PLENO DE XANEIRO (III) | DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo)\nPublicado por: MontePituco | 05/02/2013\nPLENO DE XANEIRO (III)\nEstamos na conta atrás para a celebración do novo Pleno ordinario, e nós con estes pelos, sen ter repasado a maior parte do que deu de si a longa sesión de xaneiro. Non tan longa, malia todo, como as case 6 horas que durou o pleno de decembro de 2012, que ata a alcaldesa no inicio tivo que excusarse porque a acta -ao cadrar coas vacacións de Nadal- non estaba rematada.\nO primeiro punto da orde do día foi unha moción urxente do BNG sobre os desafiuzamentos. Pilar Blanco comezou a súa intervención queixándose de que, a diferenza dos demais partidos, o PP votara en contra da proposta na Comisión de Urbanismo e Facenda. A voceira nacionalista expuxo datos sobre a crecente afección desta problemática, que de xaneiro a xuño de 2012 aumentou un 15%, e demandoulle ao PP “que deixe de poñer panos quentes” e defenda a modificación da Lei Hipotecaria.\nCriticou tamén que a pesar de que o ano pasado todos votaran a favor dunha moción semellante, sobre o compromiso de crear unha comisión de seguemento cos afectados, dende entón só se convocara unha reunión, pero sen a participación de ningún técnico nin representante da plataforma de damnificados. O grupo municipal do BNG propuxo a aplicación de medidas a nivel municipal, como a eliminación do imposto de plusvalías, a revisión dos protocolos de atención social e -velaí a nai do año– que o asesor xurídico da alcaldía atenda os afectados. “Isto non ten que se un problema para o Goberno local”, engadiu Pilar Blanco, que se reservou “para a segunda parte do debate” outra batería de argumentos.\nMaría Ramallo ía cederlle a continuación o turno de palabra ao socialista Francisco Veiga que, sorprendentemente, non quixo seguir a orde habitual no debate das mocións. Manifestou o seu desexo de intervir, pero despois do PP. “Non é ese o criterio”, contestoulle María Ramallo con certa resignación, intuíndo que a estratexia de Veiga ía consistir unicamente en atacar a réplica do grupo de Goberno. Se o ex-alcalde actúa así é, sen dúbida, porque o seu propio discurso é tan feble e tan pouco consistente, que soamente intervindo a posteriori é capaz de acadar un plus de efectismo. Trátase dunha manobra que evidencia a inseguridade do Psoe á hora de expoñer os seus plantexamentos, porque reservándose por capricho a intervención en último lugar, por diante de Mar-In, adquire vantaxe dialéctica ao poder atacar directamente o discurso do PP. En calquera caso, como o tenente alcalde Santos Costa tampouco se caracteriza polo seu pico de ouro, precisamente, o empeño de Veiga por ir despois do PP é ante todo e sobre todo unha inmensa ridiculez. Pero alá el.\nSantos Costa, en definitiva, explicou que o PP está de acordo en todo o que plantexaba a plataforma, pero que discrepaba do BNG -que sempre tiña que dar a nota, ou algo así dixo- no último punto da moción, referente ao asesor xurídico. “Non é viable”, dixo o concelleiro popular, argumentando que o asesor da alcaldía “non está contratado para defender intereses particulares”. Así, o apoio do PP á moción dependía de que o BNG retirara ese punto; e se non, aínda que o PP votara en contra da moción, a plataforma podía contar co apoio dos populares.\nDespois de Santos Costa tocáballe a Francisco Veiga: canta expectación por saber o que ía contar. Emoción, intriga, dor de barriga. Que datos reveladores aportaría, que sesuda contra-réplica ás palabras do voceiro do PP. Total, para nada: leña verde, todo é fume.\nNa súa intervención dixo que o Psoe estaba de acordo cos 11 puntos da moción do Bng. “E se houbera 23, pois 23”, engadiu. Como se foran 368. A Veiga e ao Psoe todo lle vale; xa todos sabemos que é un grupo municipal que non ten por costume cuestionarse as cousas, por moitos motivos que poida haber. Pero Veiga&cía, ao seu, sempre para adiante como os de Alacante. E como para mostra, un botón, velaí o proxecto do polígono no Monte Pituco.\nVeiga reprochou a falta de sensibilidade do PP coa Plataforma de afectados polos desafiuzamentos. Como se el fora un exemplo de sensibilidade cos veciños do Monte Pituco, que gastamos máis dunha ducia de escritos pedíndolle unha simple entrevista que nunca endexamais aceptou convocar.\nPara o voceiro socialista non debería haber ningún inconvinte na implicación da asesoría xurídica da alcaldía en prol da busca de solucións a estes problemas, por tratarse “dun tema de suficiente calado”. A fin de contas, recordou Veiga con xesto serio e afectado, hai 500.000 familias afectadas en toda España e algúns dos perxudicados polos desafiuzamentos xa perderan a vida ao atravesar por unha situación tan desesperada.\nE non está de máis facer politiqueo barato da dor allea? Acaso non lemos a prensa a cotío, non vemos as noticias na televisión, non escoitamos a radio, non estamos abondo enteirados de tanto drama para que Francisco Veiga veña meter o dedo na chaga?\n…Veiga seguía ao seu, acusando o PP de non ter feito nada máis que acollerse a un decreto de boas prácticas “que non serve para nada, só para quedar ben diante da opinión pública para botar balóns fóra”. E pechou a súa actuación estelar pedindo o apoio para a moción do Bng e medidas concretas para solucionar o problema porque “dende o Concello podemos e debemos”. Yes, we can, Veiga, ouh-yeah!\nA primeira tanda de intervencións pechouna a voceira de Mar-In, que calificou de “insuficientes e inxustas” as medidas do Goberno ante os desafiuzamentos. Para Isabel Martínez Epifanio, os argumentos de Santos Costa para rexeitar a moción do Bng son “excusas”, porque o contrato do asesor da alcaldía “é para tratar os pleitos e tamén para asesoría da alcaldía”, polo que a alcaldesa actuaría como “intermediaria” no tratamento deses casos. Para Mar-In a actitude do PP evidencia o seu “desinterese” ante un problema que leva meses sen solución e sen convocar as reunións comprometidas. “Que problema hai en introducir unha partida para axudar as familias, en que a Policía Local non vaia comunicar ordes de desafiuzamento, habendo Policía Nacional”, explicou Martínez Epifanio.\nPara rematar, queixouse de que a moción estaba “sen informar” e, á vista de que o PP non ía apoiala, “xa non a someten ao informe dos técnicos, e agora como hai público e afectados, din que o PP apoia a plataforma”. “E queda como dios“, exclamou un dos asistentes ao pleno.\nVolveu á carga Pilar Blanco, que lle buscou un novo enfoque ao seu discurso. Apelando primeiro á presenza no Pleno dos representantes da plataforma do Morrazo, e reprochándolle ao Goberno local que “dende abril non se molestou en convocar a comisión nin en falar cos afectados”, despois centrouse en intentar bombardear o polémico contrato do asesor. A voceira do Bng comparou o posicionamento do PP de Marín co PP de Moaña, “onde tamén se presentou a moción e foi aprobada por todos os grupos”, abundando en que, ademais, “non todos os concellos teñen asesoría”. Pilar Blanco cargou as tintas afirmando que o Goberno local “non quere recoñecer que o contrato do asesor é para a alcaldesa, á que asesora telefonicamente, en conversas privadas e públicas, e na elaboración de dictames”.\nTamén puxo como exemplo o concello de Pontevedra, onde existe un convenio co Colexio de Avogados que “recibe consultas de veciños afectados de Marín”, denunciou Pilar Blanco, mentres a alcaldesa sostén que “non hai afectados de Marín”.\nManuel Santos volveuse reiterar no dito na súa primeira intervención: “Reconocemos que es un problema real y duro y, no porque haya público, en el acta queda reflejado que estamos a favor de los 10 puntos. No somos insensibles y la plataforma tiene nuestro total apoyo”, concluiu o concelleiro do PP.\nMáis do mesmo tamén por parte de Francisco Veiga. Isabel Martínez Epifanio volveu pedirlle ao PP que apoie a moción porque “o único que nos toca como concello é o punto 11 e o resto supón mandar escritos”. Así, volveu cuestionar que o grupo de Goberno estivera comprometido nesta causa porque “se estiveran preocupados, pedirían o informe e apoiarían a moción”.\nPola súa parte, María Ramallo explicou que recibira a un grupo de afectados e que dende o Concello déraselle publicidade á Plataforma; que efectivamente houbera unha reunión na que se tratara o caso dunha afectada de Marín, que se fixeran xestións cos servizos sociais e coa dirección do banco. “Hai casos que se poden defender e outros que non”, matizou a alcaldesa, que pediu que “non se faga política con estes temas”. Ramallo intentou sacudirse das acusacións da oposición argumentando que “hai xente con problemas que non quere someterse á comisión” e, en canto ao asesor, deu o debate por perdido: “Non os vou convencer”. Segundo a alcaldesa, o asesor xa se ocupa de máis de 50 pleitos relacionados co Concello e, así como “non habería problema en atender a xente” afectada polos desafiuzamentos, María Ramallo rexeitou que o asesor tivera que ocuparse dos pleitos que se derivaran deses casos.\nComo ponente da moción, Pilar Blanco pechou a ronda de intervencións destacando que o Bng presentara a moción “a petición da plataforma, será porque non lle vale o que vostede fai”, dixo, en alusión a María Ramallo, á que acusou de “incumplir o que aproba porque aproba de cara á galería”. A voceira do Bng tamén cuestionou os datos aportados pola alcaldesa, gabándose de ter información “por outro lado”. Sobre o convenio co Colexio de Avogados, así como a alcaldesa dixera que o Concello de Pontevedra tamén tiña asesoría xurídica, Pilar Blanco replicoulle que ese convenio ofertárallo a entidade colexial “a todos os concellos da provincia”.\nPara botarlle en cara que o PP non apoiaba a moción, volveu á carga co tema do asesor, esixindo que “ten que dar conta da súa actividade aos cidadáns que pagan” esa adxudicación de 70.000 euros por 3 anos con dereito a prórroga. Pilar Blanco volveu reclamar que o asesor da alcaldía lle preste os seus servizos aos afectados polos desafiuzamentos que “malamente poden pagar un avogado” e recomendoulle ao PP “que busque no diccionario a palabra sensibilidade”.\nE que tal se o Bng busca no diccionario a palabra demagoxia? Velaquí a definición da Real Academia Galega: “Política baseada en agradar ao pobo satisfacendo as súas aspiracións e intereses e fomentando as súas paixóns para manexalo mellor “. Unha cousa non quita a outra…\nNa votación gañou a maioría do PP.\nO seguinte punto na orde do día, sobre a recuperación do campo de fútbol de San Xulián, xa se tratou no artigo titulado PLENO DE XANEIRO (II): A TITULARIDADE DO CAMPO DE FÚTBOL DE SAN XULIÁN.\nPublicado en Xeral | Etiquetas: Concello de Marín, Política, Veciñ@s\n« A RIQUEZA NATURAL DO MONTE, GARANTÍA DE FUTURO LABORAL\nPLENO DE XANEIRO (IV): DOS DESAFIUZAMENTOS ÁS PREFERENTES »\n[…] concelleira Marián Sanmartín explicou que xa no Pleno de xaneiro tratárase unha moción semellante que non contara co apoio do PP e que esta cuestión volvía […]\nBy: PLENO DE MARZO (I): MATRIMONIOS CIVÍS, DESAFIUZAMENTOS | DEFENDE O MONTE PITUCO (Pornedo) on 12/03/2013


