potworna rehabilitacja, bo rozruszanie tego było strasznie bolesne. Atmosfera wokół mnie zaczęła się zagęszczać. Proponowano mi wtedy wyjazd z Krakowa, i nawet nosiłem się z takim zamiarem. Ale pojechałem na jeszcze jedno, ostatnie spotkanie na miasteczko studenckie. To było 30 kwietnia 1984 roku. Widziałem się tam z Wojtkiem Podrzyckim, naszym ilustratorem książek. Pojechaliśmy do jego dziewczyny na ulicę Lubelską załatwić jakąś sprawę. Potem miałem przyjechać na Azory, a stamtąd mieli mnie wywieźć gdzieś za Kraków. Po wyjściu z tego domu pokuśtykałem na postój taksówek przy Lubelskiej. I gdy tam stałem, zobaczyłem trzy fiaty z trzema facetami w środku. Wiedziałem, że jestem ugotowany, ale byłem zbyt niesprawny, aby myśleć o jakiejś ucieczce. Musiał mnie zapewne rozpoznać jakiś esbek na Miasteczku, ale zanim ściągnął posiłki, ja dotarłem na Lubelską. Otoczyli cały kwartał zomowcami, bo wiedzieli, że gdzieś tam jestem i zapewne pamiętali o mojej wcześniejszej ucieczce. Byłem przecież ścigany listem gończym. Zobaczyłem, że robi się gęsto, chciałem z tego postoju przejść na drugą stronę ulicy, idąc w kierunku ul. Śląskiej. Wtedy wypadło ich kilku, przewrócili mnie na ziemię, kładąc się na mnie. Skuli mi ręce i nogi, a potem wrzucili do fiata. Tam jeszcze przykuli mnie do miejsca, gdzie jest umocowanie pasa bezpieczeństwa.\nZawieźli mnie na Montelupich. Tam spisali, ale w ogóle nie rewidowali, ani nie zaglądali do moich dokumentów i przewieźli na Mogilską, gdzie wrzucili do tzw. tygrysówki. Spytali o personalia, to podałem prawdziwe. Ale jak wyciągnęli mi dowód, to w nim był Kudłacik. Spisujący mnie dwaj niezbyt gramotni milicjanci mieli nie lada problem. Mieli dwa dokumenty, a człowiek był jeden. Jeden mnie spisywał jako Marchewczyka, drugi jako Kudłacika.\nPo moim aresztowaniu poszła fama, że mnie pobili. Nie było to prawdą. Potem zawieźli mnie, skutego jak największego bandytę, do prokuratora na Mosiężniczą. W tym samym momencie zostali dowiezieni dwaj bandyci, którzy na zlecenie pasierba zamordowali jego przybranych rodziców na Woli Justowskicj. Otóż ci dwaj byli mniej obstawieni niż ja. Tak, że obecni tam ludzie mogli mieć przekonanie, że przywieziono wielokrotnego mordercę. Próbował mnie przesłuchiwać opiekujący się mną esbek Falkowski o przezwisku "Falconetti", ale słowem się do niego nie odezwałem. Po chwili wszedł prokurator, który kazał mi przejść do innego pomieszczenia. Ku mojemu zdumieniu byli w nim mój ojciec i adwokat Sadowicz. Tam na ucho szepnąłem im, że ze mną jest wszystko w porządku, oraz żeby przekazali ludziom, żeby nic nie likwidowali i robili robotę jak dawniej, bo nic nie powiedziałem i nie powiem. Potem odstawili mnie do celi na Mogilską, gdzie wstawili mi kapusia. Od razu się domyśliłem się kim jest, więc gadałem mu jakieś głupoty, aby miał co przekazać esbekom. Przesłuchiwali mnie bardzo długo, czasem po kilkanaście godzin. Przez cały ten czas nie odezwałem się ani słowem.\nNa Mogilskiej siedziałem od maja do początków lipca 1984 roku. W celi przez pewien czas był ze mną Wiesiek Kukła, którego przywieźli pod koniec maja. Poszedł siedzieć za swoje karykatury. Na początku świetnie się trzymał, kurzył tylko jakieś straszne papierosy. Ja akurat wtedy przestałem palić, co zważywszy na okoliczności uważam za swój duży sukces. Po miesiącu zaprzestali przesłuchań. Wtedy Wiesiek się podłamał, nie mając żadnej opieki z zewnątrz. Dopiero jak Eugeniusz Koch przysłał mu galaretę, a w niej gryps, to mu się nastrój poprawił. Potem go ode mnie zabrali. A w kilka dni później i mnie kazali się pakować. W depozycie oddali mi wszystkie moje rzeczy (buty, sznurówki, łańcuszek), tak że i ja zacząłem wierzyć w to, że mnie wypuszczają. Potem wsadzili mnie w samochód i powiedzieli, że odwożą do domu. Rzeczywiście jechaliśmy w kierunku ulicy Łokietka, gdzie wtedy mieszkałem. Mijając "Monte" jadący ze mną esbek "Falconetti" zatrzymał samochód mówiąc, że wpadniemy do więzienia tylko na chwilę, aby załatwić formalności. Nawet mu uwierzyłem, tymczasem on zakpił ze mnie okrutnie. Przyszło mi tam odsiedzieć jeszcze parę tygodni.\nNa początku wsadzili mnie do celi z dwoma mordercami, już po wyroku śmierci. Nie ukrywam, że wystraszyłem się wtedy nie na żarty. Myślałem, że te świry będą próbowały mnie wykończyć. Na szczęście odwiedził mnie mecenas Sadowicz i szybko załatwił przeniesienie do innej celi. Ku memu zdumieniu zobaczyłem w niej znowu Wieśka Kukłę. Tym razem był kompletnie załamany. Papierosa z ust nie wyciągał, paląc ich po sto dziennie, nie wychodził nawet na spacer. Na moją prośbę jego sprawą zajął się Sadowicz i Wiesiek dość szybko opuścił więzienie, bo czerwoni ogłosili wtedy amnestię. Mnie wtedy przedłużyli sankcję, bo przypomnieli sobie o tym sfałszowanym dowodzie osobistym. Ale nie siedziałem długo, bo do 10 sierpnia 1984 roku. W zasadzie wyszedłem z niego tylko warunkowo, jako urlopowany. Zresztą bezpieka zaraz złożyła skargę na decyzję sądu o moim zwolnieniu. Pamiętam, że po wyjściu tajniacy chodzili za mną krok w krok. Kto tylko podszedł do mnie był zaraz zatrzymywany i legitymowany. Stali nawet pod drzwiami domu i na klatce schodowej. Gdzie się ruszałem tam byli. Postanowiłem wówczas schować się do szpitala. Znajomi lekarze załatwili mi lewe zdjęcia z których wynikało, że mam straszne wrzody żołądka. Oczywiście ordynator wiedział, że to lipa. Leżałem w szpitalu na oddziale wewnętrznym przy ul. Śniadeckich. Cały czas pilnowali mnie esbecy. Po miesiącu nie wytrzymałem i postanowiłem się stamtąd zerwać. Załatwiłem sobie wizytę u brata Jacka, który pracował w klinice jako ortopeda. Oczywiście wcześniej uprzedziłem go o moim zamiarze. Poszedłem do niego jak pacjent w szpitalnej piżamie, a tam już czekało ubranie. Przebrałem się, a za rogiem czekała umówiona taksówka. Esbecy dostali szału jak im zniknąłem. Ordynator i brat mieli jakieś kłopoty z tego powodu.\nWe wrześniu przyszło jednak postanowienie sądu o umorzeniu mojej sprawy na mocy amnestii. Tak, że mogłem wyjechać z Baśką i córką Kasią na długie, sześciotygodniowe wakacje do Wisełki. Wróciłem stamtąd prawdziwie wypoczęty. Od razu włączyłem się w działalność podziemną. Pod moją nieobecność w zastępstwie redakcją "Hutnika" zajmował się brat Jacek, Maria de Hernandez Paluch, Barbara Zientarska i inni.\nJesienią 1984 roku podjąłem starania o powrót do pracy na AGH. Odbyła się rozprawa przed Terenową Komisją Odwoławczą, którą wygrałem. Ale rektor Kleczkowski nie chciał się pogodzić z moim powrotem na uczelnię i wniósł odwołanie do kolegium, które jednak podtrzymało decyzję o przywróceniu mnie do pracy. Wtedy władze rektorskie wniosły sprawę do Sądu Pracy. Nikt z radców prawnych zatrudnionych na AGH nie chciał się podjąć występowania przeciwko mnie. Wobec czego władze uczelni wynajęły radcę prawnego hotelu "Cracovia", byłego prokuratora z czasów stanu wojennego, który kiedyś aresztował mojego brata i prowadził przeciwko niemu śledztwo. W Sądzie Pracy nie zdążyłem powiedzieć ani jednego słowa, a adwokat przydzielony mi z urzędu, któremu się wszystko pomyliło, zaczął prosić o najniższy wymiar kary. Zwymyślałem go w niewybrednych słowach, tak, że musieli mnie przywoływać do porządku. Rozegrał się tam prawdziwy kabaret. Sąd zarządził przerwę a dość liczna publiczność, którą stanowili moi koledzy i znajomi, została wyproszona z sali. Nie zdążyłem wypalić papierosa, gdy zostałem wezwany przed sąd, który odczytał mi 8-stronicowe uzasadnienie wyroku - relegowanie mnie z uczelni. Wściekłem się ostro i powiedziałem, co myślę o takiej Temidzie, co kosztowało mnie 500 zł. grzywny za obrazę sądu.\nPrzez rok nie mogłem znaleźć pracy. Chodziłem systematycznie na ul. Sebastiana do Urzędu Zatrudnienia i brałem stamtąd skierowania do pracy, ale gdzie nie przyszedłem, oświadczali mi, że nie mają już wolnego miejsca. Tak uzbierałem dwadzieścia kilka odmów. Cały czas miałem wezwania na SB, a tam mi grzecznie proponowali, żebym wyjechał ze wskazaną osobą, gdzie sobie chcę za granicę. Oczywiście miałem pomoc od Związku, ale było ciężko.\nDopiero jesienią 1985 roku dostałem prace w Lidze Ochrony Przyrody w nowopowstałym Zakładzie Zadrzewień. Lubiłem to zajęcie, zakładaliśmy zieleńce głównie na osiedlach Nowej Huty.\nOczywiście przez cały ten czas robiłem nadal "Hutnika". Jeszcze raz mieliśmy bardzo dużą wpadkę, już ostatnią w 1987 roku (6). Wczesnym rankiem zostałem złapany wraz z innymi w naszej drukarni przy ulicy Stachiewicza na Azorach. Ktoś nas wtedy ewidentnie wsypał. Cały teren był otoczony przez milicję i ZOMO. Przyjechali z ogromnym młotem, łomami i siekierą chyba do rozwalenia drzwi. Na miejscu akcji pojawił się sam szef milicji, gen. Gruba. On wówczas oświadczył w TV, że "Hutnik" został definitywnie zlikwidowany. W natychmiast wydanym numerze odpowiedział mu artykułem "A kuku generale" Jerzy Surdykowski (7).\nWpadka była dużą stratą. Mieliśmy tam ogromne magazyny z papierem i książkami oraz całe zaplecze do naświetlania. Wywieźli stamtąd pełną ciężarówkę. Przerwa w ukazywaniu się "Hutnika" trwała może miesiąc. Zamknęli mnie wtedy na krótko, na około dwa tygodnie, bo znowu była jakaś amnestia.\nPo wyjściu pożyczyłem od TKRH, a dokładnie od Staszka Handzlika, kilkaset dolarów na odbudowanie całej tej struktury. Napisałem im specjalne pokwitowanie na te pieniądze, choć mówiąc szczerze powinienem je dostać. Oczywiście wywiązałem się potem z tego zobowiązania. Kupiliśmy jakiś powielacz, dostaliśmy sporo ryz papieru od księdza Jancarza i znowu ruszyliśmy z wydawaniem książek, znaczków. "Hutnik" wychodził aż do końca, tj. do lipca 1989 roku. Otrzymałem wtedy piękne podziękowanie za lata pracy, na którym podpisały się różne znane osoby m.in. Zbigniew Brzeziński, Jan Nowak-Jeziorański. Jesienią 1989 roku należałem do założycieli "Tygodnika Małopolskiego", regionalnego pisma "Solidarności", którego byłem naczelnym do listopada 1990 roku.\nTymczasem we wrześniu 1989 roku odbyła się konferencja w Nowej Hucie, na którą zostałem zaproszony. I wtedy wstał jeden z członków KRH i powiedział, że jestem im winny pieniądze i proponują, abym je przekazał na pomnik Włosika. Gdyby nie to, że ktoś z moich kolegów mnie przytrzymał, to ja bym tego sk... zabił. Strzeliłem wtedy drzwiami i wyszedłem. Tak wyglądało podziękowanie za 8 lat mojej pracy.\n(1) Wśród strajkujących studentek była m.in. Anna Zechenter z UJ.\n(2) Obchody dnia pamięci NZS, zorganizowane w II rocznicę rejestracji Zrzeszenia.\n(3) Akcję zorganizował Ruch Oporu NZS w nocy (6/7 VI 1983).\n(4) Ro-mayor, offsetowa maszyna drukarska.\n(5) Władysław Hardek został aresztowany w Pile (19 VIII 1983).\n(6) 2 VI1987.\n(7) [...] Lokal przy ul. Stachiewicza po akcji nawiedził osobiście sam oberpolicmajster miasta królewskiego Krakowa, gen. Gruba. Gospodynię lokalu miast tradycyjnym: ręce do góry powitał słowami: proszę szefowi przekazać moje a kuku. Nasze a kuku przesłaliśmy generałowi na jubileusz Hutnika z życzeniami dla dzielnych tropicieli z Mogilskiej. Gratulacje dla generała za poczucie humoru -jak na milicjanta- no, no! Punkt (nielegalny, poligraficzny) dla pana, ale [...] gramy dalej generale. A więc: A KUKU!" ("Hutnik" 1987, nr 11/142, s. 1).


