Contra as Cordas Destacado\nPor vós (Demo,2009)\n2011 (Intento de LP,2011)\nContra as Cordas nace alá polo 2009 cando se xuntan 5 colegas cun obxetivo común, montar unha banda para pasalo ben e darlle saída ás súas inquietudes a través da música. Ao pricipio comezou como unha banda de punk xa que todos os membros viñan de outras bandas, xa desaparecidas, da escea. Ao pouco tempo de comezar e facer algún concerto gravan unha maqueta con 5 temas co nome de "Por vós". Esto levounos a tocar en numerosos sitios e incluso compartir esceario con bandas de renome como Non Servium ou os italianos Bull Brigade. De ahí en diante siguen tocando e compoñendo á tempadas. Co paso do tempo a banda foi achegandose cada vez máis ao hardcore e ao metal ata chegar ao que é hoxe en día. Actualmente volveron con un novo Ep baixo o nome de "Invictos"\nModificado por última vez enMiércoles, 29 Abril 2015 13:10\nMás en esta categoría: « The Phantom Dragsters Shiva »


Publicado por xoan seca en 15:41\nCristina 2/12/11 16:00\nAcabo de ver a película dende casa e síntome moi orgullosa de vós. Fixestes un traballo magnífico e moi profesional.\n¡Noraboa mozos! ¡Agora a promocionalo!\nCristina, a vosa profe de inglés :-)\nBelén 2/12/11 16:12\nParabéns a todos e todas. Que traballo tan ben feito. Javier desde logo vai camiño de ser un gran profesional da produción e da dirección. A coordinación de Xosé é sen dúbida valiosísima , igual que o seu entusiasmo para posibilitar o espazo cinema. E... que dicir dos actores , están ...SOBERBIOS!\nMoitísimos bicos a todos/as .\nInés 2/12/11 16:40\nReitero as miñas felicitacións a todos os implicados. Formades un gran equipo do que eu tamén estou orgullosa.\nParabéns e bicos e apertas!\nÁngeles Lesta 2/12/11 19:04\nEncantoume a curta, mesmo cheguei a emocionarme ao vela.\nParabéns a todos vós polo ben facer, por lle dar pulo ao audiovisual no instituto e por entusiasmar aos alumnos e aos profesores co voso traballo.\nÁnimo e moitos bicos.\nMiguel Varela 12/12/11 19:55\nParabéns, que marabilla!!!


Escultores de Linguas\nA historia dun soño\nCoa inauguración da nova biblioteca facemos realidade un soño grazas ao traballo, esforzo e ilusión de toda unha comunidade educativa. Compartimos aquí un pequeno resumo do traballo destes meses. Agora imos vivir ese soño. Grazas.\nDespois de moitos meses de esforzo, colaboración, traballo en equipo e xenerosidade por parte de todos chegou o gran día no que abrimos as portas da nosa nova biblioteca. Unha biblioteca que quere dar resposta ás inquedanzas de este novo século onde hai unha nova […]\nLogo de tantos meses sen poder celebrar xuntos, a situación empeza a permitirnos retomar os encontros e as festas. Por fin, con un soleado día de maio, celebramos a festa da nosa lingua, dos costumes, dos xogos tradicionais e da festa rachada con música e […]\nAPP do mes (xuño): Two dots\nTwo Dots é unha aplicación moi visual que consiste en atopar filas ou columnas de puntos da mesma cor e seleccionalas para conseguir retos. Unha app ideal para rematar o curso con concentración e diversión. A que agardas para descargala???\nNeste mes de marzo da comenzo a primavera que o inunda todo de cor e vida nova. Pero tamén temos outras datas como este 21 de marzo no que nos achegamos de xeito especial á poesía. Mesturando estes dous acontecementos estamos enchendo o cole de […]\nNo hay comentarios en A historia dun soño\nNo hay comentarios en Inauguramos!!!!\nNo hay comentarios en Festa das Letras Galegas\nNo hay comentarios en APP do mes (xuño): Two dots


Voltan a Narón os xogos máis tradicionais da man da "Festa do Xogo 2020" - Enfoques\nRás, pesca de botellas, puzles, malabares e máis actividades traerán lembranzas aos maiores e farán gozar aos cativos igual que o facían outrora seus pais\nO Padroado da Cultura de Narón organizou para este verán unha nova edición da “Festa do Xogo”, unha actividade que representa unha aposta pola recuperación dos xogos tradicionais e que se combina con outras propostas de habelencias, actividades medioambientais e moito máis.\nO concelleiro de Cultura, Guillermo Sánchez Fojo, explicou que se trata dunha convocatoria que busca fomentar unha proposta “con carácter interxeracional”, xa que vai dirixida a persoas de todas as idades e que se desenvolverá durante catro xornadas en espazos públicos da cidade. Con esta nova “Festa do Xogo” os maiores poderán recuperar lembranzas dos seus pasados xogos tradicionais e os máis cativos poderan aprender a divertirse tal e como o facían os seus pais de mozos.\nA primeira das citas terá lugar este mes, concretamente o vindeiro día 30 no barrio da Gándara, e para continuar no mes de setembro o día 6 na Solaina, o 13 en Xuvia e, finalmente, o día 20, en Freixeiro. Os catro obradoiros da “Festa do Xogo 2020” son completamente de balde, na que se incluirán varios xogos como o tiracoios, a rá, pesca de botellas, e outros como xadrez, puzles, malabares… que se desenvolverán en espazos ao aire libre.\nA Policía Local de Ferrol identifica ao propietario dun can que atacou a unha muller


Inicio/Cultura/De ruta para celebrar o día do patrón no colexio María Inmaculada de Verín\nOs alumnos da ESO tamén aproveitaron a saída para aportar o seu gran de area no coidado da natureza\nHoxe, 27 de abril, o colexio María Inmaculada de Verín conmemoraba os 157 anos da fundación da “congregación do Amor de Deus polo Venerable Jerónimo Usera”, e para celebrar a data, decidían saír do centro e poñer en práctica as palabras do Papa Francisco no seu encíclica Laudato se, “coidar do mundo, que é a casa común”, explica a profesora Chiqui Otero.\nAsí os alumnos de 3º e 4º ESO, que xa tiñan ganas de actividades ao aire libre, foron andando ata o Santuario dos Remedios onde tiveron unha misa e actividades relacionadas coa natureza; os de 1º fixeron unha marcha ata a zona recreativa do Pobo de Tintores; e os de 2º deron un paseo en bicicleta ata o Balneario de Cabreiroá, escoltados pola Garda Civil e Protección Civil e acompañados polos seus profesores e tamén polo director da DXT de Ourense, David Llorente e pola coordinadora provincial de educación viaria, Dosinda Aguiar. Ao chegar ao destino colgaron caixas de paxaros e limparon de lixo a contorna, desfrutando do día ao aire libre.\nA Rúa colexio comarca natureza noticias O Barco Ourense patrón provincia ruta Valdeorras Verín


A 𝐚́𝐫𝐞𝐚 𝐝𝐞 𝐝𝐞𝐬𝐜𝐚𝐧𝐬𝐨 𝐝𝐞 𝐋𝐞𝐧𝐠𝐮̈𝐞𝐥𝐥𝐞, 𝐞𝐧 𝐅𝐞𝐫𝐫𝐞𝐢𝐫𝐨𝐬, acollerá ata final de mes 𝐮𝐧𝐡𝐚 𝐞𝐱𝐩𝐨𝐬𝐢𝐜𝐢𝐨́𝐧 𝐚𝐨 𝐚𝐢𝐫𝐞 𝐥𝐢𝐛𝐫𝐞 𝐜𝐨𝐧 𝐟𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐟𝐢́𝐚𝐬 📷 𝐝𝐞 𝐠𝐫𝐚𝐧 𝐟𝐨𝐫𝐦𝐚𝐭𝐨, na súa maioría realizadas polo fotógrafo Adolfo Enríquez. A mostra, organizada polo Gdr Ulla Tambre Mandeo, quere dar a coñecer os nove concellos que integra esta asociación e dende onte poden vela os centos de peregrinos 🥾 que nestes días están a percorrer o Camiño Francés. Coñecedes o lugar que amosa esta primeira imaxe que vos deixamos❓ #caminodesantiago #caminofrances #Xacobeo21 ... Ver máisVer menos\nO Gdr Ulla Tambre Mandeo organiza unha 𝐫𝐮𝐭𝐚 𝐚𝐦𝐛𝐢𝐞𝐧𝐭𝐚𝐥 𝐠𝐮𝐢𝐚𝐝𝐚 𝐞 𝐠𝐫𝐚𝐭𝐮𝐢́𝐭𝐚 𝐩𝐚𝐫𝐚 𝐝𝐞𝐬𝐜𝐮𝐛𝐫𝐢𝐫 𝐚 𝐟𝐥𝐨𝐫𝐚 🌱 𝐞 𝐚 𝐟𝐚𝐮𝐧𝐚 🐌 𝐝𝐚 𝐒𝐞𝐧𝐝𝐚 𝐛𝐨𝐭𝐚́𝐧𝐢𝐜𝐚 𝐝𝐨 𝐫𝐢́𝐨 𝐌𝐞𝐫𝐚. A actividade desenvolverase este 📆 𝐯𝐞𝐧𝐫𝐞𝐬, 𝟐𝟒 𝐝𝐞 𝐬𝐞𝐭𝐞𝐦𝐛𝐫𝐨, 𝐝𝐞 𝟏𝟔.𝟑𝟎 𝐚 𝟏𝟗.𝟑𝟎 𝐡𝐨𝐫𝐚𝐬. A ruta é apta para todos os públicos. 📝 Inscricións: ☎ 981 511 377 📧 leader@gdrullatambremandeo.gal ... Ver máisVer menos\nTes máis de 65 anos e queres estar ao día no mundo tecnolóxico❓ 📱💻👍 Participa no 𝗼𝗯𝗿𝗮𝗱𝗼𝗶𝗿𝗼 𝗱𝗲 𝗮𝗹𝗳𝗮𝗯𝗲𝘁𝗶𝘇𝗮𝗰𝗶𝗼́𝗻 𝗱𝗶𝘅𝗶𝘁𝗮𝗹 promovido polo Concello do #pino a través do programa de envellecemento activo 𝑨𝒄𝒕𝒊́𝒗𝒂𝒕𝒆 𝒏𝒂 𝒏𝒐𝒔𝒂 𝒕𝒆𝒓𝒓𝒂. 📆 Do 7 de outubro ao 11 de novembro 📍 Todos os xoves 🕟 De 16.30 a 18 horas Mantén a túa mente activa 👀 aprendendo a usar as ferramentas dixitais, os teléfonos móbiles 🤳, as redes sociais ou realizar trámites en liña 🖱. E lembra❗ Tamén podes participar nos obradoiros de 𝗘𝘀𝘁𝗶𝗺𝘂𝗹𝗮𝗰𝗶𝗼́𝗻 𝗖𝗼𝗴𝗻𝗶𝘁𝗶𝘃𝗮 🧠 e 𝗕𝗮𝗶𝗹𝗼𝘁𝗲𝗿𝗮𝗽𝗶𝗮 💃🕺 Informáte no ☎ 𝟵𝟴𝟭 𝟱𝟭𝟭 𝟬𝟬𝟮 (María) de 9 a 13 horas. ... Ver máisVer menos