Cascos de bicicleta para nenos e adolescentes | Revista\n: Cascos de bicicleta para nenos e adolescentes\n[Páx. 1] Cascos de bicicleta para nenos e adolescentes\nLevar casco cando se circula en bicicleta por vías interurbanas non é unha opción, esíxeo o código de circulación. A norma só se pode obviar en ramplas ascendentes moi prolongadas, en caso de calor extrema ou se o ciclista acredita razóns médicas. Resulta que o casco é unha das poucas medidas de seguridade pasiva que teñen ao seu dispor os ciclistas para minimizar os danos nunha caída. Non son poucos os usuarios que aducen unha suposta incomodidade para incumprir o código da circulación e non poñelo, a pesar das melloras incorporadas polos cascos anatómicos actuais. Se o uso do casco na idade adulta é importante, a súa colocación durante a infancia e adolescencia é simplemente esencial. Estas idades son clave para inculcar a importancia de pedalear sempre protexidos e para resgardar a cabeza dos que menos adoitan ver o perigo.\nAnalizáronse oito cascos de ciclista, catro deles para nenos e nenas (destinados a protexer cabezas de 46 cm a 54 cm de circunferencia) e outros catro, algo máis grandes, para adolescentes (para cabezas de 50 cm a 61 cm de perímetro), que custan desde os 18 euros de Ked Joker ata os 39 euros de Met Formula. A mellor relación calidade-prezo dos cascos infantís analizados é Catlike Tiger, e nos cascos para adolescentes Bell cognito B095Y. Os dous son dos máis baratos da súa categoría, superan as probas de impacto, o seu sistema de retención é axeitado e son os únicos que cumpren todas as esixencias de marcaxe e información ao consumidor a que obriga a norma.\nO estándar EN1078 define como debe ser un casco. Entre outras cuestións, especifica que debe ser duradeiro, de peso reducido, ben ventilado, fácil de quitar e poñer, debe permitir o seu uso con lentes e non interferir na capacidade de oír o ruído do tráfico. Tamén debe ofrecer un ángulo de visión de polo menos 105º á esquerda e á dereita, un ángulo de 25º cara arriba e de 40º cara abaixo. Todos os cascos superaban estes requirimentos mínimos. Tamén se comprobou que as cintas que suxeitan o casco por debaixo do queixo (coñecidas tecnicamente como barboqueixos) teñen un mínimo de 15 milímetros de ancho, que os sistemas de suxeición están firmemente unidos ao casco e que se desabrochan con facilidade. A norma prohibe usar a cor verde para calquera parte do sistema de suxeición, e recomenda a cor vermella ou laranxa. Porén, todos obvian esta recomendación e son dunha cor neutra: negros.\nO casco que se pode axustar ata un talle máis pequeno é Ked Meggy, que serve ata para unha cabeza de 46 cm de circunferencia. Xiro e Met son os que alcanzan un talle maior: poden ser utilizados por aqueles ciclistas cun perímetro de cabeza ata 61 cm. Pero, máis que a extremos, é conveniente que estes cascos poidan axustarse á cabeza dun neno ao longo do seu crecemento para non ter que cambiar de casco cada poucos anos. Fronte ao dun adulto, un casco infantil, ou mesmo un para adolescentes, debe permitir que se regulen diferentes tamaños para que lle siga servindo ao usuario a medida que medre. Met, Xiro e Bell, con sete centímetros de diferenza entre o talle máximo e mínimo son os máis adaptables. Spiuk e Catlike só ofrecen 4 centímetros de diferenza entre o talle máximo e o mínimo.\nOs cascos de bici non deben supoñer unha carga para o ciclista. Entre os infantís, o máis livián é Ked Meggy (191,5 g) e o máis pesado Spiuk (221,5 g) e nos xuvenís, Ked Joker (232 g) foi o máis lixeiro e Bell (285,5 g) o de máis peso. A norma obrígaos a indicar o peso na súa etiquetaxe. Todos o amosan, pero algúns non de forma adecuada: Catlike afirma pesar unicamente 199 gramos, pero realmente pesa un 22% máis. Máis curioso é o caso de Ked, que na súa referencia infantil afirma pesar un 20% máis do que realmente pesa e no seu modelo xuvenil un 17% máis.\nOs cascos deben demostrar realmente a súa eficacia na absorción de impactos. Para poñelos a proba colocáronse sobre a cabeza dun manequín, que se deixaba caer sobre unha zafra plana que simulaba o chan (chocaban a 16,5 km/h) e sobre outro angular que simulaba un bordo (19,5 km/h). As probas realizáronse por duplicado, nun ambiente moi caloroso (a 50 ºC) e outro xeado (-20 ºC). Un acelerómetro dentro da cabeza do manequín medía a intensidade da freada. A norma fixa unha freada máxima de 250 gravidades (g), isto é, 250 veces a aceleración da gravidade. Os oito cascos aprobaron con nota: demostraron valores moi inferiores ao máximo.\nCada casco lanzouse catro veces para descubrir canto protexían (contra o bordo e o chan tanto a 50 ºC coma a -20 ºC). Os cascos infantís analizados protexen peor ca os xuvenís (137 g de media dos primeiros fronte a 122 g dos segundos). O mellor infantil foi Spiuk (118 g) e os que menos protexían Mickey (149 g) e Catlike (148 g). Entre os dirixidos a adolescentes, Ked (105 g) freaba o impacto con maior suavidade e Xiro (134 g) demostrou un peor comportamento.\nProba por proba, a 50º C o casco que mellor protexe fronte aos impactos contra un bordo é Ked Joker (65 g) e o peor Mickey, con 129 g. Nos impactos contra o chan tamén en ambiente caloroso, Bell (127 g) foi o que mellor freaba a caída, e o que menos protexía Catlike (189 g). En ambiente xeado, na proba contra o bordo, Bell (91 g) e Spiuk (92 g) foron os mellores, fronte a Mickey, que volveu ser o peor (142 g). Tamén a -20 ºC, pero contra o chan, Ked Joker (102 g) obtivo o mellor resultado, e Catlike (178 g) o peor.\nNon serve para nada un casco resistente se o seu sistema de retención non impide que saia disparado no momento do impacto. Para verificar a súa eficacia, colocouse e axustouse o casco sobre a cabeza do manequín. A proba consiste en facer forza cara arriba para intentar sacar o casco. Todos os sistemas de suxeición soportaron a acometida e non se soltaron. Noutra proba tirouse cara abaixo dos estribos de barboqueixo (as correas que suxeitan o casco) cun peso de 4 quilos. Mediuse así o que chegan a estirar as cintas durante a caída (extensión dinámica, non debe ser superior a 35 mm), e vólvese a medir dous minutos despois (extensión estática, o máximo admitido son 25 mm). Os oito estaban por baixo destes valores e, o máis importante, no momento de maior tensión tamén era posible abrir os enganches.\nMal a maioría das etiquetaxes\nO ámbito en que máis fallaron os cascos foi a etiquetaxe. A norma é moi estrita e obriga a incluír oito lendas de seguridade que deben acompañar o casco durante toda a súa vida e sete frases máis con recomendacións e advertencias sobre a súa escolla, colocación e uso, así como sobre a efectividade real destes sistemas de protección que non evitan completamente as lesións en caso de forte impacto. Só Catlike e Bell ofreceron todas as advertencias en castelán, como é preceptivo. Os demais, ou ben non incluían algunha das lendas ou estaban escritas noutros idiomas.


Dous individuos asaltan a casa dun armador de Marín e levan diñeiro e xoias | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 29/11/2019 11:07\nSucedeu de madrugada na vivenda na que reside o armador en Marín. Ao parecer, dous encapuchados conseguiron entrar á casa por unha ventá lateral á que accederon por unha calella anexa que separa o inmoble dun edificio a medio construír. Está mañá o propio Manuel Nores amosaba aos axentes da Policía Científica o lugar por onde entraron os asaltantes, que, unha vez no interior, amordazaron e maniataron o empresario e a súa muller, aos que sorprenderon mentres durmían.\nSegundo fontes da investigación, os dous descoñecidos obrigaron o armador a entregarlles diñeiro en efectivo que tiña na casa, onde tamén están situadas oficinas e un almacén da súa empresa. Non hai confirmacion oficial, pero os delincuentes puideron fuxir cun botín de polo menos 50.000 euros e unha cantidade importante de xoias. Despois foi o propio Manuel Nores quen conseguiu desatarse e alertar os servizos de emerxencia.\nOs dous octoxenarios atópanse en bo estado de saúde, aínda que moi impactados polo acontecido. Esta mañá recibían o apoio de amigos e membros da súa familia, que non quixo facer declaracións para non entorpecer a investigación. No lugar, a policía realizou as primeiras dilixencias. Os axentes da Científica fixeron unha inspección ocular e recabaron algunhas probas para identificar os asaltantes.\nO suceso causou gran conmoción en Marín, onde Manuel Nores é moi coñecido pola súa traxectoria vinculada ao mar. O seu grupo empresarial ten na actualidade oito buques propios e dá emprego a máis de 300 persoas.


