"Artesanía no prato" impulsa en Agolada a unión entre a alta cociña galega e as pezas artesanais - Noticias de Galicia\n“Artesanía no prato” impulsa en Agolada a unión entre a alta cociña galega e as pezas artesanais\nO Corazón da Artesanía. VII Encontro da Artesanía Tradicional e Popular de Galicia, que organiza a Xunta nos Pendellos de Agolada (Pontevedra), do 6 ao 8 de xullo, inclúe un ano máis na súa programación coa iniciativa Artesanía no Prato, un proxecto no que Artesanía de Galicia se une á cociña galega máis vangardista a través de demostracións gastronómicas.\nNun espazo único como é o conxunto histórico-artístico dos Pendellos, os asistentes aos showcookings poderán degustar menús elaborados por prestixiosos profesionais da cociña galega e servidos en pezas de Artesanía de Galicia. Os cociñeiros do Grupo Nove Iñaki Bretal, Héctor López e Javier Rodríguez Ponte “Taky” así como a chef María Varela, realizarán demostracións culinarias durante a próxima fin de semana nas que empregarán pezas de cestería tradicional de Antonio Suárez Dávila (Vigo), cerámica dos obradoiros Witchneeds (Vigo), Laura Delgado (Cambre), Paula Ojea (Vigo), Fani Sánchez Barreiro (A Coruña), Arobe Cerámica (A Coruña) e Fernando Porto (A Estrada), así como cestas elaboradas con corda de algodón do obradoiro Degerónimo (Santiago de Compostela).\nAs sesións de showcooking iniciaranse o venres ás 20:30 horas, con Iñaki Bretal, do restaurante O Eirado da Leña (Pontevedra). O sábado o cociñeiro Héctor López, do Restaurante España (Lugo), realizará dúas demostracións, ás 13:30 e ás 15:00 horas, mentres que María Varela, do restaurante A Parada das Bestas (Palas de Rei), encargarase da demostración a partir das 20:30 horas. O domingo, será Javier Rodríguez Ponte “Taky”, o que se encargará de realizar dous espectáculos gastronómicos, ás 13:30 e ás 15:00 horas.\nA programación de Artesanía no Prato completarase con dúas degustacións que terán lugar ás 18:00 horas no mesmo espazo que os showcookings. O venres está previsto realizar a de “Coctelería Long Drink”, a cargo de Xaime Rodríguez, do Bar Kubos (Lalín) a partir de augardentes galegos. O sábado, Vide, Vide!, que tamén participa como expositor na feira, dirixe unha degustación de produtos de calidade e unha cata comentada de viños galegos. Para poder asistir a calquera das actividades de Artesanía no Prato é preciso inscribirse previamente no teléfono 692 843 313 (en horario de 9:00 a 14:00) ou no correo electrónico info@comunic-artecomunicacion.com.\nEstes showcookings e degustacións forman parte dunha oferta gastronómica que se complementa con 49 expositores de produtos gourmet entre os que haberá viños, licores, proxectos innovadores de conservas, produtos elaborados con castaña, fabas, cervexas artesás, embutidos de porco e galo celta, meles e doces, entre outros.\nO proxecto Artesanía do Prato foi unha iniciativa que comezou na segunda edición do Corazón da Artesanía grazas á colaboración de cociñeiros do Grupo Nove que comezaron a empregar pezas da marca. Esta iniciativa está a medrar co paso de cada edición e a finais do ano pasado, a Fundación Artesanía de Galicia organizou as I Xornadas Artesanía no Prato, na Cidade da Cultura de Galicia, nas que participaron 32 talleres de artesanía de diferentes oficios, que entraron en contacto directo con profesionais do sector da gastronomía. Froito destes anos de traballo están a xurdir proxectos de colaboración entre artesáns e cociñeiros que cada vez son máis numerosos.\nO Corazón da Artesanía, impulsado pola Consellería de Economía, Emprego e Industria, convértese cada ano nun evento integral de divulgación e de posta en valor da artesanía e dos oficios artesáns, así como da súa interrelación con outras disciplinas artísticas, a través dun amplo programa de actividades.\nAdemais dos postos de exposición e venda, cun total de 52 artesáns de 26 oficios diferentes e 49 expositores de produtos de alimentación, durante os tres días que dura o evento os visitantes poderán ver demostracións de oficios tradicionais e participar nos obradoiros abertos para todos os públicos nos que iniciarse na artesanía.\n2 de xullo de 2018 | 14:39\t• Sen comentarios


Tendencias e estatísticas de transmisión en directo Martech Zone\nUn dos nosos proxectos este ano é construír un retransmisión en directo mesa no noso estudo de podcast. En realidade podemos utilizar o mesmo equipo de audio mentres engadimos vídeo. Os equipos de vídeo baixan de prezo e comezan a xurdir moitos paquetes das empresas de vídeo en directo para xestionar un pequeno estudo. Esperamos obter polo menos 3 cámaras e un sistema para xestionar a terceira parte inferior e a integración de vídeo desde os escritorios ou o software de conferencia.\nA adopción precoz ten o risco de custos elevados e equipos obsoletos rapidamente, pero a vantaxe da adopción de cota de mercado. Espero que non esperemos demasiado, pero o suficiente para aproveitar a sorprendente tecnoloxía que se está a desenvolver. Se algunha vez queres seguir a alguén en liña que sexa un experto en tecnoloxía de transmisión en directo, asegúrate de seguilo Joel com. Comparte as últimas novidades en plataformas e equipos.\nEntón, onde estamos hoxe coa transmisión en directo? Está crecendo e pode estar máis lonxe do camiño de adopción do que moitos imaxinaran. Hai cinco principais xogadores de transmisión en directo no campo a partir do desenvolvemento desta infografía, cada un con diferentes vantaxes:\nFacebook Live - Máis de 360 millóns de usuarios ven Facebook Live regularmente ... pero teña en conta que Facebook empuxa activamente o vídeo en directo, producindo unha chea de visualizacións, pero poño en dúbida algunhas das estatísticas de compromiso. Os vídeos en directo vense tres veces máis que outros contidos de vídeo e o directo permite reaccións e discusións en tempo real xunto coa posibilidade de reproducir o vídeo máis tarde. Facebook tamén trama aos usuarios no seu Mapa en directo de Facebook así podes atopar emisións en directo populares e locais. Facebook Live agora é posible por móbil, escritorio e páxinas.\nHistorias en directo de Instagram - Aproximadamente 200 millóns de usuarios habituais ven Instagram vivir. Os espectadores poden participar a través de me gusta e comentarios en tempo real. Os presentadores poden optar por fixar comentarios para que os vexan todos os espectadores. As historias en directo están dispoñibles na parte superior da aplicación e as novas historias pódense descubrir a través de Top Live na pestana Explorar. Instagram sacou un bo anaco de Snapchat, retardando o seu crecemento nun 82% despois de imitar as funcións de transmisión en directo de Snapchat.\nYouTube en directo: Aínda que máis de mil millóns de persoas usan Youtube, non creo Youtube en directo é visto como un social destino de transmisión en directo neste momento. A transmisión en directo só é para canles verificadas e unha transmisión en directo móbil opcional só está dispoñible unha vez que teñas 1,000 subscritores. Hai comentarios en tempo real dispoñibles e Super Chat ofrece aos espectadores un xeito de resaltar os seus comentarios durante a súa transmisión. Eventos en directo de Youtube admite varias cámaras e pódese programar para o mercado.\nTwitch - Twitch domina o mercado dos xogos onde 9.7 millóns de usuarios diarios pasan 106 minutos de media en directo cada día. Comentarios e emoticonos en tempo real dispoñibles na xanela do chat. Os usuarios de Twitch poden promover outras transmisións cando a túa canle está fóra de liña usando o modo de host. Pódense mercar emoticonos Bit para que os fans poidan dar doazóns adicionais aos streamers.\nvivir.ly - 6 millóns de usuarios en total ven contido mensualmente vivir.ly., unha aplicación móbil de musical.ly. Os usuarios medios pasan tres sesións ao día na aplicación, ou aproximadamente 3.5 minutos ao día. As funcións inclúen comentarios en tempo real e "amores de emoji". Unha opción de invitado permite que as emisións en directo inclúan fans como convidados na transmisión. Os agasallos e as iconas virtuais comprados por fans poden anexarse aos comentarios e permanecer na pantalla máis tempo.\nConsulte toda a infografía de Koeppel Direct, O ascenso da transmisión en directo: redefinición do compromiso en tempo real.\ntags: facebook en directoinstagram en directotransmisión en directocompromiso de transmisión en directoestatísticas de transmisión en directovivir.lyanimadomusical.lycontorceryoutube en directo\n10 pasos para construír un programa de defensa social efectivo dos empregados


A Selección de Veteranos da Costa sobe ao podio galego na súa estrea\nFútbolQPC | 19 de maio de 2019\nA primeira Selección de Veteranos da Costa da Morte na súa estrea na Madroa\nFoi un día importante para os Veteranos da Costa, este pasado 17 de maio. Desprazábase ata a Madroa a primeira Selección de Veteranos da historia, e dende logo fixeron historia. Alcanzaron un meritorio, e esperado por poucos, 3º posto.\nO primeiro partido, contra Pontevedra, os costeiros saíron dominadores e se colocaron por diante moi pronto, por medio de Braulio. Pronto empatou o cadro pontevedrés, pero Braulio volvía meter aos costeiros por diante. Antes do descanso chegaría o empate, e durante as segunda metade, a pesar do control do cadro granate, o marcador non se movería.\nContra a potentese selección de Vigo tocaba o segundo partido da fase de grupos, e foi un auténtico vendabal de fútbol. Na primeira parte o marcador sinalaba un claro 5-2, gracias aos tantos de Braulio (2), Luís, Juan O Vello e Toniño. O propio Toniño e Dielo Lojo sentenciaban e nos últimos minutos se relabaxan permitindo aos vigueses recurtar.\nNas semis, ante Coruña-Ferrol, afectoulles o pouco tempo que tiveron os costeiros para recuperarse da comida, apenas 45 minutos. E así, nos primeiros 20 minutos, os herculinos marcaban un 0-3 xa insalvable (0-4 ao final dos 60 minutos que duraban os partidos).\nNo 3º e 4º posto, volverían verse as cras con Pontevedra, partido dominado de principio a fin polos amarelos, permitindo que os tantos de Juan O Vello e Luís Giancés (2) trouxesen a medalla de bronce para a Costa.\nA convocatoria do míster Sergio Quintáns foi a seguinte.\n- Añón (San Román).\n- Ferreiro (San Lorenzo).\n- Miguel Filgueira (Soneira)\n- Eloy Arsilia (Dep. Carballo)\n- Gustavo (Razo)\n- Rober (San Lorenzo)\n- Dubo (Zas)\n- Luís Picaraña (Mazaricos)\n- Martín (San Román).\n- David Torres (Dep. Carballo);\n- Isma Braño (Porteño)\n- Roly (Zas)\n- O Vello (Soneira)\n- Jose Atalaya (Dumbnía)\n- Brais Picota (Mazaricos)\n- Docampo (Sofán).\n- Braulio (Zas)\n- Luís Giancé (Nantón)\n- Toniño (Coristanco)\n- Diego Lojo (Dumbría).\nPodes ver este artigo na próxima dirección /articulo/futbol-da-costa/seleccion-veteranos-da-costa-sobe-ao-podio-galego-sua-estrea/20190518081151109791.html


