Destinan 900.000 euros en axudas para actividades das comunidades galegas no exterior\nO Diario Oficial de Galicia (DOG) acaba de publicar a resolución pola que se establecen as bases reguladoras e convócanse as subvencións correspondentes a programas de actuación en favor das entidades galegas no exterior para o exercicio 2014.\nEstas subvencións axudan a que as entidades galegas establecidas no exterior ou noutras comunidades autónomas realicen programas de actividades que lles sexan propias e, sobre todo, nas áreas formativas, culturais, de xuventude, así como as que contribúan ao financiamento dos gastos de funcionamento.\nO procedemento de concesión das subvencións realizarase en réxime de concorrencia competitiva, respectando os principios de publicidade, transparencia, concorrencia, obxectividade, igualdade e non discriminación, aos que se debe axustar a xestión das subvencións e axudas outorgadas polas administracións públicas.\nProgramas e liñas\nEstablécense dous programas, e no primeiro deles dúas liñas distintas. Así, o primeiro programa cínguese ás axudas para gastos de funcionamento e proxectos de actividades promovidos polas entidades galegas do exterior, que abrangue dous obxectos de subvención: financiamento de gastos de funcionamento das entidades galegas (primeira liña), e axudas para proxectos culturais, promovidos pola xuventude, para accións informativas, ou para o cumprimento dos seus fins (segunda liña).\nO segundo programa axuda á realización de accións de especial relevancia promovidas por comunidades galegas que teñan como obxectivo a promoción cultural, social ou económica de Galicia ou da propia entidade.\nO presuposto xeral que a Secretaría Xeral de Emigración destina neste ano 2014 a esta iniciativa é de 900.000 euros, 100.000 máis que o ano pasado, o que supón un incremento presupostario para esta iniciativa do 12,5%.\nO importe máximo subvencionable por entidade peticionaria non poderá superar en ningún caso a contía de 18.000 euros para a primeira liña do primeiro programa, e de 25.000 para a segunda liña do primeiro programa, pero a suma de ambas as dúas liñas non pode pasar dos 33.000. Finalmente, a esa cantidade pódese engadir un máximo de subvención de 10.000 pola segunda liña, de maneira que en ningún caso un único centro pode recibir máis de 43.000 euros en total.\nNo preámbulo da disposición explícase que "os principios de economía, austeridade e eficiencia na asignación e no emprego de recursos públicos que deben presidir a actuación das administracións públicas determinan que deban buscarse fórmulas que posibiliten unha xestión máis racional e eficiente dos recursos públicos que garanten unha mellor optimización destes. Neste sentido, [a Lei de Galeguidade] establece que a Xunta de Galicia promoverá os procesos de unión ou fusión entre as entidades galegas no exterior, perseguindo así unha optimización non só dos recursos propios, senón tamén daqueles que son facilitados anualmente pola propia administración a través dos correspondentes programas de axudas e subvencións,".\nAsí, na resolución establécese unha maior puntuación na valoración das solicitudes daquelas entidades que sexan o resultado dun recente proceso de unión ou fusión doutras entidades ou que nos seus ámbitos territoriais teñan a característica de ser as únicas recoñecidas coa correspondente categoría. Deste modo, dáse forma e continuidade ao compromiso do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e do secretario xeral de Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, de apoiar e favorecer estes procesos de fortalecemento e axeitado dimensionamento das comunidades galegas no exterior.\nCompatibles coas de equipamento\nEstas axudas engádense e son compatibles coas publicadas tamén no DOG a pasada semana de apoio infraestructural e adquisición de equipamentos, dotadas con outros 600.000 euros, e que perseguen axudar á ampliación, reforma, rehabilitación e conservación das instalacións e/ou patrimonio cultural e, por outra parte, a mellora de dotacións e equipamentos de carácter inventariable.


de grao alimentario de celulosa de carboximetilo de sodio (CMC) - China Shandong Yulong Celulosa\nde grao alimentario carboximetil-celulosa de sodio (CMC): Comida aplicación CMC de grao: CMC é amplamente utilizado na produción de alimentos, como bebidas líquidos, bebidas de leite ácidas, zume de froita, bebidas instantánea sólidos, de torrefacção, sorbete, macarrão instantáneas, temperado e outros alimentos. Ten boa espesamento, estabilización, emulsificación, suspensión, dispersión e beneficiar o sabor. un .En a bebida: Na produción da bebida de leite acedo, ten boa resistencia a ácido, resistencia a alta temperatura e estabilidade sal, ...\nde grao alimentario de celulosa de carboximetilo de sodio (CMC):\naplicación CMC grao alimentario:\nCMC é amplamente utilizado na produción de alimentos, como bebidas líquidos, bebidas de leite ácidas, zume de froita, bebidas instantánea, sólidos de torrefacção, sorbete, macarrão instantáneas, temperado e outros alimentos. Ten boa espesamento, estabilización, emulsificación, suspensión, dispersión e beneficiar o sabor.\nun .En a bebida:\nNa produción de bebidas de leite acedo, ten boa resistencia a ácido, resistencia a alta temperatura e estabilidade sal, e evita a precipitación de proteínas e de lípidos contra flotante. En zumes de froitas, zumes de vexetais e bebidas sólidas, a polpa de fibra e no sistema de bebidas pode ser suspendida e non precipitada uniformemente.\nb. no xeado:\nPode ser garantir a estabilidade uniforme da emulsión mixta, mellorar os anti derreter propiedade do xeado, evitar a formación de cristais de xeo, o aspecto completa e fermosa, o sabor fino e lisa, a liberación da fragrancia suave e duradeira.\nc. na produción de produtos de fariña conxelados:\nMellorar a resistencia mecánica da pasta, mellorar a retención de auga, facer a aparencia do producto suave e fermosa, non crack, e estender a vida útil\nd na panadería:\nMellorar o volume de masa fermentada, tecido solto, Honeycomb, de textura fina, boca suave e aspecto agradable.\ne .in os instantnoodles, pasta:\nPode aumentar a tenacidade, resistencia á fervura e gardar aceite.\nf. en comida rápida cartafol de comida:\nTen as características de espesamento, de disolución rápida, leite desnatado e delicadeza en pasta de cacahuete, pasta de sésamo, oito tesouro papas e outros alimentos de pasta.\ng nos condimentos:\nTen boa resistencia de sal, espesamento e estabilidade, e fai que a aparencia e cor, aroma e sabor dos produtos máis duradeiros.\nOrientación Food Grade CMC Aplicación :\nserie FH, GFH, FH6: viscosidade de 20 a 10000cps, utilizar principalmente para bebidas neurais, bebidas instantánea, bicarbonato de sólidos, xeados, masas conxeladas, macarrão instantáneas, consiments, produtos de carne, etc.\nFH9, FVH9 serie: viscosidade de 25 a 5000cps, utilizar principalmente para bebidas acedas leite, zumes, xeados, condimentos, etc.\ngrao alimentario CMC confirmar patróns GB1886.232-2016, E466, da FDA.\nSeguinte: Téxtil, impresión e tingimento\ncarboximetilcelulose de calcio\nChina celulosa Gum CMC\ndeterxente Reixa celulosa\nxel celulosa microcristalina\nde alta calidade CMC carboximetilcelulose Para Frozen Food


