O PP afirma que o desmantelamento do servizo de Augas provoca retrasos e encarece a reparación das fugas - Grupo Municipal Partido Popular de Lugo\nO PP afirma que o desmantelamento do servizo de Augas provoca retrasos e encarece a reparación das fugas\nBy ppdelugo13 Xuño, 2017Infraestruturas\nO popular Antonio Ameijide pide explicacións ao goberno socialista dos motivos polos que só había un operario para cubrir as incidencias de toda a rede da cidade matizando que “durante 1 semana, de cada 3, o servizo só ten un operario en turno de tarde”\nPartido Popular denuncia que o desmantelamento do Servizo Municipal de Augas provoca retrasos e sobrecustes na reparación das fugas que se rexistran na rede de abastecemento. O concelleiro popular manifestaba a súa queixa logo de comprobar que, onte á tarde, só había un único operario municipal de garda para facer fronte a unha gran fuga que se rexitrou na rúa Ameneiro. Ameijide pregúntase en que mans estamos, xa que “é sorprendente que un servizo municipal que se encarga do mantemento e as avarías da rede quede ao descuberto de tal forma”.\nO concelleiro do Partido Popular considera insuficiente tener a un solo trabajador para atender el servicio asegurando que “durante 1 semana, de cada 3, se repite la misma situación”. Ameijide expresou o seu malestar pola actitude do goberno socialista que, en vez de reforzar o servizo, mantense firme na política de desmantelamento que só beneficia ás empresas ás que hai que recurrir para solucionar as fugas.\nÁ vista desta situación os populares presentaron unha batería de preguntas nas que solicitan información, entre outras cousas, do número de traballadores que hai na actualidade destinados ao servizo, e destes cantos se ocupan da reparación da rede de auga; tamén reclaman información sobre o sobrecusto que supón ter que recurrir a empresas privadas para colaborar na reparación das avarías. O popular tamén puxo o acento en se o equipo de goberno considera que é una práctica segura que un só traballador acuda a arranxar unha avaría de augas. Xa por último solicitan información sobre os pasos se deron para a sustitución progresiva da rede de fibrocemento existente reclamando información sobre os criterios que se utilizan á hora de levar a cabo o recambio destas tuberías.\nAmeijide lembrou que “grazas a unha iniciativa da súa autoría se forzou ao goberno socialista a comprar equipos e cabina para manipular tuberías de fibrocemento o que permite aos traballadores municipais a realizar as reparacións sen ter que recurrir a empresas externa”.


O centro de día da Estrada ofertará 20 prazas a xornada completa e 40 a media xornada\nO prezo polo servizo completo será duns 600 euros mensuais.\nO goberno local segue sorteando obstáculos para a posta en marcha do centro de día. Tal e como apuntou hoxe o alcalde, José López, “xa temos xustificado o cumprimento dos criterios que establece Política Social para a creación do centro de día, que basicamente o que nos quedaba era xustificar a accesibilidade do ascensor, que nos comprometemos a realizar unha pequena modificación, incluíndo un ascensor de maiores dimensións das que estaba previsto no inicio, e tamén nos validaron o tema da xustificación da accesibilidade e a de seguridade e incendios”. Tras isto, o alcalde augura que na primeira semana de abril lles sexa concedida a autorización. A partir de aí comenzaranse a executar as obras pendentes.\nO alcalde adianta que se reunirán con Agadea para decidir a maneira en que será xestionada o centro. López é consciente do gran número de familias, tal e como puido comprobar nunha reunión anterior, que precisan con urxencia este servizo. “Os tres servizos que estamos poñendo en marcha, o Espazo Concilia A Estrada, a escola infantil e o centro de día, veñen a cubrir tres demandas fundamentais á hora de buscar a conciliación”, sinala López, que indica que as administracións teñen que apostar por servizos e infraestruturas que a permitan realmente. “Cando falamos de conciliación non só falamos de nenos, que tamén, senón dos maiores, que son unha responsabilidade desta sociedade, polo que temos que buscar os mecanismos para que teñan a mellor calidade de vida e para que non supoñan unha carga excesiva para as propias familias permitíndolle ter un respiro e un descanso, tanto co centro de día como co de Alzhéimer que xa está en funcionamento”. Este último centro púxose en marcha fai tres anos e tal e como comenta López, a raíz disto viuse a necesidade que teñen moitas persoas de ter tamén un centro de día.\nO alcalde sinala que é moi posible que se poñan estes tres servizos en funcionamento este mesmo ano “sendo un logro histórico para a Estrada”. O rexedor apunta que a nivel de servizos sociais “A Estrada está investindo máis de 1,2 millóns de euros ao ano en prestación de servizos ás persoas máis necesitadas, sobre todo aos maiores, aos dependentes”. Pero o alcalde é consciente de que “nos faltaban infraestruturas para prestar eses servizos e con estas tres soluciónase ese déficit”.\nO centro de día situarase nas instalacións do Novo Mercado onde quedará practicamente ocupada a primeira planta na que se atopa tamén o viveiro de empresas e o 80% do espazo vaino ocupar o centro de Alzhéimer e o centro de día.\nTarifas do centro de día\nAínda que non hai nada cerrado, tanto o alcalde como a concelleira de Benestar Social, Amalia Goldar, apuntan unha media dos prezos que deberán abonar os usuarios. A xornada completa, que serán unhas oito horas coa comida incluída, custará uns 600 euros mensuais. Tamén hai posibilidade de media xornada, ou incluso, por horas. Ofertaranse 20 prazas a xornada completa e 40 a media.\nTamén se ofrecerán outros servizos a maiores para os usuarios, por exemplo de peluquería, de podoloxía... segundo as necesidades que vaian xurdindo, ademais das actividades diarias que seguirán unha programación. “Gustaríanos facer algo co Espazo Concilia facendo unha actividade mixta entre os nenos e os maiores e incluso temos pensando facer charlas e cursos tamén para as familias”, apunta López.\nO rexedor incide da importancia de contar, gracias a fondos aportados polo GDR, cunha furgoneta adaptable que xa ten dispoñible e en uso Agadea para trasladar aos usuarios do centro de Alzhéimer, e que despois tamén aportará este servizo tan importante aos usuarios do centro de día.


Probas de acceso ás ensinanzas deportivas. | blogue orientagal\n24 Xuño, 2020 Réxime especialblogueorientagal\nConvocadas as probas de acceso ás ensinanzas deportivas para o curso 2020/2021.\nO prazo de inscrición será o comprendido entre o día 24 de xuño e o día 8 de xullo de 2020.\nIES Val do Tea (Pontevedra)\nA relación provisional de persoas inscritas será exposta o día 13 de xullo nos taboleiros de anuncios dos centros onde se realizase a inscrición, así como no portal educativo da Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional http://www.edu.xunta.gal, indicando expresamente as persoas declaradas exentas de realizar a proba específica na modalidade correspondente e os motivos de exclusión.\nA relación definitiva de persoas inscritas será exposta o día 20 de xullo nos taboleiros\nde anuncios dos centros onde se realizase a inscrición, así como no portal educativo da Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional http://www.edu.xunta.gal.\nAs probas de madureza terá lugar no IES As Fontiñas, Santiago de Compostela, no día e nas horas que se indican a continuación:\nProba de madureza de grao medio: 8 de setembro, das 9.00 ás 13.00 horas.\nProba de madureza de grao superior: 8 de setembro, das 9.00 ás 13.00 horas.\nNa modalidade de Fútbol Sala terá lugar no IES As Lagoas en Ourense, o día 9 de setembro, ás 10.00 horas.\nNa modalidade de Fútbol terá lugar no IES Universidade Laboral en Culleredo, o día 10 de setembro, ás 10.00 horas, e no IES Sánchez Cantón en Pontevedra (instalación A Xunqueira), o día 11 de setembro, ás 11.00 horas. As persoas aspirantes só poderán realizar as probas no centro en que formalizaron a inscrición.\nNa modalidade de Balonmán terá lugar no IES Sánchez Cantón en Pontevedra (instalación A Xunqueira), o día 11 de setembro, ás 10.00 horas.\nNa modalidade de Baloncesto terá lugar no IES Fermín Bouza Brey en Vilagarcía de Arousa, o día 14 de setembro, ás 10.00 horas.\nNa modalidade de Vela terá lugar nas instalacións do Centro Galego de Vela en Vilagarcía de Arousa, o día 14 de setembro, ás 11.30 horas; poden variar a data e/ou a hora do exame no caso de non darse as condicións meteorolóxicas establecidas no anexo VIII do Decreto 135/2012, do 31 de maio (DOG do 20 de xuño), polo que se establece o currículo das ensinanzas de técnico deportivo en vela con aparello fixo e técnico deportivo en vela con aparello libre.\nNas disciplinas Hípicas de Doma, Salto e Concurso completo terá lugar no centro autorizado CEMAR de Mondariz-Balneario en Pontevedra, o día 16 de setembro, ás 10.00 horas.\nNa modalidade de Atletismo terá lugar no IES Nosa Señora dos Ollos Grandes en Lugo, o día 17 de setembro, ás 10.00 horas.\n← Instrucións para o acceso e admisión do alumnado ás ensinanzas artísticas de réxime especial para o curso 2020/2021\tPremios extraordinarios de formación profesional de grao superior. →


ASPAYM Galicia - Política de Privacidade\nEn cumprimento do disposto no artigo 5 da Lei Orgánica 15/1999, do 13 de decembro, de Protección de Datos de Carácter Persoal (en diante, "LOPD"), ASPAYM GALICIA, infórmalle de que os datos de carácter persoal que nos proporcionou mediante a cumprimentación de calquera formulario electrónico que aparece na nosa Web Site, así como aqueles datos aos que ASPAYM GALICIA acceda como consecuencia da súa navegación, da consulta, solicitude ou contratación de calquera servizo ou produto, ou de calquera transacción ou operación realizada a través da Web site www.aspaymmadrid.org, serán recollidos nun ficheiro cuxo responsable é ASPAYM GALICIA, provista de CIF GR-15323058, con domicilio para estes efectos en Rúa Curtis, Nº10 baixo, 15009 A Coruña.\nPoderá exercer o seu dereito de acceso, rectificación, cancelación e oposición ao tratamento dos seus datos persoais, nos termos e condicións previstos na propia LOPD. A non cumprimentación dos campos obrigatorios que aparecen en calquera formulario de rexistro electrónico poderá ter como consecuencia que ASPAYM GALICIA non poida atender á súa solicitude.\nAs finalidades da recollida dos seus datos persoais son as que particularmente se indiquen en cada unha das páxinas onde apareza o formulario de rexistro electrónico. Con carácter xeral, os datos de carácter persoal que nos proporcione serán utilizados para atender as súas solicitudes de información, así como informalo sobre novas actividades, produtos e servizos de ASPAYM GALICIA.\nO consentimento para a comunicación de datos de carácter persoal é revogable en calquera momento, se ben non terá efectos retroactivos. Se ao completar os seus datos no correspondente formulario manifestou a súa vontade de recibir información a través de correo electrónico, consente así mesmo a que lle remitamos comunicacións comerciais por vía electrónica segundo o esixido pola Lei de Servizos da Sociedade da Información e do Comercio Electrónico.\nNo suposto de que nos facilite datos de carácter persoal de terceiras persoas, en cumprimento do disposto no artigo 5.4. LOPD, declara ter informado con carácter previo ás devanditas persoas do contido dos datos facilitados, da procedencia dos mesmos, da existencia e finalidade do ficheiro onde se conteñen os seus datos, dos destinatarios da devandita información, da posibilidade de exercitar os dereitos de acceso, rectificación, cancelación ou oposición, así como dos datos identificativos de ASPAYM GALICIA, nos termos e condicións aquí establecidos.\nASPAYM GALICIA comprométese a tratar de forma absolutamente confidencial os seus datos de carácter persoal, facendo uso destes exclusivamente para as finalidades indicadas. ASPAYM GALICIA infórmalle de que ten implantadas as medidas de seguridade de índole técnica e organizativas necesarias que garantan a seguridade dos seus datos de carácter persoal e eviten a súa alteración, perda, tratamento e/ou acceso non autorizado, tendo en conta o estado da tecnoloxía, a natureza dos datos almacenados e os riscos a que están expostos, xa proveñan da acción humana ou do medio físico ou natural. Todo iso de conformidade co previsto no artigo 9 LOPD e no Real Decreto 1720/07, do 21 de Decembro, polo que se aproba o Regulamento de medidas de seguridade dos ficheiros automatizados que conteñan datos de carácter persoal.