ROLDA DE PRENSA DE ÁLEX BERGANTIÑOS : “O EQUIPO ESTÁ CON OUTRA ENERXÍA MÁIS CONFIADO DO QUE TEN QUE FACER E CONFIADO NAS SUAS POSIBILIDADES”. – Piratas de Muxia\nRecoñece que coarse entre os tres primeiros “está difícil porque non depende de ti. Somos especialistas nos últimos anos en ver cousas de todo tipo nas últimas xornadas. A ver se por unha vez cae a favor nosa”.\nO mediocentro coruñés lembra que “temos que gañar o noso partido tamén contra o Zamora CF e ver como se van dando os outros resultados empezando por hoxe o Racing de Ferrol. Confianza en que poida pasar de todo e até o final hai que pelexalo. Temos experiencias de todo tipo e ver se este ano cae ao noso favor”.\nNo caso de que a moeda salga cruz, advirte que é necesario dobregar aos zamoranos para “entrar na seguinte fase cos máximos puntos posibles e asegurar nesta temporada de tolos e con esta competición o terceiro chanzo no fútbol español. Tal e como estabamos hai dúas semanas é importante”.\nCre que o equipo está “ben” desde o punto de vista psicolóxico para afrontar esa xornada final: “Está con outra enerxía, máis confiado no que ten que facer e nas súas posibilidades. É un punto anímico moi importante e viuse nos últimos partidos. Na temporada non houbo ningún partido no que ao primeiro minuto o equipo fixese un remate a portería ao rival ou sacando un córner… Agora o equipo séntese seguro, que é o máis importante. Daquela os partidos dan voltas. A inercia pódeche levar ao carón ou outro pero creo que agora mesmo confiamos moito máis nas nosas posibilidades. O grupo vai saír contra o Zamora CF con esa enerxía independentemente das opcións que teñamos nunha posición ou outra. Temos que gañar ese partido, sumar”.\nA nivel persoal, após recuperar a titularidade nos dous últimos partidos despois de varios no banco, confesa que “sofres moito máis desde fóra porque estás máis nervioso, con menos pulsaciones das que tes no campo; sobre todo polo ano que levabamos e a situación crítica na que nos vimos. Foi duro estar fóra e o momento no que estivemos”.\nSubliña que “salvamos un momento moi crítico para o Club” con esa sombra do dobre descenso, e agora desexa que “este momento se alargue e a ver onde podemos chegar. Estar o máis arriba posible, como mínimo asegurar esa nova Segunda B e que o Dépor chegue canto antes ao fútbol profesional”.\nÁlex Bergantiños define os últimos anos do Deportivo como “moi intensos. Teño para escribir varios libros aquí. Desde o non ascenso en Mallorca, como termina a temporada coa miña operación. Logo ao ano seguinte estar vinte partidos sen gañar; sacar a cabeza; e acabar cunha pandemia e co caso Fuenlabrada. Agora verte en Segunda B, con este formato, co que pode supoñer o descenso de varias categorías… Moi difícil de vivir desde dentro. Como sempre tentando ser útil, poñer toda a miña enerxía no que require cada momento o equipo e o Club. Coa conciencia moi tranquila e así seguirei mentres as miñas condicións permítano e o Club considere que sigo sendo útil”.\nPreguntado polo novo proxecto presentado recentemente polo Presidente, Antonio Couceiro, o capitán deportivista comenta que “é fundamental dar un pouco de estabilidade, que toda a cidade, todo o que rodea ao Club teña un pouco de paciencia porque é difícil. Todos quereriamos volver a Primeira nun ano ou dous anos pero ás veces as cousas requiren tempo. Temos multitude de exemplos de equipos que tardaron moito en conseguilo. Temos que tentar dar ese clima de estabilidade e en base a esa estabilidade axudar ao equipo a competir”.\nOpina que “quizais este ano nos custou asumir o proxecto, o ter paciencia en determinados momentos… En ningunha categoría conséguense os obxectivos en dez xornadas. Iso penalízache no formato que temos este ano. Oxalá esteamos a tempo de entrar na fase de ascenso e se non asegurar ese terceiro nivel e dar tempo a que se normalice a situación da pandemia, que podamos ver ABANCA-RIAZOR cheo, que seguro que axuda a que o proxecto se estabilice tanto económica como socialmente”.


Gelín, do Club da Chave dos Mariñeiros: “Cando edifiquen ao carón do Ágora, non queremos que nos pechen con cemento” | Suma Ágora\nA Biblioteca Ágora, cos barrios da súa contorna\nFotografías e Audiovisuais\nRoteiros polo barrio\nTi tes moito conto!\nProxectos que fan barrio\nMapa de axentes do barrio\nGelín, do Club da Chave dos Mariñeiros: “Cando edifiquen ao carón do Ágora, non queremos que nos pechen con cemento”\nGelín é o presidente do Club da Chave dos Mariñeiros, e alma mater do grupo de amigos que se reúnen a diario no seu local social. Ficamos sorprendidos polos fortes vínculos que manteñen entre eles, lóxicos despois de toda unha vida xuntos, e con Gelín puidemos saber moito máis da vida neste barrio e das cuestións que a día de hoxe os preocupan.\n– Son Ángel Moncada, de aquí de toda a vida, desde o ano 57 até hoxe. Nacer nacín na Travesía da Habana, pero xa vin para os Mariñeiros con tres anos. Só botei fóra catro anos, despois de casar, mais comprei aquí a vivenda e volvín.\n-Cando eu era neno os Mariñeiros eramos un grupo de casas, sen nada ao redor. Estaba tamén o Peruleiro, cunha estrada sen asfaltar. A nosa vida era por aquí, polos campos que nos rodeaban. O Portiño, a arqueta que había onde está agora o Ágora, o que hoxe é a Avenida de Fisterra, … esas eran as nosas zonas de vida.\n– A xente que vive aquí veu de San Pedro de Visma, mais tamén algúns de Monte Alto ou da Falperra. Todos eran mariñeiros de baixura. Os homes traballaban no mar e as mulleres na praza ou no peirao. Chamabámoslle o barrio da zoca, porque todos andaban en zocas, polo traballo.\n– Lembro que os domingos , un grupo de catro ou cinco, iamos sempre ver o Deportivo. Colabámonos para velo. Eramos tamén de ir ao campo de tiro de Monte Rancheiro. E para sacar uns cartiños, recordo que a Divina Pastora tiña de peche uralita de zinc, pero non lle quedou ningunha (risos). Fómoslle collendo todas, e vendiámolas en Monte Alto, mira ti… Con eses cartos iamos ao cine. Ás veces tamén iamos facer os palangres, ou nas lanchas dos nosos pais dar unha volta polo peirao. Daban sete castañetas por palangre, e despois vendiamos esas castañetas.\n– Os da miña pandilla eran Alfredo, Jorge o Barriga, Moncho, Bajiño, Pepón, Alberto, Lage, o Zorro, … moitos. Aquí cada vivenda tiña catro, ou cinco, ou seis fillos. As pandillas eran moi grandes, eramos como un círculo pechado, sempre estabamos xuntos. Non había máis que o barrio.\n– Os cambios que foi habendo todo ao redor, na Agra, no Ventorrillo, na Ronda de Outeiro, … aquí sentímolos menos. Non eramos un ghetto, pero digamos que tiñamos un modo de vida pechado, un sentido moi de barrio, moi de grupo. Eramos como unha cuncha, un bloque. Aquí coñeciámonos todos. Só saiamos do barrio para comprar a roupa a San Andrés ou os zapatos á Rúa Real.\n– Das festas lembro que había procesión e combates de boxeo, Mantiñán contra Paquiño de Amaro. Un medía dous metros e o outro metro e medio (risos). Pasabámolo ben… Tamén Paco Barrientos, que fora boxeador… Lecho e Manoli teñen traballado moito nas festas. As orquestras que viñan eran de fóra.\n– Tivemos varios equipos de fútbol. Primeiro o Faneca, despois o Batallador, … No 1975 comezamos co fútbol, e cando a xente se foi facendo maior empezamos coa chave. Aquí sempre houbo moita afección á chave. Agora quedan o Peñasco, o Labañou, nós, … imos a menos porque a xente nova non entra. Para que haxa cambios nos equipos ou alguén se enfada e marcha para outro ou é raro que entre xente nova. Hai unha Liga, xogamos a Copa Deputación, o Teresa Herrera, a Copa da Xunta de Galicia… Nós non gañamos nunca a Liga, sempre quedamos segundos en todo. Desde o 1984 levamos coa chave.\n– A nosa base é ser amigos, a amizade é o que nos une. Para min Mariñeiros é a toda miña vida. A min gustaríame que cando edifiquen na parte de arriba, onde está o Ágora, deixen un espazo amplo de árbores, un boulevard que nos dea aire, que non nos pegue o cemento ás casas, … Non queremos que nos integren á forza nun espazo con edificios de doce alturas. Levamos toda a vida con espazos abertos ao redor e non queremos que agora nos pechen.\nAcerca de xavier campos\nTraballo na Biblioteca Ágora, da Coruña. Interésame todo o que ten a ver coa cultura como ferramenta para o cambio social. Creo nunha Biblioteca que mire máis alá de si mesma.\nVer todos os artigos de xavier campos →\n3 comentarios en “Gelín, do Club da Chave dos Mariñeiros: “Cando edifiquen ao carón do Ágora, non queremos que nos pechen con cemento””\nPingback: De roteiro polo barrio co CEIP Raquel Camacho | Suma Ágora\nPingback: De roteiro co Raquel Camacho | Suma Ágora\nMi barrio – Barrio Os Mariñeiros.\nEl Amor por Pucho Boedo.\nEsta entrada foi publicada o Outubro 9, 2013 por xavier campos en Agra do Orzán,Conversas con...,Espazos,Persoas,Peruleiro e Mariñeiros,San Pedro de Visma,Traballo Centro Ágora, chave, Gelín, Mariñeiros.\nHora da lectura\nPeruleiro e Mariñeiros\nVentorrillo e A Silva\nMenú do sitio\nMapa das Bibliotecas Municipais da Coruña


Tríptico de presentación do GIPCE [ver pdf]\nGuía de autoaxuda para persoas afectadas por situacións críticas (versión en galego, castelán e inglés) [ver pdfs]\nProtocolo de activación Xefes/as de Garda [ver pdf]\nProtocolo de escenarios primarios [ver pdf]\nProtocolo de mobilización GIPCES intervenientes [ver pdf]\nProtocolo de tanatorios e identificación de cadáveres [ver pdf]\nProtocolo para intervención en centros de acollida [ver pdf]\nCircular Especial do GIPCE - galego [ver pdf]\nCircular Especial do GIPCE - castelán [ver pdf]\nProtocolo de actuación en centros educativos (versión galego) [ver pdf]\nProtocolo de actuación en centros educativos (versión castelán) [ver pdf]\nArtigo na revista Psicosocial&Emerxencias sobre a intervención do GIPCE no accidente do Alvia:\nParte 1 [accede ao artigo]\nParte 2 [accede ao artigo]\nArtigo na revista Psicosocial&Emerxencias sobre a intervención do GIPCE no accidente do Alvia "Comunicación de achado de novos restos humanos despois do funeral" [accede ao artigo]\nArtigo na revista "Cuadernos de crisis" sobre a intervención do GIPCE no accidente do Alvia: Boas prácticas e leccións aprendidas [ver pdf]\nArtigo na revista "Cuadernos de crisis" sobre a intervención do GIPCE no accidente do Alvia: Comunicación de malas novas [ver pdf]\nGuías de autocoidado para intervenientes en situacións críticas (versión en galego, castelán e inglés) [ver pdfs]\nArtigo da Revista Mosaico Nº 62 de novembro de 2015 "Reflexións sobre a intervención psicolóxica en situacións de crise". [ver pdf]\nArtigo da Revista Mosaico Nº 62 de novembro de 2015 "Mediación en emerxencias e catástrofes". [ver pdf]\nArtigo de Revista Mosaico Nº 62 de novembro de 2015 "Atención psicolóxica ás familias no accidente de Angrois". [ver pdf]\nArtigo na Revista Eduga, revista galega do ensino "A comunicación de malas novas e o proceso de dó". Xuño 2016 [accede á web]\nArtigo na Revista Eduga, revista galega do ensino "Xestión do impacto psicolóxico en situacións críticas nos centros educativos" [accede á web]\nProtocolo de activación do GIPCE [ver pdf]\nPublicacións do COPG útiles para a emerxencia sanitaria [accede á web]\nVideo "Cápsula informativa GAI" [accede á web]\nVideo "Misión, visión e valores" [accede á web]\nCaderno de Ruta de Intervención [accede ao pdf]


Atropelan un menor en Silleda e o condutor foxe do lugar do accidente | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 19/11/2020 18:52\nO ciclista ferido, un mozo de 17 anos natural do Milladoiro, estuda o ciclo de condución de actividades físico-deportivas no medio natural no Instituto Pintor Colmeiro de Silleda, onde reside.\nMoi afeccionado ao ciclismo, onte saíu practicar este deporte. Antes de ser atopado polo condutor nunha pista próxima ao santuario da Saleta, contactou cos seus compañeiros de piso para alertalos do sucedido.\n"Saíu montar en bici e chamounos que tivera un golpe e cando fomos velo xa o estaba levando a ambulancia e pouco máis. O que nos contou seu pai, que escoitou un golpe forte e xa estaba no chan" comenta Rosana, a súa compañeira de piso.\nAo lugar desprazáronse efectivos da Policía Local, Garda Civil e unha ambulancia de Urxencias Médicas do 061 que atendeu o mozo e trasladouno ao Complexo Hospitario de Santiago, onde continúa ingresado, se ben o seu estado non reviste gravidade. "Está estable e están esperando resultados" asegura Rosana, a súa compañeira de piso.\nÁ espera de que o mozo poida declarar o que lembre do acontecido, esta mañá un equipo do destacamento de Tráfico da Garda Civil investigaba as posibles causas do suceso.\nEntre as hipóteses que manexan están que o mozo sufrira unha caída, ou que fora atropelado por un vehículo que posteriormentese fuxiu.\nDe confirmarse esta segunda posibilidade, sería o terceiro atropelo rexistrado nos últimos días na provincia de Pontevedra nos que os condutores escaparon.\nNos dous anteriores, as vítimas acabaron falecendo, un ciclista en Agolada, que foi concelleiro neste municipio, e unha muller de 78 anos en Vilanova.\nNeste último caso, o condutor foi enviado a prisión polos delitos de condución temeraria con manifesto desprezo pola vida dos demais, homicidio imprudente e abandono do lugar do accidente.