A Xunta aposta por poñer o sector aeronáutico á cabeza para que Galicia conte cunha industria de maior valor engadido baseada no coñecemento e a innovación\nO vicepresidente económico e conselleiro de Economía, Empresa e Innovación, Francisco Conde, mantivo esta mañá en Vigo unha reunión co Consorcio Aeronáutico Galego\nO Polo Aeroespacial, con 230 empregos creados ou consolidados na provincia de Pontevedra, especialmente na comarca de Vigo, é o eixe vertebrador sobre o que pivotar a captación de recursos procedentes dos Orzamentos da Xunta, con 20M€ asignados para 2021, e dos fondos europeos de recuperación\nVigo, 11 de decembro de 2020.- O vicepresidente económico e conselleiro de Economía, Empresa e Innovación, Francisco Conde, asegurou hoxe en Vigo durante unha reunión co Consorcio Aeronáutico Galego, que este sector ten que estar á cabeza para que a Comunidade conte cunha industria de maior valor engadido baseada no coñecemento e a innovación.\nO encontro tivo como obxectivo coñecer as expectativas do sector dentro do contexto actual e establecer unha liña de traballo conxunta para darlle a máxima relevancia no proceso de reactivación económica. Conde destacou que o aeronáutico é un dos sectores que maior porcentaxe da súa facturación reverte cada ano en I+D+i, ademais dunha industria xeradora de emprego de alta cualificación e altamente internacionalizada. Galicia conta con máis de 30 empresas que dan emprego a máis de mil persoas.\nO vicepresidente económico puxo en valor o traballo que se está a desenvolver no Polo Aeroespacial de Galicia, o eixe vertebrador sobre o que pivotar a captación de recursos procedentes dos Orzamentos da Xunta e dos fondos europeos de recuperación. Lembrou que a Xunta reserva 20M€ para 2021 co obxectivo de consolidar este Polo que, ademais, é un dos proxectos que forma parte da candidatura galega para optar aos fondos Next Generation. Explicou que grazas ao Polo xa se xeraron ou consolidaron 230 empregos na provincia de Pontevedra, xa que participan tres centros tecnolóxicos (Gradiant, CTAG e Aimen), a Universidade de Vigo, Agacal, Aclunaga e empresas como Seadrone, Centum, Soldatec, Industrias Ferri e Fiber Laminates.\nConde rematou apelando ao traballo coordinado desde o eido público e privado para que o sector aeroespacial poida despuntar como motor da reactivación económica, polo que confiou en que a xuntanza de hoxe permita trazar entre todos unha axenda común para establecer metas e prioridades.


Surf Casting Masters: IV XORNADAS LIMPEZA\nIV XORNADAS LIMPEZA\nEste sábado 30 de agosto deron comezo ás IV Xornadas de limpeza organizadas pola nosa Asociación de Troiteiros “Río Furelos”. Ano a ano propuxémonos retirar deste río e dos seus afluentes, nomeadamente o Catasol, todo canto lixo se fora depositando neles como consecuencia da neglixencia, falta de sensibilidade e mesmo a mala fe, por parte de quen carece da sensibilidade necesaria para entender que por moito que corra a auga, un río contaminado acaba por converterse nun cemiterio, nun río morto, e ao remate nun sumidoiro.\nNestes anos sacamos do leito do río todo tipo de restos: electrodomésticos, enseres domésticos, apeiros de labranza, centos e centos de metros de arame oxidado, rodas, bicicletas, kilos e kilos de plásticos… Denunciamos vertidos, procuramos sementar unha nova conciencia que se traduza nun maior respecto á natureza, en concreto aos ríos da nosa contorna. O noso labor vai dando os seus froitos, pois cada edición das xornadas atopamos menos lixo no río.\nDurante a primeira xornada do pasado sábado, a pesar das inclemencias metereolóxicas, retiramos do río 300 kilos de lixo, un colchón e unha cama plegable pasando despois a un xantar campestre e logo no serán retiráronse catro árbores caidas no río que impedian o curso natural do auga.\nComo levamos dito moitas veces, velar pola limpeza dos ríos é cousa de todos. Dende esta Asociación seguiremos facendo o que estea na nosa man para que iso sexa así. Xa que logo, e para rematar, o noso agradecemento anticipado a todos os que, un ano máis, ides participar, directa ou indirectamente, nos labores de limpeza e en especial a SOCIEDADE DE CAZA E PESCA XUVIA, de Narón e o seu Presidente Eloy Saavedra Vidal por compartires con nós este día.\nPero hai algo que nos produce especial desacougo e que fica fóra das nosas posibilidades de actuación como simple Asociación de Troiteiros: referímonos á indolencia ou pasividade coa que os responsables da nosa ADMINISTRACIÓN se enfrontan a determinados feitos que xa foron denunciados por nós en máis dunha ocasión. Con tal fin a Xunta Directiva de esta asociación mantivo unha reunión na mañá de hoxe coa alcaldesa de Melide “Socorro Cea” para falar dos continuos vertidos nos rios, obtendo o compromiso do concello de Melide de que ditos vertidos serán erradicados a medio plazo mediante a construcción dunha nova depuradora no POLIGONO INDUSTRIAL DE MELIDE cuio prazo de execución remata no mes de Nadal de 2008.\nMelide, 1 de setembro de 2008\nPresidente Asoc. Troiteiros Río Furelos


O Volei Galego, un ano máis nas Superligas.\n15 Marzo, 2021 Competicións voleibol\nDespois do remate das fases regulares da Superliga Masculina e Liga Iberdrola, os equipos galegos que esta campaña disputaron as súas competicións nas máximas categorías do voleibol nacional seguirán un ano máis nas mesmas, nunha temporada especialmente complicada debido á incidencia da pandemia.\nAs loitadoras do Arenal Emevé certificaron a falta dunha xornada a súa permanencia na Liga Iberdrola, quedando na novena posición dunha táboa na que se vendeu cada punto como se fose o último. As lucenses dirixidas por José Valle estarán de novo na élite despois de volver este ano á categoría, demostrando así que chegaron para quedarse grazas a unha traballada tempada.\nO Rotogal Boiro Voleibol puxo o broche a unha temporada histórica, a primeira na máxima categoría. Os de Emilio Palacio, nunha campaña na que tamén disputaron a Copa do Rei o pasado mes de xaneiro, seguirán na Superliga Masculina despois de rematar nunha máis que meritoria novena posición e mostrando un voleibol sólido na pista ao longo de toda a súa participación.\nPor último, o Arenal Emevé estará nos playoffs da SM tras vencer aos de Boiro na última xornada da fase regular na Cachada. Os de Diego Taboada remontaron un partido que certificou a oitava praza, asegurando así a súa presencia nas eliminatorias polo título e que lles enfrentará nun complicado encontro ao campión da fase regular, o CV Guaguas, esta mesma fin de semana.\nPrevious Previous post: Os Campionatos de España de categorías inferiores xa teñen data\nNext Next post: Final da Fase Regular da SM2


O Goberno apoiará a mellora da atención de pacientes polimedicados | Consumer\nO Goberno apoiará a mellora da atención de pacientes polimedicados\nAs comunidades autónomas recibirán 27 millóns de euros para este fin\nData de publicación: Domingo, 06deSetembrode2009\nO Consello de Ministros aprobou os criterios que rexerán a distribución entre as comunidades autónomas de 27 millóns de euros en créditos, destinados ao financiamento do Programa de Mellora da Calidade na Atención de Pacientes Polimedicados. Ademais, reforzarase o programa de formación continuada en uso racional do medicamento para facultativos do Sistema Nacional de Saúde (SNS).\nCada comunidade autónoma, así como as Cidades de Ceuta e Melilla, recibirá unha cantidade fixa de 35.000 euros, e o resto do diñeiro repartirase de forma proporcional ao padrón de poboación de 2008. Tanto os criterios de distribución, como a cantidade de diñeiro a repartir, foron aprobados polo Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde celebrado en marzo deste ano.\nO programa de mellora da calidade na atención de pacientes polimedicados está destinado a aquelas persoas con enfermidade crónica que toman máis de seis medicamentos, de forma continuada, durante un período igual ou superior a seis meses.\nO proxecto persegue combinar a mellora da calidade asistencial, a eficiencia no uso dos recursos e xerar emprego de calidade, coa contratación duns 500 profesionais, en particular farmacéuticos, que procederán á revisión sistemática da efectividade dos tratamentos destes pacientes.\nRespecto ao programa de formación no uso racional de medicamentos para facultativos médicos e farmacéuticos, durante o período 2006-2008 destináronse a el 135,4 millóns de euros, conforme se ampliou as súas áreas temáticas. Ademais, o Consello de Ministros sinala que “os profesionais médicos e farmacéuticos valoran positivamente as actuacións levadas a cabo, que consistiron en accións formativas, tanto a nivel presencial, como a nivel virtual”.\nA Lei de Garantías e Uso Racional dos Medicamentos e Produtos Sanitarios, de 2006, prevé que a industria farmacéutica realice achegas ao Sistema Nacional de Saúde en función do seu volume de vendas. Destes fondos, unha parte destínase ao Instituto de Saúde Carlos III para financiar as necesidades de investigación clínica. O resto dedícase ao desenvolvemento de políticas de cohesión sanitaria, programas de formación para facultativos médicos e farmacéuticos e programas de educación sanitaria da poboación para favorecer o uso racional dos medicamentos.\naumento consumo frutas y hortalizas-gl


SEMPRENGALICIA: Programa de Radio en Galego. Tódolos sábados de 6h á 8h do serán: SABADO 23 de MARZO do 2013\nSABADO 23 de MARZO do 2013\nULTIMO PROGRAMA denantes da SEMANA SANTA.\nComezamos dándolles a ben-vida a tódolos nosos oíntes e seguidores así como ao noso Técnico MARC FORT, e ao noso compañeiro ARMANDO FERNÁNDEZ. Adiantámoslles un chisco as cousas que tentaremos levar adiante no programa de hoxe e deseguida conectamos con Galicia para falarmos con noso correspondente na Baixa Limia, XOSÉ LAMELA, que nos presenta ao contertulio desta semana: MANUEL RIVERO, un colaborador moi importante na nosa labor de difundir e transmitir as inquedanzas relacionadas coa nosa Terra Galega.\nNa segunda hora, coma sempre, conectamos coas Rías Baixas, Combarro concretamente, onde se atopa o noso asíduo colaborador XULIO SIMÓN, que sempre escolle noticias moi interesantes relacionadas coa Cultura Galega e que sempre acompaña con interesantísimas aportacións poéticas e outras investigacións importantisimas relacionadas co tema escollido por el.\nTamén aproveitamos para falarmos con dona AMELIA LÓPEZ, a nosa Directora de Teatro "ANDURIÑA", para que nos fixera unha pequena valoración dos ACTOS realizados a fin de semana anterior, no local social da A.C.G.Rosalía de Castro. Non podemos "colgar" os audios desta conversa, xa que por problemas técnicos non puidemos recoller toda a grabación. Buscaremos a forma de poder ofrecérlle-los en vindeiros días. Pedímoslles desculpas e pregámoslles que sigan atentos as próximas datas que deseguida tentaremos subsanar este "atranco".\nDesexámoslles unhas MOI FELICES PASCUAS, e que pasen unha Semana Santa chea de engado e benestar. Que disfruten e agardámolos na primeira semana de Abril.