Os castrexos tamén facían reformas\nCarballo: Os castrexos tamén facían reformas\nImportantes achados nas últimas escavacións no Castro das Barreiras, en Ogas (Vimianzo)\nO Castro das Barreiras, explicado polo arqueólogo Tito Concheiro">\nO Castro das Barreiras, explicado polo arqueólogo Tito Concheiro Importantes avances os realizados na última escavación Ana García\nAna García M. López\nUn castro, como ben di o arqueólogo Tito Concheiro, foi e é un espazo vivo. Un non debe quedarse só co que ve cos ollos, senón que debe mirar tamén coa mente para completar con moita imaxinación os vestixios dunha antiquísima sociedade.\nCada escavación no Castro das Barreiras, en Ogas (Vimianzo), aporta valiosos datos para coñecer como era a vida dos seus habitantes e ata o seu plantexamento urbanístico. Nesta última expedición, tal e como explicou onte Concheiro, recolleron importantes achados que viñeron a confirmar que a estrutura e distribución do asentamento sufriron diferentes variacións ao longo do período de asentamento.\nConcluíron, por exemplo, que a única vivenda na que traballaron desta vez foi desmontada polos propios poboadores durante a súa estancia. De aí, supoñen os expertos, que non atopasen materiais metálicos como si o fixeran nas outras vivendas.\nOutro dos aspectos nos que afondaron nesta última escavación foi a muralla. Segundo Concheiro, trátase dun dos elementos máis «espectaculares» do castro e explica, «entusiasmado», que foi construída inicialmente cunha estrutura escalonada, o que daría idea da súa magnitude. Por agora topáronse só cun chanzo, pero nalgún sector podería haber ata catro ou cinco (uns 6 metros de altura). Tamén encontraron signos de que, no seu día, o asentamento tería unha gran cantidade de construcións en madeira; entre elas, soportes para o que podería ser unha estrutura de acceso ao adarve, o paseo de ronda da muralla. Ademais, uns metros máis para dentro descubriron uns restos graníticos que seguen exactamente a mesma traxectoria e curva que forma a fortificación. O granito non é a pedra «propia de aquí», di Tito, senón que predomina o xisto. A hipótese que baralla o arqueólogo é que podería tratarse dunha «fase anterior da muralla» ou mesmo «unha construción anterior».\nEste achado, no que pretenden afondar en futuras escavacións, tamén redundaría na idea do dinamismo dos castros, que irían mudando a súa organización en función das necesidades do tempo.\nIgualmente interesante foi descubrir un vertedoiro cerámico con máis de 20.000 pezas que permite reconstruír a produción oleira na idade de ferro na comarca. Foi o segundo co que se topou Concheiro en Galicia na súa traxectoria profesional e non ten, di, «parangón». Como tampouco os restos de material romano que atoparon nun nivel superficial. Descoñecen se puido haber unha ocupación episódica ou ben unha máis estable cuxos restos puidesen ser destruídos pola actividade agraria posterior, na Idade Media.\nO outro gran eixo no que traballaron foi a consolidación do xa descuberto noutras campañas. Nas Barreiras atópase unhas das cociñas -fogares- mellor preservadas do mundo castrexo, cun forno con dous espazos, un para cociñar e outro para quentarse. Para facilitar o proceso de divulgación, e por iniciativa municipal, xa que o ano pasado quedaron tapados, optouse por facer unha recreación destes fogares nas diferentes cabanas, para protexer os orixinais das inclemencias do tempo.\n«As Barreiras sempre sorprende», conclúe Concheiro. Hoxe, precisamente, cúmprense 10 anos da primeira sondaxe que alí fixo, e a idea é seguir traballando para, a longo prazo, ter descuberto un espazo con ata 15 vivendas e a monumental muralla escalonada.


Frente Popular Galega (FPG) » A FPG apoia as Marchas da Dignidade\nInicio » Movementos sociais » A FPG apoia as Marchas da Dignidade\nA FPG apoia as Marchas da Dignidade\nEscrito por Frente Popular Galega on 18th Mar, 2014 //\nDesde a FPG estamos aportando o noso grao de area no apoio ás diferentes plataformas comarcais que hai espalladas polo noso País. Para nós é un paso ineludíbel acudir o 22M a Madrid e xuntar forzas con todas aquelas formacións e movementos de carácter alternativo que teñen como principal obxectivo derrocar este sistema explotador e claramente anti-democrático.\nFacemos un chamamento ao Pobo Galego pra que secunde esta gran mobilización sustentada por 800 organizacións de todo o Estado Español e que ten vocación de continuidade, indo máis alá desa data, ata acadar o trunfo das clases populares. Desde a FPG estamos a participar activamente neste cometido que ten fixado o propósito de seguir a engrandecer o movemento subvertivo que está a medrar e que terá moito que dicir logo do 22 de marzo.\nTemos o convencemento de que tamén vai ser decisivo no tocante á liberación nacional e social dos pobos e das nacións sen Estado. É evidente que sen mobilización e sen unidade popular non vai haber solucións, e o movemento obreiro está chamado a vertebrar unha contestación anti-sistémica que derrube o réxime borbónico de vez. Reiteramos que a unidade e a conxunción das forzas populares é o único camiño que nos permitirá avanzar no obxectivo final da nosa liberación nacional e social como Pobo e como clase traballadora.\nPolo tanto chamamos a acudir o dia 22 a Madrid con todo o movemento subversivo do Estado Español. O Tren da Dignidade xa se puxo en marcha.\nO 22 de marzo todo o mundo a Madrid!\nViva a loita internacionalista!\nRoubar en Vigo


Convocatoria 2019 Prazo pechado: 01/02/2019 - 30/04/2019\na) Actividades artísticas tales como debuxos, pinturas, maquetas, fotografías ou vídeos dirixida ao alumnado dos centros de educación infantil, primaria e educación especial.\n- Modalidade de actividades artísticas dirixido ao alumnado dos centros de educación infantil, primaria e educación especial .\n• Os traballos de debuxo, pintura e elaboración de maquetas presentaranse en formato e soporte libre, empregando as técnicas que o alumnado decida. Os traballos deberán estar correctamente identificados en letras maiúsculas cos datos de autoría: nome, apelidos, idade, curso, enderezo do centro escolar, así como a categoría en que participan e o título do traballo.\n• Os traballos de fotografía presentaranse en formato dixital, arquivos JPG, RAW ou TIFF, en alta resolución para a súa posible publicación, de 2.000 píxeles como mínimo no seu lado máis reducido. A resolución recomendada é de 300 ppp. Ademais dos arquivos en formato dixital deberán enviarse copias en papel. Cada fotografía (copia impresa), así como o correspondente soporte coas copias dos arquivos, deberán levar unha inscrición no reverso que indique con letra lexible os datos de identificación da autoría: nome, apelidos, idade, curso, dirección do centro escolar, así como a categoría en que participan e título do traballo.\n• No caso de vídeos, as producións presentaranse nun DVD estándar ou noutro soporte reproducible en calquera reprodutor convencional, poden conter menú de inicio. O formato será MPEG2 PAL, configurado como zona 2 ou como zona libre. A súa duración non poderá exceder os 10 minutos. O soporte non poderá conter máis dun traballo e deberá estar identificado cos datos da autoría: nome, apelidos, idade, curso, enderezo do centro escolar e a categoría en que participan, título da creación presentada, así como unha ficha técnica.\n- Modalidade de actividades cooperativizadas dirixido ao alumnado dos centros de educación secundaria obrigatoria e educación especial.\n- Modalidade de proxectos empresariais cooperativos, dirixida ao alumnado dos centros de formación profesional e de ensinanzas de réxime especial.\n1. O alumnado dos centros educativos que impartan formación profesional específica e de ensinanzas de réxime especial, nos cales se realizasen actividades de fomento e divulgación do cooperativismo poderán presentar a este concurso os proxectos empresariais elaborados por eles, baixo a única modalidade de proxectos empresariais cooperativos.\nOs proxectos deberán estar redactados en galego e presentaranse en formato papel e en formato electrónico que permita a súa posterior publicación, acompañados obrigatoriamente dunha ficha resumo segundo o modelo que pode obterse na parte de Cooperativismo e Economía Social na web http://emprego.ceei.xunta.gal/, así como dun currículo do grupo (nomes, apelidos, idades e estudos do alumnado).\nOs centros educativos de educación infantil, primaria, secundaria obrigatoria, educación especial, formación profesional e de ensinanzas de réxime especial, presentando os traballos elaborados polo seu alumnado, segundo as modalidades e nos termos previstos nestas bases.\nOrde do 20 de decembro de 2018 pola que se establecen as bases reguladoras do certame Cooperativismo no ensino, dirixido ao alumnado dos centros educativos de Galicia, e se procede á súa convocatoria para o ano 2019 (DOG nº 22 do 31 de xaneiro de 2019).\nExtracto da Orde do 20 de decembro de 2018 pola que se establecen as bases reguladoras do certame Cooperativismo no ensino, dirixido ao alumnado dos centros educativos de Galicia, e se procede á súa convocatoria para o ano 2019 (DOG nº 22 do 31 de xaneiro de 2019).\nResolución do 29 de maio de 2019, da Secretaría Xeral de Emprego, pola que se fai pública a concesión dos premios do certame Cooperativismo no ensino 2019, dirixido ao alumnado dos centros educativos de Galicia (DOG nº 118 do 24 de xuño de 2019).\n• Modalidade de actividades artísticas: debuxos, pinturas, maquetas, fotografías e/ou vídeos, de conformidade co sinalado no artigo 5 desta orde.\n• Modalidade de actividades cooperativizadas: memorias das actividades realizadas cooperativamente, segundo o sinalado no artigo 6 desta orde.\n• Modalidade de proxectos empresariais cooperativos: proxectos, ficha resumo, e currículo do grupo, segundo o sinalado no artigo 7 desta orde.


Villarejo seguirá en prisión provisional por risco de fuga e de destrución de probas\nEfe 28 octubre 2019 20:02 h.\nJusticia comisario Villarejo\nO xuíz atribúelle ao excomisario a creación dunha "estrutura paraestatal" que "puxo en cuestión a autoridade do Estado"\nO titular do Xulgado Central de Instrución número 6 da Audiencia Nacional, Manuel García Castelló, acordou prorrogar a situación de prisión provisional do comisario xubilado José Manuel Villarejo, que este 3 de novembro cumpre dous anos en preventiva, atendendo a que concorren elevado risco de fuga, "un evidente risco de reiteración delituosa" así como "alto risco de alteración ou destrución de fontes de proba".\nNun auto de 19 páxinas notificado este luns tras a celebración dunha vista que se prolongou durante dúas horas o pasado xoves, o xuíz acorda a prórroga, que pode chegar a ser doutros dous anos mentres non medie xuízo e sentenza e descarta que as razóns de saúde que alegou o comisario sexan suficientes para porlle en liberdade, dado que non se trata de graves "padecimientos" que non poidan ser atendidos en prisión nos termos que fixa a lei.\n"A organización que está detrás daquel con funcións perfectamente distribuídas entre os seus membros, creou no tempo en que estivo en activo unha estrutura paraestatal que instrumentalizou de forma sistemática os recursos públicos en beneficio propio e dos seus clientes, comprometendo gravemente o servizo público e posto en cuestión a autoridade do Estado", di García Castelló.\nO auto detalla os delitos que se imputan ao comisario en cada unha das 16 pezas separadas nas que actualmente se articula a macrocausa, nove das cales seguen baixo segredo. En total, acumula imputacións por varios delitos de organización criminal para a comisión de delitos graves no condición de xefe, branqueo, suborno, descubrimienyo e relevación de segredos, falsidade documental, tráfico de influencias, encubrimento e delitos fiscais, é dicir, un horizonte de máis de 100 anos de cárcere.\n"O risco de fuga é evidente e non só polas elevadas penas ás que se enfronta (*) senón e sobre todo por canto ao longo da investigación evidenciouse a capacidade concreta que presenta de subtraerse á acción da xustiza", expón o xuíz, que recorda un dos audios da causa no que Villarejo di a outro investigado "que leva máis de 30 anos facendo maldades e cobrando e pagando por todo o mundo".\nO instrutor apontoa esta tese polo alto nivel económico descuberto a Villarejo, que ten un patrimonio inmobiliario tanto en España como no estranxeiro superior a 16 millóns de euros e "unha estrutura financeira" que lle permitiría "subtraerse" á xustiza, sumado a que cando foi detido intervéuselle un pasaporte en branco e dous DNI con identidades que non lle correspondían.\nDI QUE TEN COPIAS DO MATERIAL INTERVIDO\nAdemais, atribúeselle un "alto risco de alteración ou destrución de fontes de proba" porque a Audiencia Nacional segue pendente de comisións rogatorias internacionais para determinar o alcance da súa organización criminal, e de reiteración delituosa, porque "el mesmo afirmou dispor de varias copias" do material incautado e que "podería ser utilizado directamente" por el "para continuar a actividade delituosa pola que se lle investiga".\nAo longo do auto, o xuíz resume o contido das actuacións contra Villarejo desde o momento en que se abriu a causa contra el e saíu " luz a existencia dun armazón criminal centrado ao redor das empresas do Grupo Cenyt dirixida á meciación e intercambio de información de carácter persoal, cuxo acceso estaba restrinxido ás forzas e corpos de seguridade do Estado".\nAsí, expón que "a facilidade que lle outorgaba a dobre condición de policía e de investigador privado, permitiulle o tráfico de devandita información con terceiros" nunha conduta que se reproduce en todos os proxectos investigados, nos que Vilarejo "achegaba como valor engadido" do "pluralidade de sociedades" a súa "relación directa" coas Forzas e Corpos de Seguridade. Todo, ademais, "sen a previa solicitude de compatibilidade" e obtendo grandes beneficios.\n"As actividades que ofertaba ían moito máis alá dun mero contrato de prestación de servizos de detectives, aproveitándose de situacións extremas de crise empresarial para intervir por medios pouco ortodoxos na vida persoal dos implicados naqueles conflitos", expón o auto.\n16 PEZAS SEPARADAS, 9 SECRETAS\nNa actualidade, a causa articúlase rn as pezas Principal ou King, que investiga a organización criminal ao fío duns traballos en Guinea Ecuatorial, Peza 1, que implica ao comisario Carlos Salamanca; Iron, en relación ao espionaxe a un bufete de avogados; Land, sobre a herdanza dos Cerededa; Pit, ao redor dunha extradición a Guatemala; Cinco, sobre os audios de Corinna; Pintor, pola extorsión a un exjuez; Kitchen, que indaga o espionaxe ao popular Luís Bárcenas e segue secreta; e Marbella, sobre un empresario.\nAsí mesmo, constan como pezas separadas, todas baixo segredo, BBVA, que investiga 13 anos de traballos para a entidade; Peza 10, sobre revelación de segredos de Podemos; Planeta en relación a un encargo sobre unha arbitraxe; unha específica sobre delitos fiscais de Villarejo e outras catro máis en relación a proxectos concretos do comisario.\nVillarejo seguirá en prisión provisional por risco de fuga e de...\nMonasterio asinou proxectos como arquitecta supostamente sen ter a titulación\nA Fiscalía belga avoga por entregar a Puigdemont por sedición e malversación