Xisela Franco Costas, Vigo\nInstalación Vídeo Arte conceptual Arte sonora Activismo artístico Fotografía\nCineasta e investigadora con ampla experiencia na dirección de documentais e películas experimentais. É licenciada en Comunicación Audiovisual e posteriormente en Filosofía pola UEM en Madrid, residiu nesta cidade nove anos, onde co-fundou con Epojé Films, produtora coa que guionizou e dirixiu varios documentais dunha serie producida por TVE e Canal Historia, Paisajes de la historia (2004-2006). Ao tempo, dirixiu filmes con vocación artística nos que fixo o traballo de fotografía, montaxe e a propia produción. A súa obra Aadat (2004), en 16mm, unha historia do pobo saharaui narrada por unha muller, codirixida con Noé Rodríguez, recibiu o Premio Ciudad de Madrid ao mellor documental español no Festival DocumentaMadrid, e foi finalista en festivais coma Lepzig Documentary Film Festival, Ludwisgburg European Short Film Biennale ou Images Festival en Toronto.\nMudouse a Canadá en 2006 cunha bolsa de Postgrado da Fundación Caixa Galicia e realizou un MFA (MAster Fine Arts) sobre cinema en York University. A súa tese de licenciatura é unha longametraxe experimental autobiográfica, Anima urbis, supervisada polo cineasta Phil Hoffman. En York tamén imparte clases de Film Art como asistente do profesor John McCullough, e participa na comunidade de cineastas-artistas canadenses.\nVolveu a España en 2010 e asentouse en Vigo. De volta a súa terra, dirixiu a serie investigación de trece documentais para a TVG As raíces da industria de Galicia (2012-2013), así como os documentais Camerún al norte (2012) e SOS Comuneiros de Cabral (2013). O seu filme Hyohakusha, codirixido con Anxela Caramés, foi premiado no Festival Cinemística de Granada en 2014 ou seleccionada en Montreal Underground Film Festival.\nEn 2015 obtivo a subvención de Talento Audiovisual Galego que outorga Agadic, así como o Premio ao Mellor Guión Galego no Festival Curtocircuito edición 2015, por Cruz Piñón (premio outorgado pola Asociación AGAC). Tamén en 2015 o MARCO de Vigo outorgoulle a bolsa de produción Artistas15, coa que fixo unha exposición individual no anexo do Marco de Vigo onde expuso o seu filme-tríptico “Interior, exterior, durante”. Remata o seu doutoramento en Arte Contemporánea na UVigo, co “cinema exposto” como tema de tese. Varias das súas películas foron comisariadas ou producidas por museos para exposicións, coma o Museo da Cidade da Cultura de Galicia, o Espazo de Arte Normal e o Museo Provincial de Lugo, Galería Atlántica da Coruña ou na Casa das Artes de Vigo.\nTen sido convidada a participar en ciclos de mulleres, mostras internacionáis, ou na filmoteca galega ou en cineclubs, así como impartiu conferencias en universidades. En 2016 o Concello de San Sadurniño elíxea para unha homenaxe como curtometraxista galega no III Certame polas Artes e a Igualdade. No 2017 programa un ciclo sobre “Cinema, etnografía e muller” para o MICE (Festival de Cinema Etnográfico Museo do Pobo Galego).\nÉ a directora do proxecto Cinema e Muller, unha experiencia que sen dúbida mudou a súa maneira de estar, xa en comunidade, con boa parte das mulleres do cinema galego.


Noa Presas reclama auditorías salariais para loitar contra a discriminación das mulleres | Noticias Vigo\nA portavoz parlamentaria de Economía, Noa Presas, defendeu na Cámara unha serie de medidas para loitar contra a fenda salarial que soportan as mulleres, que cobran ata un 29% menos que os homes. Entres esas medidas, que se impoña a realización de auditorías salariais nas empresas para deixar ao descuberto a discriminación salarial por razón de xénero e poder actuar, mesmo con sancións, para que se cumpra o principio básico de a igual traballo, igual salario.\n“Desde o BNG instámolos a que introduzan na lexislación as recomendacións que a Comisión Europea facía xa en 2014 de transparencia sobre a composición e as estruturas salariais, para evitar que as discriminacións queden ocultas e impunes, incorporar as sancións económicas para as empresas que vulneren a lexislación en igualdade e estabelecer auditorías salariais”, explicou Presas.\nA deputada nacionalista, que fixo referencia as históricas mobilizacións do 8M, salientou que a salarial é unha das moitas discriminacións que soportan as mulleres, “con moi graves repercusións pois limita o empoderamento que da ter independencia económica como piar fundamental para unha vida autónoma e, no caso das mulleres, para poder plantar cara a outro tipo de violencias”.\nPrecisamente, en relación as violencias que soporta a muller polo mero feito de selo, Presas fixo referencia ás declaracións difundidas polas redes sociais do profesor da USC Luciano Méndez contra a vítima do chamado caso da manada. “Unhas declaracións noxentas e inadmisibles vertidas por un funcionario público que cobra un salario público, pero que se permite xustificar a violencia e o odio contra as mulleres. É unha indecencia, e a Xunta debería actuar de oficio en base ao que lle permite a normativa da Función pública”, salientou.\nA deputada instou ao Goberno da Xunta a non sumarse ao “estilo Raxoi” en relación ás declaracións do presidente do Estado de “non meterse” na discriminación salarial, aínda que, ata agora, “o Executivo galego segue instalado na política do lazo morado nos días sinalados como efemérides”.\nA deputada do Bloque salientou que os datos do último informe publicado polo persoal técnico de Facenda (Gestha), Fenda salarial e teito de vidro, sitúa a desigualdade entre as mulleres traballadoras e os homes en Galiza no 28,7% e, pese á mellora do cadro macroeconómico, “no lugar de mellorar estamos retrocedendo”, concluíu, en particular no sector privado “onde a radiografía salarial é desoladora”.


Os Parentes SCG: San Ventil/Wintila e Corpo Santo\nSan Ventil/Wintila e Corpo Santo\nDebe ser hoxe o San Ventil ou San Wintila en Carballedo, santo avogoso e de nome un tanto raro que non aparecen no INE homes con ese nome. Moi avogoso para as doenzas dos porcos. Ofrécense lacóns, xamóns... e póxanse diante da igrexa, carne moi aprezada porque como é para o santo é de confianza.\nTamén se celebra este santo en Punxín: San Wintila neno virtuoso criado nunha familia acomodada inclinouse desde cativo a vida en solitario, chegando a abandoar a casa paterna para entrar nun mosteiro, pode que el algun dos tres que existiron nas nosas terras: Naves, Bóveda e Armeses; pero non era o seu, e non tardou en retirarse para facer vida de anacoreta.\nA él se achegába a veciñanza da bisbarra mailos que no tren viñan ata A Barca, e as xentes da montaña máis preto de nós: Cea, Piñor, Irixo, Boborás, Beariz, Avión etc., todos a recibi-la bendición do santiño ermitaño.\nO sártego de san Wintila, segundo a lenda, estivo nunha ermida na bisbarra, e co tempo foi instalado no románico templo de Santa María de Punxín.\nTamén mañá en O Corpo Santo. Din os de Santa Cruz que o domingo de Ramos levan o santa para a igrexa onda a súa noiva e logo mañá o volven á súa capela. Hai un libro escrito sobre este santo\nContaba a mamá Carmen que había na Casa de Baixo un criado mudo que axudara a buscar o corpo do santo, cando o toparon dixo o mudo: churuchaches churuchiño (que quería dicir: onde estabas meu queridiño).\nNon hai moito que as cancelas do sitio aparecían tiradas, ata que entenderon que era o propio santo que non quería estar pechado.\nTamén non hai moito, conta a Pilar de Baixo, que un cura que se tiña por entendido fixo burla do santo e un día pegaron as cobras con el que ben apurado se viu.\nHai un libro:\nPublicado por GGuerra ás 22:32


A incoherencia dogmática dos partidos sistémicos - Praza Pública\nA incoherencia dogmática dos partidos sistémicos\n“Hai xa tempo que a el non lle importa que as cousas non sexan así na súa casa.” (Deus sentado nun sillón azul, Carlos Casares).\nO arranxo do PP co PNV para sacar adiante os orzamentos do Estado móstranos o auténtico “de-ene-í”, con retrato en 3D incluído, dos dirixentes do Partido Popular, expertos en converter en dogma a súa incoherencia, malia a revirada actitude en narrarnos a irrelevante falta de harmonía entre o dicir e o facer dos seus adversarios políticos. Iso si, sempre coa impagable axuda dun rosario de ventrílocuos, adestrados para reproducir con absoluta nitidez os pareceres dos personaxes imitan.\nNon se lle debería reprochar ao PNV que lle facture ao PP, con cargo aos orzamentos do Estado, máis de 4.000 millóns de euros, un AVE en tempo e forma, a redución significativa do cupo e unha rebaixa na factura eléctrica para as empresas do seu territorio. Non é a primeira vez que os nacionalistas vascos afianzan a súa autonomía, mercé a tratos cos gobernos dos partidos do sistema, tan defensores de conceptos coma solidariedade, estabilidade, igualdade,... e “sursum corda”, cualificados de solemnes cando hai que usalos para taparlle a boca aos rompepatrias, e rebaixados á condición de cativeza se o “interese do Estado” o require.\nUn pacto coma este serve, xa que logo, para reiterar que Euskadi goza dun status claramente confederal (recada os tributos, dálle algo ao Estado, e arríncalle unha disposición adicional, para aumentar o autogoberno, cada vez que a metrópole decide recentralizar competencias). Ou serve tamén para acreditar que, tal e como nos vén de demostrar o PP, son constitucionais as normas de carácter xeral, promulgadas polo Estado, malia incluír un menú distinto para cada comunidade autónoma.\nAh! O meu tío Lisardo coida que, se o goberno galego fose capaz de aprender a tocar a partitura do acordo entre o seu partido e os nacionalistas vascos, acabaría descubrindo que é legal de todo unha tarifa eléctrica máis barata para os cidadáns e empresas con domicilio en Galicia. Ou que é posible un Estatuto galego que nos dote dunha maior capacidade de autogoberno. Pero iso son cativezas. O que importa é ese estado de levitación que lle deron en chamar “interese xeral”.


Asistimos ao 2020 ISE, Holanda\nISE 2020 celebrouse en Amsterdam do 11 ao 14 de febreiro. Como a exposición máis profesional de Europa para equipos audiovisuais e tecnoloxía de integración de sistemas de información (en adiante ISE), ata agora é a industria profesional máis exitosa e máis grande. ampla exposición en Europa.\nISE é unha exposición anual realizada por Infocomm international en RAI Amsterdam, Países Baixos.\nA nosa empresa expuxo o taboleiro de escritura LCD con novas funcións, eliminación parcial e función de transmisión e almacenamento, moitos distrutores falaron altamente dos nosos produtos, o que tamén atraeu a moitos expositores que fixeron pantallas táctiles All-In-One para experimentar e negociar a cooperación.\nA 77ª Exposición de equipos de educación en Qingdao\nResumo: a 77a Exposición de Equipos Educativos celebrouse no Centro Internacional de Exposicións de Qingdao o 12 de outubro de 2019. O novo produto Pizarra LCD, solución de aula intelixente e PC todo-en-un atraeu a numerosos profesionais da industria.\nSábese que China Educational Equipment Exhibition é a maior plataforma de exposición e comunicación, e o faro do mercado tamén. A máis longa pizarra LCD acadou un novo avance grazas ás súas funcións de borrar unha tecla, borrar parcialmente, transmisión síncrona e gardar. O novo produto tamén obtivo o recoñecemento dos distribuidores, profesores, pais e profesionais da industria educativa.\nPIZARRA LCD MÁIS LONGA exposta no World DIDAC ASIA\nOs días 9-11 de outubro de 2019, World DIDAC Asia está aloxado en Bangkok, Tailandia. Durante os últimos dez anos, a exposición converteuse nunha exposición emblemática da industria do material didáctico no sueste asiático. É famoso pola súa audiencia profesional e de alta calidade. Ten unha reputación moi boa entre os expositores chineses. A exposición celébrase anualmente e é unha plataforma moi importante para que as empresas abran o mercado tailandés.\nChegamos a un acordo de cooperación co noso socio, Starcast, para planificar e asistir conxuntamente á exposición, centrándonos na pizarra LCD, para crear un esquema de ensino intelixente. Atraeu a moitos líderes e profesores da escola a experimentar. O seu concepto de saúde sen po e protección ambiental, mantendo a experiencia escrita orixinal, foi moi recoñecido polos líderes e profesores e deu moitas suxestións construtivas.\nE tamén atraemos expositores de Francia, Corea do Sur e España, que tamén falaban moi ben dos nosos produtos. Entre eles, os expositores franceses e de Corea do Sur afirmaron claramente que amosarían os nosos produtos na exposición francesa de material educativo o próximo mes e alcanzaron previamente a cooperación.\nEducational IT Solutions Expo, EDIX, Tokio\nEducational IT Solutions Expo celebrouse en Tokio entre o 19 e o 21 de xuño de 2019, EDIX é a exposición máis grande e máis influente para equipos de educación en Xapón, é unha moi boa oportunidade para promover a negociación e cooperación, introducir os novos produtos e servizos. .\nFomos convidados a asistir a esta exposición e amosámoslles os novos produtos: taboleiro de escritorio LCD, as novas características: sen po, sen bolígrafos, verde e limpo, coidado da vista, ecolóxico, etc. É favorecido por moitos clientes.\nMoitos distribuidores están moi interesados na tarxeta de escritura LCD, son moi optimistas para a perspectiva do mercado.\n76ª Exposición de equipos de educación en Chongqing\nResumo: a pizarra LCD máis longa foi clasificada como "O produto do premio de ouro" na 76ª Exposición de equipos educativos (26 ao 28 de abril de 2019) e tivo unha gran popularidade entre os clientes.\nOs resultados sobre miope de adolescentes da Comisión Nacional de Saúde mostran que a taxa de miope de adolescentes foi do 53,6% en 2018. Os problemas de saúde da visión foron tomados en serio por pais, escolas e sociedade. Neste caso, os produtos de "coidado da vista" eran populares e a pizarra LCD MÁIS LONGA figuraba entre eles.\nNon é o mesmo que a pantalla LCD, a máis longa pizarra LCD adopta unha tecnoloxía non de fondo para reflectir a escritura manual da luz natural. Sen polvo, sen radiación, sen necesidade de táboas / rotuladores /, coidado da vista, borrado parcial son as vantaxes sobre outras enceradas. Case 30 distribuidores locais de China convertéronse en socios de LONBEST.\nLONBEST foi invitado a asistir á 30ª Exposición de equipos educativos de Pequín\nResumo: a 30a exposición de equipos educativos de Pequín celebrouse con éxito no Centro Nacional de Convencións do 6 ao 8 de marzo de 2019.\nLONBEST leva varios anos dedicado á investigación e desenvolvemento da pizarra LCD. Dende que a produción en masa dunha pizarra LCD de borrado dunha tecla o ano pasado tivo éxito, LONBEST logrou unha función de borrado parcial para mellorar a experiencia de escritura. Como a única pizarra LCD de borrado parcial no mercado mundial, atraeu a máis socios ao grupo LONBEST.\nFeira de electrónica HONGKONG 2019\n2018 Worlddidac Berna