Consulte aquí o seu número de expediente\nQue hai que levar ao campamento?\nDescarga toda a información dos campamentos\nO sorteo público terá lugar o luns, 6 de xullo, a partir das 12 horas, na sala de prensa da Consellería de Política Social, na 3ª planta das dependencias desta consellería, no edificio administrativo de San Lázaro, en Santiago de Compostela.\nDocumentación para presentar (FASE DE ADXUDICACIÓN)\nINFORMACIÓN PARA AS FAMILIAS SOBRE O PROTOCOLO COVID-19 NA CAMPAÑA DE VERÁN 2020\nConsulte aquí a información\nCARTAS INFORMATIVAS. Consulta aquí as instrucións e recomendacións para a incorporación aos campamentos.\nAnúnciase a apertura da fase de reservas a partir do luns, 27 de xullo, conforme ao sinalado no artigo 10 da orde reguladora.\nXefatura Territorial da Coruña: 881 881 240 / 881 881 238 / 881 881 239\nXefatura Territorial de Lugo: 982 294 224 / 982 294 353 / 982 294 923 / 982 294 599\nXefatura Territorial de Ourense: 988 386 120 / 988 386 117\nXefatura Territorial de Vigo: 986 817 078 / 986 817 080 / 986 817 079 / 986 817 782\nDirección Xeral de Xuventude, Participación e Voluntariado: 881 999 025 / 881 999 194\nCampos de voluntariado ofertados\nPROGRAMA "COÑECE GALICIA": MINICAMPAMENTOS DE LUNS A VENRES EN ALOXAMENTOS TURÍSTICOS\nCONSULTA TODA A INFORMACIÓN SOBRE OS MINICAMPAMENTOS COÑECE GALICIA\nPrazas esgotadas!! No caso de producirse renuncias, publicaránse as prazas vacantes (Actualizado a 10/08/2020)\nCESIÓN DO USO DE RESIDENCIAS XUVENÍS PARA ACTIVIDADES DE OCIO EDUCATIVO E DE TEMPO LIBRE\nA Consellería de Política Social é consciente de que as asociacións xuvenís e as entidades que desenvolven actividades para a xuventude non sempre dispoñen dos medios e instalacións axeitadas para iso; unha necesidade que pode ser aínda máis complexa na situación actual derivada polo impacto social do Covid-19.\nEn consecuencia, co obxecto de facilitar á mocidade o acceso a instalacións xuvenís para o desenvolvemento de programas de lecer e tempo libre sen ánimo de lucro durante a Campaña de verán2020,convoca a oferta de uso da súas residencias xuvenís para a Campaña de verán 2020 (Residencia Xuvenil LUG I e Residencia Xuvenil Florentino L. Cuevillas).\nO prazo de solicitude é de 7 días hábiles, contado a partir do día seguinte ao da publicación da orde no Diario Oficial de Galicia.\nA solicitude deberá presentarse obrigatoriamente por vía electrónica, agás no caso dos grupos de persoas persoas mozas non asociadas, que, opcionalmente, poderán facelo presencialmente.\nOfértanse 360 prazas en quendas de 30 prazas. A duración das quendas ofertadas é de cinco días. As prazas por quenda outorgaranse a unha única entidade ou grupo, non podendo convivir varios grupos ao mesmo tempo nunha mesma instalación.\nConsulta aquí a orde de convocatoria\nConsulta aquí o procedemento na sede electrónica\nPode consultarse a convocatoria aquí


A Feria do Libro de Vigo en tempos de crise – disquecool\nPor Cris Letras 05/07/2011\nA Feria do Libro de Vigo en tempos de crise\nComo ven sendo usual nas Feiras do Libro destes tempos, a de Vigo resente a crise e o deixa ver no número de expositores, que decrece ano tras ano. Aos amantes da literatura danos un pouco de pena ver tan poucas casetas sobre a Alameda e botamos en falta o bulicio que recordamos nas Feiras do Libro da nosa nenez (quizais magnificadas polo noso pequeno tamaño).\nEste ano son 18 os stands participantes (un menos que o ano pasado), e só 9 librerías. Segundo Xurxo Patiño, membro da comisión técnica da Feira e presidente da Federación de libreiros de Galicia, a baixada é froito da propia crise, que afecta profundamente as librerías. “Para unha librería con ganancias febles é difícil manter a vez o stand aquí e a súa librería, para empezar fai falla xente”.\nFronte ao que eu cría, as Feiras non son un escenario de rendibilidade alta e recuperar os cartos invertidos custa certo esforzo, especialmente en Vigo, onde actualmente o número de stands é a metade do de Coruña, por exemplo.\nAínda así, o certo é que á xente gústalle pasear pola Feira do Libro. Non podo dicir que estivera atestada, pero eran bastantes as persoas que axexaban entre os libros e preguntaban polas novidades. O día de onte, sen choiva pero sen sol, probablemente axudou a que a Feira do Libro se converterse nun plan atractivo. E de feito, todo parece indicar que este ano haberá máis visitantes que o ano pasado (aínda que é difícil afirmalo tras so catro días de Feira).\nPatiño cre que se nota como esta fórmula está a se facer máis atractiva co paso do tempo, xa que a oferta é máis plural que nas librerías. Por suposto, atopamos todas as novidades e exitazos (dou fe de que libros como ‘Purga’, ‘Ollos de auga’ ou ‘Ártico 2.0’ parecían omnipresentes), pero tamén podemos ver reproducións facsimilares ou cómics antigos e, sobre todo, podemos participar nunha serie de actividades ao redor do libro. E é que a función principal dunha feira destas características é servir de espazo de contacto directo entre o libro e o lector.\nOutra cousa diferente que podemos atopar é o stand da biblioteca central, que participa por segundo ano na Feira, e que pode causar un pouco de confusión. “Podo levalo?” preguntei chea de entusiasmo con ‘Dublineses’ na man. Pero explicáronme que non, que o obxectivo do stand é dar a coñecer a oferta da biblioteca a aqueles que cren que trátase dun sitio gris, escuro, e cheo de xente con gafas estudando. E dende logo, doulle a razón, a biblioteca central ten unha situación e un horario moi mellorables, pero os fondos non están nada mal. Libros, por suposto, pero tamén moitos cómics, dvds de filmes non tan fáciles de conseguir, música… sacando a súa oferta á rúa, danse a coñecer e son moitos os que se fan socios no mesmo stand.\nPolo demais, propóñovos que vos fagades cun programa para saber que actividades teñen planexadas. Onte, por exemplo, houbo un faladoiro arredor do libro ‘Indignádevos’ de Stephane Hessel, que remarca a tendencia da Feira de insistir na repercusión social e na unión da literatura coa actualidade. Outra actividade moi interesante é unha mesa redonda arredor de Lois Pereiro, que terá lugar o venres ás 19.30 coa participación de Jacobo Fernández Serrano (autor do cómic ‘Lois Pereiro. Breve encontro’, do que faremos unha recensión en breve), do irmán de Lois, Xosé Manuel Pereiro, e doutros autores ou coordinadores de biografías e antoloxías do escritor.\nPor non esquecer que para aqueles con nenos, a Feira oferta todos os días actividades infantís as 18.30, tales como contacontos, maxia, bailes ou obradoiros de ilustración.\nUnha oferta cultural que remata o 10 de xullo. Eu anímovos a pasarvos antes pola Feira do Libro e ata a mercar unha novela ou dúas. Así, quizais, o ano que ven conseguirán sumar un novo expositor. Así, quizais, podamos asegurar un futuro florido e fermoso para a Feira.\nfeira do librofeiras\nAnteriorIndígnate, pero en galego\nSeguinte“Os libros para nenos non deben ser ñoños”


Fabricante e provedor de prototipos metálicos de China | Mestech\nO prototipo metálico está feito sempre para que os enxeñeiros poidan verificar o deseño do dispositivo ou da máquina. Mestech ofrece fabricación de prototipos metálicos de clientes.\nPrototipo de metalestá feito sempre para que os enxeñeiros poidan verificar o deseño do dispositivo ou da máquina. Mestech ofrece fabricación de prototipos metálicos de clientes.\nAs pezas metálicas adoitan empregarse para fabricar pezas de precisión e cunchas de equipos e son máis caras que as das pezas de plástico. Para mellorar o deseño e reducir o risco, é necesario facer mostras de prototipos para o deseño e a verificación do proceso antes da produción formal.\nAs pezas metálicas úsanse amplamente en varias máquinas e equipos. Normalmente úsanse para facer pezas de precisión debido á súa estabilidade dimensional, resistencia e dureza, características de alta e baixa temperatura e condutividade eléctrica, que son moi superiores ás pezas de plástico.\nEn comparación coas pezas de plástico, hai moitos tipos de materiais para pezas metálicas, como aliaxe de aluminio, aliaxe de cobre, aliaxe de cinc, aceiro, aliaxe de titanio, aliaxe de magnesio, etc., con propiedades diferentes. Entre elas, as ferroaleacións, as aliaxes de aluminio, as de cobre e as de cinc son as máis empregadas en produtos industriais e civís. Estes materiais metálicos teñen propiedades físicas e químicas diferentes e a tecnoloxía de procesamento de pezas metálicas con diferentes estruturas e formas é bastante diferente.\nSegundo o material e a estrutura das pezas, hai moitos tipos de procesos de formación en masa de pezas metálicas, como o corte, fundición a presión, encofrado, calandrado, dobrado, extrusión e sinterización. Para a fundición a presión, o encofrado, a extrusión e a sinterización utilízanse os moldes. Un molde normalmente supón un alto gasto, polo que o corte mecánico adoita empregarse para a fabricación de prototipos.\nHai tres procesos principais para facer unha mostra de prototipo de metal:\nUtilízase principalmente para pezas con alta precisión dimensional e pezas pequenas.\nO equipo principal é fresadora CNC, torno, moedor, electroerosión, WEDM e outras máquinas-ferramenta.\nPara o procesamento de pezas metálicas planas, superficiais, ranuras e orificios do eixe, manguito, disco, cuboides e superficies curvas.\nMáquinas-ferramenta de precisión especial úsanse para procesar pezas con requisitos de alta precisión. Pezas como engrenaxes, bielas, etc.\n2. Procesamento de chapas\nPara mostras de cuncha e tapa con parede delgada e igual espesor en todas partes, normalmente utilízase o proceso de chapa, é dicir, mediante máquina de corte por láser e algúns accesorios ou ferramentas sinxelos mediante dobra, corte, estampación e martelado. Depende principalmente da produción manual.\nPor exemplo, carcasa de vehículos, chasis de ordenador, etc.\n3. Postratamento superficial\nDespois do mecanizado ou procesado de chapas, obtéñense as dimensións e formas básicas do deseño. Para obter unha boa calidade e aspecto da superficie, a miúdo é necesario un tratamento superficial.\nA. Acabado de superficies: moenda, pulido, texturado, talla con láser e estampación.\nB. Pulverización de po, galvanoplastia, oxidación e pintura.\nPrototipo de aceiro mecanizado de precisión\nPrototipos de chapa de aceiro inoxidable\nA alta dureza, as características dos puntos de temperatura de fusión e os requirimentos de alta precisión dos materiais metálicos determinan a súa tecnoloxía de procesamento diferente á do material non metálico (como os plásticos) na fabricación de prototipos ou mostras. A nosa empresa ofrece aos clientes unha gama completa de fabricación e servizo de prototipos únicos ou maquetas, incluíndo pezas de plástico, pezas de xel de sílice, pezas metálicas, etc. Se o precisas, ponte en contacto connosco.\nAnterior: Inserir moldura\nSeguinte: Molde de plástico para máquina de depilación láser\nPrototipo de impresión metálica en 3D\nPrototipo de mecanizado de metais\nPrototipo de pezas de estampación metálica\nPrototipo de pezas de chapa


A Sociedade Ciclista Alaricana, coa colaboración do Concello de Allariz, organiza un obradoiro para este sábado. - Xornal de Allariz\nA Sociedade Ciclista Alaricana, coa colaboración do Concello de Allariz, organiza un obradoiro para este sábado.\nA Sociedade Ciclista Alaricana, en colaboración coa área de deportes do Concello de Allariz, realizará un obradoiro de mecánica básica o vindeiro sábado 16 de outubro no espazo do patio do Museo do Coiro das 11:00h ás 13:00h.\nCunha duración aproximada de dúas horas nesta formación práctica preténdese capacitar ás persoas participantes no mantemento básico da bicicleta e os axustes para a posición correcta do corpo na bicicleta. O obxectivo tamén é aprender a solucionar as incidencias que poden sair ao longo dunha ruta ou no uso cotiá da bici: recolocar unha cadea, arranxar un pinchazo ou o axuste de freos e cambios.\nA actividade é de acceso libre ata completar aforo. Recoméndase ás persoas participantes que traian a súa bicicleta pero non é requisito imprescindible. De balde e dirixida para todas as idades.\nPara mais información, Zeltia Burgos 639 357 077 – Marcos López 617 817 282\nEva2021-10-11T09:50:27+02:00lunes, 11/10/2021|ACTUAIS, COLABORACIÓNS, DEPORTES, NOVAS, NOVAS ALLARIZ, PORTADA|


Día Internacional da Muller e da Nena na Ciencia | Escola de Enxeñaría de Minas e Enerxía\nCartel (pdf, 622 KB)\nELAS FAN CIEN TEC + EXXPERIMENTA EN FEMININO\nAs mulleres estamos a cambiar o mundo. Conseguimos mudar as formas de mirar e de investigar. Agora vemos e vémonos.\nUn grupo de docentes e de investigadoras, xunto coa Unidade de Igualdade da Universidade de Vigo, organiza nos campus de Vigo e de Ourense os obradoiros «Elas fan CienTec 2020» e «Exxperimenta en feminino» para conmemorar o Día Internacional da Muller e a Nena na Ciencia. O obxectivo é darlle visibilidade ao traballo das mulleres nestes eidos, crear roles femininos no campo da ciencia e da enxeñaría, e promover prácticas que favorezan a igualdade de xénero. Estas actividades están dirixidas a alumnado de 3.º e 4.º de educación secundaria obrigatoria e de 1.º e 2.º de bacharelato.\nAdemais, ao longo deste mes, un total de 26 investigadoras e un investigador da Universidade de Vigo acudirán a 29 centros educativos de Galicia para ofrecer 41 charlas e actividades sobre o seu traballo, e sobre o papel da muller na ciencia e na tecnoloxía. Estas enmárcanse na iniciativa do 11 de febreiro que se organiza no ámbito nacional con motivo desta efeméride.\nELAS FAN CIEN TEC\nDentro destas actividades, coa colaboración da Unidade de Cultura Científica e da Innovación, organízanse no campus de Vigo varios obradoiros impartidos por persoal da Escola de Enxeñaría Industrial, da Escola de Enxeñaría de Telecomunicación e da Escola de Enxeñaría de Minas e Enerxía, así como no Centro de Investigacións Biomédicas (Cinbio) e o Centro de Investigación Mariña (CIM).\nData: martes 11 de febreiro de 2020\nHora: 9.30 a 13.30 h\nIII Xornada de divulgación en ciencia, tecnoloxía, enxeñaría e matemáticas con motivo do 11 de febreiro Día Internacional da Muller e da Nena na Ciencia.\nData: mércores 12 de febreiro de 2020\nHora: 9.30 a 19.00 h\nLugar: Edificio Politécnico


