A nena e o grilo máis aló, teatro sobre os medos e o valor da amizade na programación para escolares de Afundación | Noticias Vigo\nA nena e o grilo máis aló, teatro sobre os medos e o valor da amizade na programación para escolares de Afundación\nEsta proposta representarase mañá xoves 9 de xaneiro, ás 10.00 e ás 12.00 h, no Auditorio do Teatro Afundación de Vigo\nPublicado por Noticias Vigo o día 08/01/2020 na sección de Cultura,Galicia,Vigo\nAfundación, a Obra Social de ABANCA, continúa coa programación de representacións teatrais para escolares con A nena e o grilo máis aló, unha proposta de Magín Blanco que fusiona música e teatro en galego. A representación será mañá xoves 9 de xaneiro no Auditorio do Teatro Afundación de Vigo con dúas sesións, ás 10.00 e ás 12.00 h.\nCase 900 alumnas e alumnos de 19 centros escolares de Vigo e arredores acudirán a ver esta obra na que a cooperación, a amizade, a tolerancia e a superación dos medos desempeñan un papel fundamental. Os protagonistas esmagan sen querer á súa amiga Xertrude A Araña. Buscando unha maneira de devolverlle a vida, atópanse cuns artistas ambulantes que os guiarán a través da maxia e da música ao País dos Mortos. Alí tentarán atopar a Xertrude para traela de volta.\nEsta actividade enmárcase dentro do proxecto global de educación en valores de Afundación. Partindo da importancia da escola como centro de aprendizaxe, as propostas da Obra Social de ABANCA pretenden complementar o ensino académico, especialmente a instrución, presentando uns espazos e unhas actividades que conxuguen o lúdico e o formativo co fortalecemento de valores esenciais para unha\nsociedade cohesionada. Deste xeito, a entidade está comprometida coa tolerancia, co respecto, coa solidariedade e, por suposto, coa adquisición por parte de cada estudante das ferramentas necesarias para perseverar na consecución da súa autonomía persoal.\nUnha versión actual de Alicia no País das…\nRosa Quintana pide á oposición que deixe de verter…


Adxudicada a reforma do centro socio cultural e deportivo de Vilaxoán por 78.344 euros\nA Xunta de Goberno Local acordou na reunión desta mañá adxudicar á empresa Actividades de Construcciones, Edificaciones y Viales a obra de reforma do centro socio cultural e deportivo de Vilaxoán por 78.344 euros. Con esta actuación o Concello de Vilagarcía adaptará as instalacións municipais ás necesidades actuais dos colectivos que fan uso do edificio situado na explanada do Preguntoiro, o club de Remo e a asociación de veciños. A oferta da empresa que gañou o concurso foi a mellor valorada ao rebaixar o prezo de licitación en 11.794 euros e ampliar en 12 meses o prazo de garantía que, deste xeito, acada os dous anos. Os traballos fináncianse integramente con fondos municipais da partida destinada ao plan de mellora e conservación das dos centros socio culturais do Concello.\n09.11.2020.- As obras a realizar fixáronse no proxecto redactado polo Concello despois de escoitar ás asociacións e colectivos que desenvolven a súa actividade no centro e de establecer as súas necesidades. Por iso, ademais de mellorar a accesibilidade no salón de actos os traballos permitirán ampliar espazos para o club de remo e redistribuirán as dependencias interiores para habilitar novas salas para uso veciñal.\nAs obras previstas afectan unicamente ao interior do mesmo e non supoñen maior ocupación do espazo concedido nin ampliación do volume edificado. Para dar resposta ás necesidades actuais de carácter cultural, as obras consistirán en garantir a accesibilidade ao escenario do salón de actos construíndo unha rampla dende o vestíbulo. Tamén se habilitarán dúas novas dependencias, que se gañan a costa do espazo dedicado actualmente á cafetería, que estaba sobre dimensionada, e que se trasladará de emprazamento dentro do edificio. Isto permitirá construír un pequeno camerino con acceso adaptado.\nPara mellorar os servizos das entidades sociais e veciñais, a redistribución interior a costa do bar tamén permitirá habilitar un despacho e unha sala de reunións. De xeito complementario a estas actuacións, desmontarase a cafetería que se trasladará a un espazo máis reducido na fachada principal do edificio.\nAs obras completaranse coa reforma da instalación eléctrica e colocación de elementos de iluminación nas zonas que se amplíen ou reformen.Os traballos aproveitaranse para realizar unha revisión xeral da cuberta do edificio e para labores de mantemento da mesma para arranxar filtracións, limpeza e selado de xuntas, emboquillados e canelóns.