Cúpulas de Leonardo - IMATXINA XVI Edición\nEn anteriores edicións\nDesde a organización de Imatxina consideramos que entre os nosos obxectivos debe estar o de promover actividades de tipo colaborativo de carácter lúdico-matemático entre alumnos e centros educativos. Por iso, xa en edicións anteriores, construímos o nivel 4 da Esponxa de Menger e na edición do 2016 iniciamos a actividade das Cúpulas de Leonardo.\nPuxémonos en contacto co MMACA (Museo de Matemáticas de Cataluña) para buscar asesoramento para este proxecto, para o que contamos co apoio e valiosa colaboración do profesor Antón Aubanell.\n3.- Queres desenvolver esta actividade no teu centro educativo?\nSegue lendo aquí para enviarnos a túa solicitude.\nE se queredes compartir as vosas fotos da montaxe das cúpulas unha vez contruídas, colgarémolas na páxina de facebook da Fundación Escola Rosalía\nMáis info e contacto: imatxina@fundacionescolarosalia.es


PAe - A AEPD publica unha listaxe de cumprimento normativo para facilitar a adaptación ao RGPD\nA AEPD publica unha listaxe de cumprimento normativo para facilitar a adaptación ao RGPD\nEste documento é un método básico que permite identificar e verificar os requisitos establecidos no Regulamento Xeral de Protección de Datos (RGPD).\nA Axencia Española de Protección de Datos (AEPD) publicou a Listaxe de cumprimento normativo, un documento co que as organizacións poden identificar e verificar que están a ter en conta os requirimentos establecidos polo novo Regulamento Xeral de Protección de Datos, que se aplicará o 25 de maio.\nA Listaxe de cumprimento normativo é un método básico que permite obter unha visión xeral do grao de adecuación dun tratamento de datos persoais ao RGPD, sendo especialmente útil tanto para os procesos de análises de risco como nas avaliacións de impacto. O documento mostra os aspectos que é necesario analizar para garantir que os tratamentos de datos están a realizarse conforme á nova normativa. Neste sentido, o documento está dividido en 29 bloques entre os que se atopan os relacionados coa transparencia na información que debe facilitarse aos cidadáns, o exercicio de dereitos por parte destes, o rexistro de actividades, as medidas de seguridade ou as transferencias internacionais.\nO Regulamento establece que aqueles que tratan datos deben aplicar un conxunto de medidas para cumprir −e estar en disposición de demostrar que cumpren− cos novos principios e dereitos que recolle a nova normativa. Tamén recolle que os procesos de análises de riscos deben ser realizados de forma obxectiva, consciente e verificable polos responsables. Nesta tarefa de identificar os riscos para a súa posterior xestión, deben ser tidos os riscos de cumprimento asociados ao marco normativo. Así, recolle a necesidade de manter documentados todos os procesos co obxectivo de acreditar a dilixencia no cumprimento. A análise que puidese realizarse ao cubrir esta Listaxe pode incorporarse á este base documental, debendo cada organización interpretar o resultado obtido e abordar as posibles deficiencias que fosen detectadas.\nEste material, que constitúe unha ferramenta de axuda ao cumprimento, complementa as guías de Análise de Riscos e Avaliación de Impacto e a folla de ruta realizada pola Axencia para empresas e organizacións privadas. Para entidades que tratan datos de escaso risco, a Axencia xa ofrece Facilita_RGPD , un cuestionario en liña gratuíto co que empresas e profesionais poden obter os documentos mínimos indispensables para axudar a cumprir co Regulamento.\nFonte orixinal da noticia: Axencia Española de Protección de datos (AEPD )


arditura: anxo pastor em conversa com lupe gómez\nanxo pastor em conversa com lupe gómez\n"A raíz fértil"- Anxo Pastor é o ilustrador da escolma poética de Ramón Cabanillas, editada en Factoría K e tamén do poemario "Dentro do labirinto" de Branca Novoneyra\nA galería de arte Arcana, que Anxo Pastor ten en Vilagarcía, é coma un recuncho fértil onde as pinturas, as follas de xornal e os debuxos se mesturan co silencio, coa enerxía e coa calma. Vale a pena chegar a este lugar, porque o pintor ofrece un tempo de conversa, unha tarde fértil. Anxo Pastor é autor dun poemario editado na colección A Illa Verde de Espiral Maior, titulado Sombra fértil. Neste libro di cousas como: "Si, convivo coa sucidade, só ela é a miña compaña. Noutros tempos era tan hixiénico como calquera, atacaba a sucidade con todas as forzas que dá a xuventude. Agora, déixoa pasar pola porta, ela trae algo quente, algo sabio, vello, paciente, algo que fala de recunchos, de cousas esquecidas". Unha raíz fértil percorre a galería deste home que se chama Anxo e tamén el é como un anxo atento, agradable, educado, culto, sabio. Podemos imaxinar un ceo con árbores. "Nubes, coma un espectáculo gratis, en desuso."\nQue recordos tes da túa infancia? Debuxabas moito cando eras un neno?\nDebuxaba, pero non gardo unha imaxe de estar sempre debuxando. Teño unha imaxe viva de correr pola aldea de Vilardonas. Meu pai traballaba na estación do tren de San Clodio, en Ribas do Sil. A través da miña avoa, eu tiña moita conexión coa paisaxe. Subindo xa está o Courel. É un val, rodeado dunha montaña que te abraza e te acolle. É unha montaña acolledora, na que hai un microclima no que se dan ben as oliveiras, as cerdeiras. Gardo unha gran conexión coa montaña luguesa. Ao chegar a Vilagarcía tomei contacto co mar. Tamén me interesa a paisaxe humana desas terras de Lugo, cun ritmo máis lento na xente. É a relación co tempo de días longos, infinitos. Cando volvo ao Courel parece que o tempo non existe, todo adquire un ritmo propio, difícil de explicar. Incluso é outro andar, a xente anda fisicamente doutra maneira. É outra conexión coa terra.\nOs ilustradores sodes poetas visuais?\nNo meu caso hai sempre un fío coa poesía. O debuxo sae dunha lectura, dunha vivencia. Hai sempre unha raíz poética. Debuxando pásoo ben e sinto que ten moito de aventura. Sempre é fascinante como a partir dunha liña podes xerar un mundo. Dicía Paul Klee que "a liña soñaba". Sempre é fascinante. Moitas veces non hai distinción entre o que debuxas e o que escribes. Significa unha inmersión no interior dun mesmo. Vaste percorrendo e buscando a través dos debuxos e das sensacións.\nCres que a poesía sempre nace duns sentimentos íntimos?\nA poesía resúltame sempre "misteriosa". Non creo nas fórmulas fixas nin nas definicións a priori. A poesía xorde cando xorde. É difícil escribir con vontade. Vén cando vén. Gústame a poesía que volve poñer a atención na sinxeleza da palabra, sen grandes artificios. Gústame a brevidade como unha forma de depuración e creo que na poesía se tende á concisión, ir á esencia e non a un verbalismo oco. Moitas veces hai un exceso de literatura, a poesía está sobrecargada de estilo pero nada máis. Creo na revelación da palabra. Ten que mergullar no que hai detrás das cousas.\nOs libros de papel, fronte ao avance do libro electrónico, seguen tendo moito valor?\nMoitísimo. Os libros son "almas vivas" e ese é o seu valor. O libro sempre nos dirá cousas. Creo que o libro electrónico xa está aquí, pero non fará desaparecer o libro. Convivirán, como conviviron moito tempo a fotografía e a pintura. A fotografía liberou a pintura de temáticas ás que estaba moi condicionada. Desfruto moito co libro de papel. É cómodo e fermoso. Os libros pódennos transformar e iso é unha marabilla. Son como portas ao mundo dos soños, e cando soñamos somos libres.\nCabanillas foi aclamado como "poeta de raza". Cres que foi un renovador da poesía galega?\nCreo que Cabanillas foi un poeta moi importante. Foi un dos nosos grandes poetas. Non foi un poeta grandilocuente. Depurou a poesía galega. A Cabanillas nótolle influencias do modernismo, do simbolismo. Foi depurando a súa linguaxe e foi liberando a poesía desa gran carga de palabrería. Encontro na súa poesía unha gran unidade. Ten a época de poesía social, e mantén unha voz moi propia nel, que atende moito ao sentimento. É un poeta narrativo pero sen grande abuso da narración como algo pobre. Mantén un alento poético sinxelo. Era un poeta sensible. Tiña un grao de humildade asumida, que paradoxalmente o fai ser grande.\nComo formulaches o traballo de ilustrar poemas de Cabanillas?\nFormuleino con moita responsabilidade. Tratei de meterme nas atmosferas da poesía de Cabanillas. Tratei de meterme no seu mundo sensitivo, como se fose un resoar do poema en min. Son imaxes sintetizadas, cunha carga de certa alegoría. Son imaxes sinxelas. Fíxenas tal e como me chegaron a min os poemas.\nA colección na que aparece este libro de Cabanillas chámase Trece Lúas porque "a lúa é ese ser cambiante que muda a súa cara de espello circular". Está dirixida para lectores-as de máis de 8 anos.\nTodos os libros desta colección teñen 13 poemas que son ilustrados por un pintor-a. Está enfocada a que a palabra dialogue coa imaxe. Unha das cousas interesantes desta colección e da editorial é que me deron total liberdade na maneira de tratar as imaxes. A editorial Kalandraka promove moito a creatividade. Iso dálle frescura e versatilidade. Ese coidado e sensibilidade da editorial é de agradecer. O feito de que lle dediquen un espazo á poesía fala moi ben deles porque non é o habitual. Nesta colección xa saíron libros de Rosalía, Celso Emilio Ferreiro, Gabriela Mistral...\nQue recordos tes do poeta Uxío Novoneyra? Era unha persoa cunha gran humanidade e cun espírito moi independente.\nTiven a sorte de ser amigo de Uxío. Eu escribín un libro aos vinte anos e subín ao Courel para coñecer a Uxío. El recibiume cun grande afecto e teño un recordo marabilloso. Volvín subir ao Courel ao ano seguinte e Uxío e mais eu fixémonos amigos. Foi unha persoa moi xenerosa e aberta. Acórdome que me recibiu cunha trenka militar e estaba na cociña. Faloume de moitas cousas. Tiña moi bos recordos de Madrid. Faloume de Carlos Oroza. Ensinábame publicacións dos anos 60-70, libros de arte que nesa época non se vían por aquí. Era un apaixonado do gravado e da pintura. Era unha persoa sabia, humana. Con el humanizábase todo dunha maneira sinxela.\nTi fixeches as ilustracións para o primeiro libro de Branca Novoneyra, titulado "Dentro do labirinto" e editado en Espiral Maior.\nNos poemas de Branca recoñecín moito o Courel. É un libro que fala moito da memoria e de cousas que me recordan á miña propia memoria da nenez. Son recordos e sensacións que están cargados de intensidade e soidade. É esa soidade necesaria, que ten moito de descubrimento e de enigma. Son cousas que deixaches nos espazos nos que viviches. Na poesía de Branca aparece tamén o mundo adulto, e aparece moito o desacougo. Hai sempre un fío, unha tea de araña, un labirinto que flutua como a memoria.\nQue actividades se desenvolven na túa galería de arte Arcana, en Vilagarcía?\nInaugurei esta galería hai catorce anos. Nela exponse pintura, escultura, e ten moita conexión co mundo da literatura. Presentáronse aquí alguns libros. Houbo algunha exposición de poesía visual. Tamén está dedicada á obra gráfica en papel, ao gravado e debuxo. Tivemos agora unha exposición de Mario Iglesias, un pintor de Pontevedra que se formou na facultade de Belas Artes de Pontevedra. Agora estase dedicando intensamente ao cine. É interesante como pintor e cineasta. A súa exposición de pintura ten moita carga poética, simbólica. Hai un grande humanismo en todo o que fai, sempre nos transmite algo.\nConsideras que vivimos bos tempos para a lírica?\nA lírica é necesaria e sempre está aí. É algo inherente ao home. Hai unha sensación de intemperie, desa- cougo. O filósofo alemán Adorno dicía que "despois de Auschwitz non era posible a poesía." Pero séguese escribindo, séguese pintando, séguese filmando. Aínda no horror hai ansia de volver á vida e recuperar o mundo do espírito, que é necesario.\nCres que é posible recuperar a inocencia perdida? Nesta sociedade tan embrutecida, a delicadeza e a sensibilidade resultan necesarias?\nAínda que as novas tecnoloxías son boas, estamos nun mundo no que é necesario volver "tocar" as cousas, e manter un contacto directo coas persoas. Saborear un tempo, unha conversa, unha palabra. Creo que da infancia vén esa sensación de que "todo é posible", por esa capacidade de entusiasmo e de estar abertos ao soño. O mundo dos adultos sempre nos machaca e tenta cerrar eses soños. Os soños son o motor e fannos crear un mundo de posibilidades, experimentación e frescura que nos enriquecen.\nPublicada por alberto augusto miranda à(s) 11:51\nEtiquetas: anxo pastor, lupe gómez