Vodafone comercializa a luz V16 conectada da compañía galega Netun - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nVodafone comercializa a luz V16 conectada da compañía galega Netun\nHai uns meses a galega Netun Solutions anunciou un acordo con Vodafone para proporcionarlle o seu dispositivo de seguridade na estrada, que agora o operador británico anuncia como a primeira luz V16 conectada do mercado, o Help Flash IoT Connected by Vodafone.\nEstamos ante o primeiro dispositivo V16 que cumpre coas novas especificacións da Dirección Xeral de Tráfico e que suporá unha importante vantaxe para os condutores xa que reducirá os tempos de espera nos casos de emerxencia na estrada.\nO Help Flash IoT é unha baliza luminosa que non se limita a sinalizar un vehículo na vía en caso de accidente ou avaría como antes facían os triángulos, senón que tamén se conecta á plataforma DGT 3.0 enviando a xeolocalización do vehículo e permitindo atopar rapidamente o lugar do incidente. A plataforma tamén avisa dun posible obstáculo ao resto de condutores.\nLembremos que as balizas luminosas ordinarias poden empregarse como substitutas dos triángulos de emerxencia até decembro de 2025, pero a partir do 1 de xaneiro de 2026 pasarán a ser obrigatorias, contribuíndo a unha maior seguridade viaria, especialmente coa incorporación da conectividade móbil.\nA nova luz V16 de deseño galego integra a tecnoloxía NB-IoT, polo que en caso de emerxencia conéctase aos centros de control de tráfico grazas á cobertura da Rede Global de Vodafone en España, plataforma que facilita a conectividade do dispositivo durante toda a súa vida útil unicamente coa súa batería interna incluso en escenarios de reducida cobertura.\nO Help Flash IoT Connected by Vodafone venderase nalgúns puntos de venda autorizados e na rede de tendas de Vodafone (así como a través da aplicación móbil da compañía).


O proxecto GNU – Asociación Informática Amigus\nO proxecto GNU\nLibre como en libertade\nO término “free software” [en inglés free = libre ou gratis] malinterprétase ás veces –non ten nada que ver co precio. O tema é a libertade. Aquí, polo tanto, está a definición de software libre: un programa é software libre, para vostede, un usuario en particular, se:\n* Vostede ten a libertade para executa-lo programa, con calquera propósito.\n* Vostede ten a libertade para modifica-lo programa para adaptalo ás súas necesidades. (Para que esta libertade sexa efectiva na práctica, vostede debe ter acceso ó código fonto, porque modificar un programa sen dispoñer do código fonto é extraordinariamente dificultoso).\n* Vostede ten a libertade para redistribuir copias, tanto gratis como por un cánon.\n* Vostede ten a libertade para distribuir versións modificadas do programa, de tal maneira que a comunidade poida beneficiarse coas súas melloras.\nComo “free” [libre] refírese a libertade e non a precio, non existe contradicción entre a venta de copias e o software libre. De feito, a libertade para vender copias é crucial: as coleccións de software libre que se venden en CD-ROM son importantes para a comunidade, e a venda das mesmas é unha maneira importante de obter fondos para o desenvolvemento do software libre. Polo tanto, se a xente non pode incluir un programa en ditas condicións, dito programa non é software libre.\nA cultura da Galicia do XIX a través das cartas a Murguía


Iniciarte: A catedral Palencia: etapas construtivas\nO 1 de xuño de 1321 colocouse a primeira pedra ante a presenza do legado pontificio, cardeal Guillaume Pierre Godin, (bispo de Santa Sabina, Italia) e de varios bispos españois. Ese ano era bispo Juan II (1321-1325).\nDescoñécese o nome do autor das trazas, aínda que pola súa obra suponse que era un mestre-arquitecto español que se inspirou nas catedrais de Burgos e León. Está documentado o primeiro cóengo obreiro ou fabriquero, Juan Pérez de Acebes, que era prior da abadía de Husillos e comendador.\nDesde 1321 a 1516 distínguense tres etapas construtivas:\nA primeira esténdese desde 1321 a 1426, en que se comeza a cabeceira, con sete capelas absidais e xirola. As obras continuaron lentas ao longo do século XIV.\nA segunda comprende desde 1426 a 1486, cando se constrúen tres tramos das naves, máis a nova capela maior e parte da torre. Quedaron pechadas as bóvedas da girola e construíronse os dobres arbotantes e o triforio. Existe unha bula de Inocencio VIII a data de 1486 que expresa que nesta data achábase aínda á metade da súa construción e descuberta case toda, o que pode levar a pensar que a catedral románica non desapareceu dunha vez, senón que se foi derrubando segundo avanzaban as obras.\nA terceira etapa vai desde 1486 a 1516, baixo o mandato dos bispos frei Alonso de Burgos, frei Diego de Deza e Juan Rodríguez de Fonseca, cos arquitectos Bartolomeu e Martín Solórzano, Juan de Ruesga, Juan Gil de Hontañón e Pascual de Jaén, que puxo a última pedra pechando as bóvedas dos pés. Foi a etapa máis activa: realizáronse os cinco restantes tramos das naves máis o cruceiro, o claustro e a sala capitular.\nMestres construtores, bispos e mecenas\nEntre 1397 e 1415 as obras da catedral recibiron un gran impulso baixo o bispado de Sancho de Rojas. É cando se termina a capela maior pechando as súas bóvedas e procédese á súa decoración, sufragada por este bispo. A leste sucedéronlle no episcopado Gutierre Álvarez de Toledo, desde 1426 a 1439 e Pedro de Castilla Eril desde 1440 a 1461. Durante o mandato destes dous bispos ten lugar a segunda etapa de construción de que se tratou na sección anterior.\nCon Gutierre Álvarez, dirixe as obras como mestre maior Isambart (chamado tamén Ysambert ou Isabrante). Este bispo ocupouse de que as obras non decaesen e para ese efecto aprobou a creación da Confraría de san Antolín en 1432, da que se recibirían doazóns importantes.\nO seu sucesor, Pedro de Castilla, conseguiu que se acelerase o ritmo das obras. Baixo a dirección do mestre maior Gómez Díaz construíuse a parte que comprendía desde a capela maior xa terminada ata o cruceiro. Con esta ampliación fíxose realidade o proxecto de agrandar o espazo, cuxas proporcións ían ser menores nun principio. Desta maneira quedou a catedral deseñada con dous cruceiros, o auténtico e máis ancho que se sitúa entre a actual capela maior e o coro, e o falso cruceiro, máis estreito, que se estende a continuación do que foi capela maior (hoxe capela do Sagrario).\nEntre 1461 e 1469 ten lugar o bispado de Gutierre de la Cueva. O mestre de obras segue sendo Gómez Díaz que volve edificar e termina a torre. Á súa morte é contratado Bartolomeu Solórzano, que será mestre maior ata comezos do século XVI (1504) facendo os planos e dirixindo numerosas obras de ampliación durante os bispados de Diego Furtado de Mendoza (1473-1485), frei Alonso de Burgos (1486-1499) e frei Diego de Deza Tavera (1500-1505). Estes dous últimos bispos dominicos foron grandes impulsores e entusiastas e conseguiron un gran avance na edificación da catedral.\nCon frei Alonso de Burgos comeza a terceira e última etapa do Gótico. Era un home inquieto, con grandes recursos para achegar solucións e buscar medios para conseguir a culminación das obras. A súa mellor xestión foi conseguir do Papa o permiso para que o Cabildo da catedral de Palencia puidese destinar durante 35 anos unhas determinadas rendas con destino ás obras da fábrica. Ademais legou millóns de maravedíes para a catedral en xeral e para o comezo da construción do claustro. Baixo o seu mandato terminouse o cruceiro (1497) e deuse un gran avance ao seguinte tramo, avance que chegou case ata os pés do templo.\nO outro gran bispo dominico, Diego de Deza, contratou ao mestre Martín Ruiz de Solórzano para a culminación do edificio; pero en 1505 o bispo é trasladado a Sevilla e o mestre Martín morre.\nOutro gran adianto tivo lugar grazas a Inés de Osorio, nobre dama palentina que morreu viúva e sen descendencia e deixou no seu testamento unha importante suma coa que se puido finalizar as bóvedas do cruceiro e avanzar noutros espazos. Esta señora está enterrada no lateral da actual capela do Sagrario, nun notable sepulcro, obra de Alonso de Portillo.\nO seguinte bispo foi Juan Rodríguez de Fonseca, cuxo mandato durou case 10 anos, de 1505 a 1514. Foi un gran mecenas. Contratou ao mestre construtor Juan de Ruesga, que se ocupou das obras pendentes, e ao mestre Juan Gil de Hontañón para a culminación do claustro. Antes de que os traballos terminásense, o bispo foi trasladado a Burgos, así que o final destes traballos tivo lugar baixo o episcopado de Juan Fernández de Velasco, desde 1514 a 1520, co peche das bóvedas do claustro, sala capitular e outras do templo que aínda quedaban, cuxa última pedra foi colocada en 1516 polo mestre Juan de Jaén. Con isto dáse por terminada a catedral gótica. Fonseca sufragou, ademais, o trascoro, a remodelación da escaleira de acceso á cripta, e regalou unha rica serie de tapices.