Batida de cabalos nas hortas de Saiar - Canal Rías Baixas\nBatida de cabalos nas hortas de Saiar\nCALDAS> Os veciños desta parroquia capturan a 21 bestas salvaxes que estaban a estragar os seus cultivos.\nDesde o venres, os veciños da parroquia de Saiar conseguiron capturar 21 cabalos nas fincas do lugar. Permanecen retidos polo de agora no campo de fútbol. É a única solución que atoparon para acabar coa desfeita que estes animais están a provocar nas súas colleitas. Viven ceibes no montes, pero desde hai uns dous meses, baixan a Saiar para alimentarse nas hortas destes veciños. O presidente da Comunidade de Montes de Saiar, Agustín del Río, xunto a varios veciños, xa se persoaron no concello para interpoñer a correspondente denuncia, á espera de que se proceda á subhasta dos animais, pois, aínda que teñen dono, ó parecer estes non se queren facer responsables dos prexuízos que están a causar os animais.\nSe a denuncia presentada se tramita de urxencia, os cabalos permanecerán aquí retidos uns dez días, do contrario, este período podería alongarse ós vinte. De calquera xeito, durante ese tempo os veciños de Saiar veranse obrigados a manter os cabalos, dándolles de comer e facendo gardas para que as bestas esteas vixiadas en todo momento. Temen que se as deixan soas, os donos veñan e as liberen de novo.\nAgustín del Río cifra en máis de cinco mil euros as desfeitas das hortas e o custe do mantemento dos cabalos no campo de fútbol. Cando se proceda á subhasta, a contía recadada destinarase a resarcir ós veciños que sufriron estas perdas.\nArtigo anteriorAs cabazas e os disfraces toman o Salnés\nSeguinte artigoGuillerme Váquez: “Feijoó non ofreceu medida algunha para paliar a crise”\nA Xunta formaliza a finalización da obra de selado do vertedoiro...\nO Salnés rexistra ata vintecinco focos de lume á mesma hora\nGago tilda de ‘mesquiña’ a política de Fole polas críticas das...\nNovas receitas para atraer ós asistentes á XVIII Festa da Raia\nMeaño, máis que nunca o corazón do Salnés


Imaxinación: capítulo 3 | Memoria Pixelada\nImaxinación: capítulo 3\n…seguía atado á cama do laboratorio sen poder facer nada. Curáranme o brazo e por sorte puidera esconder as miñas dúas moedas no peto. Sentín pasos e un lixeiro “click”…\nCano abrín os ollos, atopábame nun edificio en ruinas, o cal lle faltaba o tellado polo que podía ver o ceo e escoitar o canto dos chocobos. Levanteime e mirei o meu arredor. Estaba só, ou eso pensaba porque do chan levantouse un ancián cun traxe que lle permitía camuflarse co seu entorno, prendeu un pitillo e díxome:\n– Tes sorte. Catro dos teus obxectivos están xuntos e pódelos eliminar á vez.Fanse chamar, o pelotón Delta, pero asegúroche que non vai ser nada doado. Para atopalos, sigue os disparos.\nCando rematou de dicir esto, douse a volta e marchou.\nSaín á rúa e foi cando empecei a escoitar o ensodecedor son das balas. Non parecía que estivese moi lonxe o combate, pero por algún extraño motivo non estaba asustado.\nCamiñei con paso seguro ata que fun interrumpido pola voz dun personaxe que estaba sentado nunha silla, enriba dun tellado.\n-Son Alan Wake, e estou escribindo un libro de terror, estou escribindo a túa vida… e non sei se deixarte vivir ou pola contra facerte sufrir unha mort…\nNese intre, un home totalmente rapado e cun código de barras tatuado na nuca, cravoulle un enorme coitelo nun ollo, acabando coa existencia do estraño escritor.\n– Eu cumprín ca miña misión, a ver se tí fas o mesmo- díxome con voz suave.\nMarchei sen mirar atrás pensando en quén eran os meus aliados e quén os meus inimigos.Non tiña as cousas moi claras. Debía confiar neles?.\nPronto cheguei á zona de combate e o que vín foi aterrador. Centos de persoas xacían inertes no chan acribillados polas balas.Algúns aínda estaban vivos e retorcíanse de dor, extremidades desmembradas e só unha cor predominante: o vermello.\nNunha esquina do campo de batalla, estaban catro enormes homes disparando sen parar, coa única protección duns sacos de area que impedían o paso dos proxectís.\nAntes de que saise do meu asombro, unha muller cunha extraña arma acercouse a mín e díxome:\n-Son Samus Aran, e son a líder deste ataque, como vés perdín demasiados homes ” pero donde eles fracasaron, tí non o farás”.toma esta arma, é o terraformador, utilízaa para modificar o entorno ao teu favor,ahora teño que facer o meu traballo.\nAo dicir isto, convertíuse nunha pequena esfera e comezou a desprazarse cara os catro personaxes, pero antes de que se conseguise meter dentro do seu improvisado búnker, do ceo caeu un enorme raio laranxa que a evaporou.\nCando vín as caras dos catro homes, sen saber por qué, coñecinos:Markus, Dom, Baird e Cole.\nCollín a miña arma e disparei cara o chan, creando unha pequena montaña improvisada. Púxenme detrás dela e ao mirar o meu arredor, percateime que era un dos poucos superviventes. O pelotón Delta seguía disparando sen descanso avatindo a todos os inimigos, e eu por algunha razón sentíame obrigado a subir o pequeno montículo. As miñas pernas empezáronse a mover, aínda sabendo que cando chegar á cima, o meu rostro quedaría totalmente destruído polo impacto de todas as balas que me alcanzarían. Pero seguín andando e cando cheguei arriba, algo me sorprendeu… o pelotón Delta seguía disparando pero ninguha bala me alcanzaba. Nese momento , do meu interior saíu un forte berro e a miña sombra convertíuse nun enorme dragón azul, o cal empezou a lanzar bolas de lume, deixando ás catro vítimas sumidas nun inferno.\nCando todo se normalizou, acerquieme correndo xunto os meus inimigos e quedei paralizado polo panorama.Dous deles estaban completamente calcinados e irreconocíbeis, un deles agonizando de\ndor mencionaba as súas últimas palabras- Mar…íaaaaaa, Ma…..ríaaaaaaa- e o terceiro mirábame fixamente mentres a súa pel se derretía, e díxome:\n-A quén estás axudando?¿Por qué pensas que non che disparamos a pesar de saber o que nos ía suceder?Meu nome é Marcus Fénix,¿cal é o teu nome completo?\nAo dicir isto, acabouselle o sufrimento.\nCando abrín os ollos estaba de novo secuestrado no enigmático laboratorio, e por primeira vez atrevinme a falar co meu verdugo.Berrei forte para que aparecese e cando chegou díxenlle.\n-Quén eres e por qué estou aquí?\n-Pódesme chamar Prodesor Layton e estás facendo o traballo que moitos rexeitaron, agora deixareite aquí para que recapacites.\n-Por favor, unha última pregunta, cal é o meu nome completo?-miroume con desconfianza-.\n-Eres Desmond Miles, Desmond Fénix Miles.\nCando rematou de proninciar o meu nome, os meus ollos humedecéronse e unha lágrima percorreu toda a miña cara…\n6 Comentarios a “Imaxinación: capítulo 3”\nXoves, 21 de Maio de 2009 ás 06:34\nBueno bueno, jaja, asique Cole Train, Baird, Dominic Santiago e Marcus Phoenix luchando o teu lado! XDDD está guay, o que pasa e que faiseme raro introducirte no meu xogo preferido (despois do Warhawk) no medio de tanto heroe XD.\n¿Que tal? Son silvi, lin onte o teu mensaje, e a verdade e que me extrañou moitisimo. Pero para nada me iba parecer mal, pois os malos rollos xa quedaron moi atrás e esas cousas hainas que olvidar. ^^\nO blog está moi chulo, pero teño que decirche que puff faltache algo moi importante!!! O Warhawk. E o noso xogo preferido (meu e do meu neno) desde o 2007, e para ps3 online, e estáa tremendooooo!! levamos xogando anos, todos os findesemanas, sabados pola noite hasta as tantas, viernes pola noite, domingos pola tarde!!! En fin, e increíble.\nTamen o Gears of War 1 e 2, que ojala salga para dentro de pouco o 3 anque solo anda en rumores.\nBueno, pois que está moi guay.\nEu estou moi ben, acabei estudiando donde menos o esperaba (na uni) e na carreira na que nunca pensei entrar nin de lexos, pero mira, que a xente me dixera : “eso non e pa tii pero pa onde vaaas” pois incitoume tanto a entrar que aqui estou. Xa bo e que teño o meu lado unha persona que sempre me bota pa diante en todo jaja.\nTamen teño un blog: http://www.neimathla.blogspot.com\nVai sobre a miña segunda afición, a reposteria. Descubrina fai pouco pero estou enganchada. E tamen escribo moi a menudo cando fago algunha cousa nova na cociña claro!\nEscribir sigue sendo a miña primeira aficion, ojala tuvera tempo para terminar o meu libro e publicalo dunha vez. Algun dia.\nBueno, pois espero que a ti tamen che vaia moi ben, e siguelle dando a este blog que por ahora parece que ten futuro! ^^\nSaludos e sorte.\nXoves, 21 de Maio de 2009 ás 10:05\nVexo que o teu seguen sendo os simuladores, ahí atrás eran os Sims e agora décheslle paso aos avións, pero se che digo a verdade eu son máis hardcore, son máis arcade.\nPor certo, está confirmado que o Gears of War vai ser unha triloxía, así que ese rumor xa quedou eliminado, aínda que cando haxa unha mínima noticia poñereina o máis rápido posíbel.O malo é que tamen a queren levar ao cine, cousa que non me gusta nada, tendo en conta todos os resultados de pelis baseadas en videoxogos.\nAlégrome que vaia todo ben e espero verte por aquí máis a miúdo, tanto pra discutir sobre os Sims ( que ben sabes que nunca me gustaron jeje), como para facer calquera comentario.\nVeña a facer moitos postres.\nXoves, 21 de Maio de 2009 ás 10:40\nO warhawk non e un simulador XDD anque pode parecelo pero que bahhhh nin se asoma. A min non me gustan os simuladores como o flight simulator ou asi, pero o warhawk e moi arcade… podes ir a pe, a vehiculo, en avion (que e o meu) XD Por ejemplo,nos sempre xogamos en pantalla dividida online claro, e estannos collendo a bandeira e eu dando un paseo ahi polo aire esfachicando avions e de repente oio: ¡¡Corre cari quitame eses avions de enriba porque me teñen hasta os …pii… !!! XDDDD\njajaja en fin, o Warhawk hai que probalo, que eu tamen decia eso que dis ti .. pero en fin… a verda e tanta.\nXoves, 21 de Maio de 2009 ás 11:34\nPois verei que podo facer para botarlle un ollo a ese xogo.\nPor certo, sempre pensei que o teu nick sería Dama Branca, e sen embargo Neima, bonito nome por certo.\nMércores, 10 de Xuño de 2009 ás 10:07\nDama branca podia haber sido na miña epoca mistica… pero inda asi era Galath Undome. (algo parecido unha vez traducido). Dios que recordos xogando o DAOC online co nombre flotando encima da cabeza do personaje, eso si, todos me chamaban dama galath jajajaj como molaba. E cando habia lag, eu tan tranquila disparando flechas os bichos e de repente todos desaparecian e chegabame un mensaje: ¡¡galath donde estas!!! ¿Donde esta galath? XDDD dios que risa.\nNeima, de Neimathla, ese e o meu nome. Encantame.\n¿QUe? ¿pa cando unha rewiew do warhawk? Jo co qu e mola.\nEche un xogo que lle gusta a todo mundo despois de probalo. Digocho eu que xa probei con moita xente e quedou enganchada XDD\nMércores, 10 de Xuño de 2009 ás 10:24\nAínda teño moitos xogos por diante, e non dou feito a xogar, pero a ver se algún día me decido.