O fracaso da negociación da Xunta co persoal da Xustiza abócao á folga indefinida - Praza Pública\nNon hai acordo. O persoal da Administración da Xustiza en Galicia irá á folga indefinida, agás milagre, a partir do vindeiro 7 de febreiro. A reunión convocada para este mércores entre a Xunta e o comité de folga non arranxou o conflito que desde hai semanas impera nun sector que demanda melloras que compensen a discriminación que din sufrir tanto no aspecto salarial e nos seus dereitos laborais con respecto aos traballadores do resto do Estado ou que non dependen do Goberno galego.\nO comité de folga acusa a Xunta de presentar unha proposta "empeorada" con respecto a última oferta ao non aplicar as subas salariais até 2019\nQuince minutos abondaron para constatar o fracaso da xuntanza na que o comité de folga se reuniron co director xeral de Xustiza, Juan José Martín, e mais co seu homólogo en Función Pública, José María Barreiro. Segundo os voceiros dos traballadores, a Administración presentoulles "unha proposta pechada" que aínda "empeoraba" as condicións propostas no último contacto, ao propoñerse as subas salariais para 2019 e non para este ano, como se fixera antes. Ante esta oferta, que consideran "impresentable" e un acto de "prepotencia" e "tomadura de pelo", os once representantes do persoal decidiron pecharse na sede da Dirección Xeral de Xustiza, pero foron desaloxados sen incidentes pola policía arredor das seis da tarde.\nXa que logo, non houbo avance ningún, polo que os xulgados poderían paralizarse en Galicia desde a vindeira semana, un temor que a Xunta intentou minimizar coa orde interna pola prohibía os funcionarios coller días de asuntos propios e gozar de vacacións durante o mes de febreiro e que foi retirada da intranet tras a denuncia presentada polos traballadores. Con todo, como aclara Pablo Valeiras, voceiro da plataforma sindical que agrupa a SPJ-USO, AXG-CUT, UXT, CSIF, STAJ, CIG e CCOO, o veto "continúa de facto" xa que no sistema interno dos funcionarios xa non é posible solicitar xornadas libres. "Outro acto máis de prepotencia cos traballadores", insiste. Desde o Goberno aclárase que só era un documento informativo e que se analizaría cada caso.\nOs membros o comité de folga decidiron pecharse na sede da Dirección Xeral de Xustiza para pedir unha negociación con "mediación real" e foron desaloxados pola policía á tarde\nOs traballadores insisten en que a cuestión económica, á que constantemente alude a Xunta, é só un dos cinco puntos que reclaman. Nese sentido, a oferta de incremento retributivo que formula a Xunta neste documento pechado que veñen de presentar é de 75 euros ao mes (900 euros ao ano) para os xestores; 62 euros ao mes (744 ao ano) para os tramitadores; e 55 euros ao mes (660 ao ano) para os auxilios. O mesmo que antes, segundo o comité de folga, pero "empeorado", xa que os seus efectos non sería aplicables ata a partir de xaneiro de 2019 e en tres anualidades.\nO Executivo autonómico defende que a suba de 270 euros ao mes que demandan "é absolutamente inasumible" e aseguran que o resto de de reivindicacións estarían resoltas, algo que negan rotundamente os traballadores. Si admiten achegamentos na consolidación de emprego ou no plan de amortización de 106 prazas que a Xunta aprobou en 2013 e que sería paralizado para recuperar esas prazas, agás algunha excepción, aínda que quedan por saber os tempos.\n"Non nos movemos. Esta actitude da Xunta é un paso máis cara a esa folga indefinida, pero agora con máis ganas"\nVistas as cousas, e arestora, a folga indefinida segue convocada e cada vez máis preto. "Non nos movemos. Esta actitude da Xunta é un paso máis cara a esa folga indefinida, pero agora con máis ganas despois das represalias e ameazas dun Goberno prepotente", remata Valeiras.