arume dos piñeiros: A XENEROSIDADE DOS BLOGS\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 21:12\nYa sabes, Arrume, la cultura cuanto más se reparte más vale; mi viejo lema machadiano. Gracias por el comentario.\nResulta patético observar como os interesados en manter o status quo dos dereitos de autor se moven para defender os seus intereses. O máis grave non é que defendan os seus dereitos gremiais, que iso facémolo todos, senón que o presenten baixo o manto dunha defensa da sacrosanta cultura, como se esta non se houbese convertido xa hai moito tempo en industria do entretemento e as súas creacións en mercancías. Iso é o que leva a J. Marías, case sempre independente e orixinal, a defender, esta vez sen a súa habitual aristocrática elegancia, os dereitos de propiedade intelectual, equiparando un produsto intelectual reproducibible a coste tendencialmente cero cunha propiedade privada calquera, como se unha casa, unha conta corrente ou un chalet se pudesen reproducir mediante un artefacto tecnolóxico, como acontece cos libros e cos CDs. A reproducibilidade é o quid da cuestión. Non se pode vender tecnoloxía de reproducción e despóis dictar: non reproduzan vostedes, que é un roubo; nin se poden manter os precios de venta das mercancías intelectuais da era preinformática; nin cercar os comúns que as persoas traballan e melloran cooperativa e gratuítamente nunha economía máis cercana á economía do don (mostrar o propio traballo na rede) que á do beneficio; nin presentar a producción e distribución de cultura (a creación é outra cousa) como un noble servicio á humanidade cando non é mais ca un negocio; nin, en fin, manter unha lexislación do século XIX, cando os productos culturais eran tanxibles e de reproducción industrial, nunha economía crecentemente en parte autopoiética e crecentemente inmaterial. Podo entender que o capital e os seus beneficiarios pretendan valar os comúns, pero tamén que os parceiros se resistan a esa privatización e reclamen unha lexislación máis acorde cos tempos. E esta vez síntoo por Marías, Savater, Teddy Bautista, e felicito a Ramoneda e Ibarra, dos poucos que se manifestaron a prol dunha lei de proiedade intelectual acorde cos novos tempos.\nSería bonito, amigo Arume, que toda esa generosidad bloguera sirviese para borrar esa combinación de ignorancia y miedo de nuestros legisladores, que ni conocen ni aprecian realmente qué es todo este mundo virtual, y dejen de amenazarnos con la fuerza, la represión y el castigo.\nLa red no es el mundo de consumidores irresponsables que lo quieren todo gratis que ellos piensan que es, y artículos como éste suyo lo dejan bien clarito.\nGracias por la parte que nos toca a los demás colegas blogueros.\nCando se fala de dereitos de autor dá a impresión de que sempre nos referimos aos cartos, como se non houbera outros. Por exemplo, o dereito de Arumes a publicar libremente aquí de gratis ou cobrando nalgún outro lado. Ou o de que a nosa obra sexa reproducida íntegra, fielmente e co grao de calidade que nós queramos, ou que sexa citada debida e respectuosamente, ou o fundamental: a que sea lida/escoitada por canta máis xente mellor.\nA propiedade intelectual debe existir e ten que ser defendida á marxe dos dereitos que dela se deriven, é o único que pode renunciar a eles é o seu propietario (si, propietario, inda que soe mal). E entre eses dereitos está o de cobrar polo seu traballo, por que non? A alguén lle dá vergonza? Imos acabar pensando que o tío que fai unha canción (ou un libro, ou unha tese) e cobra por ela é un ladrón, e iso tampouco é. Unha cousa é que debido as circunstancias actuais haxa que renunciar a cobrar, e outra é que haxa que dar palmas coas orellas.\nE outra cousa: o traballo por pura afección (gratis, altruista, vocacional, como se quera chamar) non é cousa de agora nin de internet. De toda a vida de deus houbo xente que puxo os seus coñecementos (foran máis ou menos), capacidades ou esforzo a disposición dos máis sen cobrar un peso, por amor á arte. Xente que toca ou dirixe bandas de música (despois de moitos anos de estudo), xente que entrena a equipos de fútbol (co seu carné de entrenador e todo), xente que pon en marcha asociacións de todo tipo (sen ánimo de lucro, claro, diso falamos), cronistas da vila... Todos iso si, afeccioados traballando a nivel afeccioado. Tampouco imos pedir que soen como a Sinfónica de Londres, que xoguen como o Barsa (ou como mínimo como o Madrí) ou que funcionen como Médicos sen Fronteiras.\nConcordo con vostede que os que viven total ou parcialmente da producción e venda de bens culturais deben defender sen complexos os seus intereses, como calquera utros propietarios de calquera outros productos. Iso pasa, claro está, por asumir que eses producto, o seu traballo e a súa actividade (a cultura), están no mercado, como calquera outra mercancía; e pasa igualmente por asumir que ós compradores, eses productosa nos parezan caros, e as leis que protexen a súa propiedade, obsoletas, se temos en conta o nivel e extensión actual da tecnoloxía de reproducción dixital. A partir de todas estas asuncións, pode chegar un acordo.\nEu creo que neste ámbito entrarían moi ben os postulados da lóxica borrosa. Diante daquilo de que unha cousa non pode ser ao mesmo tempo verdadeira é falsa, ou, se é verdadeira non pode ser falsa, metemos a cuña da indeterminación, da incerteza, do amplo campo da imprecisión que se deriva da expresión lingüística, e caemos niso tan noso que ven sendo "depende".\nPor exemplo: na Literatura topamos co tema da "intertextualidade", na música no das "variacións", na pintura, por poñer algo, na deconstrución, no cinema e no teatro nas "versións", sendo que cada un deses conceptos é aplicable ás outras artes citadas...\n¿Quén é o dono dunha novela?\nEu teño un conto -que foi premiado nun concurso de certo prestixio- baseado nun feito real que unha persoa me contou -vivido por ela-, feito sobre o que eu construín unha historia que nada tiña que ver co acontecido e que, despois, encontrei, dalgunha maneira, narrado cinco ou seis veces distintas con matices diversos, pero esencialmente igual no plantexamento, por Guy de Maupassant. O meu abraio foi incrible. ¿Quén é o propietario do meu conto?\nOutro exemplo tirado da miña experiencia persoal: sendo neno de 12 ou 13 anos ideei unha trama para un relato -eu contaba historias aos meus amigos-, trama que, con trinta e tantos anos, utilicei para escribir un conto. Presentado a concurso -Modesto R. Figueiredo- foi premiado. Moito tempo despois, revisando e completando as lecturas de Valle-Inclán, autor ao que venero malia Manuel Antonio, econtrei o argumento do meu conto "malladiño", nunha obriña menor que eu lin hai uns dez anos por primeira vez e que se titula Sacrilexio. No xurado, aparte de don Paco, estaba Benito Varela Jácome, a quen supoño coñecedor do texto de Valle. ¿Qué facemos agora?\nEu non vivo da Literatura, non porque non queira, senón porque non podo. Pero, ¿e se vivise?\nNon sei, ao mellor todo isto non é máis ca unha parvada. Disimulen.\nO que está no mercado non é a cultura, é un libro, por exemplo, que é, certamente, unha mercaduría, no custo da cal o que corresponde aos dereitos de autor non chega ao 10%. É dicir, que un libro de 20€ no que o seu autor renunciou a pasta (non aos dereitos), pasa a custar 18€. Sospeito que lle vai seguir parecendo caro e a lei obsoleta.\nCando eu vou comprar unha mercaduría, e esta me parece cara, busco outra máis barata. Se a consigo gratis, mellor, claro. No caso do libro entendo que o que a tecnoloxía convertíu en obsoleto non é a lei que protexe os dereitos do autor, se non o feito mesmo de cobrar, e non só eses dereitos, senón a paga de toda a xente que participa na produción desa mercaduría.\nQuero dicir que mentres se poda conseguir unha mercaduría gratis (un libro, por exemplo), ninguén vai pagar por el. Como adiamos a LPI nese sentido? E no caso de adiala, de que carallo serviría?\nAsumindo o feito de que ninguén via pagar polo que pode obter gratis, non é que se poda chegar a un acordo, é que non hai nada que facer.\nSexamos precisos: a cultura é unha é unha actividade ou sector industrial que traballa para poñer os seus productos no mercado; e dado que a tecnoloxía abríu a posibilidade de reproducir eses producto a coste tendencialmente cero, ficou, en efecto, obsoleta lei que protexe os dereitos de autor. Cando se pode (re)producir un libro pinchando unha tecla, é difícil perseguir o delito por vía penal. Eu, alomenos, agradezo que haxa portais de conexión que me faciliten o acceso aos arquivos P2P para facer unha copia grátis e -non se olvide- legal (alomenos polo de agora). E non teño moi claro que ninguén vaia pagar polo que pode obter grátis. Eu mesmo pago polo bus en troques de facer determinados traxectos a pé ou mércolle a un vendedor ambulante un CD que podía descargar gratuitamente. A propia rede está chea de ofertas de discos e libros que combinan gratuidade e coste, segundo o servicio. Comprendo a resistencia dos interesados, pero o asunto ten que cambiar. E para iso, nada mellor que unha redefinición global da lei de propiedade intelectual. A Lei Sinde é unha compoñenda que só satisfai a unha parte.\nSe hai que ser precisos, cultura é esto: http://www.edu.xunta.es/diccionarios/BuscaTermo.jsp . Polo tanto o que vostede di (como o que eu digo) é opinable e discutible, non o metamos na categoría de verdade absoluta.\nEu tamén teño clarísimo que a LPI quedou obsoleta, pero só en canto ao cobro dos dereitos, e simplemente porque non se poden cobrar. Pero non quedou obsoleta na súa totalidade, porque hai outros dereitos tanto ou máis importantes que seguen a estar protexidos, como dixen antes. Por exemplo, que eu saiba, segue a existir o delicto de plaxio, e existirá mentres que a xente non poda, impunemente, fusilar a obra doutro e facela pasar por súa. Porque diso falamos: de impunidade, nin máis nin menos.\nPor certo, que ir en bus non é igual que ir andando: estamos falando de pagar para ir en bus ou de colarse sen pagar. No de comprar o CD en vez de baixalo... aí pilláchesme. Deixáchesme sen palabras. E mira que é difícil!\nXoan Ramón, estando eu largando, calquera parvada queda empequenecida. De feito voume meter no xardín da autoría, do que, como no caso dos dereitos de autor, pouco teño máis que a intuición.\nSei que o que non é tradición é plaxio. Partíndo desa idea e levándoa ao extremo, ninguén é autor de nada, todos copiamos e recopiamos ata o infinito e máis aló. Pero eu son dos que pensa que o feito de que un chico coñeza a unha chica, que ese chico se enamore da chica, que o chico perda a chica e que, finalmente, a recupere, digo que todo iso non pode invalidar ese delicioso xénero cinematográfico da comedia romántica, Wilder mediante. Sempre hai algo que inventar, no contido ou na forma, eu que sei. Wilder foi no seu día un anano a lombos dun xigante, pero iso non lle impedíu convertirse en xigante ou en parte del. Podemos aspirar a acabar formando parte do xigante, por que non?\nAdemais vostede ten dereito a renunciar a autoría dalgo que fixo: deíxeme a mín o dereito a non facelo.\nQue quen e dono dunha novela? O que a escribe. Non teño ningunha dúbida. Que a vostede se lle ocorreu a mesma idea que a outro? Mala sorte. A min tamén me pasou que gañei un premio cunha investigación que trataba dun tema que ninguén tocara nos últimos 25 anos, e antes de que me publicaran a obra en cuestión, publicouse un libro do mesmo tema. Exactamente. Podo imaxinar perfectamente o careto do outro cando co libro no prelo viu a nova do premio!\nQue non vives da literatura? Nin vas vivir. A inminencia da posibilidade de baixar o teu libro da rede gratuitamente en cuestión de segundos, vaino facer imposible. Para colmo, aos escritores non lles queda a posibilidade dos concertos, e a conferencias en plan "the making of...", paréceme que non vai ser.\nAgora ben: a ti non te importa que o teu libro circule pola rede sen máis? Paréceme perfecto, pero hai xente á que si que lle importa, e paréceme perfecto tamén. O malo (ou o bo) é que vai ser así, queramos ou non.\nSen ánimo de pechar ningún debate, e abondando no que dixen máis arriba e no que o señor Turmano apunta, déixenme lembrar a grande e extinta revista LA CODORNIZ. Nunha das súas agudísimas seccións, comparaban frases de grandes filósofos con ditos populares. Eis:\n"Lo que no me aniquila, me engrandece", F. Nietzche.\n"Lo que no mata engorda", don pueblo.\nEu non renuncio, a priori, a cobrar os dereitos de autor das miñas obras. Non teño por qué. Pero, daquela, penso que non deberiamos falar propiamente de cultura. A cultura é patrimonio de todos. Ninguén pode ter atrancos para o acceso á cultura.\nDaquela estaremos falando de industria.\nA lexitimidade ninguén a nega, pero, a simultaneidade é imposible. Ou si ou non.\nNa medida na que eu considero a miña obra "cultura", renuncio de antemán a calquera atranco para calquera que queira acceder a ela. Na medida que sexa un produto comercial, xa non depende de min. Hai unha editorial que arriscou os seus cartos.\nNon obstante, e a pesar de que aínda non se pode valorar ata onde pode chegar esta onda de "piratería", eu observo que os fabricantes de grandes produtos industriais continúan a facerse de ouro. Harry Potter pode ser un exemplo. Ou Pérez Reverte. Ou O código da Vinci. Ignoro a postura que adoptou neste asunto o Pérez Reverte, aínda que a sospeito, pero lembro que na promoción -porque de promoción se trataba- dalgunha das súas novelas, decidiu colgala na rede durante un tempo e permitir as descargas. Declarou nunha entrevista algo así: quero que me pirateen, que me fotocopien, que me...\nNon sei se o autor de Catro vellos mariñeiros, cantiga recompilada polo señor Adrán hai non sei cantos anos nun cancioneiro que nunca foi publicado -admito o erro- e que descansa nalgún caixón da Deputación de Lugo, que sen dúbida podería terse feito de ouro tendo en conta o éxito do seu invento, terciaría neste debate para establecer qué é cultura e qué industria.\nXa quixera eu -nunca a tal chegarei- que a miña obra se convertise nun ben cultural adoptado polo pobo esquecendo por completo ao seu autor. Como os cantares de xesta ou o romanceiro. Aquí parece que o modelo que seguimos é o de Lope, o gran sinvergonza de prodixiosa capacidade versificadora. Lope é o paradigma do que eu máis odio no tocante a cultura. Amén.\nXoan Ramón, estou de acordo con vostede. Mola. Falando enténdese a xente.\nO exemplo de Nietzche é cravado ao que se quere dicir.\nEu xa dixen máis arriba que "o que está no mercado non é a cultura: é un libro, por exemplo". E eu tamén digo que a cultura, faltaría máis, é de todos. Pero engado que o libro non. Podes lelo, aprendelo, convertilo en parte do teu acervo (que palabra máis bonita) cultural, pero nunca poderás dicir que é teu (como autor). Non. É de quen o escribiu.\nHarry Potter. A súa autora e o editor fixéronse de ouro. Seguro que si. Non poden? Manolo Rivas tamén, e se non se fixo rico, vive ben. Tampouco pode? Outros vivirán ben, simplemente. E non poden? Hai que ser funcionario, a ser posible do ensino secundario, para ser escritor? Onde poñemos o límite?\nQue conste que moitos "piratas", mafiosos, xente que trafica con eses produtos, tamén se forran. Non con Os libros arden mal, de momento, pero si cos discos. Que as mantas de todo o país estean cheas de discos de Bisbal antes de que quite o disco non é casualidade nin froito da actividade desinteresada de catro amigos sen ánimo de lucro. Non sexamos inocentes. Que queres que che diga? Se alguén se ten que forrar, que sexa o autor.\nE finalmente, claro: entre gañar unha morea de cartos e gañar a inmortalidade, inda que sexa anónima, a gloria sempre será a gloria. Pero coño, que queres que che diga: Lope gañou cartos e a inmortalidade! (Conste que non teño ningún sentimento nin a favor nin en contra con respecto a Lope)\nBenquerido señor Turmano, moitas gracias por tomar en consideración as miñas apresadas reflexións sobre un asunto tan "borroso" -fuzzy?-. Creo que coincidimos practicamente en todo. Só hai unha cuestión que ousaría engadir: a cultura, sexa cal sexa a súa envoltura, sempre ha ter, como mínimo, dúas valoracións: unha inmaterial, inavaliable, imposible de tasar e de porlle prezo, e outra material: o soporte cos seus custes definibles e máis o traballo de quen pariu a obra de que se trate.\nO reto está e cohonestar eses dous valores posibles. Porque, cando falamos de acceso á cultura, non nos referimos a poder ou non poder mercar un libro, un disco, un cadro, un... Referímonos, basicamente, por unha deturpación da palabra, da semántica social da palabra, se é posible expresalo así: a cultura que debera ser sempre, por definición, popular, deveu en elitista. Eu sufro moito cando vexo a cantidade de xente que non é quen de disfrutar dunha sinfonía de Malher, poñamos por caso, ou dun soneto de Lope ou de Shekaspeare, ou das connotacións e denotacións que se agochan detrás dun título e mergulladas na prosa prolixa de O ruído e a furia, pero tamén disfruto moito cando, paseando pola miña aldea -de adopción- e falando cos últimos vellos que van quedando alí, descubro a capa de cinza moura que vai cubrindo as esencias de todo un pobo -coa súa cultura dentro-. Hai pouco, un destes vellos laiábase comigo de que xa non se escoitaba falar polos camiños, que non se escoitaba cantar a ninguén, nin asubiar. Asubiar. Esas foron as súas palabras. Botaba de menos os asubíos dos seus veciños. Está consumíndose na vellez e na soidade e na morte da paisaxe humana dunha parroquia -unha de tantas- da nosa Galicia rural. Daquela, que Carlos Nuñez -non é alusión intencionada- defenda os seus dereitos de propiedade sobre os seus discos, paréceme moi ben. Pero a maxia da gaita, os seus sons requintados e cheos de aparentes contradicións irreconciliabes -é o que me suxire o son da gaita- ¿a quen pertencen?\nPregunta, probablemente retórica: ¿por qué ten que pagar un pobo por algo que é absolutamente seu?\nÉche todo moi complicado! Por iso eu xa renunciei desde un principio a falar de "cultura" e falei "dun libro" ou "dun disco" (son un antiguo).\nPorque cando un compra un disco de Núñez o que está pagando non é a muiñeira X, se non o traballo (non me refiro só a execución desa peza, se non a todo o traballo previo de aprendizaxe) dos músicos, dos técnicos, dos produtores, dos deseñadores... ese traballo que lle vai permitir a vostede escoitar esa muiñeira onde e cando quera e, probablemente, supoño, cunha calidade acolloante. A parte de que en moitos casos están dando a coñecer e/ou están a conservar unha parte desa "cultura" da que vostede fala e que doutro xeito ficaría no esquecemento e se perdería irremediablemente.\nEsa xente non traballa, non pode traballar, gratis, como non traballaba gratis o gaiteiro Z, quen, por certo, vivía de tocar a muiñeira X polas aldeas adiante, muiñeira que non era súa tampouco, pero da que se "apropiaba" para poder facer uns cartos. Que a este non lle daba máis que para sobrevivir (no mellor dos casos) e a Núñez dalle para vivir moi ben? A min, particularmente, iso fálame da dignificación do oficio de gaiteiro, por exemplo, o que non me parece en absoluto malo.\nE en canto a que a cultura "deveu elitista", estaraste referindo a que "deveu elitista" xa nun tempo inmemorial, non me dirá que foi por culpa dos dereitos de autor.\nNon, non, por favor. Os dereitos de autor non teñen discusión. Diso estou seguro. Outra cousa é a maior ou menor laxitude coa que se miren. E o seu razoamento sobre Núñez e o gaiteiro antigo, paréceme impecable.\nNon son os dereitos de autor os que fixeron elitista unha parte, só unha parte, do que se entende por cultura. Foi, falando rápido, a organización social.\nPor exemplo: nos baixos da miña casa de neno había un bodegón de viños do Bierzo. Clarete, fundamentalmente. Daquela os obreiros -operarios- cobraban por semanas e a xonal. Eu teño unha imaxe grabada a lume nos miolos. Unha pobre muller, angustiada, entrada xa a noite -ou polo menos a escuridade- esperando á porta do bodegón os sábados, mentres o seu home bebía o salario xarra tras xarra. (Porque eran xarras o que servían) A muller agardaba ata poder levar o home a casa cos restos do salario que deixase sen beber. Creo que si tropezase con eses dous personaxes os recoñecería. Ao home lémbroo con moita máis nitidez que á muller. Dela só lembro o seu apoucamento angustiado e o abrigo rafado en tons verdosos. ¿Podemos chamar cultura a iso? Necesitaría seguramente máis espazo para explicarme, pero eu penso que si.\nE aquí non hai máis cartos polo medio que as peonadas do coitado operario.\nPero isto que veño de facer pode que non sexa máis ca un esbrinzo que non nos leve a ningures.\nEn calquera caso, señor Turmano, a miña máis sincera gratitude por atender ao meu debate. Sempre resulta gratificante o intercambio de opinións. (E o noso anfitrión, nun repente que semelle terlle dado, non para de propoñernos novos temas, que, por cortesía -e interese- deberiamos atender) Saúdos cordiais.