O estraño caso do Dr. Phillips e o lobishome Romasanta – Capítulo 0\nO estraño caso do Dr. Phillips e o lobishome Romasanta\nMartes, 1 Novembro 2011.\nJoseph Pierre Durand De Gros (gravado orixinal) e Romasanta (recreación cinematográfica).\nAquí vai unha historia tan intrigante como cinematográfica ou de banda deseñada. Prepárense.\nOs irmáns Castro Vicente, dinámicos avogados e etnógrafos, ademáis de lectores de Capítulo Cero, avisáronme dunha estraña descuberta que realizaron ao fío dunhas xornadas sobre Manuel Blanco Romasanta, o mítico Lobishome de Allariz. Aquí podes ver a súa historia. Tras ser apresado nun pobo de Toledo, Romasanta foi xulgado en Allariz, nun caso que tivo repercusións internacionais polo truculento do asunto do lobishome asasino. Romasanta foi condeado a morte pero a raíña Isabel II indultouno. Unha das voces que clamaran polo indulto do asasino foi a dun curiosa e estraña personaxe: o hipnotista francés Joseph-Pierre Durand de Gros, que envía unha carta desde a Universidade de Arxel, baixo o seudónimo de Dr. Phillips, pedindo á raíña que non se mate a Romasanta e se lle permita poder ser recoñecido cientificamente. O Dr. Phillips estaba, ao parecer, exiliado en Arxel por “motivos políticos” e é autor dun destes tratados que orbitan entre a ciencia e o esoterismo tan clásicos dese momento do XIX: Electro-Dynamisme Vital, ou les relations physiologiques de l’esprit et de la matiere, tamén asinado baixo seudónimo. O xulgado de Allariz indultou a Romasanta, pero negouse a que Romasanta fose recoñecido polo Dr. Phillips, desobecendo á raíña.\nOu iso se cría.\nO caso é que non se soubo nada máis de Romasanta tras ser indultado, onde fora parar e onde fora morrer. No seu relatorio, os irmáns Castro Vicente recollen algunhas desas conxeturas:\nAlgunhas versións recollidas polo propio José Dominguez din que morreu no cárcere de Celanova pouco despois por unha estrana enfermidade (remitíndose ao historiador Alfredo Cid Rumbao); tamén recolle a outra versión, quizais máis popular entre os paisanos, que foi asasinado por un garda que o levou á montaña para que alí probara que era verdade que se podía converter en lobo e que as balas non lle causaban dano… (á que tamén fai referencia Vicente Risco no seu discurso de ingreso na Real Academia). Outras versións apuntan que morreu no cárcere de Allariz. Estas versións acaso están vinculadas co relato que recolle Camilo José Cela en “Mazurka para dos muertos”, no que conta que morrera ao pouco tempo no cárcere, sen especificar de onde, e que lle ofrecían unha misa todos os 29 de febreiro na capela de San Verísimo de Espiñeiros ata a Guerra Civil.\nPero no transcurso de preparación da conferencia, estes investigadores bateron cun novo dato. Na prensa madrileña falábase que Romasanta fora finalmente enviado a Ceuta. A cousa encaixaba. No Código Penal da época a cadea perpetua só se cumpría en África, Canarias, ou Ultramar. Os irmáns Castro Vicente consultaron na Biblioteca Nacional as amplias hemerotecas da institución; non só aparecía indicado que Romasanta desprazárase a Ceuta, senón que morrera aló, dun cancro de estómago, “acaso un castigo divino polos seus crimes de antropofaxia”, como suxería algún xornal da época.\nO fascinante é que a cousa non está nada clara. Os dous investigadores ourensáns chamaron ás parroquias de Ceuta, buscando as partidas de defunción do reo. E non aparecen por ningures. Non hai un só rastro del nos documentos preservados. Falta documentación nos Arquivos, ou é escasa para diferentes momentos desta época, pero tamén a viaxe a Ceuta, un novidoso dato, puido obedecer a unha decisión real. Interesouse a Raíña Isabel II porque o Dr. Phillips, o hipnotista Joseph-Pierre Durand de Gros, recoñecera a Romasanta? Que aconteceu cando se atoparon? Terá que ver o feito de que non se consiga localizar a súa partida de defunción con este encontro?\nFaltan datos, se cadra unicamente por desleixo administrativo da época, pero se eu fose guionista, máis alá dos datos, xa estaría escribindo Romasanta II – Lobishome en África.\nAtravesados pola luz das historias na Sainte Chapelle\nHergé: crónicas dun burócrata dos cómics\nCaldaloba e os tres últimos anos da resistencia da nobreza galega\nPresentación de “Vento e Chuvia”: fotos e vídeos\n1 / Novembro/ 2011\nPor certo, que o Dr. Phillips e a súa familia teñen tela:\nPois si, podería ser un bo argumento para a segunda parte de Romasanta.\nAdemais xa se me está ocorrendo o punto álxido da película, a loita entre Romasanta convertido en lobishome e un Bouda ou Buda, un home hiena (ás portas de Harar – Etiopía, por exemplo).\nNo leste de África (principalmente Kenia, Etiopía, e outros países) cren nos homes hiena, que serían o ser equivalente aos nosos lobishomes (noutras zonas do continente cren nos homes pantera).\nA forma de converterse é a mesma, ispense e envorcanse na terra, levantando remuiños de po, e dese xeito adoptan a súa forma monstruosa.\nÉ moi curioso este sustrato común, matinando no tema, quizáis a explicación é que unha das características principais dos humanos é a vestimenta, e mediante este procedemento de espirse (despoxarse dos elementos humáns) acércanse máis á natureza animal e é un paso necesario e lóxico para a transformación.\nNon é unha crenza de tempos pasados, a pesar de que unha parte da sociedade, pola influencia da cultura occidental rexeita dese tipo de crenzas. Estiven fai medio ano en Etiopía e preguntándolle cousas sobre maxia, etc. ao noso guía, contounos a seguinte historia: que el estaba unha vez cun amigo nun bar da capital de noite tomando unhas copas, e de súpeto escoitaron un gran balbordo fora, sairon a ver o que pasaba e viron no medio da noite unha grande poeira e algo, un bulto, como dunha persoa, que saía correndo a toda velocidade. Trataron seguilo pero dalí a uns cantos metros entrou nunha casa ou unha construcción, pechando a porta.\nO seu compañeiro díxolle que era un bouda, que había unha veciño dalí na zona que tiña fama de ser un bouda.\nFoi realmente moi interesante e excitante que alguén me contara no s. XXI o encontro cun destes seres, e no medio dunha gran cidade como é Addis.\nInteresante historia, e un gran traballo. A verdade que non deixo de sorprenderme a capacidade de traballo de Félix e Cástor.É un luxo poder compartir con eles algunha das actividades que levan a cabo(unha pena non poder ir a todas). Andiven eu estos días polos roteiros de Romasanta, por Rebordechao e pola serra de San Mamede (Vilar de Barrio) e déronnos noticias das súas recollidas por alí, sobre todo no campo da música(..casualidade?). Para quen queira máis información sobre a súa investigación sobre o caso Romasanta e outros traballos pódedes consultar http://www.castorfelix.tk/.\nNo “El País” de hoxe:\nMoitas gracias amigo Manuel por ter recollido a nova das nosas investigacións no blog. É un pracer contribuir co noso traballo a engadir un tantiño de misterio na que é a miña páxina de cabeceira, e de obrigada consulta.\nQuería engadir ao comentario do amigo Elixio que a nosa páxina actual, onde continuaremos avanzando os resultados das investigacións é\nApertas grandes e peludas\nPois con moito gusto seguiremos a sección sobre Romasanta (e o resto dos contidos) no voso web!\n26 / Setembro/ 2012\nNesta páxina do sergas podese descargar o meu libro “Locura, medicina y sociedad: Ourense (1875-1975)”, pubricado pola Xunta de Galicia no ano 2005.\nNeste libro é onde se aventura por primeira vez no pubricado ate o momento o feito de que o tal Dr.Philips puidera ser Durand de Gros. Fíxose en base a cruzar datos e pistas sobre o tema do magnetismo animal o nacemento do hipnotismo.\ndecíamos en la página 48-9: “Ninguno de los autores que hasta el momento se han acercado al estudio del caso ha profundizado en la identidad de este hipnólogo francés que vino a tener una importancia fundamental en el destino del “lobishome”. El Dr. Philips era con mucha probabilidad Joseph-Pierre Durand de Gros (1826-1900) quien firmaba sus libros y se hacía conocer como Dr. Philips. Fisiólogo francés y uno de los más importantes expertos en el “magnetismo animal”47 en el siglo XIX, e introductor del braidismo– hipnotismo en Francia y autor de varias obras48 en torno al tema. Tenía un especial interés en conocer cómo afecta el cuerpo a los estados de consciencia, y especulaba acerca de una fuerza vital que afectaba al sistema nervioso y sobre la relación entre actos conscientes e inconscientes. La propia reina Isabel II, informada por la carta del Dr. Philips al ministro de Justicia, intervino en el caso, conmutando finalmente la pena de muerte por cadena perpetua mediante una Real Orden del 13 de mayo de 1854”.\nAs investigacións expostas polos Castro Vicente nas xornadas do 2011 en Allariz viñeron finalmente a confirmar a nosa hipótese, xa que conseguiron un exemplar dun dos libros de Durand de Gros, que firma co Seudónimo de Dr. Philips e no que fala do caso de Manuel Blanco Romasanta.


Feijóo e Carmela Silva piden responsabilidades polo peche de sucursais bancarias no rural - Pontevedra Viva\nSábado 14 de Agosto, 2021 ás 07:00 do Sábado 14 de Agosto, 2021\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, e a presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, fixéronse eco do enfado xeneralizado da poboación galega coas entidades financeiras, especialmente con Abanca, debido ao peche de oficinas en distintas localidades que está a deixar sen servizo a moitos veciños, fundamentalmente do rural.\nO titular do Executivo galego, defendeu este venres en Pontevedra que en España debería existir "unha normativa para regular e fixar un mínimo de presenza do sistema financeiro nos pobos, con independencia do número de persoas censadas". "Pero isto non é competencia das comunidades", advertiu.\nAs entidades retiran oficinas e caixeiros "non comparto esas decisións", dixo Feijóo, antes de remarcar que, ao seu modo de ver, este tipo de cuestións "deberían de ter un mínimo de regulación".\nO presidente da Xunta asegurou "comprender" que "as comisións bancarias non son o que eran, os tipos de interese na contorna de cero e as dificultades do sistema bancario para manter as oficinas", pero insistiu en que, ao seu xuízo, debería articularse algunha normativa para que en pobos con menos habitantes "haxa polo menos un caixeiro para poder retirar diñeiro en metálico".\nDito isto, lembrou que en Galicia, para tratar de paliar este tipo de cuestións, sacouse unha liña de colaboración cos concellos, co fin de poder "ofertar condicións de espazo e económicas" para repoñer caixeiros en pobos que xa non dispoñen deste servizo.\nPola súa banda, a presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, esixiu ao presidente da Xunta a buscar solucións inmediatas a este peche continuado de sucursais bancarias nos concellos do rural galego ao considerarlle "o responsable do que está a pasar, unha desfeita que deixa a boa parte da veciñanza sen un servizo indispensable para a súa vida cotiá".\nSilva instou a Núñez Feijoó a dar explicacións "da súa inacción" neste tema "amparándose na teima de sempre de dar unha patada cara arriba e dicir que hai que cambiar a lexislación, cando é o responsable último do que está a ocorrer despois de impoñer, como fixo, a privatización das caixas de aforros que foi un completo desastre como agora se está a demostrar. De aqueles polvos veñen agora estes lodos", subliñou.\nA presidenta provincial considerou, por elo, que Feijoó "está obrigado a buscar saídas que freen esta sangría. Non podemos esquecer que en Galicia había caixas de aforros que eran unha garantía de servizos no territorio pero que como Caixa Galicia estaba en bancarrota Feijoo obrigou ás caixas da provincia, que eran solventes, a ir a un proceso de fusión abocado ao fracaso que foi e que tivo como consecuencia a privatización".\n"Este peche de agora, dixo, ven daquela decisión do presidente da Xunta. Por iso ten que dar explicacións, asumir responsabilidades e buscar solucións", concluíu Carmela Silva.