A lectura é a tarefa ideal dos nenos no verán, din educadores e psicólogos | Consumer\nA lectura é a tarefa ideal dos nenos no verán, din educadores e psicólogos\nApostan polos libros amenos fronte ao caderno de vacacións con deberes\nEducadores e psicólogos decántanse pola lectura pracenteira como principal tarefa para os nenos durante o verán. Salvo cando hai algún déficit escolar concreto e recomendacións especiais por parte do profesorado, os nenos de ata doce anos traballan cando len.\nMoitos centros escolares entregan, con todo, o clásico caderno de vacacións, que ha de tomarse como unha guía e “non como unha escravitude”, afirma Luís Felipe Hernández, director de ensino infantil e primario no Colexio Alemán San Alberto Magno de San Sebastián. Este profesor recomenda aos nenos de ata doce anos ler e escribir de 15 minutos a media hora ao día durante o verán. “Fagan ou non o libro de deberes de vacacións, os nenos veñen limpos en setembro e as dúas primeiras semanas hai que dedicalas ao repaso”.\n“Se a familia vaise quince días de vacacións é mellor esquecerse ese tempo dos deberes”, asegura Ane, profesora noutro centro escolar. Os que si deben levar tarefa son os pais. “Hai que propiciar momentos de encontro distendido cos nosos fillos”, di a psicóloga familiar Arantza Belastegui. “Os nenos teñen hoxe moitos bens materiais pero pouca dedicación por parte dos seus pais”.\nAtopar cunchas e cangrexos na praia é unha gran forma de aprendizaxe. “O verán é un tempo propicio para case todo. Para abrirse a novas experiencias e para realizar actividades sen estar tan suxeitos ao reloxo. Pero non hai esquecer que para chegar á praia necesítase organización”.\nOs exames de setembro, no ciclo educativo que vai ata os doce anos, desapareceron. “Se estudar no verán tivo nalgún momento xustificación, foi pola existencia dos exames de setembro”, afirma o psicólogo Juan Carlos Alonso. “Estas probas non eran polo xeral efectivas, porque quen non traballaran suficiente durante o curso tampouco o facían no verán”.\nEn opinión deste experto, os deberes serían necesarios nos casos en que existan dificultades de aprendizaxe. “Deben establecerse retos concretos, por exemplo, aprenderse as táboas de multiplicar; realizar exercicios en sesións intensas e pouco duradeiras (de 15 minutos a 1 hora como máximo, segundo idades) e realizalos á primeira hora, para que os nenos sintan que o resto do día é libre”.\nA axenda dos nenos é cada vez máis apertada. Cada vez realizan máis actividades tanto dentro como fóra da escola (idiomas, deportes …). “Está ben que os nenos realicen actividades, pero tentando compaxinar as necesidades dos pais coas dos nenos”, explica Belastegui.\nPara Juan Carlos Alonso, as actividades estivais son un signo dos tempos. “Poden satisfacer a necesidade de lecer compartido dos nosos fillos, axudarlles a facer amigos ou darlles autonomía, pero non deben entenderse só como un modo de colocar aos nenos”, di. “Sen pretender xulgar a ningún pai, hai que reflexionar e preguntarnos se estamos dispostos a compartir o noso tempo libre cos fillos”.\nDese mesmo modo opina Arantza Belastegui: “o ideal é conxugar as actividades máis ordenadas cun encontro entre pais e fillos distendido. Se os pais traballan moitas horas de luns a venres, non poden dedicar o fin de semana só a limpar a casa”. Atopar o equilibrio é o difícil. “Hai nais que non traballan e por un certo sentido de culpa non mandan aos seus fillos aos grupos de tempo libre. Se se cobren os intereses persoais atenderase mellor aos fillos. Tamén hai profesionais que terminan de traballar a media tarde e non dedican tempo libre aos fillos”.\nAs circunstancias non son moi favorables. “Os pais e nais traballan moito”, di a psicóloga. “Pero unha vez que son conscientes de que a educación dos seus fillos require dedicación, habería que ofrecer facilidades. Por exemplo, poder tomar no verán un mes sen soldo ou adaptar algo os horarios en función dos fillos”.\nO verán tamén pode xerar tensións extra, pola demanda de maior liberdade por parte os fillos maiores ou polo tempo que pasan os pequenos en casa. Para evitalo, a xuízo de Alonso, convén compatibilizar os tempos de lecer familiares con tempos de lecer individual. “O verán debe ser un momento de goce persoal e de maior comunicación cos fillos”, di.\nnenos lectura-gl verán


guerrilla – Historias de Deza\n12 Febreiro, 2018 16 Xuño, 2018 igrexasDeixar un comentario\nPerfecto Lorenzo foi tenente do exército republicano, participou na resistencia francesa contra a ocupación alemá e na guerrilla antifranquista en Asturias\nTraemos hoxe noticias dun lalinense singular, que participou nos episodios máis relevantes e dramáticos da historia do século XX.\nPerfecto Lorenzo Calviño naceu en Alemparte en 1918, foi o terceiro fillo de José Lorenzo Sarandeses e Florinda Calviño Vázquez. Os seus primeiros anos coinciden co final do período da Restauración e a Ditadura de Primo de Rivera. É a época da loita agrarista, da que chegaban ecos a Alemparte da veciña parroquia de Pedroso, en Rodeiro, onde a Sociedade de Agricultores de Sta. María de Pescoso tiña grande influencia. Participa na construción da escola que os veciños da aldea rematan en novembro de 1928 grazas á axuda dos emigrantes do Club Lalín de La Habana. Alí recibe a súa primeira formación.\nA chegada da República significou para estes mozos unha toma de conciencia e a ampliación das súas perspectivas: a chegada de información, os novos mestres, a participación en mobilizacións sociais e políticas, fan espertar en Perfecto a conciencia social. Ao iniciarse a sublevación fascista en xullo do 36 vive tamén os primeiros momentos da represión: destitucións, detencións, paseos, os primeiros fuxidos…\nEn 1937, ao ser chamada a súa quinta, foi mobilizado e tivo que marchar á guerra, xa decidido a desertar á primeira oportunidade. Destinado á fronte de Aragón, o 8 de febreiro de 1938 pasouse ao bando leal en Valmadrid (Zaragoza) mentres se desenvolvía a batalla de Teruel. Integrouse na 149 Brigada Mixta do Exercito Republicano (chamada a da pana, por vestir así todos os seus integrantes). Trasladado a Madrid, volveu de novo á fronte de Aragón para tomar parte coa 149 Brigada na Batalla do Ebro: participou na toma de Gandesa, Cervera, Sierra Cabals. É nesta época cando se integrou no Partido Comunista.\nAo rematar a campaña do Ebro ingresou na Escola Popular de Guerra de Barcelona, dirixida polo xeneral Cordón. Alí fixo un curso acelerado e saíu como tenente de metralladoras pouco antes da caída de Cataluña. Nomeado capitán accidental dun batallón divisionario que cubría a retirada das tropas republicanas cara a fronteira francesa, foi o encargado de voar as pontes de Olot, camiño de Francia.\nComo o resto dos milicianos, as autoridades francesas conducírono a improvisados campos de internamento, onde foron tratados máis como prisioneiros que como refuxiados. Perfecto pasou primeiro polo de Argèles-sur-Mer e despois por Saint-Cyprien.\nDesde 1941 participou na resistencia contra a ocupación nazi de Francia. Alcanza o grao de comandante das forzas do interior como membro da Agrupación de Guerrilleros Españoles. En 1944, logo do desembarco aliado en Normandía, e xa cos alemáns en retirada, o seu grupo capturou un batallón do exercito alemán. Entrou coas tropas de liberación en Toulouse. Logo da vitoria, continuou mobilizado, realizando cos maquis exercicios tácticos en Pau para preparar a futura invasión de España, que os exiliados agardaban como inminente.\nEsta produciuse o 17 de outubro de 1944 cando case 4.000 guerrilleiros atravesaron a fronteira española e ocuparon durante doce días o Val de Arán. Perfecto participou na invasión, que fracasou aos poucos días ao non poder tomar a vila de Viella.\nA estratexia do Partido Comunista seguía sendo a de continuar a loita armada contra o réxime de Franco, polo que se viu obrigado a estruturar un movemento guerrilleiro que se convertese na mecha da insurrección popular. Xa desde o verán de 1944 foi infiltrando en territorio español pequenas partidas de maquis e cadros políticos, co encargo de transformar aos grupos de fuxidos e integralos en unidades guerrilleiras. Perfecto Lorenzo formou parte da primeira expedición que chegou a Asturias en 1945 baixo o mando de Agustín del Campo, xunto con outros cinco militantes. Logo de participar nalgunhas accións armadas, Perfecto e o seu compañeiro José Terrón Vila foron capturados en outubro en Campiello. A sorte quixo que non foran fusilados, sendo xulgados nun proceso que os condenou a cadea perpetua.\nLogo de pasar dous anos na prisión de Oviedo, trasladárono ao penal de Burgos, onde o franquismo ordenou concentrar aos dirixentes mais perigosos do PC, PSOE e CNT. Isto fixo que a Prisión Central de Burgos se convertese no núcleo da resistencia carceraria antifranquista. Perfecto recibiu alí formación política e cultural xa que o cárcere se convertiu nunha Universidade popular. Baixo a dirección do PC, organizase a formación e discusión política e ideolóxica e danse clases de cultura xeral: francés, inglés, física, matemáticas, xeometría e debuxo, literatura e linguaxe, xeografía física e económica, peritos industriais e organización do traballo, historia universal e de España; para o que contaban con excelentes profesores entre os presos. Existía tamén un parladoiro literario que realizaba debates e representacións escénicas e elaboraba revistas. Na cadea facían tamén un periódico e publicaban o resume semanal de Radio España Independiente.\nO paso pola cadea de Burgos serviu para que espertara en Perfecto a súa vocación literaria: na súa cela escribiu a novela Amanecer, que foi sacada clandestinamente de prisión e enviada a Alemparte (onde o seu pai decidiu queimala ante o temor a que fora descuberta); e La casa de Valcorta y Sarandeses, novela que contén unha parte autobiográfica na que conta as súas peripecias desde a súa incorporación ao exercito franquista ata a estadía na prisión. Escribe tamén na prisión outro relato titulado Exploración.\nEn Burgos sufriu a represión do sistema penitenciario franquista, chegando a pasar seis meses en celas de castigo. Como consecuencia, enfermou, e tivérono que trasladar ao Castelo de Cuellar, que fora habilitado como sanatorio antituberculoso para presos e gardiáns.\nEn 1959, logo de pasar 14 anos preso, concedéronlle a liberdade provisional. Perfecto regresou á súa aldea, onde se instalou, casou, montou un pequeno bar e puxo escola nocturna. Pero a vida en Alemparte fíxoselle difícil, obrigado a presentarse á Garda Civil, sufrindo a hostilidade de parte dos seus conveciños e a presión das autoridades franquistas que non podían admitir a presencia de quen non quere renegar das súas conviccións políticas. Viuse obrigado a vender as súas propiedades e marchou coa súa familia para a cidade da Coruña.\nInstalouse alí en 1961, e montou un pequeno negocio preto da Praza de María Pita. Na Coruña seguiu en contacto coa estrutura do Partido Comunista na clandestinidade, no que ocupou algunhas responsabilidades na Comisión organizadora do Partido en Galicia e no Comité Local da Coruña. A mediados dos anos sesenta rompeu a súa vinculación co PC ante o xiro eurocomunista, aínda que se mantivo vinculado a diversos medios da resistencia antifranquista.\nPerfecto Lorenzo morreu na Coruña o 11 de xuño de 2001. Foi soterrado en Alemparte.\nNo arquivo familiar consérvanse outras obras súas escritas despois do seu paso pola prisión de Burgos: Vertigo y antorcha, unha novela de anticipación, os contos La tormenta e O xastre labrador (o único escrito en galego) e un libro de poemas que titulou Veinte poemas y una carta.\nPosted in guerrillaEtiquetado Perfecto Lorenzo Calviño