O BNG celebra que a Deputación aprobara de novo a 1ª fase das obras entre Guisamo e Guiliade - Outras novas - Bloque Nacionalista Galego das Mariñas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG As Mariñas 04 mar. 2014 - 12:54\nbng das obras deputación guísamo guiliade\nBergondo, 3 de marzo de 2014. O pleno da Deputación celebrado o pasado venres aprobou de novo a 1ª fase das obras da estrada San Paio (Guisamo)  Guiliade, despois de que o ano pasado fora declarada a súa caducidade, explicou David Carro do BNG de Bergondo, esta obra foi fortemente demandada durante anos polos veciños e veciñas do lugar co apoio do BNG.\nO Plan que se ven de aprobar recolle unha parte das demandas do BNG e a veciñanza e realizaranse entre os puntos 0 e 0.48 da mencionada via, dotandoa dun maior ancho, beirarúas e zona de aparcamento, explicou Carro. Aínda así, segue pendente a aprobación da 2ª fase das obras, que se correspondenrían co tramo comprendido entre a finca Villa Julia e o límite co concello de Betanzos, e do que nada se sabe aínda.\nÉ previsíbel que as obras comecen como moi cedo a finais de ano despois de que se tivese que comezar de novo todo o procedemento debido a inactividade da Deputación provincial, a pesar da presión do BNG e da propia veciñanza, indicou Carro. Abrirase agora un prazo de exposición pública no que a veciñanza pode consultar o proxecto e realizar as alegacións que estimen necesarias.\nDesde o BNG parabenizamonos por este pequeno paso, pero continuaremos vixiantes para que por fin se execute, e se axilice a 2ª fase  desde Villa Julia ao limite con Betanzos\nDesde o BNG puxéronse a disposición da veciñanza para axudalos na consulta do proxecto e anuncian que realizarán un acto público para explicarllo a todos os veciños e veciñas e axudarlles na redación de alegacións se fose necesario. Despois da exposición pública, o expediente será remitido á Xunta e realizaranse as expropiacións necesarias, senón deixan caducar de novo un proxecto tan necesario para a seguridade viaria dos veciños e veciñas, explicou David Carro.\nDesde o BNG parabenizamonos por este pequeno paso, pero continuaremos vixiantes para que por fin se execute, e se axilice a 2ª fase desde Villa Julia até o Concello de Betanzos-, concluíu Carro. O BNG seguira a defender os intereses dos veciños e veciñas de San Paio que reclaman maior seguridade vial para esta zona que soporta unha elevada densidade de tráfico, antes que facerlle o xogo a un particular dunha "finca" privada.


O Entroido de 1876 en Pontevedra\nOs fondos custodiados polo Museo de Pontevedra permiten historiar diversos aspectos da cultura galega en xeral e pontevedresa en particular. Así, a colección reunida por José Casal e Lois (1845-1912) e a biblioteca de Víctor Said Armesto (1871-1914), así como a completa hemeroteca, achégannos numerosos datos para coñecer a fondo a historia do Entroido na cidade do Lérez ao longo do século XIX.\nPor esa documentación sabemos que a devandita festa tiña en Pontevedra un carácter rústico, con disfraces sinxelos, aproveitando para iso pezas vellas e inservibles, e con prácticas en nada distintas ás levadas a cabo ata non hai moitos anos en pobos e aldeas de Galicia.\nSerá na segunda metade do século XIX cando a festa do Entroido sufra un importante cambio debido á evolución experimentada na sociedade pontevedresa, co nacemento de destacadas sociedades culturais impulsado pola extensa nómina de escritores e artistas, a aparición de numerosas imprentas e a creación do Instituto e das Escolas Normais.\nA partir de 1861 van ser os estudantes do Instituto que se encarguen da organización da festa, editando bandos nos que se anuncian as actividades e se invita os cidadáns a participar nas comparsas.\nPero o punto de inflexión no Entroido pontevedrés é, sen dúbida, o ano 1876, en que toma a iniciativa o escritor Andrés Muruáis Rodríguez (1851-1882), xunto co seu irmán Xesús (1852-1903), residentes na Casa do Arco, marco de destacados faladoiros. Uns meses antes da festa, Andrés crea un ambiente carnavalesco disfrazándose con peles e cubrindo a súa cabeza cunha careta de animal, arrastrando fortes cadeas. Desa guisa e ouveando como un can, percorre as rúas da cidade. Os habitantes da Moureira identifícano co Urco, un monstro lendario, un animal fantástico, de malos augurios, figura e significado estudados por Xosé Filgueira.\nNa imprenta de Verea e Quintáns foi publicado o opúsculo Reinado e morte do Urco, no que se reúnen os documentos en prosa e verso aparecidos durante o Carnaval, encabezados pola crónica asinada por Larfín Farafullán como "Cronista de mi poderoso señor el Urco".\nPero segundo o relatorio dos feitos, Urco non resultou ser o animal monstruoso temido polos pontevedreses, senón un poderoso rei que o seu exército viña a visitar o país dos Helenos. Sería este unha reencarnación do extravagante e vicioso Inca Urco, breve sucesor do seu pai Viracocha, rei entre 1400 e 1438 de Cuzco, ao que abandonaron ante a invasión dos chancas?\nOs actos de 1876 duraron dende o domingo, 27 de febreiro, ata o mércores, 1 de marzo, e foron, segundo a crónica, os seguintes: desembarco do rei Urco, aprazado ao luns polo mal tempo, recibimento por parte de Teucro, que publicara un Bando en verso, e desfile das carrozas ata a praza da Ferraría; o martes, na mesma praza, presididos por Teucro e Urco, os xogos florais, nos que foron lidas tres composicións, e o torneo, no que loitan os guerreiros dun e outro e que finaliza co enfrontamento entre ambos os dous, rematando Urco malferido, e o mércores, no teatro, a representación do apropósito "La muerte del Urco", da autoría de Andrés Muruáis, e a "Apoteose" escrita polo pintor madrileño Federico Guisasola (1830-1882), que tamén deseñou os traxes, finalizando co enterro do monarca, no que foi lido o "Discurso plágico-funébrico" por Siol Oilegor (léase Rogelio Lois, 1842-1905), "individuo del Gran Comité Estomacal".\nTomaron parte tamén nas representacións, con grande participación do pobo de Pontevedra sen distinción de clases, Piñeiro, autor da música dos coros e do himno, e Demetrio Durán, modelador da cabeza de Urco e autor dos traxes.\nDende entón e ata hoxe, a figura do rei Urco estará presente, con maior ou menor forza, e coas lóxicas excepcións, no Entroido pontevedrés.


