Ourense no tempo: 2009\nPensaba que este ano, ía ser quen de escurrir o vulto, pero non foi posible; a autoridade competente, decidiu que ata despois do día dos Reyes, non podo publicar entradas no blog, e para asegurarse, enviou a este aguerrido soldado, a vixiar o meu computador.\nSupoño que me recluirán nalgunha fría mazmorra, pero espero sobrevivir, ao cativerio, e poder continuar destripando a historia da nosa querida Auria. (Farei unha pequena trampa, e o día 5 enviarei a carta aos magos de Oriente, non vaia ser que se esquezan de min).\nFeliz Ano 2010 a todos.\nEsquecíame, si queredes estes días podedes aproveitar para revisar entradas antiguas e procurar atopar algun dos moitos gazapos que involuntariamente, de seguro cometín, ou a lo menos, gustariame que intentarades localizar o escenario onde se obtivo a fotografía que adorna esta entrada, coñezo o militar, pero non recoñezo o lugar, danme duas opcions, (pero pode haber mais), a praza de Saco e Arce, no casco vello, ou o cuartel de San Francisco, (de ser este último tivo que ser antes de facer unha boa remodelación).\nFotografía cedida por Don Santiago Mosquera, dun concurrido baile na sociedade.\nEn xusto agradecemento polo trato recibido, inicio hoxe unha serie de entradas, que nos van lembrar, ao, en verbas de Don José Adrio Menéndez, "simpático vejete de interesante historia, que reserva juveniles energías e inmortales arrestos", a pesar do tempo pasado; dende que se fixo esta definición, corría o ano de 1930, (o de vellete, xa se entendía, daquelas, eran 80 abrís os que levaba ás súas costas), seguen vixentes hoxe en día.\nCerto é que hoxe xa non é a única sociedade de Ourense, e que ten que competir duramente contra feroces inimigos: a presa con que vivimos, a proliferación de centros de "lecer", e no caso especifico da mocidade, o uso excesivo (é unha opinión), de certas maquiniñas, que fomentan o illamento.\nSexa como for, o Liceo de Ourense segue vivo.\nO día 3 de marzo de 1850, no número 14 da rúa de Lepanto (á beira do Trangallán), reuniuse un grupo de ourensáns, para decidir a posta en marcha da sociedade, desa reunión saíu o acta que podedes ver na páxina oficial do Liceo, e mais facilmente neste enlace.\nhttp://www.liceodeourense.com/historia/actafundacional.htm (tedes no lateral do blog o enlace permanente aa paxinas do Liceo).\nComo presidente, a sociedade decidiu nomear a titulo perpetuo, ao Sr Gobernador Civil (non sei se ao do momento, ou foi concedido esa honra ao cargo en si), co cal o Vicepresidente Don Vicente Lobit, seria quen desempeñaría esa función.\nNun primeiro momento, a sociedade contaba con 163 socios, que abonaban 20 reais de ingreso, e 4 mensuais. E a denominación con que comezou a súa andaina, foi a de "Recreo de Artesáns de Orense".\nEn vindeiras entradas seguirei facilitando datos.\nImaxén actual do patio de columnas da sociedade.\nXa fai tempo, pedinlle o amigo Miguel, unha entrada para o meu blog; a bo fe que teño claro que anda moi ocupado, pero estes días de nadal, son propicios para os agasallos, e de xeito xeneroso meu amigo non deixou pasar a ocasión. Aquí tedes un anaquiño das lembranzas aurienses de Miguel. (coma se fose un quebracabezas, intentar colocar as imaxes pequenas na maior).\nRETORNO O POSÍO\nPermítanme a licenza. Inspireime no título da famosa novela de Evelyn Waugh, "Retorno a Brideshead". E a culpa tívoa esta vella fotografía do Xardín do Posío.\nFai xa uns cantos anos, a primeira escola á que asistín en Ourense erixíase na rúa do Progreso, case enfronte da porta que daba acceso desde esa vía pública ao Xardín do Posío. Era unha vella e tétrica casona, que especialmente aterrorizaba á miña irmá pequena.\nPouco tempo despois, cando culminaron as obras do Colexio Irmáns Villar, aquela bulliciosa tropa de alumnos de ensino primario fomos trasladados ás nosas novas dependencias: pupitres e lousas para estrear, aulas con calefacción e ata un comedor escolar.\nCon todo, o entrañable parque axardinado continuou sendo o noso patio de recreo.\nAs alumnas do Colexio Divino Mestre, que se a memoria non me falla vestían entón un uniforme de cor castaña e abrigaban os seus corpos núbiles con chaquetas ou suéteres azul mariño, empregaban tamén a parte máis elevada do xardín como lugar de esparexemento. Na actualidade, aquel edicifio xa non existe, pois o colexio e a congregación relixiosa trasladáronse fai anos desde a actual rúa Ben Cho Sei ata o barrio do Vinteun.\nRecordo aquel cercado felliniano, con randeeiras e tobogáns, poboado de flores, arbustos e árbores, moitos máis que agora. Non había estanque para os patos, nin terrazas de verán, nin pavo reais, pero si unha enorme gaiola, bocadillos de fiambre para a merenda e dúas fileiras de tilos que franqueaban a pista central, onde durante o Corpus celebrábanse os bailes, concertos e atraccións musicais das Festas de Ourense. E se me apuran, ata creo ter o recordo dun mozo Julio Iglesias cantando sobre o escenario. No verán, o kiosko da xeadería Ibense do Espiña despachaba sen descanso polos, vasiños e cucuruchos.\nNo Posío pelabámonos os xeonllos xogando ao fútbol, patinábamos, montabamos en bicicleta, cambiabamos cromos e xogabamos ás bólas, ás canicas como dicían os máis repipis, perseguiámonos como policías e ladróns, pelexabámonos ata o primeiro sangue e empezamos a descubrir o amor e a malicia, case os dous ao mesmo tempo.\nAo Xardín do Posío chegábase desde a Praza Maior cruzando as rúas Colón e Pai Feijoo. Na primeira delas situábanse varios postos de venda de cómics, periódicos e lambetadas. Os máis vendidos, A Rexión, O Caso, o As, de cor sepia, e as aventuras do Jabato, O Capitán Trono e os inefables Mortadelo e Filemón. Recordo unha anciá que vendía chicles, caramelos e regaliz, empolicada sobre un primitivo mostrador encastrado sobre unha roca de granito. Para min era unha cova digna de Hansel e Gretel. Alí nos aprovisionábamos sobradamente cando iamos ás marionetas, na Praza de San Marcial, ou de camiño cara ao Teatro Principal, para ir á sesión infantil do cine. Películas do malvado Fu Manchú, peplums de gladiadores, con Maciste e Ursus á cabeza, algunha de vaqueiros, con Sartana e o Raposo, e uns anos máis tarde, as de Bruce Le, que desataron a moda de loita tipo artes marciais entre os golfos das cuadrillas do barrio.\nSeguindo pola Rúa Colón, naquel entón abriron os novos perruqueiros Andrés e Pepe unha moderna barbería, que rivalizaba co establecemento moito máis tradicional de rúa Pai Feijoo do Manolo, onde os donos eran outra parella de veteranos do peite e a navalla, a piques de xubilarse. Ambas tiñan en común aquela entrañable fragrancia que desprendían, as masaxes de afeitar Floid ® e Varon Dandy ®, dous clásicos. Un pouco máis adiante, a man dereita, unha reloxería facía esquina coa rúa Pelayo, territorio vedado e salvaxe onde comezaba o mundo dos clubs nocturnos, cutres, macarras, con cegadores letreiros de cores e rechamantes nomes: O Edén, o Marfil Vermello, o Pequeno París, O Paraíso, O Suevia onde algunhas almas perdidas, a través do vidro opaco das copas e das botellas de cervexa, entre a densa fumareda de louro de contrabando intentanban negociar algún turbio afecto, ese a o que os máis desapiadados consideran sexo, puro e duro. Ao morrer o Franco, a lombos dos anhelados ventos da democracia virían os camelos, a heroína, os yonquis e a SIDA.\nAo final da rúa, enfronte da librería Pai Feijoo, nos baixos doutro desvencijado caserón que hoxe só existe na nosa memoria, despachaba o Bar Obreiro as súas abundantes racións de comida caseira a prezos populares, comedor ateigado ao mediodía e á cea pola clase menesterosa e traballadora. De alí recordo o bafo do caldo empañando os cristais, unha sopa untuosa cos fideos máis gordos que xamais contemple, e tamén o nutritivo aroma das patacas amarelas con xarrete guisado.\nVivín gran parte da miña infancia na rúa Padre Feijoo, á beira do Colexio San Fernando, xusto encima da sala de xogos onde as nosas diversións favoritas eran o futbolín, as máquinas tragabolas de petacos que os americanos denominaban pinball, os billares e a gramola onde soaban sen parar "Black Betty", o éxito dos Ram Jam, o archifamoso "Satisfaction" dos Rolling Stones ou o pegadizo "Nin máis nin menos" dos Chichos. Máis dunha vez sacaríame de alí a miña nai, polas orellas.\nA rúa Padre Feijoo era a vía académica por excelencia da vella Auriavella, pois ao anteriormente mencionado Colexio San Fernando uníanse o Luís Vives, o Instituto Feminino e o Irmáns Villar. Ainda que non o pareza, tamén tiña valor academico a churreria da Balbina e o Sr. Eladio, cos seus bocatas de "patacas fretidas", que aportaban a enerxia precisa os estudantes nos recreos. E como non, a miña querida Farmacia Bayón, a antiga, rexentada polo afable e socarrón Afonso Bayón Toral, cunha rebotica que entón se me antollaba un misterioso laboratorio onde se fabrican fantásticos remedios, e a máis moderna, onde o malogrado Afonso pasou os seus últimos anos antes da súa prematura desaparición, hoxe en día dirixida polo seu fillo maior, o meu gran amigo Afonso Bayón Nieto. Cos Bayón, pai e fillo, viaxei durante un tempo a bordo dun Simca 1200 de cor cobalto e teito negro. Logo tería o meu pai un igual, pero de cor branca, onde eu aprendín a conducir. Todas as mañás, antes de partir cara aos Salesianos, recordo o cheiro do café con leite e os churros que se escapaba do Bar Recaredo, na rúa García Mosquera, un pouco máis debaixo da quincallería do Darío, e como aqueles efluvios mesturábanse con aquel outro, penetrante e delicioso, que emanaba da Fábrica de Chocolates "Nuestra Señora de los Remedios".\nEtiquetas: A Hestorea, Eles Fixeron e fan Ourense, Rúas\nCumprense hoxe 70 anos deste espectacular accidente; os feitos segun informacions recollidas na folla parroquial de Peliquín, foron a suma de varias desgraciadas casualidades.\nO experimentado conductor do carrito, don Hermesindo Gaiteirin, baixaba palpando o freo do vehiculo pola rúa do Hospicio (carretera de Trives, hoxe Concordia), cando de supeto o coñecido industrial da vila Don Nicanor Rapagatos, sufriu un traspés, caendo no medio e medio da rúa; o habilidoso "shoffer" conseguiu evitalo, con todo non foi quen de face-lo mesmo co axente da autoridade que dirixia o trafico neses intres, dende o seu "pulpito" no "crux" da rúa Progreso, a quen co espello retrovisor, aceunolle un bo golpe que o deixou "espellado", que non "estrelado", (menos mal que daquelas levaban a bacinilla de ferro a xeito de casco).\nComo podedes ver na imaxe obtida polo artista fotografo Sr. Pacheco, o carrito rematou intelixentemente o seu recorrido fronte a botica do Sr Bouzo, a sabendas, de que alí poderia recibir as curas de urxencia que foran precisas; na imaxe tamén podemos "ouservar", como as forzas do ordén, xa tiñan controlada a situación.\nA noticia fora dos desperfeutos do vehiculo, que de seguro o Sr. Perille seria quen de arranxalos nun santiamén, (hay non, c... que xa non tiña o taller, bo, no que fora que calquera poderia facer ese apaño), non teria mais importancia, de non ser que o día seguinte Don Aniceto que así se nomeaba o axente da autoridade perjudicado, interpuso denuncia contra do "shoffer", por agresion intencionada, facendo uso do vehiculo a xeito de arma.\nSeica habia unhas rencillas anteriores a causa dun marrao que liquidaran entre os dous, (segundo se soubo mais adiante eran compadres); o tema e que o facer o reparto Don Aniceto quen foi o encargado, quedouse co xamón que menos lardo tiña, contan os veciños, que xa denantes de darlle o coitelo o pobre do animal cando camiñaba semellaba que ia o ritmo da Macarena, pero por non molestar o "vitirinario", non lle deron a importancia debida.\nNon conseguimos atopar mais datos do asunto, "asin", que si algún parente vivo ou non acorda o caso agradeciaromoslle nos facilitara o desenlace.\nCalquera parecido con feitos reais e pura coincidencia, a imaxen como xa sabedes, e unha das montaxes que Don José Pacheco facia todolos anos polos Inocentes, e coincidiredes conmigo, que tendo en conta os medios cos que contaba, o traballo e de merito.\nAta o dagora conformabame, con consultar unha edición facsimil deste xornal, e de feito semellabame xa un privilexio.\nO caso é que descoñezo o motivo, pero non é o mesmo ler esa estupenda edición facsímil, que poder pasar as escasas follas de cada exemplar, nun orixinal.