Pasadas as primarias no PSOE, apareceu o Feiticeiro da Tribo socialista, é dicir, Felipe González, que se declarou en minoría dentro do seu propio partido, e de paso, pediu, coa boca pequena, que se deixe ao novo Secretario Xeral desenvolver o seu proxecto. Vamos, que os socialistas teñan o Congreso en paz e que, de alí, salga un PSOE fortalecido.\nSe miramos as redes sociais nas últimas horas, atoparemos que os partidarios de Sánchez non creron o sevillano e que en consecuencia, diríxenlle toda clase de epítetos, a maior parte nada cariñosos e mesmo insultantes. Sóanlles a falso as súas palabras e sobre todo, desconfían que, detrás delas, antes ou despois, xurda unha estratexia que desbanque o líder do 'Non é Non' cando a Felipe lle pareza o momento propicio.\nSon tempos de cambio na galaxia sociata que requiren dun esforzo maiúsculo para recompoñer a súa estrutura de gran partido. E aí é onde Pedro Sánchez vai ter que buscarse a vida para decidir se quere transformar o PSOE só cos seus partidarios ou convencendo á súa "oposición interna" con feitos concretos que se sume ás súas ideas, non por disciplina de siglas, senón porque é o máis conveniente para toda a organización.\nDe momento, case nada se sabe, e só algunhas bravuconadas de varios deputados e deputadas da parte vencedora, sitúannos nunha moi difícil reconciliación, mentres Podemos esmaga a Sánchez, para que non tome aire e lles quite o lugar á esquerda que buscaron nesta nova lexislatura. Tampouco Rajoy tomou a vitoria do que lle chamou "indecente" en televisión da mellor maneira posible, xa que quedou sen interlocutor en Ferraz e por tanto, sen a posibilidade de chegar a acordos de Estado, aínda que estes se convirtan en urxentes, por exemplo, a anunciada Declaración Unilateral de Independencia en Catalunya.\nEstamos onde estamos e isto xa non ten volta atrás. Se o encaixe de palillos sae ben, a socialdemocracia europea atopará a tráves do PSOE unha saída á súa crise, algo que necesita desesperadamente. Se Pedro Sánchez fracasa, os socialistas españois converteranse, como os seus irmáns gregos ou franceses, nunha forza testemuñal que vagará polo deserto político ata que o populismo convenza á xente de que as súas promesas apocalípticas non son o camiño para seguir e que o tempo dos profetas xa pasou á historia.\nPero, para que iso suceda, fai falta que os que manexan os fíos do poder económico tamén vaian perdendo fol en beneficio do rexurdimento dunha clase media que nunca debeu afundirse na indixencia para salvar os números da Gran Banca ou mellorar indecentemente as contas de resultados das grandes multinacionais que, ao non coñecer fronteiras, fan alardes dunha impunidade intolerable.\n• Gañaron o Real Madrid e Pedro Sánchez\n• Pedro Sánchez marchou quente


Carmen Arias ''Mimina'' | Álbum de mulleres | culturagalega.org\nUnha traxectoria polos camiños da arte\nA Coruña 1921 - O Castro de Samoedo - Sada 2013\nA figura miúda e vivaz de Carmen Arias, Mimina, aparece sempre ligada á do seu home, Isaac Díaz Pardo, cunha fidelidade e unha lealdade tales que fixeron que a súa propia traxectoria ficase nunha certa invisibilidade, tanto como artista plástica como no seu papel de cofundadora do grupo de empresas Sargadelos.\nNacida o 15 de abril de 1921 na Coruña, no seo dunha familia acomodada, a súa infancia discorre feliz entre A Coruña e os veráns no Castro de Samoedo, no Pazo de seu pai, o avogado Alicio Arias de Castro. Será un amigo da familia, Germán Díaz Baliño, o que aprecie as habilidades artísticas dunha Carmen Arias ben nova e o que insista para que tome clases cunha das pintoras galegas máis relevantes do momento: a súa irmá Dolores Díaz Baliño.\nNas clases coa “tía Lola”, como adoitaba chamarlle, Carmen Arias tomará contacto con importantes artistas da Galicia do momento, pero ademais vai coñecer, no verán de 1934, o seu futuro marido, Isaac Díaz Pardo, fillo do pintor e escenógrafo Camilo Díaz Baliño, o irmán máis vello da súa mestra.\nAo remate da guerra, vai ser axudante durante dous anos das clases prácticas de debuxo que imparte Lola Díaz Baliño no Instituto Eusebio da Guarda, e na primavera de 1942 as dúas debuxantes deciden realizar en Madrid o exame de ingreso en Belas Artes. Pero Mimina atopa o primeiro atranco na súa carreira profesional: o seu pai só lle permite realizar estes estudos por libre.\nPor este tempo, a súa relación con Isaac fora afianzándose malia a oposición paterna, e así, en xuño de 1945, casan no Castro de Samoedo, e trasládanse inmediatamente a Madrid, onde Isaac residía daquela. A cabalo entre Madrid e O Castro, e con tres fillos que nacen seguidos, Mimina non chega a rematar os seus estudos de Belas Artes, interrompidos para ocuparse da casa, dos fillos e dun apaixonante proxecto que se inicia en 1949: as Cerámicas do Castro. Aquí retomará a nosa protagonista a súa vocación artística encargándose da decoración das pezas que empeza a producir con grande éxito a nova fábrica. Tamén, como mestra de decoración de todas as traballadoras que se ían incorporando á fábrica. Cando, anos despois, Isaac marcha a Arxentina para crear en Magdalena unha fábrica similar á do Castro, Mimina queda ao cargo e ocúpase de manter a produción de cerámica. Pero en 1958 tamén viaxa a Bos Aires para reunirse con el, e alí volve exercer a docencia para ensinarlles o proceso decorativo ás rapazas de Magdalena.\nEsta experiencia arxentina foi moi enriquecedora, pois permitiulle tamén achegarse ao mundo dos exiliados galegos naquelas terras; con moitos deles estableceu un nexo fondo, que dará moi pronto inmensos froitos na súa terra. Converteuse, así, nunha magnífica anfitrioa para todos os que pasaban por Magdalena, ao igual que o faría con todos os que pasarían polo Castro e, máis tarde, por Sargadelos, facendo da hospitalidade un dos signos de identidade das empresas.\nEn 1970 inicia a súa produción a Fábrica de Sargadelos, en Cervo, xa cun proceso de decoración moito máis mecanizado, e Mimina vai crear un obradoiro de xoiería, do que sairán numerosos deseños de torques, pulseiras, pendentes e todo tipo de alfaias, unha sección que acadará cada vez máis forza e unha gran demanda.\nMalia todos os atrancos vitais que tivo que afrontar, foi quen de manter unha permanente vocación artística que puido canalizar con grande éxito no proxecto cerámico do Castro e de Sargadelos. Mais, por riba de todo, Mimina foi unha muller excepcional que entendeu coma ninguén o valor da obra de seu home. Como tantas veces, as mulleres somos memoria, e ao longo de toda unha vida, Carmen Arias, dun xeito intuitivo pero moi consciente, converteuse na memoria de Isaac Díaz Pardo.\nO 5 de xaneiro de 2012 falece Isaac, logo dalgúns anos apartado da dirección do grupo de empresas que el creara, e só un ano despois, o 1 de novembro de 2013 vai finar na Coruña a súa fiel compañeira nun longo compromiso vital e empresarial que foi fundamental na historia da Galiza do século XX.\nAutor/a da biobibliografía: Charo Portela Yáñez (2014)\nExtras sobre Carmen\n“Falece Carmen Arias ‘Mimina’, viuva de Diaz Pardo e impulsora de Sargadelos”, Praza pública (2-11-2013). [data de descarga 16-9-2014]\nDÍAZ RIPOLL, Carolina: “Obituario de Mimina”, Praza Pública (2-11-2013). [data de descarga 16-9-2014]\n“Adeus a Mimina. Compañeira do compromiso vital de Díaz Pardo”, La opinión (3-11-2013). [data de descarga 16-9-2014]\nObituario de Carmen Arias de Castro na Asociación Castaño y Nogal [última consulta: 16-9-2014]\nAdeus Mimina na blogoteca.com [última consulta: 16-9-2014]\nCartas que mencionan a Mimina no epistolario de Luís Seoane [última consulta: 16-9-2014]\nHomenaxe a Carmen Arias de Castro e Isaac Díaz Pardo o 5 de marzo de 2011 [última consulta: 16-9-2014]\nDado que os traballos de xoiería de Mimina non están firmados, é imposible saber cales son da súa autoría. Tómese entón como exemplo a mostra de xoias exposta na web de Sargadelos.\nCaricatura de Mimina na web do artista gráfico Siro\nPazo Castro de Samoedo en memoriadesada.com\nGRAÑA PÉREZ, Beatriz: “Carmen Arias de Castro. Mimina”, Voces da memoria: galegas exiladas, emigradas e resistentes durante o réxime franquista, Universidade de Santiago de Compostela, 2003, p. 83-109\nGRAÑA PÉREZ, BEATRIZ: Voces da memoria: galegas exiladas, emigradas e resistentes durante o réxime franquista, Universidade de Santiago de Compostela, 2003\nFERNÁNDEZ PALOMO, A.: Isaac Díaz Pardo, unha mirada familiar: conversas con Carmen Arias, Edicións Lea, 2006.