Baixa o número de galegas e galegos en risco de pobreza ou exclusión social | EAPN Galicia – Rede galega contra a pobreza\nInicio / destacadas / novas / Baixa o número de galegas e galegos en risco de pobreza ou exclusión social\n— 25 Xuño, 2018 0 1229\nO 22,6% da poboación galega estaba en 2017 en risco de pobreza ou exclusión (AROPE), fronte ao 25,4% do 2016. 75.000 persoas menos (614.000)\nA melloría das persoas con carencias materiais severas, as que están en pior situación, ainda están moi lonxe de poder sair da pobreza. Un 18,7% da poboación segue en risco de pobreza, case a mesa que no 2016, cun 19%.\nGalicia mellora a súa situación con respecto ao resto do estado, donde aínda que diminue a taxa AROPE do 27,9% ao 26,6%, a recuperación económica está a perxudicar ás mulleres.\nA recén publicada Enquisa de Condicións de Vida 2017 (ECV) publicada polo Instituto Nacional de Estatística (INE) trae algúns datos positivos en Galicia, pola baixada de todos os indicadores, ainda que a redución é lenta comparada co crecemento da economía e o temor fundado a que nunha nova crise económica a pobreza de moitas persoas voltaría a empiorar rápidamente. A porcentaxe de poboación en risco de pobreza ou exclusión (AROPE) baixou do 25,4% no 2016 ao 22.6% no 2017. 75.000 persoas menos (de 690.000 a 614.000).\nEste optimismo inicial debe moderarse ao desglosar por compoñentes da taxa AROPE, que confirman a febleza da recuperación e a saída definitiva de milleiros galegos e galegas da súa situación de pobreza.\nA taxa de pobreza diminue do 19% ao 18,7%, so tres décimas. Pendentes de coñecer as taxas de pobreza severa e como xa ocorría no exercizo anterior, semella que as persoas que pior están si melloran, pero non abonda para sair da pobreza relativa. O aumento de orzamento en ferramentas como a RISGA ou as medidas de emerxencia en Xunta, concellos e organizacións sociais ten efecto nos datos de pobreza e carencia severas, pero por exemplo no inmediato Decreto regulador da Lei de Inclusión (RISGA) debería fortalecer a saída definitiva da pobreza.\nAs persoas en Carencia Material Severa diminúen notablemente (do 4,1 ao 2,4% da poboación) e moi por riba do conxunto do estado. Os sete conceptos deste indicador baixan, pero sorprende que se tripliquen as persoas que non poden permitirse unha comida de carne, polo ou peixe ao menos cada dous días (do 1,1% ao 3,3%).\nAs persoas vivindo en fogares con baixa intensidade laboral (traballando menos do 20% da xornada semanal) diminúe do 13,6% ao 12%. A recuperación do Emprego ten efecto neste indicador, ainda que a baixa calidade do mesmo e a precariedade laboral motiva que a redución non sexa mais profunda (no conxunto do estado, a taxa de pobreza laboral mantense no 14,1%)\nSair da pobreza en España, non para as mulleres\nA nivel nacional, aínda que a taxa AROPE diminúe lentamente (do 27,9% ao 26,6%) é moi preocupante a constatación da brecha de xénero en pobreza e que as mulleres non se están a beneficiar de dita reducción.\nSe xa a taxa AROPE das mulleres é 1,1 puntos superior á dos homes e a súa redución é moito mais lenta (baixou 0,8 decimas frente aos 2 puntos da masculina), a desigualdade é brutal e evidente nas taxas de risco de pobreza. Mentras a dos homes baixou do 22,6% ao 21% a das mulleres aumentou do 22,1% ao 22,2%.\nAs taxas de risco de pobreza ou exclusión máis elevadas son en Extremadura (44,3%), Canarias (40,2%) e Andalucía (37,3%). As máis baixas en Navarra (13,5%), País Vasco (14,5%) e A Rioxa (14,4%) .\nEn Navarra, Comunitat Valenciana, Cataluña, Baleares e especialmente Extremadura, empioran os datos de risco de pobreza ou exclusión. O aumento notable en Baleares permite que por primeira vez, Galicia se sitúe por riba (22,6% fronte ao 24,7% balear)\nLimiar de pobreza estatal e autonómico\nA Enquisa de Condicións de vida do INE considera o mesmo limiar da pobreza para o conxunto do estado (é dicir os ingresos que debe percibir unha familia para estar considerada en pobreza) o que permite ver as diferencias e desigualdades entre CCAA.\nO Instituto Galego de Estadística (IGE), na súa Enquisa estrutural a fogares, calcula os datos de risco de pobreza ou exclusión en base ao limiar da pobreza autonómico. A diferencia entre o limiar autonómico e estatal no 2017 é a seguinte:\n1 persoa IGE: 638,7 €/mes INE: 710,2 €/mes\n2 adultos+2 menores IGE: 1341,2 €/mes INE: 1491,3 €/mes\nOs datos do IGE son coherentes coa información estatal: a taxa AROPE (persoas en risco de pobreza ou exclusión) diminuiu entre 2015 a 2016 do 22,55% ao 20,33%, especialmente nas personas entre 16 e 49 anos. O principal compoñente do AROPE, a taxa de pobreza, diminuiu pero de xeito mais moderado, pasando do 16,95% ao 16,06%.\nNas 7 cidades, a taxa de risco de pobreza ou exclusión social, segundo o IGE, foi a seguinte:\nFICHA explicación termos. “O que debes saber sobre a pobreza”\nUna de cada tres familias españolas aún no puede permitirse unas vacaciones o un gasto imprevisto (El País)( OLLO, neste artigo existe unha errata : confundindo pobreza severa con Privación Material Severa)\nTagged with: Desigualdade, Emprego, Exclusión, Pobreza, RISGA


Dádeme un punto de apoio e moverei o mundo!! - Novas do Eixo Atlántico\nGuillermo Rodríguez 1 Febreiro, 2020 21 Marzo, 2020 8 Minutos de lectura\nParece que foi o grego Arquímedes, matemático, físico, astrónomo, etc., que viviu nos anos antes de Cristo, quen pedía un punto de apoio que el se encargadaba de mover o mundo. Ao parecer solicitaba medios de comunicación que falaran dos seus proxectos, descubrimentos, etc.\nEsta frase histórica ten outra versión: “dádeme unha escola e moverei o mundo”. Claro que tanto unha frase, como a súa posible copia xa son historia.\nHoxe non existe esa escola que puidera mover o mundo, nin os medios de comunicación que axudaran a descubrir novos avances na historia da Humanidade, tanto a nivel científico, como a nivel moral ou ético que non leven nas súas entrañas o virus da súa propia destrución, que diría Marx respecto do capitalismo.\nA escola deixou de ser esa panca sobre a que todos nos apoiamos dende os anos mozos para erguer a cabeza e descubrir que había máis aló das nosas fronteiras. Non dispoñiamos de máis escaleiras para acadar os límites do horizonte coñecido. Só tiñamos poucos e maos libros e as “clases-conferencias” dos profesores que, con máis ganas que competencia, tentaban abrirnos os ollos ata onde estaba permitido, non fora que nos instruísemos cousas que eran tabú (algunhas seguen sendo tabús aínda hoxe).\nComo os horizontes eran tan estreitos, tan limitados aqueles que tiñan certa fame de saber ían metendo o fociño, como podían, para se ilustrar e comprobar que outro mundo existía. Era certo, existía; pero estaba tapado, tapiado, de tal maneira que canto máis averiguabas máis te decatabas que xa estaba deseñado de tal maneira que foras por onde foras,cheiraras onde cheiraras, sempre ías dar ao mesmo lugar: a Historia, con maiúscula, era escrita polos vencedores; eles tiñan decidido o que deberías ou non coñecer. Vencedores en todos os campos do saber e vencedores en todos os campos do vivir diario. Publicacións, traballos, modos de produción, etc. Todo atado e ben atado.\nHoubo un momento en que, tal vez por distracción, parecía que os cidadáns podían acadar certo poder de información. Podían manifestar os seus pensamentos, descubrimentos científicos e literarios, e ata no mundo da arte. As monarquías ían rematando (aínda que quedaban restos que duraron ata hoxe); os pensadores, filósofos, literatos saíron á rúa berrando os seus saberes para que soubéramos que podiamos controlar as nosas vidas, o noso futuro. Algúns foron tan tolos que se mataron entre eles, con todo non deixaba de ser unha enorme fiestra pola que entraba unha brisa que nos enchía de ar puro, saudable, reconfortante.\nEmporiso aquilo durou pouco. As coroas reais foran substituídas polos poderes económicos e os loucos pensadores ían afociñando unha e outra vez contra os novos intereses que viñan cabalgando a toda présa para ocupar aquel oco deixado polas monarquías, polos poderes que dicían viñan do ceo.\nAlguén nas alturas caeu na conta de que as cousas se lle estaban indo das máns. Que ao mundo, léase aos cidadáns, non nos podía deixar soltos de todo porque non eran conscientes do “perigo” que corrían as súas vidas, o seu futuro. Entón, chegou Paco coas rebaixas e mandou parar. E nunca mlelor dito, o de Paco.\nXa tiñamos superado a fase de “do van leyes, do van Reyes”. Parecía que puideramos ditarnos normas de vida, de comportamento, de pensamento sen ataduras. Mentira. Iso podía volverse perigoso. Había que poñer un control. O mundo non se podía deixar mover por calquera. Se había que movelo xa se faría pero con tento, con control. Os experimentos mellor con gasosa; o champaña sae caro. Neste punto a historia mundial porén moito máis a europea sufriu cambios importantes. Asistimos a dúas guerras mundiais que delimitaron o mapa do mundo desenvolvido para o resto do tempo que viña detrás. Iso durou ata hoxe mesmo. Agora xa se presentan novos retos, novos mapas. Non sabemos ben quen ten todo o Poder.\nAquelas guerras crearon unha situación social, moral e política que marcou as nosas vidas para sempre. En España asistimos a unha guerra incivil que viña a rematar cos brotes de liberdade que o pobo soñara durante a breve República. España serviu de campo de probas para comprobar como se pode controlar toda unha sociedade a base de adoutrinamento e do control policial. Non imos entrar aquí en detalles. As barbaridades cometidas esixen un capítulo aparte. Hoxe queremos centrarnos na escola, no punto de apoio que solicitaba Arquímedes.\nAlgúns tivemos a sorte de nacer e vivir nunha aldea. E digo a sorte, intencionadamente, porque foi a maneira de que cando abrimos os ollos e nos decatamos do mundo que nos tocara vivir xa tiñamos certa experiencia de como eran as cousas do comer e do pensar. Xa tiñamos noticias da sorte que correrán os que “intentaran ofrecer unha sociedade mellor, máis ceibe, máis xusta, máis decente”. Xa sabiamos o que significaba ser patriotas, bos españois, persoas decentes, serias, responsables e, sobre todo, obedientes. Logo, con esa maleta ás costas puidemos ir conformando e movendo o noso novo mundo. Puidemos informarnos pola nosa conta, podemos saltarnos as normas de ser obedientes, de non conformarnos con aqueles saberes oficiais. Puidemos ultrapasar, que dirían os nosos amigos portugueses, os lindes da veiga pequena na que xogabamos cando nenos.\nTivemos a sorte de dispoñer da escola, pero xa non só como alumnos senón como humildes mestres encargados de “abrirlles os ollos ao mundo” aos raparigos e raparigas que, igual que nos tiña pasado, querían voar pola súa conta. Claro que nós, con aqueles miserables medios á nosa disposición poucas ás lle podiamos ofrecer. Si convencelos de que alí só podían conseguir erguer as columnas do edificio da súa vida, logo terían que amoblalo con outros materiais e enchelo de todo o que no mundo puideran atopar. Non darse nunca por vencidos. Alí comezaba a súa vida como unha novela na que serían o principal personaxe. Que foran aumentándolle capítulos ata que as forzas non lle deran para máis.\nAsí a todo, o problema estaba fóra. Aqueles rapaces e rapazas precisaban dun punto de apoio para mover o seu propio mundo e o mundo pouco lles ofrecía. Mellor, ofrecíanlles demasiadas cousas que non lle ían servir para amoblar aquel edificio que comezaran na escola; todo o contrario, poderían ser como un virus que sen decatarse fora minando a súa fortaleza e rematara convencéndoos de que non merecía a pena esforzarse; todo estaba atado e ben atado. Eles, elas non eran máis que carne de canón nunha guerra que tiñan perdida antes de comezala. E non lles faltaba razón.\nOs nacidos nos anos corenta, como é o meu caso, e nos dedicamos ao ensino, fomos vítimas e ata protagonistas forzados dun ensino que estaba chamado a crear un exército de homes e mulleres (estas en menor contía) que debían ser os líderes do futuro.\nSó nas capitais de provincia ou nas grandes cidades existían institutos nos que se podía estudar bacharelato. Isto era a condición necesaria para acceder aos estudos universitarios e, polo tanto, a conformar os cadros de dirixentes do novo país chamado España Imperial.\nDentro do “Rexime franquista” temos dúas grandes familias en loita polo control do ensino: a Falanxe e a Igrexa. Loita canto máis intensa canto maior eran os niveis de educación, sobre todo no ensino secundario xa que é aí, como antes dixemos, onde se ían formar esas minorías dirixentes do país. José Antonio Primo de Rivera declara: “Es misión esencial del Estado, mediante una disciplina rigurosa de la Educación, conseguir un espíritu nacional fuerte y unido, e instalar en el alma de las futuras generaciones la alegría y el orgullo de la Patria”. A outra grande familia en loita polo control das conciencias a través do ensino, a Igrexa, expresábase así: “La enseñanza ha de ser en la nueva España esencialmente católica, que se concretará de dos maneras: una positiva con la enseñanza misma de la religión católica y otra negativa con la prohibición total y definitiva de enseñar nada contrario a la ortodoxia católica”.\nComo se pode comprobar, aínda nestes momentos asistimos a esa loita da Igrexa por manter aqueles privilexios. Sobre o control do Estado sobre o ensino resulta paradóxico que sexan partidos descendentes do franquismo os que denuncien unha interferencia dos gobernantes. Debe ser para poder facelo dunha maneira absoluta como naqueles tempos, sempre que chegaran ao Poder.\nNo entanto, o importante é que son outros poderes ainda máis fortes e destrutivos os que nestes momentos teñen o control de todo: do ensino, dos avances científicos, do desenvolvemento industrial, do control sobre os pensadores e científicos,…de todo o que se move.\nTemos ás portas unhas eleccións aquí, na nosa casa. Non podemos ignorar que os votantes maiores de 60 anos, que somos maioría, fomos educados, mellor, adoutrinados por aquel corpo de ensinantes que mamaron e se formaron cos materiais propios dun Réxime ditatorial e controlador de todo espectro do pensamento libre, do ensino sen fronteiras. Claro que moitos fomos quen de liberarnos pero outros moitos non puideron facelo. Hoxe son vítimas de políticos sen escrúpulos que lles ofrecen un paraíso mental, unha novas valquirias sempre que non dean o seu apoio a políticas de liberdade, de respecto aos diferentes, de solidariedade cos máis necesitados. E a xente pica. Pica porque non se para a pensar cales son os ovos dos que están nacendo os que propagan este pensamento único e intransixente.\nA escola non foi quen de limpar das nosas mentes de forma definitiva todo aquel substrato ideolóxico que herdamos. Ben é certo que o corpo de ensinantes, sobre todo dos niveis de secundaria, tampouco se viron chamados a facer ese traballo. Pensaron, moitos seguen pensando, que ese non é o seu labor. Error fatal. Un ensino democrático, social, solidario e de respecto aos demais sempre é unha obriga moral para os que teñen a posibilidade de mellorar esta sociedade que nos ofrecen os que só a queren para o seu propio beneficio.\nOutro día falaremos do papel que veñen xogando os medios de comunicación. Papel que podería ser moita máis determinante se o mundo editorial non tivera medo a mollar os calzóns. Ben é certo que hoxe os xornalistas, na súa maioría, teñen que traballar “pro domo sua”, que dicían os latinos. Non obstante, personalmente, creo que algo máis sempre se pode facer. Pero disto, como antes dixen, falaremos outro día.\n156 consultas en 1,150 segundos.


