Remedio eficaz para fungo as uñas dos pés - Tinedol\nMoitas veces as persoas perciben diferentes fungos exclusivamente como problemas de cosméticos natureza. Porque a áreas afectadas son as feas aparencia, hai un cheiro desagradable. Pero poucas persoas saben sobre o negativo impacto a longo prazo de infeccións fúngicas sobre o sistema inmunolóxico, así como todo o corpo humano. Hoxe temos moi profunda sobre este tema. Para moitos é moi relevante. Polo tanto, imos examinar o prego fungo tratamento de drogas barato, pero eficaz, que realmente axudar a resolver este problema.\nCal é onychomycosis\nOnychomycosis (unha fungo) é unha enfermidade contaxiosa, que afecta a todo o mundo. Moitas veces, unha fungo que se desenvolve no fondo do existente humano fungos da pel palmas das mans, os pés. Esta é unha enfermidade insidiosa — os síntomas son inicialmente sutil. Só cara fracaso comezou tratamento, aumento do tempo de antifúngico terapia. Polo tanto, para o éxito cura é importante prestar atención para os cambios. Sen perder tempo, debe virar para especialistas para as probas, o que pode confirmar o diagnóstico de unha fungo. — Tratamento de drogas, barato, pero eficaz son seleccionados en función da extensión do dano, determinar a tolerancia individual.\npobre limpeza (finais de lavar, longo vestindo roupa sucia);\nvarias enfermidades crónicas (intestinal, tireóide, estómago e fígado);\ntraballar con produtos químicos sen luvas (a aparición da enfermidade da pel).\nOnychomycosis — onde obter?\nA infección pode ocorrer:\ncando se visita a piscina, sauna, ximnasio e mesmo a praia — a humidade e calor — condicións ideais para o desenvolvemento do fungo;\ncando o uso de outra persoa zapatos, luvas (mesmo unha curta estadía no hóspede Zapatillas pode causar infeccións fúngicas);\ncando limpar cunha toalla, que usa as persoas con enfermidades fúngicas.\nÉ interesante notar que raramente ten a infección polo lume en nenos con boa inmunidade é unha protección eficaz para nenos pel ofrece suor.\nUnha fungo — os principais síntomas\nAtopar sutil danos para a tarxeta ungueal, non todos de nós están intrigado pola busca de causas deste problema. E, especialmente, para o médico vai executar inmediatamente, para o que vai pagar no futuro próximo problemas máis difíciles. Unha pequena mancha no prego comeza a medrar. A continuación, cambiar a cor e estrutura da tarxeta ungueal, o aspecto da zona afectada atrae a atención dos demais.\nUnsightly uñas afectadas polo fungo, comeza a levantar cuestións que rodean actitude máis sensibles. As persoas con esta enfermidade comeza con un celo especial para loitar contra o lume, empregando ás veces o máis inesperado medios e formas. Moitas veces, con todo, as formas en que se espera efecto inmediato, ineficaces e mesmo causar máis danos. Co fin de alcanzar o éxito do tratamento, atopar sinais de unha fungo, asegúrese de ver un médico, ser probado e recibir un individuo programa de tratamento.\nEtapas de unha fungo\nA fase inicial é caracterizada pola aparición de pouco visible manchas brancas ou raias nas placas do prego. Ás veces, eles están localizados nas esquinas da tarxeta ungueal ou en torno ás beiras do porción. O prego de superficie non é a traxectoria, os nódulos non son formados. Na fase inicial da lesión uso eficaz de terapéutico vernices e o uso de comprobada remedios populares.\nA media de fase fluxos de un tempo moi longo. Dispoñible no prego punto comeza a aumentar de tamaño, cambio de cor de amarelo ou mesmo marrón. Afecta a máis da metade do prego e a súa base, formada por o espesamento, a estrutura da tarxeta ungueal nesta fase, solto e capas. Neste período, o tratamento é longo, pero non require o uso de sistémica medicamentos (tablets) contra o lume.\nGrave fase de onychomycosis ocorre en ausencia de tratamento, a ineficacia dos medios empregados. A tarxeta ungueal, nesta fase é moi espesa, friável, ten un gris sucio ou amarelo. Tamén hai un cheiro desagradable e dolores, cando en contacto coa roupa. A pel de todo o mal prego é constantemente coceira. Grave fase infeccións fúngicas require o uso de funxicidas. En casos moi avanzados, a eliminación de toda afectados prego.\nAntifúngico pomada ter unha oleosa base, non son moi eficaces no tratamento desta enfermidade. Isto é porque a súa estrutura non ofrece suficientes penetración na placa ungueal. Se unha fungo é combinados con unha lesión da pel, cremas pode ser usado como un concomitante tratamento nunha fase inicial.\nMédico sorte — a súa principal vantaxe é o seu discreto uso. Para aplicar tales revestimentos para o tratamento é necesario varias veces por semana, uso período de 2 meses a un ano. Non use verniz tratamento durante o embarazo, na infancia. A desvantaxe destes medicamentos é tamén o seu alto prezo. Durante a aplicación non usar pintura decorativa.\nAntifúngico solucións son utilizados de acordo coas instrucións e son moi eficaces en conformidade cos esquemas. Eles asumen pre-cortar as uñas antes de aplicar o produto ou rascado del pezas soltas, sen lesión. Con algúns fondos deste tipo son desbotables prego arquivos. O custo destas drogas — de media a alta.\nKeratolytic tratamento para unha fungo\nBarato alternativa (e indolora) hardware eliminación da placa ungueal afectados polo lume, son keratolytic remedios. Eles permiten que amolece, disolvendo a capa Córnea da unha e contribuír para o seu rexeitamento. A aplicación destes medios son mostrados en lesións da unha área de máis de 40%. Antes de usar drogas debe estudar coidadosamente as instrucións no anexo e operar sen romper as regras.\nMétodo de aplicación ofrece:\nVapor prego en auga quente coa adición de xabón e sosa.\nRascar a superficie con unha lixa de unha (para mellorar a penetración).\nAbundante lubricación é escollido.\nCubrindo o tratado área con unha bandagem.\nTales accións coa afectados prego están feitos unha vez cada 3-4 días. hai un ciclo completo de tratamentos (vapor, rascado, ferramenta de tirantes). O resultado producidos pola manipulación da localización do paciente prego debe crecer perfectamente saudable.\nEficaz tratamento oral para fungo\nAntifúngico pílulas son moi tóxicas, ten unha serie de contra-indicacións. O particular dano que pode causar para o fígado. Nomear tales drogas debe dermatoloxía. Anteriormente estudar a imaxe da enfermidade e establecer a necesidade de aplicación no tratamento complexo. A maioría dos comprimidos contra unha fungo son asignados cando a avanzada forma de enfermidade ou a un moi rápido desenvolvemento.\nRemedios populares, permitindo que para curar unha fungo\nUnha fungo tratamento de drogas barato, pero eficaz ofertas e medicina popular. A maioría dos remedios populares na súa composición conteñen un determinado ácido (o fungo é medo dela). Composicións que teñen antimicrobianos e actividade antifúngico, e tamén son accesibles, ao contrario de algúns medicamentos.\nRemedio popular # 1. Tratamento de unha fungo con peróxido de hidróxeno\nUn dos medios eficaces na loita contra onychomycosis con antiséptico e propiedades antibacterianas, é o peróxido de hidróxeno. É un líquido transparente, con un cheiro particular. O éxito da aplicación desta ferramenta é asegurada pola súa oxidativa propiedades. Para mercar o peróxido de hidróxeno en farmacia, sen receita médica, a un prezo accesible. Ademais a solución tamén hai pílulas e po que debe ser diluído en auga.\nAntes da aplicación de peróxido de hidróxeno afectados fungo área debe ser coidadosamente preparada. Necesidade de vapor, sen auga moi quente coa adición de bicarbonato de sodio. Corte da almofada de algodón peza en forma da zona afectada polo lume, mergullo-o con peróxido de hidróxeno. Seco o prego cun pano, xentilmente puxo o seu embebido en peróxido de unha peza de algodón, que cobre toda a zona afectada. Se é necesario, enrole o dedo con film plástico que almofada de algodón non é desprazado e o líquido non teña evaporado. Definir o minuto por 15 minutos para uñas, e por unha hora ou para as uñas dos pés. Se ten éxito, pode cavar algunhas gotas de peróxido de hidróxeno baixo o prego. Repita este procedemento sinxelo 3-4 veces durante o día.\nSe ten unha forte sensación de queimação de todo o tratado a área debe ser lavado con auga circundante pel para evitar queimaduras. Mellora será perceptible o día 4 de procedementos. O efecto semellante teñen baño de peróxido de hidróxeno (un litro de auga quente, engadir un par de culleres de sopa de peróxido de 3%) . Para 15 minutos ser inmerso en unha bandexa para a punta dos dedos e uñas 2 veces ao día.\nRemedio popular número 2. O vinagre na loita contra unha fungo\nVinagre (de Mazá de sidra, branco destilada) axuda a se librar de fungos e crecer perfectamente saudable prego no lugar asombrado. Receita de uso sinxelo e simple pipeta vinagre é aplicado á superficie danada e baixo as uñas. O procedemento é realizada cada día ata completar a cura. Efectos secundarios de este tratamento pode ser unha queima da pel seguinte ao tratado lugar ou dor de garganta do inalado vapor. Non se recomenda para facer o baño de vinagre, como iso pode causar queimaduras.\nDigno de nota que esta receita: 2 pezas vinagre + 2parte alcohol + 1 parte de glicerina. Todos os compoñentes son ben mesturados nun recipiente de vidro. Obtido por medio do impregnado de gaze ou unha almofada de algodón. A continuación, re colocado sobre a zona danada. Tales dispositivos que facer 2-4 semanas. O enfermo prego despois de tales procedementos é eliminado, e no seu lugar crece de novo e saudable. Antes de aplicar a loção para a pel arredor dos tratados lugar deben ser lubricados con aceite, a fin de evitar a queima.\nRemedio popular número 3. A fariña de millo contra o lume\nAs receitas tradicionais para combater unha fungo, existen ferramentas, que son a base de fariña de millo. Esta fariña curandeiros imputado con antimicótica acción e recomendar baños coa súa adición. A duración de tales terapia debe ser de ata unha hora. Millo fariña mesturada con auga morna (1 : 2), deixe por media hora. A mestura preparada foi colocado no dedos ou dedas con fungos nas uñas. Para facer fariña de baños de cada 3 días.\nRemedio popular # 4. Methylphthalate na loita contra unha fungo\nPara tratar unha fungo na casa remedio sobre a base Methylphthalate. Para a súa preparación é tomado Methylphthalate colher de chá, unha culler de sobremesa de vinagre (táboa), dous ovos, unha cucharadita de aceite vexetal. En un recipiente limpo todos os compoñentes son mesturados nunha masa homoxénea. A mestura vai na neveira. Aplicar a composición con Methylphthalate debe estar lidando unha pequena cantidade de que no lugar da lesión por un fungo e cuberta con film plástico (comprimir). Arriba poñer medias quentes. A duración do tratamento depende da extensión de fungos danos, para a recuperación.\nDesde diñeiro doutras persoas, é popular, o seguinte debe ser observou:\no uso de abrillantador mesturado con zume de limón ou vinagre;\ndebuxo sobre o lume afectou lugares zume de allo;\no uso dos recursos naturais aceite da árbore do té;\npintura iodo malla sobre a placa ungueal;\na fixación de compresas con própole (tintura de alcohol);\ntratamento de unha fungo franxas Kombucha.\nEstes remedios populares vai axudar a curar non moi avanzada unha fungo. Tratamento de drogas barato, pero eficaz será o resultado de conformidade coas recomendacións especificado na receita proporcións. Con todo, débese lembrar que o campo de infeccións fúngicas dor non debe auto-medicar. Ten que consultar un especialista en dermatoloxía.\nPrevención de onychomycosis\nPara evitar a infección por unha fungo vai axudar regras simples que deben ser obedecido non é difícil:\nsó debe usar os seus zapatos, aínda Zapatillas;\nusar un individuo toalla para secar as mans en lugares públicos de uso de desbotables limpa;\ncando se visita a piscina, baños, saunas no vestiario do ximnasio non andar descalzo;\ndiario lavar os seus pés, cambiar o seu medias;\npara mercar posible zapatos feitos de materiais naturais, respirable;\npara supervisar a condición da pel é seca-lo despois de andar na choiva, no barro, lava a fóra e dentro utilizando xabón;\ncando se traballa con produtos químicos, use luvas;\npronto tratamento de sudoración excesiva dos pés (como remedios populares, e medicamentos).\nPara identificar o lume na casa, inmersión pés ou mans nunha solución de permanganato de potasio. A poucos minutos, vai ser unhas pintura en cor marrón. Lugares con infeccións fúngicas permanecerá branco.\nDurante o tratamento de unha fungo debe facer o tratamento de calzado. Para usar un 1% solución de formol ou chloramine. Despois de unha das solucións serán procesados na parte interna dos zapatos debe ser poñer no paquete. Ben, preto de 40 minutos e, a continuación, saír do paquete e coloque-o na terraza para intemperismo.