Como sabedes, este curso participamos no proxecto "Nós tamen creamos", enmarcado dentro do Plan Proxecta. O alumnado de 1°,2°,3° e 4° de Primaria produciron, a través da técnica stop motion, a curtametraxe de animación " Coas mans baleiras". Un traballo de innovación educativa que promove a lingua e a cultura audiovisual galega. Hoxe temos o pracer de presentarvos o resultado final. Agardamos que vos guste tanto como a nós:\nPublicado por debullando historias en 9:33 No hay comentarios:\n"ABALADEIRAS" NA SEMANA DAS LETRAS GALEGAS\nOnte rematamos os actos da Semana das Letras Galegas con cantos e danzas da nosa terra a cargo do grupo "Abaladeiras" de Muxía.\nO programa xa prometía:\nMais a realidade superouno. Ollade:\nPublicado por debullando historias en 5:10 No hay comentarios:\nVIKI RIVADULLA: "NATUREZAS VIVAS DE MARUJA MALLO"\nContinúan os actos de celebración da Semana das Letras Galegas nos Muiños. Hoxe tivo lugar a "Festa do mar", pola mañá con Viki Rivadulla, a pintora muxiana que sabe moito de arte e mar; pola tarde, con música, baile e moito mais coas Abaladeiras de Muxía.\nCon Viki aprendimos as "Naturezas Vivas de Maruja Mallo", descubrimos novos talentos artísticos e pasámolo moi moi ben!\nAquí podedes vernos en pleno proceso de creación artística:\nPublicado por debullando historias en 12:41 No hay comentarios:\nTEATRO NOS MUIÑOS: "A FESTA NO FAIADO"\nO grupo de teatro "Cancharrincas", integrado por alumnado de diferentes cursos de Primaria, representou a obra de María Victoria Moreno " A festa no faiado".\nUn anaquiño da alma de María Victoria achegouse hoxe ós Muiños.\nParabéns a todo o elenco de actrices e actores polo seu talento, esforzo e responsabilidade neste proxecto.\nPublicado por debullando historias en 9:03 No hay comentarios:\nMARÍA VICTORIA SEGUE BRILLANDO\nHoxe completamos o panel de María Victoria Moreno, a escritora á que este ano se lle adica o Día das Letras Galegas.\nFoi deseñado e elaborado polo alumnado de 4º de Primaria e completado por todos os alumnos e alumnas do centro que tiveron que ir resolvendo distintas probas sobre a vida, a obra e o compromiso coa lingua e a cultura galega de María Victoria Moreno.\nVelaquí o resumo da actividade:\nPublicado por debullando historias en 14:58 No hay comentarios:\nACTIVIDADES PARA A SEMANA DAS LETRAS GALEGAS\nSEMANA DAS LETRAS GALEGAS OS MUIÑOS\nComposición do panel “María Victoria segue brillando”, colocado na cristaleira e elaborado polo alumnado de 4º de EP sobre a vida e obra de María Victoria Moreno, escritora homenaxeada este ano. O alumnado agardará quenda na súa aula. Baixarán resolver os contidos que compoñen o panel segundo os vaian avisando. Estas son as quendas establecidas (a hora é aproximada):\n10.15: 4º, 5º e 6º de EI.\n10.30: 1º de EP.\n10.45: 2º de EP.\n11.00: 3º de EP.\n11.15: 5º de EP.\n11.30: 6º de EP.\n14.30: A Chiquitropa anuncia os eventos do día para xuntarnos todos e todas na biblioteca. (Os alumnos/as levarán a bolsa de plástico xa vestida).\n· Proxección da curtametraxe “Coas mans baleiras” producida polas alumnas e alumnos de 1º, 2º, 3º e 4º de Educación Primaria.\n· A Chiquitrops interpreta “O rap das Letras”\n· A orquestra do colexio interpreta “Regueifas a tutiplén”.\n· O grupo de teatro ” Cancharrincas”, integrado por alumnado de diversos cursos representa “A festa no faiado”, baseada na coñecida obra de María Victoria Moreno.\n“Festa do Mar”: Alumnado e profesorado poden vir con roupa típica mariñeira das festas do mar de Muxía: elas, faldas longas con blusa e pano na cabeza; eles, camisa e pantalón de cores claras e gorra.\n11.20: Todo o alumnado diríxese ó ximnasio. ( Cada alumno/a deberá levar un estoxo co seguinte material: lapis, goma, ceras de cores, tesoiras e pegamento).\n11.30 a 13.00: Obradoiro sobre a pintura e o mar, impartido pola pintora muxiana Viki Rivadulla: “Naturezas vivas de Maruja Mallo”.\n14.30 a 14:50: Hora de ler\n14.50: Todo o alumnado diríxese ó ximnasio.\n15.00 a 16.15: Sesión didáctica e actuación do grupo “Abaladeiras” de Muxía.\nENSAIANDO "A FESTA NO FAIADO"\nO noso grupo de teatro "Cancharrincas" debutará o martes, 15 de maio coa obra "A festa no faiado", baseada na obra de María Victoria Moreno, escritora homenaxeada este ano no Día das Letras Galegas.Esta actividade enmárcase dentro do programa previsto para a Semana das Letras Galegas, que, en breve, publicaremos no blogue.\nAquí tedes unha pequena mostra dos ensaios:\nPublicado por debullando historias en 11:10 No hay comentarios:\n"Leonardo e os fontaneiros" segundo o alumnado de 5º de primaria\nOs alumnos e alumnas de 5º xa son uns expertos en María Victoria Moreno, escritora á que se lle adica este ano o día das Letras Galegas. Logo de ir ver a representación da obra de teatro "Leonardo e os fontaneiros", expresaron así de ben as súas impresións:\nPublicado por debullando historias en 17:00 No hay comentarios:\n"COAS MANS BALEIRAS"\nO alumnado de 1º, 2º, 3º e 4º de Educación primaria participou na creación audiovisual da curtametraxe "Coas mans baleiras" que foi realizada, íntegramente, no CEIP Os Muiños.. Un interesante proxecto de innovación educativa nas aulas ó que axiña daremos difusión. Moitas grazas a todos e todas.Aquí tedes unha pequena mostra, a ver que vos parece:\nPublicado por debullando historias en 10:14 No hay comentarios:\nDía das Letras Galegas...buscamos actrices e actores para obra de teatro!\nCo motivo da celebración do día das Letras Galegas, buscamos actrices e actores para representar unha obra de teatro baseada na obra de María Victoria Moreno "A festa do faiado". Parece que a cousa se vai animando porque xa temos un feixe de candidatos!\nPublicado por debullando historias en 14:45 No hay comentarios:\n"COAS MANS BALEIRAS", CREACIÓN AUDIOVISUAL NA ESCO...\n"Leonardo e os fontaneiros" segundo o alumnado de ...