\nNa última reunión o meu amigo Amador Rego, tróuxonos uns cantos exemplares dos que atesoura, e concedeume a honra de cedermos uns días, (metaforicamente, pero devoreinos, iso si con sumo coidado, e respecto, non podía ser doutro xeito, con algo que leva 133 anos entre nós).\nNa proxima reunión, (que non sei cando podera ser), teño o palpito de que poderedes dar unha ollada o numero 1 da revista Nós. O que seria todo un luxo, seria que alguen atopara ainda que soo sexa un exemplar do "Gracioso", e no lo deixara ollar.\nAquí déixovos a portada do exemplar máis ancián do lote.\nO 23 de maio de 2008, fixen a primeira entrada desde semanario galego, e nela tedes mais datos.\nNestes días do Nadal, non podemos esquecer a elegancia.\nA cea ca familia da noite boa, foi un bo momento pra que as sogras comparaxen estilos, e como sempre os homes semellaramos berzas, (con premiso das suas caras, falo de mín); temos que arranxar esto, de cara o aninovo; o millor, xa na noite de fin de ano, temos que deslumbrar a toda a parentela, ca nosa elegancia natural.\nAproveitade que hoxe e sabado, para acudir a "Camiseria Inglesa", na rúa da Paz 8, onde como vedes no aviso que publicaban na "Zarpa" o ano 1926, tiñan as camisas "Excelsior", e un amplo surtido de pernos, e demais prendas de gran elegancia.\nAsí como fun conseguindo material fotográfico; durante este tempo, puiden darme conta, que o cinematográfico, é escasísimo; explicacións, pode haber moitas, pero a principal, penso que foi a económica, realizar unha destas filmaciones, ata para os profesionais, era un artigo de luxo.\nAínda que o nacemento das cámaras "domesticas" a nivel internacional, foi no 1923, da man de Kodak, en Ourense, non consta a súa utilización "popular", ata bastante máis tarde.\nA partires de finais dos 50, comezou a ser máis habitual, entre os afeccionados máis podentes, o realizar películas de 16 mm, e de 8 mm.\nHoxe ensínovos, a única película en 16 mm, que puiden conseguir. É propiedade de Don Pastor Fábrega, e podemos gozala, grazas á colaboración técnica do CGAI. (a cuxo persoal quero darlle publicamente as grazas, pola súa dilixencia e amabilidade).\nNon esperedes visionar eiquí unha obra mestra do cine, trátase dunha..., digamos novillada, das que os mozos daquela época contrataban de forma particular durante as festas da cidade; o empresario cedía a praza encantado, a fin de rendibilizar o desembolso que supuña a súa montaxe. O problema é que os mozos e non tan mozos tiñan máis gañas que coñecementos, e pasaba o que pasaba......\nDesculpádeme a chapuza de montaxe que fixen, pero os meus coñecementos sobre o tema presentan seria lagoas, por non dicir que océanos.\nGrazas ao amigo Norberto Tabares, tiven acceso a esta fotografía, (algúns xa a coñeceredes, porque segundo infórmame o propio Norberto, tena cedido xa para varias publicacións), e aos datos sobre os personaxes da imaxe.\nComo vos dixen fai varias entradas, o Clube de Futbol "Triunfo", (ver entradas da semana pasada), fusionouse cara ao ano 1921, co Futbol Clube "Royal", (desa época tamén era o Galicia, pero iso é outra historia), a fotografía que Norberto nos ensina, ten un valor engadido, e é a presenza dun gran afeccionado ao fútbol, Alexandre Bóveda, (outra entrada que teño pendente, pero todo andarase).\nFai uns anos, coa axuda doutro personaxe de Ourense, foise dando nome á maioría dos retratados no campo Loña en 1920. Este personaxe foi Don Armando Fernández Mazas (Chocolito), e o resultado foi este:\nDe esquerda a dereita, vestido con chaqueta, e unha banderola na man, o mozo Alexandre Bóveda (17 anos) - Camilo - Elpidio Tabares Merino, (Norberto coñecíao ben) - José Sánchez Moure - Armando Fernández Mazas (Chocolito) - Eduardo Sánchez - Genaro (Gorrión) - Jesús Goyanes - Paco Reverter - Eduardo Álvarez.\nSentados Enrique Gutiérrez e Antonio Gómez.\nPor se xa a fotografía tivese pouco valor con este cadro de persoal, detrás dos xogadores, e como sempre facendo gala da súa elegancia, aparece con chapeu o entrañable "Chaviñas".\nNon me esquezo que prometín pór orde nos meus arquivos futbolísticos, e procurar dar unha orde cronolóxica dos equipos, pero non resulta sinxelo, cando creo que case o teño, aparece algunha nova fotografía que me trastorna todo, estes días ando perseguindo o permiso para publicar unha, que posiblemente sexa do primeiro equipo da cidade. Verase.\nFeliz Noite para todos.\nEtiquetas: Deporte en Ourense, Veciños célebres\nDon Antonio Berjano Conde, escultor, e mestre da escola de artes e oficios, finou onte a noite.\nDende iste humilde blog, enviamoslle unha agarimosa aperta a sua dona e fillos.\nUns colaboradores do blog, pedíronme axuda, e loxicamente non puiden negarme.\nPara facer un traballo (que dara lugar a una exposición itinerante que poderemos ver dende logo en Ourense) sobre os estudos fotográficos de Galicia; están intentando reunir fotografías realizadas entre os anos 1880-1960, que cumpran algún destes requisitos:\nFotografías de estudo, que teñan un decorado de pano.\nFotografías de Voda en estudo.\nAs típicas fotografías que se facían nas festas, cun decorado (barquiño, avión, cabaliño, paisaxe, etc.).\nFotografías de familia, nas que se incluísen familiares falecidos, dos que se enviaban aos parentes de América. (recortaban unha foto do falecido, e poñianna, na actual)\nE calquera das moitas que andan por ahí, de don José Pacheco.\nRevisade os vosos álbums, e se tedes algunha, agradeceríavos que mas enviásedes.\nA fotografía que ilustra a entrada, e propiedade da Familia Alvarez Eire, e tratase dunha das fotografías que se facian nas festas, nos postos de rúa.\nEsta fotografía, por certo repetida , rompe algunha norma do blog, pero a culpa teremos que botarlla, ao meu entrañable amigo Ernesto Ferro, (un neno de 13 aniños amigo meu, 8 + 5 creo recordar que suman 13?).\nO sábado tivemos a segunda reunión no Liceo, e para mín, foi como un agasallo anticipado de Nadal.\nSinceramente, recoñezo, que me sentín gabado, e estouvos enormemente agradecido, non só aos que fixestes o esforzo de vir, senón tamén aos que enviastes mails comentando a imposibilidade de chegar a Ourense, nese día, (outro ano farémola en Madrid e Barcelona).\nO mellor da reunión á marxe da agradable compañía, é o caudal de información que me facilitades, xa non só física, (uns exemplares orixinais de "La Zarpa", e o "Tío Marcos" entre outras bagatelas, por alí circularon), se non a oral; froito desta é a fotografía que estades vendo hoxe.\nO meu amigo Ernesto Ferro, (que non termina o ano sen ter unha entrada só para el), sacou a relucir a súa fantástica memoria, e facilítounos os nomes deste grupo de alumnos do colexio "Los Santos Ángeles", (hoxe Maristas), do ano 1931.\nAquí tédelos de esquerda a dereita, e de arriba cara abaixo.\nRuperto Santamaría-Lamas-Román-Moncho-José Luis Álvarez-Carlos Vázquez (Chico)- X- Jesús (Suso Hermano de Elesban)-Manuel Blanco Merino*.\nLuis Somoza-Luis Campos-Zacarías Reñones-X-Francisco Fuentes Andreu (Paquito)-Ramón Alonso (Moncho)-Juan José Alonso-Perfecto-X-Domingo\nEspinosa-Alberto Guitian-Santiago Izquierdo-Fernando Andura-Tito Fuentes-Celso Rivera-Luis Quelle-y Ernestito Ferro.\nSabedes que fai uns días comecei unha serie de entradas na que vos mostrarei o publicado na primeira parte do libro do centenario dos Maristas, cronoloxicamente non lle tocaba aparecer de momento a este grupo, pero, en agradecemento a Ernesto, o adianto, nun futuro colocareina na súa orde natural.\nGrazas de novo a todos, sen olvidar o persoal do Liceo, pola sua amabilidade e bo trato.\n*Corrección feita polo seu sobriño Ricardo Blanco\nOutra das obras que chamaron a atención dos ourensans, nos setenta, foron as do edificio Cantón, (Xoan XXIII 1), nesta fotografía de Norberto Tabares, podedes ver a estrutura do edificio, e de paso serve a imaxe, pra despexar unha dubida que xurdiu o sabado 12 entre os amigos que estivemos no Liceo, ese letreiro que vedes a dereita da imaxe, confirma que preto onde hoxe esta unha desas "diabolicas" tendas que distribuen dulces pasteliños, estaba daquelas o negocio de lás "Tricolan"*, (de venta de lás esta claro, o do nome que non o teño tan certo, pero ero o dician os meus maiores, e eu non son quen de levarlles a contraria, sen ter datos). *(o nome foi correxido o día 15 de xaneiro do 2010, por indicación de Don Luis Vecino, directamente relacionado co negocio en cuestión).\nO que si lles podo asegurar e non mo discutiron, foi que nese baixos, estivo a primeira tenda das maquinas "Singer"; como casa Singer, coñecemos hoxe o edificio de Lamas Carvajal (recentemente restaurado), pero realmente o seu primeiro emprazamento foi este, como poderedes comprobar nunha imaxe que colgarei proximamente.\nUnha das vantaxes que che proporciona ter un blog, que visitan os teus amigos, é esta; cunha entrada, podo desexarvos a todos que pasedes unhas moi felices festas, e que o ano que vén, veña repleto de paz.\nAs dúas postais, son por unha sinxela razón, xa tiña decidido que este ano vos ía felicitar cunha obra de arte, para iso obtiven esta imaxe dun relevo, (que podedes gozar no museo Arqueolóxico), é obra de Alonso Martínez, no seu día formaba parte do coro do mosteiro de Santa María de Montederrramo (1605-1608).\nPero fai uns días o meu amigo Manolo fíxome chegar esta fotografía, e decidín que (para min, a lo menos), tamén é arte.\nSon os alumnos da Academia Bóveda no Nadal do ano 66.\nExcepcional traballo, do padre Doroteo Calonge, dando conta dos detalles referentes a chegada, e vicisitudes que pasaron os Franciscanos na cidade de Ourense, todo elo ilustrado con unhas moi boas imaxes, das que tentarei mstrarvos algunha os poucos.\nData do ano 1949, e a imprenta foi a de Osera "Hodire".\nPor desgraza non e sinxelo atopalo, no meu caso teño que darlle as grazas o amigo Candido Ventim, quen me permitiu achegarme as suas paxinas.\nAclarareivos a que se refire iste extrano titulo.\nEnvioume estes días o amigo Guillermo Álvarez, estas catro imaxes da rúa Doutor Fleming, véndoas é fácil darse conta do "pouco" que mudou esta rúa.\nO asunto é, que as dúas fotografías en branco e negro, relacionan a outros lectores do blog, dos que xa falei noutras ocasións, pero os teño un pouco esquecidos.\nO cartel do primeiro está moi clariño, "Antigüidades Bouzo", esa foi a primeira localización do negocio do pai de Daniel Bouzo, posteriormente trasladouse á Praza do Trigo.\nFiltráronme certas informacións, relativas a actividades cinéfilas e musicais que levaban a cabo neses negocios, pero me gustaría ter información de primeira man, así que esperemos que Daniel nos ilustre.\nNesta outra fotografía, coido que posterior no tempo, vemos a tres damiselas e un cabaleiro, que segundo teño entendido, son familia de Don Francisco Ropero, (Paco Paco), o cal tamén ten o blog á súa disposición, pra contarnos algunha anécdota da súa estancia na cidade, soa por aí un asunto dunha xavelina, que precisa de aclaración.\nFai xa algún tempo que Lisardo Mazaira me facilitou as dúas primeiras fotografías, polo cal teño que agradecerlle a el tamén a súa colaboración, de feito sen menosprezo a ninguén, é quen máis me axuda, tamén é certo que el é do gremio da fotografía, ademais dun namorado da historia da cidade, o que fai que lle resulte mais sinxelo.\nPor certo se que lle gustaría ter unha colección fotográfica das esquinas das rúas ourensás ao longo do tempo, se queredes axudarlle, ofrézome de intermediario.\nEtiquetas: Eles Fixeron e fan Ourense, Ourense Musical, Rúas\nFai uns días, preguntáronme por mail, se podería dicirlle onde se situaba exactamente o Campo das Bestas, (lugar onde transcorre o desenlace da Esmorga, de Blanco Amor).\nTeño que recoñecer, que non teño unha resposta indiscutible. Cando lin a obra por primeira vez, fíxenme a idea, de que se trataba da zona das Lagoas, próximo aos alicerces do viaduto, (onde había unha fábrica de cerámica), supoño que o ler esta frase\n"Foi diste modo como chegamos ó Campo das Bestas que vén sere, coma vosté me enseña, o logar onde os varrendeiros van baleirar o cisco da cibdá",\ne os datos que aparecen antes desa frase, foron os que levaron a pensar nesa localización.