Xosé A. Touriñán - Ainé Producións\nPoucos son os que non o coñecen. Máis dunha década na tele é unha das causas, pero a outra ten máis que ver co seu carácter e o seu humor.\nQuen máis e quen menos sinte certo aprezo por Touri, que entrou nos fogares de media Galicia como Mucha, das Cantareiras de Ardebullo, e desde entón interpretou decenas de personaxes en diferentes programas e formatos.\nCando lle preguntan, afirma convencido que unha das cousas coas que máis goza é co contacto co público en bares, teatros e auditorios, nos directos, nos que comezou como actor de moi novo co seu inseparable compañeiro Marcos Pereiro.\nTouri é agora toda unha estrela da comedia en Galicia. Pregóns, presentacións, monólogos ou teatro son algunhas das súas especialidades sobre calquera escenario, onde tanto en solitario como acompañado polos seus colegas e amigos é quen de sacar sempre os mellores sorrisos ao público.\nQuince anos dan para moito! A cara menos coñecida de Xosé A. Touriñán e Marcos Pereiro.\nA tráxica biografía dun home cunha vida nada doada. Pero todo pode ir a peor...\nAs mellores anécdotas das Fillas da Conexa, as veciñas máis coñecidas da súa aldea.


A Habana (en castelán: La Habana) é a capital, maior porto e principal centro de comercio de Cuba. É a cidade máis grande do Caribe, con 2 201 610 habitantes (2002). O seu centro histórico foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco.\nO derrubo das murallas (1863) non foi aproveitado para esponxares o tecido urbano (soamente o Parque Central ) e tanto glacis como soar dos antigos baluartes foron urbanizados . Máis aló, A Habana creceu ao longo de dous eixos fundamentais (O e SO) segundo os antigos camiños dende a antedita única porta da muralla (Puerta de Tierra): o do oeste, perpendicular ao Prado no seu comezo (Campo de Marte), será a Calzada de la Reina continuada polo Paseo de Tacón ata o Castelo do Príncipe, central da metrópole de hoxe en día; o do suroeste arrodeando a baía onde crecen os arrabaldes de Jesús del Monte, Regla e Casablanca.\nArtigo principal: A Habana vella.\nEn 1982 A Habana vella declarárona patrimonio da humanidade. Dende entón grandes esforzos e recursos foron postos en marcha para salvar e rehabilitar o deteriorado ámbito colonial, labor que aínda hoxe segue en marcha.\n↑ Representación da época do xermolo da Habana: a Praza de Armas ante o castelo da Real Fuerza  Arquivado 24 de setembro de 2015 en Wayback Machine.\n↑ "Planes urbanísticos para A Habana 1898-1959, G. Ponce Herrero, pdf" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 23 de setembro de 2011. Consultado o 12 de marzo de 2016.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=A_Habana&oldid=6048327»


XAN CARBALLA, O XORNALISMO CON MAIÚSCULAS – Santiago Prol Maceda\nXAN CARBALLA, O XORNALISMO CON MAIÚSCULAS\n13 de Abril de 2022 sprol\nDe esquerda a dereita, Nancy, Santiago Prol, Karen -a lectora de Inglés-, Manolo Ledo e Xan Carballa [sentado]. Escola Normal de Ourense, ca. 1981. Arquivo de Xan Carballa\nXa nos vimos o primeiro día de clase [curso 1978-79] na Escola de Maxisterio de Ourense, daquela coñecida como A Normal [outrosí como “A Fábrica” -de opositores-]. Nós eramos, dentro da aula de Filoloxía, os “frikis” de Inglés. Aquel centro de ensino estaba no Barrio da Ponte, cunha praza presidida por un busto de don Vicente Risco polo seu sempiterno vencello coa Normal. Xan e a súa irmá Bea viñan dende Vigo e vivían perto da Estación de Ferrocarril Empalme. El sempre mercaba o Faro, algo insólito no bretemoso Ourense dos anos 70, onde, como moito, a xente lía La Región polo que publicaba sobre as súas comarcas, polas cartas ao director e polo das “esquelas” [o da viñeta do Carrabouxo do Xosé Lois veu dende o 1982, hoxe recoñecido cunha estatua no Parque de San Lázaro]. Nós mercabamos El País o día no que colaboraba Gabriel García Márquez [os mércores]. Tiñamos unha compañeira colombiana [Karen] que o tiña mitificado [nós tamén]. Sempre estaba pendente do que escribía o de Aracataca [ou Macondo na ficción]. Cando saíu Crónica de una muerte anunciada  fomos “a todo filispín” á Librería Tanco [na Rúa do Paseo naquela altura] pra mercar a novela [temos datado o noso exemplar o 16/VI/81]. Lemos o libro dunha tacada: [“El día en que lo iban a matar, Santiago Nasar se levantó a las 5.30 de la mañana para esperar el buque en el que llegaba el obispo”]. Logo veu o Nobel de Literatura no 1982 pra Gabo, pero xa lle perderamos a pista á nosa amiga colombiana, que tiña unha fala -e un acento- moi singular, que tanto lle gorentaba ao profesor de Pedagoxía [Xosé Paz]…\nManolo Ledo e Manolo Cortés nunha “manifa” da ANPG en Ourense cunha pancarta na que reza: “Galiza Ceibe, poder popular”, ca. 1981. Foto: Xan Carballa.\nDende as primeiras xornadas nas aulas iniciamos conversa con Xan. Ten razón el nunha interesantísima entrevista que lle fixo recentemente o escritor e xornalista Manuel Veiga Taboada. Todo o que había no temario dos tres anos de Maxisterio podíase “liquidar” en 6 meses. Nós viñamos “rebotados” de Medicina en Compostela e os exames na Normal eran excesivamente “normais”…\nNa nosa clase, ademais de Xan e da súa irmá Bea de Vigo, estaba o Manolo Ledo de Ambía –sobriño do editor Bieito Ledo-, o Cortés de Cacharrequille, o López Carreira de Ourense -fillo do cronista oficial e irmán do prestixioso medievalista-, o Hervella de Valdeorras, o Heric -a súa “frauta” e o seu “noivo na mili”-… Tamén andaban por alí a Nancy, a Loli, a Sara, a Karen, un par de freiras [monxas] que viñan “uniformadas” e sempre se puñan na primeira fila sen comunicarse con ninguén. Tamén estaba a filla do escultor Buciños e outra enigmática moza -inaccesíbel- que viña nun coche con chofer uniformado o primeiro ano e logo conducía ela mesma [rumoreábase entre o alumnado que era filla dun dos principais accionistas do Hotel Bahía de Vigo]. Abeirabamos os 90 discentes entre o 90% dos de Francés e o 10% dos “frikis” de Inglés. Como Xan viña de Vigo axiña falamos de Francisco Carballo, que el coñecía pola Asociación Cultural e tamén polo semanario A Nosa Terra, no que tamén estaba -como pioneiro da nova xeira- o seu irmán maior Fernando.\nXan Carballa “refollando” a Kant, “fumando un puro habano” [?] e coa súa mascota, ca. 1980. Arquivo de Xan Carballa\nNós metémonos no Orfeón Unión Orensana xa no primeiro trimestre do 1º curso, motivados por don Xerardo Salgado Valdés, catedrático de Música en Maxisterio, xefe de estudos: [“¡Menos discoteca y más biblioteca!”], organista oficial da Catedral de Ourense e director daquela histórica coral polifónica. En 2º xa non viviamos na Rúa Bedoya, naquela pensión chea de macedáns vilegos e tamén doutros abeirados á aldea de Castro de Escuadro. Na nosa casa mercárannos un Dyane-6 de segunda man e viaxabamos dende Maceda todos os días. Os que tocaba ensaio no Orfeón, quedabamos a comer en Ourense [Bar Orellas na Rúa da Paz, bocata dobre de anchoas no Pepinillo da Rúa Reza, prato combinado arredor da Estación Empalme e, por veces, enchente de anguilas en Untes con algunhas das nosas amizades…]. Como as clases eran como eran, faciamos “turismo” a esgalla co Dyane-6, nun radio duns 25/30 km arredor de Ourense moitas tardes co coche sempre a tope. Ao Mosteiro de Oseira [Cea] fomos unhas cantas veces con xente moi variada [Xan Carballa tamén]…\nDedicatoria de Francisco Carballo aos autores do libro de “Conversas”, Marín, 22/VIII/2005\nEn 2º de carreira tiñamos Galego como materia. Como lla “emplumaran” [por aquilo das “afíns”] á de Inglés, ela non quería impartila, pois, ademais de anglófona, era moi españoleira. Asambleariamente e dun xeito improvisado decidimos que, senón puñan profesor de galego, daríamos nós a materia. Eu collera os meus apuntes de COU que nos dera o Arturo do Viñal e tamén os outros “semiilegais” do Peleteiro e impartira a primeira clase cunha asistencia masiva. A segunda clase, tamén atestada de xente, deuna Xan Carballa comentando o poema: “Castellanos de Castilla, tratade ben aos galegos, cando van, van como rosas; cando vén, vén como negros” de Rosalía de Castro. Fora suficiente. Chamounos o xefe de estudos “a capítulo” no seu despacho aos dous. Logo comunicounos que dende a semana seguinte teriamos docente de Galego. Nós logramos o que pretendiamos…\nO docente que máis nos “molaba” era o xa nomeado -e malogrado- Xosé Paz, que daba Pedagoxía, deixaba levar libros e apuntes ao exame, regalaba “chupachups”, falaba a cotío de Rabindranath Tagore e abandeiraba o Cineclub Padre Feijoo… A profesora María do Carmo Henríquez Salido impartía Literatura Española -en galego reintegracionista- dun xeito insólito: “Calixto chimpa a Melibea” / “Dona Ximena era unha estreita”… Tamén estaba Xavier Castro, que nos dera a optativa de Historia en 3º. A este singular profesor chamabámoslle Kautsky entre o círculo máis noso. Era amigo do doutor Celso Sánchez de Maceda, compañeiro de piso del en Compostela e coñecido co nome dese teórico marxista entre o estudantado. Moi metódico, daquela preparaba a tese doutoral e sempre estaba amoreado con libros na biblioteca da Normal. O profesor Kautsky puña música clásica de fondo nas clases, proxectaba filminas e traía textos fotocopiados de historiadores como Tuñón de Lara e Pierre Vilar pra comentalos entre todos…\nPóster do Castelo de Maceda que logramos “colocarlle” ao profe “Kautsky” no curso 1980-81. Tamén fixemos o propio con Xan Carballa pra xuntar fondos prá Agrupación Cultural Os Cabaceiros de Maceda.\nEstivemos en Maxisterio dende o 1978 até o 1981, os “tres cursos de regulamento”. Xan foi pra Vigo [xa inserido no staff d´ANT] e nos -inicialmente- pra Compostela ao Curso de Adaptación de Filoloxía [daquela estaba en Mazarelos]. Como non nos seducía ren, decidimos regresar axiña, preparar as “opos” pra independizarnos canto antes, seguir co Orfeón e as súas excursións e actuacións, mercar e ler moitas novelas do realismo máxico, de espionaxe e distópicas, escoitar a “nova” música brasileira en Radio-3, dar paseos coa mobylete da casa pola contorna e polas corgas do San Mamede e o Rodicio, ir co Citroën Dyane-6 mesmo alén do Padornelo e por Portugal adiante… Até facer tertulia a cotío co Celso e co Moncho, que tamén estaban coas súas “opos” concentrados na nosa vila…\nA comezos dos 90 comezamos a escribir traballos que enviabamos a Xan, pra que puidesen ser imprentados no semanario A Nosa Terra do que xa era redactor [comezara como reporteiro gráfico]. Deunos “cancha” -supoñemos que co “visto e prace” do director Afonso Eiré [Pucheiro]- sobre Bob Dylan, A Bella Otero, Xosé Gómez Gayoso, Benigno Álvarez, Quiroga Palacios, Francisco Carballo…\nPáxina 182 de “Conversas con Francisco Carballo”, Santiago Prol / Xan Carballa, ANT, 2002. Arquivo de Xan Carballa.\nEn Nadal de 2000, logo dunha conferencia no salón de actos da Casa do Concello, co gallo do centenario do nacemento do Cardeal de Galicia [Fernando Quiroga Palacios, Maceda, 21/01/1900], entre Bieito Seara, Celso Sánchez e nós mesmos, convencemos ao presbítero ilustrado de Maceda [no Restaurante do Alto do Couso] pra que tivese a ben facer un libro de “Conversas” con nós e con Xan Carballa. Tardou pouco en dicir que si. Na primavera de 2001 fomos até o Colexio San Narciso en Chan do Monte [Marín] unha ducia de sábados [Xan dende Vigo e nós dende Compostela]. Logramos artellar un máis que interesante libro, que nos deu moitas satisfaccións aos tres [mesmo fora “destripado” dende a cúpula dos PP Paúis en Madrid -Revista Yuca– cun resultado moi “airoso”]. Naquela altura, e xa con moita confianza, deunos un dobre consello Paco Carballo, o noso egrexio veciño de Celeirón de Asadur: que os textos longos non os lía ninguén e que deberiamos empregar moi poucos adxectivos…\nFrancisco Carballo, xa moi tocado polo “outro bicho”, na súa última “manifa” na Praza da Quintana compostelá, o Día da Patria Galega [25 de Xullo de 2013]. Foto: Xan Carballa.\nAdemais da homenaxe que lle fixeramos en agosto de 2000, como o “Fillo máis sobranceiro vivo do Concello de Maceda” [nomeado oficialmente -por unanimidade do pleno- por iniciativa do alcalde Bieito Seara en 1995] e o nome oficial da Biblioteca Pública á que el doara boa parte dos seus libros, seguimos en contacto. Nós achegámonos á redacción d´A Nosa Terra, na Rúa Príncipe, 22, baixo, unhas cantas veces, mesmo co gallo da publicación do libro “Benigno Álvarez, un comunista na Galiza dos anos 30” [ANT, 2008]. Sempre quedabamos con Xan Carballa pra tomar un cafeciño perto da Fundación Penzol. Tamén nos viamos en Compostela o Día da Patria, o Día das Letras Galegas e noutras “manifas” a prol da dignificación do Noso. Carballo tamén estaba alí cos da “furgalla” do Morrazo…\nXan Carballa sentado á esquerda en primeira fila entre o público na Homenaxe a Francisco Carballo. Marín, 22/VIII/ 2005. Arquivo do autor.\nEn 2005 a Francisco Carballo fíxoselle en Marín unha recoñecida [e masiva] homenaxe en clave de País. Xan, xeneroso coma sempre, deixou que fósemos nós os que iniciásemos a mesa redonda na que había “un nivelazo”. Participaran Afonso Eiré, Paco Rodríguez, Anselmo López Carreira, Victorino Pérez Prieto, Rubén Aramburu, Engracia Vidal, Santiago Prol e Pilar García Negro. Folga dicir que o salón de actos da Biblioteca Pública de Marín estaba atestada de amigos/as nacionalistas do Noso País.\nXan Carballa [entre Xavier Vence, portavoz nacional do BNG e o alcalde de Maceda, Xabier Oviedo] na Homenaxe Nacional póstuma a Francisco Carballo en Maceda, o 26 de decembro de 2014. Fonte: farodevigo.es\nNa última xeira d´ANT, na que Xan Carballa era o subdirector do semanario, seguímolo aínda máis de cerca: estivera no Consello da Cultura Galega, colaboraba con relevantes entrevistas en galego [un dos mellores xornalistas nese eido] en Luzes, suplemento vencellado a El País. Outrosí como tertuliano na radio e tamén na TVG. No Nadal de 2009 mesmo nos demandara o historiador Bieito Alonso, dende a editora d´ANT, que fixésemos un breve libro [Maceda na Historia], que entregamos en prazo e que ía saír logo do verán de 2010. De feito, tanto Xan como Carballo, dixéronnos aquel 25 de Xullo, que en setembro imprentarían o “triángulo” Verín, Xinzo e Maceda naquel formato tan telegráfico como fermoso. Logo, como diría Iglesias Corral, “pasou o que pasou”, e o proxecto xornalístico [e paralelamente o editorial], rematou con máis de 100 anos de traxectoria…\nXan Carballa Alonso, un xornalista con maiúsculas [nada ortodoxo, navegante a contracorrente -como dicía Carballo- e referente como reporteiro gráfico capital da memoria do nacionalismo galego dende os anos 70], non está recoñecido como debería nesta Nosa Galiza. Hogano mantén unha fermosa editorial [Engaiolarte] que verdadeiramente engaiola. Seguimos colaborando os dous coa Asociación Amigos de Francisco Carballo [AAFC], que artellamos dende Maceda ao ano seguinte do seu pasamento [por iniciativa der Bieito Seara], e que non estivo operativa estes dous anos por culpa deste “mosqueante bicho”. En roteiros próximos pola nosa contorna, invitaremos a Xan Carballa pra que nos deleite cun “flashback” integral sobre Francisco Carballo dende que o coñecera nos anos 70 en Vigo [“o crisol de Galiza” en verbas do presbítero ilustrado de Maceda], que fora pra alí en 1973 pra traballar dende a base [nun piso compartido], renunciando a unha carreira na cúpula dos PP Paúis, onde puido chegar -a nivel eclesiástico-, mesmo até onde tiña chegado o Cardeal Quiroga Palacios [ou máis alá], que tamén era de Maceda e co que se entrevistara un par de veces no Pazo de Xelmírez en Santiago de Compostela.\nPortada do libro, ANT, 2002. Foto: Xan Carballa\nSorte amigo Xan nesta arrevesada xeira de hogano. Moita sorte que boa falta fai. Graciñas mil polo do “motor diésel de Maceda”. Non todos neste Noso País son tan “bos e xenerosos” como din algúns… Xan Carballa si está incluído por méritos propios nesa “escolleita nómina pondaliana”. ¡Saúde e Patria! ¡Sempre!\nEmotivo vídeo proxectado na Homenaxe Nacional póstuma a Francisco Carballo en Maceda, o 26 de decembro de 2014. Autor: Xan Carballa\nanalepse, bitacora, f.carballo, lugares, teimas, xiz\nO IV CICLO DA USC NA CONTORNA DE MACEDA\nA ILLA DE ONS FOI DO CONDE DE MACEDA