Fábrica de varas de PTFE - Fabricantes, provedores de varas de PTFE de China\nDiámetro de varilla de PTFE 50 mm (1,96 ”)\nA varilla de PTFE úsase xeralmente como material de mecanizado para todo tipo de compoñentes químicos, eléctricos e mecánicos onde se requiren as características de rendemento pendentes do PTFE. Hai varios recheos dispoñibles para modificar as propiedades do PTFE para cumprir os requisitos da aplicación. Especificación: material OD de 50 mm: 100% calidade de varilla moldeada en virxe PTFE: branca, lisa, sen burato de aire Gravedade especial: 2,10 ~ 2,30 Resistencia á tracción: 20,0 MPa Elongación definitiva: resistencia ao envellecemento do 150% r ...\nVarilla de PTFE diámetro 3 mm\nA varilla de PTFE úsase xeralmente como material de mecanizado para todo tipo de compoñentes químicos, eléctricos e mecánicos onde se requiren as características de rendemento pendentes do PTFE. Hai varios recheos dispoñibles para modificar as propiedades do PTFE para cumprir os requisitos da aplicación. Especificación: material OD de 3 mm: 100% calidade de varilla moldeada en virxe PTFE: branco, liso, sen burato de aire Gravedade especial: 2,10 ~ 2,30 Resistencia á tracción: 20,0 MPa Elongación definitiva: resistencia ao envellecemento do 150% ...\nVarilla de PTFE diámetro 35 mm\nA varilla de PTFE úsase xeralmente como material de mecanizado para todo tipo de compoñentes químicos, eléctricos e mecánicos onde se requiren as características de rendemento pendentes do PTFE. Hai varios recheos dispoñibles para modificar as propiedades do PTFE para cumprir os requisitos da aplicación. Especificación: material OD de 35 mm: 100% calidade de varilla moldeada en virxe PTFE: branca, lisa, sen burato de aire Gravedade especial: 2,10 ~ 2,30 Resistencia á tracción: 20,0 MPa Elongación definitiva: resistencia ao envellecemento do 150% r ...\nBarra de barra redonda de polímero PTFE diámetro 8 mm\nA varilla de PTFE úsase xeralmente como material de mecanizado para todo tipo de compoñentes químicos, eléctricos e mecánicos onde se requiren as características de rendemento pendentes do PTFE. Hai varios recheos dispoñibles para modificar as propiedades do PTFE para cumprir os requisitos da aplicación. Especificación: material OD de 8 mm: 100% calidade de varilla moldeada en virxe PTFE: branca, lisa, sen burato de aire Gravedade especial: 2,10 ~ 2,30 Resistencia á tracción: 20,0 MPa Elongación definitiva: resistencia ao envellecemento do 150% ...\nA varilla de PTFE ten unha cor branca opaca e cumpre as especificacións UL 94V0 de Underwriters Laboratories. O PTFE (politetrafluoretileno) resiste á maioría dos produtos químicos, normalmente soporta altas temperaturas e ten unha superficie de baixa fricción que non se une facilmente con outros materiais, dándolle unha característica antiadherente. Este material comparte moitas das mesmas propiedades que outros fluoropolímeros pero xeralmente resiste temperaturas máis altas que FEP e ETFE. Varilla de PTFE virxe de 1/4 "de diámetro Outras medidas ...


Excelente papel do Club Natación Ponteareas no 'Campionato de España de longa distancia' celebrado en San Gugat, Barcelona - Comarcas na Rede\nHomeO CondadoPonteareasExcelente papel do Club Natación Ponteareas no 'Campionato de España de longa...\nPablo Cabanas. Medalla de ouro e campión de España dos 5.000 metros Junior-1\nSalientables tamén os papeis de Sofía Carballo, –5ª (37:54.31)– e Iria Lemos, –9ª (38:30.86)–, nos 3.000 m infantil. Igualmente, magnífica actuación de Andrea Domínguez, 6ª nos 5.000 m Júnior-2 (1:03:53.33) e Lucas Costa nos 5.000 m sénior (57:59.12), acadando a 7ª posición.\nCoa piscina do Complexo Deportivo Álvaro Pino pechada esta semana e sen saber cando poderán reanudar os adestramentos, estes resultados teñen un mérito engadido. O Club Natación Ponteareas agarda que a situación sanitaria permita reanudar as competicións de natación autonómicas, de momento suspendidas, “porque iso será sinal de que a situación epidemiológica está controlada. Ánimo e sentidiño”.


Menos pantallas e máis medios humanos e especialidades no centro de saúde da Estrada | BNG da Estrada\nOutubro 14, 2021 · by BNG A Estrada\t· in Sanidade.\t·\nA posta en marcha da chamada anónima no centro de saúde do noso concello, cremos que non é unha boa noticia para a xente maior, á que lle vai custar adaptarse a este novo aparello, así como á interpretación da codificación que leva aparellado. Con todo, agardamos que desde o SERGAS teñan unha plan de adaptación en marcha para facilitar ás persoas maiores o uso e interpretación deste novo aparello.\nAs e os doentes non somos un código nunha pantalla, temos nomes e apelidos. Entendemos que esta despersonalización non axuda en nada a termos unha sanidade pública de calidade e si cada vez máis afastada dos e das doentes, que en algún momento somos todos e todas.\nEn todo caso, se se quere mellorar a atención primaria no noso concello, hai que dotala de máis medios humanos, profesionais médicos e especialistas, con condicións laborais dignas, que sirvan tamén para desconxestionar o clínico de Santiago de Compostela.\nSi, máis e mellores que medios que non só teñen que afectar ao centro de saúde da vila, senón tamén ao de Vea, que leva anos agardando unha mellora no acceso, ou ao de Codeseda, que non está atendido nin todos os días da semana nin en todas as épocas do ano (nadal e vacacións de verán). Iso si que sería unha avance e unha mellora significativa para a sanidade pública do noso concello.\nEtiquetas: Centro de Saúde,Codeseda,Souto de Vea\n← Cinco accidentes na N-640 ao seu paso pola vila que non contan para o ministerio de transportes\nO asfaltado estrada PO-214 entre Baloira e Pontecesures é un remendo que non tapa a miseria →


Trazo – Mancomunidade de Concellos de Ordes\nTrazo é un municipio da provincia da Coruña que forma parte do bloque de meseta situado na vertente da marxe dereita do curso medio do río Tambre, pola que se estende boa parte da Comarca de Ordes.\nSituado no centro-oeste de Galicia, Trazo goza das bondades do clima oceánico húmido que lle outorga unha temperatura media de 12ºC sen grandes oscilacións.\nO relevo comparte as liñas da dita comarca e caracterízase por unha topografía case uniforme, con formas suavemente onduladas que descenden en altitude dende o extremo noroccidental, onde se acadan os 507 metros en Berdieiras (parroquia de Restande) cara ao curso do río Tambre que discorre polo sur e establece o límite administrativo con Santiago de Compostela.\nTen aspecto de meseta ondulada sen grandes contrastes e lixeiramente inclinada cara ao sur, por onde discorre o Tambre, situado ao sur do concello,que é o río máis importante deste municipio.\nO Concello de Trazo goza dunha fermosa paisaxe só alterada polos vales que forman os ríos e pequenas correntes de auga que lle dan vida ao concello. As condicións climáticas enmárcanse no dominio oceánico hiperhúmido sen que existan marcados contrastes ante a ausencia de grandes barreiras orográficas.\nAs precipitacións medias anuais son moi abundantes, pois están arredor dos 1.683 mm. As temperaturas son suaves, cunha media de 12ºC; non hai importantes oscilacións térmicas, xa que os veráns son temperados e os invernos non moi fríos.\nA altitude e o distanciamento do mar marcan as principais diferenzas climáticas intracomarcais; así, rexístranse maiores precipitacións nas zonas máis elevadas e montañosas que se sitúan ao norte, en relación á parte baixa do val do río Tambre, situada na metade meridional.\nTrazo é un concello eminentemente rural: a súa economía susténtase no sector primario. As actividades económicas son motivo da grande importancia dos labores agropecuarios, moi modernizados, e orientados á gandería cunha destacada representación de explotacións, que sufriron un gran proceso de modernización, para adaptarse ás novas demandas que o gando vacún require, tanto para a súa explotación leiteira como cárnica.\nTen unha superficie de 100,48 quilómetros cadrados que se dividen nun total de once parroquias: Benza (San Pedro) , Berreo (San Mamede) , Campo (San Xoán) , Castelo (Santa María) , Chaián (Santa María) , Monzo (San Martiño) , Morlán (Santa María) , Restande (Santa María) , Trazo (Santa María) , Vilouchada (San Vicenzo) e Xavestre (San Cristovo), nas que vive unha poboación de 3.500 habitantes aproximadamente, espallada por un total de 103 aldeas que salpican a paisaxe agraria.\nA capital municipal corresponde a Viaño Pequeno, lugar da parroquia de San Xoán de Campo, que ten 140 habitantes, onde se atopan os principais servizos como: centro de saúde, farmacia, banco e caixa de aforros, punto de atención á infancia, casa do concello, piscina municipal, pavillón polideportivo, casa da cultura, biblioteca, aula de informática, colexio de primaria e instituto de ESO, tanatorio, oficina de correos, comercios de roupa, panadería, perruquería, supermercado, bares, ferraxarías, talleres mecánicos etc.\nTamén noutros núcleos importantes do concello como son O Agro do Mestre, A Chonia e Merelle (Xavestre), A Brea (Benza), A Irexe (Restande), A Cuca (Morlán), Gurís, O Porto e A Polveira (Chaián), O Candendo (Campo) existen comercios e pequenas industrias como: ferraxarías, funeraria, talleres de reparación de vehículos e talleres agrícolas, almacéns agrícolas, concesionarios de automóbiles, supermercados, materiais de construción, moblerías, talleres de aluminio, fábricas de maquinaria, carpinterías, empresas de construción etc. Ademais no Agro do Mestre atópase o outro centro de saúde deste concello así como unha farmacia.\nA Casa do Concello é unha moderna e orixinalísima construción que rompe coa idea tradicional. De planta circular, foi proxectada deste xeito debido en parte ao seu lugar de emprazamento, unha rotonda que estaba pensada para ser praza. Executada en 1975, segundo proxecto de Rafael Baltar Tojo e José Antonio Bartolomé Argüelle, conta con dúas plantas.\nA planta superior, onde están as dependencias municipais, está percorrida por un anel de ventás que soamente se ve interrompido pola apertura do balcón consistorial. A cuberta cónica está rematada por un lucernario que ilumina o oco central do edificio no que se dispoñen as escaleiras. O volume desta cuberta acolle o Arquivo municipal, os espazos de almacenaxe. Estas dependencias posúen diferentes alturas debido á articulación da cuberta en sectores circulares, determinados pola orde radial dos soportes interiores que fragmentan e animan a estrita xeometría.\nA forte influencia que recibe da cidade de Santiago consolidou a súa base económica. Cada vez con maior intensidade, Santiago convértese para moitos e moitas residentes en Trazo nun lugar de traballo, de movemento urbano diario, nun mercado de referencia para moita da súa produción agropecuaria. A proximidade ao polígono industrial do Tambre fixo que unha parte importante dos/as habitantes de Trazo atopasen un traballo estable sen ter que abandonar as actividades agrarias.\nLugar de Viaño Pequeño, 14,