Najpierw trzeba sobie uświadomić jak ważną funkcję w życiu wszystkich ludzi pełni internet. To właśnie internet stał się najważniejszym miejscem dystrybucji usług, gównie poprzez ich łatwą dostępność i szeroki wybór. Także promocja w tych czasach w większości mieści się w ramach internetu. Największe światowe marki inwestują wielkie pieniądze w reklamę w mediach społecznościowych czy w kampanie reklamowe w Google AdWords.\nGoogle posiada aż 97% udziałów we wszystkich wyszukiwaniach Polaków. W miesiącu dokonywanych jest aż 100 miliardów wyszukiwań! Należałoby również nadmienić, że nawet 70% Polaków każdego dnia używa internetu. Więc jak zaistnieć w Google?\nWięcej niż 200 czynników wpływa istotnie na miejsce strony w wynikach wyszukiwania Google znajdzie się Twoja strona internetowa. Wśród nich znajdziemy jakość treści, ilość linków prowadzących do Twojej strony czy ilość słów kluczowych, które wpisuje użytkownik szukając konkretnego produktu. Statystyki mówią, że aż 90% użytkowników internetu przegląda tylko pierwszą stronę wyszukiwania i nawet 51% osób wchodzi tylko w pierwszą wyszukaną pozycję.\nSEO są to wszystkie działania, które mają na celu uzyskanie najwyższej pozycji w wynikach wyszukiwania Google. Działań tych dokonują specjaliści, którzy dzięki wiedzy i doświadczeniu wiedzą jak skutecznie pozycjonować stronę internetową. Ciągle podlegające zmianom algorytmy Google powinny być ciągle obserwowane tak, aby wybierać najlepszą możliwą strategię dla każdej witryny klienta. Po pierwsze trzeba zadbać o trzy podstawowe elementy:\nZnajdowanie się ścisłym TOP 10 na pierwszej stronie wyszukiwania to gwarancja większej rozpoznawalności marki, zaufania klientów agencja interaktywna szczecin cena https://www.gotoseo.eu/ i realnego powiększania sprzedaży. Bądź widoczny, zacznij promować się w internecie!\n1 biznes online67 tanie pozycjonowanie80 pozycjonowanie stron internetowych1 Poznań68 darmowa reklama75 pozycjonowanie stron torun78 pozycjonowanie1 zarabianie1 online61 strony internetowe70 audyt seo62 pozycjonowanie stron gdansk5 miasto szczecin1 tarnowskie góry70 optymalizacja3 Warszawa1 zarabianie online1 Kawa1 skuteczne pozycjonowanie63 seo69 pozycjonowanie strony89 pozycjonowanie stron63 pozycjonowanie torun68 reklama internetowa1 pufa