“Insólito”: o Tribunal Superior condena a ocupación pola Xunta dunha propiedade privada para favorecer unha construtora - Praza Pública\n“Insólito”: o Tribunal Superior condena a ocupación pola Xunta dunha propiedade privada para favorecer unha construtora\nFeijóo e outras autoridades pasean sobre a Autovía do Morrazo para cuxa construción a Xunta ocupou ilegalmente unha propiedade privada CC-BY-SA Xunta de Galicia\nO TSXG ratifica unha sentenza dun xulgado inferior que hai un ano obrigou ao Goberno galego a devolver ao seu dono 15.000 metros cadrados dos que se apropiou con “desviación de poder” para facer a Autovía do Morrazo\nO Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) vén de ratificar a sentenza emitida hai un ano por un xulgado de Pontevedra que condenou á Xunta a devolver ao seu lexítimo propietario un terreo de 15.376 metros cadrados do que se apropiou ocupándoo durante as obras de construción do último treito da Autovía do Morrazo para convertelo nun lugar no que depositar entullos. Fíxoo, segundo censurou o xulgado inicial e agora ratifica o tribunal, para “liberar á empresa construtora da custosa carga de transportar ata un lugar autorizado as terras e entullos sobrantes da obra”. Un proceder da Xunta que o TSXG considera "insólito", segundo a sentenza avanzada por Pontevedra Viva e á que tamén tivo acceso Praza.gal.\nFragmento da sentenza do TSXG que ratifica que a Xunta ocupou unha propiedade privada en beneficio dunha construtora CC-BY-SA Praza Pública\nA sentenza de hai un ano sinalou que a Xunta apropiouse por "vía de feito" do terreo de máis de 15.000 metros cadrados situado no lugar do Reibón, en Meira, Moaña, ao executar as obras de desdobramento do corredor do Morrazo para a súa conversión na Autovía do Morrazo, inaugurada en xuño de 2019, oito anos despois da primeira licitación. A construción dese último treito da autovía no que está situado o terreo do que se apropiou a Xunta foi adxudicada a unha unión temporal de empresas (UTE) formada polas construtoras Covsa e Taboada y Ramos, esta última dun empresario afín ao PP.\nA Xunta é condenada a devolver ao seu propietario os 15.000 metros cadrados no estado en que se atopaban, o que custará uns dous millóns de euros, e indemnizalo con 47.000 euros por cortar as súas árbores\nSegundo aquela condena, o Goberno galego incorreu nunha “omisión total e absoluta do procedemento establecido” para ocupar o terreo, co que cometeu desviación de poder. Ademais, a sentenza reflectía como nin durante o proceso xudicial emprendido polo propietario nin durante o xuízo a Xunta intentou defenderse, malia despois recorrela sen éxito ao TSXG. A condena agora ratificada obriga á Xunta a devolverlle o terreo ao propietario, eliminando os recheos e entullos depositados nel. O perito xudicial valorou o custo desa reposición en case dous millóns de euros. Ademais, a Administración deberá indemnizar o demandante con 47.391 polas árbores que foron cortadas.\nO TSXG ratifica esa sentenza e reitera que actuación da Xunta incorreu “en vía de feito, con desviación de poder, exercitando facultades administrativas para fins distintos dos previstos legalmente” e coincide en que serviu "unicamente a intereses da empresa construtora".\nFragmento da sentenza agora avalada polo TSXG no que o xulgado sinalou que a Xunta non atendeu os seus requirimentos CC-BY-SA Praza Pública\nDurante o proceso xudicial emprendido polo propietario, a Xunta nin intentou defenderse, segundo reflictiu a sentenza agora ratificada\nPor outra banda, durante a construción dos primeiros treitos da mesma Autovía do Morrazo, a Xunta xa decidira modificar as súas previsións iniciais de que as obras se puidesen compaxinar coa circulación de vehículos polo corredor orixinario para así axilizar e facilitar os traballos das construtoras. Esa decisión de cortar o tráfico para facilitar os traballos fora criticada uns anos antes polo PP cando a tomou o anterior goberno bipartito durante a execución da Autovía do Salnés asegurando que supuña facerlle un favor ás construtoras.\nNo outono de 2006 o afundimento da vía rápida a Sanxenxo xusto cando comezaban as obras do seu desdobramento en autovía fixo que o bipartito culpase a Cuiña dunha deficiente construción e o PP a Caride por planificar mal a ampliación. Como daquela, a vía do Morrazo será agora pechada varios meses.


O programa ‘Eu colaboro coa Edar’ participa no campamento de verán da UDC - Edar Bens\nA Coruña, 5 de xullo de 2019. Esta mañá, unha educadora de Edar Bens SA participou no campamento ‘Verán cultural na UDC: Descobre a natureza que che rodea’ para sensibilizar á rapaza de entre 4 e 12 anos sobre o uso responsable da auga e a xestión eficaz dos residuos urbanos.\nA rapazada coñeceron o funcionamento da depuradora de augas residuais e o seu papel na área metropolitana da Coruña. Para rematar a sesión, participaron nun pequeno experimento, que consistía en limpar un litro de auga para coñecer que tipo de residuos non se poden verter polo inodoro ou pola pía da cociña.\n‘Eu colaboro coa Edar’ é unha das iniciativas de colaboración cidadá e protección do medio ambiente posta en marcha por Edar Bens Sa. Os centros educativos interesados en participar neste proxecto poden acceder a estes dous enlaces para consultar o programa didáctico ou solicitar una visita.\nPrograma ‘Eu colaboro coa Edar’ – 5 de xullo de 2019\nbannister2019-07-08T10:16:04+01:0005/07/2019|Visitas|Comentarios desactivados en O programa ‘Eu colaboro coa Edar’ participa no campamento de verán da UDC