CLAMOR REPUBLICANO - BAÚL DE ARTÍCULOS: MARÍA, ALCALDESA NA II REPÚBLICA. Por Mª José Bernete.\nMARÍA, ALCALDESA NA II REPÚBLICA. Por Mª José Bernete.\nVoulles falar de María Purificación Gómez González alcaldesa da Cañiza na II República, a única muller que exerceu ese cargo en toda Galicia durante ese período. María, ata o de agora, permaneceu agochada agarimosamente na memoria dos seus, mentres que o réxime a fixo desaparecer da historia sen que a democracia fixese un recoñecemento ao seu labor. Chegou a hora de que se amose tal como foi e de que se presente a todos vós para recuperar o sitio que lle pertence por dereito. María naceu nunha vila da provincia de Córdoba, Belmez, o 6 de febreiro de 1905. Era filla de Vicente, cordobés, e de María, galega de Caldas de Reis. Belmez era por aquel entón unha vila mineira próspera con moitos máis habitantes dos que ten hoxe en día. O pai, enxeñeiro de vías e obras, traballaba no ferrocarril, polo que era corrente que a familia mudase de lugar de residencia. Deste xeito atopamos unha María vivindo na cidade de Vigo; é alí onde xorde a súa afección pola poesía –de feito escribiu poemas, algúns deles publicados na prensa comarcal–, e tamén alí gustaba de ir ás reunións culturais que tiñan lugar nos anos vinte na cidade. A súa grande admiración por Don Manuel Azaña espertou a súa vocación política e as ideas republicanas xerminaron nela, nunha persoa moderada e un tanto conservadora pero coa firme crenza de que facía falta xustiza social, traballo, pan e educación para o pobo. Non era unha revolucionaria, tan só quería mellorar a calidade de vida dos seus concidadáns. Pensou que para cambiar as cousas era necesario participar da vida política e ela fíxoo afiliándose a Izquierda Republicana, partido fundado no 1934 por Azaña. Nese tempo María tiña 29 anos, estaba casada con José Ares Sánchez, mestre nacional da escola parroquial de Parada, na Cañiza, e tiña 4 fillos, Araceli, José, Vicente e Alicia. A súa forte personalidade e o seu espírito inquedo fixeron dela unha muller atípica naqueles anos, non por extravagante, nin sequera por querer ser bandeira de nada, tan só por facer o seu camiño independentemente do seu papel de esposa e nai sen deixar de ocuparse dos asuntos domésticos. Precursora do modelo de muller e nai traballadora actual.\nChegan as eleccións municipais do 16 de febreiro de 1936, María preséntase á convocatoria polo seu partido, mais ela non sabía que o triunfo da Fronte Popular cambiaría a súa vida radicalmente. O 14 de marzo ten lugar un pleno no concello da Cañiza no que leva a cabo unha votación secreta para elixir o alcalde; o seu resultado dá lugar a un feito histórico en Galicia, María, militante de Izquierda Republicana, convértese na nova alcaldesa. Non fora tal como dixeron algúns coetáneos maledicentes porque o seu marido era mestre e fixera uso das súas influencias. O seu mandato non foi sinxelo, tiña medo de que os seus compañeiros de consistorio aproveitando algunha das súas viaxes a Pontevedra para visitar o Gobernador conspiraran contra ela tal como recolle a acta do día 5 de xullo: “la sra. Presidenta hace constar que el voto de gracias que en la sesión anterior dieron los sres. Concejales asistentes al sr. Presidente por lo bien que llevó y dirigió la sesión encierra una censura para ella”. O Partido Socialista considerábaa conservadora, o seu presidente, Tirso Gómez Freijido, tiña unhas ideas máis revolucionarias, como o presidente da Fronte Popular Jesús Eugenio Pérez Pérez. No concello era Justo Moure Giráldez, segundo tenente alcalde, quen representaba ó Partido Socialista. A alcaldesa era recta, responsable, honrada e traballadora, sabía que a súa postura política e a súa condición de muller lle servían para estar no punto de mira. O 7 de xuño María autoriza a procesión do Cristo da Agonía contra a opinión dos socialistas, “circuló bajo su responsabilidad, garantizando el mantenimiento del orden, por si maliciosamente tratasen de alterarlo” certificará o párroco da Cañiza José Mª Quiroga López. Un novo punto de fricción na política municipal. Días antes, o 31 de maio hai un gran mitin na praza da vila tal e como se recolle na publicación ponteareá Renovación do 15 de xuño, os oradores, entre eles Víctor Fraiz, xa falaron do “peligro fascista para la República” e da necesidade da unión do pobo para defendela. As milicias uniformadas de Ponteareas desfilaran polas rúas Sirval, Pablo Iglesias e Largo Caballero sen protección policial por consideralo innecesario a alcaldesa da Cañiza “compañera María”. A súa filla maior, Araceli, lembra a súa nai falando nalgúns mitins na praza do concello, ela aos seus 9 anos vivía aquilo un pouco intimidada.\nO mitin foi premonitorio do que pasaría o 18 de xullo, o Alzamento militar é levado a cabo contra o goberno lexítimo e democrático. O día 20 a alcaldesa recibe un telegrama do Gobernador de Pontevedra pedíndolle que adopte medidas necesarias para a defensa do réxime, e ao mediodía unha chamada pedíndolle unha requisa de armas e que enviara xente a Pontevedra. Parte do comité da Fronte Popular declara a folga xeral que rematará ás 9 horas do día seguinte por orde da alcaldesa. A tarde do día 20 sae unha delegación da Fronte Popular cara a Pontevedra mais non pasan de Ponteareas onde os informan de que a capital está tomada polo exército. Volven á Cañiza ao solpor dando orde a alcaldesa de requisar as radios do concello, María responde que é moi tarde pero Tirso Gómez Freijido, fixo valer a súa decisión argumentando que necesitaban estar informados no concello tal como fixeron en Ponteareas, segundo declara ela mesma ao ser interrogada, e alega sentirse coaccionada polo tal Tirso. Outro grupo sae esa mesma tarde cara a Vigo pero ao chegar a altura de Barreiros atopan as barricadas e os enfrontamentos cos militares, así que deciden volver para A Cañiza. A alcaldesa está no concello organizando a requisa de armas e armando algúns homes “para defender el ayuntamiento de cualquier ataque contrario al régimen constítuido” como declarara o labrador Américo Troitiño Vázquez. Ás 10 da mañá do día 21 de xullo, as forzas da Compañía de Asalto de Pontevedra entran na Cañiza facéndose co concello sen atopar ningunha resistencia, incautando as armas que alí se atopaban e ordenando armar os simpatizantes do movemento militar. Neste momento María é detida e levada á prisión de Ribadavia, nese instante decátase do perigo que corre a súa vida, cando, segundo relata a súa filla, paran ao chegar a Melón e oe como un gardián lle di a outro “¿imos mexar por eles?” Ata entón María só pensaba en facer arqueo de caixa para deixar todo en orde aos que viñeran tomar o concello, o seu concepto da ética e honradez profesional estaba por riba das circunstancias. De Ribadavia pasara á prisión de Vigo, e tamén estivo en Tui onde a trasladaran para ser interrogada. María está na prisión da rúa do Príncipe, alí pasa os días nerviosa, coa sentenza de morte como unha espada de Damocles sobre a súa cabeza. Compartiu prisión con Purita, de 18 anos, filla do alcalde vigués Martínez Garrido, a quen non esqueceu. María tiña unha úlcera de estómago e os seus familiares levábanlle leite todo os días, as funcionarias chamaban por ela en voz alta “¡a alcaldesa!”, e cada vez que sentía esas palabras, saíaselle o corazón pola gorxa e pensaba que lle ían a dar “el paseo”, ata que non puido máis e dixo á súa familia que prefería a dor da úlcera que morrer de infarto, e que non lle levaran o leite. A irmá de Purita, Josefina, facía de correo para as presas pois tiña unhas trenzas moi longas onde agachaban notas que entraban e saían da cadea. Ninguén sospeitaba dunha nena tan pequena por iso a deixaban pasar, pois as comunicacións eran a través de dúas reixas cun corredor no medio, e as visitas víanse obrigadas a berrar para poder falar cos presos. Josefina lembra unha das funcionarias por ser a máis mala de todas, a muller do dentista Burgallo, que insultaba moi gravemente ás presas, cun odio envelenado. Moitas estaban alí por ser muller de, filla de, irmá de ou nai de, poucas como María por ter unha responsabilidade política. A familia de María mobilizouse para conseguir a súa liberdade, chamaron a todas as portas buscando recomendacións. O 10 de outubro celébrase na cidade de Vigo Consello de Guerra contra María Gómez González, José Ares Sánchez, Domingo Filgueira Araujo, Dámaso Giráldez Piña, Jesús Eugenio Pérez Pérez, José Valeiras Rocha, Narciso Souto González, José Piñeiro Otero, Jaime Lourido Álvarez, Jesús Lourido Álvarez, Modesto Álvarez Ferreiro, Alfonso Teijeira Vázquez, Germán Teijeira Moure, Tirso Gómez Freijido, Antonio Mojón Vázquez, Enrique Souto González, José Vázquez Álvarez, Julio Faro Iglesias, Rafael Vázquez Estévez, Antonio Álvarez Ferreiro, José Gil Álvarez, Américo Troitiño Vázquez e Justo Moure Giráldez, todos eles veciños da Cañiza. María é condenada polo delito de Rebelión Militar a pena de morte, xunto a Jesús Eugenio Pérez Pérez e Antonio Mojón Vázquez, mestres nacionais, Tirso Gómez Freijido, latoeiro, e Justo Moure Giráldez, propietario do bar O Paraíso e concelleiro, todos eles socialistas. A sentencia contara co voto en contra do presidente do Consello por non atopar gravidade nos feitos demostrados, recomendando reclusión perpetua. O día 11 de outubro María alega un embarazo para gañar tempo. Fora recoñecida polo alférez médico Manuel Rodríguez-Grandjean que dictaminou que era posible que estivera embarazada de 2 meses, ese ditame salvará a vida da alcaldesa. O día 30 de outubro chega dende A Coruña orde de facer outro recoñecemento a María que é respondido o 2 de decembro dende Vigo facéndose constar que non aparecen síntomas clínicos do embarazo. O día 31 de outubro ás 16 horas nas inmediacións do castelo do Castro foran executados Tirso e Jesús, ambos os dous de 49 anos, casados e con fillos; Justo, de 27 anos, casado con tres fillos pequenos, Antonio de 21 anos, solteiro. Todos eles boas persoas, idealistas e que non fixeron mal a ninguén, só foran culpables de ter un soño e de ser leais á República, á legalidade.\nO marido da alcaldesa permanece na illa de San Simón, é posto en liberdade pero volto a condenar máis tarde cumprindo dous anos no mesmo cárcere. O 2 de novembro María escribe ao “Generalísimo” pedindo clemencia: “...y que perdoneis la vida de esta desgraciada mujer, dando un poco de luz y alegría a sus pobres hijitos que con ella de hinojos, os lo suplican” non quere morrer e deixar orfos aos seus fillos aínda pequenos, eles son o máis importante para María, a súa forza. O 13 de decembro chega da Coruña a conmutación da pena de morte pola de reclusión perpetua. As influencias da familia servíronlle a María.\nMáis tarde é trasladada a Saturrarán, concello de Mutriku en Guipúscoa. Trátase dun conxunto de edificios que están á beira do mar rodeados de montañas, antes seminario, agora prisión de mulleres baixo a vixilancia das monxas mercedarias. É un bonito sitio onde moitas presas viviron o horror da fame, a enfermidade e a morte. María era unha privilexiada, tanto como as presas do PNV que recibían todo o que necesitaban das súas familias. María era de familia pequeno burguesa e pode recibir o necesario para non pasar fame. Iso non a librara de ver morrer a moitas persoas despois de enfermar por falta de alimentos e hixiene, sobre todo as mulleres de máis de sesenta anos e os nenos pequenos que estaban coas súas nais. Chegou a mortalidade infantil a un extremo que había presas que deixaban ós seus fillos a familias de Mutriku e de Ondarroa para que os coidaran; algúns destes cativos foron adoptados por estas persoas. Nesta cadea estiveran tamén a coruñesa de Curtis Isabel Ríos Lazcano, quen fixo un retrato de Saturrarán no seu libro de memorias Testimonios de la Guerra Civil. A santiaguesa Josefa García Segret, quen tamén recolleu as súas vivencias no seu libro ¡Abajo las dictaduras!. Rosario Dinamitera, a quen lle dedicara un bonito poema Miguel Hernández “¡Bien conoció el enemigo la mano de esta doncella, que hoy no es mano porque de ella, que ni un solo dedo agita, se prendó la dinamita y la convirtió en estrella” e a quen recentemente fixera homenaxe Carlos Fonseca no seu libro, tamén estivo alí. Rosario di que non se lembra de María porque naquela prisión había miles de mulleres en diferentes pavillóns e que as monxas non permitían falar as presas entre elas. As monxas non tiñan precisamente moita caridade cristiá, á directora da congregación en Saturrarán chamábanlle a “pantera blanca”, había tamén irmás boas pero ou pedían outro destino ou despois da súa experiencia alí colgaran os hábitos. María atopara na cadea a súa mellor amiga, Urania, filla do gran pensador anarquista galego, Ricardo Mella, profesora de solfexo, viúva á forza xa que condenaran a morte o seu marido. Ela tivo que deixar os fillos coas súas cuñadas falanxistas e estas roubaríanlle o amor dos seus rapaces, as circunstancias fixeron dela unha persoa melancólica e vulnerable e María axudouna a resistir.\nGrupo de teatro da prisión de Saturrarán\nChegou un momento no que nos cárceres franquistas non cabían máis presos e crearon a figura da redención de penas polo traballo na cadea. O réxime utilizaba estas actividades para facer propaganda do seu sistema penal, que Franco definía como “justo, católico y humano”. María para redimir penas pasou a dirixir o grupo de teatro da prisión, fixeron representacións para as presas e tamén para os visitantes, a maioría da falanxe. Estes tamén compraban os traballos manuais que facían as presas a baixo prezo e con eses cartos as condenadas mercaban no economato do cárcere. A fame foi tan dura que, conta a catalá Carme Riera, pasaban semanas tomando tan só un líquido marrón ao que chamaban café. Ela tivo que vivir a morte da súa filla dun ano, o único que lle quedaba do seu marido fusilado, e soportar como as monxas contentas exclamaban “¡un angelito que va a reunirse con Dios!”.\nCando en xuño de 1943 María recibe a súa liberdade, tras serlle conmutada a perpetua por una condena de doce anos e un día, acaba unha parte do seu sufrimento e comeza a incerteza de como será a súa nova vida. Tras pasar por Ribadavia marcha á cidade de Lugo, onde se establece definitivamente coa súa familia e onde toma a determinación de coidar soa dos seus fillos. Urania volvería a Vigo, onde atopará unha situación familiar moi difícil e decidirá marchar a Lugo a casa de María. Os inicios foron duros, facían faixas e deste xeito mantiñan a familia. A filla de María lembra que a súa nai nunca lles falara de todas as malas experiencias que lle tocara vivir, ensinou aos seus fillos a medrar sen rancor e sen odio, di que a cadea non conseguira roubar a María a súa forza para loitar pola vida, o seu sentido do humor e a súa capacidade de superación. Tras pasar uns tempos difíciles María tomou a determinación de preparar unhas oposicións para enfermeira, despois de conseguir cancelar os antecedentes penais, e aproba. Non puido ser médica, vocación que espertou nela na cadea, mais exerceu de enfermeira de vacinacións ata a súa xubilación, no 1977, recibindo varias condecoracións do ministerio de sanidade. Nunca abandonou a súa afección pola literatura e participou nunha serie de programas de radio como guionista, escribindo baixo o alcume de Maruja de Córdoba. María morreu en Lugo o 23 de febreiro de 1986 aos 81 anos de idade, coas súas ideas republicanas e en democracia. Non esqueceu, mais perdoou, fora dos españois que antepuxeron o espírito de conciliación sobre todo o demais. Todo isto que lles contei non é tan só para que coñezan unha personaxe histórica, senón para facer unha homenaxe a moitas mulleres da República que fixeron grandes e pequenas cousas e que permaneceron esquecidas. Homenaxe a mulleres que tiveron que sufrir moito polas súas ideas ou sen saber porque, ás presas republicanas que viviron situacións tanto ou máis duras que os seus compañeiros, como relata Tomasa Cuevas nas súas recompilacións de testemuños de presas españolas. Neste ano da Recuperación da Memoria Histórica quixen recuperar a María para todos vós e para o concello do que fora alcaldesa. O pasado Nadal, o actual alcalde da Cañiza comprometeuse a pór o nome de María Gómez González a unha rúa da vila. Un pequeno xesto para saldar unha gran débeda moral; agardamos velo axiña.\nDeste xeito remataba o artigo no abril do ano pasado, antes de que o alcalde de A Cañiza, o mesmo que agora non está a permitir que a publicación A Peneira teña presencia nos lugares que son representativos do pobo e que pagan os cidadáns cos seus impostos, deixara as súas mentiras ao descuberto. Este señor que falou de tempos pasados como se estiveran superados, prometeu que María tería a súa rúa, que seguro que algúns non estarían de acordo, como pasara no caso da praza que leva o nome de Heriberto Fuertes. Heriberto, médico e membro de IR no 1936, é lembrado publicamente na Cañiza porque, a máis de merecelo por boa persoa, ten un fillo do PP na emigración. Iso fixo que os que non querían tal recoñecemento para un “roxo” calaran a boca. Nin María, nin os seus compañeiros fusilados teñen tan dubidoso honor na súa familia. Este alcalde que apareceu nun principio como cordeiro ensinou os seus dentes de lobo cando no agosto de 2006 os familiares e amigos dos represaliados de A Cañiza quixeron facer unha homenaxe a tódolos que sufriron cadea e morte. Prohibiu o acto pensando cos dereitos constitucionais non eran efectivos no seu territorio, intentou enganar a Subdelagación do Goberno e como niso tamén fracasou, boicoteou o acto cunha actuación infantil o día que se estaba a celebrar unha misa laica polos que xa non tiñan voz para defender a súa honra. O acto a pesar dos incendios, das coaccións aos veciños, da actuación para os cativos, fíxose. Foi moi emotivo, moi cívico, porque a xente alí reunida a pesar das provocacións comportouse como cidadáns responsables có sentido común que faltou ao alcalde. Despois de 70 anos as bandeiras republicanas, entre outras moitas de diferente significación política, estiveron na praza da Cañiza nun acto de irmandade democrática contra o fascismo do ano 1936 e contra o de 2006.\nActo homenaxe aos republicanos cañicenses do 1936. 9/08/2006\nPublicado por CLAMOR REPUBLICANO en 8:16\nArchivo del blog octubre (1) marzo (1) agosto (1) noviembre (1) octubre (1) agosto (2) julio (3)\nTREPITJAR EL FEIXISME\nSin la lucha, el sacrificio y el sustento de la mujer, víctima entre las víctimas, la historia hubiera sido mucho más negra.\nLa cultura es la mejor arma contra el fascismo\nLa lucha contra el fascismo es internacional y juntos venceremos. Los brigadistas bajo mil banderas defendieron la libertad y nunca la gratitud será bastante.\nY SUS HERENCIAS