A IRMANDIÑA PARTICIPARÁ NO II RALLY LA BAULE-SAN VICENTE | Agabace\nA IRMANDIÑA PARTICIPARÁ NO II RALLY LA BAULE-SAN VICENTE\nPublicado por Agabace el 10/01/2016\nDorna foi a denominación que se deu nalgún tempo ás embarcacións pequenas que se empregaron neste lado do Atlántico, facendo, incluso, referencia a unha concavidade. As construcións dos barcos atlánticos durante séculos foi a tinglado ou tingladillo, é dicir: cada táboa do forro vai superposta sobre a anterior. Non sabemos con exactitude se a orixe desta embarcación é viquinga ou é normanda, pero si que é indiscutible que se trata dun barco de orixe atlántica e exclusiva de Galicia.\nA dorna ten un carácter de seu. Está feita con elementos estruturais de carballo e só cinco táboas de piñeiro do país por costado, economía en estado puro. A súa clasificación e denominación van en función do tamaño da embarcación que á súa vez veñen dadas polo oficio ao que se dedicaba cada unha delas Así, bichocas: son as de menos porte empregadas por un só home que pescaría a liña; polbeiras: para a pesca do polvo; tramalleiras: a arte que empregaban eran as redes dos tramallos; e as de maior porte serían as xeiteiras para a pesca do xeito, nas que traballaban ata 6 persoas xa que eran dornas duns 7 metros de eslora.\nA Meca varada ao carón de unha dorna de 9 cuartas\nEsta embarcación é característica das Rías Baixas, máis nomeadamente na práctica totalidade dos portos da Ría de Arousa i en Ons, desde tempos inmemoriais. Temos constancia de que os fomentadores cataláns dispuñan delas para abasteceren de sardiña as súas fábricas. A principios do século XX uniron portos de ambos costados da ría transportando persoas e mercancías, que foron (e serven a dia de hoxe) a pequena unidade de produción pesqueira, que as súas características de barco rexo e lixeiro fana idónea para numerosas artes de pesca con liña…. Na actualidade un número limitado de profesionais do mar continúa armando a dorna como empresa e as máis son empregadas para o lecer, na pesca recreativa ou no movemento pola conservación e fomento da cultura e o patrimonio marítimos, participando en concentracións, eventos, regatas de remo, regatas de vela e outras actividades de socialización e posta en valor.\nA DORNA IRMANDIÑA\nAs dornas mecas desapareceron completamente a finais dos anos 60. Non se conservaban planos e tan só a partir de vellas fotografías, de debuxos, da memoria dos vellos mariñeiros que as tripularan. Coa sabedoría dos irmáns Garrido, púidose levar a cabo a construción da Irmandiña e de A Meca nos Asteleiros Garrido, as dúas dornas mecas que existen na actualidade. As dornas mecas son unha variante das dornas xeiteiras, ás que se lle ampliou o volume e manga na popa e o lanzado da proa, que lle dá un carácter especial, perfectamente definido. As dornas mecas levan este nome por seren creadas no Grove, de onde foron poboar as ribeiras de O Grove, Cambados, Rianxo, Vilaxoán e demais portos. Nelas traballaban ó xeito unha media de cinco homes e diferéncianse polo seu meirande tamaño, 16 ou máis cuartas de quilla, o que significa unha eslora de máis de 7 metros. Nelas podíanse desprazar ata mares como os da Guarda, en mareas de varios días onde os homes convivían e cociñaban as caldeiradas a bordo (con parte das capturas) e durmindo debaixo da tilla.\nNo ano 2003 foi botada a “Irmandiña”, un dos máis ambiciosos proxectos da asociación de Amigos da Dorna Meca: trátase dunha dorna meca de 9,5 metros de eslora construída en carballo, piñeiro país e acacia. Aparellada con vela cangrexa e coa manobra tradicional que lle corresponde.\nNos seus primeiros dez anos de vida, a “Irmandiña” estivo presente en numerosas regatas, xuntanzas e encontros de embarcacións tradicionais da costa galega. Ten participado na gravación de producións audiovisuais de carácter divulgativo e durante dúas temporadas foi empregada como barco escola de navegación tradicional, converténdose en plataforma de formación práctica para todas aquelas persoas que tiveran inquietude ou curiosidade pola navegación tradicional.\nO RALLY LA BAULE-SAN VICENTE\nNas regatas de barcos clásicos con participación internacional na que se poden observar auténticas xoias asinadas polos nomes mais sobranceiros do deseño naval mundial indefectiblemente chaman a atención as dornas galegas. A Dorna Meca, a Irmandiña, a Sara, a Lavanqueira, aparelladas con vela cangrexa compiten non só coa súa magnífica estampa, senón facendo gala de maniobrabilidade e navegabilidade extraordinarias.\nA aposta de cruzar o Cantábrico e a costa galega do Atlántico coa Irmandiña para participar na IX Regata das Illas Atlánticas ten, pois, moito de reivindicación e varios obxectivos, entre eles o de dar a coñecer a fermosura e o carácter mariñeiro deste barco propiamente galego. Pero tamén hai que remarcar a tripulación: un experto en travesías oceánicas (Óscar Babé), un médico (Antonio Grandío), un experto en velería (Ramón Albert) e como patrón Pepe Garrido, que non só é o dono e alma de Estaleiros Garrido, que reviviu e recuperou a construción das dornas mecas, e, en particular construíu a Irmandiña, senón que, ademais é un namorado e defensor das navegacións clásica e tradicional.\nA participación da “Irmandiña” no rally La Baule-San Vicente organizado polo Yacht Club Classique de La Rochelle e Agabace, representa unha nova oportunidade para dar a coñecer a historia da navegación en Galicia, achegando a terras bretoas unha das embarcacións máis representativas da cultura marítima galega, tomando parte nun dos máis importantes eventos europeos de barcos clásicos.\n← Calendario de regatas de AGABACE\nConferencia na ENM de Marín →


Ana Cabana: “Os custes de ter exercido como enlace foron altísimos”\nAna Cabana (Castro de Rei, 1976) é profesora da Universidade de Compostela e unha das autoras que desde o ámbito académico se ten achegado ao estudo da guerrilla. Membro do grupo de investigación Histagra, nesta conversa achégase a algúns dos aspectos da guerrilla de chan que desenvolve esta quinta feira en Nós Diario.\nAna Cabana Iglesia. (Foto: Andrea Rivas).\nCilia Torna 06:22 do 29 de decembro de 2021\nSignifica no seu traballo a escasa historiografía existente sobre a loita guerrilleira, que explicación lle dá a iso?\nA obra de referencia, á que necesariamente toda persoa que teña interese por saber sobre a guerrilla na Galiza ten que acudir, é o traballo de Hartmut Heine, Guerrilla antifranquista en Galicia, un libro publicado en 1982. Esa data resulta de por si suficientemente clarificadora. Cando realizaba esa aseveración estaba pensado nese ermo historiográfico, porque en case 40 anos non se fixo ningunha outra publicación equiparábel no senso de tratar de ofrecer unha visión xeral e de conxunto sobre o movemento guerrilleiro. Faltan monografías que actualizaran a análise da guerrilla en termos políticos que realizou Heine e investigacións que tiveran a intención de examinar o fenómeno dunha maneira holística e integral, que buscaran superar a visión da guerrilla nesa súa vertente política máis clásica. Cumprirían obras cunha mirada innovadora que permitiran encaixar a loita antifranquista no marco dos estudos dos movementos de resistencia europeos e que foran quen de incluír a perspectiva de xénero e os avances que dende finais dos anos noventa se teñen realizado en campos do estudo como o das actitudes sociais ante o franquismo e en temáticas como a natureza violenta do réxime.\nPara o caso galego tense avanzado en aspectos concretos, como o estudo individualizado de determinadas figuras senlleiras do movemento guerrilleiro, no que se inclúen os pasos dados tamén para visibilizar a presenza de mulleres guerrilleiras, ou en asuntos relativos á memoria da guerrilla. En boa medida, ese aporte á historia do movemento guerrilleiro débese o gran labor de historiadores que teñen o ámbito local como contexto de investigación e que puideron consultar moita documentación e recuperar os testemuños de guerrilleiros que sobreviviron ao franquismo. Pero falta moito por saber do movemento guerrilleiro. E non me refiro tanto a sumar información concreta sobre guerrilleiros, que tamén, senón, sobre todo, a analizar a súa pegada en múltiples planos. Existe unha ampla marxe para a comparanza da realidade galega coa doutros casos dentro do Estado español. Recordamos que xunto á Federación Guerrilleira de León-Galiza houbo outras grandes agrupacións guerrilleiras diseminadas pola xeografía española, ademais de partidas que nunca se integraron nestes colectivos.\nE o mesmo cabe dicir sobre asuntos como a construción social de mitos arredor de protagonistas concretos da loita guerrilleira, que serviu para atacar a ditadura mediante prácticas simbólicas e que convive co esquecemento que pesa sobre outros membros da guerrilla, ou sobre o impacto que tivo a súa decisión de oporse polas armas contra a ditadura nas vidas e nas memorias dos seus descendentes ou sobre o rol do xénero nas partidas, que vai moito máis alá da presenza de guerrilleiras. E iso só por citar unhas cantas perspectivas de análise, porque habería máis, entre elas, e xa levando a auga ao meu muiño, o estudo da chamada “guerrilla do chan”, da rede de enlaces coa que contou o movemento guerrilleiro na Galiza, cuxa investigación simplemente temos encetado. Por todo isto coido que a guerrilla está chamada a ser un tema presente en futuras investigacións tanto académicas como en obras divulgativas, igual que a seguir presente en diferentes produtos culturais.\n"A existencia da guerrilla e o seu mantemento só se explica polo soporte que recibiu da sociedade"\nNinguén cuestiona que a guerrilla foi posíbel pola existencia dunha tupida rede de enlaces, que características presenta na Galiza?\nCertamente, a existencia da guerrilla e o seu mantemento no tempo só se explica polo soporte que recibiu da sociedade. Conste que isto non equivale a asegurar que as partidas nunca impuxeran a súa presenza empregando a violencia ou o medo que xeraban, porque o fixeron cando o sentiron necesario ou conveniente. Tampouco debemos caer na afirmación contraria e asegurar categoricamente que a axuda viña dada porque a totalidade ou mesmo a maior parte da sociedade galega compartía con estes “inimigos da patria”, como os conceptuaba o réxime franquista, as súas ideoloxías políticas, o sentimento de antifranquismo ou a confianza en que a loita da guerrilla fora quen de ter éxito e derrocar o sistema imposto polos golpistas do 36.\nA guerrilla do chan na Galiza caracterízase pola súa diversidade, é dicir, non hai un “perfil” de enlace definido, xa que os guerrilleiros demandaban colaboracións en múltiples eidos, dende casas para pasar temporadas máis ou menos longas, ata contribucións económicas, pasando polo aprovisionamento daqueles artigos precisos para cubrir as súas necesidades cotiás ou específicas para manter a loita armada. A isto hai que sumar que esta cooperación ás veces non requiría de características específicas por parte do enlace, pero outras veces si (médicos, mecánicos, etc.). Así as cousas, as redes de enlaces dun guerrilleiro ou dunha partida eran máis seguras canto máis heteroxéneos foran os enlaces que as conformaban en idades, dedicacións e capacidades e lugares de residencia.\nE dentro desa diversidade a que aludo, está tamén a de ideoloxías porque entre os enlaces había persoas conceptuadas como xente de orde polo Réxime, xente que era “de dereitas de toda a vida” e mesmo se atopan algunhas autoridades franquistas que colaboraron puntualmente ou de maneira cotiá coa guerrilla que, por suposto, eran os menos, as excepcións dentro das redes de enlaces.\nUnha característica esperábel da guerrilla do chan é a referente altísimas taxas de persoas do rural. Isto ten sentido tanto porque a Galiza dos anos 30 e 50 do século XX é un país eminentemente rural, como porque os propios guerrilleiros tiñan esa procedencia e as primeiras redes de apoio son sempre as que ofrecen familiares, veciñanza e amizades, polo que é lóxico que os enlaces sexan dos mesmos concellos que os guerrilleiros ou da contorna próxima.\n"As redes de enlaces dun guerrilleiro ou dunha partida eran máis seguras canto máis heteroxéneos foran os enlaces"\nÉ obvio que foi moito maior o número de enlaces que de guerrilleiros e tamén cunha parte destes foron primeiro enlaces, en todo caso de que número enlaces podemos falar para Galiza?\nHoxe por hoxe, coas fontes que contamos é absolutamente imposible dar cifras, pero coido que ese tampouco é o obxectivo que debe perseguir a investigación sobre a guerrilla do chan. En primeiro lugar, para pór en números esa colaboración social, tería que perfilarse que consideramos enlace. Poderiamos pensar en definilo como un apoio estábel, pero iso deixaría fora a persoas que ofreceron axudas puntuais mais decisivas para o sostemento da guerrilla e da súa actividade, polo que acoutar o termo non é tan doado nin sinxelo. En segundo lugar, a información coa que contamos, como apuntaba, provén de dúas vías principais, por un lado da fonte oral, que en certos casos é difícil contrastar e sempre convive co esquecemento e coa terxiversación dos recordos, polo tanto non está libre de eivas. E polo outro lado estaría a información que ofrecen a documentación xudicial e a oficial, nas que se reflicte o parecer das autoridades civís e militares e saca á luz só aquelas redes de enlaces ou apoios concretos que eran perseguidas ou que caeron non as máis que lograron manterse no anonimato. É máis, nesa documentación pode inculparse a persoas que non tiñan relación coa guerrilla de tela mantido.\nEu creo que a historia da guerrilla do chan, a diferenza do que sería óptimo para a da guerrilla armada, non pasa por computar o número de membros, pasa, non obstante, por entender as lóxicas do seu apoio, por percibir as redes que se conformaron e por rescatar a súa memoria sacando do esquecemento a súa existencia e o valor da súa acción, que se debe inscribir dentro da historia da loita antifascista europea, e, por suposto, incorporar no relato da violencia franquista a represión sufrida polos seus membros por ter sido soporte do que foi a única acción a única ameaza real á construción da ditadura durante a posguerra.\nDestaca o importante número de mulleres que actuaron como enlaces, cal é a súa explicación para isto?\nSi, como comentaba, tanto na memoria oral, como na documentación que se pode consultar para tratar de reconstruír e coñecer as redes de enlaces das diferentes partidas ou guerrilleiros, das que as causas militares e os informes de Gobernación civil son dos máis útiles, destaca o número de mulleres acusadas, procesadas e represaliadas pola súa colaboración coa guerrilla. Aparecen mulleres de todas as idades, incluíndo nenas pequenas, moi utilizadas para realizar pequenos mandados. Debemos ter en conta que na altura as crianzas tiñan unha mobilidade considerable por fóra das súas vivendas e que era habitual que se encargaran de determinadas tarefas agrarias, o que facía tanto dos nenos como das nenas enlaces de grande conveniencia, malia ao risco de que puideran, sen querer, dar información sobre as partidas e sobre outros enlaces ás autoridades. Nas redes tamén aparecen mulleres anciás, que acostuman ser as donas das casas nas que se esconden. A nenez e a vellez funcionaban como máscaras detrás das que escondían a súas accións e ás que podían acollerse como eximente en caso de ser acusadas de prestar axuda á guerrilla.\nAs mulleres que foron enlaces da guerrilla galega son tanto solteiras como casadas ou viúvas, polo tanto o seu estado civil, igual que no caso da idade, non tiña transcendencia. Elas teñen diferentes graos de relación cos guerrilleiros, é usual que sexan parentes, tamén hai moitas noivas ou parellas e familiares directas destas e tamén parentela feminina de enlaces varóns.\nEn todo caso, cómpre dicir que o trato que recibiron por ser mulleres, en caso de intuír as autoridades que eran apoios ou por ser descuberta a rede de enlaces, era absolutamente vexatorio á hora de ser tratadas por gardas civís, falanxistas ou diante dos tribunais, que as despolitizaban, aldraxaban e violentaban de maneira frecuente, valéndose de violencia física e verbal. Ese maltrato, nalgúns casos reiterado, levou a algunha delas a deixar de ser enlace e unirse ás partidas, nalgún caso como guerrilleiras, noutros colaborando facéndose cargo de tarefas que terían levado a cabo nas súas casas.\nA razón de que haxa tantas mulleres na guerrilla do chan está relacionada co que acabo de dicir das labores das que se encargan: os guerrilleiros, normalmente un grupo de varóns, demandan da rede de enlaces axuda en múltiples tarefas e, entre estas, están aquelas que na altura se entendían como “propias de mulleres”, de aí que o recurso á axuda feminina fora continuado.\nOutra razón ten que ver con aproveitar os estereotipos que sobre as mulleres, e todo o relacionado co feminino, tiña o réxime, que estaba máis que disposto a non crer nas capacidades das mulleres de ser suxeitos políticos activos, nin acreditar no seu compromiso cívico, polo que, de partida, era máis permisivo no seu control e máis tendentes as autoridades en acreditar as súas escusas e argumentos se se baseaban na ignorancia e na incompetencia. Iso si, o de sacar partido aos estereotipos de xénero tiña valía ata que ditas autoridades tiñan indicios ou probas da súa condición de enlaces, despois, como xa sinalei, resultaban implacábeis na instigación e represión de ditas mulleres.\n"Moitos enlaces morreron a causa de selo, directamente asasinados ou en tiroteos"\nOs enlaces non escaparon á dura represión sobre o movemento guerrilleiro, cal foi o seu alcance?\nCertamente, non foron inmunes a violencia despregada polo réxime e entre os enlaces é posíbel observar a incidencia de todo o abano possíbel de fórmulas de represión exercidas polo franquismo sobre a cidadanía, tanto a física como a económica ou a simbólica e tamén unha represión sexuada, é dicir, pensada para escarnio específico das mulleres e da feminidade. Moitos enlaces morreron a causa de selo, directamente asasinados ou en tiroteos entre guerrilleiros e contrapartidas ou gardas civís. Moitos enfrontáronse a cativerios en prisións e campos de concentración tras ser condenados por axuda á rebelión. Outros perderon canto ben material tiñan, viron as súas vivendas arrasadas polo lume en accións pensadas para obrigar a saír aos guerrilleiros ou sufriron unha mingua moi substancial dos seus capitais por mor das multas reiteradas e gravosas. Moitos sufriron unha violencia física e psíquica case crónica, medébel nos continuados rexistros das súas vivendas e no escrutinio das súas vidas, nas malleiras, nas ameazas contra eles e as súas familias e nas visitas ao cuartel da Garda Civil. Para outros só quedou o exilio, unhas vidas truncadas lonxe dos seus e do seu país porque non aturaron o nivel de violencia e de medo. Os custes de ter exercido como enlace da guerrilla antifranquista, de ter sido descuberto, foron altísimos, á altura do que acontecía cos guerrilleiros.\nrepresión loita guerrilla fascismo as guerrillas galegas ao descuberto