xoves 22/10/2009Este domingo cel�brase a VI Festa do Magosto e a I Xuntanza Palilleira de CarralA VI Festa do Magosto e a I Xuntanza de Palilleiras de Carral centra a oferta de ocio promovida polo concello de Carral para este domingo. Canto a sesta edici�n do magosto,vai reunir o redor de 300 comensais nas carpa instalada no campo da feira de Carral.\nAs�, a partir das 14:00 as persoas que se te�an apuntado ao magosto, o prazo vai estar aberto at� a mesma hora do inicio do xantar, van poder participar nunha comida a base de empanada, polbo, carne ao caldeiro vi�o, refrescos, postres e caf� e unha cunca de casta�as. A festa vai estar animada por un d�o musical\nAs persoas interesadas en acudir ao xantar do campo da feira poden apuntarse no centro social To�ito Espi�eira, esta ma�� a listaxe xa �a polos 175 comensais. Os prezos son para empadroados no concello de Carral, 20 euros; para os non empadroados, 25 euros e para os nenos e nenas 10 euros, todos os prezos son por persoa.\nNo que toca � I Xuntanza de Palilleiras de Carral vai reunir ao redor de 120 palilleiras de Carral e dos concellos lim�trofes de Abegondo, Culleredo e Cambre, fundamentalmente. A reuni�n de aficionadas a palillar vai ter lugar nunha carpa instalada a caron da Igrexa, a poucos metros do campo da feira de Carral. Segundo a conceller�a de Cultura, organizadora do acto, vai haber tam�n unha exposici�n de encaixe e sorteo de agasallos entre os participantes.\nA Conceller�a de Cultura decidiu levar adiante este encontro de palilleiras debido ao interese que esta artesan�a ten no municipio. Neste sentido, hai que destacar a labor neste campo da Asociaci�n de Veci�os de San Vicente de Vigo e �s asociaci�ns de palilleiras de Quembre e Tabeaio, estas d�as �ltimas nacidas como resultado do traballo realizado desde o Concello de Carral na promoci�n desta reco�ecida artesan�a.voltar


OCU consegue que un cliente de MásMóvil recupere máis de 6.000 euros por facturación irregular | Noticias Vigo\nOCU consegue que un cliente de MásMóvil recupere máis de 6.000 euros por facturación irregular\nA través do seu servizo de mediación, OCU logrou que o cliente recupere a cantidade cobrada de máis por un consumo de datos Roaming en Andorra\nPublicado por Noticias Vigo o día 24/02/2019 na sección de OCU,Social,Telefonía\nA Organización de Consumidores e Usuarios (OCU) conseguiu a través do seu servizo de mediación que MásMóvil devolva a un cliente a cantidade cobrada de máis polo consumo de datos Roaming en Andorra. En total, máis de 6.000 euros.\nSegundo detállase na reclamación, o usuario estivo en Andorra desde o 29 de decembro de 2018 ata o 1 de xaneiro de 2019 e durante este tempo utilizou o móbil segundo o seu consumo habitual: consulta de noticias, mensaxería de WhatsApp ou acceso ao servizo de xeolocalización de maneira esporádica.\nAo recibir a factura correspondente a ese período, MásMóvil reclamaba ao usuario un total de máis de 6.850 euros polo consumo de datos Roaming, sen especificar os detalles do cargo nin a que aplicacións ou usos concretos correspondían as tarifas aplicadas.\nDe acordo co artigo 15 do Regulamento da Unión europea núm. 531/2012 do Parlamento Europeo e do Consello do 13 de xuño de 2012 relativo á itinerancia nas redes públicas de comunicacións móbiles na Unión, as compañías deben aplicar por defecto un límite de volume, que é aproximadamente 50 euros por período de facturación mensual (sen IVE), e que se aplica a todos os clientes que non optasen por outro límite. Ademais, regúlase a necesidade de que o usuario preste previamente o seu consentimento para ampliar a prestación do servizo, algo que o cliente non realizou en ningún momento.\nNeste caso, por tanto, o provedor de itinerancia debería de informar ao cliente e facer efectiva de maneira inmediata a suspensión do servizo e non cargar en conta ao cliente. Con todo, a compañía non enviou a mensaxe coa información da suspensión do servizo ata o día 30 de decembro pola tarde e, ata ese momento, MásMóvil seguiu facturando os datos ao cliente.\nAnte esta situación, o usuario reclamou a través de OCU que, mediante o seu servizo de mediación, conseguiu que MásMóvil, a pesar de considerar que as conexións en Roaming cobradas son correctas e foron realizadas, estimase a reclamación e vaia a devolver ao cliente o importe que supera o límite establecido por Lei de 50€ (60,50€/IVE Inc).\nOcu lembra que, a pesar de que o Roaming xa non existe dentro da Unión Europea, a itinerancia de datos segue sendo motivo de conflito noutros lugares, mesmo en sitios próximos, como Andorra, onde usar os datos pode saír moi caro.\nMásMóvil penalizou con máis de 400 euros a unha…\nLogran que Orange anule a un usuario un cargo…\nSATSE advierte que la desescalada de Atención…


A Gimnástica pecha unha das súas mellores tempadas de pista cuberta e campo a través - Pontevedra Viva\nEquipo da Sociedade Gimnástica de Pontevedra na Copa Galicia 2014\nA Gimnástica pecha unha das súas mellores tempadas de pista cuberta e campo a través\nSábado 19 de Abril, 2014 ás 08:01 do Sábado 19 de Abril, 2014\nNos primeiros meses da tempada o campo a través e a pista cuberta lévanse todo o protagonismo, quedando relegadas as competicións de atletismo en pista ao aire libre e na ruta, a un segundo plano.\nEste ano os resultados da Gimnástica foron magníficos nesta primeira parte do curso atlético. Con 60 medallas nos Campionatos de Galicia de pista cuberta, hai que irse ao ano 2009 para encontrar un mellor balance, cando os atletas pontevedreses sumaron 64 medallas na pista cuberta autonómica.\nDe entre o total deses metais, hai que destacar o total de oros, que foron 34, un récord para a Gimnástica. Ademais das 15 medallas que se sumaron no galego absoluto, lideraron o medalleiro entre os clubs autonómicos.\nA nivel nacional as medallas fanse moi difíciles, pero as seis que se conseguiron, 3 platas e 3 bronces, fan que o resultado obtido se poida cualificar de magnífico, destacando o bronce de Julián Ortiz, no nacional absoluto, e o record de Galicia xuvenil de Darío Costa no Heptatlon, con 4.709 puntos no nacional xuvenil, que lle deron a medalla de prata.\nTampouco podemos esquecer os dous oros que conseguiu Álex Flórez no mundial de veterano de pista cuberta, nas distancias de 3 e 10 km. marcha, aínda que representando a Suíza.\nNo campo a través dous atletas da Gimnástica subiron ao podio do Campionato Galego absoluto. Víctor Riobó foi segundo e Rubén Diz, terceiro. Tamén foi brillante o terceiro posto de David Martínez na distancia curta do nacional de cross. Ademais, catro atletas foron seleccionados por Galicia para o Campionato de España, Rubén Diz, Javi Paredes, Ramón Serantes e a júnior Cristina González.\nNas competicións de Clubs, o equipo pontevedrés conseguiu outra gran xesta como foi a súa primeira medalla nun Campionato de España Absoluto. O equipo masculino de cross curto, levouse unha prata na especialidade e ademais os rapaces fixeron dobre no Campionato autonómico, ao ser primeiros no cross curto e na distancia tradicional.\nNa pista cuberta os rapaces repetiron a vitoria do ano pasado na Copa de Galicia baixo teito e acudiron, por terceira tempada consecutiva, á Copa do Rei, conseguindo unha merecida quinta posición, entre os oito mellores clubs de España.\nSerá o próximo 26 de abril cando comece de forma oficiosa a tempada estival en pista ao aire libre, co galego de clubs en Lugo, competición que dará paso a tres meses frenéticos ata xullo, cando se celebren os Campionatos de España das diferentes categorías.\nA Gimnástica busca en Lugo o título de Campión de Galicia