A Asemblea de Mulleres de Galiza Nova Costa da Morte denuncia a reforma do aborto - Costa Da Morte - Que pasa na costa\nA Asemblea de Mulleres de Galiza Nova Costa da Morte denuncia a reforma do aborto\nXa o teñen manifestado por activa e por pasova. As mulleres da bisbarra non queren rosarios nos seus ovarios. Así, os Grupos de Galiza Nova Costa da Morte e o BNG comarcal veñen de denunciar a nova Lei do Aborto que está a poñer en marcha o PP. Denuncian "a involución de dereitos que estamos a sufrir as mulleres en tódolos ámbitos das nosas vidas, como é esta reforma da Lei de Prazos, que o patriarcado español nos impón da man do PP, supoñendo un retroceso á lexislación da Dictadura Franquista, eliminando a posibilidade de interrompermos voluntariamente o noso embarazo de maneira libre, e cinxíndoa aos tres supostos da Lei do ano 1985, deixándonos ás mozas de 16 e 17 anos, nunha situación de total desamparo".\nConsideran que "esta repenalización do aborto, non é mais que a expresión da máis fascista das ideoloxías, compartida polas asociacións ultraconservadoras do Estado, como Red Madre ou o Foro de la Familia, prohibíndonos decidir sobre a nosa maternidade, e situándonos ademais, como un dos Estados europeos mais retrógrados nesta materia".\n"Fica claro que esta norma, lonxe de diminuír o número de abortos, vai aumentar os abortos clandestinos e de risco, especialmente para as persoas con menos recursos".\nDenuncian ademais que " a Xunta de Galiza tamén quere mandar no noso corpo, suprimindo a rede de asesoramento afectivo-sexual Quérote, aprobando un modelo de familia irreal, que presenta a súa Lei de Familia, sen en ningún momento, reparar na necesidade da educación sexual para todas nós".\nAsí, a Asemblea de Mulleres de Galiza Nova esixe "a retirada inmediata da “contrarreforma” do ministro Gallardón e tamén chamamos a todas as mozas da comarca a rexeitar esta ofensiva do PP contra a soberanía dos nosos corpos, dos nosos dereitos e das nosas vidas. Hoxe e nunca, que non xoguen cos nosos corpos, en nós non manda ninguén!".\nNota de prensa da man de Antía Insua, Responsábel Comarcal de Galiza Nova Costa da Morte.\nA Fedanpa entrega os Premios Rosalía e Werto para celebrar o seu primeiro ano de loita


Máis de 1400 persoas participarán no Descenso Internacional e no Popular o sábado 18 de agosto | Concello de Tui\nO río Miño será o protagonista o próximo sábado, 18 de agosto, en Tui coa celebración do 47º Descenso Internacional do Miño e o 8º Descenso Popular do Miño organizado polo Club Kaiak Tudense Axuda Paramos, o Concello de Tui e a Federación Galega de Piragüismo. As dúas probas reunirán a máis de 1400 padeeiros batendo todo un récord de participación a catro días de que se peche a inscrición. Será a primeira vez que se celebren co recoñecemento de Festa de Interese Turístico de Galicia.\nEstes eventos foron presentados esta mañá na rúa Olímpicos Tudense, a carón do río, onde estará a chegada dos dous descensos. O alcalde de Tui, Carlos Vázquez Padín, sinalou que esta declaración de Festa de Interese Turístico pon de relevo a importancia que a proba ten na cidade. Ao tempo expuxo que se trata dunha competición espectacular polo atractivo de natureza que presenta, e por combinar un descenso popular e o internacional. Afirmou amais que dende o Concello entende que o Descenso é unha proba a potenciar.\nNo mesmo senso pronunciouse o concelleiro de Deportes, Eduardo Freiría, sinalando que o Concello sempre apoiará o descenso buscando maior atracción, e aludiu ao novo cariz que adquire a proba coa declaración de Festa de Interese Turístico Galego e reunindo a dimensión lúdica e a popular.\nO presidente do Club Kaiak Tudense, Diego Piña, foi o responsable de dar os datos técnicos das dúas probas. O Descenso Popular, que sairá ás 16h dende Caldelas, baterá récord de participación xa que até o momento hai 830 inscricións. Mentres no Internacional, cuxa saída será ás 18.30h dende terra en Salvaterra reunirá a 600 padeeiros. Entre os favoritos á vitoria destacou a Amaia Osaba, que gañou en até 7 ocasións no Miño, que será unha dura rival para as padeeiros locais Tania Fernández e Ana Varela. No k2 está pendente de confirmar a participación do K2 do Tudense Emilio Llamedo e Pedro Vázquez, que se impuxeron no Sella na fin de semana. En c1 Manu Garrido é o favorito, e en k1 parte con opción Aaron Diéguez que terá coma rival a Franco Balboa.\nO presidente da Federación Galega de Piragüismo, Alfredo Bea, manifestou que o Descenso do Miño está marcado en vermello nas regatas da Liga Galega de Piragüismo pola súa importancia. Indicou que o Descenso do Miño supera ao Descenso do Sella en calidade, a nivel de barcos e de nomes de padeeiros que participan. Tamén deu conta do bo momento que rexistra este deporte con 4.500 licenzas deportivas este ano, e excelentes resultados citando coma exemplo que no Mundial haberá 17 galegos en modalidades olímpicas.\nO xefe do servizo de deportes da Xunta de Galicia en Pontevedra, Daniel Benavides, quen escusou a asistencia da secretaria xeral para o Deporte, e apuntou coma o 18 de agosto será un día grande para o piragüismo que vai pór a Tui no mapa unha vez máis, sendo un referente deportivo a nivel galego.\nA deputada de Deportes, Chelo Besada, apuntou coma ao través do deporte se logran que se coñezan as vilas e cidades da provincia, coma acontecerá o próximo sábado 18 de agosto en Tui. Aludiu a importancia desta proba deportiva na que os participantes terán o pracer de descender polo río Miño.\nDurante a xornada do sábado 18, e baixo o título de “Festa do Miño” están previstas outras actividades que serán presentadas este venres.


Pasamos páxina para facermos “click” | Na illa de Vitabu\n← Matar escuchando canciones de amor\nA boa escritura é sinxela; a mala é simple” →\n3 Febreiro 2012 · 21:12\nPasamos páxina para facermos “click”\nAutor: David Parra Valcarce, José Álvarez Marcos\nO feito de que cada vez estea máis estendido o acceso a Internet está a mudar tanto o proceso produtivo dos medios informativos como os hábitos da audiencia. As distancias entre o xornalista e o lector acúrtanse cada vez máis grazas ao concepto de interacción. O hipertexto forma parte da nosa vida diaria. Dispoñemos de varios aparellos electrónicos a través dos cales temos acceso á información. Aínda así, os medios impresos resisten, iso si, con dificultades. Segundo o resumo do estudo xeral de medios (EGM) de 2011, os xornais en papel perden presenza case ao mesmo ritmo que sobe Internet, algo que non sucede coa radio.\nO ciberxornalismo esténdese na sociedade, case sen darnos conta, e está presente na nosa vida cotiá a través dos máis variados trebellos. En xeral, asociamos o ciberxornalismo ás páxinas web dos medios impresos. A realidade é ben distinta. É certo que os xornais que contan cunha maior difusión na súa versión impresa teñen tamén, segundo o EGM da audiencia en Internet, un importante seguimento na rede pero non están sos. Conviven con outros portais que non naceron a partir dun medio impreso, como por exemplo Liderdiario.com, vinculado á cadea de emisoras de Radio Líder, ou mesmo páxinas que puxeron en funcionamento empresas alleas a calquera outro medio de comunicación. De feito, en Galicia deuse o caso contrario: un medio electrónico que co tempo se publicaría tamén no soporte impreso. Foi o caso do xa desaparecido Xornal.com.\nAs redes sociais son outra das pezas clave na situación actual dos medios informativos. Isto é seguramente o que revolucionou de forma definitiva as rutinas dos xornalistas e tamén a estrutura dos medios para os que traballan. Non hai moito tempo, os medios de comunicación tan só estaban presentes nas redes sociais, sen máis, pero na actualidade son cada vez máis activos e crean contidos específicos para esas plataformas. Hoxe en día, tanto os medios analóxicos, como os dixitais, como os gabinetes de prensa de diferentes entidades buscan xornalistas que se encarguen da creación e xestión de contidos para as súas páxinas ou perfís nas redes sociais.\nPor outra banda, a información dixital non chega aos usuarios só a través do ordenador. Hoxe en día dispoñemos dunha gran variedade de aparellos cos que nos podemos conectar á rede para manternos informados. As “tablets”, os teléfonos móbiles, os libros electrónicos e mesmo algúns televisores dispoñen non só de conexión a Internet senón tamén de aplicacións específicas para o acceso aos portais de información, alertas de noticias, etc. Tampouco Internet é o único soporte do xornalismo dixital. Practicamente dende a popularización dos teléfonos móbiles, a cidadanía pode recibir noticias a través de mensaxes SMS e, aínda que polo momento non está moi desenvolvida, tanto a televisión dixital (TDT) como o seu equivalente na radio (DAB) ofrecen a posibilidade da interacción e a “multimedialidade”, características propias dos medios dixitais.\nA tendencia xeral é a de comparar os medios dixitais cos impresos pero seguramente non son comparables, polo menos na súa totalidade, xa que os primeiros teñen unha estrutura propia que os fan diferentes aos outros. Os medios dixitais reúnen en si mesmos as características que os xornais impresos, a radio e a televisión teñen por separado e, ademais, posúen outras novas, como a “hipertextualidade” e a interacción, case en tempo real, do usuario co medio.\nJ. A. España


Fun o último capelán que atendeu aos recluídos do cárcere da Parda – NOTICIAS DE BARRO\nFun o último capelán que atendeu aos recluídos do cárcere da Parda\nCINCUENTA ANOS pasan voando asegura o párroco que dirixe as feligresías de Santa Mariña de Bora (Pontevedra) e de Viascón (Cotobade), que o pasado 4 de agosto cumpriu cinco décadas como sacerdote. Estudou Humanidades no Seminario de Tui e terminou a carreira de Filosofía e Teoloxía en Santiago.\nCando comezou a darse conta da súa vocación relixiosa?\nDesde moi pequeno, porque a miña vida virou en torno á igrexa. Aos nove anos comecei a servir o altar como monaguillo na parroquia de Aldán (Cangas) e sentín o desexo de ser seminarista, non sei si por ter un irmán no Seminario ou polo ambiente que se respiraba nos veráns coa presenza dun grupo de seminaristas da parroquia. Tamén influíu moito a miña nai, xa que na miña familia tres irmáns somos sacerdotes (un deles secularizado) e unha irmá é monxa. Crecín formando parte dunha familia inmensamente cristiá e con moita fe.\nDesde cando dirixe a parroquia de Bora?\nDesde 1994. Tralo falecemento do anterior párroco solicitei o posto, que quedara vacante. Era párroco de San Adrián de Cobres (Vilaboa) e daba clases de Relixión no instituto Luís Seoane de Monte Porreiro, polo que Bora quedábame moito máis preto e resultábame máis cómodo compaxinar o labor relixioso coa educativa. Xa non tería que levantarme todos os días ás seis e media da mañá. Antes de facerse cargo da feligresía de Bora estivo destinado en Carral, Rianxo, Barcala (A Estrada), A Portela (Barro) e San Adrián de Cobres.\nDe que parroquia garda mellor recordo?\nConservo un bo recordo de todas as parroquias nas que estiven, en especial da Portela, en Barro»\nFan falta máis párrocos ou son suficientes os que hai na actualidade?\nEn Pontevedra non é tanta a necesidade de párrocos como a que pode haber noutras parroquias do interior. De feito, a feligresía de Santa María a Maior ten a dous sacerdotes.\nÉ fácil dirixir dúas parroquias ao mesmo tempo?\nNon resulta fácil. Cando me fixen Os feligreses que están preto da cidade son máis fríos e só axudan no imprescindible» cargo da parroquia de Bora oficiaba dúas misas pola mañá e recibía aos nenos que asistían ao Catecismo. Desde que me asignaron tamén a parroquia de Viascón teño que andar de aquí cara alá, sempre a contrarreloj. Quédame pouco tempo para atender a igrexa de Bora, na que tiven que eliminar unha das misas.\nDesde cando forma parte da Pena dá Boina?\nA Pena da Boina elixiume socio en 1993, cando era presidente da mesma Anxo Agrasar. Designáronme capelán cando faleceu don Joaquín, que oficiaba misa en San Roque e era profesor do instituto Sánchez Cantón.\nTeño entendido que foi o último capelán do cárcere da Parda?\nEn efecto, funo desde 1976 ata que se pechou, a principios da década dos 90. Visitaba aos recluídos os sábados e os domingos. Tiña un despacho ao que acudían os presos a expoñerme os seus problemas. Cheguei a oficiar algunha misa nunha celda de castigo, a un penado que resultaba perigoso. Vivín o motín de 1990 desde fóra porque o director impediume mediar por motivos de seguridade.\n← Pontevedra é a terceira provincia española con máis tramos de estradas de ´alta peligrosidad´\nTápas con arte saben mellor →