\nTiven ocasión o mércores pasado de charlar un momento co profesor Monxardín, quixen aproveitar para saír de dúbidas, e fíxenlle a consulta; o caso é que non conseguimos chegar a unha solución definitiva, e aínda por riba, me amplo as opcións, ao advertirme de que estaba limitando as lagoas, á zona hoxe así denominada, pero antigamente era máis ampla, achegándose ao actual Parque de San Lázaro.\nSigo coa dúbida, se algún podedes achegarme algunha suxestión, gustaríame que o fixésedes.\nDisculpade que repita a fotografía, pero e a millor que teño da zoa\nEsoutro día, na xuntanza, o amigo Santiago Mosquera, tiña interese en saber se alguen tiña coñecemento da existencia dun surtidor de gasolina na Alameda (Bispo Cesareo), o certo e que ninguen o lembraba, a pesares de que vendo esta fotografía, mais dun dos que por alí andaban, tivo que pasar por de diante dese aparato.\nA fotografía e unha clara pista que delata a sua existencia, ainda así, e pra despexar todalas dubidas, se algun de vos lembrase del, a ver se pode aportar algun dato mais.\nNon vaia ser que se tratara dun telefono dos taxis, (pola pinta non vai ser), ou dalgun extrano artiluxio.\nDurante a xuntanza, o falar diste tema, sairon a luz a existencia dun surtidor preto da Imprenta "La Industrial", caseque na esquina da rúa de Reza, (existen fotografías xa del, e podese ver no blogue), e outro preto do "Roma", este segundo non temos imaxes que o corroboren, se alguen a pode aportar agradeceriamosllo.\nGrazas o amigo Candido Ventim, tiven acceso a esta imaxe.\nLoxicamente non entra no grupo das que quero ensinar istes días, xa que ten bastantes aniños, pero supoño que o mesmo que chamou a miña atención, a vos tamén vos gustara vela.\nNon vou decir onde e, esa e a vosa misión, agardo os mails.\nVentim escusa mandar mail, xa sei quil sabeo.\nSabedes o conto daquel sastrecillo, que logo de liquidar a sete molestas moscas, dun só golpe, saíu presumindo diso á rúa??.\nPois neste caso é algo parecido, eu con esta fotografía, cubro tres obxectivos:\n1º froito da reunión do sábado, recibín, e sigo recibindo (grazas), material marabilloso pra o blogue; esta fotografía que me facilitou Norberto Tabares Feijo, é unha delas. Pois ben estes días veredes algunha das imaxes que compartimos ese día.\n2º esta semana comprometinme, ha publicar material, que non se afastase moito no tempo, e que a maioría puidésemos recoñecelo, por habelo visto en persoa, pois ben, a fotografía é dun grupo de alumnos do ano 46, co cal non todos (por desgraza), pero moitos aínda se poderán recoñecer.\n3º sérveme tamén, para continuar recordándovos, que iste ano os Salesianos están celebrando o seu centenario da chegada á cidade.\nSe recoñecedes a algún dos personaxes, podedes dicirmo por mail, e poreino para axudar a recoñecer esas cariñas que un pouco mudarían, non si?.\nDon José Saburido, Don Olegario, e un xoven Elpidio Tabares, xa vos digo eu que están na imaxe.\nNos últimos tempos, é un pracer descubrir, que sodes moitos os que gozades destas vellas imaxes.\nFai poucos días pedíronme que colgase imaxes das obras da torre, e eu só puiden pór unha, imaxe na que de lonxe, podíase ver que aínda non estaba rematada, e dicía que me gustaría poder colgar algunha mellor.\nDe forma case inmediata, comentáronme da existencia destas dúas; a primeira realmente clarificadora, conseguiuna o amigo Manolo, Web máster de http://www.canedo.eu/ , e supoño que a Don Florentino Moretón, (que é quen lla cedeu), non lle importase que eu a utilice; a segunda envíama o amigo Juan Valencia, e aínda que non se observa todo o ben que nos gustaría a torre, serve pra decatarnos, da coexistencia das obras, coas do edificio de en fronte, aquilo debeu ser un caos circulatorio, non quero imaxinarmo hoxe en día.\nXa sei que notouse moito a improvisación; Amador por exemplo non chegou aos ibéricos, e algún queixouse de que as chourizas, faltaballe un pouco de fume (dadevos conta que os caseiros xa se sabe...), certo que o queixo e o pan escasearon, por non falar dos petiscos quentes, que aínda faltáballes unha horiña de desconxelación. Humildemente pido desculpas, e prometo intentar corrixir eses erros o sábado que vén, polo de agora xa teño encargadas unhas centoliñas, que seica andan de oferta no "Jrove". Nesta tivemos asistencia medica, (moi cualificada de certo); non teño confirmación de servicio medico o sabado que ven, asi que o que quera ter libre acceso as viandas, que traia unha autorización do de cabeceira, eu non quero ter cargas de conciencia, e alí todos pasabamos dos vinte.\nBromas aparte, non teño máis que palabras de agradecemento, cara aos que me fixestedes a honra de acudir á convocatoria.\nO sábado 19 estaremos outra vez no liceo a partir das cinco da tarde, se non nos ves no patio de columnas, pregunta aos conserxes, por certo grazas tamén ao Liceo, pola súa amabilidade e excelente colaboración.\nSe algún quere escanear algunha fotografía, que a traia, e despois envíolla por mail.\nComo xa vos dariades conta a fotografía que ilustra a convocatoria, non e dos que estivemos o sabado; tratase dunha das fermosas imaxes que me ten deixado Don Norberto Tabares, e nela vemos o seu bisavo, facendo un brinde, con outro cabaleiro, que non me atrevo a aseguralo, pero pra mín que se trata de Don Amador Villar Amor, agardo que algun parente proximo poda darme unha resposta, a data polo que me dín e o ano 1900, e a ubicación e descoñecida.\nFotografía cedida polo amigo Ventim\nCompracer a todo o mundo, é unha misión imposible, seino por os vosos mails, que uns prefiren fotografías máis recentes anos 50 a 70, e outros gozan mais coas anteriores.\nAínda que intento alternar temas, vexo que non o consigo, revisando as últimas entradas, funme afastando no tempo, para intentar compracer aos que queren algo máis recente, farei unhas cantas entradas "actuais".\nHoxe ensínovos, o aspecto que tiñan as primeiras piscinas de Oira; xa coñecedes a barcaza que se instalaba no rio, (se non o lembrades buscala polo blog que por aí anda).\nPois antes de facer o vaso actual, fixéronse estas, que vedes na fotografía, loxicamente en pouco tempo, quedo demostrado que eran de todo punto insuficientes, polo cal houbo que construír as que hoxe coñecedes.\nAlgún dos novos, que siguen o blogue, poderia pensar que Layton, era o nome dun clube deportivo da cidade, e non era asi; non lembro cando pechou, (penso que cara os 70), pero "Calzados Layton" foi unha das millores firmas que tivemos en Ourense, como podedes observar na postal, tiña despacho en Ourense e mais en Vigo.\nO que si e certo, e que colaborou de xeito habitual co deporte na cidade, o seu equipo de basket, foi dos mais competitivos que tivemos por eiqui.\nA fotografía dabaixo, da colección da amiga Reme Fitera, poñovola, pra que podades ubicar ven o local que tiña na rúa do Paseo, a letra "S" que tedes na esquina esquerda, e do rotulo, da confetaria "Ramos", hoxe diriavos que estaba xunto o "MarYan" do Paseo, pero nos anos cincuenta nin siquera estaba a camiseria "Aser", e pra ser sincero, non sei cal era o negocio que ahí estaba, pola fotografía, vexo que era un negocio de pañeria, de Vda. de Roman, pero non o coñecín.\nFotografía do Arquivo de Norberto Tabares Feijoo, e que tamén ten copia Felipe Fernandez Chacón.\nDe pé 1º pola dereita José Anta García coñecido por "O Pinilla".- 2º Gustavo Ulloa.- O terceiro e o militar están sen identificar.- 5º Felipe Durán (coido que Fernández Duran, pai de Felipe Fernandez Chacón) o sexto sen identificar 7º. Daniel Durán, e 1º esquerda sentado Elpidio Tabarés Merino (o pai do amigo Norberto).\nUn novo colaborador, leva uns días, enviándome magníficas xoias que garda no seu álbum, hoxe estreo as súas colaboracións no blog, con esta fotografía, por diversos motivos.\nAntes de nada agradecerlle a Norberto Tabares, a súa axuda, e colaboración, en nome de todos, pero ao mesmo tempo síntome en débeda con el de xeito persoal.\nExplícovolo, no meu álbum familiar estaba a fotografía que vos ensino ao final da entrada, e non conseguiamos saber quen podían ser os deportistas, e/ou o motivo de estar esa fotografía xunto ás do meu avó; grazas aos datos de Norberto, agora sabemos que, quen pousa con xesto moi serio, ante Don José Pacheco, era Don Gustavo Ulloa, amigo do meu avó. Grazas.\nOutro motivo para facer esta entrada, é seguir colaborando a que o blog amigo\npoida seguir reconstruíndo a historia do fútbol local, (a fotografía inferior, xa sabe que está á súa disposición, e a do equipo supoño que non haberá inconveniente).\nCon tanta explicación, sinto que os datos que facilito da imaxe, sexan escasos, pero que se lle vai a facer.\nO Triunfo F.C. é probablemente un dos primeiros equipos de fútbol que tivemos na cidade, (outro que en breve mostrareivos foi o "Royal" de Alexandre Bóveda), creo non equivocarme, ao datar os seus comezos, na primeira década do século XX, (1916, máis ou menos, pero con pouco marxe de erro), e probablemente o campo de xogo fose o Campo de Aragón (San Francisco); o campo Loña non se pode descartar, pero xogando a adiviños, e tendo en conta o que se ve nas imaxes, (xogo con vantaxe, porque eu vin a do Royal).\nPara os que seguides o blog, xurdiranvos dúbidas sobre como encaixar os equipos Numancia e Burgas, que xa apareceron fai tempo por aquí. Aclararvos que probablemente fosen coetáneos, aínda que os xogadores destes dous equipos, eran máis novos que os que hoxe vos presento. Teño moitas dúbidas sobre a cronoloxía do fútbol Ourensán, pero en próximas entradas que farei do tema, intentarei desfacer a lea, paciencia.\nEtiquetas: A Hestorea, Deporte en Ourense, Vixiantes do pasado\nPido desculpas de antemán os habituales do blog, pero e que esta fotografía vai dedicada a un soo deles, e loxicamente, a maioria non a entenderes.\nAno 62 Domingo de Ramos na catedral, xa fai deso 47 anos, e tu xa tiñas????.vota contas.\nFelicidades e unha forte aperta.\nPor si el tiempo y la distancia te han hecho olvidar nuestro "gallego", (no se te ocurra coger un diccionario, para evaluar el mio), aperta es un abrazo.\nFotografía da colección de Don Santiago Mosquera\nXa me gustaria a mín ter a solución, non pra esta dubida, senon pra os problemas de verdade, pero non, dende logo que non a teño.\nO que si que a ten e o amigo, Alfredo, quen no último intre enviou un mail que da solución a toda las dubidas, e achega gran cantidade de datos.\nDe feito decidín considerar a sua resposta, como unha entrada remitida por el.\n"A primeira fotografía corresponde ó que se chamaba "Camiño da Fonte do Bispo" e hoxe debe se-lo final da rúa de Pura e Dora Vázquez. A última casa da esquerda, de baixo e planta, xa non existe dende que se urbanizou Villa Valencia sobre os anos 70. E detrás dela aparecen, transversais, outras dúas casas; unha debe de ser o 2 de Villa Valencia e outra, da que se ve unha esquina da fachada, é a propia Villa Valencia, así chamada porque a construíu o meu avó materno, Manuel González Valencia, casado con María Lage Valencia, a miña avoa. O avó púxolle o seu apelido para que os carteiros soubesen onde entrega-las cartas, xa que pola zona apenas había casas (de feito, nos recibos da luz dicía "Salto do Can") . Logo construíronse mais casas e por comodidade, a xente empezou a chamarlle Villa valencia a toda a rúa e "travesía de Villa Valencia" á actual rúa de Alexandre Bóveda.\nA segunda está tomada uns metros máis a esquerda, evidentemente dende o outro lado do río (probablemente no que era lavadoiro das Burgas). A casa medio asolagada era a "taberna do Angelito". Detrás dela vese a da "Estrella" que era a dona da mercería que había no baixo, De alí ata o río había unhas construcións precarias, que seica se fixeron para substituí-las arrasadas na riada de 1945. Lembro unha perruquería, a tenda da "Paca" e un zapateiro remendón; establecementos todos dos que fun cliente. A taberna e a mercería estaban nun cruce no que á esquerda se ía cara Ponte Pelamios e á dereita por un camiño estreito que cruzaba a rúa de Villa Valencia pola parte de abaixo e logo seguía como "Camiño da Fonte do Bispo". Para pasar dende a recentemente derrubada Casa de Baños ata o camiño que subía a Ponte Pelamios e Villa Valencia, había unha pontella, tamén construída trala riada do 5, que con todo seguridade está debaixo do nivel do río. A zona estaba tan mala alumeada, que unha noite, que non funcionaba a bombilla de Casa de Baños (a seguinte estaba nun pau fronte á taberna do “Angelito”), empecei a notar mentres cruzaba a ponte unha humidade nos pes, e é que a auga xa me chegaba á altura dos nocellos e coa escuridade non se vía.