Pierwszy nieprzeczytany post • Posty: 152 • Strona 3 z 11 • 1, 2, 3, 4, 5, 6 ... 11\nautor: lulla » 06 maja 2009, 09:37\nPrzemoc jest intencjonalna . Po coś .\nCo zrobić z oprawcami ? Nie wiem , pewnie przymusowe leczenie ?\nBo przecież terapie dla przemocowców istnieją , ale kto sam zrezygnuje z czynności , ktore "robią mu dobrze " ?\nTyle , że to jest takie "dobrze" jak dobry jest alkoholizm . Kij ma dwa końce .\nA o źródłach przemocy można przeczytać tu : Skąd wyrasta przemoc ?\nMój mąż doświadczał w swoim rodzinnym domu zarówno przemocy fizycznej , jak psychicznej , finansowej ...\nA potem gładko z ofiary zamienił się w kata . Znał metody do perfekcji , choć przemocą fizyczną się brzydził .\nTerapeutyzowanie dorosłego człowieka to jest działanie " po " .\nA tu trzeba o "przed" zadbać .\nZaczynam pisać i widzę , że za dużo , za dużo mam tej wiedzy\nBo również z obszaru działania np. Fundacji " Dzieci niczyje " .\nTak więc , musze odejść od komputera , żeby mnie nie poniosło .\nJedno jest pewne - potrzebna jest edukacja , bo ona zmienia świadomość społeczną .\nA zmiana tejże to proces trudny i na długie lata .\nautor: trelemorele » 06 maja 2009, 10:44\nW związkach młodych ludzi, ofiarami mogą być osoby niedoświadczone, nie wierzące w siebie, przytłoczone swą aktualną, życiową sytuacją. W takich sytuacjach, ofiara może mimo wszystko czuć, że związek z oprawcą jakoś stabilizuje jej życie. [...]\nautor: trelemorele » 06 maja 2009, 11:03\nhttp://www.nowamatkapolka.pl/plugins/_n ... hp?lang=pl\nautor: Ewa » 06 maja 2009, 11:51\nPo przeczytaniu tego artykułu jeszcze bardziej utwierdziłam się w przekonaniu, że żyłam przez 10 lat z psychopatą. Większość cech pokazanych w artykule pasuje to mojego byłego męża.\nBóg czuwał i chyba wywlókł mnie z tego bagna na własnych plecach. Bo ja sama nieraz zachodzę w głowę, jak mi się to wszystko udało zrobić, że dzisiaj żyję szczęśliwie.\nautor: ewas » 06 maja 2009, 13:45\nBardzo ciekawy artykuł , polowa o moim męzu .Pozdrawiam.\nautor: Floe » 06 maja 2009, 14:08\n"W ich przypadku terapia może tylko pogarszać sprawę; większość z nich dzięki temu wiele się dowiaduje o ludzkich emocjach i chętnie przypisują swoje wady i problemy niewłaściwemu traktowaniu w dzieciństwie oraz uczą się jeszcze lepiej manipulować bliskimi".\n"się dowiaduje o ludzkich emocjach"\n"chętnie przypisują swoje wady i problemy niewłaściwemu traktowaniu w dzieciństwie"\n"uczą się jeszcze lepiej manipulować bliskimi"\nTak to wkleiłam, bo już nie mogłam wytrzymać, jak czytam te babskie gorzkie żale. Fajnie, że jestem z innej paczki. Że mnie to ominęło, że mnie to nie dotyczy, że to dla mnie tylko relacje z piekła rodem.\nTylko, panie drogie, nie próbujcie zmieniać spraw w sposób systemowy. Pozwólcie innym żyć szczęśliwie i rozwiązywać problemy rozsądnie, bez wizji policji, prokuratorów i wiecznej kary za życia i po śmierci.\nKto jest żabą, a kto skorpionem, Bóg jeden wiedzieć raczy. A On się wiedzą swoją nie lubi dzielić.\nArmagedon z tymi babami\nautor: ewas » 06 maja 2009, 14:10\nFloe żyj długo i szczęsliwie .Pozdrawiam .\nautor: Floe » 06 maja 2009, 15:57\nTak, jeśli "miliony" żab, ofiar skorpionów, nie zechcą robić systemowych porządków w cudzych sypialniach, to szczęście zwyczajnych kobiet nie będzie zagrożone. Zresztą zawsze tak było, że która niewiasta myśli przy pomocy jajników, a nie głowy, to będzie narzekać, droga Ewas. Wcześniej albo później.\nI żadne prawo tego nie zmieni, choćby na każdej szafce w różyczki postawić pana posterunkowego z wielką pałą. Mnie tam dobrze, ja nie narzekam i nie chcę, aby mi kto wchodził w moje prywatne sprawy. Jak będę chciała się rozwieść, to się rozwiodę i zbędne mi do tego psychopatyczne artykuliki.\nMój mężczyzna musi być silny i mieć coś do powiedzenia poza terapeutycznym szczebiotem. Muszę się go trochę bać, jego fizycznej przewagi i gniewu. Inaczej bym mu wlazła na głowę. A ja nie kocham tych, którymi gardzę. Cokolwiek gadałyby o tym pany i panie psychologi... Gdybym ich słuchała, dawno żarłabym prochy na nerwice, depresje i całą resztę bezsenności.\nautor: jarek58 » 06 maja 2009, 17:14\nWitajcie. Floe zainteresowalo mnie to co teraz napisalas. Nie jestem jednak pewien czy dobrze Cie zrozumialem. Stad pytanie: Czy jesli nie boisz sie troche gniewu faceta i jego fizycznej przewagi, to nim gardzisz ?\nautor: lulla » 06 maja 2009, 21:35\nFloe pisze: Fajnie, że jestem z innej paczki. Że mnie to ominęło, że mnie to nie dotyczy, że to dla mnie tylko relacje z piekła rodem.\nElu , mam prośbę .\nZostaw ten temat w spokoju . Nie doświadczyłaś - masz szczęście .\nZ ogromną przykrością czytam Twoje komentarze do rozmów o przemocy .\nautor: liska34 » 06 maja 2009, 23:15\nMezczyzna dla mnie powinien mnie zachwycic. Raz na jakis czas zrobic powiedziec cos co bedzie dla mnie bardzo odkrywcze. Strach? Nie. Szacunek, respekt przed poczynaniami i owszem. Bez poddanczosci ale z doza cierpliwosci.\nArtykul o psychopatach przeczytalam. Z usmiechem na twarzy a moze to byl grymas goryczy.\nDwa pierwsze miesiace z ksieciem powtarzalam-nie wierze, nie ufam. On tanczyl w swoich klamstwach. Az uwierzylam. A potem juz bylo z gorki , czyli na samo dno.\nJako kobieta objeta przemoca w Polsce musialm ostro zachlac siebie zeby potem poskladac zycie do kupy. Bez przemocy.\nautor: trelemorele » 07 maja 2009, 08:26\naowiec pisze: Najprostszym sposobem uniknięcia jej jest odejscie od osoby np.meza stosującego taka przemoc..Przeprowadzka najprosciej..\naowiec pisze: A wkrajach III Swiata a wiec i w Polsce..kobieta dotknieta przemoca zdana jest na długi korowód zdarzen prawnych,psychologicznych.. itp..\nTo najprostszy sposób - uciec, odciąć się od sprawcy przemocy. Oczywiście, że tak.\nTylko, że nie można uciec od samego siebie - ucieczka do końca niczego nie załatwi.\nPo odcięciu od sprawcy trzeba sie uwikłać w ten "korowód zdarzeń psychologicznych"= podjąć prace nad sobą - m.in.nad wyuczeniem asertywnych zachowań, wyznaczania granic, odbudowaniem poczucia własnej wartości itp.\nTo że tkwimy tak długo w krzywdzących związkach oznacza najczęściej zaburzenia w tym obszarze.\nJesli nie podejmiemy pracy nad sobą, nadal nie będziemy umieli sobie poradzić nie tylko ze sprawcami przemocy , ale z osobami o silnym charakterze, które będa chciały narzucić nam swoja wole, niekoniecznie zgodną z naszą.\nDotyczy to pracy, środowiska, znajomych, sąsiadów czy nawet przyjaciół.\nOsoby które posiadają cechy charakteru=predyspozycje do popadania we współuzależnienie czy krzywdzące związki i nie podejmują żadnej pracy nad sobą popadają często z tego powodu w kolejne takie związki a nie dlatego że maja pecha.\nPoza tym trzeba stawić czoła lękowi,nie poddawać się i nie chowac głowy w piasek.Trzeba zdobyć wewnętrzna siłe i moc, i temu ma słuzyć terapia.\nBy zmienić innych-a raczej ich zachowania wobec nas- musimy zmienić siebie=\nMASZ TO NA, CO GODZISZ SIĘ!!\nautor: lulla » 07 maja 2009, 09:06\ntrelemorele pisze: Poza tym trzeba stawić czoła lękowi,nie poddawać się i nie chowac głowy w piasek.Trzeba zdobyć wewnętrzna siłe i moc, i temu ma słuzyć terapia.\nDo Floe - My tu nie gadamy jak baby na bazarze , ale dzielimy się własnymi doświadczeniami oraz cennymi informacjami dotyczącymi problemu .\nZresztą , fakt istnienia ogromnego problemu jest zbadany i bardzo dostępnie opisany :\nNa przykład na stronie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych :\nlink: Mity i stereotypy na temat przemocy\nlink: Charakterystyka zjawiska przemocy w rodzinie\nW Strefowej Czytelni polecam też bardzo dobrą książkę dotyczącą agresji słownej :\nlink: Toksyczne słowa .Słowna agresja w związkach - Patricia Evans\nI ja , jako osoba , ktora doświadczyła bezbośrednio i osobiście przemocy , nie godzę się na chichy , śmichy i potrząsanie piórami w tym temacie\nautor: Ewa » 07 maja 2009, 10:24\nI komu to tłumaczyć, Lulla, komu... Przecież najlepiej wykpić, wyszydzić i obrócić się dupą do wiatru pierwej dając popis erudycji. Czyż nie?\nOlej to. Mnie tylko bardzo boli, że to jest klasyka ponownego ranienia kogoś, kto już tkwi w piekle, ale mimo tego znajduje w sobie resztkę siły, żeby szukać pomocy. Choćby po omacku, ale dobre i to.\nJa się nie spodziewam zdrowych zachowań po kimś chorym. Sama tu kiedyś napisałaś - bierzesz chore to masz chore.\nPrzemoc domowa w każdej postaci jest, wg mnie, społecznym problemem w Polsce. Społecznym, a zatem obejmującym sporą część populacji. Świata nie zbawię, wiem, ale wiem też, że każda droga zaczyna się od pierwszego kroku. Zatem robię swoje - na mail zaufania pisze do mnie bardzo wiele ofiar przemocy. I w takich sytuacjach - dzielę się doświadczeniem i wskazuję gdzie można szukać pomocy. Reszta w rękach profesjonalistów.\nautor: trelemorele » 07 maja 2009, 11:31\nlulla pisze: I ja , jako osoba , ktora doświadczyła bezbośrednio i osobiście przemocy , nie godzę się na chichy , śmichy i potrząsanie piórami w tym temacie\nUważam, że z pewnych tematów sie nie kpi i nie żartuje.I ten do tych należy\nNiekiedy sprawca przemocy posuwa sie dalej i zabija swoją ofiarę, nieraz dzieci, jak było w przypadkach ostatnio nagłośnionych przez media...\nhttp://uwaga.onet.pl/16733,news,,zabita ... ortaz.html\nI trzeba mieć samemu nie za bardzo "pod sufitem" żeby się z tego śmiać.\nDlatego Lulla, uważam, że głównie jako moderator masz obowiązek zaprotestować przeciwko takim zachowaniom w tym temacie.\nOwszem po to jest forum żeby wyrażac swoje opinie.Ale dla niektórych nie ma nic świetego.\nJa osobiście olewam takie posty.Zawsze jest ktos kto lubi pomącić albo wsadzic kij w mrowisko.\nKażdy bierze z forum to co mu potrzebne. A ten temat powinien w głównej mierze słuzyć osobom doświadczającym przemocy.\nChoć skoro floe go czyta to może tez ma podobny problem tylko sama o tym nie wie..\nSkoro lubi jak ją facet krótko trzyma, to też to chyba nie jest zdrowy związek.\nAle to tylko takie moje refleksje...