Valeriano Martínez participa nunha xornada de portas abertas para o alumnado de Primaria na Semana do Goberno Aberto - Notas de Prensa - Consellería de Facenda e Administración Pública\nValeriano Martínez participa nunha xornada de portas abertas para o alumnado de Primaria na Semana do Goberno Aberto\nAs actividades comezaron onte e rematan este venres cun webinario sobre o Plan de Mellora de Calidade dos Servizos Públicos\nO seu obxectivo é promover os principios de transparencia, participación e crecemento inclusivo\nSantiago de Compostela, 19 de maio de 2021.- O conselleiro de Facenda e Administración Pública, Valeriano Martínez, participou hoxe na xornada de portas abertas para alumnos de Primaria que tivo lugar esta mañá no Edificio Administrativo de San Caetano con motivo da celebración da semana do Goberno Aberto.\nOs destinatarios desta xornada eran os alumnos de sexto de Primaria do CEIP Monte dos Postes de Santiago de Compostela e os seus mestres, que puideron visitar algunhas das principais dependencias do edificio da Xunta e aprender sobre diversos procedementos e xestións administrativas que se desenvolven a diario.\nDesde onte e ata o vindeiro venres 21 de maio, a Consellería de Facenda e Administración Pública, a través da Dirección Xeral de Avaliación e Reforma Administrativa, organiza a semana do Goberno Aberto con diferentes xornadas de participación social para divulgar a actividade e os obxectivos da Administración entre distintos colectivos, desde os máis novos ata os máis maiores, sen esquecer ás persoas con discapacidade, ao alumnado universitario ou aos propios empregados públicos.\nTodas estas actividades promoven os principios de transparencia, rendición de contas e participación, en apoio da democracia e do crecemento inclusivo co fin de que os cidadáns coñezan mellor o funcionamento das Administracións e os valores que rexen o Goberno Aberto, así como as ferramentas de participación cidadá na elaboración, planificación e execución das políticas públicas.\nMañá xoves, celebraranse foros de debate sobre gobernos e institucións públicas transparentes, responsables, participantes e inclusivos dirixidos a estudantes universitarios; e as actividades rematarán o venres, cun webinario sobre o Plan de Mellora de Calidade dos Servizos Públicos dirixido aos empregados públicos.\nEsta iniciativa enmárcase na semana organizada pola Alianza do Goberno Aberto, da que España forma parte desde 2011, para dar máis participación aos cidadáns, utilizar as novas tecnoloxías para fortalecer a gobernanza e facilitar o acceso á xustiza, e construír institucións eficaces, inclusivas e transparentes.


que ustedes lo pasen bien: la nueva biblioteca pública\nMontar unha biblioteca pública en Vigo e un pouco unha cousa así. Un aínda lembra as queixas da cidadanía cando se inauguraron os museos Verbum e o do Mar, solicitando máis axudas para o Celta, que a fin de contas ós museos so ían uns cantos e o fútbol era un beneficio para toda unha cidade. Supoño que serían os mesmos que din que o galego non serve más alá de Galicia.\nVen a conta o chollo porque o alcalde ven de anunciar que pensou na Universidade Popular para montala biblioteca que ven asignada nos presupostos estatais para a cidade. A Universidade Popular é unha cousa moi de Vigo: un centro educativo que non imparte títulos válidos porque un cacique bondadoso decidiu que as mulleres e os pobres tiñan que aprender algo. Estivo ben nos anos 20, pero actualmente non ten moito sentido. E conste que son o primeiro en recoñecer o mérito en que se imparten esas clases e o inmenso valor de que se impartan coñecementos que non se dan en practicamente ningún outro lugar. Pero actualmente, continuar respectando o punto de vista dun señor que morreu antes da guerra, pois home, sí, si riquiño era o García Barbón, non digo non, pero a estatua xa a ten, o Caballero xa sacou os renos de herba que lle metera Perly na súa rotonda, e o seu nome está posto á rúa principal da cidade. En Carballiño non lle fixeron tanto.\nQue os herdeiros do tal señor, por certo mezclados coa familia doutro señor que protagonizou a anécdota máis repetida dos paseadores vigueses (entrando no casino cunha pistola na man e sangue na camisa: "hoxe veño con sangue roxa no peito"), pretendan recuperar o edificio baseándose en que as obras de reparación tardan moito en finalizar, que os estudos non lles gustan ou que non son específicos para mulleres e "desfavorecidos" non deberan paralizar nin medio segundo o desenvolvemento dunha infraestructura necesaria na cidade.\nHoxe na prensa de Vigo, seguindo a tradición de tontuna, o Atlántico utiliza argumentos de chourizo en contra da ubicación e o Fallo argumentos de aceituna.\nPublicado por pablo gonzalez en 18:46\nEtiquetas: atlantico diario, faro de vigo\nSe digo a verdade, paréceme ben o traslado xa que dende logo o proxecto de Moneo serían moitos cartos tirados, aínda que a escola de artes de oficios ten un edificio anexo, en parte quédaseme pequeno; xa que recordemos que en Vigo o que non abondan son precisamente bibliotecas\nA idea da biblioteca na panificadora, como se quería fai tempo, estaría xenial, aínda que seguramente costaría moito a súa reforma\no da panificadora sería o mías sensato e en canto o da universidade popular, pois mentras non toquen demasiado o interior. E teño entendido que faría falta, porque as instalacións non son moi novas, polo que sería un risco permitir a algún xenio meterlle man no asunto.


ANPA CEIP Luis Seoane: Acta da última reunión celebrada polo ANPA\nActa da última reunión celebrada polo ANPA\nAsamblea Xeral ordinaria do 30/11/2015\nHora: 17:30 1ª convocatoria e 18:00 h 2ª convocatoria no comedor do centro. Nº de asistentes: 18 pais\n* Lectura da acta anterior e aprobación da mesma, comunicamos o cambio de lugar dun párrafo para poñelo no\napartado correspondente onde se fala das axudas aos nen@s de sexto curso.\n* Previsión Estado de contas\no Socios: 280 familias\no Seguro escolar: 285 nen@s\no Madrugadores: 15 nen@s\no Comedor: 128, incluidas as 5 prazas de comedor social. Non todos comen todos os días, sobre 117.\no Ingresos: 41760 € provisionais (sen incluir subvencións)\no Gastos: 62495 € previsión anual\no Subvencións do Concello de Oleiros para este ano 24.314,55 €, a da Diputación non chega a 1000 €, cando solicitamos oito mil para mercar 24 ordenadores para as clases de informática. Dada a cantidade que nos dan, so dou para mercar 2 ordenadores e uns proxectores. Subvención de comedores da Xunta: 5552,82 €, que se repartirá íntegramente entre os comensais deste curso escolar a finais de xuño.\n* Actividades extraescolares\nManteñense as actividades do ano anterior e añádese zumba. Na que os máis pequenos poden vir acompañados dun adulto, para favorecer as actividades en familia. Amplíase manualidades a todos os días e quitouse informática para os máis pequenos porque o ano anterior desmontaban as pezas dos teclados. Non saiu adiante nin English Flyers nin Música II porque non se reunieron participantes suficientes.\nSeparamos os de primaria en dous grupos porque había moita diferencia de idade nalgunhas actividades. Esto supón descolocar algunhas actividades e recalcamos a dificultade de organizar para que a todo o mundo lle vaian ben. Hai que ter en conta os espacios que temos, os monitores que fan varias actividades, etc.\n* Comedor escolar\nEstamos contentos con Jardanay, e o persoal de cociña tamén. Este ano estanse facendo algúns pratos máis na cociña do Centro. Vanse subir ao Blog do Anpa fotos de algúns dos pratos.\nHoubo queixas de que se forzaba aos nenos a comer e algún pai non quere que se lle obligue. Un afectado expón o seu caso e di que está encantado coa labor de Manuel porque o neno non comía nada e agora xa come moito mellor, e foron os memos pais quen o autorizaron para que lle insistise. A conclusión á que chegamos dende a directiva é que non se vai obligar a comer se os pais non queren que se lle insista ao seu fill@ para\nque coma pero que este/a non se levantará da mesa para ir a xogar e que esperará alí ata que veñan a recollel@.\n* Fotos: presentanse as distintas ofertas que nos fan as empresas e dicimos que estas deixarían ao ANPA un beneficio de 1500 € ou que podemos seguir coma estes últimos anos facendo foto de grupo de clase e de curso, coa colaboración desinteresada de Suso. Os socios pagarían 3 € por unha foto e 5€ por dúas fotos. Os non socios pagarían 5 € por unha e 8 por as dúas fotos. Na medida do posible imos intentar que as fotos sexan menos serias e máis divertidas. Foi a votación este punto e por maioría absoluta gañou a opción de foto de clase e grupo realizada por Suso.\n* Axudas alumnado de 6º\nAs axudas serán de 50€ por neno para os que leven como socios un mínimo se 3 anos, incluido este ano. Neste momento hai 35 socios en sexto. O que viñera novo para o cole, e polo tanto non puidese cumprir este requisito, seralle prorrateada a un 33% por ano. Esto foi decidido así para beneficiar aos que eran socios porque querían e non só en sexto para beneficiarse da axuda.\nNo último Consello escolar propuxemos colaborar co Cole para renovar a biblioteca. Aceptaron a nosa proposta e pedimoslle ao Concello o material que será proporcionado cando os avisemos. Solicitaremos tamén ás familias a súa colaboración cando decidamos co centro que é exactamente o que imos facer. Tamén imos solicitar libros de edicións actuais para renovar a biblioteca tanto de Primaria coma de Infantil.\nImos solicitar tamén nunha próxima circular xogos para infantil de exterior e interior e para sala de xogos. Preferiblemente sen pilas e se son con pilas e non funcionan non importa, prefíreno así, despertan máis a súa imaxinación.\nFaremos saídas aos museos da Coruña, xa que estamos pagando a cuota de 75 € anuais, como en anos anteriores. Tamén queremos repetir os Talleres en familia coma o curso pasado. Faranse festas no cole pola tarde se o Centro nas fai pola mañá.\no Transporte escolar: unha nai presenta unha queixa sobre a inexistencia de cinturóns de seguridade nalgúns buses. Lévase ao Consello escolar polo ANPA e dirección presenta unha queixa ante Transporte na Consellería de Educación, pero a empresa alega que cumple coa normativa. Dáselle a palabra e explica o que pasou. Esta nai pide cita co Alcalde de Oleiros,co apoio do ANPA e presentalle o problema. Dende a Concellería de Educación vaise facer un escrito á Consellería de Educación e outro dende o ANPA. Preguntámonos se non sería posible que os combinen cos\ninterurbanos. A empresa insiste en que están amaparados pola lei e que ata o ano seguirán así.\nOutra nai di que cando van de excursión tamén van sen cinturóns. O que a empresa lle comunicou ao director é que para as saídas sempre irían con cinturóns. Ás veces sucede que son outras empresas as que mandan, depende de quen organice a saída, e dende a directiva descoñecemos se veñen con o usen cinturóns.\no Conta bancaria\nA Federación de Anpas chegou a un acordó con La Caixa para que non cobre comisións xa que moitos bancos si as cobran. Imos informarnos ben como son as condicións porque se é só durante un ano seguimos con Abanca, xa que a temos preto, aínda que recoñecemos que se pasan coas comisións. Na seguinte reunión votaremos as diferentes opcións.\nDende a directiva vemos que non ten moita aceptación, valoraremos votar ao final de curso se se continúa con el. Tamén valoraremos cambiar o modelo do chándal, que si ten máis aceptación. Que sexa de algodón e máis bonito.\n* Rogos e preguntas\nUnha nai queixase porque o neno que vai a madrugadores un día unha nai autorizada quixo sacalo da fila para que xogase co seu amigo antes de entrar e a titora chamouna ao traballo que eso non se podía facer. Ela preguntara ao responsable de madrugadores e quedaran en que non había problema. Non ten ningún problema se non pode ser, pero non lle gustaron as formas.\nDende a Directiva do ANPA, solicitase a colaboración para festas, actividades diarias, ideas, suxerencias…\nSen máis asuntos que tratar levántase a sesión ás 19:00 horas\nA Presidenta A Secretaria\nPenélope Naveira Beatriz Vázquez\nPublicado por ANPA Luis Seoane en 6:47\nEtiquetas: Resumo de Actas