\nNa terceira se que me colledes un pouco despistado; pero pola falta de edificación nas beiras dos muros poderíase situar po entre o Parque Barbaña e o barrio de Portocarreiro, que daquelas era pouco máis ca monte.\nEu vivín media vida no 2º piso da Villa Valencia, Estas historias para min son cousa de onte pola tarde, pero entendo que, cos cambios que sufriu Ourense, semellen relatos da época dos castros polo menos".\nAlfredo Manuel Cid González\nSabedes que o premio e humilde, e dou por feito, que Don Alfredo non tera inconvinte en compartilo con todos nos.\nEiqui tedes o prometido, a fotografía da Ponte Maior.\nCon exactitude non podo dar a data (como case sempre), pero tendo en conta as fotografías que formaban o lote que me deixaron, penso que non debe ser anterior o 1890, nin posterior o 1915, xa sei que e un marxe moi amplio, pero non teño datos pra aproximalo mais, sintóo.\nPoñovos a orixinal, tal e como mo deixaron; e o que tedes arriba. Abaixo esta unha das miñas chapuzas de retoque, agardo que sexa do voso agrado.\nGrazas polos mails, que recibín, tentando botar unha mán, sempre son benvidos.\nEtiquetas: Detalles, Pontes\nNon, polo de agora non se trata de organizar unha reunión familiar dos Romero Peláez, xa se andara, pero primeiro haberá que salvar o escollo da distancia, Costa Rica, non está precisamente á beira do Padornelo.\nEles resolverán o problema, o que eu fomento con esta entrada, é o reencontro de dous irmáns, que por circunstancias da vida estiveron separados durante moitos anos.\nDon Felisindo Romero Peláez, foise definitivamente pra Costa Rica, no ano 1906; antes de emprender a viaxe, en 1901 visitou o estudo de Don José Pacheco, e encargou un retrato, que levo con el na súa viaxe, (ese retrato xa esta publicado no blog), e é o que conserva a súa neta, Carmiña Romero, o que non sabiamos, é que Don Felisindo xa coñecía aquelas terras, como demostra o retrato que hoxe vos mostro del, realizado en San José de Costa Rica o ano 1898, este segundo permaneceu nestas terras, acompañando ao de Dona Albina Romero, a súa irmá, durante todo este tempo.\nCon esta xuntanza damos por rematado o caso; o que non descarto, e que me faciliten alugunha fotiño mais. A parte ourensana da familia, seica ten gusto pola historia, co cal unha maniña en forma de algunha entrada, xa nos enviará.\nTerceira e última da serie da riada, nela xa atopamos datos dabondo, aínda así non e sinxelo, ubicala.\nNon tiña intención de por datos das achegas, pero algunha protesta polo escaso da información, fixome mudar de idea.\nSegundo parece, as opcions mais validas, son a trasera da Carcere de Progreso; diante do Rianxo, na Praza de Abastos; e algun di que proximo a desembocadura, onde se xunta co Miño, (detras da rúa Antonio Puga), esta última e a que menos me parece, pero....\nXa volo advirto, eu non o sei con certeza, así que a solución depende de vos.\nO día 10 poreivos os datos que teña, e o premio.\nEhhhh, nin can.\nO premio como xa vos dixen e porvos unha fotografía da Ponte Vella, sorprendentemente inedita.\nDesculpade a calidade da fotografía, enviaronma escaneada, e pouco se facerlle.\nNesta ponte, en moitos fogares, comezan os preparativos do Nadal, poñer o arboliño, o belen, e todos os adornos tipicos destas datas, (hoxe os rapazes dirian "miticos", sera así).\nComa sempre os homes escoitaremos veladas acusacions de "discurrir" o bulto, (por certo, vai haber que buscar outra frase pra o tema, hoxe con tanto metro sexual que anda por ahí, os do bulto cada vez somos menos, e non e cousa de apandar co bulto e o resto), o caso e que pra disimular un pouquiño e pàreza que estamos a facer algo, o amigo Chicho, barman do añorado Auria, traenos a receita dun cocktail, que poderiamos catar esta fin de semán, e se gusta, facelo pra toda a familia, (adultos), no nadal.\nNon sei se o "Parfast Amour" sera sinxelo de atopar, veremos se no colmado da Praza Maior, ou no outro que hay en Progreso, dende que pechou o Santorúm do lado da miña casa, ando perdido nos temas de delicatessen. (por si es caso preguntade tamén por "Parfait Amour", non vaia ser que teña un erro de imprenta).\nFotografía da colección de Juan Valencia\nEiqui tedes a segunda das imaxes da riada, nesta xa podedes observar algunha construcción que pode axudar a ubicala, pero eu non o vexo nada facil.\nO luns tedes a terceira e última.\nTráiovos hoxe esta fotografía, do gran Rizo, outro pensaria que era tirar carrete, por sorte don Xosé Vazquez Arias, decatouse que este tipo de retrato, axudaria co tempo, a facerse unha idea de como era a vida naqueles tempos.\nNesta ocasión, podedes comprobar que o problema de aparcadoiro, xa é algo que co que convivimos desde fai tempo.\nNa imaxe, vemos a un sufrido industrial, (daquelas había que facer case todo persoalmente), intentando estacionar o seu "tráiler" nunha rúa da vila de Celanova, posiblemente con intencións de encher para continuar viaxe, o problema teno, ao atoparse xa estacionado outro "vehículo", baixo a atenta mirada do seu propietario quen vixía un posible rozamento nas defensas da súa propiedade, non vaia ser que se teña que ir visitar o chapista.\nGozade da fotografía, e non perdades o tempo intentando buscar parecidos entre os personaxes retratados, e algún parente e/ou coñecido.\nPolo si ou polo non, xa vos informo, que non forma parte do meu álbum familiar; aínda que agora que me fixo, o que está mirando cara a tras, tenme un aire?...., non!, non pode ser, este vese que é moreno, e o outro ten o pelo castaño.\nDivertídevos na ponte, quen o teña.\nEtiquetas: Escenarium, Trives, Vixiantes do pasado\nFotografías da colección de Juan Valencia\nEsoutro día ensineivos una fotografía da riada, ou enchenta do ano 45, xa daquelas comentei que non habia sido a unica das que o "humilde" e nada ben tratado Barbaña, tivo na historia.\nO amigo Juan Valencia, deixoume unas imaxes, espectaculares doutra delas, a fecha non esta clara, pero non andara moi lonxe das que me apunta Juan (67-68), añadín o 66 por consello dun rapazote amigo meu (ten certa idade, e xa se sabe a idade da experiencia).\nO caso e que tampouco temos ben localizada a ubicación, así que xa tedes traballo pra os días de troula que se aveciñan, o sabado poreivos a segunda, e o luns a última; aínda que no medio me enviedes mails, non farei uso dos datos nin opcions que me deades, pra non liar os que teñan dubidas.\nO xoves 10, porei as achegas, e de agasallo unha fotografía, (penso que descoñecida) da Ponte Romana. Agardo as vosas suxerencias\nDon José Mosquera López\nNon fai moito tempo fixen unha entrada falando moi pouquiño, (non sabia mais), desta empresa orensana, estes días recibin estas fotografías, (e algunha mais), que me envia un novo amigo, e aparte de darlle as grazas, teño que admitir que xa me fixo el mesmo a entrada, con que leades o texto, procedente da revista do Ministerio de Traballo, e vexades a fotografía, xa teredes datos suficientes pra facervos unha idea do fundador e da empresa.\nTerei que facer algunha entrada posterior, xa que aínda quedaron imaxes no arquivo, e teño que presentarvos a Don Manuel, quen abriu a tenda de Calzados na rúa Lamas Carvajal, pero polo de agora eiqui tedes estas.\nGrazas Don Santiago


Novidades: a "cor do ano" de Pantone é unha dobre dose de esperanza, realidade para 2021\nA "cor do ano" de Pantone é unha dobre dose de esperanza, realidade para 2021\nPor Sophie Cannon\n9 de decembro de 2020 | 12:47 pm | Actualizado\nAs dúas cores Pantone do ano representan brillantes esperanzas para 2021, aínda que recoñecen as sombras realidades de 2020.\nNY Post pode ser compensado e / ou recibir unha comisión de afiliados se compra a través das nosas ligazóns.\nMellores cestas de agasallos de Nadal 2020: 28 ideas para paquetes de vacacións únicos\nEstes populares auriculares Beats Solo3 teñen un desconto do 40 por cento\nMellores agasallos de Santa segreda do 2020 por calquera orzamento: 30 ideas que lles encantarán\nSur La Table leva ata o 55 por cento de desconto nos utensilios de cociña de luxo\nAs persistentes nubes de tormenta de 2020 separáronse nos albores de 2021, deixando paso a un sol amarelo amarelo e a un poderoso gris claro como as tonalidades oficiais do novo ano.\nPantone, a autoridade mundial en todas as cousas sobre a teoría das cores e as paletas de moda, lanzou a cor do ano 2021, ben, en realidade as cores do ano, con dous tons escollidos para os próximos 365 días.\nO primeiro é un amarelo brillante e alegre, chamado Iluminante (Pantone 13-0647), e o outro é gris claro, chamado Gris Último (Pantone 17-5104.)\nPoderíase argumentar que Illuminating trata sobre a promesa dun feliz ano novo, mentres que Ultimate Grey recoñece a sombría realidade dos últimos meses de pandemia.\nEsta é a primeira vez desde 2016 que se configuraron dúas cores para compartir o foco. En 2016, a parella tiña un rosa suave chamado cuarzo rosa e un bígaro claro chamado Serenity.\nDe feito, as dúas cores escollidas para 2021 din moito.\n"A selección de dúas cores independentes resalta como diferentes elementos se xuntan para expresar unha mensaxe de forza e esperanza que é perdurable e edificante, transmitindo a idea de que non se trata dunha cor nin dunha persoa, senón de máis dunha". A unión dun Grey Ultimate perdurable co Iluminante amarelo vibrante expresa unha mensaxe de positividade apoiada pola fortaleza ", dixo Leatrice Eiseman, directora executiva do Pantone Color Institute. "Práctico e sólido, pero ao mesmo tempo cálido e optimista, esta é unha combinación de cores que nos dá resistencia e esperanza. Necesitamos sentirnos animados e elevados; isto é esencial para o espírito humano ".\nPoderíase argumentar que Illuminating trata sobre a promesa dun feliz ano novo, mentres que Ultimate Grey recoñece a sombría realidade dos últimos meses de pandemia. Pantone\nA elección de tonalidades de Pantone tamén nos ofrece unha paleta para colorear o próximo ano: desde o que vestimos e vemos nas pasarelas ata como deseñamos e amoblamos as nosas casas. A compañía ofrece orientacións sobre como combinar as dúas cores nun único aspecto cohesionado, para alegrar calquera día e ir firme no futuro.\n"Un matrimonio de forza e optimismo, Ultimate Grey e Illuminating non teñen por que usarse en proporcións iguais, calquera das dúas cores pode ter prioridade xa sexa para a roupa, a beleza, o mobiliario para o fogar, o deseño do produto ou o embalaxe", di o comunicado de prensa.\nDesde produtos de beleza ata artigos para o fogar, The Post botou unha ollada a este combinado de cores e reuniu algúns imprescindibles para asegurarse de estar ao día cos tempos e estas tendencias de cores. Traendo positividade e resiliencia con eles, aquí podes abrazar Illuminating e Ultimate Grey no ano que vén.\nCores do ano en roupa\nA moda non é allea ás combinacións de cores, polo que ter dúas cores para 2021 é unha bendición disfrazada para o próximo ano. Desde o esencial de todos os días ata os bolsos e zapatos, o combo amarelo e gris seguramente traerá o sol a calquera pista e tenda de roupa este ano.\n"A iluminación puntuada por un toque de Ultimate Grey transmite unha mensaxe de sol e forza. Enduring Ultimate Grey proporciona un gran punto de rebote con Illuminating que trae algo de brillo a través dunha bufanda, calzado, bolso, chal e tops ", di a nota de prensa de Pantone.\nCariuma X Pantone OCA Low of the Year of Color, 89 dólares\nCariuma volve coa súa terceira colaboración coa cor do ano con Pantone. Este ano, con dúas cores, veñen dous zapatos diferentes, un no amarelo iluminado e o outro no gris último.\n"A marca brasileira de zapatos sustentables, Cariuma, está orgullosa de ser nomeada compañeira oficial de calzado de Pantone pola súa cor do ano 2021 con deseños en edición limitada da súa zapatilla deportiva OCA Low. Correcto. Aninovo, DÚAS novas cores Pantone. "\nAs zapatillas baixas presentan as cores exclusivas e presentan o logotipo de Pantone na lingua, no lateral e na sola interior do zapato. Como un extra adicional, a empresa usa caucho reciclado para a sola exterior e unha plantilla de escuma de memoria a base de plantas, que lle proporciona confort e beneficios para o planeta.\nAmbas cores estarán dispoñibles para a reserva do 10 de decembro no sitio web de Cariuma, así que asegúrate de deixar o teu nome para este traballo oficial de Pantone.