TYLKO NA PUDELKU: Kamil Kuroczko walczy o względy Julii Wieniawy, trenując ją do "TzG": "Bardzo mu się podoba. Liczy na COŚ WIĘCEJ" - Pudelek\n| 23.07.2020 13:00\nTYLKO NA PUDELKU: Kamil Kuroczko walczy o względy Julii Wieniawy, trenując ją do "TzG": "Bardzo mu się podoba. Liczy na COŚ WIĘCEJ"\nOkazuje się, że tancerz poświęca aktorce znacznie więcej uwagi niż własnej partnerce, Nicole Bogdanowicz.\nKamil Kuroczko walczy o względy Julii Wieniawy (ONS, Instagram @kamilkuroczko)\nŻycie uczucie Julii Wieniawy od dawna wzbudza ogromne zainteresowanie mediów. Od czasu zakończenia wyjątkowo medialnego związku z Baronem 21-latka (przynajmniej oficjalnie) pozostaje singielką i skupia się na karierze.\nKilka dni temu paparazzi przyłapali Julię Wieniawę podczas publicznej wymiany czułości z Nikodemem Rozbickim. Wówczas z miejsca pojawiły się plotki, że parę łączy coś więcej niż tylko przyjaźń. Sama zainteresowana do tej pory nie skomentowała jednak pogłosek o "nowym związku".\nZobacz: Rozanielona Julia Wieniawa migdali się z Nikodemem Rozbickim w gorącą sobotnią noc. Stara miłość nie rdzewieje? (ZDJĘCIA)\nJuż wkrótce na antenę Polsatu powróci zawieszony w obliczu epidemii koronawirusa Taniec z gwiazdami. Jak poinformowała produkcja show, nowa odsłona tanecznej rywalizacji zadebiutuje na ekranach już we wrześniu. Na parkiecie ponownie zobaczymy między innymi właśnie Wieniawę.\nZobacz: Wiemy, kiedy "Taniec z Gwiazdami" WRÓCI NA ANTENĘ!\nW ciągu zaledwie dwóch odcinków programu Julia zdążyła wytańczyć sobie pozycję jednej z faworytek w wyścigu o kryształową kulę. Nic więc dziwnego, że ambitna aktorka nie marnuje czasu i już teraz intensywnie przygotowuje się do wrześniowych odcinków. Większość gwiazd programu rozpocznie oficjalne treningi dopiero w połowie sierpnia. Jak udało się dowiedzieć Pudelkowi, 21-latka może jednak liczyć na pomoc Kamila Kuroczko.\nChociaż Kuroczko oficjalnie tańczy w parze z Nicole Bogdanowicz, jest ponoć na tyle zauroczony Julką, że zgodził się czuwać nad szlifowaniem jej tanecznych umiejętności. Tym samym tancerz znacznie zwiększył przewagę Wieniawy nad innymi uczestnikami rywalizacji - w tym również nad swoją własną partnerką.\nOficjalne treningi, za które płaci Polsat, rozpocząć mają się dopiero w drugiej połowie sierpnia. Inni uczestnicy show zazdroszczą Julce, że dzięki zauroczonemu nią Kamilowi może wygrać program. Kuroczko jest w parze z Nicole Bogdanowicz, ale nie poświęcił ani minuty wolnego czasu na nią. Ćwiczy tylko z Julką i żałuje, że to nie z nią tańczy w programie - twierdzi informator Pudelka.\nWszystko wskazuje na to, że pomoc Kuroczki nie jest całkowicie bezinteresowna. Tancerz liczy ponoć, że wspólne treningi znacznie zbliżą go do Julki.\nKuroczko liczy na coś więcej... Wieniawa bardzo mu się podoba - zdradza nasze źródło.\nCo ciekawe, Kamil Kuroczko jeszcze kilka lat temu spotykał się z poznaną właśnie na planie Tańca z gwiazdami Joanną Opozdą, która obecnie jest związana z byłym partnerem Wieniawy, Antkiem Królikowskim. Nadążacie?\nZobacz również: Podekscytowana Julia Wieniawa pokazuje swoje WIELKIE PŁYTY. "JAK SZALEĆ TO SZALEĆ"\nJasne, już jakieś intrygi wymyślają zeby te flaki z olejem kogoś zainteresowaly\nBuahaha, a on był zaręczony z Opozdą, która jest obecną dziewczyną, byłego chłopaka Julii Wieniawy, czyli Antka Krolikowskiego.\nA kim jest Nicole Bogdanowicz? To gwiazda czy jak?\nMandaryna powinna wystąpić!\nIstna telenowela, moda na sukces (i to dosłownie), klan, plebania i inne brazylijskie opery mydlane.\nKamil to raczej poluje na Stefano.\nzaistniała dzięki Królikowi teraz równia pochyła w dół\nKamil nie dla psa kiełbasa\nTylko, że Pan Kamil ma dziewczynę jak nie narzeczoną już od bardzo długiego czasu! Również tancerka. Szczęścia życzę Panie Kamilu :)\na kto jej nie miał....\nJulka ładna dziewczyna\nogólnie co by nie mowić to pasują z wyglądu do siebie ale dla wieniawy to ciut za niski próg\nSkoro wszyscy ją mogą zaliczyć to dlaczego on by nie mógł?\nTez chce Mandaryny w programie! To by byla bomba energii, a nie jakies napompowane miny\nCo się dzieje z tymi celebrytkami dla rozgłosu gotowe na ekranie uprawiac sex\nNicole? A podobna do Samanty.. Ale z jednego profilu bo z drugiego do Dżesiki.\nBzdury! Nicole jest na kwarantannie ponieważ na planie ,,Przyjaciółek" wykryto koronawirusa. Wieniawa jest teraz z Terazzino na Sycylii a poza tym Kamil Kuroczko ma od dawna dziewczynę !\nIle już z nią ćwiczyło..... 🤣🤣🤣🤣🤣\nAle się tasują.....


czas dla mamy - Live4live.pl\nTag: czas dla mamy\nLipiec to dla mnie miesiąc pełen wrażeń. Cały rok u mojego boku jest mała istota Natalka. Dziecko aktywne, energiczne i nie pozwalające się nudzić. Dziecko, z którym spędzam każdą wolną chwilę, któremu organizuje czas tak żeby się nie nudziło i doświadczało. Wakacje każdemu rodzicowi kojarzy się z beztroską z dzieckiem. Ja natomiast będąc mamą po […]


Informator Stolicy - Super konkurs! Wygraj książkę Wydawnictwa Wielka Litera pt. ,, Przebłysk"\nSuper konkurs! Wygraj książkę Wydawnictwa Wielka Litera pt. ,, Przebłysk"\nRazem z Wielka Litera przygotowaliśmy Konkurs! Mamy dla Was do wygrania książkę autorstwa Roberta Rient pt. ,, Przebłysk"\nTAGI KONKURS Wydawnictwo Wielka Litera Robert Rient Przebłysk\nPodróż Roberta Rienta prowadzi przez kraje i kontynenty, przez niedoskonałość ludzkiego ciała, religijne i filozoficzne prawdy i półprawdy, meandry umysłu, który próbuje wyzwolić się z pułapek i schematów, wreszcie: przez inspirujące teksty kultury.\nW komentarzu odpowiedz na pytanie „dlaczego właśnie Ty chcesz wygrać książkę Wydawnictwa Wielka Litera pt. ,, Przebłysk".\nOdpowiedzi można udzielać do dnia 17.02.2019 do godziny 23:59.\nWyłonienie zwycięzcy zostanie opublikowane dnia 18.02.2019 roku.\n3. Konkurs zostanie przeprowadzony przez Organizatora na stronie www prowadzonej przez Organizatora pod adresem URL: https://informator-stolicy.pl zwanym dalej „Portalem”, w dniach od 08.02.2019 do 17.02.2019 roku.\n10. Zgłoszenie Konkursowe polega na umieszczeniu w terminie od 08.02.2019 do 17.02.2019 roku komentarza z odpowiedzią na pytanie „dlaczego właśnie Ty chcesz wygrać książkę Wydawnictwa Wielka Litera pt. ,, Przebłysk" pod danym wpisem konkursowym umieszczonym na Portalu Infomator Stolicy.\n15. Laureat Konkursu zostanie wyłoniony i ogłoszony na Portalu dnia 18.02.2019 roku. Publikacji, o której mowa będzie podlegała nazwa użytkownika Laureata Konkursu.\n222 740 złotych od zespołu Metallica dla Warszawskiego...


Inne - podstrona 106 kategorii w katalogu\nWszystko o Waszym PSP!!\nadres www: http://www.PSPwow.pl/\n:: Wszystko o Waszym PSP!!\nadres www: http://www.czystosc.biz/\n:: Sprzątanie pomieszczeń, sprzątanie biur MERPOL - firma sprzątająca!\nOchrona osób i mienia :: MERPOL - Monitoring Wielkopolski\nadres www: http://www.merpol.pl/\n:: Ochrona osób i mienia :: MERPOL - Monitoring Wielkopolski\nadres www: http://aletv.info/\n» Skoki spadochronowe skydiveblog.pl\nJeżeli chcą Państwo uzyskać informacje dotyczące szkoły skoków ze spadochronem skydive.pl, to zachęcamy do zaznajomienia się\nPlatforma internetowa ochrona.nf.pl przedstawia obowiązujące informacje odnośnie działających na polskim rynku agencji ochron\n» Biżuteria indyjska - jhumka.pl\nUwielbiasz oryginalną biżuterię? Wejdź na jumka.pl i zachwyć się wyjątkową biżuterią z Indii. Biżuteria orientalna może być ś\n» Odzież Promostars\nJeżeli mają Państwo w planach wykonać dla pracowników lub kontrahentów ubrania reklamowe, to zapraszamy do zapoznania się z o