XAN BAUTISTA: “O COMPOST É UNHA RIQUEZA COMO EMENDA NO ABONADO DAS VIÑAS” | Xornal Galicia Sur\nPersoal do Revitaliza e da Asociación Galega de Viticultura explicará mañá ás 17 h na Casa da Cultura de Riomaior (Vilaboa) os beneficios da compostaxe na agricultura\n“O compost é unha riqueza como emenda no abonado das viñas”. Así o asegura o representante da Asociación Galega de Vitucultura, Xan Bautista, quen participou na xornada ‘A fertilización no viñedo e o compost’, organizada para as 17 horas na Casa da Cultura de Riomaior (Vilaboa) pola Deputación de Pontevedra –ao abeiro do Plan Revitaliza- e do goberno local. A intención desta charla é favorecer a compostaxe como modelo de xestión do lixo entre produtores locais de viño e persoas agricultoras do concello explicando a repercusión que o uso do compost pode ter na horta.\nXan Bautista e o técnico da AGV Luis Quinteiro farán referencia na súa presentación a que a día de hoxe xa existen viticultores de varias zonas da provincia (Salnés e Baixo Miño, entre outros) que utilizan compost elaborado cos seus propios residuos vexetais para a produción de viño ecolóxico con moi bos resultados. Ante isto, e á vista da calidade das analíticas do compost producido nos centros de compostaxe comunitaria de Vilaboa cos biorresiduos domiciliarios, o representante da AGV subliña que este tamén pode aproveitarse con garantías de ser unha “riqueza” para alimentar cultivos e viñas da zona.\nA día de hoxe, explica Bautista, a maior parte dos viticultores da provincia realizan abonados químicos, polo que o uso da emenda orgánica suporá un cambio que na maneira de traballar cara a unha maior sustentabilidade. Segundo asegura, os principais beneficiados ata o momento co uso do compost son as persoas agricultoras de produtos de horta, onde hai máis abonados porque hai máis ciclos de produción que na viña.\nA xornada de mañá sábado comezará ás cinco da tarde da man do técnico do Plan Revitaliza Agustín Vidal Portela, quen se encargará de falar de compostaxe e do que se está a facer en Vilaboa nos centros de compostaxe comunitaria da vila, para continuar despois coa intervención técnica da AGV que falara da fertilización da viña nunha exposición dividida en tres bloques: sobre as necesidades da planta, o abono do viñedo e o uso dos materiais da compostaxe.\nHai que lembrar que o Concello de Vilaboa recibiu da Deputación unha subvención de 345.869,06 euros para desenvolver o Plan Revitaliza (o 88,07% do orzamento solicitado para mercar composteiros individuais, colectivos e materiais complementarios), ademais dun investimento de 80.800 euros para o convenio coa asociación ecoloxista Amigos da Terra (e non Adega como por erro se indicou nunha nota anterior), que se encarga de facer o seguimento dos composteiros individuais repartidos no municipio.\nabril 14, 2016\t0 comments 818 visitas\nfebrero 2, 2017\t0 comments 945 visitas\nagosto 10, 2019\t0 comments 107 visitas\n«Trátase dunha zona moi urbana onde había demanda por parte dos veciños dun espazo específico ...


XIV Premios á calidade lingüística\nOs Premios á calidade lingüística chegan á súa décimo cuarta edición e seguen premiando os mellores traballos académicos, os mellores proxectos de fin de carreira (PFC) ou traballos de fin de grao (TFG) e os mellores traballos de fin de mestrado (TFM) redactados en galego neste curso académico 2017-2018.\nConcédense cinco premios á calidade, un por cada grande área de coñecemento, en cada unha das tres modalidades, o que fai un total de 15 premios:\n• Traballos académicos de curso: un premio de 150 euros por cada unha das grandes áreas de coñecemento (Ciencias da Saúde, Ciencias, Ciencias Sociais e Xurídicas, Enxeñaría e Arquitectura, Humanidades), é dicir: cinco premios por un total de 750 euros\n• TFG e PFC: un premio de 300 euros por cada unha das grandes áreas de coñecemento, é dicir: cinco premios por un total de 1500 euros\n• TFM: un premio de 400 euros por cada unha das grandes áreas de coñecemento, é dicir: cinco premios por un total de 2000 euros\nEn todos os casos, os gañadores e gañadoras reciben ademais un diploma para o seu curriculum.\nA presentación axeitada dun traballo ou documento, dende o punto de vista formal (calidade na redacción, boa estruturación da información, claridade e cohesión, correcto deseño, e por suposto, corrección lingüística e terminolóxica) é unha habilidade comunicativa que todo universitario/a debe posuír, e que neste concurso se liga á utilización da lingua galega.\nNo web do Servizo de Normalización Lingüística, ademais das bases e de información específica, o alumnado poderá atopar recursos de apoio para mellorar a calidade dos seus traballos académicos, como léxicos e vocabularios, recomendacións de estilo académico ou a base de datos terminolóxica multilingüe bUSCatermos, con máis de 160 000 entradas, así como modelos de TFG e TFM.\nOs XIV Premios á calidade lingüística abranguen todas as titulacións da USC, e daquela, todos os estudantes de grao, enxeñaría ou mestrado da USC que fagan os seus traballos en galego e obteñan cando menos a cualificación de aprobado poderán optar a estes premios, que contan co apoio económico da Secretaría Xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia.\nO prazo para presentarse aos XIV Premios á calidade lingüística remata o 31 de xullo, no caso dos traballos académicos de curso, e o 2 de outubro no caso de TFG, PFC e TFM. Para optar aos premios só cómpre presentar unha copia do traballo, unha vez que estea aprobado, xunto cos datos que se solicitan, nos rexistros da USC.\nMércores, 28 de febreiro de 2018


O grupo de Goberno de Xinzo rexeita os enfrontamentos producidos o pasado dia 14 en plena feira entre dous colectivos\nA defensa dun recurso elemental e básico para todos e todas como é a auga non pode ser unha discrepancia\nO grupo de goberno quere expresar o profundo malestar e o rexeitamento ante condutas incívicas acaecidas o dia da feira mais grande do ano, condutas impropias de quen di defender o sector agrogandeiro desta comarca.\nA defensa dun recurso elemental e básico para todos e todas como é a auga non pode ser unha discrepancia, nin motivo de disputa, mais ben debe ser unha liña vermella que ninguén poda poñer en risco o seu antollo. A problemática medio ambiental deste Concello e tamén do resto dos concellos das comarca da Alta e Baixa Limia, deber ser aborda sen mais demora, por parte de tódolos sectores implicados na defensa lexitima dos seus intereses.\nO sector agrogandeiro como piar fundamental da economía da comarca debe ser o primeiro en demandar solucións e normativa clara e axitada na defensa das súas explotación e na mellora da calidade dos seus produtos, algo que pasa en primeiro lugar por recoñecer un problema na xestión dos residuos.\nEste goberno quere afrontar o reto de buscar solucións que permitan a convivencia das explotacións respetando o medio ambiente de forma sostible, como xa se esta facendo noutras comarcas galegas, noutras comunidades autónomas e noutros países. Nesta liña de preocupación xa mantemos contactos o mais alto nivel, na procura de solucións alternativas e que mesmo pode converterse en xeración de emprego e fonte de riqueza si somos capaces de transformar os residuos en materia produtiva, en forma de enerxía, compost, fertilizantes específicos ou subproductos de alto valor engadido.\nDende o Concello de Xinzo facemos un chamamento o dialogo, o entendemento, e o respecto, do mesmo xeito que solicitamos a convocatoria urxente da Mesa da Limia, para abordar sen mais dilación a problemática medioambiental da comarca Limia, e a mellora da calidade das augas, cuestións ambas que non pode nin debe alterar a convivencia pacifica entre veciños e veciñas.\ngrupo goberno reixeita\nO grupo de Goberno de Xinzo rexeita os enfrontamentos producidos o pasado dia 14 en...\nGran asistencia á unha das feiras máis importantes de Xinzo\nAccidente de tráfico en Xinzo


aspanemi: Encontro Municipal Interxeracional: 18 de xuño 2017\nBos días a todos e todas! O vindeiro domingo 18 de xuño terá lugar o Encontro Municipal Interxeracional, que, como cada ano, organiza o Concello de Narón e que nos sirve de punto de reunión con outras asociacións do concello. Desde o mesmo facilítase servizo de transporte. Pódese desfrutar de comida elaborada por un cátering (langostinos, callos, carne asada, proia, bebidas, café e chupito por 17 €/ adulto e 7€/nenxs) ou ben leva-la da casa.\nDende a nosa asociación aportaremos unha exhibición de habilidades caninas e unha pequena clase de "agility" para cans, á cal podedes asistir cos vosos propios.\nSe queredes formar parte desta iniciativa (xa sexa o Encontro, a clase de "agility" ou ambas cousas) ou desexades amplia-la información podédevos por en contacto con ASPANEMI mediante mensaxe privado de Facebook, e-mail (aspanemi@gmail.com) ou teléfono(981946319). O prazo remata o 6 de xuño.