Nikis Galicia Style | Espacio Invisible\nNikis Galicia Style, é unha comercializadora de camisetas e agasallos idiosincrasiamente galegos.\nA mellor maneira de comezar a traballar no encargo de crear a nova imaxe corporativa das tendas Nikis Galicia Style foi a de poñer o deseño e o interiorismo a diposición da retranca galega.\nDeste xeito buscamos a orixe e a autenticidade da mesma na denominada Ghalisia profunda. Facemos acopio de escenografías arquitectónicas etiquetadas como "feismos" e as proxectamos cun aire divertido e desenfadado ó espazo comercial.\nOs interiores se configurarán con materiais comunmente utilizados nos alpendres da Galicia máis caníbal en termos urbanísiticos: bloques e celosías de formigón , ladrillo visto e a archicoñecida uralita cas variantes de fibrocemento e poliester traslúcido.\nO mobiliario expositivo está singularizado a través duns mesados centrais que se fabricaron en pino país completando as súas encimeiras cun hule ben chamativo e plasticoso característico das mesas máis furancheiras. Nunha área concreta do espazo se proxecta un auténtico ghaliñeiro de aldea, donde os chamados poleiros funcionan como un singular soporte de venta de producto.\nNo eido lumínico compaxinamos unha liña máis técnica e comercial con elementos decorativos feitos a medida. A destacar a lámpada Pitas, realizada cos comedeiros metálicos comúnmente utilizados para dar de comer as galiñas e os ventiladores lumínicos "Stihl-aso", unha oda a ese son do característico desbroce do campo galego. Desbrocemos e coidemos o noso entorno rural para que nos siga dictando pequenas dosis de retranca ante un futuro incerto e perigosamente dixital.\nProxecto: Nikis Galicia Style\nLocalización: Vigo, Pontevedra.\nFotografías: Espacio Invisible.\nGalletería Biscuits Galicia


Subject Mecánica de Fluídos Code 770G02016\nGuest lecture / keynote speech Actividade presencial na aula que serve para establecer os conceptos fundamentais da materia. Consiste na exposición oral complementada co uso de medios audiovisuais e a introdución dalgunhas preguntas dirixidas aos estudantes, co fin de transmitir coñecementos e facilitar a aprendizaxe.\nLaboratory practice Desenvolvemento de prácticas no laboratorio de mecánica de fluídos: Os alumnos experimentarán en grupos de traballo en distintos bancos e equipos do laboratorio. E a continuación, e a nivel individual, deberán desenvolver unha análise e estudo dos coñecementos e fenómenos estudados para a súa posterior avaliación.\nMixed objective/subjective test Realizaranse dúas probas de avaliación, unha a mediados e outra ao final de curso. Consistirán nunha proba escrita na que haberá que responder a diferentes tipos de preguntas e resolver problemas.\nSupervised projects Metodoloxía deseñada para promover a aprendizaxe autónoma dos estudantes, baixo a tutela do profesor e en escenarios variados (académicos e profesionais). Está referida prioritariamente ao aprendizaxe do “cómo facer as cousas”. Constitúe unha opción baseada na asunción polos estudantes da responsabilidade pola súa propia aprendizaxe.\nProblem solving O profesor explicará o método e a forma que se ha de seguir na resolución de distintos tipos de problemas. Os problemas serán exercicios de aplicación das distintas partes que conforman a materia. En cada parte comezarase con exercicios simples que se irán facendo mais complexos co fin de adaptalos o mais posible a casos reais. O alumno dispoñerá dunha colección de problemas que poderá resolver por el mesmo.


“O Festival Internacional de Curtas de Verín é a iniciativa que faltaba” – Especial Festas do Cristo 2017\n“O Festival Internacional de Curtas de Verín é a iniciativa que faltaba”\n15 Novembro, 2016 Vía XIV Curtas26 views\nO deseñador e creativo na TVG verinés, Jorge Godás, membro do equipo do FIC, fai un “guiño”\na Buñuel no cartaz oficial do FIC-Vía XIV\nO seu primeiro apelido está vencellado ao mundo da imaxe dende hai catro xeracións. O seu meu bisavó do Carballiño xa empezou co negocio nas orixes da fotografía e foi o seu avó quen fundou Foto Godás, establecemento fotográfico que permanece aberto no centro de Verín co seu irmán ao fronte. “Aprendín o oficio en casa, todo tipo de técnicas de revelado, de retoque a lápis,… O deseño é algo que sempre se me deu ben, xa de pequeno, e seguín pola miña conta, aínda que agora adícome máis á imaxe en movemento porque traballo na televisión”. Jorge Máximo Godás Limia, leva toda a vida vinculado ao mundo do audiovisual e dende hai algo máis dun ano está metido de cheo nun novo proxecto co que pretenden seguir dinamizando culturalmente o seu pobo, o Festival Internacional de Curtas de Verín-Vía XIV que abrirá as portas o vindeiro 5 de decembro. Ademais de ser un dos alma máter, formando parte do equipo organizativo do festival, Jorge é o creador do cartaz e da imaxe corportativa do evento co que fai un guiño á curtametraxe “El perro andaluz” de Luis Buñuel, e que presentaban oficialmente na mañá do 14 de novembro na Casa da Cultura de Verín.\nCartaz oficial do Festival Internacional de Curtas de Verín, deseñado por Jorge Godás.\n¿Como foi o proceso de elaboración do cartaz oficial?\nXa dende o principio tiña claro que quería plasmar a imaxe do ollo coa cuchilla de Buñuel que está no imaxinario de todo o mundo, ou a de Harold Lloyd pendurado do reloxo en “El hombre mosca” e xoguei con iso, facendo varios modelos así como a propia imaxe corporativa que estamos aplicando sobre fondo negro, aínda que me pareceu que para o cartaz era máis agradable xogar con este tipo de texturas de fondo, parecido a certo papel pintado que está moi de moda. Despois de darlle moitas voltas e facer cinco bocetos distintos, este foi o elixido. Tamén polas cores, penso que son bastante agradables á vista. Ademais está pensado para que se vexa dende lonxe e que quede na retina da xente.\n¿Que supón para vostede este proxecto audiovisual tan ambicioso?\nAmbicioso pero que hai que empezar dende abaixo de todo. O que pasa é que tivemos boa acollida e hai premios interesantes e para min supón un paso máis adiante neste pobo que parece que está descoxelándose. É a iniciativa que faltaba. Xa se falaba hai tempo de facer isto e agora estamos nun momento importantísimo no que a imaxe ten moito valor e poden facerse cousas boas. Non só se pode dar lixo a través das imaxes senón moita educación e entretenemento. Supón moitísimo. Nós somos distintos dos do norte, ao ser fronteirizos temos outra forma de pensar e isto é algo que faltaba no sur, esperemos que teña continuidade. A idea é esa. Arrancaremos como máis brillantemente poidamos, que se noten o menos posible os erros e con moitísima ilusión.\nO creativo verinés Jorge Godás, explicando as características do cartaz trala presentación na Casa da Cultura de Verín. /Foto: Carlos G. Hervella.\nSon un equipo pequeno (seis persoas) e isto require moito traballo. ¿Canto tempo levan co festival?\nSomos poucos e todos temos os nosos traballos. A idea comezou a barallarse xa hai anos pero en firme fará un ano e pouco que Carlos Montero e eu comezamos a darlle voltas e conforme se aprovou a primeiros de ano, xa fomos facendo cousiñas que non se ven pero están aí porque había que ir avanzando e todos os días fas algo. É un traballo tedioso e arduo, e iso que contamos con voluntarios que nos axudan pero aínda así, son máis de seiscentas curtas e iso é moito, sobre todo para visionalas e analizalas. Temos cento e pico cada un e resulta laborioso porque ademais temos que ir anotando todo de cada curta para que despois nós non teñamos nada que ver co xuízo. Para iso virá un xurado alleo, de diferentes ámbitos do cinema que é interesante e supoño que a forma máis xusta de valorar todo isto.