Certyfikowane warsztaty we współpracy ze światowy liderem produkcji i przetwórstwa warzyw – firmą Bonduelle\nSprawny lider – wydajny zespół\nCASE STUDY międzynarodowej firmy produkcyjnej zatrudniającej tylko w Polsce 600 pracowników!\n20 lipca 2022 r.,\nzauważyłeś spadek zaangażowania w swoim zespole produkcyjnym i nie wiesz w jaki sposób zmotywować pracowników do pracy?\nnie czujesz się odpowiednio kompetentny w prowadzeniu trudnych rozmów z pracownikami?\nspotykasz się z problemem doboru odpowiednich pracowników, tak aby cele działu produkcyjnego były realizowane na oczekiwanym poziomie?\nnie wiesz jak zabezpieczyć produkcję przed epidemią nieplanowanej absencji w pracy?\nTwój zespół charakteryzuje ciągła rotacja, a Ty masz problem z rozplanowaniem produkcji tak, by zapewnić ciągłość pracy?\nchciałbyś lepiej wykorzystywać potencjał swoich pracowników i zbudować silny, efektywny zespół?\nmasz wrażenie, że pracownicy gubią się od nadmiaru informacji i nie do końca wiedzą, czego od nich w danej chwili wymagasz?\nTo weź udział w specjalistycznych warsztatach stworzonych wraz z Szefem Produkcji w Bonduelle.\nnauczysz się dobierać zadania do kompetencji i umiejętności pracowników,\ndowiesz się, jak firma Bonduelle zarządza brakami kadrowymi, by nie spowalniać produkcji,\npoznasz techniki komunikacji, dzięki którym jasno i konkretnie przekażesz pracownikom obowiązki i cele produkcyjne,\nnauczysz się szybko reagować na zmianę, wdrażając wcześniej przygotowany plan A, B czy C,\nzobaczysz, jak firma produkcyjna podchodzi do zarządzania sytuacjami kryzysowymi na produkcji i zapoznasz się mechanizmami w niej funkcjonującymi,\nwyeliminujesz błędy w motywowaniu pracowników produkcyjnych i wyposażysz się w skuteczne sposoby na zwiększenie satysfakcji z pracy.\nJedyne na rynku, oparte na case study warsztaty, na których skonfrontujesz swój sposób zarządzania zespołem produkcyjnym, skonsultujesz swoje obawy i wypracujesz taki sposób działania, by zabezpieczyć swoje plany produkcyjne i ograniczyć wysoką rotację na produkcji.\nDzięki narzędziom otrzymanym na warsztatach zbudujesz dynamiczny i zgrany zespół o wysokiej efektywności!\nLider ukierunkowany na zadania\nPlanowanie produkcji, wyznaczanie celów i zadań pracownikom fizycznym – jak Bonduelle dopasowywuje zadania do umiejętności bez obaw o wynik produkcji?\nSpotkania planistyczne, tworzenie zespołów projektowych – w jaki sposób Bonduelle kompleksowo wzmacnia zdolności produkcyjne w przedsiębiorstwie? Jak w pełni wykorzystuje metodę Hoshin Kanri, aby ukierunkowywać firmę na jeden, wspólny cel i zwiększać do maksimum zaangażowanie wszystkich zespołów w rozwój firmy?\nEgzekwowanie zadań – z jakich narzędzi korzysta Bonduelle, by zweryfikować pracę zespołu produkcyjnego? W jaki sposób reaguje na błąd, aby się nie powtórzył, co robi w przypadku celowego zaniedbania obowiązków przez pracownika? Praktyczne podejście Bonduelle do metody 5S, uczącej dyscypliny niezbędnej do utrzymania standardów na produkcji oraz do Problem Solving, dzięki której lider produkcji i przetwórstwa warzyw jest w stanie szybko wykrywać nieprawidłowości w przepływie na linii produkcyjnej.\nZarządzanie wizualne dzięki lekcjom jednopunktowym i fiszkom autoszkoleniowym – kreatywne podejście Bonduelle do komunikacji z pracownikami produkcyjnymi. Jak firma dba o codzienną, mocną w wyrazie komunikację?\nZarządzanie sytuacjami kryzysowymi – co robi Bonduelle, by zminimalizować skutki braku pracowników na zmianach? W jaki sposób udaje im się szybko przeplanować produkcję z zachowaniem ciągłości pracy? Jakie działania podejmuje, gdy zabraknie komponentów czy podzespołów do produkcji wyrobów gotowych?\nBudowanie długoterminowej strategii działania – tworzenie planu A, B, C i zwinne działania w sytuacjach nieplanowanych. Jak Bonduelle zabezpiecza produkcję przed nagłymi zmianami? Budowanie elastycznych zespołów ukierunkowanych na rozwój.\nLider ukierunkowany na ludzi\nBudowanie atmosfery w zespole – jak Bonduelle dba o dobrą atmosferę w zespole? Autorskie metody budowania efektywnej współpracy i zwycięskich zespołów. W jaki sposób firma celebruje sukcesy i dba o dobry employer branding? Wdrażanie idei przywództwo wg Simona Sineka.\nPraca nad postawą lidera - jak zwiększać autorytet lidera na produkcji? Sprawdzone sposoby Bonduelle na wzmacnianie szacunku dzięki transparentności komunikacji i zachowań.\nMotywowanie pozafinansowe – jakie techniki motywacyjne stosuje na co dzień Bondulle? Rola wizyt benchmarkingowych w innych zakładach\nMatryca kompetencji, indywidualne plany rozwojowe IPR – jak Bonduelle dba o rozwój pracowników z Polski i zza granicy?\nFeedback i umiejętność słuchania – jak powinny wyglądać krótkie i skutecznych spotkania z zespołem produkcyjnym? Jak to robi Bonduelle? Jak szybko reagować na konflikty na halach produkcyjnych? Stwarzanie okazji do otwartej rozmowy, safety contact, time keeper. Jak właściwie rozmawiać z pracownikami o obawach, zadaniach i rezultatach pracy?\nTrudne rozmowy na produkcji – czas na refleksje, cykliczne rozmowy, standardy wizualne, system sugestii pracowniczych. Skuteczne sposoby firmy Bonduelle na przeprowadzenie trudnej rozmowy z pracownikiem, by jasno określać swoje oczekiwania względem pracownika, a także ograniczać stres u rozmówcy.\nWyjątkowa przestrzeń na skonfrontowanie swoich zdarzeń na produkcji, wymiana doświadczeń pomiędzy liderami z różnych firm produkcyjnych, wspólne poszukiwanie alternatywnych rozwiązań problemów. Część oparta o opinię i komentarze liderki z firmy Bonduelle, poświęcona analizie przeróżnych sytuacji na produkcji.\nDostęp po szkoleniu - uczestnicy w wersji PREMIUM i SUPERPEMIUM otrzymają dostęp do nagrania szkolenia na 14 dni po szkoleniu, dzięki czemu będzą mogli do niego powrócić,\nCertyfikat - gwarantujemy certyfikat udziału w szkoleniu (w wersji elektronicznej lub papierowej za dopłatą).\n4-tygodniowy dostęp do kursu online Efektywne metody zarządzania zespołem (więcej o kursie na stronie https://www.uniqskills.com/pl/hr/efektywne-metody-zarzadzania-zespolem).\n4-tygodniowy dostęp do kursu online Efektywne metody zarządzania zespołem.\nPrzy zgłoszeniu do 3 kwietnia 2022 r. - taniej o 200 zł netto!


Szczurek: Emisja euroobligacji możliwa jeszcze w tym roku - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plSzczurek: Emisja euroobligacji możliwa jeszcze w tym roku\n28 września 2015, 12:26 | Aktualizacja: 28.09.2015, 12:27\nMinisterstwo Finansów może wyjść na rynek euroobligacji jeszcze w tym roku, poinformował minister finansów Mateusz Szczurek.\n"Możliwe, że jeszcze w tym roku wyjdziemy na rynek euroobligacji, nie zamykamy sobie tej drogi" - powiedział Szczurek dziennikarzom przed debatą "Polska Nowoczesna. Jak możemy wygrać rywalizację w globalnej gospodarce?"\nNa początku września Ministerstwo Finansów sprzedało 10-letnie benchmarkowe euroobligacje o wartości nominalnej 1 mld euro przy rentowności 1,592% wobec popytu wynoszącego 1,3 mld euro. Obligacje wyceniono na 48 pb powyżej średniej stopy swapowej, co odpowiada rentowności 1,592%. Roczny kupon obligacji ustalono na poziomie 1,5%.\nWcześniej w tym roku Polska wyemitowała na rynkach zagranicznych obligacje o równowartości zaledwie 1,5 mld euro, więc - jak podkreślała wiceminister finansów Dorota Podedworna-Tarnowska - wrześniowa emisja nie oznaczała wzrostu udziału długu zagranicznego w długu ogółem. W stosunku do końca poprzedniego roku udział ten będzie nawet zauważalnie mniejszy.\nWedług projektu przyszłorocznego budżetu, planowane w 2016 r. potrzeby pożyczkowe netto kształtują się na poziomie 73,72 mld zł wobec 57,98 mld zł w 2015 r., a planowany poziom potrzeb pożyczkowych brutto (suma potrzeb netto oraz przypadającego do wykupu długu) wynosi 180,78 mld zł wobec 162,24 mld zł w 2015 r. Finansowanie krajowe potrzeb pożyczkowych netto zaplanowano w 2016 r. na poziomie 47,6 mld zł, a finansowanie zagraniczne - na 26,12 mld zł.\n>>> Czytaj też: Rewolucja podatkowa PO to niewypał. Bo nikt jej nie rozumie\nAfera spalinowa także w Audi. Sprawa dotyczy dwóch milionów aut tej marki


Co z gminnymi inwestycjami? - Głos Powiatu Średzkiego\nWójt Andrzej Janicki zapowiedział m.in. złożenie pisma do starostwa „w obronie” promu w Dębnie. youtube.com/Gmina Krzykosy\nWójt gminy Andrzej Janicki podczas sesji Rady Gminy poinformował, że powiat wycofał z budżetu pieniądze na przebudowę drogi Sulęcin – Borowo. Nie przeznaczy także większych środków na poprawę jakości dróg powiatowych na terenie gminy Krzykosy. Dokończona zostanie natomiast jedna inwestycja.\nSesja Rady Gminy Krzykosy odbyła się 6 lutego. Po przyjęciu protokołu z poprzedniej sesji i informacjach przewodniczącego oraz wójta działaniach między sesjami, rozpoczęto głosowanie nad projektami uchwał. Przegłosowano między innymi zmianę niektórych ustaw związanych z obywatelską inicjatywą uchwałodawczą. Ma ona na celu zwiększenie udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych. Dodany ma zostać m.in. artykuł mówiący, że „grupa mieszkańców gminy, posiadających czynne prawa wyborcze do organu stanowiącego, może wystąpić z obywatelską inicjatywą uchwałodawczą”. Nadano też nazwę drodze wewnętrznej położonej w miejscowości Pięczkowo, biegnącej od ulicy Leśnej w kierunku północnym – ul. Polna. Radni zatwierdzili również udzielenie pomocy finansowej w wysokości 28 330,55 zł dla gminy Zaniemyśl z przeznaczeniem na realizację zadania z zakresu lokalnego transportu zbiorowego.\nW punkcie sesji Wolne głosy i wnioski pojawiło się kilka ciekawych propozycji odnośnie rozwoju gminy, na które starał się odpowiedzieć wójt Andrzej Janicki. Jena z radnych wyraziła zadowolenie z nowo powstałego oświetlenia w Krzykosach, jednak zaznaczyła, że mogła zajść pomyłka, gdyż lampy potrzebne były przy przejściu dla pieszych na skrzyżowaniu ulic Tęczowej i Jabłoniowej, a postawione zostały przy ul. Rolnej. Poprosiła więc o rozważenie dodatkowej latarni w tym miejscu. Zauważyła również, że planuje się kilka imprez plenerowych na placu w Krzykosach, a budynek gospodarczy znajdujący się niedaleko szpeci ogólny wygląd miejsca. Zasugerowała więc jego rozebranie.\nWójt Krzykos poinformował, że weźmie pod uwagę uwagi i propozycje mieszkańców i radnych. Wytłumaczył także sytuację drogi Murzynowo Leśne – Sulęcin, o której dokończenie pojawiały się pytania. - Kontynuacja inwestycji leży po stronie powiatu. Pieniądze na ten cel są zarezerwowane w budżecie i odbył się już nawet przetarg na wykonanie prac. Nakładka na drogę będzie więc zrobiona do końca – mówił podczas sesji Andrzej Janicki. Poruszył też kwestię drogi powiatowej Sulęcin – Borowo, która jego zdaniem jest bardzo istotna dla mieszkańców. Podkreślił, że pieniądze na jej przebudowę nie zostały wycofane z powiatowego budżetu na jego wniosek, a zrobił to już wcześniej zarząd. - Poprosiłem jednak w rozmowie ze starostą chociaż o środki na projekt tej drogi, co w przyszłości ułatwiłoby realizację inwestycji – mówił wójt, przypominając, że starostwo nie przeznacza zbyt dużych kwot na drogi w gminie.\nW planach Andrzej Janicki ma także postawienia wiaty chroniącej od deszczu i wiatru na przystanku autobusowym w Solcu, modernizację przystanku przy DK11. Zapewnił także, że wystosuje pismo do Starostwa Powiatowego, zgodnie z prośbą mieszkańców i sołtysa Pięczkowa, odnośnie sprawy zakupu nowego promu w Dębnie.\nJak będą wyglądać tężnie?\nObwodnica powstanie do 2021 roku?\nPożyczą jedenaście milionów