\nEn Marea, PSdeG e BNG apoian as reivindicacións e censuran a "nula capacidade de diálogo" da Xunta\nDesde a Xunta, o seu vicepresidente, Alfonso Rueda, asegura que a oferta da Administración sitúa as retribucións do persoal de Xustiza "por riba da media estatal", algo que negan os traballadores, que lembran que o seu colectivo foi "o único do Estado que sufriu recortes durante catro anos". Ademais, Luís Villares, voceiro de En Marea, instou a Feijóo e ao propio Rueda a "entrar en razón" e atener as súas demandas, mentres que o PSdeG tamén criticou a actitude do Executivo pola súa "nula capacidade de diálogo". O Bloque, pola súa banda, di "apoiar e animar" as reivindicacións e denuncia a "prepotencia" da Administración.


Galicia estreita lazos con Colombia grazas ao "Sabio Caldas", un dos heróes galegos da súa independencia - Historia de Galicia\nFrancisco José de Caldas, o "Sabio Caldas", un científico, xeográfo, botánico e divulgador galego que defendeu a independencia de Colombia / eltiempo.com\npor Redacción · 3 Out, 2019\nÉ pouca coñecida en toda Galicia a figura de Francisco José de Caldas (1768-1816), científico ilustrado autodidacta e polifacético, nomeado hai tres anos Fillo Adoptivo do Concello de Caldas de Reis por ser o seu orixinario da vila galega.\nMáis alá desta vila e desta comarca as fazañas de Francisco José de Caldas son pouco coñecidas en Galicia, pero non en Colombia, onde é considerado unha das súas grandes personaxes históricas. E o certo é que este enxeñeiro militar e científico é unha figura fundamental no desenvolvemento científico do estado americano e tamén é un prócer da independencia de Colombia en 1819 por ter sido executado uns anos antes, na “reconquista” dese territorio polo exército español tal e como xa publicou Héitor Picallo nunha ampla reportaxe no HdG.\nÉ unha personaxe moi querida en Colombia, e por iso é coñecido como o “Sabio Caldas”. Licenciado en Dereito, foi botánico, astrónomo, físico, xeógrafo, cartógrafo, enxeñeiro militar e editor dunha revista de divulgación científica, o Semanario del Nuevo Reino de Granada. En Ecuador estudou case 5.000 plantas, levantou planos de moitos territorios e dirixiu o primeiro Observatorio Astronómico de América, o de Santa Fe de Bogotá. O seu traballo como editor, aínda que breve, tamén foi moi destacábel.\nFoi nos últimos anos cando a figura do Sabio Caldas está comezando a coñecerse máis en Galicia e, en parte, grazas aos vínculos que o territorio de Caldas, en Colombia, comezou a tecer en materia cultural con Galicia, afianzados pola irmandade entre o Concello de Caldas de Reis e o municipio de Villamaría, no propio Departamento de Caldas, que ten ese nome en honor á figura de Francisco José de Caldas.\nFroito desta relación a Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) estará presente na Feria Internacional del Libro del Eje Cafetero, unha das máis relevantes daquel país, na cidade de Pereira.\nEsta feira é unha iniciativa de varias institucións culturais e empresariais do Departamento de Caldas, en Colombia, á que foi convidado Cesáreo Sánchez Iglesias en calidade de presidente da AELG. “A súa presenza permitirá definir conxuntamente con axentes culturais colombianos estratexias para facilitar o coñecemento da nosa literatura entre o alumnado dos diversos niveis educativos dese Departamento”, apunta esta entidade nun comunicado.\nTemas: ColombiaFrancisco José de CaldasIndependenciaSabio Caldas\nSeguinte Está o gran palmeiral da Coruña en Perigo de desaparición?\nAnterior Coñece os petróglifos e o gran campo de mámoas da contorna de Santiago, un dos últimos territorios “salvaxes” do patrimonio galego