Nada que dicir: January 2006\nO problema do facedor do blogs\nO facedor de blogs, un tipo maniático e pesimista, veu de comer e sentou como soía facer cada día a encher de letras algún deses posts que dúas ducias, con sorte, de persoas, a maioría coñecidos e familiares, tiñan a ben ler.\nRepasou mentalmente a lista de temas que elaboraba no camiño ao traballo nas frías mañá compostelana ou no baño mentres a auga lle escorregaba pola cabeza. Viñéronlle á cabeza varios asuntos banais e repetivos que afondaban nas súas teimas habituais. Xulgou, con acerto, que se a el non lle interesaban non sería capaz de que lle interesasen aos demais (Aínda que neste precepto se baseaba a industria audiovisual mundial e a alta política internacional).\nRepasou a súa vida na procura de fendas existenciais: Tiña un traballo por un ano no que non lle pagaban seguridade social pero estaba no top 20 de salarios da súa promoción descontando aos Labora. O seu maior problema cos amigos era coordenarse para poder quedar con todos a tomar un café (ou unha copa, ou unha mestura das dúas: un licor café)ao longo da semana.\nAo dilatar as súas visitas á casa familiar cada vez era recibido con maior afabilidade pola xa de por si cariñosa nai e o seu irmán pequeno madurara o suficiente como para entender que non lle debía preguntar continuamente pola súa opinión pola xornada ligueira. O Deportivo perdera a Valerón había pouco polo resto da temporada pero podía acceder a semifinais grazas aos xulgados.\nNon ligaba con ninguén pero varias das súas atractivas amigas dicíanlle que non terían problemas en liarse hipotéticamente con el o que, na práctica, equivalía a que nin sequera nun universo paralelo o farían. Aforraba diñeiro para marchar a un país estranxeiro cando acabara o seu contrato aínda que un compañeiro de traballo mantiña que "alá non é tan caro como cho pintan". Ese compañeiro é pródigo en opinións paisanas.\nAnte a falta de problemas tanxibles pasaba moito tempo divagando sobre o sentido da existencia, a inmensidade do universo e a cantidade de sucesos azarosos que tiveran lugar ata o momento no que el se atopaba vendo a Messi marcar o terceiro gol do Barcelona fronte ao Mallorca na Bar_Cafetería Astra. Incluso unha mente limitada como a del dectaouse de que era inútil prantexarse problemas que ningún ser humano sería capaz de resolver.\nPodía fustigarse por abandoar a súa carreira literaria uns anos atrás dadas as louvanzas que lle adicaban xente cun criterio artístico que respectaba enormemente. Sen embargo xa había tempo que desaparecera esa ambición e, paradoxalmente, nunca escribira tanto como nese blog que nunca se molestara en remodelar a pesar dos enlaces caídos e o deseño chanfón.\nEn definitiva, o facedor de blogs cría que non tiña nada do que laiarse nin ninguén do que queixarse. Se ata os inimigos máis acérrimos se dan a si mesmos unha tregua de cando en vez o blogueiro podía darse por satisfeito por un día. Un nada máis.\nArtellado por O Nadador @ 4:16 PM 19 comments\nOdio os blogs que só se limitan a poñer enlaces a calquera cousa e a ensinar fotos curiosas. Para gustos cores e para xardíns flores.\nArtellado por O Nadador @ 9:02 PM 3 comments\nParece estar de moda falar do home co nome máis feminino, Evo, e do seu proxecto de dignificar o cultivo da folla de coca coma elemento imprescindible na cultura amerindia. Non é que non me quera vender ao gran capital, faríao encantado se fose o suficientemente grande, pero non me apetece falar do tema. Para iso está Jiménez Losantos e Pedro J. Ánimo Evo e limpa e coidado co xersei que vai dar de si.\nSorprendéronme o outro día con algo que está a deixar de ser novidoso. Non hai unha semana que non descubra que alguén do meu círculo de coñecidos consume cocaína. Ao principio eran personaxes difusos do instituto dos que, de todos os xeitos, ninguén agardaba demasiado. Despois foi algún rapaz co que me levaba moi ben de neno e despois co tempo separámonos. Co tempo tamén comezou a meterse, as malas compañas, xa se sabe.\nA cousa parece que se populariza cando un amigo se mete. Despois a moza deste e logo pasa a ser unha práctica habitual. Finalmente acabas por meterte ti mesmo... Non foi o meu caso. Sen embargo coñezo varios grupos de xente de diferentes idades, condicións sociais, afeccións, lugares de orixe, actividade profesional... que consumen habitualmente. A situación chegou a tal punto que agora non teño nin idea de quen se meteu algunha vez e quen non cando hai meses non tería ningunha dúbida ao respecto.\nSupoño que esperades agora un xuízo moral e que dado o artigo ese xuízo será negativo. Tedes razón a medias.\nNunca tomei nada máis forte co licor de café, e chégalle ben, e pasei das drogas non porque as considerara idignas de min senón por cuestións de saúde, espero que todo o mundo estea dacordo neste punto, e porque sempre me pareceu moi triste depender dunha substancia para ser feliz. Indicativo da ausencia de algo. ¿Acaso non son capaz de valerme por min mesmo para desfrutar do meu tempo de ocio?\nCreo firmamente que as persoas están capacitadas para disfrutar da vida por si mesmas. O problema vén cando se identifica exceso con placer, cando non se asume que o sufrimento e o aburrimento son necesarios e inevitables e se tenta perpetuar a adolescencia por cada día e cada noite do resto da nosa vida amén. Vivimos nun mundo desaforado e intentamos adaptarnos a través de experiencias que poñen ao límite o noso corpo e mente. Desequilibrio buscámolo e atopámolo machacando unhas follas coas que uns indios fan infusións para sobrelevar o día.\nNon podo lembralo ben porque era novo pero penso que é unha situación parecida á da heroína. Acórdome de que na miña mente infantil (non fagades comentarios fáciles) había xeringuillas por todas partes e rapaces de caras pálidas. Agora a nova droga é máis lúdica e non deixa marcas nos brazos pero si graves consecuencias psíquicas a longo prazo. Está feita á nosa imaxe e semellanza.\nArtellado por O Nadador @ 1:21 PM 10 comments\nEncontreime hoxe co seguinte artigo do país do que vos extracto o seu comezo:\nAltos cargos autonómicos viajan repetidamente a Varsovia para reclutar a los facultativos - Miles de especialistas españoles se marchan a Reino Unido, Alemania y Portugal por los sueldos\nE un destacado posterior:\nUn facultativo cobra de media en España unos 3.200 euros al mes, y en Polonia unos 300. Las entrevistas y el contacto final se cierran en la Cámara Médica de Varsovia. En Portugal trabajan ya más de 1.800 médicos españoles, 1.047 en Reino Unido, 320 en Alemania y más de 400 en Suecia.\nOs nosos lazos e similitudes con Polonia teñen unha base sólida e real. Pelexamos con eles polos fondos europeos, na era Aznar porfiamos por arrastrarnos perante Bush e somos igual de católicos e reaccionarios (ou cando menos así a nosa clase política o fai parecer). Un compañeiro meu de carreira foi hai 5 anos alí e non volveu. Comprou unha casa por seis millóns de pesetas, viviu cunha paga dos seus pais (250 euros ao mes, o salario dun médico) ata falar perfectamente polaco e agora traballa para un lobby galego alá e gaña 500 euros. Como vedes un soldo de executivo.\nTeño unha compañeira de clases de inglés que veu aquí a estudiar mediciña e quedou, casou e agora está coas prácticas do MIR. Se todas son tan guapas como ela non me estraña que quedara o meu colega. Por outra banda, para a súa fortuna, non ten que pasar por ser unha médico polaca, é dicir dun país de terceira. Os médicos españois son para os suecos e ingleses de segunda porque van a onde ninguén quere dicir. O caso das enfermeiras é incluso máis paradigmático.\nNunca entendín moi ben a existencia dun mercado de man de obra. Paréceme normal que as empresas intenten mellorar a súa oferta a través da eficiencia, o aproveitamento de recursos, a tecnoloxía... Pero cando menos nun espazo político común coma este non se marcan obxectivos no plano laboral como pode ser equiparar os salarios para evitar diferencias tan brutais ou a obrigatoriedade de ter índices baixos de siniestralidade laboral ou precariedade para pertencer á UE. Será que non interesa.\nAo igual que no XIX e a principios do XX os países máis atrasados non só se ven obrigados a competir en permanente vantaxe e a costa do benestar dos seus cidadáns. Tamén se lles priva dos seus individuos máis capaces. A cobiza é un saco sen fondo.\nArtellado por O Nadador @ 12:03 PM 3 comments\nAmancio, aos seus 73 anos, é un voyeur. Tería problemas en admitilo e en pronunciar o termo co francés de Racine pero ten vergoña suficiente como para non negalo. Desfruta mirando a través de reixas e finas teas transparentes corpos musculosos e suorosos en acción. Gústalle todo deses lugares: o seu arrecendo, a marxinalidade, as roupas que levan, o ambiente... Poedería pasar alí horas e de feito pasa aí máis da metade do seu día nun deses sitios so ou en compañía doutros coma el. Á súa avanzada idade é difícil coñecer xente. Semella como se a maioría desexase que estivese morto.\nA pesares de todos os cursos que organiza a administración de Internet para mulleres, discapacitados, politoxicómanos, pobres e, por suposto, anciáns el non dá prendido un ordenador. Se non ao mellor andaría todo o día na rede buscando fotos, que hainas e moitas ao alcance dos rapaciños. Pode que non. El desfruta co movemento.\nTamén goza ulíndoo e tomandoo con calma. Comenta cos colegas, cada día son máis e é máis difícil conseguir un bo sitio, sentados á sombra no verán e ao soliño no inverno o que ven. Aproveitan para falar tamén un pouco de todo. E ese todo tende a ser o de sempre: os últimos enterros, o que fixeron os seus familiares máis novos que eles xa fixeron e non volveran disfrutar ou padecer, información actualizada sobre as últimas análises e revisións. É, como podedes imaxinar, un espazo para a nostalxia sobre todo. Laianse amargamente da situación do mundo en xeral ben informados pola Cope e a galega. Saben que o mundo se foi ao garete hai uns anos nunha data que eles non son capaces de determinar. No fondo tamén son conscientes de que non teñen a máis mínima idea ou cualificación para falar do que falan. Nalgo hai que pasar o tempo.\nDespois de corenta anos traballando nun taller ou nunha oficina ou nunha fábrica ou no que sexa (porque Amancio non é unha persoa senón un agregado de vidas xa vividas) a el e aos marxinados sesenteiros e setenteiros só lles queda mirar a ver coma o mundo segue o seu curso ao redor. O traballo come a xuventude e o esforzo de toda unha vida para que un día sen dárense conta converterse nun xubilado e esperar, esperar a que rematen as obras. Pero coma en Ciudadano Kane a casa seguirana a construír cando el xa non esté para velo. Máis ou menos coma a maioría dos alcaldes galegos.\nArtellado por O Nadador @ 6:53 PM 5 comments\nA verdade é que si, este é o post número 200 e témome que non se me ocorre nada especial que escribir hoxe. Hai algún tema por aí pendente porque é imprescindible que anden ceibes por aí para seguir coa mente funcionando en ¿perfecto? estado.\nPensei en adicárvolo a vós e facer unha compilación cos mellores comentarios pero resulta imposible escoller dada a cantidade e calidade de esbardalles que verquíchedes aquí con cariño, odio, desplicencia ou preocupación. Asemade (esa palabra de bloqueiros) considerei en poñer neste post todos os usuarios de blogger que entraron coas consecuentes ligazóns ás súas webs. Mais entenderedes que se non cambiei os menús laterais dende que empecei en marzo do ano pasado moito menos vou pasar por ese traballo.\nSe a vos se vos ocorre algo propoñédemo.\nArtellado por O Nadador @ 8:47 PM 3 comments\nSi, tes razón\nNa mitoloxía grega, Aglaya ou Áglae (en grego Ἀγλαΐα, «a resplandecente», «a que brilla», «a esplendorosa», «a espléndida») era a máis nova e bella das tres Gracias. Simbolizaba a intelixencia, o poder creativo e a intuición do intelecto.\nEra filla, coma as súas irmás Eufrósine e Talía (as Gracias), de Zeus e da oceánide Eurínome.\nFoi esposa de Hefesto, con quen segundo a tradición órfica foi nai de:\n* Eucleia (Ευκλεια), deusa da boa reputación e a gloria\n* Eufeme (Ευφημη), deusa do correcto discurso\n* Eutenia (Ευθηνια), deusa da prosperidade e a plenitude\n* Filofrósine (Φιλοφροσυνη), deusa da amabilidade e a benvida\nComo vedes un misterio deste blog foi descuberto.\nArtellado por O Nadador @ 1:34 PM 2 comments\nOs exemplos dos manuais de lingua constitúen un meritorio xénero literario para o que é necesario unha pluma estremadamente talentosa e serven de eficaz termómetro cultural e social.\nOs exemplos en lingua española soense caracterizar polo rebuscado das súas expresións na procura de estrañas excepcións sintácticas: "De haberlo sabido Paco, cuyo padre es carpintero, le habría agasajado con el saber que se otorga a los eruditos porque podría haberlo merercido." Buscade suxeito, predicado, complemento suplemento, porque ou por qué, subordinadas, cupolativas, verbo e o que queirades salvo sentido.\nEn inglés temos que facer dous apartados. Por unha parte están os textos e os exercicios derivados que xiran ao redor dun tema e por outra. Descubrimos así que hai un home en Nova Celandia que comeu unha avioneta (aos poucos e a cachos), a velocidade media do guepardo ou os ingredientes do pastel tradicional do pastel da Illa de Man. Por outra están as asépticas frases, deseñadas para alumnos hispánicos notablemente negados para novas experiencias lingüísticas. Por iso todas as frases son con car, house, mother, sea...\nO máis curioso dos exercicios de francés é que están protagonizados por artistas e intelectuales. Poñemos o tempo verbal correcto para explicar que Françoise está ocupado na súa novela, para pedir entradas para a Bohéme á que imos ir con Marie et Jacques e que Margarite comparte piso co seu mozo escultor no Barrio Latino.\nFinalmente, si, os exercicios de galego. Breves apuntamentos. Todos os nomes son enxebres. Brais, Sabela, Airas, Roi... curioso cando menos nun país onde case todos se chaman Manolo, Carmen, María e Juan. Por outra parte hai que admitir o custoso de introducir certas palabras eufónicas e endémicas ao vocabulario de adolescentes urbanitas que o único contacto que teñen co galaico é coas ocasionais visitas á casa dos avós na aldea ou, o xa extinto, Superpiñeiro. Lois achégame o axouxere. O curmán de Dorna é un túzaro. Grazas a Bieito os abázcaros non molestan aos puchos.\nArtellado por O Nadador @ 12:23 PM 1 comments\nA peor película española\nTropeceime con esta noticia no periódico El (in)Mundo :\nVoy a plagiar.\nCuando hay ideas buenas, y hay confianza, pues van y se plagian.\nBueno, lo cierto es que no sé si hay confianza entre mi 'blogger' Libertyvallance y yo, igual se me cabrea, pero le tomo la idea -citándole, eso sí- y lanzo la siguiente pregunta-sondeo, que espero provoque un debate de dimensiones históricas en esta humilde morada de jamesblog: ¿Cuál es LA PEOR PELICULA ESPAÑOLA que habéis visto? (toda época, todo género, todo autor).\nAl comentario más maligno y más gracioso en las próximas 48 horas, Blog, James Blog, le regala un 'pack' de dvd's (no digo cuáles, igual son estupendos, igual son horripilantes). Daré instrucciones. El veredicto será subjetivo, o sea, mío y sólo mío.\nYo, incapaz de zanjar, propongo varias (vosotros no podéis, os pido una y sólo una). Son pistas que puede que os guíen en vuestros extravíos:\n'Schubert', de Jorge Castillo.\n'Érase otra vez', de Juan Pinzás (uno que decía que hacía cine 'dogma').\n'La mirada del otro', de Vicente Aranda'.\n'Hable con ella', de Pedro Almodóvar.\n'La mala educación', de Pedro Almodóvar.\n'El otro lado de la cama', de Emilio Martínez Lázaro. No incluyo 'Los dos lados de la cama' porque no la he visto, aunque SE que es horrorosa.\nNon sei que opinades vós. Eu non vin ningunha de Juan Pinzás pero polos comentarios creo que está por dereito propio. "La Mirada del Otro" é realmente horrible e, na miña opinión toda a filmografía de Almodóvar. Gustaríame engadir un fito na Ciencia Ficción "Supernova" de Marta Sánchez e aquela película de fantasía épica con Harvey Keitel dirixida por Fernando Colomo.\nArtellado por O Nadador @ 3:02 PM 9 comments\nPermitídeme empregar esta bitácora coma axencia de comunicación persoal. Aos que non me coñezades seguramente importaravos pouco ou nada, non vos culpo, pero teño que anunciar que finalmente vou seguir traballando en Santiago e non vou ter que trasladarme a Vigo.\nNon teño nada en contra de Vigo salvo o feito de que non é Santiago de Compostela. Nacín aquí, teño familia, levo aquí os últimos 8 anos e paseimo moi ben no 2005. Salvo estes meses nos que vou unha vez ao mes á cidade olívica por motivos de traballo coñezo moi pouco esta cidade. Nos últimos tempos coñecín a uns cantos vigueses e alegroume saber que non adoptaban as estéticas Jenny ou Malote.\nParéceme unha cidade admirable en moitos aspectos, cunha iniciativa e un ritmo vital que non se atopa en ningún outro lugar de Galicia e cuns arredores preciosos (Illas Cíes, Baiona...). E non é tan fea como din.\nOs meus lazos familiares únenme á Coruña. É unha cidade moi agradable para vivir. Ou iso paréceme a min. Admito que hai moitos coruñeses que cumpren o seu arquetipo e resultan superficiais e frívolos. Sen embargo o dos vigueses, macarras como eles sos, tamén se cumpre en moitos dos seus habitantes. E supoño que igual pasa cos londinenses, os madrileños, cataláns... En xeral os colectivos tenden a responder a estereotipos. Pero un relacionase con individuos e non con colectivos (custa demasiado invitalos a copas a todos xuntos). As dúas cidades son necesarias.\nArtellado por O Nadador @ 6:28 PM 5 comments\nSaló ou os 120 días de Sogama\n(Antes de comezar deixádeme que explique que o título está inspirado por unha frase dos Tonechos, que son os nosos Passolinis particulares: Isto parece Sogama e modorra.)\nSupoño que todo o mundo que veu esta película se sentiu terriblemente abrumado e deprimido. É unha historia que fai desconfiar bastante sobre a nosa especie. Ou ao mellor é reveladora de certas verdades que nos é mellor ignorar para vivir de xeito tranquilo e contar con algunha caste de esperanza.\nPara min o máis duro é a reflexión que fai sobre os colaboracionistas. Sobre como nesa situación de ameaza estrema a inocencia, se é que podemos crer nela despois de ver a película, pérdese e as víctimas pasan a ser verdugos. Xorden os soplóns, os novos torturadores e a miseria.\nLogra tamén, como poucas outras películas o fan, que nos esquezamos da realidade e entremos nese mundo cun código ético tremendamente perverso. Ese mundo que pasa todos os días diante da nosa porta pero que vemos con ollos máis indulxentes.\nSeguramente si hai un recanto á esperanza. Con esa chamada á fraternidade que realiza unha voz en off mentres os infelices son asasinados do peor xeito. Chamada á fraternidade que xa case ninguén fai.\nDespídome cunha posdata. Se vostede é un político sen escrúpulos e sanguinario pode que teña nestas datas algún problema de saúde.\nArtellado por O Nadador @ 1:20 PM 4 comments\nAs noticias sobre o cava catalán téñenme desconcertado. Ao principio os responsables de Codorniu anunciaron que as súas vendas ían baixar pola campaña política de ultradereita na súa contra. Paralelamente o cava estremeño gañou cota de mercado e a sidra asturiana. Como todo o mundo sabe estas bebidas son as némeses do cava catalán igual que Lex Lutor o é de Superman ou o Joker de Batman.\nSen embargo en Tele 5 veñen de dicir que ante o boicot produciuse un efecto de solidaridade e que grazas a el non só se vendeu máis cava valenciano (que se ten que servir da producción catalana para dar abasto á súa escasa demanda) ou sidra senón tamén máis viño espumoso da satánica rexión entre Valencia, Francia e Aragón. A única rexión onde se ve unha clara tendencia á baixa é Madrid. Especialmente nas cestas de nadal empresariais.\nNon nos enganemos. É unha imaxe significativa. O problema principal de España non son os nacionalismos periféricos senón o nacionalismo madrileño preocupado por perder o poder económico e político. Que non quere un estado descentralizado onde caiba todo o mundo como en Alemaña ou na Italia pre-berlusconi. Que sabe que o seu principal mérito para ser capital dun país desenvolvido e ter sido cruce de camiños de ovellas e dispoñer de bos terreos de caza. E se non o saben peor para eles. Cando Jiménez Losantos ameaza coma un mafioso de baixo nivel (como lle corresponde) ó presidente de Codorniu é iso o que hai detrás.\nPor outra banda vemos como o capitalismo sempre se acaba por facer camiño. Recoñezamos que o diñeiro é o noso valor principal e que por moito separatista viticultor e asiático malvado co seu bazar abusivo que veña a nosa primeira preocupación será o peto e o papo. Por iso paréceme encomiable a reacción catalana de maior consumo dos seus productos aínda que ao mesmo tempo supón unha nova victoria das súas satánicas maxestades da COPE: dividirnos e evitar o diálogo para que así a sinrazón pareza a única opción razoable.\nPara despedirnos un caso de econmía ficción. ¿Que pasaría se houbese un boicot ao marisco galego por mor do separatista Quintana e ao seu presidente títere Touriño? Os propios galegos afirmarían nas enquisas (cun 60% de abstención) que eles non consumían alimentos do diaño. Botaríanlle a culpa ós tolos do Bloque e afirmarían que nunca lle votaron, nin votarían, ao PP. Pedirían os nosos compatriotas perdón ós señores madrileños e aceptarían calquera lei que permitise queimar lonxas e confrarías sempre que, iso si, se garantisen sustanciosas axudas públicas.\nArtellado por O Nadador @ 8:10 PM 2 comments\nTamén podería ser unha declaración oficial sobre a nova lei do tabaco. Certo, estoume vendendo á raaaaaaahhhhhhhh, arrrrrrrrrrrrrrrffffffff(máis raibosa) actualidade.\nNese xornal que me obrigan a coller pola rúa, o Metro, saía a noticia de que case 300 inspectores de saúde velarán activamente polo cumprimento da nova lei antitabaco (por certo, non é contradictorio que unha sustancia que ata hai pouco producía unha compañía pública e está tan gravada sexa ilegal). E eu pregúntome de onde veñen estes inspectores. ¿Pode que de París?\nTodos traballamos, compramos ou prestamos servizos nunha empresa que incrumpía a lexislación laboral. ¿Onde estaban esas lexións de inspectores? ¿Coñecedes algunha empresa que pasase pola inspección? Teño que recoñecer que unha vez vin un destes elixidos. Era nun curso de formación do paro e preguntounos ós alumnos, a mediados do curso e diante da directora do centro, se había algunha irregularidade.\nPor outra banda o outro día lin que máis da metade dos billetes en circulación en España son de 500 euros. Parece evidente que os cartos negros pasan alegremente de peto en peto pero eu, como a maioría da xente da miña idade, só os vimos en fotos ou unha vez ou dúas e de esguello. Sen embargo todos sabemos que para certo tipo de negocios son a moeda de cambio. E si, son eses negocios nos que pensamos todos.\nE os mesmos inspectores de saúde. ¿Hai trescentos realmente en toda a comunidade de veciños da Galiza? Iso é difícil de xustificar sendo esta a terra dos mesóns máis cotrosos da galaxia. (Onde os expertos paisanos afirma que se fai o mellor pulpo. E poñoo en castrapo para evitar ambigüidades e humor léxico). ¿Non será que se nos minte descaradamente con esta actuación ou, o que é peor, non será que os inspectores serán unha caste corrupta e precisamos do inspector Gadget?\nNon son fumador e teño problemas de asma dende que nacín. O fume é terriblemente nocivo para min e hai sitios nos que de estar ben na cabeza non etraría porque parecen unha chimenea fabril dunha novela de Dickens. Sen embargo entendo que a xente que fuma faino porque en certo momento caeu nunha efermidade o tabaquismo por diversas razóns (reafirmación social, prestixo, influencia no imaxinario popular, autoconvencemento...) e tampouco debro crucificalo a menos que me bote o fume a cara.\nCreo que esta lei axudará a que a xente deixe de fumar. Hai poucos bares onde esté prohibido fumar (un 20%) e co paso do tempo haberá máis. Preocupame máis o trasfondo da lei. O cálculo diabólico de "que é máis rendible, cobrar polos impostos do tabaco e vendelos ou o diñeiro que nos aforramos en tratamentos hospitalarios".\nAo mellor o Estado empecinouse en que deixemos de fumar por facernos un país máis rico. Cando o vaqueiro de Marlboro, que morreu de enfisema pulmonar, lle ofreceu a un dos executivos da compañía un pito este díxolle: "Non gracias. Fabricamos esto para os pobres, os negros, as mulleres, os nenos e os estúpidos... Nunca sería tan parvo como para fumar."\nPor se vos axuda a deixalo. Ánimo.\nArtellado por O Nadador @ 8:43 PM 10 comments\nAquí veñen os reis\nTeño que comprar agasallos para unha profesora de 50 anos afeccionada a durmir a sesta e ás películas de misterio, a un profesor de case 60 afeccionado á pesca, á historia e Porto do Son, a unha traductora en paro de 23 que viven en Alemaña e a un rapaz de 12 anos que fala coma un mariñeiro de 50 e moitos fanático do deportivo.\n¿Que lles compro...?\nArtellado por O Nadador @ 3:32 PM 8 comments