Dziurawa kładka na dworcu Łódź Widzew | Dziennik Łódzki\nDziurawa kładka na…\nDziurawa kładka na dworcu Łódź Widzew\nMarcin Bereszczyński 8 października 2011, 7:05\nDziurawa kładka na dworcu grozi katastrofą budowlaną Grzegorz Gałasiński\nKładka nad peronami dworca Łódź Widzew straszy dziurami prowizorycznie zaklajstrowanymi tu i ówdzie cementem. Po 16 października, gdy zamknięty zostanie dworzec Fabryczny, po kładce codziennie przechodzić będzie kilkanaście tysięcy podróżnych. Tego kładka może nie wytrzymać.\nPKP stanęły pod ścianą. Trzeba było szybko wymyślić, jak uchronić podróżnych przed katastrofą budowlaną. Postanowiono zbudować przejścia przez tory na początku i na końcu peronów.\nJednocześnie PKP zleciły projekt przebudowy kładki. Jeśli okaże się, że cena nie będzie zbyt wysoka, to przejście nad peronami zostanie zmodernizowane. W przeciwnym razie podróżni będą musieli przechodzić przez tory przed lokomotywami po tymczasowych przejściach. Zanim znajdą się na torowisku, będą musieli przejść przez metalowe bramki, które poprowadzą ich tak, aby wchodzili przed pociągi twarzą skierowaną w ich stronę. Będzie to utrudnienie dla osób z bagażami, ale ma to zapewnić bezpieczeństwo przechodzącym między pociągami.\nDlaczego kolej wcześniej nie zajęła się kładką na dworcu Łódź Widzew?\n- Kładkę, dworzec Chojny i kolej obwodową należało zrobić znacznie wcześniej. Projekt został zatwierdzony w 2009 r., a później trwały procedury przetargowe, które wszystko opóźniły - tłumaczy Paweł Dziwisz, szef Zespołu Projektu Unijnego ds. modernizacji łódzkiego węzła kolejowego PKP Polskie Linie Kolejowe.\nDocelowo dziurawa kładka ma zniknąć z widzewskiego dworca. W projekcie przebudowy linii kolejowej z Fabrycznego na Widzew zapisano budowę przejścia podziemnego pod widzewskim dworcem. Kładka ma być rozebrana. Nastąpi to najwcześniej w przyszłym roku.\nPerony też czeka modernizacja. Pomimo zwiększonego ruchu pociągów na Widzewie zbudowane zostaną trzy perony o długości 400 metrów. Będą oddalone od budynku dworca. Obecny pierwszy peron przestanie pełnić swoją funkcję. W miejscu, gdzie za torami rosną chaszcze ma powstać Centrum Sterowania Ruchem całego łódzkiego węzła kolejowego.\nłódź widzew kładka\nMax 08.10.2011 13:27:55\nDworzec Łódż-Widzew to kompromitacja resoru transportowego, a konkretnie ....ludzi nim zarządzającym. Sirmiężna wiata peronowa...dziurawa kładka nad torami... to co znajduje się przy torach to...cloaka...zarośnięte pobocza torowisk ...śmieci wszelkiego rodzaju...i mnóstwo krzaków. Ale ludzie odpowiedzialni za stan sanitarny, zarówno terenu dworca jak i terenów miejskich tam nie chodzą ....oni poruszają się samochodami. Za ten stan rzeczy, ktoś wreszcie musi odpowiedzieć...ponosząc stosowne konsekwencje.\nchaszcz 08.10.2011 13:05:59\ncentrum sterowania ruchem bedzie w "chaszczach". perony, tunele i łódzki węzeł kolejowy można też zrobić w\n"CHASZCZACH" najlepiej wszystkich łódzkich decydentów, ze zdanowską na czele, wysłać w "CHASZCZE"\nSpoldzielniaMonopoluWladzy 08.10.2011 12:43:07\nJak mozna pisac o dziurach na dworcach na jeden dzien przed wyborami?\nŁODZIANIN 08.10.2011 09:36:28\nCZY WIECZNIE W TYM MIEŚCIE MUSI TAŃCZYĆ CHOCHOŁ?CO ZA LUDZIE PCHAJĄ SIĘ DO WŁADZY?A W TYM WSZYSTKIM WSPOMAGAJĄ ICH CIENKIEJ RENOMY DZIENNIKARZE,RĘCE I NOGI OPADAJĄ CIĄGLE TO SAMO W KOŁO MACIEJU KTO IM ZA TO PŁACI???\nJonek 08.10.2011 08:54:34\nTak sobie myślę,co by to było, gdyby Pan Marcin odwiedził mnie w pracy?! Później byłoby mi głupio śmiać się za siebie :)\nTransfery Widzewa na obrazkach. Widzew stał się mistrzem kalamburów. Dominik Kun zostaje w Widzewie\nPiłka nożna. Działacze Widzewa od niedawna zaprezentowali nową arcyciekawą umiejętność.\n9 czerwca 2022, 12:05\nTak powstawała Reaktywacja Tradycji Sportowych Widzew Łódź. Wspomnienia ratowników. Zdjęcia\nWłaściciel Widzewa Tomasz Stamirowski ogłosił nie tak dawno koniec Reaktywacji Tradycji Sportowych Widzew i powrót po siedmiu latach do nazwy Robotnicze...\n6 czerwca 2022, 21:02


W drugim dniu nasz dowódca przeprowadza poranną pobudkę za pomocą syreny alarmowej, po której wybiegamy w teren na poranną zaprawę, która jest początkiem wielogodzinnych ćwiczeń musztry. Po przerwie obiadowej udajemy się do piwnic szkoły gdzie czeka na nas strzelnica, w której oddajemy się świetnej zabawie strzelania do tarcz. Po zakończonych ćwiczeniach zbieramy się i wspólnie analizujemy wszystkie plusy i minusy, mając świadomość, że jeszcze wiele nauki przed nami. Nie poddajemy się i działamy z coraz większą pewnością siebie! Do zobaczenia niebawem!