Augua de mayo: Augua mansa 7.\nAugua mansa 7.\nCONFORME foran pasando os días e iba chegando a fecha qu’anunciaba a carta, Malia poñíase cada punto máis pesada coas fatadas máis grandes: el xeito de sirvir Sofía, el ruido dos criaos na cocía y, como nun podía ser d’outro xeito, Virginia; se cos outros taba pesada, coa sobría xa nun había por únde piyalla. Desque chegara el aviso de que vía aquel visitante, nada del que fía a nena parecíaye ben al ama; visto que nun iba conseguir que deixase d’ir col cura visitar á xente del aldea, empeñóuse a muyer en que nun salise del cuarto hasta qu’ella la mandase chamar pr’almorzar, pra que nadie la vise cos criaos na cocía. Déuye despós porque nun la vería ver vistida como un aldiana y dispuxo qu’hasta na casa anduvese con roupa de domingo y, na máis miyorase el tempo de vez, de zapato, que xa taba ben d’andar con zancos como se vivise núa casa muyida ou tuvese qu’ir á corrada cada bocadín; nun acabaron ei os empeños de Malia qu’inda quixo que, condo se puxese a coser daqué, fose pra con ella pral sou cuarto, xa que parecía que nun sabía fello sola, conforme tía qu’ir Sofía pra con ella prá sala. Plantóuse neso Virginia, parecéndoye que xa era pasarse tanta manía, y, como xenio, según cómo y pra qué, nun ye faltaba, nun ye deixóu dispoñer tal cousa á tía, porque nin nel sou cuarto había lluz abonda pra coser, nin ella tía gana de tar véndoye a cara todo el día, inda que nun yo dixese así, y acabóu conseguindo que ye deixase coser unde ella quixese y con Sofía, se a criada nun tía outra cousa que fer, que tamén ella tía dereto a tar con xente nova pra falar das súas cousas y, como nun había outra nena por cerca, ben valía a criada.\nChegóu el llues y xa desde ben cedo andóu Malia de ventá en ventá taliando el camín a ver se vía chegar el coche que tría al visitante que nun acababa de chegarye; déuyes tempo a don Benino y a Virginia a fer ás visitas que tían dicididas y a volver con toda a calma, aproveitando el día calmo y con sol qu’ameicera despós de tanto vento, sin que chegase el bon del home, según yes dixo Antonia condo chegaron. Aproveitando que la encontraron de bon norte, tomando el sol na porta da casa mentras fervían os potes na cocía pra ver se, como dicía ella, ye calentaban un pouco os osos, ocurríoseye al cura perguntarye se sabía porqué taba tan revolta el ama col que vía, asunto que yes llevara a ellos todo el camín d’ida y de volta al aldea. Nun s’acordaba muito ben a criada d’aquel home, inda que lo conocera de mozo, antias de que fose pr’América, porqu’inda tuvera úa temporadía por allí, trabayando de pión, y paraba algo na casa; miróu el cura pra Virginia como dicíndoye qu’igual acertaran col que pensaran y botóuye ún indireta á criada pra comproballo.\n―¿Interés Malia? Nunca miróu pra él... ¡Abondo tía con aquel Pepe! Peró Casilda era muita Casilda y escorréulo na máis asomóu el focico por aquí... ¡Búa era ella!\n―¿Y qué foi d’ese Pepe? ―interesóuse Virginia.\n―Nun che sei. Casóuse na marina. Nun volvín vello nunca, nin sentín falar d’él desque lo botóu Casilda. Búas choreiras ye costóu a Malia el capricho y desde aquello, nun miróu pra outro. ¡Así tá d’amargada agora!\n―É raro que nun ye buscase acomodo a madre, ¿non? Úa moza solteira nunca é pol gusto da madre...\n―Xa, peró ella dixo que nun quería outro y Casilda tomóula por a palabra. Nun volvéu ir a un baile nin falar con ningún mozo... ―Foise pra cocía tizar el fougo Antonia y entraron Virginia y el cura, que xa taba chegando el hora da xanta y llougo había que tar nel comedor.\nAcababa de zarrar a porta del cuarto Virginia condo sentío pasar a súa tía chamando, que chegaba el coche y había qu’ir recibillo á porta, y baxar as escaleiras toda acelerada; condo a nena chegóu embaxo, xa taban os criaos dispostos pra recoyer os bultos que trouxese el que chegaba y Malia mirando pral camín y pra porta a ver se acababa de baxar ella ou se xa chegaba el coche. Na máis ye deu tempo á tía a botarye un oyada das súas, que xa taba allí mismo el carro que tría al paisano. Pararon os caballos y abríose a porta del coche pra deixar ver un corpo grande y gordo querendo pasar por aquel vano, cousa abondo difícil pral valume del home, máis inda con todos os atributos que tría: sombreiro, bastón y ús guantes na mao; tanto trabayo como yes costaba a os novos aguantar a risa, costóuye al paisano salir d’allí dentro sin perder a compostura d’home serio y de posibles que quiría dar. Al fin, dereto al pe del coche, quitóu el sombreiro pra saludar muy solene al ama da casa, qu’inda provocóu máis ganas de rir nos tres mozos; despós de Malia, tocóuye el turno a Virginia, cos oyos nel tarrén pra nun ver al paisano, qu’abondo tía con aguantar a risa sin que se ye notase, condo el home repetío el saludo, esta vez pra ella. Y el esforzo debéu valir porque, mentras entraban na casa pra ir mostrarye el cuarto, déuye el aprobación Malia por mostrare tan recatada y formal.\nSubiron col home Malia y os criaos que llevaban el equipase, mentras Sofía, Antonia, don Benino y Virginia quedaban embaxo mirando como iba subindo as escaleiras a procesión: el ama abrindo el paso, detrás el paisano, sin saber qué fer col sombreiro, os guantes nin el bastón, embutido naquel traxe, demasiao claro pra os sous anos, y máis pr’atrás os criaos col baúl y úa maleta enorme fendo equilibrios nel pico. Condo deron chegao enriba y se perderon pol pasillo, romperon a rir as dúas mozas al tempo qu’Antonia volvía pra cocía, ríndose tamén por baxo, y el cura siguía querendo parecer serio, mentras pasaba pral comedor, dicíndoye ás mozas que tampouco era pra rirse tanto. Inda taban nestas condo aparecéu el flaire, de volta da villa, escusándose por chegar tarde y sin entender de qué se rían aquellas nenas; nun conseguira que nadie ye cuntase qué pasaba condo chegóu al comedor Malia y, al pouco, el novo inquilino, xa sin os tarecos que tanto lo estorbaban nas maos. Presentao a todos don Gregorio, sentáronse a xantar y pasóu a comida sin máis novedá.\nComo xa era costumbre desque Malia yes quitara de tar xuntas a outras horas, al subir Sofía buscar a Virginia pral café, encontraron tempo pra falar del home y rirse da facha que tía condo chegóu y da baxada del coche; xa salían condo s’acordóu a criada de que Pedro tía carta pra ella, peró, con el bon da chegada, nun podera darya nin a ella. Estrañóuse abondo a nena porqu’inda fía pouco que contestara as que recibira y empezóu a cavilar qué pasaría pra escribirye con tanta prisa; tendo medo que fose por cousa mala, nun y’acababa de pasar el tempo entre el café, el sermón y a volta pra ver se llograban darye a carta. Despós d’un pedacín de charla, que Malia y el visitante aproveitaron pra contarse novas y cambios qu’houbera nún llao y noutro, foron desfilando todos pra os cuartos y, xa qu’os candiles allumaban pouco, arrimóuse Sofía á moza y deixóuye na mao el papel doblao da carta, sin que nadie se dese conta máis qu’el cura, qu’iba detrás d’ellas y guardóuse muito de dicir nada. Xa s’enteraría al día siguinte condo foran fer as visitas de cada mañá.\nMáis seria y callada que de costumbre, Virginia salíu da casa andando un pouco detrás de don Benino, como se a cesta que llevaba pesase tanto que nun ye deixaba andar. Xa llevaban un pedazo de camín condo el cura, vendo qu’a nena nin andaba nin cambiaba de cara, dicidío perguntar qué ye pasaba, ofrecéndose a fer solo as visitas se s’encontraba mal, y así s’enteróu das novas que ye chegaran el víspora coa carta. Según ye contóu, sou ermao decidira nun esperar máis pra casarse, xa que llevaban, entre úas cousas y outras, casi catro anos de relaciois, inda que na máis lo fixeran como era debido el último mes; parecíayes que xa se conocían abondo, desde nenos, y que nun tían porqué esperar máis, máis inda condo ella xa nun taba allí. Ben sabía ella qu’Antón procurara nun fer nada que podese anunciar boda mentras vivira el padre pra que nun la mandase a ella pra coa tía, inda que nun ye faltasen ganas, nin a Rosía tampouco; así que tampouco era pra estrañarse que nun quixesen esperar máis. El que tía atristada a Virginia era que súa tía nun iba querer deixarye ir á boda y ella prometérayes qu’iba ser a madría condo casasen, y gustaríaye cumplir a promesa.\n―Se che vale d’algo, eu prométoche fer todo conto poda pra que Malia che deixe ir. Y agora anima a cara que xa tamos chegando y esta xente necesita cara allegres que tristezas xa tein ellos abondas...\nAquellas visitas fíanye ver as cousas d’outro xeito a Virginia y esqueicer as preocupacióis propias, por poucas que fosen. Úa casa con outra das que visitaban eran pouco máis que bodegos, pequenas y casi sin sito pra revolverse por separao xente y animales; el que taba malo tía, como muito, úa colcha de trapos enriba d’úa cama, que d’eso nun tía máis qu’el nome, catro tablas pra que nun tuvese nel tarrén, y se nun se poñían todos malos era máis por divino milagro que porque s’evitase el contaxio de ningún xeito.\n―Aquí quería ver eu al Torre médico... ―comentóu a moza, mentras aguantaba un cacharro pra qu’el home botase nél as flemas que taba arrancando coa tos que ye dera.\n―Pos se tuvese, nun penses que nun iba vir... Nun son como túa tía los pinta; se los conoceses como los conozo eu... ―Callóu el cura pra poder atender al home que, despós da tos, cayéu na cama como se nun ye quedase nin gota de xira, sequera pr’alentar.\nSiguiron pasando os días sin qu’a nena parase máis na casa, como quería Malia, as mañás indo con don Benino visitar vecíos y as tardes nel iglesia como toda a Cuaresma, que xa taba acabando.\nEl tal don Gregorio aposentárase na casa como se nun se fose ir nunca y eso que Malia dixera qu’iba ir visitar os parentes qu’inda ye quedaban naquellas terras, peró ningún dos máis novos da casa se fixera inda a encontrallo unde quera y condo menos lo esperaban col sou terno claro y el bastón na mao pra usallo como señalador condo perguntaba por algúa cousa. Da que chegara, dixera Antonia que ye costara trabayo reconocer nél al mocín que tuvera na casa antias d’embarcarse, froxo y sin parada pra fer el que ye mandasen, conforme lo vía grande y gordo y con aquellos aires de señor que tría. Tamén Ramón lo conocera condo mozo, peró nun y’estrañóu tanto como á criada el cambio que pegara y enseguida sentencióu que por debaxo das plumas del pavo seguía véndose el corvo como quen era, mostrando ben ás claras que pra él aquel home nun era outro qu’el mozo que tuvera trabayando con él fía anos, por muitos cuartos que podese ter y muito señor que quixese parecer; muito amolaban al criao os aires cos qu’andaba el outro por toda a casa, case como se fose el amo y sin que Malia, qu’era a que podía fello, ye tusise. Peró al home pouco y’importaba el qu’el outro pensase nin dixese y, gustárayes ou non, metíase usmiar en todos llaos y a dar sentencias a todos y por todo.\nChegóu el último sábado de Cuaresma y preparáronse os dous criaos máis novos, Pedro y Sofía, pra ir con outros mozos y mozas buscar os ramos como fían todos os anos; xa taban os dous impacentes porqu’acabasen de tomar el café pra recoyer Sofía e irse, condo oío a moza a don Benino decíndoye a Virginia que se preparase pra ir fer visitas de tarde, xa que por a mañá, entre úas cousas y outras, nun poderan ir. Contaban os chavales encontrar úa disculpa pra qu’el outra moza podese acompañallos sin qu’a tía s’enterase y, al sentir Sofía al cura, pensóu que xa nun tían qué fer pra llevalla con ellos. Nun dixo nada Malia y deixóuye ir á sobría col cura, inda que ben sentía que nun se quedase na casa con ella y don Gregorio, conforme tía pensao que fixese, mentras Virginia salía casi bailando del comedor por nun ter que quedarse, inda que fose pra visitar xente que taba mala. Saliron el cura y a súa enfermeira delante dos criaos da casa, peró nun llevaban andao muito condo ye mandóu don Benino parar un pedacín, sin esplicarye porqué nin pra qué tían que parar se inda yes quedaba un bon camín qu’andar. Apareceron camín del aldea os mozos da casa y, al vellos, erguéuse el cura del vallao nel que taba sentao.\n―Hala, vamos siguir el camín ―dixo condo Pedro y Sofía chegaron al altura d’ellos. ―Espero que nun volvades de noite, que se non, un sei se crerá el ama que tuvemos de visita hasta tan tarde.\nBen sabía don Benino que nun podía plantarye cara á tía da moza por pouco que ye gustase el que taba fendo con ella, querendo tella todo el día sola na casa, peró tampouco taba disposto a deixarye salirse coa súa y, mentras él tuvese na casa, xa amañaría de buscarye salidas á nena pra que se xuntase coa xente del sou tempo. Xa taban esperándolos nel aldea pra ir a os ramos, así que, na máis chegaron, fóronse camín dos lloureiros que xa tían otiaos, deixando al cura na capiya, ocupao nas súas oracióis.\nGracias ás visitas que fixera con don Benino, xa conocía Virginia á mayoría da xente qu’iba nel peteiro en busca dos ramos y nun tardóu nada en mezclarse nas charlas y nas risas como fían todos, peró inda había algún que nun sabía cómo tratalla, sin esqueicer de quén era sobría. Condo chegaron, xa sin faltar muito pra que se fixese noite, outra vez xunto a capiya unde taba don Benino esperándolos, pasiando por delante da porta, botaron a andar el cura y a moza camín da casa, pra chegar antes qu’os criaos, nun ye dese a Malia por osmar el que fixeran coa disculpa das visitas de caridá.\nPasada Semana Santa, volveron medrar os días pra Virginia, acabao el tempo das salidas diarias con don Benino por a mañá y el pasar as tardes na villa coa disculpa dos cultos; prometéraye el cura qu’iban seguir salindo, peró taba claro que nun yes iba deixar el ama ir todos os días y valíayes máis esperar un pouco, antes d’empezar outra vez as visitas, así que tuvo a moza que volver a os llabores de dentro de casa, inda máis acortaos por as manías da tía. Primeiro, acabáraseye el de baxar todas as mañás axudar a preparar os almorzos, porque nun taba Malia disposta a erguerye el veto d’entrar na cocía, así que tía qu’esperar todas as mañás que subise Sofía avisalla que taba el almorzo preparao; despós del almorzo, iba pra sala coser un pedacín, esperando que chegase Sofía ferye compañía, peró cada día encontraba súa tía novas ocupaciois pra nun deixarye ir pra con ella, y de tarde igual que por a mañá.\nAl día siguinte de Pascua fórase el flaire, deixando solos al cura y a don Gregorio cos da casa, y col mal tempo que se revolvera, nun acababan de chegar máis viaxeiros, os avisos que ye trían á tía eran todos pr’avisar que hasta que nun miyorase un pouco el tempo naide iba aparecer por allí. Relataba Malia contra el tempo y pasaba os días Virginia mirando cómo corrían as nubes, esvaciábase el augua ou rellumbraban as centellas, arrancándoye letanías a Antonia, según contaba Sofía condo daba chegao pra con ella; salía don Benino de mañá, condo na máis os criaos taban erguidos, camín da capiya decir misa y volvía aterecido de frío pral hora del almorzo; don Gregorio erguíase da mesa pra ir sentarse nos sillóis da sala y allí falábaye al cura da vida que pasara en América, llía el periódico ou poñíase a predicar das costumbres y el que taba ben nús y outros sin que naide chistase.\nPasóu aquella semana sin que miyorase el tempo nin cambiase nada na casa y xa parecía que nunca iban cambiar as cousas condo el domingo ameicéu un día un pouco máis calente y sin tantas nubes. Col bon tempo parecéu qu’a xente empezaba a esperezarse y xa al salir da misa víose algo máis de animación nel mercao, máis corros de palique y nenos correndo por todos llaos y hasta Malia propuxo quedarse un pouco máis na villa, col aprobación de don Gregorio, ofrecéndose a convidallas a almorzar allí para nun ter qu’ir fello á casa. Acetóu a tía y mandóu recao a os criaos que nun preparasen na casa almorzo máis que pra ellos mentras el home iba buscar úa mesa nel único café qu’había na villa, nunca chen por ser sito pra ricos, qu’os que nun eran d’alta tían abondo coas tabernas y os chigres da plaza del mercao. Volvéu d’allí a un bocadín buscallas don Gregorio al pórtico del iglesia unde taban esperándolo á sombra y cruzaron con él a plaza camín del café, Virginia andando al llao de súa tía, qu’iba coyida muy ufana del brazo del home, os dous con aires de señores.\nMirábalos a nena de medio llao, procurando que nun se desen conta, y casi nun podía aguantar a risa de vellos a ellos tan hinchaos: a tía vistida de negro, como sempre, peró plagada de puntiyas por todos os llaos, y aquel home col bon del traxe claro, el bastón, os guantes y el sombreiro, agora de pajiya, porque xa nun chovía; y así os dous amañaban úa parexa que daba gusto mirar pra ellos tan emperifollaos y rumbeiros como iban, y orgullosos d’ir así. Chegaron al dichoso café, peró nun acabaron con eso os sofocos da nena; na máis entrar, ei empezan ún a ferse el entendido en todo y el outra a poñer reparos y fer millagros por todo, como se na casa nun comese como todos, tanto querían ferse de finos os dous veyos, sabendo de sobra todos os que taban allí quén eran y d’únde saliran, peró tamén por sabello seguíanyes el rumbo, ríndose por baxo.\nNun era él el único indiano qu’había por allí, nin ella a señora que quería aparentar, que todos conocían el historia da madre y a d’ella, peró deixábanlos que cresen qu’eran señores pra os outros y hasta tratábanlos como se lo fosen. En cambio, todos compadecían á nena, que xa se sabía qu’ella nun era como a tía, nin quería sello, peró nun tía outra máis qu’obedecella, y hasta empezaba a correrse pol pueblo qu’a tía quería emparexalla con aquel veyo qu’acababa de chegar d’América, pol que se vía cúa búa faltriqueira, peró sin máis educación qu’a que llevaba condo se foi, como nun fose en zorreiría y roña.\nXa taba respirando Virginia al ver que se taba acabando aquel almorzo, que ye parecía que durara anos, condo se y’ocurrío a don Gregorio perguntar se nun era ese día el primer baile despós de Cuaresma; por nada s’atrapaza a nena col último papao de chocolate que ye quedaba na taza, temendo por adelantao el qu’aquellos dous iban amañar pra de tarde. Y así foi que nun lo pensóu súa tía dúas veces pra responderye qu’iban ir encantadas con él al baile; coa disculpa de qu’a Virginia, como moza qu’era, fíaye ben ir a os bailes pra xuntarse coa xente del sou tempo y, como nun podía ser d’outro xeito, ella tía que sacrificarse por a súa sobría y acompañalla a esas festas; tendo que fello, ¿qué miyor qu’un señor como él las acompañase?; porque xa se sabía que nun taba ben visto que dúas muyeres anduvesen por os bailes solas.\nCamín da casa foi a nena discurrindo qué podía fer pra nun ter que pasar outra vez a vergonza da mañá con súa tía y aquel paisano nel baile; mal iban crerye que se puxera mala, nin podía perdirye a don Benino que y’axudase naquello, primeiro porque nun iba chegar hasta tarde al quedarse a xantar col cura na villa y, despós, que nun taba muy segura de que quixese fello, tan empeñao como taba en que nun tuvese todo el día metida na casa y, pra úa vez qu’a súa tía se y’ocurría planiar ir al baile, nun iba ser él quen la botase pr’atrás. Inda nun ben baxaran del carro, xa anuncióu Malia a os criaos el intención d’ir al baile, encomendándoyes a Pedro y a Sofía que tuvesen muito oyo col que fían porqu’iba tar ella allí pra mirar pol bon nome da casa.\nPasóu a tarde máis axina del que Virginia quería y chegóu el hora d’ir pral baile, que foi llargo de máis pral gusto da nena. Na máis chegar á plaza unde, como taba búa noite, fixeron el baile, foron sentarse nas siyas que sacaran pra fora as tabernas; nun é que Virginia parase muito sentada con ellos, peró el que pasóu parecéuye abondo. Condo chegaron, xa taba empezao el baile, peró eso nun yes quitóu a súa tía y al home d’atravesar por unde máis xente había, con paso calmo y el pescozo ben estirao, saludando na máis qu’a os qu’ellos consideraban de alta; despós d’aquel calvario foron sentarse y allí rezóu a moza pra nun ter qu’erguerse hasta que se fosen, pra nun aguantar os comentarios que seguro iba fer súa tía a cualquera que fose buscalla pra bailar, peró sabía ella que ben segura podía tar de qu’eso nun iba ser así condo, na máis sentarse y acabar a peza que taban tocando, empezaron a arrimarse a ellos un peteirín de mozos, eso si: os miyores que podían encontrarse naquella villa, apuróuse a ferye notar súa tía. Pasóu inda outra peza antes qu’el fiyo del boticario s’atrevese a ir sacalla e inda pasóu outra mentras Malia ye llía a cartiya al mozo pra deixarye sacar a súa sobría, tal como fixo con cada ún dos que foron pedirye ún baile y, mentras, Virginia nun sabía únde meterse.\nCondo decidiron que xa era hora de volver pra casa, descansóu Virginia, peró inda nun s’acabara aquel día tan penoso y así tuvo qu’ir todo el camín sentindo como os dous veyos criticaban a todos contos taban nel baile, ús por descaraos y outros por paraos, sin deixar a naide sin el repaso; xa y’estrañaba a Virginia qu’en todo el paseo nun dixesen nada d’ella, peró condo xa ye chegaba a vez, al tempo qu’ellos a casa, decidío a tía que xa falarían con ella al día siguinte. Inda nun adormecera a moza condo sentío chegar a os criaos, procurando nun fer muito ruido; con pouco sono y abondas ganas de sintir algo divirtido, erguéuse Virginia da cama y arrimóuse al escaleira pra chistarye a Sofía, antes que se metese nel cuarto con Antonia. Subío a criada cos zancos na mao pra nun fer ruido nos escalóis y metéuse con ella nel cuarto; contóuye Sofía os últimos contos que corrían entre a xente nova que Virginia xa conocía y ún d’ellos era que súa tía ou quería casar ou quería casalla a ella col tal don Gregorio. Nun necesitaba a criadía perguntarye al amiga cómo ye fora nel baile porque ben viran todos el que pasara y tampouco s’atrevéu a repetirye el que se comentara del trío, peró si a recordaye el outro baile, nel que nun tuvera qu’aguantar a súa tía nin al agoirón de don Gregorio.\nPublicado por Emma Méndez en 5:52\nAugua mansa Acabo.\nAugua mansa 10.\nAugua mansa 9.\nAugua mansa 8.\nAugua mansa 6.\nAugua mansa 5.\nAugua mansa 4\nAugua mansa 3\nAugua mansa 2\nAugua mansa 1.