Diversidad e integracion, igualdad de oportunidades en Repsol - repsol.com - repsol.com\nOfertas de empregoTraballar en Repsol10 razóns para traballar en RepsolQue ofrecemos?Formación e desenvolvementoVida persoal e profesionalDiversidade e integraciónAmbiente laboralAtopa un lugar para tiSelecciónCoñécenosA nosa xenteCalendario de eventosContactos en RR. HH.\nO noso maior capital: a diversidade\nOfrecemos igualdade de oportunidades e desenvolvemento a un cadro de persoal variado en canto a nacionalidade, idade, perfil ou capacidades.\nvideo platform video management video solutions video player Contarmos cun equipo diverso é política de empresa. Significa confiar nas persoas de calquera nacionalidade e xénero, nas súas capacidades individuais, no seu potencial de desenvolvemento, nas súas habilidades e nas súas diferenzas.\nUnha axeitada xestión da diversidade derivará en que sexamos unha empresa competitiva dentro do tecido empresarial. Entendemos a diversidade como unha fonte de importantes vantaxes competitivas. Porque enriquece e proporciona unha nova visión na toma de decisións, nos modelos de xestión e na visión dos novos retos.A garantía de futuro Na compañía presidida por Antonio Brufau traballan homes e mulleres de máis de 70 nacionalidades, persoas diferentes en idade, formación, cultura, capacidades e perfil profesional. Nesta compañía estase dando prioridade a unha xestión axeitada da diversidade.En definitiva, facer desta diversidade unha política de empresa significa confiar nas persoas, nas súas capacidades individuais, no seu potencial de desenvolvemento, nas súas habilidades, nas súas diferenzas. Significa tamén transmitirlles esa confianza, isto só se pode conseguir facilitando ás persoas un crecemento integral, que permita compatibilizar o espazo persoal co profesional.Igualdade de oportunidades N.º homes: 13.200 N.º mulleres: 5.260 N.º nacionalidades: 74 N.º persoas con capacidades diferentes: 325 N.º persoas con xornada reducida: 240 N.º persoas con teletraballo: 90Máis de 30 países e unha soa cultura: o respecto O noso tempo esixe compañías que mostren os mellores valores sociais. En Repsol pensamos que a multiculturalidade non é unha moda: é un compromiso ético e profesional para o entendemento e o desenvolvemento de todos os potenciais. Empresa e persoas camiñan así cara a un entendemento real, produtivo e enriquecedor. Repsol traballa para ser cada día unha empresa máis accesíbel, reflexo do mundo no que vivimos, onde as persoas con capacidades diferentes atopen a oportunidade de traballar e realizar a súa propia achega, desempeñando numerosas tarefas cun alto grao de compromiso e entusiasmo. A actuación da compañía oriéntase a unha xestión de persoas baseada en criterios de méritos e compromiso de excelencia. Repsol aspira a ser a compañía máis atractiva para desenvolver unha carreira profesional.Ligazóns relacionadas:\nDiversidadeOs nosos empregadosDesenvolvemento profesional


U.D.Ourense na Asociación Aspanas – Deporte Galicia\nPrimeira visita neste 2019 da actividade “Coñece o meu clube”. Na xornada do 8 de xaneiro achegámonos á Asociación Aspanas.\nNesta ocasión contamos coa presenza de Fernando Currás, adestrador do primeiro equipo; Nacho Currás noso segundo adestrador; por parte do cadro de xogadores asistiron; Hugo García, Viti e Pato. Ademáis do presidente Modesto García.\nUnha visita agarimosa, moitas grazas por recibirnos.\nLa entrada U.D.Ourense na Asociación Aspanas se publicó primero en Unión Deportiva Ourense.\nEnlace con la noticia original: U.D.Ourense na Asociación Aspanas\nCD Ribadumia 0 – 3 Juvenil A Ourense CF , el legado de Javi para seguir líderes


Unha xornada sobre patrimonio histórico e turismo clausurará mañá o proxecto MMIAH\nO alcalde, Ángel Mato, pechará os actos, nos que participarán as concelleiras María Teresa Deus e Eva Martínez Montero. O Centro Torrente Ballester acollerá dúas mesas redondas que serán retransmitidas pola canle de YouTube do Concello\nO Concello de Ferrol clausurará mañá o proxecto MMIAH cunha xornada que se desenvolverá no Centro Torrente Ballester. Aínda que non estará aberta ao público, poderase seguir en streaming a través da ligazón https://2ks.es/concellodeferrol/ e despois subiranse á canle de YouTube do Concello.\nO programa abrirase ás 10.00 horas cunha presentación a cargo das concelleiras de Promoción Económica, María Teresa Deus, e Patrimonio Histórico, Eva Martínez Montero. A continuación, entre as 10.30 e as 11.30 celebrarase unha mesa redonda sobre O impacto do MMIAH na posta en valor do patrimonio histórico de Ferrol, Moderada por Martínez Montero. Os relatores serán José Luis Espada, arquitecto municipal responsable do contrato das obras do castelo de San Felipe; Ramón Montero, arquitecto responsable da redacción do proxecto e dirección facultativa das obras da fortaleza, e César Abella, director de Trivium Estratexias en Cultura e Turismo.\nDe 11.30 a 12.30, Ana Aurora Villalba, asesora técnica do proxecto MMIAH, e Pablo López, responsable de proxecto de plataforma dixital para a difusión do producto turístico, presentarán o Libro branco do producto turístico ao abeiro do MMIAH. Moderará María Teresa Deus. A clausura do evento, a cargo do alcalde, Ángel Mato, está prevista para as 12.45 horas.\nO proxecto MMIAH, para a recuperación e posta en valor do patrimonio marítimo, militar e industrial da costa atlántica, foi cofinanciado polo Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (Feder) a través do programa Interreg Espazo Atlántico. Concluíu o pasado 31 de outubro, logo de ser prorrogado durante varios meses a causa da pandemia da covid-19.\nO Concello de Ferrol liderou desde o inicio esta iniciativa, que tiña como último obxectivo promover o turismo cultural como factor de sustentabilidade económica. Participaron no proxecto, ademais de Ferrol como líder, outras oito cidades —Cádiz, Ílhavo (Portugal), Plymouth e Liverpool (Inglaterra), Caen e La Rochelle (Francia), Limerick e Cork (Irlanda)—, e contou cun orzamento total de 3.288.099, 40 euros, dos que o 75 % procedeu do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER) e o 25 % restante dos fondos municipais das cidades.\nA Ferrol correspóndelle 554.765,00 euros para os catro anos que durou o programa, dos que 416.073,75 euros procedían de fondos europeos e o resto (138.691,25 euros) da achega do Concello. En 2017, cando comezou o programa a metade de ano, executáronse 11.520 euros; en 2018, 32.145 euros; en 2019, 113.256,66 euros; en 2020, 195.988,53 euros, e na primeira metade do presente exercicio executáronse os 201.854,80 euros restantes.