Happyholic: Odkryj pięć najlepszych cech swojej osobowości\nW swoim życiu kilkukrotnie spotkałam się z zadaniem, które polegało na podaniu swoich zalet i wad, mocnych i słabych stron. Przy niedoskonałościach nikt nie miał żadnego problemu. Bez mrugnięcia okiem każdy potrafił podać to, z czego nie jest najbardziej dumny. Jednak gdy przychodziło do wymienienia zalet, często zalegała przejmująca cisza.\nNiektórzy nie potrafili podać ani jednej dobrej cechy swojego charakteru - być może ze skromności. Myślę jednak, że spora część naprawdę nie znała swoich dobrych stron.\nSama miałabym spory problem z wymienieniem swoich zalet. Nigdy nie uważałam się za złą osobę, ale jakoś nie potrafiłam nazwać tego, co uważam w sobie za dobre. Z pomocą przyszedł mi pewien kwestionariusz, w którym ilość pytań może wydawać się przytłaczająca, czas jego wypełnienia jeszcze bardziej... Ale naprawdę warto przysiąść na te kilkadziesiąt minut i odkryć swoje mocne strony.\nMam na myśli opracowany przez badaczy zajmujących się psychologią pozytywną VIA Signature Strenghts Questionanaire, w którym wyróżniono 24 podstawowe zalety, jakie może posiadać człowiek. Po wypełnieniu długiego kwestionariusza możemy odkryć, jakie są nasze najsilniejsze strony.\nPrzynajmniej trzy z pięciu zalet wyróżnionych w wynikach badań, powinny zgadzać się z tym, co sami o sobie myślimy. Jeżeli wśród pięciu cech znajdą się takie, z którymi nie do końca sie identyfikujemy - odrzucamy je i bierzemy pod uwagę następne wymienione w wynikach zalety - szóstą czy siódmą...\nCzego dowiedziałam się o sobie z badania? Przede wszystkim tego, że moimi największymi zaletami są:\nNigdy wcześniej nie myślałam o tym jako swojej zalecie, ale faktycznie - słysząc piękną piosenkę po prostu czuję ciarki, patrząc na cudowne widoki, czuję w sercu coś specjalnego - mieszankę radości, zachwytu. Spacerując po cichym, lesie rozkoszuję się śpiewem ptaków, zapachem igliwia... Na wzruszających filmach płaczę jak bóbr - czasem również czytając książkę. Piękno naprawdę mnie porusza i ... to też jest piękne!\nO tak - czasem aż za bardzo interesuję się wszystkim dookoła. Chciałabym się znać na wszystkim! W dziedzinach, które szczególnie zawładną moim sercem i umysłem potrafię zgłębiać się miesiącami (tak jest na przykład z tematem szczęścia, który totalnie mnie pochłonął!). Czasem lubię poczytać coś z dziedziny, która zupełnie nie była dotąd moim obszarem zainteresowań, żeby jeszcze bardziej poszerzać swoje horyzonty. Ciekawska ze mnie istota!\nMam w sobie naprawdę dużo samozaparcia - kiedy coś zacznę, niemalże zawsze to skończę w odpowiednim terminie. Nie nudzę się szybko kolejnymi zadaniami, potrafię się zdyscyplinować do ukończenia nawet wyjątkowo niewdzięcznego zadania. Myślę, że dzięki temu mam mniejsze problemy niż przeciętny człowiek z odkładaniem różnych zadań na później.\nTeraz większość z Was pomyśli "ale musi być z niej kujon!". I wiecie co... nie zaprzeczę. Bo faktycznie sporo się uczę - nie umiem sobie odpuścić i przyjść nieprzygotowana na egzamin czy kolokwium. Dzięki temu jednak czuję się dużo spokojniej przed takimi sprawdzianami. Najprzyjemniejszym skutkiem ubocznym takiego przykładania się do nauki jest stypendium rektora dla najlepszych studentów, które jest naprawdę miłą nagrodą po ciężkich sesyjnych nocach!\nOprócz nauki na studiach, ta zaleta przekłada się oczywiście także na inne dziedziny i łączy się w pewien sposób z wymienionymi przeze mnie wyżej zaletami - ciekawością świata, chęcią zgłębiania się w różne dziedziny. Taka po prostu jestem!\nMądrość, rozsądny punkt widzenia\nTo cecha, z którą na początku nie do końca się zgadzałam. Przeczytałam opis:\n"Mimo, iż być może nie myślisz o sobie jako wyjątkowo mądrej osobie, twoi znajomi tak cię widzą i cenią twój punkt widzenia na różne sprawy, zwracają się do ciebie o radę. Twoje spojrzenie na świat wnosi sens w życie nie tylko twoje, ale też innych osób"\nI pomyślałam: może faktycznie coś w tym jest. Zresztą po co piszę tego bloga...? Przede wszystkim po to, żeby dzielić się z innymi moim podejściem do świata, inspirować (mniej lub bardziej udanie). Moi znajomi faktycznie często pytają mnie o radę, liczą się z moim zdaniem. To bardzo podniosło mnie na duchu.\nJeżeli nie chce się Wam wypełniać tak długiego testu i chcielibyście w jakiś prostszy sposób dowiedzieć się czegoś o swoich silnych stronach, możecie skorzystać z innego rozwiązania: zapytajcie kilka najbliższych osób, co szczególnie w Was cenią. Często sami nie widzimy w sobie czegoś, co inni uważają za wyjątkowe zalety.\nBardzo gorąco zachęcam Was do wglądu w swoją osobowość - jeżeli wykonacie test, lub skorzystacie z drugiego sposobu - podzielcie się rezultatem w komentarzach.\nJeżeli nawet bez tego jesteście świadomi swoich największych zalet - również bardzo proszę Was o podzielenie się z nami tymi cechami. Jest to moim zdaniem niezwykle interesujący (i wyjątkowo zaniedbany) temat!\nBeata 02.10.2012, 17:43\nUwielbiam ten Kwestionariusz Virtues In Action. Trwają prace nad jego polską adaptacją i mam nadzieję, że niebawem będzie wykorzystywany w poradniach czy np. przy okazji doradztwa zawodowego. Moje wyniki sprzed ok. pół roku to\n1. Docenianie piękna i doskonałości.\n2. Intymność i zdolność do kochania.\n4. Pogoda ducha\n5. Postawa obywatelska/ praca zespołowa\nNiestety prawie wszystkie siły należące do kategorii odwagi (np. pilność i wytrwałość ;/) zajmują u mnie ostatnie pozycje, dlatego pracuję nad tym.\nCieszę się, że popularyzujesz VIA-IS na swoim blogu, bo uważam, że to cudowne narzędzie!\nMARTA. 02.10.2012, 17:45\nPiękne cechy! Szkoda wlasnie, że tak mało ludzi je w sobie dostrzega. Komplementujesz kogoś, bo naprawdę coś szczerze w kimś widzisz, a druga osoba nie używa słowa "dziękuję" tylko coś w stylu "nie kłam". To mnie strasznie denerwuje. Bo starasz sie, chcesz być miła a ktoś odrzuca od siebie dobro drugiego człowieka. I później ludzie są jacy są, marudni i wiecznie im źle.\nRobię ten test, jestem ciekawa jakie ja zalety jeszcze skryte mam. :)\nJaded 02.10.2012, 18:23\nWielokrotnie chwalenie siebie wychodzi za narcyzm, więc ludzie wolą oczerniać siebie niż chwalić. :)\nfotografka 02.10.2012, 18:54\nDobrze wiedzieć, że nie tylko ja płaczę na filmach albo jak czytam książki :D Do tej pory myślałam, że jestem jakaś dziwna, ale widzę, że jednak nie :)\nTeż jestem zainteresowana światem. Często czytam książki z różnych dziedzin, ciekawe artykuły itp.\nUczyć też się lubię i tak jak Ty jestem kujonem. Niestety XD\nKsiążkozaur 02.10.2012, 19:51\n1. Poczucie sensu/wiara\n3. Zamiłowanie do nauki\n4. Docenianie piękna\nJeszcze jakiś czas temu pewnie wyszłaby mi pracowitość, ale się rozleniwiłam ostatnio - przynajmniej w moim mniemaniu ;)\nJustyna 02.10.2012, 20:11\nja zawsze miałam z tym problem i właściwie ciągle mam.\nchyba dlatego, że nie mogę się pozbyć porównywania siebie z innymi..;(\nale pierwsze 2 Twoje cechy zauważam też u siebie :)\nJo 02.10.2012, 20:25\nsą cechy, które mogą być i zaletą i wadą ;)\nLou 02.10.2012, 20:54\nNo to zaczynam test Kochana;)\nkudels 02.10.2012, 21:20\nzrobię w wolnej chwili, ciekawe co mi wyjdzie :) Z Twoich cech wnioskuję, że ambitna kobitka z CIebie!\nKlaudia Shea 02.10.2012, 21:31\nHappyHolic 03.10.2012, 07:08\nTrzeba się zarejestrować na stronie - później przechowywane są na niej wszystkie wyniki Twoich testów.\nI po prostu kliknąć na test z nazwą, którą podałam.\nKlaudia Shea 04.10.2012, 21:13\nDziękuje :* Jak znajdę czas na te wszystkie pytania to zrobię ^^\nJagoda 03.10.2012, 10:27\nTo prawda, że czasem trudno dostrzec w sobie dobre cechy, ale myślę, że warto - choćby po to by podnieść nieco poczucie własnej wartości :-)\nCherie Currie 03.10.2012, 14:57\nNa pewno skorzystam z tego testu :) Co do ostatniego się zgadzam - twój blog jest bardzo inspirujący i pomocny, także na pewno coś w tym jest :)\nDesign your life 03.10.2012, 20:51\nZ pewnością spróbuję rozwiązać test - masz rację, trudno jest ot tak wymienić swoje zalety i właściwie je nazwać. Łatwo powiedzieć, że jest się leniuchem lub wiecznie się spóźnia, a jakoś fakt, że jesteśmy odważni czy ciekawi świata nie przychodzi to głowy tak szybko. Do dzieła!\nAgga 04.10.2012, 12:33\nwłaśnie do Ciebie trafiłam :-)\ni na pewno zagoszczę bo również "poszukuje szczęścia"\ndzięki i zapraszam do mnie :)\nAga Kaczmarek 04.10.2012, 15:51\nMoją zaletą chyba jest kreatywność, test zrobię, ale wieczorem :D Ciekawe czy się wstrzelę swoim poczuciem zalet do wyłonionych w teście :)\nfotoszepty 05.10.2012, 13:26\nciekawy sprawdzian własnej osobowości :)\nLittle Glam Dress 06.10.2012, 01:06\nświetny post:) skąd ty bierzesz te pomysły :)uwielbiam Cię:) zalety trudno jest dostrzec osobą tym, które nie wierzą w siebie, nie są pewne swego:) może chodziło o to, że ciężko jest swoje zalaty na głos powiedzieć:)\nKarolina 12.10.2012, 23:39\nA co studiujesz?:) Dla mnie jak na razie te studia to koszmar :P\nJyotika 15.10.2012, 06:50\nMoim pierwszym "zadaniem" jak poszlam na terapie bylo wypisanie swoich wad i zalet. I tak jak piszesz, nad wadami nie mialam najmniejszego problemu, nad zaletami niestety tak. Potem w trakcie roku terapi staralam sie pamietac o tym zadaniu i je uaktualniac, rowniez poprzez zamienianie wad w zalety. Trudna rzecz. Teraz skorzystam z VIA i pomysl na posta "kradne" na swoj blog :) Nie ma to jak ciekawa inspiracja :) Pozdrawiam\nKeraunos 19.10.2012, 16:38\nCiekawy test, nie znałem tego.\n2. Zamiłowanie do nauki\n3. Perspektywiczność (mądrość)\n4. Kreatywność, pomysłowość, oryginalność\nZa to bardzo słabo w zakresie przywództwa, pracy zespołowej itp.\nTypowy samotny wilk ;)\nAnonimowy 08.06.2015, 12:36\nniniejszym podaje odnośnik do testu:\ntest jest w jezyku angielskim\nAnonimowy 14.06.2020, 00:07


Dwie spłukane dziewczyny nie przeżyją już żadnych... gagów! - FDB\nDwie spłukane dziewczyny nie przeżyją już żadnych... gagów! 0\nNad serialem Dwie spłukane dziewczyny od dłuższego czasu wisiały czarne chmury. Stacja CBS nie potrafiła dogadać się z wytwórnią Warner Bros. odnośnie produkcji serii. Jedna z plotek informowała, że 7. sezon faktycznie powstanie, jednak będzie znacznie krótszy od poprzednich. Dziś stacja CBS oficjalnie anulowała serial.\nTwórcami sitcomu są Michael Patrick King oraz Whitney Cummings, a jego pierwszy sezon wyemitowany został na przełomie 2011/12 roku, stając się komediowym hitem stacji. Niestety, szósty sezon Dwóch spłukanych dziewczyn sprzedał się znacznie gorzej od innych komediowych seriali, znajdujących się w ramówce CBS, takich jak Mamuśka, Scenki z życia, Man with a Plan czy Superior Donuts.\nW zamian stacja CBS ma do zaoferowania aż trzy nowe seriale komediowe: By the Book (lub Biblically), Me, Myself & I oraz spin-off Teorii wielkiego podrywu, Young Sheldon. Fabuła poszczególnych serii pozostaje nieznana.\nNie mogę uwierzyć że tak marny serial miał aż 7 sezonow\nCorn1408 Bercik022 2017-05-14\n@Bercik022 6. Siódmy nie powstanie.\nBercik022 Corn1408 2017-05-14\n@Corn1408 mój błąd dzięki :)\nZostały spłukane ! ;)