Liebestod - Wikipedia, a enciclopedia libre\nMalvina Schnorr von Carolsfeld (1825-1904), a primeira Isolda, 1865.\nLiebestod (en lingua galega "Morte de amor", do alemán Liebe: amor; Tod: morte), é o termo acuñado para describir a aria final do drama musical Tristan und Isolde de Richard Wagner. Musicalmente, sinala un dos cumios do romanticismo tardío, onde a tonalidade é levada ao límite.\nNo tráxico final da ópera, a heroína Isolde transfigúrase cara outra dimensión "morrendo de amor" fronte ao corpo sen vida do seu amado Tristan.\nCando se emprega como un termo literario, Liebestod (do alemán Liebe, amor; e Tod, morte) refírese ao tópico literario da morte erótica ou "morte no amor" pola que os dous amantes consuman o seu amor na morte ou despois de morrer. Xa se observaran situacións similares en Romeo e Xulieta de Shakespeare e As mágoas do mozo Werther de Goethe, aínda que Wagner lévao ao límite musical e dramaticamente.\nDe acordo ao texto (do propio Wagner) o Liebestod non está asociado coa dor física, é unha transformación, un paso a outra dimensión, onde ondas de son a cargo da masa orquestral somerxen a voz da protagonista ata facela desaparecer.\nNo momento da súa composición Wagner vivía un romance ilícito - aparentemente platónico - con Mathilde Wesendonck, poeta e esposa do seu mecenas, o banqueiro Otto Wesendonck. Wagner inmortalizou a imposibilidade de concretalo no tráxico amor da lenda celta de Tristán e Isolda e nas Wesendonck Lieder, dúas das cales serviron de bosquexos para a música da ópera ou drama musical segundo a caracterización do compositor.\nNon só como corolario da obra senón que tamén é interpretado en concertos seguindo ao preludio do drama Tristan und Isolde, sendo unha das máis populares pezas wagnerianas no repertorio sinfónico. Do mesmo xeito, algúns directores escollen interpretacións sen a soprano, quedando como unha peza sinfónica. Franz Liszt, sogro de Richard Wagner (casado con Cosima Liszt), fixo unha versión para piano.\nQue doce e suave\nos seus ollos suavemente\nNon o vedes...?\ncon luz crecente!\nComo se alza\nNon o vedes?\nQue valente e enchido,\ncheo e sublime,\nse lle inflama o corazón\nE dos seus beizos\ndeleitosos e suaves\nflúe un alento doce e puro:\nNon o percibides? Non o vedes?\nTan só oio eu esa melodía,\nque tan marabillosa e quedamente,\nsoa dende o seu interior\nque todo o revela,\nen suave consolo, xentil reconciliación,\npenetrando en min, elevándose,\nen doces ecos\nque resoan en min?\né a ondulación de delicadas brisas?\nSon ondas de aromas embriagadores?\nComo se dilatan e me envolven!\nDebo beber ou somerxerme?\nOu fundirme nas súas doces fragrancias?\nNo flutuante torrente,\nna resonancia harmoniosa,\nno infinito alento\nda alma universal,\nno gran Todo...\nMild und leise é tamén o título dunha composición sintetizada de 18 minutos de Paul Lansky, composta en 1973 nun IBM 360. Partes dela chegaron a ser as bases para a canción de Radiohead "Idioteque".\nO compositor brasileiro residente nos Países Baixos Cristiano Melli compuxo "Immer Lichter" (2012) para fagot so, baseado na liña vocal de Isolde.\nLiebestod, versión en piano por Vladimir Horowitz\n"Liebestod" en concerto por Birgit Nilsson\nNo Festival de Bayreuth 1995\nVersión orquestral sen soprano\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Liebestod&oldid=5484917»


Apoio aos traballadores de Ferroatlántica - PSdeG-PSOE\nApoio aos traballadores de Ferroatlántica\nInicio Actualidade Apoio aos traballadores de Ferroatlántica\n21.11.2016 jacobo Loly Toja, PARLAMENTO DE GALICIA 0\nA deputada socialista da Costa da Morte, Loli Toja, trasladoulle hoxe aos traballadores de Ferroatlántica a iniciativa que levarán os socialistas galegos ao Pleno do Parlamento que comeza mañá para reclamarlle á Xunta que “adopte medidas legais” para evitar a segregación das centrais eléctricas de Ferroatlántica en Cee e Dumbría.\nA deputada socialista visitou aos traballadores reunidos no Concello de Cee xunto cos alcaldes e cargos políticos e orgánicos do PSdeG-PSOE da comarca da Costa da Morte, que se achegaron para amosar o seu respaldo e demandar a intervención do Goberno galego.\nOs socialistas galegos esíxenlle á Xunta que “abandone a súa defensa numantina dos intereses dun empresario amigo e comece dunha vez a defender os postos de traballo dos galegos e das galegas”. Lembran que a segregación das centrais pon en risco a viabilidade dos postos de traballo dunha empresa que pasou de ter 600 traballadores no momento da súa adquisición por Villar Mir aos 280 actuais.\nToja esixiu o compromiso da Xunta coa empresa para o mantemento da actividade e o emprego despois das inxentes axudas públicas que ten recibido por parte das diferentes administracións, entre elas a ampliación do porto de Brens que se fixo basicamente para darlle servizo.\nConsidera “incomprensible” que o goberno galego queira “desentenderse do problema ofrecendo brindes ao sol” cando se trata dunha empresa que supón o 25 por cento do PIB da comarca, e a venda das centrais ligadas á súa produción provocaría un “problema económico de viabilidade para as factorías”.\nArtigo anterior\tO triunfalismo de Feijóo ao falar de desemprego evidencia que "vive fora da realidade" Artigo seguinte\tOS DEPUTADOS DO PSDEG NO CONGRESO ESIXEN A IMPLICACIÓN DO GOBERNO GALEGO NA DERROGACIÓN DA LOMCE E NA LOITA CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO\nPlan de contención para axudar aos viticultores afectados polas xeadas\nEstratexia integral para recuperar aos mozos e mozas emigrantes


O traballo de Roberto | Galicia Digital\nO traballo de Roberto\nA mesa está chea de papeis, cartas, bolígrafos, un lapis, unha grampadora, tres selos de caucho, unha pedriña redonda de cor gris cunha caricatura debuxada a man, un calendario de mesa, un clip e, por suposto, un teclado sobre o que Roberto Traspés Díaz dálle que dálle ás teclas.\nAlgúns paisanos entran na súa oficina de cando en vez e Roberto recíbeos cun sorriso de orella a orella. Logo xa fala con eles coma se os coñecese de toda a vida. A algúns coñéceos de toda a vida. Roberto Traspés Díaz leva asuntos de irás e non volverás, é dicir, que despacha certificados de defunción nos que, o finado, vai e non volve. Aínda que tamén, ao noso amigo, o sorriso váiselle tan axiña como o paisano pide o maldito impreso. O asunto non é para rir.


declaracions_de_dereitos_e_lexislacion [O Diñeiro das Mulleres]\nTraza: • declaracions_de_dereitos_e_lexislacion\nAs Declaracións de dereitos\nUn camiño apenas iniciado\nReferencias e Anexos / Declaracións de dereitos e lexislación\nO 10 de decembro de 1948, a Asemblea Xeral da Organización das Nacións Unidas aprobou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. A súa redacción e a súa aprobación non fosen posibles sen o esforzo persoal de Eleonor Roosevelt, primeira dama norteamericana e presidenta da comisión.\nNa pintura O xuramento dos Horacios (Jacques-Louis David, 1784) queda reflectida a separación de xénero na esfera social da época victoriana: os homes ocupando case toda a escena, en actitude guerreira xurando lealdade #ante as espadas mentres as mulleres, en actitude impotente e llorosa, quedan apartadas.\nNecesidade de re-presentación\nAs revolucións liberal-burguesas, e principalmente a Revolución Francesa de 1789, propuxéronse como principal obxectivo a consecución da igualdade xurídica, as liberdades públicas e salvagárdaa dos dereitos políticos: “Liberdade, igualdade e fraternidade”. Pero a revolución quedou en mans dos homes. As mulleres, que participaron activamente, quedaron fóra das principais decisións “revolucionarias”.\nEn 1791, Olympe de Gouges declara a traizón da Revolución e publica a Declaración dos dereitos da muller e a cidadá, na que recolle a afirmación política das mulleres e reclamaba un trato igualitario con respecto aos homes en todos os aspectos da vida, públicos e privados: dereito ao voto, exercer cargos públicos, falar en público sobre asuntos políticos, a igualdade de honras públicas, o dereito á propiedade privada, a participar no exército e na educación e, por suposto, a ter igual poder na familia e na igrexa.\nUn ano máis tarde, en 1792, Mary Wolltononecraft denuncia na súa obra máis importante, Vindicación dos dereitos da muller, a situación de escravitude das mulleres: “Xa é hora de facer unha revolución nos costumes femininos, xa é hora de devolverlles ás mulleres a súa dignidade perdida e que contribúan como membros da especie humana á reforma do mundo, cambiando elas mesmas…”.\nHai que atreverse a conxugar todos os verbos en primeira persoa.\nO certo é que na vasalaxe anterior ao desenvolvemento do capitalismo industrial había menos diferenzas. É dicir, inexistencia de dereitos para homes e mulleres. Pero no proceso de desenvolvemento establécense complicidades co patriarcado para que a redución das mulleres ao ámbito doméstico asegurase a dispoñibilidade de man de obra barata. Había que alimentar ao novo sistema. É nesta época cando se produce a maior separación de roles entre o produtivo e o re-produtivo.\nPero o maior triunfo do sistema foi impoñer o ideal da familia burguesa, que foi asumido polo propio movemento obreiro. E aínda que é certo que moitas veces a realidade está máis cargada de rutina que de intencionalidade, tamén é máis perigoso porque os costumes fan leis. E http://www.enpalabras.com/blog/2010/05/palabra-de-ley/as leis si que custa cambialas.\nA pedagoXía e a didáctica de Mary Wollstonecraft\nHai persoas, como Mary Wollstonecraft, que nacen para deixar pegada, aínda que o seu rastro tenda a eclipsarse entre os silenciosos rumbos da historia. Resulta profundamente sorprendente a disruptiva coherencia desta muller en todo o que foi capaz de cuestionar, e facer, nos seus 38 anos de vida… en pleno século XVIII.\nNaceu o 2 de xuño de 1759 e entre os seus importantes legados atópase a Vindicación dos dereitos da muller (1792), no que argumenta en contra da educación que se impoñía ás mulleres para “mantelas” en posición de inferioridade respecto a os homes. Dedica un capítulo completo a desenvolver un plan de educación nacional, o cal debía ser semi-público, semi-privado e co- educacional e desafía a obra Emilio (1762) de Jean Jacques Rousseau, que proclamaba que as mulleres non debían educarse para que razoen porque a súa función era a de proporcionarlle pracer ao home.\nAínda que con esta obra estableceu as bases do feminismo moderno, o realmente importante é o desenvolvemento pedagóxico, e a didáctica, sobre a que de-constrúe argumentos e accións. Porque non se trata de teorías desenvoltas desde unha posición privilexiada xa que foi capaz de exercer a independencia que proclamaba gañándose a vida con diversos oficios ata conseguir dedicarse profesionalmente á escritura independente. E nun contexto tan clasista e conservador como o Londres da época. Sen dúbida non só proclamou senón que exerceu a liberdade de pensamento, palabra e obra.\nA maior parte dos intelectuais liberais e radicais da época vían á educación como a pedra angular de calquera movemento para a reforma social pero resulta revelador o enfoque desenvolto por Mary Wollstonecraft con respecto ás dúas obras pedagóxicas máis influentes na Europa do século XVIII: Some Thoughts Concerning Education (1693) de John Locke e Emilio de Jean-Jacques Rousseau. En Relatos orixinais e noutras obras sobre a educación, Wollstonecraft respondeulles ás dúas obras e expresou a súa propia teoría pedagóxica.\nRelatos orixinais conta a historia da educación de dúas nenas, Mary, de catorce anos de idade e Caroline, de doce anos, baixo a condución dunha sabia e benevolente figura maternal, Mrs. Mason ( Wollstonecraft probablemente nomeou aos personaxes da obra por persoas da súa vida real; coñecera e respectara moito a unha muller apellidada Mason cando se desempeñaba como profesora en Newington Green, e dáballes clases a dúas nenas chamadas Mary e Caroline cando traballaba como institutriz para a familia Kingsborough en Irlanda. ) Despois da morte da súa nai, as nenas deben irse a vivir con Mrs. Mason ao campo.\n… defínese á adultez como a habilidade de disciplinarse a un mesmo «construíndo contos con moraleja» da vida propia. O extensivo uso de Wollstonecraft de contos inserrtados no texto alenta aos seus lectores para construír unha narrativa moral extraéndoa das súas propias vidas, cun final predeterminado. Ao final do libro, Mary e Caroline xa non necesitan unha mestra porque han internalizado as historias que lles ensinaba Mrs. Mason; xa coñecen as historias que deben promulgar.\nEn Relatos orixinais Wollstonecraft usa o xénero florecente de literatura infantil para promover a educación das mulleres e a ideoloxía emerxente da clase media. Sostén que as mulleres poden ser adultos racionais se son educadas de maneira apropiadas de nenas (unha crenza non moi común no século XVIII) e contende que o carácter distintivo nacente da clase media é superior á cultura dos cortesáns, representada polos contos de fadas e polo valor que se lle dá ao azar e á sorte segundo as historias escritas nos chapbooks para os nenos humildes. Wollstonecraft, ao desenvolver a súa propia pedagoxía, responde tamén as obras de dous pedagogos do século XVIII: John Locke y Jean-Jacques Rousseau.\nPor certo, Mary Wollstonecraft tivo unha filla co filósofo William Godwin, un dos precursores do movemento anarquista, Mary Shelley, que deixou tamén un importante legado coa súa vida e obra, ademais de ser a autora de Frankenstein o el moderno Prometeo.\ndeclaracions_de_dereitos_e_lexislacion.txt · Última modificación: 2020/05/24 15:22 por isabel