A mimosa ensina as súas froles en San Valentín\nEntre a azara e a mimosa\nUnha azara microphylla, arbusto situado ao pé da farmacia de San Valentín, é unha das especies máis raras de entre os exemplares arbóreos deste barrio de Fene. En 1994, o colexio A Xunqueira impulsou a edición dunha unidade didáctica denominada “De árbore en árbore por San Valentín”. Daquela contabilizáronse un total de 101 arbores de distintas especies.\nEstado actual da palmeira da Pedreira\nUnha palmeira duns 65 anos de idade preside a “proa” do paseo marítimo de San Valentín en Fene (A Coruña). O exemplar prendeu ben na zona a onde foi transplantada dende Mugardos en 1995. Foi unha operación moi laboriosa xa que requeriu seis horas de traballo doutros tantos empregados municipais e un camión de 4 eixos.\nXardín Luis Seoane en Perlío (Fene A Coruña)\nA árbore da fresa no xardín Luis Seoane\nO xardín Luis Seoane localízase en Perlío, nas inmediacións da estación do tren. Leva o nome deste persoeiro da cultura e da emigración galega. Un dos exemplares máis raros da súa vexetación é a árbore da fresa, cornus capitata, unha planta perenne, semileñosa con follas onduladas de cór clara. A frol é amarela, e o froito parece unha fresa, segundo o perito agrónomo Antón Muñiz.\nArbores no río Cádavo en Fene (A Coruña)\nA mellor poda é a que non se fai, segundo Antón Muñiz\nA mellor poda é a que non se fai. E en calquera caso se debe de acometer coñecendo a bioloxia da árbore. Segundo o xardineiro Antón Muñiz, a poda debería limitarse ás arbores ainda en período de formación, e logo reducirse ao mantenemento, limpeza e saneamento.


A canción do náufrago » 2008 » Outubro\n30th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en APOIOS POLÍTICOS\nEn campaña electoral ( e nos derradeiros tempos a campaña electoral é continua ) os políticos sempre gustan de rodearse de xente da cultura. Supoño que lles dá unha certa lexitimidade. E así, escritores, actores e intelectuais en xeral son “chamados” para apoiar a tal ou taloutro candidato. Nos Estados Unidos sábeno de sempre. Así, […]\n26th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en 42\nEsta semana vou estar un chisco desaparecido destes lares cibernéticos. Así que non quero deixar de pasar a oportunidade de informar de dúas cousas: 1.- O xoves, ás 12 horas, no Salón de Actos da Facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo, participarei nunha mesa redonda na compaña de Xosé Miranda e Rexina […]\n25th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en O PREMIO DE AGUSTÍN\nCando o xoves, a iso de media mañá, recibín a nova do Premio Nacional de Literatura a Agustín Fernández Paz, collín de teléfono para chamalo. Contestador automático. Ardíame o peito de gañas de dicirlle todo o que o admiro, todo o que aprendo del, non só na literatura. Así pois, e como hai cousas que […]\n24th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en QUERO QUE ME VEXAN\nEse é o título do meu artigo de hoxe en A Nosa Terra. Nesas letras, renuncio ao meu superpoder.\n21st Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en LEOPOLDO: QUE SE CUMPRA A LEI\nEse magnífico xornalista que é Eduardo Rolland, e que nos derradeiros tempos está a agasallarnos con excelentes reportaxes desde o xornal A Nosa Terra, asina esta semana un moi interesante informe ao redor do bispo vigués, o falanxista Leopoldo Eijo Garay, de quen xa sabiamos, por varias fontes ( sobre todo por traballos anteriores do […]\n19th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en XENTE ILETRADA\nHoxe en El País, Moisés Naim escribe un artigo moi recomendable, explicando algo no que desde este blog repetimos con teimuda reiteración: hai que empeñarse – xogámonos o futuro – en facer unha revolución educativa en serio. El di que non sabe a fórmula. Pero apunta varias. Eu levo anos insistindo na que, en parte, […]\n18th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en ROSA DÍEZ E O “COLMO DEL DESPROPÓSITO”\nPasou Rosa Díez por Vigo para facer campaña na rúa. Paréceme ben e está no seu democrático dereito. Benvida sexa á miña cidade. Di que aspira a ter representación no parlamento de Galicia. É un desexo lexítimo e, se os cidadáns de Galicia así o queren, así será. Nada que obxectar. Outra cousa é o […]\n17th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en UN LIBRO PROVOCADOR\nVén de saír ao mercado un libro que non sei se debo cualificar de valente, de temerario, de cómico ou de necesario, obra do profesor francés Pierre Bayard e que leva por título: Cómo hablar de los libros que no se han leído. A tese é clarísima, e moi verdadeira: ao falar dos grandes da […]\n16th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en EU QUERO SER O DUQUE DE TEIS\nSeica se reuniron os nobres galegos ( o resto, os non convidados, seica somos menos nobres ou innobres ) para formar unha asociación ou algo así. Condes, duques e marqueses con moitíííííííísimos apelidos, que falan do antiquíííííííísimas que son as súas casas e do importantííííííísimo do seu abolengo. A pregunta, xa falando máis en serio, […]\n15th Outubro 2008 by franciscocastro Comentarios desactivados en DOUTOR EN ALASKA\nNos últimos tempos, os que seguides este blog sabedes que falo moito da tele e das relacións coa literatura. Igual foi por iso que, como tiña que facer un regalo para alguén na casa, encarguei nunha tenda que me conseguisen, e merquei, todos os capítulos das tres primeiras temporadas de Doutor en Alaska, aquela fermosísima […]


Poesía para todas as idades | O meu gato é un poeta Poesía para todas as idades – O meu gato é un poeta\nDescubriches o xenial que é ler poesía? Gústache a poesía? Se a saboreas ben, é unha experiencia única!\nAquí tes os meus libros para calquera idade, se che apetece.\nEdicións Xerais de Galicia, (2016)\nSabías que a poesía tamén se pode ver coma se fose unha imaxe? Coma se fose un cadro? Pois si. Este libro, de xeito moi divertido, busca transmitir a poesía a través da mirada, dos ollos… e bota man da poesía visual, que se complemente coa oralidade (sabes o que é?: as cousas que se transmiten coa voz, que non están escritas).\nE inclúe a ligazón a un videoxogo poético!\nÉ un libro perfecto para que che empeza a gustar a poesía e estou seguro de que che vai encantar.\nEdicións Xerais de Galicia, (2011)\nVale, este libro xa no liches, non? Xa coñeces o meu gato poeta, pero non sabes como se chama. O meu gato é un poeta é un libro divertido, simpático, para aprender cousas sobre a poesía e pasalo ben. Ademais, leva un disco con varios poemas recitados por min (Fran Alonso, claro) con música de Xurxo Souto- Non me digas que aínda non o escoitaches! Pois algunhas das cancións están nesta web. E, ademais, ten esta vez. Sabes o que quixemos facer o meu gato e mais eu con este libro: que leses unha poesía fresca, actualizada, que xoga coas imaxes e coas palabras.\nEdicións Xerais de Galicia, (reed.: 2013)\nCidades é un libro que me saíu de dentro. Así, case de repente, apeteceume moito escribilo. E escribino. E recibiu varios premios logrou convertese nun libro moi recoñecido. Nos seus poemas, falo das cidades, das rúas, dos cheiros, dos semáforos, dos domingos, das aulas, da contaminación, de cousas que lembro de cando eu era neno, da cidades que coñecín, da miña cidade, das cidades ou lugares en que vivín…\nEdicións Xerais de Galicia, (2018)\nEste é un libro bastante rebelde. Sabes por que? Porque é un libro sobre o graffiti, sobre a arte que se fai pintando nos muros e nas paredes. Son poemas combinados con fotografías coas que dialogan. As fotos fíxens eu todas e son de varios lugares de Europa e Galicia. Os poemas de Street poems son bastante gamberros, críticos, que se poden rapear. Gustoume moito escribilo.\nEdicións Xerais de Galicia, (2006)\nPoetízate é un libro perfecto se es unha/ un adolescente que quere ler poesía e que lle empece a gustar. Ou se nunca les poesía e queres lela por primeira vez. Este libro é unha antoloxía da poesía galega, desde Rosalía de Castro ata hoxe. Contén poemas escritos por moita xente distinta, por iso os poemas son tamén moi distintos entre si. Está pensado para que o lesen persoas que non están afeitas a ler poesía. E tivo tanto éxito que xa se reeditou 17 veces. E sabes por que? Porque a poesía non morde, nin é aburrida, romanticona, nin difícil. En cambio, é moi útil para expresar cousas que non somos capaces de dicir doutro xeito. Así que… anímate!\nEdicións Xerais de Galicia, (reed.: 2017)\nDe 16 ata 100 anos\nSe xa es unha lectora ou lector avezado de poesía, podes ler Terraza (que tampouco é un libro difícil). Escribino durante unha época en que eu ía tomar café á terraza dunha cafetería e, mentres tomaba café, observaba todo o que sucedía ao meu arredor nas outras mesas, e escribía sobre as cousas e as persoas que tiña diante dos ollos. Cada día era distinto, porque a vida avanza cada día, pero na terraza parecía coma se non pasase o tempo. Só as motos pasaban todos os días pavoneándose coa mesma insolencia.


Da África famenta -\n1 Xesus e amigos Bloqueiros:\nIsto e tremendo,non sei como dicirlo,non ollar a hambruna,non pensar ,nos nenos e mulleres de Africa(os homes tamén ,pero os nenos e mulleres o sofren con máis crudeza)sabendo de sobras o que #blgtk08#ocurre nese continente e unha falta de sensibildade human grandisima ,iresponsabel,non sei,non sei,e un azote no rostro a nostra dignidade,millor dito a nosa falta de dignidade por no usar a empatia.\nComentario por Xose Cerdeira (11-02-2009 15:15)\n2 Son totalmente consciente da crueza das imaxes que inserín no post. Incluso houbo un momento no que pensei en retiralas. O mundo é #blgtk08#así de cruel. Díxeno cando inaugurei este blog. Vivimos felices nun centro comercial rodeado de miseria polos catro cantos.\nComentario por xesusconstela (11-02-2009 17:22)\n3 Desgraciadamente, non é a primeira vez que nos enfrotamos a estas imaxes, nin será a última. Mentres os poderosos non fagan nada, mentres o Vaticano gaste as súas ideas e os seus cartos centrándose no que se centra (todo menos arranxar o problema de África), non cambiará nada. Un día vin nun programa a un cura catalán que e#blgtk08#stá alá, bastante moderno por certo, que comentaba que desgraciadamente ni tan sequera podía ofrecerlles preservativos aos feligreses, aínda sabendo que a SIDA acabaría coas súas vidas e as dos seus pequenos. Que igrexa é esa? Que humanidade? El víase que non estaba de acordo co feito, pero como era cura tiña que apandar...\nComentario por Eva Lozano (11-02-2009 18:31)\n4 Non aturo a dobre moral. Gasoductos, oleoductos... Todo o necesario para que o combustíbel chegue ao seu debido tempo a calquera luga#blgtk08#r deste centro comercial no que habitamos. Pero a tecnoloxía non avanza para vernos de levar auga onda os veciños que morren de sede.\nComentario por xesusconstela (12-02-2009 18:05)\n5 Excelente e comprometida referencia e video. Permítome poñer aquí outra referencia dun traballo feito por uns alu#blgtk08#mnos meus, e probablemente de Xesús:\nComentario por Guereñu (11-11-2012 19:29)