Konkurs na prace naukowe związane z województwem łódzkim Zdobywamy granty na badania\nKonkurs na prace naukowe związane z województwem łódzkim\nśroda, 14 lutego 2018 11:44\nOd 19 lutego 2018 r. do 23 marca 2018 r. będzie trwał nabór wniosków w konkursie o nagrody marszałka województwa łódzkiego za najlepsze rozprawy habilitacyjne i doktorskie oraz prace magisterskie i dyplomowe tematycznie związane z województwem łódzkim. Do konkursu można zgłaszać prace dotychczas nienagradzane w formie nagrody pieniężnej w innych konkursach.\nnauk humanistycznych i społecznych;\nnauk przyrodniczych i ścisłych;\nnauk o zdrowiu i medycznych;\nStrona internetowa konkurs na prace naukowe związane z województwem łódzkim\nPrzeczytaj więcej o: absolwenci , doktoranci , doktorat , habilitacja , Łódź , praca magisterska , studenci , województwo łódzkie


Opel VectraSuzuki Grand Vitara\nSamochód w bardzo dobrym stanie, zrobione hamulce, zawieszenie, blacharka w świetnym stanie. Mercedes posiada bardzo dobry silnik 2.3 z kompresorem o mocy 193 KM i manualną skrzynię biegów.\nAuto wyposażone dodatkowo w sekwencyjną instalacje LPG. Średnie spalanie 50% miasto/50% trasa wynosi 11 litrów gazu.\n- Oryginalny pełny pakiet Sport (kierownica, pedały, zderzaki)\n- Elektrycznie składane zagłówki z tyłu\n- Regulacja foteli w 3 płaszczyznach\n- Wlew LPG schowany pod klapką wlewu benzyny\n- Butla LPG schowana w miejscu koła zapasowego\nOC i przegląd ważne do 09.2018\nTelefon: 790 700 766\nbluetooth, podgrzewana tylna szyba, regulacja wysokości fotela, wyjście aux


łj 17.01.2013 22:47\n- Po takim meczu jeszcze bardziej cieszę się, że przyjechałem do Hiszpanii, żeby kibicować chłopakom - mówi po zwycięstwie Polski nad Serbią 25:24 Damian Wleklak. - Oni włożyli w to spotkanie mnóstwo sił, ale dzięki wygranej nie będą zbyt mocno odczuwać zmęczenia - dodaje wicemistrz świata z 2007 roku i brązowy medalista mundialu 2009, który w ubiegłym roku wspólnie z Danielem Waszkiewiczem prowadził reprezentację po dymisji Bogdana Wenty.\nRelacja z meczu Polska - Korea Południowa i Serbia - Słowenia w aplikacji Sport.pl Live na smartfony\nW meczu z Serbią polscy szczypiorniści prowadzili tylko raz - w 60. minucie. Wicemistrzowie Europy niemal przez całe spotkanie mieli dwu-, trzybramkową przewagę, a na ostatni cios podopiecznych Michaela Bieglera nie mieli czasu odpowiedzieć.\n- Mecz był dla nas bardzo trudny, tym bardziej fajnie, że udało się wygrać - mówi Wleklak.\nGdy 17 minut przed końcem biało-czerwoni przegrywali 16:20, a na domiar złego grali w osłabieniu, bo dwuminutową karę dostał Marcin Lijewski, trudno było o optymizm. - Wtedy rzeczywiście można było pomyśleć, że Serbowie już nie dadzą sobie zrobić krzywdy, ale ja naprawdę w dalszym ciągu wierzyłem w naszych chłopaków. Pomyślałem, że przecież przyjechałem do Saragossy, żeby ich wspierać, więc nie traciłem nadziei - opowiada "Zdechły".\nNajważniejsze, że nie stracili jej podopieczni Bieglera. W decydującej części meczu na kole świetnie radził sobie Bartosz Jurecki, który zdobywał gole i wypracowywał dla drużyny rzuty karne, a Serbowie po faulach na nim byli odsyłani na ławkę kar. Z obroną rywala świetnie radził sobie "Shreku", z kolei ataki wicemistrzów Europy znakomicie zatrzymywała nasza defensywa z rozkręcającym się w końcówce Sławomirem Szmalem w bramce.\n- Za te ostatnie minuty wszystkich chłopaków trzeba bardzo pochwalić. Przyjemnie się patrzyło, jak grają i fajnie, że za swoją postawę dostali nagrodę. Ten mecz kosztował ich dużo sił, a dzięki temu, że go wygrali, zmęczenie będzie im dokuczało dużo mniej, niż gdyby wynik był niekorzystny. Oni są szczęśliwi, my też. Duża grupa polskich kibiców wychodziła z hali bardzo zadowolona - relacjonuje Wleklak.\nW euforię naszych fanów w ostatniej sekundzie wprawił 23-letni Robert Orzechowski. Nasz najmłodszy obok Kamila Syprzaka zawodnik pokonał Darko Stanicia rzutem z prawego skrzydła. - Nie mogłem słyszeć, co Serbowie mówili, kiedy na 15 sekund przed końcem czas wziął trener Biegler, ale skoro spodziewali się, że piłka trafi do Bieleckiego albo Lijewskiego, to powiem tylko tyle, że piłka ręczna jest nieprzewidywalna. Zagraliśmy akurat tam, gdzie była wolna pozycja, świetnie, że Robertowi udało się zdobyć bramkę - mówi Wleklak.\nByły rozgrywający kadry wierzy, że po tym zwycięstwie nasz zespół pójdzie za ciosem i na mistrzostwach osiągnie sukces. - Nie zamierzam spotykać się z kolegami, przyjechałem tu jako kibic, nie chcę im przeszkadzać, dla nich teraz ważny jest tylko trwający turniej. Czas na rozmowy będzie, kiedy wrócimy do Polski - kończy Wleklak.\n> W meczu z Serbią polscy szczypiorniści prowadzili tylko raz - w 60. minucie.\nBrednia, ale przecież realcja musi być z założenia dramatyczna.\nMecz cholernie emocjonujący, ale najważniejsze, że wygrany!\nZapraszam po więcej: blognajezykach.blogspot.com.es/2013/01/horror-jak-zwykle-czyli-pika-reczna.html\n„... pokonał Darko Stanicia ..."\n- Oto Henio. Znasz naszego Henia?\n- A to Darko. Znasz innego Darka?\nEchchch... - 'sport.peel'...


Na wspólnej odcinki | player.pl - więcej! | Wejdź i Oglądaj!\nwarunek prawidłowego działania nie został spełniony – Przetestuj usługę.Wyniki wyszukiwania: "Tag: na wspólnej odcinki"Brak wyników dla Twojego zapytaniaNa Wspólnej (191 odcinków)Na Wspólnej\nOla zostaje pilnie wezwana do prokuratora. Wystraszona przyjeżdża tam razem z Olszewską. Czy Ola pójdzie do więzienia? Kinga zwołuje zebranie swojego zespołu i oznajmia, że zarząd odrzucił ich projekt. Współpracownicy podejrzewają, że Kinga...Na Wspólnej\nPo wypadnięciu z okna, Karina w ciężkim stanie zostaje zabrana do szpitala. Zimińscy przyjeżdżają po Olę na miejsce tragedii – ich córka jest w szoku. Basia i Andrzej dostają rozwód już podczas pierwszej rozprawy. Brzozowski przeprasza byłą...Na Wspólnej\nW ramach przeprosin Karina zaprasza Olę do siebie. Kiedy dziewczyna przychodzi do przyjaciółki okazuje się, że trafia w sam środek regularnej imprezy! Nikt nie podejrzewa, że zabawa skończy się prawdziwą tragedią… Damian dostaje telefon od przewodniczącego...Na Wspólnej\nSzantażowany Franek włamuje się do szkolnego serwera! Wojtek jest poważnie obrażony na swoją żonę. Do Żanety dociera, że Wojtka najbardziej boli przegrana z własną żoną i byłą kochanką. Zuza i Kamil chcą adoptować Ulę – dziewczynkę chorą na...Na Wspólnej\nDziś odbywa się rajd off-roadowy, w którym startuje Żaneta. Wojtek jest w szoku, gdy na zawodach spotyka swoją żonę. Igor akceptuje dziennikarskie śledztwo dotyczące korupcji w Senacie – nie wie, jak bardzo ta sprawa go dotknie… Zuza i Kamil...Na Wspólnej\nPodczas ostatniego treningu przed rajdem Żaneta i Nikita spotykają na trasie Mira i Wojtka. Szulcowa w panice chowa się na tylnym siedzeniu. Z ukrycia wysłuchuje złośliwości, jakimi obrzucają się Wojtek i Nikita. Kazik ma dość częstych wizyt...Na Wspólnej\nZuza i Kamil są zdecydowani – chcą adoptować starsze dziecko! Dziś czeka ich domowa wizyta pracownic ośrodka adopcyjnego. Zuza błaga Kamila, żeby się nie spóźnił! Niestety, Hoffer na spotkaniu nie pojawia się w ogóle... Igorowi grozi zwolnienie...Na Wspólnej\nMonika ma dziś sesję fotograficzną do reklamy bielizny. Cieślik - nieświadomy tego, co będzie reklamować żona - chce jechać z nią. Monice sprytnie udaje się jednak zapobiec nieszczęściu… Na miejscu ekipa już czeka. Przygotowana do zdjęć Monika...Na Wspólnej\nZuza jest załamana - dowiaduje się, że na adopcję niemowlęcia trzeba czekać ponad 2 lata! Jedynym sposobem na skrócenie tego okresu jest adoptowanie starszego dziecka… Zuza i Kamil mają ogromne wątpliwości – to nie jest spełnienie ich marzeń!...Na Wspólnej\nKoledzy z redakcji dowiedzieli się, że Basia i Kinga są przyjaciółkami! To kompletnie zmienia ich nastawienie do nowej koleżanki. Wszyscy są przekonani, że Basia dostała pracę "po znajomości"! Monika prosi Żanetę i Ewę żeby przekonały Damiana...rozwiń więcejJeszcze chwilę...Trwa weryfikacja numeru telefonu w T-Mobile niezbędnego do skorzystania z ofertyKategorieSeriale Programy Filmy Kids Sport Live Pokaż