A CIG-Ensino empraza a Feijóo a desbloquear a negociación e a asumir unha mellora das condicións retributivas e laborais do profesorado - CIG Ensino\n21 Maio 2022 00:42\nNo día de hoxe quedou perfectamente retratada a táctica dilatoria da Consellaría de Educación que prolongou artificiosamente unhas reunións da Mesa Sectorial co obxectivo de achegármonos ao final do curso escolar e dificultar a capacidade de reacción do profesorado galego a unha proposta de acordo salarial absolutamente rexeitábel. O documento entregado pola administración reproduce o que a CIG-Ensino denunciou na reunión de onte ao respecto do uso dos fondos adicionais do acordo de Madrid subscrito por Montoro e as organizacións sindicais estatais. Deste xeito, e por vez primeira, impídese que se acumulen distintos acordos dos que se poida beneficiar o profesorado galego.\n“Hai alguén que considere minimamente digna unha suba de 10 euros en outubro deste ano e ter que agardar tres anos e medio para chegar a cobrar os últimos 30 euros que propón a Consellaría?”\nA administración mantivo inalterábel a súa proposta de suba de 10 euros este ano a partir de outubro, 15 a partir de xaneiro de 2019, 25 en xaneiro de 2020 e 30 en xaneiro de 2021 pechándose en banda a facer ningún tipo de concesión a respecto do calendario. Só anunciou que dispuña de marxe para subir minimamente a cantidade, sempre e cando houbera novas cesións por parte das organizacións sindicais.\nA resposta da CIG-Ensino foi clara e contundente, como o foi desde a primeira reunión. O mandato do profesorado é rescatar as condicións de traballo e salariais que nos últimos anos nos foron arrebatadas polo goberno de Núñez Feijóo. Amosamos suficiente flexibilidade á hora de aceptar que esa recuperación das condicións laborais se plasmasen nun primeiro momento nun calendario de negociacións que deberían comezar xusto ao remate das Mesas sobre retribucións. Porén, o bloqueo da Consellaría foi evidente, o que pon de manifesto que as declaracións do presidente da Xunta ao respecto de dar resposta ás demandas do profesorado eran unha falacia. A proposta de suba salarial da Consellaría fica moi lonxe de “encher as expectativas” do persoal docente. O propio texto do acordo implicaría a asunción de novas renuncias que a CIG-Ensino non está disposta a asumir. Fomos moi críticos co acordo sindical estatal ao non implicar unha recuperación dos nosos salarios nos próximos tres anos, nin doutras cuestións como a eliminación dos descontos por enfermar, recuperar as pagas extras detraídas entre 2013-2016 e o cobro do verán para o persoal substituto. Porén, a proposta da Consellaría vai máis aló, xa que pretende hipotecar toda posibilidade de restituír os nosos dereitos e de acadar unhas retribucións dignas.\nProposta final da administración galega (1.3 MiB)\nCIG Informa tras a suspensión das negociacións de homologación salarial


A Plataforma en defensa da Enseada esixe a inmediata paralización da actividade industrial no Peirao de Pedra de Rande - Radio Redondela 94.9FM\nLembran que a empresa Terminales Atlánticas Vigo non dispón da preceptiva concesión administrativa da Autoridade Portuaria de Vigo para realizar actividade de transporte, almacenaxe, reparación e distribución de contenedores marítimos. Engaden dende a Plataforma que tampouco tramitou ninguha autorización nin licenza para esa actividade industrial no Concello de Redondela, polo tanto carece de todos os permisos municipais.\nA Plataforma amosa o seu apoio ao goberno local no seu rexeitamento a esta actividades promovida dende a Autoridade Portuaria e instan a que se paralice de xeito inmediato “polas grandes molestias que padece diariamente a veciñanza debido aos contínuos ruidos ocasionados polo tránsito de camións especiais, polos movimentos da maquinaria de estiba e desestiba aos que se lles engaden os estrondos producidos na reparación da chapa metálica dos contenedores”.\nEntenden que “esta situación require unha actuación inmediata do Concello baseada na aplicación da legalidade e apoiada coa participación da veciñanza nun asunto municipal de grande repercusión para o presente e futuro de Redondela”.\nAdemais da actuación concreta de cara a paralizar a actividade actual instan ao concello da impulsar as xestións necesaris para que se proceda á desafectación da enseada para garantir neste espazo exclusivamente actividades compatibles coa Rede Natura como as actividades tradicionais de pesca, marisqueo e cria de mexillón.\nPrevAnterioresAbre o prazo para solicitar o permiso para a celebración das fogueiras de San Xoán\nSeguintesCharla sobre o Cancro de pel e fotoprotección en ChapelaNext


Comezan as obras de emerxencia nas estradas afectadas polo último temporal - VigoÉ\nComezan as obras de emerxencia nas estradas afectadas polo último temporal\nOs traballos de reconstrucción en Crecente e Arbo custarán 1,3 millóns de euros\nNo Concello de Crecente, investiranse máis de 340.000 euros para arranxar cinco estradas afectadas polas intensas chuvias. Este luns comezaron os traballos na estrada que une A Cañiza e Filgueira (PO-406), concretamente no PK 6+600, onde se produciu un desprendemento. Para solucionar este problema levaranse cabo unhas obras urxentes, cun orzamento de 133.000 euros, que consistirán na estabilización do noiro, reposición do muro de contención e execución de accións de drenaxe.\nEn Arbo a achega será de case 200.000 euros para executar traballos en estradas nas que se produciron incidencias. A responsable de Infraestruturas visitou a estrada Salvaterra-Filgueira (PO-400), no PK 18+850, onde tamén se derrubou un noiro tras as intensas precipitacións.\nVázquez indicou que o obxectivo primordial deste tipo de accións é blindar a seguridade e garantir que os cidadáns poidan circular con absoluta normalidade pola totalidade das estadas galegas no menor tempo posible.\nSegundo detalla o informe elaborado pola Axencia Galega de Infraestruturas, contabilizáronse 51 incidencias a consecuencia das intensas chuvias e das escorrentas rexistradas nos días centrais de febreiro, que se elevan a case 100 ao sumar as provocadas polo temporal de xaneiro. Cabe destacar que unha das zonas máis afectadas foi, precisamente, o sur da provincia de Pontevedra.\nVázquez concretou que grazas á mobilización de medios, materiais e humanos, do persoal técnico e dos equipos de traballo das empresas de conservación e da propia AXI, a meirande parte dos danos xa foron reparados.


SumaRibeira achega ao Concello un paquete de propostas para mellorar a accesibilidade e os servizos nos Areeiros – O Barbanza\nSumaRibeira achega ao Concello un paquete de propostas para mellorar a accesibilidade e os servizos nos Areeiros\nO grupo cidadán SumaRibeira, a través do concelleiro Xurxo Ferrón, emitiu un comunicado no que solicita ao Concello a posta en marcha de medidas para mellorar a rede viaria e os servizos de Castiñeiras nas contornas do Castro e Arereiros, poñendo o foco na seguridade e na accesibilidade, entre outros asuntos. Entre as medidas achegadas atópase unha solicitude para arranxar os desprendementos de terra que se producen dende unha finca situada á altura da zona recreativa do Castro (na estrada xeral, entre as vivendas números 186 e 184). Estes desprendementos, sinala a agrupación, “están a reducir o ancho dunha beirarrúa que xa destaca, de por si, por ser demasiado estreita”.\nSumaRibeira tamén pide que se arranxen os problemas de accesibilidade (moi próximos á zona de desprendementos) que se derivan da existencia dun muro que impide o libre paso dos peóns que transiten pola beira, obrigando aos viandantes a baixar á estrada e pisar o asfalto para salvar “o incomprensíbel atranco, que xa hai bastantes anos se lle permitiu poñer á última empresa que durante pouco tempo exerceu a súa actividade na zona que hoxe ocupa a área recreativa”.\nOutro dos puntos que segundo a agrupación necesitan actuacións urxentes atópase na zona da área recreativa do Castro, onde “non resulta comprensíbel como o alumeado que leva moitos meses instalado aínda segue sen funcionar”.\nNa mesma contorna, SumaRibeira solicita que se protexa dalgún xeito os contedores que ocupan a beiravía dos temporais do suroeste, que rematan en moitas ocasións por envorcalos, “situación que temos observado nos situados ao lado da vivenda número 190 de Castiñeiras-Areeiros, a pouca distancia na beira de enfronte, xunto á parada do autobús, e nos que están no mesmo lado da estrada a uns trescentos metros cara a Aguiño”.\nAsemade, reclaman a instalación na zona recreativa do Castro dun parque biosaudábel e unha mellora no firme da estrada principal que evite a acumulación de auga sobre o pavimento, o que xera riscos para os condutores pero tamén para os peóns e para as vivendas próximas.


Wordpress como CMS (2) – Capítulo 0\nWordPress como CMS (2)\nDomingo, 1 Xullo 2007.\nComprobado. Paseime unha fin de semana de merda intensa, aproveitando este marabilloso tempo de verán co que nos agasalla o noso país para avanzar e finalizar un proxecto que tiña pendente. Unhas nove/dez horas de traballo diarias.\nConclusión: en efecto, WordPress funciona impresionantemente ben como xestor de contidos para pequenas e medianas webs. Neste caso, mantiven todo o seu potente sistema editorial interno como interfaz de entrada de datos (para min e para os futuros usuarios), pero reescribín completamente a saída pública de datos, preservando algunhas cousas do WordPress tradicional que non afectaban ao deseño, como o seu magnífico sistema de creación de sementes RSS. Iso provocou unha redución dun 35% de tempo, ou mesmo máis, na elaboración desta fase crucial do proxecto. Palabras maiores, señora.\nEn WordPress traballas contra unha estrutura de bancos de datos tremendamente sólida e contrastada: o que se trata é de comparar, con calma, os campos existentes xa creados polo equipo de WP e facerlles as preguntas do teu proxecto, debuxando mentalmente as posíbeis respostas que te pode dar a base de datos a esas necesidades. Sorprendentemente, todo, todo encaixaba! En tres ocasións, ademais, perfilei ese banco de datos orixinal con extensións traídas na rede, que logo personalicei (asignarlle categorías independentes ás páxinas, etc.). Ao traballar de forma totalmente independente o front-end do back-end, por certo, a apariencia visual non se asemella nada -se non queres- á dun blog. Agora só fica desbastar, introducir contido real, pasar todas as revisións precisas…et voilá!\nDo Lago de Maimón á Lagoa Sacra\nDe cando os mouros deron de comer aos desherdados do Barbanza\nO plugin LinkThumb en Capítulo 0\n2 / Xullo/ 2007\nEstoy impaciente por ver el resultado, un día de estos me tengo que atrever con eso, aunque me temo que me queda mucho que estudiar sobre bases de datos\n3 / Xullo/ 2007\nSi, dentro duns días o verás. Vaste sorprender.