A Marea pedirá no Pleno Municipal que A Coruña retire as honras outorgadas ao Rey Juan Carlos - diSÍnoticias.es\nA Marea pedirá no Pleno Municipal que A Coruña retire as honras outorgadas ao Rey Juan Carlos\nA Marea Atlántica defenderá no vindeiro pleno do Concello da Coruña unha moción na que reclama que se lle retiren a Juan Carlos de Borbón todas as honras outorgadas polo Concello e que se reprobe a súa conduta na recente visita a Sanxenxo, tras dous anos “fuxido”, explica a Marea, a Abu Dabi. Os concelleiros da formación que apoia ao boerno local de Coruña estima que o monarca “evita responsabilidades polos seus actos”. Nesta iniciativa tamén insta ao Congreso dos Deputados a investigar os indicios de delito na actividade do rei emérito, e a modificar o artigo 56 da Constitución, que lle atribúe ao monarca unha anacrónica inviolabilidade ante a Lei.\n“Hai indicios de que Juan Carlos de Borbón, puido cometer fraude fiscal, branqueo de capitais e suborno, tanto antes coma despois de abdicar, pero non rendeu contas por estes feitos, por mor da súa inviolabilidade, a prescrición dos delitos e, nos casos máis recentes, as facilidades que as institucións do Estado lle deron para regularizar a súa situación”, apunta a Marea nun comunicado.\nA moción sinala que o monarca puxo de manifesto no seu fugaz regreso “o seu desprezo pola obriga de exemplaridade e honorabilidade a que o compromete a natureza do seu cargo, así como unha completa falta de sensibilidade e respecto cara a cidadanía do común”.\nA Marea apunta que Juan Carlos de Borbón, que hai case medio século pilotou a Transición da ditadura franquista a unha democracia parlamentaria, “converteuse na proba vivinte de que manter a figura dun Xefe de Estado por enriba da lei é unha idea incompatible cunha sociedade democrática”. Califica o seu compotamento a fin de semana pasada en Sanxenxo como “moi pouco exemplar” e inciden en que desprazarse nun jet pagado por un emir de Abu Dabi, vulnera o código de conduta do que se dotou a propia Casa Real española.\n“Nun momento no que as institucións públicas deberían dar exemplo de compromiso e responsabilidade, non de impunidade, levamos o debate ao Pleno do Concello da Coruña e agardamos contar co apoio de toda a Corporación para reprobar o comportamento de Juan Carlos de Borbón”, conclúe a formación mareante no seu comunicado.


Fidxi - Desgalipedia\nMatanitu ko fillo, Republik von Fidxi, Fixi Garaxjeiá\nLema: Temor ao Demo e honor a Darth Gayder\nInglés, fidxiano e indostánico\nSe non aparece nalgunhas libros de Xeografía, é que a súa profesora é unha meiga horrenda.\n— sobre Fidxi.\nAs Illas Fidxi son un país illado da Oceanía, atópase no borde humanizado da Oceanía.\nAs illas Fidxi foron habitadas por asiáticos que viñan por aquí en canoas na procura de mozas virxes para escribir hentai antes do século XVII estableendo aquí unha civilizaión de paz, armonía e sexo universal. No século XVIII o estadounidense Truman Burbank chegou aquí e conquistou a zona a base de regalar cartos a todo o mundo corrompendo a idílica sociedade do lugar, logo o Imperio Británico enviou aquí a varios corsarios que invadiron a zona e puxeron a traballar aos nativos producindo té, opio e chapeiros. Nos anos 70 o Imperio deulle a independencia a que se ilegarizara o opio, os hapeiros e o té só o tomaban os carcas.\nNon nos dixeron que pasou pero nos 80 deuse un golpe de estado e Fidxi convertiuse en República, os partidos eran duais pero Franco reencarnouse nun militar local e comezou a dar golpes de estado alo loco, desde entón domina o país.\nFidxi son 666 illas, dúas enormes e catro pequenas seguidas doutras tantas aínda mais pequenas, dentro de dous anos haberá mais illas xa que os volcáns están facendo agora mesmo outras miniillas. O goberno de Fidxi soe alugalas a científicos tolos e organizacións malvadas para que poñan nelas as súas bases segredas, como a illa do Dr. Maligno ou a do Doutor Mabuse.\nEstas illas teñen moitas montañas as poucas chairas que hai soen ser hortas, o resto son cadeas montañosas selváticas onde aínda quedan soldados xaponeses que pensan que a Segunda Guerra Mundial non rematou, o que dificulta os cultivos de arroz, chocolate e maruxiña.\nAínda que semelle que estas illas están petadas de turistas iso non é certo, só hai dous hoteis nunha illa, a maioría anglosaóns de Australia e dos Estados Unidos de América a pesares de seren todo illas hai 28 aeroportos. Debido a que isto é o paraíso non hai problemas e polo tanto non hai literatura, están todo o día papando arroz, bueando e xogando ao rugby.\nPara os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Fidxi.\nTraído desde "https://desgalipedia.org/index.php?title=Fidxi&oldid=135227"\nA última edición desta páxina foi o 16 de setembro de 2018 ás 13:28.


NOVAS DAS BIBLIOTECAS: Henning Mankell en Compostela\nHenning Mankell en Compostela\nOnte o escritor Henning Mankell, como gañadora na categoría de lingua estranxeira, recolleu o Premio Literario Arcebispo Juan de San Clemente pola súa novela “El chino”\nO premio promóveo o Instituto Rosalía de Castro de Santiago de Compostela. Caracterízase por ser os propios alumnos do centro, xunto cos doutros catro institutos de ensino secundario da comunidade galega, os que votan polos gañadores logo de ler as obras propostas. Entre os autores que se alzaron co galardón en anos anteriores atópanse Mario Vargas Llosa, Haruki Murakami, Carlos Fuentes e Almudena Grandes entre moitos outros.\nAcompañado por outra das galardoadas da XV edición, a escritora Inma López Silva, Mankell sorprendeu aos seus interlocutores falando nun perfecto galego portugués no que confesou a súa satisfacción por estar en Compostela e recoller un galardón outorgado por mozos lectores.\nNeste sentido, o director do instituto Rosalía de Castro, Ubaldo Roda, recordou que "Mankell non puido estar presente no seu día para recoller o premio xunto a López Silva e Martínez de Pisón e prometeu facelo tan axiña como lle fose posible". Fíxoo agora, en maio, o mes no que o centro educativo envorcouse recordando a estancia de García Lorca en Santiago nunha homenaxe ao que tamén quixo sumarse o novelista sueco.


SARS-CoV-2 IgM / IgG Antibody Kit Kit-SARS-CoV-2 Test Products-Sinocare\nKit de proba de anticorpos IgS / IgG SARS-CoV-2\n(Método do ouro coloidal)\nO kit de proba de anticorpos IgS / IgG SARS-CoV-2 é para o cualitativo detección de anticorpos IgS / IgG SARS-CoV-2 no soro humano, mostra de plasma ou sangue total.\nO novo coronavirus pertence ao xénero β. COVID-19 é unha enfermidade infecciosa respiratoria aguda. As persoas son xeralmente susceptibles. Actualmente, os pacientes infectados polo novo coronavirus son a principal fonte de infección; as persoas infectadas asintomáticamente tamén poden ser unha fonte infecciosa. Con base na investigación epidemiolóxica actual, o período de incubación é de 1 a 14 días, principalmente 3 a 7 días. As principais manifestacións inclúen febre, fatiga e tose seca. Nalgúns casos atópase conxestión nasal, secreción nasal, dor de gorxa, mialxia e diarrea.\nl Detección rápida dentro de 15-20 minutos\nl Detección cualitativa separada de anticorpos IgM / IgG\nl Funcionamento sinxelo sen equipos\nl Resultado visual e fácil interpretación\nInterpretación do resultado\nProbas virales (+)\nProbas virales (-)\nO paciente está no período de novas probas serolóxicas do coronavirus, aínda non se produciron anticorpos específicos no sistema inmunitario.\nÉ probable que o paciente nunca tivera unha infección por COVID-19.\nO paciente atópase na fase inicial da nova infección por coronavirus.\nExiste unha gran probabilidade de que a nova infección por coronavirus estea na fase aguda. Neste momento, hai que ter en conta a precisión dos resultados das probas de ácido nucleico e é necesario confirmar se o paciente ten outro tipo de enfermidades. Atopáronse casos positivos ou débiles de IgM en pacientes causados por factor reumatoide.\nOs pacientes poden atoparse na fase media ou avanzada da nova infección por coronavirus ou da infección recorrente.\nOs pacientes poden ter unha infección previa pero xa se recuperaron ou o virus foi eliminado do corpo. A IgG producida pola resposta inmune mantense durante moito tempo e pódese detectar na mostra de sangue.\nO paciente está en fase activa de infección vírica, pero o corpo humano desenvolveu inmunidade ao novo coronavirus.\nO paciente infectouse recentemente cun novo coronavirus e o corpo está actualmente en fase de recuperación, pero o virus eliminouse do corpo e o anticorpo IgM non se reduciu ao límite de detección; ou a proba de ácido nucleico pode ter un resultado falso negativo e o paciente está na fase de infección activa.