-” En primeiro lugar, que suban os auténticos “…Deste xeito, sentenciaba un amigo meu, xa finado, cando estaba a controlar a avalancha de xente, amoreada no Curbeiro, momentos antes de dar comezo a procesión marítima do Carme.\nNaquel entón, todo era auténtico como a vida mesma. A natureza e as persoas, presentábase tal cal eran, reais e sen finximentos..\nO ano comezaba, sabedores todos, que, por diante, agardaban catro estacións ben definidas: invernos longos e crus, onde o mar e os elementos, tiñan prohibido aos nosos mariñeiros saír mais aló da Viulleira, conformándose estes, coa pesca de cana polas pedras da Carnicería, e pouco mais.\nPrimaveras e outonos, pontes de paso, entre ámbolos dous e ben definidos meses, extremos do calendario.\nAs sementes ían sen químicas e o escaravello da pataca, inda non tiña feito a súa aparición. Alleos estaban os labregos de Buría a esas crebaduras de miolo, que, nun vindeiro futuro, eses bichiños lles ían a traer.\nAsí era a vida por aquel entón: homes e natureza convivindo en perfecta harmonía, sen aditivos nin falsidades. Cada quen mostrábase tal cal era.\nO verán, curto pero intenso, o estabas a aproveitar ó máximo, ó gozar a diario del, coas excursións dentro do noso ámbito territorial.\nUn dos nosos espazos preferidos, era a praia de Lingunde; non so pola súa paisaxe fermosísima ao carón de piñeiros, e de frondosa vexetación, senón, tamén, pola proximidade ao noso pobo. Todo elo, engadía, novas ansias de vivir, con unha auténtica vida natural e fermosísima, apropiada pa uns rapaces sans e aventureiros.\nPracticamente, baixabamos a rolos polas súas ladeiras, enfociñados e a sobresaltos, no medio de lagartos arnais e cóbregas, que se agochaban entre xestas e silveiras, ó noso arredor. A abundante vexetación, rabuñaba nosas pernas expidas, e, as torceduras de cotobelos, dificultaban ó noso decidido andar.\nTan so un par de lindeiros areosos, de brancura inmaculada, marcaban á costa abaixo, por un carreiro esfociñado de chegada.\nCerto día, un grupo de mociñas, compañeiras nosas de aventuras, animáronnos a construír uns pasos pretos, con area e pedras, pa suavizar, dese xeito, ó declive natural da baixada.\nAxeitamos, pois, un carreiriño, que se logrou con unha suave baixada, de cara a nosa praia mais agarimosa.\nAs primeiras escaleiras de Lingunde, foron obra de uns rapaces laboriosos e respectuosos coa natureza e co lugar mais fermoso da vila.\nAs de hoxe, sucumben lentamente apesaradas de abatemento; e, coa chorica, abren paso no cimento, como reencarnando unha nova Ave Fénix que xurde, dende o mais fondo da area, querendo abrir a alma das AUTÉNTICAS esqueiras, agochadas a carón da nosa praia de Lingunde.\nPublicado por Quinta do 57 en 3:59


O BNG carga contra o Goberno pola sentenza que obriga a indemnizar aos Franco por Meirás\nEuropa Press 20 febrero 2021 19:42 h.\nBng Ana Pontón goberno Pazo de Meirás Galicia\nA portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, asegura que: "é sorprendente e inaudito que o Goberno de Sánchez renuncie a presentar recurso ante unha sentenza que blanquea o Franquismo"\nA portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, cargou contra o Goberno central por renunciar a recorrer a sentenza que obriga ao Estado a indemnizar aos herdeiros do ditador Francisco Franco polos gastos contraídos desde o ano 1975 no uso do Pazo do Meirás. "É sorprendente e inaudito que o Goberno de Sánchez renuncie a presentar recurso ante unha sentenza que blanquea o Franquismo, porque asumir que hai que indemnizar á familia Franco é un branqueo e unha humillación para calquera demócrata", sentenciou Pontón, segundo recolle un comunicado emitido polo BNG este sábado.\nPara a líder frontista, a última sentenza sobre Meirás, que ratifica que o pazo é propiedade pública pero descarta que os herdeiros do ditador actuasen de mala fe e, por tanto, establece o seu dereito a percibir unha indemnización polos gastos contraídos desde 1975, supón "unha labazada na cara de todas as persoas que levan décadas loitando pola recuperación da memoria histórica e en contra da impunidade do Franquismo".\nPontón incidiu en que "é intolerable" que o Estado estea obrigado a indemnizar á familia Franco, aínda que cre que "o máis sorprendente" é que o Executivo "que se autodefine como o máis progresista da historia" descarte presentar un recurso ante este último fallo xudicial.\n"Asumir que hai que indemnizar á familia Franco é un branqueo e unha humillación para calquera demócrata", incidiu a líder nacionalista, que insta o Goberno a "rectificar" e activar os pasos para que a Avogacía do Estado recorra unha sentenza "intolerable".\n"Desde logo, se eu fose presidenta da Xunta estaría a recorrer esta sentenza vergoñosa e inasumible", concluíu Pontón.\nUnhas palabras que comparte o deputado de Galicia En Común-Unidas Podemos, Antón Gómez-Reino, xa que considera un "terrible erro" que o Goberno central decidise non recorrer a sentenza sobre o Pazo de Meirás. "A cidadanía galega xa pagou o Pazo de Meirás no ano 1938. Coa indemnización que establece esta sentenza volveríaos a pagar unha segunda vez por un ben que, como moitos outros, espoliou o ditador durante os anos do Réxime", sentenciou Gómez-Reino, segundo recolle un comunicado.\nPara o parlamentario, é necesario "ir até o final contra os expoliadores do público" polo que tacha de "incomprensible" que "se poida avalar a tese" de que non existiu mala fé por parte da familia Franco, como sentencia o fallo xudicial que o Executivo central, do que forma parte Unidas Podemos, decidiu non recorrer.\n"Hai que chegar ao final deste proceso contra o espolio do público que fixo con total impunidade durante décadas a familia Franco. Fai falta recorrer e evitar que sexa un precedente que altere outros procesos de recuperación doutros inmobles do patrimonio público", incidiu Gómez-Reino.\nO BNG carga contra o Goberno pola sentenza que obriga a indemnizar...\nCifran en más de 600 las viviendas ocupadas ilegalmente en la comunidad gallega\nMorre un home en Oza-Cesuras ao caerlle enriba un tractor


« Consumo coidado (Programa nº 674 na TVG)\n“Unha mirada á primeira infancia” quere ser un foro para reflexionar sobre a infancia; un tempo e un espazo para analizar a realidade, para situar as necesidades dos nenos e das nenas. A través da presentación de diversas experiencias poderemos visualizar un modelo de intervención educativa acorde coas necesidades actuais, analizando a resposta que se dan a esas necesidades, a nivel global (políticas de infancia) e a nivel particular (na familia, na escola,…).\n“Unha mirada á primeira infancia” quere ofrecer enfoques globais e amplos, que axuden a comprender mellor a realidade, e que proporcionen un marco do que partir.\n“Unha mirada á primeira infancia” quere ofrecer enfoques concretos, necesarios para intervir en realidades específicas e particulares (familia, escola, comunidade, diversidade,…). Tamén que permitan comprender e articular respostas baseadas na colaboración.\nAsí, o programa para este sábado, 26 de marzo de 2011, na Escola de Maxisterio de Lugo, será o seguinte:


AS EMPRESAS QUE ASPIRAN A PRESTAR OS SERVIZOS DO NOVO PLAN DE TRANSPORTE PÚBLICO DE GALICIA TERÁN DE PRAZO ATA O VINDEIRO MÉRCORES PARA PRESENTAR AS SÚAS OFERTAS | VGO MAgazine\nAS EMPRESAS QUE ASPIRAN A PRESTAR OS SERVIZOS DO NOVO PLAN DE TRANSPORTE PÚBLICO DE GALICIA TERÁN DE PRAZO ATA O VINDEIRO MÉRCORES PARA PRESENTAR AS SÚAS OFERTAS\nO prego de condicións dos 41 contratos de transporte público responde á vontade de facilitar a participación das pemes e de primar a calidade e a seguridade na prestación do servizo sobre os aspectos económicos das ofertas\nNos dez contratos de menor volume priorizaranse as ofertas que presenten as pequenas empresas\nAs ofertas valoraranse conforme criterios obxectivos tales como a antigüidade dos vehículos, os cintos de seguridade ou a dotación dunha base ou instalación fixa\nAlgúns dos aspectos terán un peso diferente segundo o tipo de servizo, primando por exemplo os cintos de seguridade nos transportes escolares integrados e os dispositivos de cobro para tarxeta TMG nas áreas metropolitanas\nO prego prevé xa as esixencias técnicas necesarias para facer posible a posta en marcha dos plans de transporte metropolitano nas áreas de Ourense e Pontevedra\nNas ofertas para transportes escolares compartidos puntuarase a estabilidade e a experiencia laboral do persoal acompañante\nTerase en conta o incremento de quilómetros de servizos sobre os establecidos nos proxectos de explotación, ademais da oferta para servizos complementarios\nSantiago de Compostela, 14 de xullo de 2017.- As empresas que aspiran a prestar os servizos do Plan de transporte público de Galicia terán de prazo ata o vindeiro mércores, 19 de xullo, para presentar as súas ofertas. Será entón cando finalice o período de cinco días naturais que establece o prego para a remisión de propostas, a contar desde a xornada seguinte á da recepción das convocatorias, que foron remitidas no día de hoxe pola Consellería de Infraestruturas e Vivenda.\nO prego de concidións que rexe o proceso de contratación das 41 novas concesións de transporte público de Gailcia recolle a vontade de facilitar a participación das pequenas e medianas empresas e de primar a calidade e a seguridade na prestación dos servizos sobre os aspectos económicos das ofertas.\nCo primeiro dos obxectivos, e na liña do acordo do Consello da Xunta, cada grupo empresarial poderá resultar adxudicatario dun máximo de 10 contratos de transporte público. Ademais, nos dez contratos de menor volume priorizaranse as ofertas que presenten as pequenas empresas.\nNa procura do reforzo da calidade e da seguridade na prestación dos servizos de autobús, na valoración das ofertas teranse en conta aspectos tales como a antigüidade máxima e media dos vehículos, os cintos de seguridade ou a dotación dunha base ou instalación fixa que permita acurtar os tempos de resposta.\nEstes criterios obxectivos establecidos para a adxudicación dos contratos terán un peso diferente en función do tipo de servizo do que se trate. Desa forma, por exemplo, para as liñas que operen nos entornos metropolitanos puntuarase o compromiso de instalación de dispositivos de cobro homologado coas tarxetas do Transporte Metropolitano de Galicia (TMG).\nAdemais, o prego prevé xa as esixencias técnicas necesarias para facer posible a posta en marcha dos plans de transporte metropolitano nas áreas de Ourense e Pontevedra.\nNo caso dos servizos de transporte escolar de uso compartido cobrará especial relevacia a adscrición de vehículos provistos de cintos de seguridade. Nestes servizos valorarase tamén a estabilidade e a seguridade do persoal acompañante para garantir a calidade do servizo.\nTerase en conta o incremento de quilómetros de servizos sobre os establecidos nos proxectos de explotación, ademais da oferta que se presente para a realización de servizos complementarios.\nO inicio do prazo para a presentación de ofertas é un paso máis na tramitación prevista para a posta en marcha do Plan de transporte público de Galicia no vindeiro mes de agosto. Será entón cando se materialicen as renuncias presentadas polas empresas ás concesións de transporte, que deixarán sen funcionamento máis de 570 liñas de transporte público.\nConforme á nova normativa europea, que prohibe as prórrogas das concesións de transporte, a Xunta de Galicia activou un procedemento extraordinario para garantir a existencia de servizos de autobús nos ámbitos afectados polas renuncias empresariais. Ese procedemento está recollido nesta primeira fase do Plan de transporte público de Galicia, que prevé contratos por un período de dous anos, ata que no ano 2019 se poña en marcha a reordenación integral de concesións en Galicia.\nO Plan de transporte público de Galicia non só permitirá manter eses servizos e o emprego, senón que mellorará notablemente as posibilidades de mobilidade no medio rural. Iso será posible ao permitir que os veciños empreguen as prazas vacantes das liñas de autobús de transporte escolar, un sistema que ten unha rede territorial moito máis extensa que o transporte de uso xeral.