A Asociación Veciñal do Saviñao pide á Deputación que aclare se vai construír a proxectada Residencia de Maiores de Escairón – EnComún\nA Asociación Veciñal do Saviñao pide á Deputación que aclare se vai construír a proxectada Residencia de Maiores de Escairón\nEste colectivo considera que a falta dunha residencia de maiores «é a carencia máis grave que padece a día de hoxe o municipio de O Saviñao»\n• A finais do mes pasado, os responsables da Asociación Veciñal de O Saviñao enviaron un escrito á Deputación de Lugo solicitando información sobre a proxectada Residencia de Maiores de Escairón.\nPROXECTO SÓ PENDENTE DE EXECUCIÓN\nNa súa comunicación, este colectivo veciñal lembraba que o Pleno provincial aprobara en febreiro de 2011 a construcción deste complexo a través do hoxe extincto SUPLUSA. Asimesmo, o ente provincial procedera á compra do solar correspondiente en maio dese mesmo ano, por un importe de 230.000 euros, anticipándolle ao Concello de O Saviñao a inversión que este debería aboar entre catro e seis anos. A Asociación Veciñal tamén fai referencia no seu escrito á existencia dun convenio asinado entre ámbalas dúas administracións para dar inicio ás obras.\nPIDEN ACLARACIÓNS AO NOVO GOBERNO SOBRE A CONSTRUCIÓN DAS RESIDENCIAS PROXECTADAS\nO escrito da Asociación Veciñal de O Saviñao pide áárea da Deputación responsable de executar esta inversión «aclaracións acerca das intencións de aplicar o acordo plenario e continuar co proceso de construción das residencias aprobadas», sobre todo tendo en conta que «a data de hoxe non se iniciou o procedemento, e se produciron cambios nos órganos de goberno da Deputación».\nO SAVIÑAO, ÚNICO CONCELLO DA COMARCA SEN ESTE SERVIZO\nDende a Asociación Veciñal de O Saviñao lembran a importancia que esta residencia ten para «o único concello da Comarca de Lemos que non conta con ningún servizo público de atención aos maiores, e que con un censo de 4.110 veciños ten máis que xustificada a súa existencia». Este colectivo veciñal denuncia que, mentres non se leve adiante este proxecto, «os nosos maiores deben andar buscando polos concellos próximos, e polos non tan próximos, un oco onde poder pasar o resto da súa vida». Lamentan que esta solución conleve para os maiores de O Saviñao «un desarraigo do lugar onde naceron e viviron», ademais de supoñer un «illamento polas dificultades de adaptación aos novos espazos e a xentes descoñecidas», algo que «non deberían sufrir a estas alturas da súa vida».•