IG223 - PREMIOS E AXUDAS AOS PROXECTOS AGRUPADOS INDUSTRIA 4.0 EN GALICIA (2020)\nUsted está aquí:Inicio Base General de Ayudas Ayudas por Consellerías IGAPE- Instituto Galego de Promoción Económica IG223 - PREMIOS E AXUDAS AOS PROXECTOS AGRUPADOS INDUSTRIA 4.0 EN GALICIA (2020)\nEl plazo de presentación finalizó el 29/05/2020\nextracto bases reguladoras 2020\nOrde 6 de maio de 2020 (DOG Nº90 do 11/05/2020) - Continuación do procedemento durante o estado de alarma\nOs premios incardínanse no réxime de axudas de minimis.\nAs pequenas e medianas empresas (pemes) segundo a definición establecida pola Comisión Europea, que sexan sociedades con personalidade xurídica propia ou autónomos, que teñan un centro de traballo en Galicia no que se vaia realizar o proxecto e que desenvolvan a súa actividade empresarial nalgún dos ámbitos de actividade subvencionables.\nb) Ámbito da nova industria:\nAs actividades da industria manufactureira e as dos servizos á industria, segundo o concepto de nova industria definido na Axenda de Competitividade Industrial de Galicia: ampliando o tradicional concepto de industria para abarcar os servizos á produción, complementarios e interdependentes desta.\n3. Para poder optar aos premios e subvencións os interesados deberán previamente constituír unha agrupación das previstas no artigo 8.3 da Lei 9/2007. A dita agrupación terá que estar constituída por un organismo intermedio e polo menos cinco pemes galegas. Deberase facer constar expresamente nun documento os compromisos de execución asumidos por cada membro da agrupación, que terán igualmente a consideración de beneficiarios.\nb) As empresas que estean suxeitas a unha orde de recuperación de axudas..\nAs actividades da industria manufactureira e as dos servizos á industria, segundo o concepto de nova industria definido na Axenda de Competitividade Industrial de Galicia.\nNon poderán ser beneficiarias as empresas que desenvolvan a súa actividade nos sectores seguintes:\n1. Os apoios aos proxectos agrupados Industria 4.0 terán dúas modalidades: premio ao proxecto, que corresponderá ao organismo intermedio, e subvencións individuais aos investimentos e gastos das pemes integrantes do mesmo:\na) Premios aos seis proxectos sectoriais máis representativos do concepto Industria 4.0:\n1º Cualificaranse o proxecto máis representativo dentro dunha determinada categoría sectorial segundo a súa definición, desenvolvemento, características e condicións de execución, e que integrará a implementación de diversas solucións en todas e cada unha das pemes individuais participantes.\n2º Poderanse premiar un máximo de 6 categorías sectoriais (determinadas polos sectores de actividade ou ámbitos de negocio que presenten proxectos ao concurso). O premio outorgaráselle ao organismo intermedio líder da agrupación. En caso de non poder conformar as 6 categorías sectoriais, ou que o premio dalgunha categoría quede deserto, poderá asignarse máis dun premio nunha categoría.\n2º No caso de que as subvencións concedidas ás pemes participantes nos proxectos premiados non esgoten o orzamento publicado, o Igape poderá seleccionar o proxecto colectivo con maior puntuación entre os non premiados e subvencionar os proxectos das pemes participantes, e así sucesivamente ata o esgotamento do crédito restante.\n- Investimentos materiais e/ou inmateriais novos adquiridos en propiedade, relacionados coa Industria 4.0 segundo se define no artigo 1 destas bases. Exclúese a adquisición e acondicionamento de inmobles, gastos de mobiliario, medios de transporte e equipamento de oficina agás elementos informáticos. A adquisición e adaptación de software considerarase investimento subvencionable.\n- Colaboracións externas: asistencia técnica, adaptación e parametrización de solucións, consultoría, titorización e servizos directamente relacionados coa execución do proxecto. As colaboracións externas subvencionables non consistirán en actividades permanentes ou periódicas nin estarán relacionadas cos gastos de explotación normais da empresa como son os servizos rutinarios de asesoría fiscal, os servizos xurídicos periódicos ou os de publicidade.\nOs investimentos subvencionables non poderán ter comezado antes da presentación da solicitude de axuda no Igape. Ningún dos custos alegados sobre os que se solicita subvención poderán ser incorridos con carácter previo a esta presentación; de ser así, o proxecto no seu conxunto sería non subvencionable.\nConsidérase que o proxecto xa foi iniciado cando exista un primeiro compromiso en firme para a execución das obras ou para a adquisición dalgún dos elementos integrantes do proxecto, entendéndose por proxecto calquera dos investimentos comprendidos na solicitude da axuda. Neste sentido, considérase que existe compromiso en firme no caso da existencia dun contrato ou oferta asinado entre as partes, ou da existencia dun pedido, para calquera dos elementos subvencionables. Os traballos preparatorios como a obtención de permisos e a realización de estudos previos de viabilidade non se consideran inicio dos traballos.\nO beneficiario deberá adquirir os bens obxecto de investimento en propiedade. No caso de adquirilos mediante fórmulas de pagamento aprazado, os bens deberán pasar a ser de propiedade plena do beneficiario antes do remate do prazo de execución do proxecto, debendo constar neste momento o vencemento e pagamento das cantidades aprazadas.\nOs bens obxecto de investimento deberán ser adquiridos a terceiros. Os provedores non poderán estar asociados nin vinculados coa entidade solicitante ou cos seus órganos directivos ou xestores.\nCando o importe subvencionable dos elementos que se van adquirir a un mesmo provedor supere as contías establecidas na Lei de contratos do sector público para o contrato menor (importe igual ou superior a 15.000 euros no caso de prestación do servizo ou adquisición do ben e importe igual ou superior a 40.000 euros no caso de execución de obra, no momento de publicar estas bases), o beneficiario deberá solicitar, como mínimo, tres ofertas de diferentes provedores con carácter previo á contratación da execución da obra, da prestación do servizo ou da adquisición do ben, agás que polas súas especiais características non exista no mercado suficiente número de provedores que as realicen, presten ou subministren. Neste caso, presentarase un escrito acreditativo desta circunstancia, asinado polo representante legal ou por un experto independente.\nOs investimentos e gastos previstos por cada peme participante deberán ser especificados na solicitude, coa planificación anualizada destes. O Igape, para cada proxecto que resulte aprobado, establecerá na resolución individual correspondente a cada peme os investimentos e gastos subvencionados ata o remate do prazo de execución do proxecto.\nO investimento terá que incluírse no activo da empresa e manterse no centro de traballo en Galicia durante os 3 anos seguintes ao remate do prazo de execución do proxecto. O investimento subvencionado poderá ser substituído no caso de obsolescencia, sempre e cando a actividade económica da beneficiaria se manteña en Galicia durante este período. Neste caso, deberá quedar constancia contable e no inventario da empresa da substitución efectuada. Todos os investimentos deberán realizarse en bens novos.\n1. Concederase un premio por categoría de contía máxima de 30.000 euros cada un e placa conmemorativa. O premio dividirase en dous tramos: un fixo de 10.000 euros e placa conmemorativa que se entregará en acto público convocado ao efecto unha vez fallados os premios. Despois de executados os proxectos, os organismos intermedios premiados percibirán unha cantidade variable de ata 20.000 euros que se modulará en función da porcentaxe de execución dos proxectos de pemes subvencionados, unha vez xustificadas e aboadas as correspondentes axudas. Os premios son acumulativos entre categorías, de xeito que un mesmo organismo poderá resultar premiado por unha o máis categorías.\n2. A subvención ás pemes participantes será do 30% dos investimentos materiais e inmateriais subvencionables para as pequenas empresas e do 20% para as medianas. Excepto a subvención sobre os gastos de colaboracións externas que será do 50%. A subvención total concedida ao conxunto de pemes que participen ao abeiro de cada proxecto premiado (ou subvencionado sen premio, segundo o artigo anterior) non superará 1.500.000 euros.\nO prazo de presentación de solicitudes será de dous meses desde o día seguinte ao da publicación desta resolución no Diario Oficial de Galicia - Suspendido o prazo de solicitudes por Covid-19\nA Orde 6 de maio, publicada o 11 de maio, amplía en 18 días naturais o prazo de presentación.\nAs axudas a pemes son compatibles con outras axudas ou subvencións públicas sempre que a contía das axudas acumuladas non supere a contía establecida no artigo 6 destas bases. Non obstante, estas axudas están suxeitas ao réxime de incompatibilidades establecido no artigo 65.11 do mencionado Regulamento (UE) 1303/2013, de xeito que unha operación poderá recibir axuda dun ou varios Fondos EIE ou dun ou varios programas e doutros instrumentos da Unión, a condición de que o gasto declarado nunha solicitude de pago correspondente a un dos Fondos EIE non se declare para solicitar axuda doutro Fondo ou instrumento da Unión, ou axuda do mesmo Fondo no marco dun programa operativo distinto. O importe do gasto que deberá consignarse nunha solicitude de pago dun Fondo EIE pode ser calculado para cada Fondo EIE e para o programa ou programas de que se trate a pro rata, conforme ao documento no que se establezan as condicións da axuda.\nDebido a que os premios aos organismos intermedios están sometidos ao réxime de minimis, deberase garantir que de recibir o beneficiario outras axudas baixo o réxime de minimis non se supera o límite de 200.000 euros nun período de tres exercicios fiscais.\nResolución do 13 de xaneiro de 2020 (DOG Nº21 do 31/01/2020) - Bases e convocatoria 2020\nResolución do 15 de marzo de 2020 (DOG Nº 51 do 15/03/2020) - Suspensión e a interrupción dos prazos para a tramitación.\n- No Servizo de Atención Telemática a través do teléfono 900 81 51 51 ou 981 541 147\nPara presentar a solicitude, a agrupación solicitante deberá cubrir previamente un formulario electrónico descritivo das circunstancias do solicitante e do proxecto para o que solicita a subvención, a través da aplicación establecida no enderezo da internet http://www.tramita.igape.es\nA solicitude presentarase obrigatoriamente por medios electrónicos a través do formulario normalizado (anexo I). Para poder presentar a solicitude por medios electrónicos, os solicitantes deberán reunir os seguintes requisitos:\nSerá necesario que o asinante da solicitude teña a representación legal da empresa ou entidade solicitante..\nA oficina virtual do Igape acepta todos os certificados validados pola plataforma @firma da Administración Xeral do Estado, que son os que figuran nesta relación: http://administracionelectronica.gob.es/PAe/aFirma-Anexo-PSC.\nA presentación ante o Rexistro Electrónico da Xunta de Galicia admite a sinatura da solicitude por parte dun único solicitante.\n1º Un vídeo de 5 minutos de duración cando menos no que se visualice o resultado da execución do proxecto de cada empresa e se valoren cualitativamente os resultados do conxunto da agrupación.\n2º Este vídeo complementarase cun informe de resultados de cada peme, cunha extensión orientativa de dúas páxinas por empresa, orientado á súa publicación web e no que se ofrecerá información gráfica e textual sobre cada proxecto.\n1º Escritura ou documento xuridicamente válido de constitución, estatutos debidamente inscritos no rexistro competente, modificacións posteriores destes e acreditación da representación con que se actúa, no caso de entidades non inscritas no Rexistro Mercantil ou as inscritas que se opoñan expresamente a que o Igape consulte estes datos.\n2º As tres ofertas que deban ter solicitado as pemes participantes, de acordo co establecido no artigo 5 destas bases reguladoras.\n3º Memoria descritiva do proxecto que deberá conter mención explícita aos criterios sinalados no artigo 6.3 destas bases, que se deberá xuntar como documento ao formulario electrónico de solicitude. Esta memoria tamén deberá incluír a correlación entre os ámbitos da Industria 4.0 que se implementan no proxecto de cada peme e os investimentos e gastos propostos.\n4º Anexo IV de comprobación de datos.\nO prazo de execución dos proxectos das pemes rematará na data establecida na resolución de concesión, sen que nunca poida exceder do 15 de outubro de 2021.\nOs beneficiarios das axudas deberán presentar a solicitude de cobramento como máis tarde o 31 de outubro de 2020 para os proxectos cuxo prazo máximo de execución sexa o 15 de outubro de 2020 ou anterior, e como máis tarde o 31 de outubro de 2021 no resto dos proxectos.\nOs organismos intermedios deberán presentar a solicitude de cobro da parte variable do premio como máximo o 31 de outubro de 2021.