Benvida do secretario xeral\nBenvidos á web da Secretaría Xeral da Emigración da Xunta de Galicia\nIniciamos unha nova andaina compartida, e facémolo, desta volta, en metade desta pandemia que nos ten tocado vivir. Unha situación que fai, tal vez, máis necesario ca nunca o emprego deste tipo de canles de comunicación.\nDesde aquí seguiremos en contacto, facendo Galicia todas e todos xuntos. Porque hoxe esa galeguidade da que tan orgullosos e orgullosas nos sentimos resulta, quizais, máis necesaria ca nunca.\nUn sentimento universal de ser galego ou galega que reviste unha característica común coas novas tecnoloxías: ambos transcenden os momentos temporais concretos e as fronteiras físicas para facer posible unha comunicación entre iguais nun mundo globalizado.\nE é precisamente esa globalización, coas súas facilidades de comunicación e movemento, a que nos ofrece, estreando unha nova década do século XXI, un reto e unha oportunidade para o que estas liñas son un bo lugar para poñer en valor: o retorno.\nPorque se o século XX foi o século da emigración, o de centos de miles de galegas e galegos que espallaron o noso nome polo mundo, o XXI ten que ser –está sendo xa- o do retorno.\nCada vez sodes máis as cidadás e cidadáns galegos os que decidides volver á nosa terra, os que credes en Galicia como o mellor lugar posible para construír os vosos proxectos profesionais, persoais e familiares. Unha Galicia que, con vós, e grazas a vós, está a recuperar –malia as actuais circunstancias- a súa puxanza económica e social, converténdose nun lugar cheo de oportunidades para as novas xeracións, veñan de onde veñan. Un país de acollida que non dubida de que se hoxe é o que é, débese, en gran parte a todas e todos aqueles que no seu día tivestes que marchar.\nA nosa terra progresa e avanza, pero non esquece. Non podemos nin queremos esquecer ao máis de medio millón de galegas e galegos que vivides en máis de 140 países de todo o mundo. Non podemos nin queremos esquecer a todas esas comunidades nas que vos tedes integrado como un e unha máis. Non podemos nin queremos esquecer a vosa inmensa contribución a facer de Galicia o que hoxe é Galicia: unha terra disposta a dar a benvida a todas e todos aqueles que desexen camiñar cara adiante.\nÉ certo que o porvir non está garantido -hoxe menos ca nunca-, e segue a reclamar de nós una anticipación e unha loita constantes. E por iso, hoxe máis ca nunca, tamén, necesitamos a enerxía e o impulso de todos e todas.\nSe a memoria do pobo galego se escribiu, en gran medida, co esforzo e o traballo da diáspora, estou certo que o futuro contará coa presenza de todas e todos; das e dos de aquí e das e dos de alí; dos que quedamos na Galicia territorial, dos que un día tivestes que partir, e dos que estades a volver. Se hoxe somos unha terra de oportunidades, é polo sacrificio das e dos residentes no territorio, pero tamén de quen sementou galeguidade en Bos Aires, en Xenebra ou en Lleida. E que dúbida cabe de que todas e todos xuntos o volveremos a facer, deixando atrás este tempo de incerteza que, para ben ou para mal, nos está a tocar vivir.\nBenvid@ a este casa virtual, un espazo común para @s galeg@s de todo o mundo.\nCurrículum vítae de Antonio Rodríguez Miranda


22M: Marchas da Dignidade: Presentación das Marchas da Dignidade en Marín\nA Plataforma Galega de Apoio ás Marchas da Dignidade realizará unha presentación da iniciativa das Marchas a Madrid este martes, 18 de marzo, ás 20h na biblioteca de Marín.\nSeguen as actividades da Plataforma Galega de Apoio ás Marchas para espallar e dar a coñecer a iniciativa entre a clase traballadora. Despois da concentración en Pontevedra este pasado venres, 14 de marzo, o grupo de apoio de Pontevedra-Marín organiza unha nova presentación, desta volta, na vila marinense.\nNesta presentación que é aberta á participación de todas e todos os interesados en coñecer e participar nas Marchas da Dignidade participarán representantes da CUT, CGT, Sindicato Ferroviario e do Movemento Veciñal a Prol dos Bens Comúns de Marín.\nA iniciativa a pesar do apagón informativo dos grandes medios de información está a ter unha grande acollida entre a clase traballadora non habendo xa prazas para viaxar a Madrid o 22 de marzo no "Tren da Dignidade".\nPara facilitar a viaxe de todas aquelas persoas que ficaron sen praza no tren a Plataforma está a organizar autobuses desde distintos puntos de Galiza, podendo facer xa as e os interesados a súa reserva até o xoves 20. En Pontevedra poderán reservarse prazas no local da CGT, no edificio sindical da rúa Pasantería, ou chamando ao 628685445. No Morrazo tamén se poden reservar prazas no local da CUT, na Avda. de Moaña, en Cangas ou chamando ao 986392003.


Noreste Peninsular: Encrucillada de tradicións rupestres., Concello de Verín en Verín, Galicia\nNoreste Peninsular: Encrucillada de ...\nConcello de Verín, Verín\nNoreste Peninsular: Encrucillada de tradicións rupestres., Concello de Verín\nO vindeiro venres 19 de xaneiro terá lugar a conferencia de Beatriz Comendador Rey e Lara Bacelar Alves.\nBeatriz Comendador Rey é catedrática da Universidade de Vigo do Departamento de Historia, Arte e Xeografía.\nLara Bacelar Alves é catedrática da Universidade de Coimbra, é investigadora integrada do Centro de Estudos Arqueolóxicos das Universidades de Porto e Coimbra (CEAUCP). Tanto Beatriz Comendador coma Lara Bacelar van presentar un gran avance na investigación na prehistoria do Alto Támega e que abre unha nova línea de investigación no sur de Galicia, en base ao achado de Bruno Rúa.\nEsta actividade está organizada pola Universidade de Vigo, Universidade de Coimbra e o Departamento de Cultura do Concello de Verín.


Vieiros: Galiza Hoxe - Causa Galiza reivindicará a autodeterminación todo o ano\nAlén das datas do Día da Patria e da Constitución Española, a plataforma impulsará unha campaña continuada con maior presenza nas comarcas.\nTags: autodeterminación Causa Galiza esquerda soberanía\nMotivo patriótico de 1931 / Imaxe: Causa Galiza\nLogo de tres anos de vida, Causa Galiza, a plataforma que reúne a esquerda soberanista galega, acordou darlle máis forza organizativa ás súas actividades. Foi no marco do último Plenario Nacional, no que se decidiu, dunha banda iniciar unha expansión comarcal alén dos sete grandes núcleos urbanos, e da outra botar a andar un proxecto máis ambicioso economicamente.\nSalto adiante na implantación a nivel nacional\nDende agora até a celebración do Día da Patria, o 25 de xullo, Causa Galiza márcase como obxectivo “unha mellor organización que nos permita dispor de maior eficacia e operatividade”. Segundo explica Charo Lopes, este reto pasa por unha expansión comarcal da iniciativa autodeterminista. “Hai xente soberanista en todas as comarcas, o que pretendemos agora é organizala”, explica ao tempo que adianta a intención de consolidar a presenza de Causa Galiza nas comarcas como Condado, Barbanza, Limia, Ribeiro ou Muros-Noia.\nDeste xeito, a plataforma botará man das redes asociativas, centros sociais ou grupos ambientalistas para facer máis visíbel e socializar o dereito de autodeterminación. Tamén queren transmitir que Causa Galiza “está aberta e receptiva a contactar e traballar con aqueles independentistas e soberanistas de todo o País que, por descoñecemento ou por carencia de contactos, aínda non participan nesta dinámica sociopolítica”. Asemade, a idea é vencellar a cuestión soberanista como tema transversal que “atinxe a outras problemáticas, como os problemas que afectan á clase traballadora, cuestións de xénero, etc”.\nNo seu proxecto de se espallar por toda a sociedade galega, precisan dun sustento económico. “A ilusión e a contribución desinteresada de ducias de persoas fixo que puidésemos desenvolver as nosas actividades”, recorda. “Somos unha organización autoxestionaria” e, ademais de concertos, sorteos, festas e outros actos recadatorios, o obxectivo agora é que cada quen participe cunha cota mensual no financiamento das actividades. Así, no último plenario aprobouse como obxectivo alcanzar o ingreso mensual fixo de dous mil euros a través de vía bancaria.\nPróximas actividades e Mártires de Carral\nCausa Galiza levará a reivindicación da autodeterminación ás principais comarcas do país e ao carón das principais loitas populares. Así, organizarán palestras, editando diverso material impreso e audiovisual, contactando con diversas organizacións sindicais galegas, movementos en defensa do idioma ou centros sociais e reforzando o traballo de comunicación. Asemade, están a preparar un libro que recolle as bases da súa loita.\nFinalmente, o próximo 26 de abril conmemorarán unha nova data a sumar ás xa tradicionais xornadas reivindicativas do Día da Patria e do 6 de decembro (Constitución Española): Os Mártires de Carral. O sábado anterior, celebrarase un acto político en Carral, unha vez máis, en defensa dunha opción soberanista para Galiza.\nEntrevista a Charo Lopes: "É necesario ese labor básico: explicarlle á xente a importancia de decidir por si mesma"


Software Libre na nosa lingua – Belay.gal\nO vindeiro sábado 31, ás 20 horas, na Aula Multimedia da Biblioteca Municipal, Galiza Nova organiza un acto baixo o título “Software Libre na nosa lingua” e no que contarán coa intervención de Suso Baleato, Coordinador de Mancomún, Centro de Referencia e Servizos de Software Libre de Galiza, un proxecto impulsado pola Consellaría de Innovación e Industria.\nNeste acto Suso Baleato explicará en que consiste o Software libre, así como as súas vantaxes a respecto do software privativo, en especial no que atinxe ás lingua minorizadas como a nosa.\nO Software Libre, en contra do que moitos poidan pensar non está morto, e de feito dia tras dia facemos uso de ese tipo de aplicacións independentemente da plataforma na que nos movamos: xa sexa redactando un documento ou folla de cálculo con OpenOffice ou navigando pola rede con Firefox, por amosar algúns exemplos.\nTodas estás ampliacións libres danos a liberdade de poder adaptarlas para poñelas ao noso gusto, entre elas está o da I18N (Internalización) . A internacionalización é un proceso polo cal se deseña o software para que poida adaptarse a diferentes idiomas e rexións sen necesidade de cambios bruscos / grandes no código.\n¿Porque no software libre é máis sinxelo?\nEu basicamente o resumiría en que o SL (Software Libre) non che pon ningún tipo de traba a hora de ter os teus programas en galego mentras o Software Privativo de ante man non cho permite.