Mesa redonda. Mulleres creadoras: a situación no audiovisual galego e as experiencias noutros escenarios\nEste encontro, que terá lugar o día 23 de novembro ás 12 h. no Museo das Peregrinacións, nace coa intención de analizar a evolución do sector cinematográfico a diferentes niveis e desde as máis amplas perspectivas profesionais para concluír posibles liñas de acción nas que todas debemos implicarnos.\nActualmente está inmersa no proceso de distribución da súa primeira longametraxe, A Estación Violenta, que participou ata o momento no Festival de Cine Europeo de Sevilla, Cineuropa en Santiago, BAFICI en Bos Aires, D’A en Barcelona, Sanfic en Santiago de Chile e obtivo oito candidaturas aos premios Mestre Mateo 2018. A súa última curtametraxe Area, tamén foi seleccionada en varios festivais internacionais entre os que destaca Zinebi. Graduada en Comunicación Audiovisual pola Universidade de Vigo, posteriormente estuda o Máster de Dirección de Cine da ESCAC.\n(San Sebastián, 1983)\nTras rematar os estudos cinematográficos na Escola de Cinema de Praga (FAMU) e a Escola de Cinema de Múnich (HFF), trasládase a Galiza onde funda a produtora Esnatu Zinema coa que forxa un recoñecido traballo como directora de pezas rodadas con material fílmico de corte experimental tales como Proba de Axilidade, Nimbos, Lilit ou Rapa das Bestas. En estes proxectos, Jaione decántase por un traballo en formato Super 8, dende a confianza na imaxe, na materialidade e no grano lírico. Dirixe a longametraxe Arima ademáis de colaborar coma guionista e directora de arte en numerosos filmes.\n(Xinzo de Limia, 1967)\nArtista visual, investigadora e produtora cultural desde 1998, desenvolve proxectos interdisciplinares sobre os imaxinarios do traballo no capitalismo posfordista e sobre a construción da memoria e as súas relacións coas formas narrativas da historia. Vive en Madrid e Barcelona e exerce a docencia na Universitat de Barcelona.\n(A Coruña 1983)\nConta con máis de dúas décadas de experiencia coma actriz en cinema, televisión e teatro; como feminista ten afondado nos femicidios e feminicidios, estudando a necesidade de incorporar estes conceptos ao noso Dereito. Conta cunha extensa formación en temas de igualdade de xénero. Na procura de conxugar a creación artística co compromiso social, inicia un camiño como produtora, que no 2019 suporá a rodaxe do filme A leituga e a produción da obra de teatro Liberto.\nLeva 25 anos traballando no ámbito audiovisual en Galicia como comunicadora e como actriz. Incorpórase á TVG no ano 1993. No 1994 da o salto á TVE co programa Desde Galicia para el Mundo. No 2001 incorpórase á Radio e Televisión Autonómica de Murcia para dirixir e presentar Calle Mayor. Participa como actriz en numerosas series da TVG. No ámbito radiofónico conduce o espazo Metrópoles Delirantes, adicado á banda deseñada. Actualmente prepara o proxecto teatral, Invisibles, con Redrum Teatro. Premio Chano Piñeiro á mellor comunicadora e Premio Mestre Mateo á mellor comunicadora da Galiza. É presidenta da Asociación de Actores e Actrices de Galicia desde o 2017.


FRUGA propon a devolución do texto do Proxecto de Lei de medidas para mellorar o funcionamento da cadea alimentar – Federación Rural Galega\nFRUGA propon a devolución do texto do Proxecto de Lei de medidas para mellorar o funcionamento da cadea alimentar\nPor ser un Proxecto de Lei centralista e ultra-neoliberal\nNega à Galiza calquer capacidade de negociación\nCompostela, 26 de marzo de 2013.- Nestes días está de actualidade o “Proxecto de Lei de medidas para mellorar o funcionamento da cadea alimentar”, tanto polo posicionamento unánime dos grupos parlamentares do Parlamento Galego ao respecto do mesmo, como polos debates que están tendo lugar nas Cortes de España.\nO Partido Popular continuando coa súa campaña recentralizadora e uniformadora, a todos os niveis e en todos os sectores, presenta esta Lei co fin de ir apropiándose das exiguas competencias que en agricultura, neste momento, teñen as comunidades autónomas, entre elas Galiza.\nCon este texto inviabílizase a posibilidade de Galiza contar con un ámbito propio de negociación, xa que o importante para esta lei está en garantir a unidade de mercado; por suposto que español. A necesidade de Galiza contar con instrumentos de negociación é un asunto de moita importancia en sectores fundamentais como o do leite, ao ser Galiza a primeira potencia produtora de todo o Estado español. Se Galiza produce, Galiza debería poder decidir.\nOutra mostra mais da súa teima uniformizadora, témola cando nesta lei se pretende controlar os distintos laboratorios agroalimentares; “ao obxecto de optimizar recursos, promoverase a especialización dos laboratorios”, reza a disposición adicional segunda, punto catro. Co que o laboratorio interprofesional lácteo galego, o primeiro en se constituír en todo o Estado pode acabar dependendo do laboratorio de Cantabria, do que xa hai síntomas deste proceder.\nPor outro lado este é un Proxecto de Lei carente de contido e sen capacidade reguladora. Todo o sector produtor esperaba unha lei que servise para marcar claramente as regras polas que se terían de regular as relacións entre os distinto elos da cadea alimentar: sector produtor, transformador, comercial e distribuidor, e sobre todo no que ten a ver con a determinación dos prezos a percibir por parte do sector produtor.\nLonxe desas expectativas, esta Lei todo o deixa en maos da “libre competencia”, da “boa fe” ou da “autoregulación”. O instrumento habilitado é o chamado “Código de boas practicas na contratación alimentar”, de adhesión voluntaria e que só será de obrigado cumprimento para os operadores que se teñan adherido. En ningún momento se contempla regular as relacións entre o sector produtor e transformador, no sentido de impedir pagar, polos produtos fornecidos, por baixo dos custes de produción, nin que se podan efectuar vendas a perdas, como ten pasado tanto nun caso como noutro co leite.\nÉ polo tanto un brinde ao sol, no que non se establecen mecanismos de intervención por parte da administración para garantir o cumprimento das boas practicas de contratación, fiando todo à boa fe, à liberdade de pactos ou à libre competencia no mercado. Visión ultra-neoliberali da economía que é a causante da crise que estamos a padecer.\nGandeir@s afectad@s polos impagos de Alimentos Lácteos concéntranse diante da Xunta en Lugo exixindo solucións


Pasea polo conxunto histórico-artístico de Pontevedra - Turismo Rias Baixas\nA zona antiga de Pontevedra é un dos seus valores engadidos como cidade premiada e recoñecida, tanto pola súa renovación urbanística e comodidade para as cidadás, cidadáns e visitantes como pola súa rehabilitación e integración no día a día.\nA puxanza económica do seu porto, vixente ata o século XVII, favoreceu unha memoria marítima afastada da realidade comercial e económica de hoxe en día pero presente no seu Gremio de Mareantes e nas historias dos seus famosos mariños. O seu casco antigo, accesible en dimensións pero intrincado na disposición de rúas e prazas, resulta unha perfecta mestura da arquitectura fidalga e rexional.\nO mellor punto de partida é sempre a Alameda, unha das zonas verdes da cidade e próxima ás ruínas do convento de San Domingos. Estas forman parte do Museo Provincial, con algunhas pezas arqueolóxicas no seu esqueleto externo, recentemente restaurado.\nAo fondo da praza de Santa María apréciase a fachada sur da basílica de Santa María a Maior, principal igrexa de Pontevedra. Construída no século XIV, é obrigatorio alzar a vista ante a súa portada plateresca, encargo do Gremio de Mareantes no século XV, que presenta algunhas representacións asociadas co mar e coa historia do noso país na súa ornamentación, como as vieiras e os bustos de Cristóbal Colón e Hernán Cortés acompañando ao rosetón.\nAos gremios ou ás actividades que se desenvolvían nelas deben os seus nomes as prazas de Pontevedra, amplas ou escondidas entre vivendas e pazos. Os soportais da cidade antigamente permitían atravesar case a totalidade dos intramuros sen mollarse no caso de que chovese. Entre esas rúas protexidas pola pedra granítica atópase o Museo de Pontevedra, unión de tres edificios históricos.\nParada da peregrinación a Compostela, os edificios relixiosos que se atopan continuando as frechas amarelas levarán os pasos da peregrinaxe á igrexa da Peregrina, xoia do barroco do ano 1778, a igrexa de San Bartolomeu e mais a de San Francisco, así como o convento de Santa Clara.\nTamén a arquitectura civil forma parte da historia da cidade, coma no caso do impoñente edificio da antiga delegación do Ministerio de Facenda, exemplo de gótico tardío e monumento histórico-artístico desde 1896. Debido ao seu pasado como propiedade da igrexa de San Francisco, desde a súa construción no século XIV, sufriu os efectos da desamortización e pasou por varias etapas e usos.\nDescobre o casco antigo máis grande de Galicia, declarado conxunto histórico-artístico en 1951.


Liga Guerreras: Debut no Porriño do Conservas Orbe Rubensa\nDebut no Porriño do Conservas Orbe Rubensa dentro da Liga Guerreras Iberdrola\nO sábado ás 18.00 horas enfrontaráse ao Club Balonmano Morvedre no Pavillón Municipal de O Porriño | Tras caer na primeira xornada contra o Liberbank Gijón, buscan a primeira victoria da tempada\nPresentación do Conservas Orbe Rubensa BM Porriño / BM PORRIÑO\nO Conservas Orbe Rubensa Bm Porriño debuta na casa enfrontándose este sábado, 19 de setembro, ao Club Balonmano Morvedre no Pavillón Municipal de O Porriño. Trátase dun encontro correspondente coa segunda xornada da Liga Guerreras Iberdrola.\nO conxunto pontevedrés vén de perder a primeira xornada contra o Liberbank Gijón. As porriñesas fixeron unha moi boa primeira parte, pero finalmente os dous puntos quedaron na cidade asturiana. Desta forma, as de Ismael Martínez atópanse sétimas na táboa. O adestrador recoñece que o seu equipo chega ben a este debut no seu feudo, pero que “hai que controlar a súa transición e non perder balóns. Temos que saber xestionar as desigualdades.”\nO Conservas Orbe Porriño buscará a súa primeira vitoria da tempada / BALONMANO PORRIÑO\nPola súa banda, o Club Balonmano Morvedre perdeu por dous goles contra o Rocasa Gran Canaria na pasada xornada, posicionándose así na quinta posición. Ismael Martínez explicou que o Morvedre vén de facer moi bo papel contra o Rocasa, ademais que tratae dunha dinámica gañadora da categoría de Prata. “É unha dinámica que temos que romper”, engadiu o adestrador do Conservas Orbe Rubensa, sinalando que, en canto ao defensa valenciá, “é un equipo que domina dous sistemas defensivos totalmente diferentes”.\nNo referente ao seu ataque, Lorena Zarco é o seu o seu baluarte ofensivo. Ademais, de tres pivotes moi boas e totalmente diferentes.\n300 persoas poderán asistir ao debut no Porrino do Conservas Orbe Rubensa\nPor último, haberá un aforo limitado cun máximo de 300 persoas. Para poder asistir será necesario reservar a entrada de forma presencial no Pavillón Municipal de O Porriño ou vía email (socios.bmporrino@gmail.com). Ademais, tamén haberá streaming desde a canle de Youtube.\nHorarios de toda a 2ª xornada da Liga Guerreras Iberdrola\n2ª xornada da Liga Guerreras Iberdrola / RFEBM\nEtiquetas balonmánClub Balonmano MorvedreConservas Orbe Rubensa PorriñoLiga Guerreras Ibedrola BMTemporada 20/21xornada 2\nA Federación Galega de Balonmán festexa de novo o seu All Star Mixto\nO torneo All Star Mixto da Federación Galega de Balonmán 'Xacobeo 21-22' celebrouse nesta fin de semana en Pontevedra, converténdose xa...


José Adolfo López Menéndez - Wikipedia, a enciclopedia libre\nJosé Adolfo López Menéndez\nJosé Adolfo López Menéndez, nado en La Felguera o 21 de outubro de 1948, foi un futbolista asturiano máis coñecido como Dolfi, que xogaba na demarcación de dianteiro.\n21 de outubro de 1948\nComezou xogando no equipo xuvenil do Cruz Blanca CF da súa vila natal, de onde pasou ao Real Oviedo da mesma categoría en 1965, a partir de aí xogou varias tempadas cedido, primeiro na Cultural Leonesa e despois na Unión Popular de Langreo, porén non tivo sorte e as lesións impedíronlle ter continuidade. Ao remate das cesión volveu ao filial do Oviedo, chegando a debutar co primeiro equipo con moi bos resultados.\nEstas boas condicións fan que, unha vez realizado o servizo militar no Sáhara Occidental, o fiche o Celta de Vigo a comezos da tempada 1971/72, recentemente clasificado para disputar a Copa da UEFA por primeira vez na súa historia.\nDebutou co Celta o 2 de xaneiro de 1972 ante o RCD Espanyol, pero non chegou a contar coa confianza do adestrador Juan Arza, xogando so cinco encontros. Ao ano seguinte coa chegada do técnico arxentino Pedro Dellacha contou con máis peso no equipo, porén sería o seu último ano en Vigo, descartado polo novo adestrador céltico Aretio.\nDespois de xogar no Celta, Dolfi pasou polo Real Jaén, Club Deportivo Eldense, Algeciras CF e no Zamora CF.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=José_Adolfo_López_Menéndez&oldid=5743333"\nÚltima edición o 12 de abril de 2021 ás 20:23\nA última edición desta páxina foi o 12 de abril de 2021 ás 20:23.