O significado dos símbolos utilizados nas etiquetas dos produtos de limpeza | Consumer\nO significado dos símbolos utilizados nas etiquetas dos produtos de limpeza\nAdvirtan ao consumidor dos riscos que leva un uso incorrecto\nAlgúns produtos de limpeza de uso común nos fogares conteñen produtos químicos que poden resultar perigosos ou tóxicos, e se se utilizan de maneira inadecuada causan efectos nocivos sobre a saúde humana ou sobre o medio ambiente.\nNa súa etiquetaxe, de acordo co Real Decreto 255/2003, polo que se regula a clasificación, envasado e etiquetaxe de preparados perigosos e coa Nota Técnica de Prevención nº 635 (NTP 635) do Instituto Nacional de Seguridade e Hixiene no Traballo, atopamos unha serie de símbolos ou pictogramas que advirtan ao consumidor dos riscos que leva un uso incorrecto.\nSegundo as súas propiedades fisicoquímicas, temos produtos:\nExplosivos: En determinadas condicións (por efecto da calor, en contacto con outros produtos, por rozamientos ou choques) poden explotar.\nSon explosivos os aerosois de todo tipo (lacas, desodorizantes, etc.) mesmo cando están baleiros poden explotan por encima de 50º C.\nPrecaucións: Nunca se deben almacenar en lugares con altas temperaturas, hai que evitar golpealos e situalos preto de fontes de calor: raios solares, calefacción, lámpadas.\nComburentes: Son produtos ricos en osíxeno que en contacto con outras sustancias (sobre todo con aquelas inflamables) producen unha reacción fortemente exotérmica.\nClasifícanse como comburentes todos aqueles desinfectantes que conteñen peróxidos, como ao ácido peracético.\nPrecaucións: Débense almacenar afastados doutros produtos químicos, en especial dos inflamables.\nProdutos inflamables. Son aqueles que arden facilmente baixo a acción dunha fonte de enerxía (chama, faísca, fonte de calor, etc.) mesmo por baixo de 0º C.\nProdutos inflamables son o alcol, o metanol, a trementina e a esencia de trementina, a acetona, os disolventes de pintura, as pinturas en aerosol e metálicas, os desheladores de cristais, as colas, os purificadores de aire, etc.\nPrecaucións: Débense almacenar en lugares ben ventilados, evitar as fontes de calor e non fumar. Convén utilizalos preto dun extintor e non levar roupas de nylon ou que ardan con facilidade. É necesario gardar estes produtos inflamables separados dos comburentes, para evitar que reaccionen entre eles, e mantelos fose do alcance dos nenos.\ncalor etiquetas inflamables-gl símbolos significado\nVerán ao sol ou á sombra? Pistas para escoller o mellor toldo\n10 trucos refrescantes para durmir no verán, sen aire acondicionado!\n7 trucos para traballar con calor\n5 trucos para baixar a temperatura en casa sen aire acondicionado


Novas - Ollo de Vidro\nLogo participou nunhas oposicións en Madrid a unha das dez prazas de xefe de Facenda do estado conseguindo o número un en 1924. Por este motivo José Calvo Sotelo ofrécelle un posto no seu Comité de Intervención de Cambios; porén Alexandre rexeitou a oferta e volveu a Galiza para traballar na delegación de facenda de Ourense. Tras aprobar outras oposicións marchou a Pontevedra a ocupar o posto de Xefe de Contabilidade con tan só 23 anos. Pronto tomou contacto co faladoiro que presidían Castelao e Losada Diéguez no Café Méndez Núñez e viuse envolto nas actividades dos dous galeguistas. Ámbolos dous introducírono na política e noutros campos, como a Coral Polifónica de Pontevedra, onde coñeceu a Amalia Álvarez Gallego (filla de Xerardo Álvarez Limeses), coa que casou o 20 de outubro de 1930 no Mosteiro de San Xoán de Poio e coa que tivo cinco fillos.


O coronavirus e a fin da era neoliberal - CIG: Confederación Intersindical Galega\nMarc Vandepitte - 05 Ago 2020\nSon os traballadores e o seu traballo os que crean a riqueza. Cando parte da poboación activa se viu obrigada a deixar de traballar, o crecemento económico caeu. É o traballo o que crea o capital e non ao revés. O confinamento tamén demostrou que adoitan ser os traballos máis esenciais os que están peor pagos\nDespois de repetirnos durante corenta anos os dogmas neoliberais, a crise financeira abalou seriamente a nosa fe neles, pero ao final mantívose o sistema. Esta vez é diferente. A coronacrise e as medidas socioeconómicas para salvar o sistema fixeron caer, un a un, os dogmas neoliberais. É hora de facer algo novo.\nOs dogmas caídos\n«Vivimos por encima das nosas posibilidades, non hai diñeiro»\nLevan anos dicíndonos iso. A atención sanitaria era demasiado cara, os subsidios de desemprego demasiado xenerosos, os salarios demasiado altos e simplemente non había diñeiro para asuntos sociais ou culturais. O déficit e as débedas do goberno tíñanse que reducir e por iso tiñamos que aforrar en todo.\nAgora, da noite para a mañá parece haber diñeiro e parecen atopar xigantescos botes de diñeiro. Hoxe en día gástanse miles de millóns de euros coma se nada. Un déficit no orzamento de máis de tres veces o 3% acordado no tratado de Maastricht ou unha débeda moito maior que o 100% do PIB, de súpeto, deixaron de ser un problema.\n«O mercado libre resólveo todo, o Estado é ineficiente»\nPrivatizar e desregularizar o máis posíbel, esa era a consigna. O Estado tiña que “adelgazar” o máximo posíbel e intervir o menos posíbel(1). Para Bart De Wever, o presidente do partido máis grande de Flandres, “o estado é un monstro que aspira o diñeiro e cóspeo despois”.\nDurante a coronacrise o mercado libre fallou completamente. Quizais o máis salientábel foi o caso das máscaras. Ao mesmo tempo vimos tanto un dramático retorno como a rehabilitación do goberno público. Fíxose visíbel para todos que só o Estado pode controlar e superar unha crise de tal magnitude. Nacionalizáronse doamente na súa totalidade ou en parte sectores importantes da economía. Segundo o Wallstreet Journal, as medidas de estímulo económico nos Estados Unidos son “o maior paso cara a unha economía de planificación centralizada que xamais dera Estados Unidos”.\n«O capital e a empresa crean riqueza»\nSon os empresarios os que crean riqueza. Grazas ao seu capital, coraxe e innovación, crean emprego e aumentan a riqueza dun país.\nOs confinamentos nos distintos países revelaron todo o contrario en todas as partes: son os traballadores e o seu traballo os que crean a riqueza. Cando parte da poboación activa se viu obrigada a deixar de traballar, o crecemento económico caeu. É o traballo o que crea o capital e non ao revés. O confinamento tamén demostrou que adoitan ser os traballos máis esenciais os que están peor pagos.\n«O que é bo para os ricos é bo para todos»\nPrecisamente porque a riqueza a crean o capital e os empresarios, témolos que consentir. As medidas que favorecen os empresarios e as rendas altas (agasallos fiscais, subsidios salariais, axudas estatais, etc.) aumentan o investimento e crean postos de traballo. A súa vantaxe fíltrase finalmente até abaixo. Este chamado efecto de goteo foi a escusa para xustificar a política deseñada para o 1% máis rico.\nO coronavirus destruíu esta falacia por completo. Grazas ás medidas de apoio, os súper ricos benefícianse enormemente. Desde o 18 de marzo, os multimillonarios dos Estados Unidos xa viron aumentar os seus activos nunha quinta parte, ou sexa 565.000 millóns de dólares. JPMorgan, o banco máis grande dos Estados Unidos, informou das mellores cifras que endexamais teña nun trimestre. A compañía de investimentos Goldman Sachs rexistrou un crecemento do 41% en comparación co ano anterior. Pero pouco dese “efecto de goteo” se nota. En todo o mundo centos de millóns de persoas se ven levadas á pobreza extrema. En Bélxica aumentou o número de persoas que van aos bancos de alimentos nun 15% e isto é só o comezo.\n«A xente é egoísta»\nO ser humano é capaz de facer o ben, pero por natureza é malo. Está movido en primeiro lugar polo interese propio. Isto é o que os gurús neoliberais nos estiveron a dicir durante décadas. Ao final, segundo eles, isto é vantaxoso porque o interese propio leva á competencia e iso é precisamente o que impulsa a nosa economía.\nA solidariedade espontánea e masiva que xurdiu durante a coronacrise arrasou con esta cínica imaxe do ser humano. Os mozos foron a facer compras para os seus veciños anciáns, miles de voluntarios fixeron máscaras ou foron aos bancos de alimentos para axudar. A pesar da falta de equipos de protección, as enfermeiras empezaron a coidar dos seus doentes arriscando a súa propia saúde e, por tanto, as súas vidas. Certamente, había grupos aos que non lles importaban as medidas de seguridade, pero esas eran as excepcións que confirmaban a regra. A coronacrise mostra hoxe máis que nunca que o ser humano é esencialmente un súper colaborador, como o describiron o autor belga Dirk Van Duppen e o xornalista holandés Rutger Bregman. Wendy Carlin, profesora de economía, exprésao así: “Haberá que actualizar finalmente o modelo do actor económico como amoral e egocéntrico”.\nNon repetir os erros de 2008\nTodos os partidos tradicionais, incluídos os Verdes e os Socialdemócratas, contribuíron, ou polo menos apoiaron, a política neoliberal no últimos corenta anos(2). As consecuencias desta política antisocial fixéronse dolorosamente claras nestes últimos meses. Nos centros de saúde e os centros de atención aos anciáns, os recortes e as privatizacións custaron moitas vidas humanas. Ademais, as receitas neoliberais parecen ser totalmente inadecuadas para dar unha resposta firme ao colapso económico.\nUn enfoque similar ao do período posterior a 2008 –imprimir diñeiro extra e inserilo na economía combinado cunha política de austeridade– sería un gran erro. Unha nova dopaxe financeira podería arruinar a xa gravemente debilitada economía. Os novos aforros erosionarían aínda máis o poder adquisitivo e causarían unha profunda crise social e política. As advertencias do Financial Times son inequívocas: “Se queremos que o capitalismo e a democracia liberal sobrevivan ao COVID-19, non nos podemos permitir repetir o enfoque erróneo de ‘socializar as perdas e privatizar os beneficios’ de hai dez anos”. “O regreso á austeridade sería unha tolemia, unha invitación á axitación social xeneralizada, senón á revolución, e unha bendición para os populistas”.\nA gran chamada para un cambio de paradigma\nEstá claro, o neoliberalismo terminou, é hora de algo novo. Agás uns poucos fanáticos, ninguén quere volver ao mundo precorona. A crise e as medidas que se tomaron provocaron moitas frustracións e radicalizaron a unha parte importante da poboación activa. Nos Estados Unidos o 57% da poboación cre que o seu sistema político só funciona para os que teñen diñeiro e poder. A maioría dos mozos menores de 30 anos están a favor do socialismo. En Reino Unido apenas o 6% quere volver ao mesmo tipo de economía que antes da pandemia. Só o 17% cre que as medidas de estímulo deberían financiarse con novos aforros.\nO 70% dos franceses pensa que é necesario reducir a influencia do mundo financeiro e dos accionistas. En Flandres tres cuartas partes da poboación cren que o diñeiro debería provir das grandes fortunas e dous terzos cren que os políticos deberían traballar nunha ambiciosa redistribución da riqueza despois da crise.\nO mundo académico e cultural tamén está nesa lonxitude de onda. Tres mil científicos de 600 universidades cren que a sociedade debe cambiar radicalmente o seu rumbo e volver pór os traballadores no centro da toma de decisións. Douscentos artistas, incluídos Robert de Niro e Madonna, lanzaron un chamamento ao “mundo” para non volver á “normalidade” de antes da pandemia, senón para cambiar radicalmente o noso estilo de vida, de consumo e economía.\nEsta idea penetrou até o mundo dos negocios. Klaus Schwab, fundador e presidente do Foro Económico Mundial (Davos) fala dun “gran reseteo do capitalismo”. Segundo el, a pandemia puxo de manifesto as deficiencias dun “vello sistema” que descoidara a infraestrutura, a atención da saúde e os sistemas de seguridade social. “Se seguimos como até o de agora, podería levar a unha rebelión.” Nese contexto os súper ricos están a pregar nunha carta aberta que lles aumenten os impostos.\nSegundo o Financial Times, debe haber reformas “radicais” sobre a mesa. “Os gobernos terán que aceptar un papel máis activo na economía. Deberían ver os servizos públicos como investimentos e non como custos, e buscar formas de facer que o mercado laboral sexa menos inseguro. A redistribución da riqueza volverá estar na axenda. As políticas que até hai pouco se consideraban excéntricas, como a renda básica e o imposto sobre o patrimonio, deberían incluírse na mestura”.\nSegundo este mesmo xornal, a democracia liberal “só sobrevivirá a este segundo gran choque económico se se realizan axustes no marco dun novo contrato social que recoñeza o benestar da maioría por encima dos intereses duns poucos privilexiados”. A prestixiosa revista Foreign Affairs tamén fala dun “novo contrato social”. O seu obxectivo é “o establecemento dun ‘estado de benestar’ que proporcione a todos os cidadáns os servizos básicos necesarios para manter unha calidade de vida decente”. Isto presupón “o acceso universal garantido a unha atención sanitaria e a unha educación, ambas as de alta calidade”. O que até hai pouco só pedía a extrema esquerda, converteuse na corrente principal.