Cinco detidos nunha operación antidroga da Garda Civil no Salnés - Pontevedra Viva\nLuns 12 de Agosto, 2019 ás 15:26 do Luns 12 de Agosto, 2019\nO Equipo contra o Crime Organizado (ECO) Galicia da Garda Civil está a desenvolver este luns unha operación contra o tráfico de drogas na comarca do Salnés que suma, ata o momento, cinco persoas detidas en distintos puntos.\nO operativo conta co apoio da Unidade de Seguridade Cidadá da Comandancia (USECIC) de Pontevedra, que deu soporte aos investigadores de ECO durante os rexistros realizados durante a mañá en distintas localidades da comarca. Segundo puido saber PontevedraViva, realizáronse tres rexistros en distintos puntos entre eles, Cambados e Vilagarcía de Arousa.\nEn Vilagarcía de Arousa, axentes da Garda Civil entraron a media mañá no coñecido como edificio Lara, na rúa Edelmiro Trillo. Polo menos á súa saída, acompañáballes unha persoa detida.\nSegundo confirmaron fontes da investigación, este operativo de ECO Gailcia -unidade dependente da Unidade Central Operativa ( UCO) Central- é en realidade unha continuación doutro realizado no pasado. Trataríase de flocos pendentes dunha investigación anterior, aínda que non transcendeu de cal .\nDeteñen dous veciños de Bueu que agocharon 1,5 quilos de haxix nun noiro ao encontrar un control de Tráfico


Actividades sobre as herbas de San Xoán para comezar o estío – A Movida\nActividades sobre as herbas de San Xoán para comezar o estío\nPosted on 18 Xuño, 2018 by Redacción\nO xoves 21 e o sábado 23 de xuño, co motivo da chegada do verán, a Concellaría de Normalización Lingüística ofrece unha serie de charlas, paseos e obradoiros en torno ás herbas de San Xoán para toda a familia, de forma gratuíta e sen inscrición previa.\nA primeira xornada terá lugar na Casa da Xuventude, a partir das 18:30, onde poderemos coñecer máis da orixe e do significado desta festa, así como os seus elementos protagonistas (auga, lume e vexetación). Tamén percorrerase a horta e o xardín da Casa e, para finalizar, poderemos participar nun obradoiro no que aprender a facer xabón de avea e caléndula.\nNo segundo día, as 10:30 da mañá no Centro Cultural de Matamá, afondarase de novo na orixe pagá desta festividade, así como nas formas de elaboración do cacho. Por último, a partir das 11:15, pasearemos pola parroquia mentres se nos explican todas as herbas aromáticas e medicinais que vaiamos atopando polo camiño.\nPara máis información sobre estas xornadas baseadas nas herbas de San Xóan, consultar o cartaz do Concellaría: https://snl.vigo.org/storage/posts/June2018/lBSxePV6VchbKwv8edEf.pdf\ncasa da xuventude Centro Cultural de Matama Festa de San Xoán herbas de san xoán San Xoán


Resumo do 3.º Evento de Aulas Galegas en YouTube - Aulas Galegas\nResumo do 3.º Evento de Aulas Galegas en YouTube\n4 Maio 2020 Begoña Codesal\t0 comentarios\tevento, YouTube\nAG.- Hoxe publicamos o resumo do 3.º Evento de Aulas Galegas en YouTube que se celebrou o pasado 30 de abril.\nNese encontro virtual tivemos a oportunidade de coñecer tres seccións que conforman Aulas Galegas e comentar coas súas coordinadoras as particularidades de cada unha das seccións. Ademais puidemos contar con Soledad Felloza para presentarnos a 1ª edición do concurso de narrativa sonora Ouvea o Lobo, unha proposta da sección Mares de Cultura.\nAs participantes tiveron a oportunidade de achegar as súas respostas e comentarios sobre cada unha das preguntas expostas. Comezou Soledad Felloza convidando á rapazada e ás familias a participar no concurso, falounos de historias de lobos e gozamos dun relato contado por ela mesmo que podedes ver tamén no seu video de presentación.\nA continuación Susana Vázquez presentou a sección de Ciencias Experimentais e da súa man coñecimos aos seus colaboradores. Profesores e profesoras de bioloxía, física, química, e mesmo asociacións e investigadores de importantes universidadese. Susana, no seu video, mostrounos o seu laboratorio de Física e química na cociña da súa casa. Quedamos abraiados coa cantidade de cousas que podemos aprender con produtos do día a día.\nArancha e Pepa falaron da súa sección de 1º e 2º nivel de educación Primaria. Como boas mestras fixeron fincapé nos recursos que compartían. Recursos de calidade que tenden a buscar a creatividade e a interdisciplinariedade.\nPor último, tivemos o pracer de coñecer a Raquel, que nos presentou a súa sección de Inglés en secundaria. Raquel trouxo unha sorpresa desde Reino Unido porque mesmo a raíña Isabel, segundo nos mostraron no video, estaba ao tanto do nacemento e traxectoria do noso portal. Unha moi boa nova. Raquel, destacou a importancia de empregar o galego para achegarse á lingua inglesa. Fixo fincapé na boa sintonía da equipa que procura buscar e compartir recursos interesantes, atractivos, interactivos e de gran calidade.\nEntre todos e todas orixinouse un interesante ambiente de debat e no que tamén houbo tempo para contestar algunha pregunta dos asistentes.\nDende aquí agradecémoslles enormemente a participación. Moitas grazas ao público asistente polos comentarios e achegas. A todas e todos, convidámosvos ao seguinte evento a vindeira semana.\n← Relative pronouns


A fala galega | Fundación Galicia Empresa\nGalicia, este noso querido país de apenas 30.000 quilómetros cadrados de extensión e menos de tres millóns de habitantes, ten un idioma de seu, unha forma propia de comunicación, decantada polo noso pobo ó longo de máis de oito séculos. Países inmensos, ricos e poderosos, non dispoñen deste privilexio, pois empregan idiomas prestados que lles foron impostos cando eran colonias doutros Estados, tan distantes deles que ás veces tiñan un ancho mar polo medio, como ocorría, poño por caso, con España, Portugal, Inglaterra e Francia, respecto das Américas que conquistaron e dominaron.\nFacendo unha comparanza familiar, Castelao dicía que o galego é “fillo do latín, pai do portugués e irmán maior do castelán”. Pero cómpre añadir algo máis, é un dos idiomas máis ricos, máis amplos, máis poéticos, de cantos proveñen daquela lingua latina que o Imperio Romano extendeu por toda Europa. E o galego é, ademais, pola súa semellanza e irmandade co portugués, unha das tres linguas atlánticas, xunto co inglés e o castelán.\nEn galego podemos comunicarnos con máis de 300 millóns de persoas se temos en conta todo o ancho mundo da lusofonía. Un actor galego en Río de Xaneiro tentou axustar a súa fonética para que o entendesen mellor e dixéronlle que era innecesario, pois entendíano perfectamente en galego. Co galego chegamos a Portugal, ó inmenso Brasil e a países africanos como Angola, Mozambique, Guinea Bissau... Comprobei que a comprensión espontánea da fala galega con calquera dos nativos deses países é máis ou menos a mesma que en castelán pode haber, poño por caso, entre un extremeño e un mexicano ou entre un madrileño e un chileno, por poñer só dous exemplos.\nSó por ignorancia poden os pais privar ós nenos da fala galega. Estamos afastándoos dunha rama esencial da nosa cultura, con enormes posibilidades en todos os ordes, incluso empresariais.\nAlgunhas persoas teñen a menos falar galego. Como durante moitos anos estivo ausente no ensino, no púlpito, na prensa, nos tribunais e quedou en lingua de labregos, mariñeiros e pouco máis, mentres o castelán, que era aquí a única lingua oficial representaba o poder, a vida aparentemente máis levadeira, o mellor comer e vestir, foise xeneralizando un certo complexo de inferioridade. (Algo semellante ocorreu nalgún momento co catalán e o éuscaro). O galego carecía de prestixio social. Nalgúns colexios ata castigaban ós nenos que o utilizaban. Era unha situación moi triste e inxusta.\nHoxe non se xustifica tal complexo. O galego está nos libros, nalgunha prensa, na radio, na televisión, no ensino, en fin, no latexo vital de cada día, aínda que sexa en porcentaxe limitada. E ten presenza internacional en obras literarias, nalgunhas revistas, e ensínanse Lingua e Literatura Galegas en vintetantas universidades de Europa e América, por poñer só alguns exemplos.\nSen menosprezar a ninguén, sen que teñamos que sentirnos máis que ninguén (aínda que tampouco menos) utilicemos con orgullo e ledicia esta lingua herdada dos nosos devanceiros. Con ela podemos expresar as máis duras protestas e o máis tenro amor, agarimo e afecto. Seremos respectados na medida en que sexamos nós mesmos. E seremos solidarios con ese amplo sector do noso pobo que nunca deixou de comunicarse na lingua nai.


Galicia Confidencial (GC) - Información sobre Autoestrada\nA empresa propietaria do camión de bombonas accidentado na AP-9 procedeu á limpeza do autoestrada\nA Xunta activou o Plan Transgal para "controlar" a situación.\nFalece unha moza nunha colisión na AP-9 á altura de Guísamo\nNada máis chegar, os profesionais sanitarios tan só puideron confirmar o falecemento da condutora.\nO Goberno non iniciou "ningunha actuación" para reverter a concesión da AP-9\nO Executivo central limítase a indicar que se remitiron á Comisión Europea "as aclaracións oportunas", "dentro do prazo establecido", tras o expediente da CE.\nO Goberno cifra en 18 millóns o "aforro" desde xullo polas bonificacións da AP-9\nSánchez confirma que se contestou á UE pola prórroga da concesión e evita a petición de Feijóo de aplicar bonificacións na AP-53.\nAbel Caballero: "A Xunta apoia o Xacobeo e nós o Nadal"\nEsixe manter a tarifa da AG-57 en 2022 á Xunta, que limitará a subida ao 2,5%.\nA DXT prevé máis de 490.000 movementos na rede viaria galega durante Todos os Santos\nGonzalo Caballero acusa a rebaixa das peaxes nas autoestradas autonómicas de "irrisoria" e "insuficiente"\n"Cando o Goberno de España sacou adiante a rebaixa histórica da AP-9, Feijóo anunciou que rebaixaría as peaxes das autoestradas galegas da Xunta, pero só foi mercadotecnia", aseverou o secretario xeral do PSdeG.\nInvestigada por circular en sentido contrario e drogada por dúas autovías e unha autoestrada\nOs feitos tiveron lugar na madrugada do pasado martes entre Tui e Vigo.