O obxectivo deste grao é adquirir os coñecementos lingüísticos e socioculturais necesarios para a expresión e comprensión de linguas estranxeiras como o inglés, o alemán, o francés e o portugués, potenciando as habilidades descritivas e analíticas que permitan afondar no estudo sincrónico e diacrónico destas linguas e as súas producións literarias.\n-Departamento de internacional.\n-Mundo editorial (corrección de textos).\n-Xestión do patrimonio.\n-Creación en axencias de publicidade.\nO obxectivo fundamental é formar profesionais que posúan unha capacidade significativa de expresión e comprensión das linguas nativas (galego e español) e estranxeiras e que adquiran un coñecemento global da realidade lingüística, histórica, literaria e cultural dos países pertencentes aos ámbitos xeográficos asociados ás linguas estudadas.\nA organización do plan de estudos, no que a optatividade se concentra no segundo ciclo, fai que sexa este un dos períodos preferentes para solicitar unha bolsa de mobilidade. A oportunidade de estudar un ano fóra permitirá a consolidación da lingua inglesa por medio do programa Erasmus, no terceiro curso, así como doutras linguas da Comunidade Europea. Dentro deste programa, a Facultade de Filoloxía e Tradución posúe acordos con 38 universidades de oito países europeos, polo que ofrece un total de 90 prazas.\nPor outra banda, o programa de mobilidade entre universidades españolas Sicue, previsto para o cuarto ano, ábrelle ao estudantado o coñecemento doutras universidades españolas. No marco deste programa, a Facultade de Filoloxía e Tradución posúe acordos con tres universidades españolas, o que representa un total de cinco prazas de intercambio.\nFinalmente, o convenio ISEP con universidades dos Estados Unidos permite elixir entre máis de 100 centros universitarios para realizar estadías dun ano.\nAna María Bringas López\nAmparo Solla González\nPablo Tagarro Melón\nAs características persoais e académicas das persoas que se consideran máis adecuadas para iniciar estes estudos son as seguintes: habilidade para apreciar a comunicación como fenómeno complexo nunha sociedade cambiante e dinámica; capacidade para a aceptación da diversidade cultural; coñecementos básicos lingüísticos e literarios, nas súas diferentes manifestacións e contextos, do primeiro idioma estranxeiro; habilidades básicas e sensibilidade para o manexo de ferramentas de acceso á información.


André Citroën - Wikipedia, a enciclopedia libre\n5 de febreiro de 1878\n3 de xullo de 1935\nLycée Condorcet, Lycée Louis-le-Grand e Escola Politécnica\nemprendedor, industrial e enxeñeiro\nBernard Citroën e Jacqueline Citroën\nAndré Citroën era fillo dun xudeu holandés vendedor de diamantes, Levie Citroen, e Mazra Kleinmann nada en Polonia. Aos vinte anos graduouse na Ecole Polytechnique, a máis prestixiosa escola de enxeñería francesa.\nO seu primeiro traballo foi nunha empresa de fabricación de rodas propiedade duns amigos da familia, onde viu o sistema de engrenaxe que lle serviu de inspiración para a dobre frecha ou chevron que empregou como logotipo nos seus coches. No ano 1912 Citroën visitou os Estados Unidos e a nova fábrica de Henry Ford onde observou os métodos de traballo en cadea empregados na produción do Model T e que permitían maior eficiencia na fabricación dos automóbiles. Durante a I Guerra Mundial Citroën fabricou armas e ao seu remate fundou a «Société Anonyme André Citroën» dedicada á fabricación de automóbiles. O ano seguinte da súa inauguración fabricou 20.000 automóbiles. A principios dos anos trinta Citroën era o cuarto maior fabricante de automóbiles do mundo, pero en 1934 amoreaba débedas multitudinarias dos anos anteriores e, o maior acredor da compañía, o fabricante de pneumáticos Michelin tomou o control da fábrica, reducindo os gastos.\nAndré Citroën faleceu dun cancro de estómago o 3 de xullo de 1935 en París.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: André Citroën\nLigazóns Citroën (en neerlandés).\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=André_Citroën&oldid=5176586"\nÚltima edición o 17 de xuño de 2019 ás 00:33\nA última edición desta páxina foi o 17 de xuño de 2019 ás 00:33.


26 de marzo de 2010 Foto: Xacobeo 2010 Lobelle\nO Multiúsos Fontes do Sar de Santiago de Compostela acolleu esta mañá a presentación do amigable que disputarán as seleccións de Galicia e Libia en Burela o vindeiro luns, 29 de marzo (21.00 horas). O acto, encabezado polo vicepresidente da Federación Galega de Fútbol, José Antonio Lobelle, tamén contou coa presenza do secretario da entidade, Diego Batalla; o coordinador autonómico de Cruz Vermella, Joaquín Varela; e o directivo do CD Burela FS José Luis Sáez Castro.\nCoincidindo co seu centenario, a Federación Galega de Fútbol organiza o devandito encontro a beneficio da Cruz Vermella polas vítimas do terremoto de Haití, coa colaboración da Xunta de Galicia, a Fundación Deporte Galego, o Concello de Burela e o CD Burela FS. A entrada terá un prezo simbólico de 3 euros.\nA Selección Galega Absoluta de Fútbol Sala volverá reunirse baixo as ordes do transportista Bruno García e do burelista Javier Pardeiro por unha boa causa, despois do seu debut en 2008 ante Uruguai, para medirse ao actual campión de África, que dirixe o galego Pablo Prieto, ex-director deportivo do Azkar Lugo.\nConvocatoria laranxa. Cinco dos integrantes da selección irmandiña para a segunda cita da súa historia pertencen ao CD Burela FS. O adestrador do equipo feminino, Javier Pardeiro, e os xogadores Juanma, Revilla e Edu repiten experiencia; como novidade, o técnico do equipo masculino laranxa, Suso Rey, asumirá as tarefas de preparador físico.\nNa convocatoria de Bruno García e Pardeiro tamén foron reclamados Toni, Adri e Hugo, do Azkar Lugo; Pola, Luis e Juan Puertas, do Xacobeo 2010 Lobelle; Canoli e Pablo, do Parrulo; David e Víctor, do Cidade de Narón; Edu, do Carballiño FS; e Manu, do Noia.


22 de abril: Día Internacional da Terra - NH Diario\nInicio Uncategorized 22 de abril: Día Internacional da Terra\nDía Internacional da Terra 2020_PIXABAY\nAs organizacións reclaman unión para afrontar a crise do COVID-19 tamén desde a biodiversidade e a climatoloxía\nHai días para todo. Desde hai moitos anos no noso calendario márcanse días especiais en referencia a diferentes actividades, oficios, deportes, enfermidades, xéneros literarios, etc. Son datas especiais establecidas xeralmente por organizacións que se dedican a apoiar as devanditas celebracións. Este mércores é o Día Internacional da Terra.\nCada 22 de abril celébrase esta nomenclatura que, a pesar de ser proclamada de forma oficial polas Nacións Unidas no ano 2009, leva oficiándose desde 1970, polo que este ano é o 50º aniversario do Día Internacional da Terra. O obxectivo desta celebración é concienciar á humanidade sobre os problemas xerados pola contaminación, o cambio climático, a deforestación ou a superpoboación.\nAnte este tipo de problemas, no día de hoxe a xente reuniríase fisicamente en manifestacións ou concentracións para pedir axuda e solucións. Con todo, a pandemia do COVID-19 impediu estas reunións pero non así a mensaxe que queren facer chegar diversas asociacións, que están a multiplicar as iniciativas dixitais.\nUnha desas iniciativas é a de transmitir unha mensaxe de forza e loita, xa que aínda estamos a tempo de parar a crise climática. Desde Greenpeace tamén remarcaron que agora máis que nunca é necesario previr novas crises. «Para evitar novas crises hai que empezar a ver gráficas que mostren tendencias de redución de emisións, de concentración de CO2 na atmosfera e de deforestación; de redución residuos ou de extinción de especies. Hai que aplanar tamén a curva da crise climática e de biodiversidade», sinalou o responsable das campañas de Bosques e Empresas e DDHH en Greenpeace España, Nanqui Soto.\nNeste contexto, centos de organizacións sociais convocadas por Fridays For Future, 2020 Rebelión polo Clima e Alianza polo Clima -plataforma da que forma parte Greenpeace-, convocaron á cidadanía a unha acción global polo clima este próximo venres 24 de abril, ás 22 h, para reivindicar unha saída da crise sanitaria que poña no centro o medioambiente e ás persoas e teña en conta criterios de xustiza social e climática.\nArtigo anteriorDetida unha parella de Ordes por tráfico de drogas\nArtigo seguinteO prazo para participar no XXII Certame Fotográfico Xosé Manuel Eirís pecharase un día despois de que remate o estado de alarma


AQUAM LATAM: 857. TELEVISIÓN PÚBLICA\n857. TELEVISIÓN PÚBLICA\nEstes días a páxina dixital da Voz de Galicia insiste no tema do feísmo nesta nosa Terra das paradoxas. Isto lembroume que hai case cinco anos, o amigo Pintor levoume á aldea de Buxán (Ventosa) para admirar a arquitectura preciosa e sinxela da maioría das casas. Tamén para ficar estantíos diante da caixa parva que asomaba no tellado dunha corte, medio camuflada detrás do sabugueiro. Reparade no telladiño que recobre o televisor. Podería figurar tamén nesa galería de chapuzas que recolle o devandito xornal.\nHai dous anos, a miña filla pequena quixo participar nun concurso de fotografía sobre feísmo e leveina no coche nun percorrido por varias aldeas de Agolada e Rodeiro para amosarlle varios exemplos. Ela obtivo a súas fotos e cunha toma moi semellante a esta ganou o concurso baixo o lema de Televisión Pública. Efectivamente, poucos televisores hai tan públicos coma este, expostos aos viandantes que poidan baixar polos rueiros do lugar. Quizais a programación non sexa moi variada pero conta ao seu favor co mérito de non ser manipulada polos políticos de turno e por dar o parte meteorolóxico en directo, do tempo que fai, non do que vai facer. Pública e libre, cada un ve nela o que se lle antolla cunha carta de axuste de fondo celeste e nubes grisallas.\nEu pensei en poñerlle nome ao canal emisor por aquilo de que non fique anónima: Teletellado ou Tellavisión. Alguén se anima a buscarlle máis nomes?\nChousa da Alcandra 22:14:00 CET do 28 de xaneiro de 2009\nEstámosche ben!. Por máis que matino non chego a interpretar as razóns de poñela alí.\nA non ser que trastocasen as funcións e puxeran a TV no tellado e na saliña da casa miren para os ferros da antena...\nNesa liña poderíamos tamén denominala AntenaTV\npaideleo 23:51:00 CET do 28 de xaneiro de 2009\nAh, xa chegou a TDT a Buxán ( Tele Do Tellado ) !.\nEu bautizaría así esta tele que semella ser un peche improvisado dun bufardo.\nTERRAS DE CAMBA E VENTOSA 10:01:00 CET do 29 de xaneiro de 2009\nNon o non, eso non é unha televisión é un satélite espía que veu caer aí. Trapalladas do espacio exterior.\nCarlos Sousa 18:02:00 CET do 29 de xaneiro de 2009\nO millor o dono cansouse de tanta caixo parva, e ala pa fora. Estou pensando en facer o mesmo coa miña, total para o que botan, polo menos así os veciños disfrutarían dela.\nLogo viría a chamarse TV Comunitaria.\nTamén pode ser unha televisión chimenea, algunhas botan fume de coidado.\npeke 11:08:00 CET do 30 de xaneiro de 2009\nAo mellor púxoa aí para vela mentres traballaba.\nPaco Penas 13:01:00 CET do 31 de xaneiro de 2009\nPosiblemente sexa una acto reivindicativo para unha mellora da sinal no rural ou algo así... non creo que teña nada que ver cos de Lepe, cando metían a vaca na nevera para beber leite fría :-)\nSuso 20:29:00 CET do 1 de febreiro de 2009\nPensade nos paxariños, ho! Non me digades que non dá un bo niño.