\nUnha resposta a catro crises\nOs desafíos aos que nos enfrontamos son moi grandes: O novo paradigma debe ser capaz de responder a polo menos catro crises(3).\nNo últimos vinte anos a economía mundial experimentou tres grandes crises: a crise das puntocom en 2000, a crise financeira en 2008 e, nos últimos meses, unha depresión tras unha pandemia. Isto deixa claro que a COVID non é a causa senón o detonante da tormenta económica. Unha economía sa debería en principio ser capaz de facer fronte a tal coronachoque, un país como China o demostra. Mais para a economía capitalista iso non parece ser o caso en absoluto. O crecemento da produtividade case se paralizou, as taxas de beneficio (porcentaxe da ganancia sobre o capital investido) están a diminuír constantemente e a débeda mundial aumentou até un insostíbel 322% do PIB. Ademais, cada crise non significa máis nada que miseria para millóns de persoas. Esta crise levará unha vez máis a varios centos de millóns de persoas á pobreza. Non pode seguir así.\nEscandalosa fenda entre ricos e pobres\nNo capitalismo a produción está dirixida unicamente aos beneficios dun pequeno grupo de propietarios privados e non funciona de acordo ás necesidades sociais ou as oportunidades de desenvolvemento da gran maioría. Isto crea unha escandalosa fenda entre ricos e pobres.\nCoa riqueza que se produce hoxe en día en todo o mundo cada familia con dous adultos e tres nenos ten un ingreso mensual potencial dispoñíbel de 4.100 euros (si, líchelo correctamente)(4). Porén, unha de cada tres persoas da poboación mundial non ten saneamento básico e unha de cada oito non ten electricidade. Una de cada cinco vive nunha casa de contrachapado e unha de cada tres non ten auga potábel.\nEn Bélxica o 5% dos máis ricos posúe tanto como o 75% dos máis pobres. Nun dos países máis ricos do mundo un 20% das familias corre o risco de caer na pobreza, unha cuarta parte das familias ten dificultades para pagar os gastos médicos, un 40% non pode aforrar e un 70% das persoas desempregadas ten dificultades para chegar a fin de mes.\nEstes non son excesos do sistema. Derívanse directamente da súa lóxica.\nAs próximas pandemias\nDesde principios do século pasado sabemos que case todas as epidemias modernas son o resultado da intervención do home no súa contorno ecolóxico inmediato. Os mamíferos e as aves son portadores de centos de miles de virus que son transmisíbeis aos seres humanos(5). Debido á explotación de zonas naturais anteriormente inaccesíbeis cada vez hai máis posibilidades de que estes virus se transmitan aos seres humanos.\nOs principais expertos estivérono advertindo durante máis de dez anos en resposta ao VIH, SARS, ébola, MERS e outros virus. En realidade, tivemos sorte de que non nos chegaron outros virus máis mortais. En 2018 os científicos dos Estados Unidos elaboraron un plan detallado para previr tales pandemias. Estímase que as perdas a causa da COVID-19 alcanzan os 12.500.000 millóns de dólares. O custo do plan de prevención de 2018 era de apenas 7.000 millóns de dólares.\nAínda non se atopou ningún financiador para o proxecto. Non debería sorprender, porque esa investigación está en gran parte en mans privadas e non en interese público, senón con fins de lucro. Chomsky dío moi claramente: “Os laboratorios de todo o mundo poderían traballar na prevención de posíbeis pandemias de coronavirus. Por que non o fixeron? Os sinais do mercado non eran boas. Deixamos o noso destino en mans de tiranías privadas, que se chaman corporacións e que non teñen que render contas ante o público, neste caso, a industria farmacéutica. Para eles, producir novas cremas é máis rendíbel que atopar unha vacina que poida protexer á xente da destrución total”.\nA degradación do clima\nA procura do máximo beneficio socava o sistema ecolóxico da terra e ameaza a supervivencia da especie humana. Segundo a coñecida escritora e activista Naomi Klein, o mundo enfróntase a unha decisión decisiva: ou salvamos o capitalismo ou salvamos o clima. Esta decisión é particularmente grave no sector da enerxía fósil, que é o principal responsábel das emisións de CO2. As 200 empresas máis grandes de petróleo, gas e carbón teñen un valor de mercado combinado de 4 trillóns de dólares e obteñen uns beneficios anuais de decenas de miles de millóns de dólares. Se queremos manter o aumento da temperatura por baixo dos 2°C, estes xigantes da enerxía deben deixar entre o 60% e o 80% das súas reservas intactas. Pero iso iría en detrimento das súas expectativas de ganancias e afundiría instantaneamente o seu valor no mercado de valores. Por iso seguen investindo centos de miles de millóns de dólares anuais na procura de novos xacementos. Se se mantén a política actual, en lugar de diminuír drasticamente, a demanda de combustibles fósiles aumentaría case un 30% no próximos vinte anos, sen que se albisque un pico.\nDentro da lóxica das ganancias, o quecemento global é imparábel. Segundo The Economist, o voceiro da elite económica mundial, o custo financeiro é simplemente demasiado alto para combater o quecemento global.\nEn resposta á coronacrise os gobernos tomaron medidas sen precedentes. Haberá que tomar medidas igualmente radicais para facer fronte á degradación do clima. “Se hai algo que a pandemia demostrou”, di o Financial Times, “é o perigo de que se ignoren as advertencias dos expertos”.\nLoita por un sistema social diferente\nQue nos ensinan este catro crises? Que teremos que repensar completamente as nosas políticas e a nosa economía. Para saír do actual estancamento económico primeiro será necesario frear os mercados financeiros e romper o poder desproporcionado das multinacionais. Para facer fronte aos problemas sociais a economía xa non se debe centrar nos beneficios privados duns poucos, senón nas necesidades sociais de moitos. Tamén debe haber unha redistribución da riqueza. Para armarnos contra futuras pandemias a industria farmacéutica terá que facer un profundo cambio de rumbo. Despois de todo, a política climática é demasiado importante como para deixala en mans dos xigantes da enerxía e a súa lóxica de beneficio. Hai que romper a súa omnipotencia de xeito que haxa espazo para unha política climática responsábel.\nPara lograr todo isto teremos que subordinar a esfera económica á esfera política. Onde e en que se inviste, a distribución dos excedentes económicos, o comercio, as finanzas, etc., todo iso debe centrarse nas prioridades e necesidades da comunidade actual e as das xeracións futuras. Esta “planificación”(6) non implica de ningunha maneira un control total do Estado, senón que a economía estea controlada por un órgano político (elixido) e non por propietarios privados. Significa que a lóxica económica se subordina ao Estado e non ao revés.\nUn sistema social diferente é necesario e urxente, pero non se logrará por si só. As ideas correctas son importantes, mais non o suficiente como para provocar un cambio. Hai enormes intereses detrás do sistema actual. Os que se benefician deste sistema nunca renunciarán voluntariamente nin estarán dispostos a facer concesións, aínda que haxa capitalistas ilustrados que están convencidos de que tales concesións son esenciais para preservar o sistema. As organizacións de empresarios mesmo tentarán aproveitar a situación de crise para impor unha estratexia de choque.\nA historia ensínanos que o tipo de sociedade e o noso futuro dependerán da batalla que libremos. Como di o sociólogo Jean Ziegler, “non debemos ser optimistas, debemos mobilizar a xente”(7). Para que esta mobilización sexa poderosa teremos que organizarnos con firmeza, porque o opoñente está moi ben organizado. Ou como di Varoufakis “se non logramos unirnos agora, o meu temor é que este sistema só profunde a súa cruel lóxica”.\nEn calquera caso, estes serán tempos emocionantes e decisivos. Prepárate.\n(1) A retirada do Estado non se aplica aos principais monopolios, pola contra. Debido á súa gran concentración de poder, teñen cada vez máis impacto no sistema estatal. Utilizan o poder do Estado para fortalecer a súa posición competitiva e garantir as máximas ganancias. Isto faise de varias maneiras. As máis coñecidas son os contratos públicos, os subsidios e as taxas impositivas favorábeis. O goberno tamén está chamado a explorar novos sectores ou produtos. Aquí os investimentos son incertas e adoito requiren grandes cantidades de capital. As axencias gobernamentais están a asumir esta fase inicial custosa e arriscada, con frecuencia no contexto da industria da guerra. Nunha etapa posterior, logo transfírense ao sector privado, privatízanse literalmente. Para dar algúns exemplos recentes, ese foi o caso coa PC, Internet, o algoritmo de Google, as redes de fíos, a tecnoloxía de pantalla táctil, GPS, microchips, biotecnoloxía, nanotecnoloxía e moitos outros produtos ou sectores rendíbeis. O financiamiento inicial de Apple proveu dunha compañía de investimento do goberno dos Estados Unidos.\n(2) En todos os países nos que gobernaron os socialdemócratas axudaron a dar forma ás políticas neoliberais. En Reino Unido Blair lanzou a “Terceira Vía” entre o capitalismo e o socialismo, e fixo un pacto co ultradereitista Berlusconi. En Alemaña Gerhard Schröder, o líder dos socialdemócratas, presentou o modelo de salarios baixos que iniciou unha espiral de diminución salarial en toda Europa. En Bélxica os socialdemócratas son en parte responsábeis da deterioración do poder adquisitivo, as malas condicións de traballo, os recortes na seguridade social e a atención médica, e o empeoramento dos sistemas de pensións.\nAté o de agora os Verdes non gobernaron moito e onde o fixeron, non cambiaron o curso das políticas neoliberais. En Alemaña defenderon con entusiasmo o modelo de baixos salarios. Durante a súa única participación gobernamental en Bélxica (1999 a 2004) os Verdes lograron producir só cambios menores. No Parlamento Europeo os Verdes apoiaron case por completo as medidas neoliberais, como o Six Pack e, por tanto, son en parte responsábeis das drásticas políticas de austeridade na UE.\n(3) Para unha versión máis elaborada de tal modelo alternativo, ver ‘Outra economía é necesaria e posíbel’ e ‘Crise do Capitalismo’.\n(4) O cálculo para unha familia media baséase na hipótese plausíbel de que o ingreso dispoñíbel dos fogares é un 70% do PIB. Utilizamos o produto mundial bruto: 136 billóns de dólares en 2019. Esta cifra, expresada en dólares PPA [Paridade do Poder Adquisitivo], ten en conta unhas diferenzas de prezos entre países para os mesmos bens ou servizos e expresa o poder adquisitivo real. Convertemos esta cifra en euros segundo o método de cálculo do Banco Mundial: para Bélxica 1 dólar PPA equivale a 0,808 euros. Fontes: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_(PPP); https://data.worldbank.org/indicator/NY.GDP.MKTP.PP.KD; http://www.worldometers.info/world-population/world-population-by-year/; https://data.oecd.org/conversion/purchasing-power-parities-ppp.htm.\n(5) Estímase que se trata de 350.000 a 1.3 millóns de virus. Fonte: The Economist.\n(6) Poderíase definir a planificación económica como a capacidade de impor obxectivos decididos democraticamente para o desenvolvemento económico sustentábel. Hai diferentes graos e niveis de planificación. A planificación débese pór en práctica de maneira cualitativa, é dicir, en relación ás necesidades humanas vitais, e en que se debe evitar a aplicación dunha planificación burocrática.\n(7) “Geciteerd in een Interview, Solidair, xullo-agosto de 2020, p. 31.\n[Artigo tirado do sitio web Rebelión, do 30 de xullo de 2020]