Raxoi: "Non é unha reforma laboral, son uns mínimos retoques do texto de 2012"\nO ex presidente do Goberno estatal cre que o Executivo que dirixe Pedro Sánchez fixo "retoques mínimos" na reforma laboral para "poder dicir que a mudaron e así contentar os seus votantes".\nO ex presidente estatal, Mariano Raxoi, o 17 de xullo no Congreso do PP na Galiza (Foto: César Arxina/Europa Press).\nRedacción 08:54 do 14 de xaneiro de 2022\nO ex presidente do Goberno estatal Mariano Raxoi asegurou esta quinta feira que o Executivo de Pedro Sánchez fixo "uns mínimos retoques" da reforma laboral que se aprobou durante a súa primeira lexislatura para "contentar" ao seu electorado, o que definiu como un "caso clásico" de "política infantil".\n"Fíxose unha reforma laboral que funcionou. Creáronse máis de tres millóns de postos de traballo e agora, como había un prexuízo dunha reforma feita polo PP, había que cambiala aínda que no fondo medio Goberno non quería", explicou, nunha entrevista en Trece TV na que sinalou que o Executivo deu "uns mínimos retoques" á lexislación laboral de 2012 "para dicir que" a mudaron e así "contentar" os electores.\nAo seu xuízo, este modo de proceder é "a política do tweet" que acompañan de declaracións nas que o Executivo afirma que fai "cousas chulísimas" para a xente. "Fixeron algo infantil que non é propio dun Goberno, que non serve para nada e non conduce a nada. Paréceme moi pouco serio", reiterou.\nNeste punto, o ex presidente lembrou que se os socios de lexislatura de Pedro Sánchez no Congreso non apoian a súa reforma laboral é porque "non se fixo" o que se anunciou. "Por fortuna", engadiu Raxoi, á vez que recoñeceu que a coalición de PSOE e Unidas Podemos "non o ten fácil" para sacar adiante a norma na Cámara Baixa e recoñeceu, neste sentido, que é "absurdo" que se pida o apoio ao PP.\n"Ao PP ninguén se dirixiu para o seu entendemento. Xa ten a súa alternativa, a reforma que se aprobou no seu día. É unha lea no que se meteu o Goberno por quedar ben cun sector do Goberno", indicou.\nAsí, Mariano Raxoi defendeu o apoio da patronal á reforma laboral porque, ao seu xuízo, "apostaron no mal menor". "Se non estivesen nese acordo, a reforma sería máis negativa para os intereses de todos os españois (...) Fixeron o que tiñan que facer", insistiu.\nTrato "inxusto" ao rei emérito\nPor outra parte, preguntado pola situación do rei emérito en Emiratos Árabes, o ex presidente asegurou que lle parece que foi "inxustamente tratado" e mostroulle o seu apoio porque accedeu á Coroa en 1975 "nun momento de dificultade para España" e "foi capaz de promover unha reconciliación entre españois". Ademais, engadiu que se tivese estado el no Goberno, a saída de Xoán Carlos de Borbón "non se tería producido".\nestado PP congreso raxoi Reforma laboral


Primeira xornada do galego de probas combinadas no Barco\nInicio/Deportes/Primeira xornada do galego de probas combinadas no Barco\nA chuvia e problemas coa fotofinish marcaban na mañá do sábado 27 de xullo o inicio do Campionato de Galicia de probas combinadas, que durante esta fin de semana se disputará nas pistas de atletismo barquenses de Calabagueiros.\nEses problemas técnicos obrigaban á organización, en mans da Federación Galega de Atletismo, a suspender as probas da mañá e a trasladalas para a tarde, comezando ás 16:30h. cos 100 valados femininos, seguidos polo octathlon masculino. A competición prolongábase ata máis alá das 21h. finalizando cos 400 masculinos e co decathlon.\nO galego continuará na mañá do 28 de xullo, a partires das 9:50h., cunha serie de probas que decidirán os podios autonómicos desta modalidade atlética. Neste campionato participan clubs de diferentes puntos de Galicia, entre eles o Ourense Atletismo, pero non se conta con representación valdeorresa.\naletismo atletismo calabagueiros combinadas federación galega O Barco probas


25 Aniversario IES Praia Barraña - Boiro: DIA DAS LETRAS GALEGAS\nO Día das Letras Galegas é un día de exaltación da lingua de Galicia através da súa manifestación literaria. Comezou a celebrarse o 17 de maio do 1963, coincidindo co centenario da primeira edición de Cantares gallegos, de Rosalía de Castro.\nO 20 de marzo de 1963, baixo o franquismo, tres membros da Real Academia Galega (Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego) presentaron nesta institución a proposta de celebrar o 17 de maio para recoller o "latexo material da actividade intelectual galega".\nEstimaban que o poemario de Rosalía era a primeira obra mestra da literatura galega contemporánea, é dicir, considerábana a primeira obra do Rexurdimento. Realmente, a data real de publicación do libro descoñécese, pero nese día Rosalía dedicoullo á tamén poeta Fernán Caballero.\nPublicouse unha edición crítica de Cantares gallegos, obra de Fermín Bouza Brey. A festa tivo un alcance e unha significación extraordinarios, e foi moi ben acollida non só a nível literario senón nos ambientes populares. A partir de entón dedícaselle o día de cada ano a unha figura significativa da literatura galega, coa única condición de que no ano da súa conmemoración se cumpriran dez ou máis anos do seu falecemento.\n1964 Alfonso Daniel Rodríguez Castelao\n1966 Francisco Añón Paz\n1974 Xoán V. Viqueira Cortón\n1975 Xoán Manuel Pintos Villar\n1985 Antón Lousada Diéguez\n1990 Luis Pimentel\n1994 Luis Seoane\n1998 Martín Codax, Xohán de Cangas e Mendinho (en conxunto, autores de cantigas medievais)\n2003 Antón Avilés de Taramancos\n2004 Xaquín Lorenzo\n2005 Lorenzo Varela\n2007 María Mariño Carou


Daniel Asorey: “Interesábame plasmar de que forma un pobo que acaba de se liberar da opresión é quen de oprimir” | ::Axenda cultural AELG::\nDaniel Asorey: “Interesábame plasmar de que forma un pobo que acaba de se liberar da opresión é quen de oprimir”\n“A República das Santas Irmandades da Galiza, estado independente que xurdira do triunfo da revolución irmandiña, agocha as miserias da Compañía Galega de Indias no discurso sobre a prosperidade nacional. Galiza aliárase cos indíxenas do Brasil, unha das súas colonias, para deter as pretensións portuguesas. Vencera a Portugal e Castela mais, moito tempo despois, os fascismos portugués e castelán ameazaban a república galega, gobernada por Castelao. Todo isto e moito máis pasa en Nordeste, a novela coa que Daniel Asorey gañou o Premio de Narrativa Breve Repsol. Unha ucronía que imaxina un pasado distinto a unha realidade “subalterna e silenciada” como a galega. Mais sen idealizacións. E rompendo, malia que se cadra non o pretenda, uns cantos mitos.\n– Praza (P): A República das Santas Irmandades de Galiza é un Estado independente, mais imperial, cunha historia colonial. Por que darlle a volta a historia así? Quero dicir, poñerlle a un país cuxa historia foi negada un pasado colonial, imperial…\n– Daniel Asorey (DA): Cando escribín esta novela tiña claro que pretendía darlles voz aos que non tiveron nin teñen voz, entre eles, por suposto, a miña nación, unha matria que leva vivindo séculos silenciada nunha situación de subalteridade. Para iso inventei a República das Santas Irmandades da Galiza, unha terra que cando comeza a novela semella ser o que moitas e moitos quixeramos que tivese acontecido. Unha República próspera nacida dunha revolta, que existiu, contra os señores feudais, e que aquí, na novela, triunfou. Mais eu non pretendía facer unha utopía, non quería contar un conto de fadas. O que hai nunha das tramas do texto é unha ucronía que consiste en responder á pregunta: Que acontecería se os irmandiños gañasen? (…)\n– P: Que escribiches antes? Desde cando escribes e por que e a primeira vez que publicas unha novela?\n– DA: No ámbito de ficción, antes desta novela escribín relatos que resultaron premiados en distintos certames como o da Asociación Cultural Cidade Vella, en 1988, o de Relato Curto Terra de Melide 2001 ou o Manuel Murguía en 2002 e tiña publicado en revistas e en obras colectivas. Escribo dende cativo, por necesidade, para respirar no medio dunha realidade que moitas veces abafa, aínda que nunca falei diso en público, por pudor e porque un nunca está seguro da calidade do que fai e, por suposto, aspiraría a facelo mellor.\nCreo que por iso lle chamou a atención mesmo a xente coñecida. Alén diso, eu para escribir unha novela preciso un tempo continuado que ao traballar resulta difícil de atopar. Penso que escribir ha ser semellante a ser unha tecelá que debe ir devagar, ao xeito. Na cabeza hai unha idea e tes que atopar e unir os fíos para construíres eses mundos novos. Nese sentido, o premio Repsol supón unha axuda, un ánimo grande e aporta unha certa confianza nun mesmo.”\nEsta entrada foi publicada en Entrevistas, Narrativa e etiquetada Daniel Asorey, Editorial Galaxia, Montse Dopico, Nordeste, Praza Pública por asociacionescritoras-es. Marca a ligazón permanente.


Lindeiros - O GDR Terras de Compostela forma en primeiros auxilios\nO GDR Terras de Compostela forma en primeiros auxilios\nBy Lindeiros on\t 7 Outubro, 2019 Vedra\nVedra, 4 de outubro do 2019 – O GDR Terras de Compostela ofrece, este mércores 8 de outubro, un taller de primeiros auxilios e socorrismo. Este curso completa os de protección de datos e redes sociais impartidos nas últimas semanas.\nO ciclo de tres xornadas, que agora termina, ten como obxectivo a formación das empresas que buscan a homologación turística SICTED de Calidade en destino. Son gratuítos e non é necesario participar nos anteriores para acudir a este.\nO curso terá horario de mañá, de 9:30 a 12:30, e será impartido, na aula de formación de Aldea Nova en Ames, por Alberto Martino Martínez, Graduado en enfermería e socorrista.\nNa parte teórica tratáranse temas como a avaliación do paciente, as hemorraxias ou traumatismos, ou as paradas cardiorespiratorias e outras situacións de emerxencias.\nNa formación práctica tratarase a RCP en adultos, a RCP pediátrica básica, os atragantamentos en adultos e os atragantamentos en nenos\nAs inscricións están abertas no teléfono 981818357 ou no correo electrónico info@terrasdecompostela.org .\nA homologación SICTED é un proxecto de mellora da calidade dos destinos turísticos promovido pola Secretaría de Estado de Turismo (SET), co apoio da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP).\nEsta metodoloxía dota aos territorios dun programa de traballo que consegue un nivel de calidade homoxéneo en todos os servizos ofrecidos. Os destinos SICTED dispoñen de ata 32 manuais de boas prácticas para outros tantos oficios do ámbito turístico. Actualmente en España hai 190 lugares homologados con máis de 7000 empresas adheridas de 35 oficios distintos.\nEsta xornada esta organizada polo GDR Terras de Compostela e conta co apoio da Xunta de Galicia, o Ministerio de Agricultura, Pesca e alimentación e o Fondo Europeo de Desenvolvemento Rural, FEADER, e a colaboración do Concello de Ames.\nBisbarra Cursos GDR Terras de Compostela


Pistoletazo de saída á terceira edición do coworking de Barro - Pontevedra Viva\nSábado 5 de Xaneiro, 2019 ás 12:13 do Sábado 5 de Xaneiro, 2019\nA presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, presentou unha nova edición do Coworking de Barro, o programa de emprendemento froito da colaboración entre a administración provincial e a Escola de Organización Industrial, no que nos dous anos anteriores completaron a formación un total de 35 proxectos, dos cales 20 estiveron liderados por mulleres.\nEsta nova edición, a terceira das catro previstas, comezará o vindeiro 5 de febreiro e alongarase ata o 27 de xuño.\nTrátase dun proxecto dirixido ás persoas emprendedoras que teñan un proxecto en fase temperá de desenvolvemento ou cunha empresa creada recentemente. O prazo de inscrición estará aberto ata o 31 de xaneiro e tras o éxitos das dúas anteriores edicións esperan contar con 20 proxectos.\nA través desta iniciativa, que conta cun orzamento de 800.000 euros, a Deputación de Pontevedra pretende fomentar o emprendemento e aumentar as posibilidades de éxito dos proxectos de negocio que participen destes espazos de coworking, nun período de cinco meses, identificando as propostas con máis potencial de crecemento buscando que os proxectos participantes poidan incorporarse en aceleradoras e cubrir así a seguinte fase no desenvolvemento das súas empresas.\nAs persoas que participen nesta nova edición terán acceso a 100 horas de formación, repartidas en 45 horas de talleres formativos, 15 horas de dinámicas grupais, 20 horas de titorías individualizadas coa persoa mentora do proxecto, 10 horas de mentoría experta e 10 horas de soporte e seguimento do proxecto. Como as dúas anteriores edicións, o programa rematará co "DemoDay" na que as e os participantes presentarán individualmente os seus proxectos.\nTamén poderán acceder a outros servizos coma o FabLab ou Laboratorio de Fabricación Dixital, onde se dispón dun completo equipamento de fabricación dixital (impresoras 3D, escáneres 3D, kits de Arduino, fresadora de madeira, soldadores de electrónica, material electrónico diverso, utillaxe, entre outros) e no que se desenvolveu unha intensa programación de talleres específicos para coñecer esta tecnoloxía.