O interese social prima nos catorce traballos finalistas do Premio Aresa - Aresa\nCatorce traballos chegan á fase final da sétima convocatoria do «Premio Aresa de desenvolvemento rural», que promoven a Universidade de Santiago e a compañía Aresa. O interese social e a calidade dos mesmos é o denominador común das propostas. O gañador percibirá dez mil euros, o galardón mellor dotado de cantos na súa especialidade se outorgan en Galicia.\nOs membros do xurado reuniranse en Lugo o vindeiro mes de decembro para fallar o premio. Como en anteriores convocatorias formarán o xurado o reitor Senén Barro, o vicerreitor de Coordinación do Campus de Lugo, Carlos Herrero, e o presidente de Aresa, Álvaro Rodríguez Eiras, e outras dúas personalidades vencelladas coa Universidade e o sector empresarial pendentes de confirmar.\nO Premio Aresa busca incentivar a investigación e o desenvolvemento, así como as iniciativas empresariais innovadoras na agricultura e na gandería de Galicia. O galardón tamén recoñece traxectorias persoais, empresariais ou institucionais innovadoras na área agrogandeira, como elementos fundamentais para mellorar a calidade de vida e o benestar das persoas vencelladas ao medio rural galego. Está organizado pola Universidade de Santiago e Aresa, unha compañía lucense que opera no sector dos fertilizantes e produtos gandeiros en España e Portugal.\nAs últimas edicións do Premio Aresa suscitaron un grande interese entre a comunidade científica galega e entre o empresariado. Por iso, o presidente da compañía lucense, Álvaro Rodríguez Eiras, decidiu que o que nacera como unha actuación única de mecenado se convertese nunha convocatoria de periodicidade anual. Este premio recaeu na súa primeira edición na industria cárnica Novafrigsa (Grupo Coren), mentres que no 2001 foi recoñecido o investigador Javier Guitián Rivera, por un estudio multidisciplinar sobre a serra de O Courel. Na terceira edición foi distinguida co galardón á Aula de Produtos Lácteos, centro de investigación integrado no Instituto de Investigación e Análises Alimentarias da Universidade de Santiago; na cuarta convocatoria o galardón foi parar a José Manuel Silva Rodríguez, daquela director xeral de Agricultura na Comisión Europea e na quinta foi para a Indicación Xeográfica Protexida Ternera Gallega. O premio distinguiu o ano pasado ó programa da Televisión de Galicia «O Agro-Labranza» por ser testemuña directa da transformación da cultura agraria e do espazo rural.


Ao quince anos ingresou na mariña, que abandonou en 1879, causando así unha gran decepción no seu pai que abrigaba a esperanza de ter algún fillo que seguise as mesmas armas que el.\nForon subidos ao camión con algúns delincuentes comúns e seis gardas vermellos. Á unha e 20 da mañá do 28 de xaneiro de 1919, saíron da prisión. O camión andou cara ao río atravesando os Campos de Marte, nun certo punto detívose por avaría. Nese momento uno dos detidos tentou fuxirse e foi detido por un disparo nas costas. Finalmente volveron arrincar e foron levados á Fortaleza de San Pedro e San Paulo. Baixando do vehículo, dirixíronos ao chamado bastión Trubertskói. Cando lles ordenaron quitarse as camisas viron que a execución era inminente e déronse un último abrazo fraternal.\n↑ 1,01,1 King & Wilson , Gilded Prism, p. 183\n↑ 5,05,1 The Grand Dukes: Chavchavadze, p. 154.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Demetrio_Constantinovich_de_Rusia&oldid=4850862"\nA última edición desta páxina foi o 23 de agosto de 2018 ás 06:43.