ANPA AGROMAR AGOLADA: Á atención dos pais e nais do alumnado, as APAS e a sociedade en xeral.\nÁ atención dos pais e nais do alumnado, as APAS e a sociedade en xeral.\nEsta semana vivimos unha magnífica mobilización en defensa da educación. Unha espectacular folga educativa que tivo cifras récord en todo o país, seguida dunhas multitudinarias manifestacións en moitas cidades, volveron a demostrar que a Comunidade Educativa rexeita frontalmente as reválidas, a LOMCE e os recortes en educación.\nQueremos agradecervos ás nais e os pais do alumnado vosa impresionante implicación, que deu como resultado este magnífico éxito colectivo. Cifras de seguimento da folga educativa que se situaron entre o 90 e 100% no Bacharelato e en Formación Profesional, do 85% en terceiro e cuarto da ESO, do 75% en primeiro e segundo da ESO, e de entre o 50 e o 60% en Infantil e Primaria, non son froito da casualidade. Cifras que a maioría das Comunidades Autónomas han recoñecido, aínda que lles custe difundir publicamente que iso foi así, e que o propio Ministerio de Educación tivo que cifrar nun 40%, porque calquera cifra das que habitualmente se utilizan para tentar desacreditar as folgas fose completamente cuestionada. En todo caso, ese 40% tamén quedou desacreditado polo resultado real. Manifestacións con centenares de miles de persoas na rúa, no conxunto do Estado, apoian o éxito.\nTamén tivemos que loitar contra un claro intento de boicot á folga, no que se empregaron algúns medios de manipulación, que non de información, do noso país; así como algún que outro sindicato docente que saíu presto a tentar axudar a un Goberno que se foi facendo aos poucos consciente de que perdía o pulso, como así foi; de equipos directivos e docentes que se empeñaron en poñer exames nas horas previas da folga, ameazar con repercusións se non se facían ou simplemente non se asistía a clase, incluso anunciando suspensos e castigos; e de circulares en centros educativos lembrando, de forma terxiversada, desde que idade pódese convocar unha folga de estudantes. Nada de todo iso serviulles e, para o seu desconsuelo, a folga foi un éxito incuestionable.\nSen dúbida, lanzamos unha convocatoria que sabiamos que era solicitada polas asociacións de pais e nais de todo o país, conscientes do grave prexuízo que as reválidas, a LOMCE e os recortes en educación, están a causar no noso sistema educativo. O noso eterno agradecemento tamén ás asociacións, 12.000 das cales están integradas directamente en CEAPA e configúrannos como o maior movemento asociativo do país. Aínda que tamén é xusto recoñecer que secundaron a folga pais e nais, así como asociacións, que non forman parte do movemento asociativo que CEAPA lidera. Queremos agradecerlles a súa xenerosidade por atender o noso chamamento xeral, aceptando con iso que nesta ocasión as mensaxes das súas organizacións de non mobilizarse non eran acertados. Alegrámonos de realizar un chamamento transversal, en defensa da educación do alumnado deste país, que foi capaz de traspasar esas liñas que ás veces separan a unhas e outras familias en función do tipo do modelo educativo que queren e dos centros educativos que elixen.\nGrazas a todas e todos por participar deste gran éxito que debedes facer voso cada nai e cada pai deste país.\n#NoalasReválidas, #NoalaLOMCE, e #NoalosRecortesenEducación.\ncarta familias agradecemento implicación 26 outubro.pdf\nConfederación Española de Asociacións de Pais e Nais do Alumnado


Vilalba Aberta esixe a contratación de persoal auxiliar namentres non se cubran as vacantes de praza na Policía Local - Vilalba Aberta\nVilalba Aberta esixe a contratación…\nVilalba Aberta ven de rexistrar unha nova iniciativa no Concello, relativa á insuficiente dotación de axentes no cadro da Policía Local. Unha proposta ao Pleno, que ten por obxecto instar ao Concello de Vilalba a se dirixir á AGASP (Academia Galega de Seguridade Pública) a fin da contratación temporal de persoal auxiliar, namentres non se cubran as vacantes de praza.\nCriticamos que, logo de anos de continuadas baixas (traslados, xubilacións..), o Goberno non actuara e sexa precisamente agora, e en ano electoral, cando proceda a un anuncio baldeiro (o relativo á convocatoria da reivindicada oposición) sen tan sequera terse aínda aprobado a necesaria RPT (Relación de Postos de Traballo).\nCon todo, e de aprobarse o – para Vilalba Aberta – inaprazable proceso de oposición libre, a fin de cubrir 3 das 4 prazas (quedando reservada a última para un eventual traslado de persoal); a incorporación dos que aproben non chegará ata o ano próximo, pois, logo das pertinentes probas, os axentes deben pasar por un período de prácticas de varios meses.\nNeste senso a nosa proposta, a defender na vindeira sesión ordinaria de Xaneiro. Unha medida, a única posible a solicitar polo Concello, diante da actual situación dun corpo que pode pasar por un novo descenso de efectivos con dúas inminentes xubilacións, en base á aprobación da norma que permite aos/as policías locais retirarse aos 59 anos.\n“Os municipios poden e deben solicitar da AGASP o chamamento da lista para cubrir de forma inmediata as súas necesidades urxentes, sempre e cando se cumpran os requisitos legais establecidos na Lei de Coordinación”. Argumentaba na mañá de hoxe á prensa o noso voceiro, o compañeiro, Modesto Renda.\nA este respecto, exemplificou as carencias de persoal facendo referencia tanto á ratio recomendada pola lexislación autonómica, coma aludindo ao que ten que ver coas consecuencias directas da insuficiente dotación.\n“O número de membros cos que conta actualmente o corpo (11) afástase por moito da cociente establecida pola Lei Autonómica de Coordinación de Policías Locais, e que recomenda que por cada 1.000 habitantes haxa unha media de 1,8 axentes. Neste senso, é a veciñanza a que, coma sempre, está a pagar en primeira persoa as consecuencias, coa inaceptable redución do servizo nocturno a tan só os venres, sábados e en vésperas de festivos.”\nNa mesma liña se pronunciará no Pleno, a fin de conseguir o apoio dos diferentes grupos con representación na Corporación, e facendo, así mesmo, referencia aos cada vez máis frecuentes episodios de inseguridade na vila e o polígono, así como á necesidade dunha maior cobertura das horas de entrada e de saída nos colexios, ou á necesidade dunha mellor regulación do tráfico no centro.\nCategoría: Seguridade 14 Xaneiro, 2019 Deixar un comentario\nNoticia previaPrevious post:Vilalba Aberta presenta un Plan de Desenvolvemento Económico e Fiscal para poñer fin ao declive demográficoSeguinte noticiaNext post:Vilalba Aberta anuncia esta semana o seu candidato/a á alcaldía e a súa lista completa de cara ás Municipais


O pleno provincial actualiza as taxas do Centro Príncipe Felipe - Pontevedra Viva\nO pleno provincial actualiza as taxas do Centro Príncipe Felipe\nVenres 25 de Outubro, 2013 ás 12:30 do Venres 25 de Outubro, 2013\nGrupo provincial do PSdeG-PSOE\nCésar Mosquera, voceiro do Grupo provincial del BNG\nO Pleno da Deputación de Pontevedra aprobou este venres unha actualización da taxa polos servizos que se prestan no Centro Príncipe Felipe cos votos a favor do Partido Popular, a abstención do grupo provincial do BNG e o PSOE votou en contra.\nO voceiro dos deputados do Partido Popular, José Manuel Figueroa, xustificou a modificación da ordenanza reguladora da taxa como unha actualización "non é unha cuestión económica, é unha cuestión menor. Estaremos falando duns 25.000 euros", afirmou aludindo que hai xa moitos anos que estes prezos públicos están conxelados.\nPola contra, o voceiro nacionalista César Mosquera, insistiu na permanente reivindicación do BNG para que a Cidade Infantil sexa transferida á Xunta de Galicia como "administración competente en Educación e Benestar" para que asuma as funcións que alí se desenvolven. Entre outras razóns Mosquera apuntou ao presuposto anual de 11 millóns de euros "unha cifra disparatada para os Orzamentos desta Deputación".\nAdemais, Mosquera suxeriu que se faga unha suba gradual durante os próximos anos, "xa que levan cinco anos conxeladas" e pediu que se corrixan algúns conceptos que considera "demasiado caros", mostrando a disposición do seu grupo a alcanzar un acordo se se resolve este aspecto.\nO presidente provincial, Rafael Louzán, dirixiuse a Mosquera para dicirlle que "é unha liña de colaboración que lle agradezo. En tempos difíciles hai que ter altura de miras", ao que respondeu o deputado nacionalista "pois explíquello aos seus compañeiros nos concellos que hai algún que isto non o entende".\nPola súa banda, o socialista José María Cacabelos, esixiu coherencia aos populares por "manter discursos distintos segundo estean a gobernar ou na oposición" e sinalou que con nesta actualización na Cidade Infantil os prezos subirán un 11,3% "ao que haberá que sumar a suba do IBI, do IRPF, ou o céntimo sanitario. Non é só esta taxa é o acumulativo de todo o que está a subir o PP".\n"O incremento real é 'cero' dende o punto de vista económico", respondeu Louzán, invitando aos socialistas a que redacten nunha proposta "onde están dispostos a recortar no Príncipe Felipe", aconsellándolles que fagan antes unha visita a todas as instalacións e que coñezan o traballo que alí se fai.\n"Probablemente nos extralimitemos, pero temos que cubrir o que os demáis non fan" dixo Louzán, "no Príncipe Felipe estamos cubrindo ás carencias de Pontevedra en instalacións deportivas", sinalou "mentras outros adícanse a facer campionatos a nivel mundial, o que está moi ben, pero primeiro hai que resolver o da casa", apostillou.


España pídelle á Unesco que as tapas sexan patrimonio inmaterial da Humanidade | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 08/03/2018 16:34\nO Ministerio de Cultura vaille pedir á Unesco que declare as tapas Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade. A petición partiu da Academia Española de Gastronomía porque considera que 'o tapeo' é unha tradición representativa da identidade cultural de moitos lugares de España e un modelo cada vez imitado no ámbito internacional.\n"Se non houbese tapas non traballarías, aquí é así; con cada consumición un pinchiño e unha tapa... Hoxe temos tenreira ao viño tinto, chourizo á sidra, ensalada de pasta, champiñóns á crema, lingua e zorza... E de vez en cando repetimos coa bandexa dos petiscos por se a alguén non lle gustou algo ou por repetir porque si", conta Nelson, o responsable dun bar da 'rúa dos viños' de Lugo.\n"A tapa que temos hoxe é unha minihamburguesa cunha salsa teriyaki, améndoa doce e herbas frescas. Nós non damos a escoller; temos unha tapa e imos cambiando a medida que se vai acabando", di Jacobo, outro hostaleiro.\nEscollen o bar ao que van polas tapas? "Si, si, si, eu teño os meus puntos. Sempre vou a ese barciño da praza porque sempre ten uns calliños ou o que sexa".\n"Eu a bares que non dan unha tapa como Deus manda non vou", din os clientes.\n"Home!, xa que levan un traballo e unha elaboración é un recoñecemento engadido", di Nelson.\n"De tapiña temos, costela, orella, pataca brava, champiñón, chourizo ao viño...". "Eu veño aquí desde hai tempo e díxenlles que podiamos vir porque á parte da consumición danche sempre tapas a escoller e é diferente ao que hai noutras cidades", comenta unha moza da Coruña que está de tapeo cuns amigos.\n"Si, poñen cantidade e a min gústame, si", confirma un deles.


O noveno Salón de Automóbil de Ocasion celébrase esta fín de semana en Expourense – Galicia 24 Horas\nO noveno Salón de Automóbil de Ocasion celébrase esta fín de semana en Expourense\nBy Redacción on 27 octubre, 2017 Comentarios desactivados en O noveno Salón de Automóbil de Ocasion celébrase esta fín de semana en Expourense\nOcasión e oportunidade. Expourense ofrece e ata o domingo ás 20.00 h. a mellor oferta en Galicia en vehículos de ocasión, seminovos e kilómetro cero. En total, 400 vehículos de todas as marcas e modelos que ofrecen as mellores condicións xa non só no prezo (con descontos entre os 1.200 e os 8.000 euros), senón tamén de financiamento, seguros (co “a todo risco” de regalo en moitos casos), garantías (de ata 4 anos ou máis) e servizos engadidos. Estes son algún dos atractivos que presentan os concesionarios asociados a A.C.A.U.TO. no 9º Salón do Automóbil de Ocasión.\nEsta cita contou esta mañá coa visita do alcalde de Ourense, Jesús Vázquez, que quixo apoiar aos empresarios deste sector tan puxante na provincia. Durante a súa visita ao salón, o alcalde, guiado polo presidente de A.C.A.U.TO., Ramón Seijas, estivo acompañado por outros membros do padroado de Expourense e autoridades locais, provincias e representantes de distintos colectivos de empresarios.\nLogo dos bos datos acadados durante a fin de semana pasada, con datos semellantes aos de 2016, os expositores mostran o seu optimismo e contan con pechar de aquí ó domingo a venda de numerosos vehículos, xa que presentan “unha oferta completa que resposta ás necesidades de todo tipo de público e con prezos especiais só para estes días”.\nPolo que respecta á compra dun vehículo de ocasión, dende A.C.A.U.T.O. recomendan acudir sempre a profesionais porque estes ofrecen unhas garantías inexistentes nas transaccións entre particulares xa que, por lei, hai que ofrecer un ano de garantía total, sendo moitas as empresas que extenden esta garantía ata dous anos ou máis, no caso dos seminovos (de 0 a 3 anos). Outra vantaxe é a xestión de documentación do proceso de compra-venda, do que se encarga o profesional. “Neste salón somos todas empresas fiables e solventes e iso ofrece moitas garantías para o comprador que sabe onde estamos se tivera algún problema ou dúbida co vehículo que merca”, explicou hoxe Ramón Seijas.\nComo incentivo para animar aos visitantes a axilizar o proceso de decisión, a organización volverá sortear, entre os visitantes que pechen a compra dun automóbil durante esta fin de semana, un cheque regalo por importe de 6.000 euros a descontar do prezo do vehículo adquirido e que supón o desconto máis grande realizado en feiras deste tipo en Galicia.\nEste salón conta de nuevo co patrocinio de ABANCA ao que se suma a Deputación provincial de Ourense e seguirá colaborando con Cáritas Ourense. Conta ademais cun servizo de ludoteca gratuíto para nenos e nenas de ata 12 anos que converten a esta cita nunha boa opción para as familias durante a fin de semana.\nO horario do 9º Salón do Automóbil de Ocasión é venres 27 de outubro de 11.00 a 20.30 h.; sábados 28 de 10.00 a 20.30 h., e domingos 29 de 11.00 a 20.00 h.\nO noveno Salón de Automóbil de Ocasion celébrase esta fín de semana en Expourense added by Redacción on 27 octubre, 2017