Europa, outra vítima da guerra en Ucraína - CIG: Confederación Intersindical Galega\n06 Xullo 2022 11:55\nAscanio Bernardeschi - 25 Mai 2022\nCo pretexto da guerra en Ucraína o imperialismo estadounidense e europeo relanzou unha carreira de rearmamento apostando pola extensión dun conflito que se podería volver incontrolábel. Xa que logo, saír da OTAN convértese nun obxectivo ineludíbel\nGran parte das forzas de “esquerda”, mesmo algúns “anticapitalistas”, non se decatan da centralidade do imperialismo nas causas das guerras, o colonialismo, a pobreza, o racismo, a destrución do medio ambiente, as pandemias, etc. Desta forma ocorre que estas forzas, motivadas por principios éticos, foron levadas a apoiar guerras que en realidade posúen as súas raíces na acción do imperialismo. Ao facelo, condénanse a si mesmos á irrelevancia ou, peor aínda, convértense sen se dar conta, en instrumentos do imperialismo.\nA configuración clásica, descrita nas primeiras décadas do século pasado por Lenin segue a ser totalmente actual -se cadra agora máis que daquela-. Isto é: a presenza decisiva dos grandes monopolios e o seu entrelazamento co poder político, a asociación entre capital financeiro e industrial e a exportación de capitais en busca de maiores oportunidades de lucro.\nHoxe hai, polo menos, un elemento novo: os bloques nacionais imperialistas xa non mandan, senón que quen domina son bloques transnacionais que reflicten o carácter transnacional das grandes empresas monopólicas.\nÉ por iso polo que a loita antiimperialista debe ser ante todo unha loita contra o polo imperialista europeo construído non para o «soño» de paz en Europa, como dita a retórica pro-europea, senón deseñado desde o principio nunha chave claramente antisoviética.\nNon debemos repetir os erros cometidos polas socialdemocracias europeas durante a Primeira Guerra Mundial, que estourou no contexto dunha crise comparábel á actual. Case todos pensaban que o imperialismo das nacións “inimigas” era o malo, pero consideraban bo o propio, apoiando chovinistamente os créditos de guerra.\nEsa lección débenos servir hoxe para nos opoñer ante todo ao imperialismo europeo como “o mellor”. Está ao carón do máis perigoso de todos, o de Estados Unidos, e o noso traballo é e será combatelo. Xa que logo, saír da OTAN convértese nun obxectivo ineludíbel.\nCo pretexto da guerra en Ucraína o imperialismo estadounidense e europeo relanzou unha carreira de rearmamento apostando pola extensión dun conflito que se podería volver incontrolábel. Unha guerra que se libra na fronte militar, mais tamén na mediática, informática e económica.\nNa fronte económica, caracterizada principalmente polas sancións estadounidenses e europeas a Rusia a vella Europa verase moito máis afectada que os EUA e que a propia Rusia. Como todos sabemos, Europa que depende das importacións de produtos enerxéticos, materias primas, fertilizantes e produtos agrícolas do país sancionado.\nO 27 % do petróleo, o 46 % do carbón e o 40 % do gas en Europa proveñen de Moscova, mentres que os EUA importan só o 8 % do petróleo, o 5 % do carbón e o 0,5 % do gas. A isto hai que sumar que Norteamérica será ben recompensada polo crecemento das súas exportacións de gas e petróleo a Europa.\nUnhas exportacións que están custando moi caras e que supoñerán un agravamento da situación ambiental, un aumento de custos, que xa Confindustria cuantificou para Italia en 68.000 millóns ao ano, é dicir, máis do 5% do noso PIB. Isto explica por que os mesmos indicadores bursátiles fan que os mercados bursátiles europeos se veñan abaixo e Wall Street vaia para arriba.\nAs dificultades polo lado da oferta estanse producindo tras un longo período de expansión monetaria, primeiro pola flexibilización cuantitativa e despois polas medidas para facer fronte ás consecuencias económicas da pandemia. Así que a inflación podería ir moito máis alá do 7% actual (para os produtos enerxéticos pode chegar a un 200% ao final do ano e hai moito que sabemos canto afecta isto aos custos de todas as demais actividades).\nO terreo fértil para a liquidez xa alcanzou o seu punto máximo dos últimos 40 anos, tanto polo caos provocado nalgunhas cadeas produtivas como polos movementos especulativos, en particular sobre os “futuros” dos produtos enerxéticos. Na complexa conxuntura actual, tampouco parece factíbel combater a desfeita que se aproxima, coas receitas neoliberais de sempre que precipitarían aínda máis nosa necesitada economía.\nA estes danos hai que sumar o aumento do gasto militar que está desviando inxentes recursos económicos públicos, que antes se destinaban a sanidade, educación e benestar.\nEn Europa, xa que logo, ademais do aumento dos prezos, o aumento das pensións e dos salarios non superará o 0,8%, unha cifra moi, pero moi lonxe da inflación real. Tamén, o descenso da ocupación debilitará as conquistas dos traballadores se estes non se poñen en marcha para combater a inflación e os recortes.\nO 9 de abril, a axencia Reuters informou de que, segundo o instituto IMK, o cesamento da importación de gas ruso “provocaría unha caída da produción nos primeiros 12 meses de entre 114.000 e 286.000 millóns de euros, o que corresponde aproximadamente entre o 4 ao 8 por cento do PIB”.\nA mesma axencia publica o estudo do economista Tom Krebs segundo o cal a produción en Alemaña “podería diminuír entre un 2 a 4% adicional debido aos altos prezos da enerxía..., unha crise económica que Alemaña non coñece desde a Segunda Guerra Mundial”.\nAgora, se comparamos os datos coa situación pre-pandemia de 2019, Europa xa está en recesión, e o seu profundamento supoñería o peche de empresas, despedimentos e destrución de capital, condición necesaria, esta última, para unha recuperación do proceso de acumulación de capital.\nMoito mellor parado están os Estados Unidos que, como vimos, poden pasar os custos desta convulsión a outras países.\nIsto explica a súa actitude de continuar a guerra, din, «até a vitoria de Ucraína». De feito, mesmo está practicando a máxima destrución de Ucraína a través de mercenarios e dos seus “intermediarios europeos”.\nO obxectivo estratéxico dos EUA é evitar o estabelecemento de relacións amigábeis dentro do continente euroasiático, separar Rusia dos europeos e sobre todo debilitala, xa que é o aliado máis importante de China. De feito, este país é o verdadeiro «inimigo» e será posíbel atacalo máis doadamente ao que Rusia sexa derrotada.\nEsta estratexia, desvelada na reunión do G7 en Cornualles e na cimeira da OTAN do pasado verán, supuxo, entre outras cuestións estratéxicas, a construción de submarinos nucleares en Australia para custodiar o Mar de China.\nA Ruta da Seda, un de cuxos ramais importantes ía pasar por Eurasia, enfróntase agora a un novo atranco. Isto tamén é bo para os Estados Unidos, é parte da súa política para impedir a construción dunha infraestrutura que consideran unha ameaza á súa supremacía económica.\nOs Estados Unidos non se ven afectados polo conflito, non empregan o seu exército na fronte, non acollerán unha proporción significativa de refuxiados e ten un desvergoñado interese por unha escalada militar e económica para controlar as fontes de enerxía e vender armas.\nNon logramos entender cal é o interese dos europeos en se prestar a este xogo cínico. Nada da guerra impulsada por Estados Unidos favorece a Europa. Como argumenta Alessandro Visalli, as sancións económicas traduciranse nun boomerang para os países da UE.\nEntrementres, o xornal británico The Economist viuse obrigado a admitir o 7 de maio que a economía rusa superou todos os: “prognósticos dun colapso, malia as sancións sen precedentes. O rublo ten agora máis valor do que tiña antes da invasión e Rusia está cumprindo cos pagamentos dos seus bonos en divisas estranxeiras”. Finalmente, o xornal afirma que “a economía real rusa é abraiantemente resistente”.\nOutras das implicacións das sancións sobre o mercado e a produción de bens e servizos son aquelas de carácter financeiro que igualmente se poderían volver en contra de quen as implemente,\nComo explicou o famoso Banco Credit Suisse, non se vive só das finanzas “porque se pode imprimir diñeiro, mais non comida”. En contraste, estamos fronte a unha guerra que desafía indirectamente a un grupo de países que producen non só produtos industriais, senón tamén materias primas imprescindíbeis para sobrevivir.\nO bloqueo de arredor de dous terzos das reservas rusas no estranxeiro provocou unha reacción evidente: a demanda de que os materiais enerxéticos rusos sexan pagos polos países «hostís» en rublos. Tanto esta circunstancia como a inevitábel perda de confianza que sofre o xigante estadounidense por non cumprir coas súas obrigas acelerarán o proceso de perda de “centralidade do dólar” tanto como medio de pagamento internacional como depósito de valor.\nSobre todo, porque as moedas apoiadas por algo tanxíbel -como o rublo- teñen un maior atractivo que aquelas detrás das cales non hai nada fundamental. Até o de agora, os EUA lidaron co tema do diñeiro, que non lles custa nada, e foi aceptado globalmente só conforme o seu poderío militar, utilizado en todas as ocasións contra algún país que negou a someterse a este arbitrio.\nAo dominar co dólar, podía poñer de xeonllos os países non aliñados ou producir crises financeiras. Isto permitiulles ser o primeiro consumidor, estando moi por baixo dese estándar como produtor, e armarse até os dentes. Mais a cousa pode mudar cando medio mundo se rebela, cando China, A India, Vietnam, Irán, Paquistán, Sudáfrica, Brasil, México, Nixeria, Turquía, Venezuela e outros países asiáticos, africanos e latinoamericanos se preparan para competir na superación da supremacía do dólar.\nA exclusión dalgúns dos principais bancos rusos da principal rede de pagamentos internacionais, o sistema Swift que se supón que faría case imposíbel que realizasen transaccións internacionais, tamén podería acelerar o uso do sistema alternativo, desenvolvido por China, o CIPS (Cross-Border Interbank Payment System). Así o Swift, outro monopolio das potencias occidentais, estaría obrigado a competir co país asiático.\nA partir deste panorama, coido que se pode argumentar que, sobre a base dunha pura competencia económica apoiada polo seu poder militar, Estados Unidos ten moi poucas posibilidades. Precisamente por iso a situación é moi perigosa porque os EUA só poden gañar en terreo militar e é posíbel que queira a guerra non só “até o último ucraíno”, senón mesmo crear as condicións para unha verdadeira catástrofe humana.\nNon sei quen gañará a guerra, pero supoño quen xa a perdeu: os pobos europeos. Europa non debería aplicar sancións, nin debería enviar armas a Ucraína; pola contra, debería buscar unha solución negociada que garantise a seguridade para todos. Deberiamos intensificar as relacións con China e Rusia, opoñéndonos ao seu cerco militar, sen quedar engaiolados co imperio estadounidense cuxo principal campo de competencia é o militar. Pero, polo de agora, o vello imperialismo europeo converteuse nun obediente servidor dos Estados Unidos.\nItalia pagará un prezo moi alto polo seu atlantismo inquebrantábel. Ademais do maior custo da enerxía, deberá enfrontar a escaseza deste recurso fundamental, polo menos polo tempo necesario para activar supostos canles alternativas. O ministro Cingolani, o pasado 10 de marzo, admitiu que «sen gas ruso haberá unha traxedia social», e precisou que se necesitarán polo menos 3 anos para substituír este recurso.\nEntrementres, o desabastecemento xerará grandes dificultades para as actividades produtivas e de transporte, para familias, servizos públicos, hospitais e escolas. O mesmo ocorrerá co aumento do prezo das materias primas (o níquel, por exemplo, aumentou un 93%). Avanzaremos, pois, cara a unha crise que podería ser máis grave que a de 2008 e a producida pola pandemia.\nOutro factor xerador da crise será a escaseza de alimentos. Afectará dramaticamente aos países africanos, provocando un enorme aumento de mortes e fluxos migratorios, en Italia pagarémolo en forma de aumento dos prezos dos alimentos, e isto en ausencia de ferramentas adecuadas de indexación salarial.\nAsí, nesta fronte xa asistimos a grandes problemas no transporte, especialmente naval, e de alimentos desde as zonas de guerra.\nAté o de agora, debido á transición ao campo liberal da «esquerda gobernante» e a insuficiencia e fragmentación dos partidos comunistas (e en xeral da esquerda opositora) só engordaron a dereita populista e fascista e non a esquerda.\nA situación está cambiando rapidamente. A xa fráxil construción europea podería saltar de vez ante os gravísimos conflitos xeopolíticos, presentes e futuros. O que xurdirá pode non ser positivo se non se recompón unha fronte de clase unitaria a nivel europeo, capaz de enfrontar as derradeiras arfadas de Occidente ante a súa crise máis grave, incluso identificando novas alianzas internacionais.\nNunha interesantísima entrevista co Corriere della Sera, o economista da Universidade de Columbia Jeffrey Sachs, aclara que Rusia ocupou parte de Ucraína tras reiteradas provocacións estadounidenses, que os EUA son os primeiros en non querer a paz, que Washington freou a Zelensky que quixo renunciar á súa aspiración de se unir á OTAN, que o obxectivo dos Estados Unidos é facer a guerra «até o último ucraíno» e, finalmente, que Europa e os Estados Unidos están illados do resto do mundo.\nAínda que nos últimos días nalgunhas canles de televisión se recoñece timidamente as fendas na fronte occidental, a grave censura contra a liberdade de información segue a dominar sen contrapeso na narrativa do mainstream comunicacional.\nHai que traballar duro para desmantelar esta narrativa, pór de manifesto todas as responsabilidades desta guerra e mostrar as implicacións políticas e económicas desta aventura. Unha saída para a esquerda deste beco sen saída debe denunciar un feito indiscutíbel: quen vai pagar a agresividade da OTAN e os EE UU van ser os traballadores, os parados, os precarios, os pensionistas e os que se enriquecerán serán os monopolios armamentísticos do “occidente colectivo”.\n[Artigo tirado do sitio web Observatorio de la crisis, do 20 de maio de 2022]