Olmedo - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCoordenadas: 41°17′14″N 4°41′12″O / 41.28722, -4.68667\nOlmedo é un concello español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Situado no sur da provincia, forma parte da comarca tradicional de Tierra de Pinares.\nRúa de Olmedo\n3.666 hab. (2017)\nOlmedo debe o seu nome á abundancia de olmos que existían no seu termo.\nFoi unha das poboacións conquistadas por Afonso VI antes de 1085 e repoboada en 1093 outorgándoselle o foro de Roa.\nEn 1353 estivo na localidade Pedro I o Cruel, fuxindo da súa esposa para volver reunirse con María de Padilla, cuxa filla adulterina, Constanza, Duquesa de Lancaster, recibiu Olmedo e outras vilas a cambio da renuncia aos seus dereitos á coroa que outorgou en 1388.\nPasou máis tarde ao dominio de Aragón, cando este declarou a guerra a Xoán II de Castela, Olmedo aliouse con Xoán II, sendo severamente castigada. O rei de Castela presentouse co seu exército a cercala, e venceu aos aragoneses na Primeira Batalla de Olmedo. Os aragoneses abandonaron Olmedo esa mesma noite.\nEn 1467 foi corte do infante Don Afonso, levantado en armas contra Henrique IV, e o 20 de agosto se trabó xunto a Olmedo unha batalla en que este quedou vencedor; pero non chegou a entrar na cidade, a cal, ao ano seguinte, pasou a poder da princesa que había de ser Isabel a Católica. O seu esposo Fernando, despachou aquí a súa convocatoria das Cortes de Aragón que en 1515 reuniríanse en Calatayud.\nA importancia que se daba a Olmedo naquela época dedúcese do refrán:\n"Quen señor de Castela queira ser a Olmedo do seu parte ha de ter".\nFilipe V, o primeiro Borbón rei de España, concede un privilexio a Olmedo, que é asinado despois polos seus sucesores. En 1811, o francés José Bonaparte, entón monarca por dereito de conquista, pasou uns días aloxado na vila.\nEvolución da poboación de: Olmedo desde 1991 ata 2007\nArco da Villa ou de San Juan\nParque temático Mudéxar\nIgrexa de San Andrés, de estilo románico, do século XIII.\nIgrexa de San Miguel, de estilo gótico e mudéxar, do século XIII.\nIgrexa de Santa María del Castillo\nIgrexa de San Juan\nMosteiro Madre de Dios\nMosteiro de Nuestra Señora de la Merced Calzada\nMosteiro de Santa María de la Mejorada\nMosteiro de Sancti Spiritu\nMonumento ao Cabaleiro de Olmedo\nCelebran na vila dúas festas ao ano, unha relixiosa no Aniversario da Coroación da Virxe da Soterraña, o 10 de outubro, e outra máis laica e popular ao redor das festas de San Miguel e San Jerónimo, o 29 e 30 de setembro. Dentro destas festas, destacan os seus encerros tradicionais, declarados Festa de Interese Turístico Rexional.\nMuseo do Mudejar de Olmedo\nInformación sobre o Palacio de Olmedo\nNoticiario e foro de Olmedo\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Olmedo&oldid=5156021»


Benposta, a morte dunha utopía – Luzes\nJesús César Silva Méndez, o Padre Silva ao que todos coñecían como o Cura, fundou en 1957, en pleno franquismo, nos arredores de Ourense, unha cidade revolucionaria para nenos e mozos. Benposta, a Ciudad de los Muchachos, chegou a acoller 50.000. Orfos, refuxiados, chegados de todo o mundo. Dentro dela, as decisións tomábanse nun parlamento, pregoábase o pacifismo e había un circo que viaxaba polo mundo enteiro e que servía como método de promoción e de formación para a vida. Había tamén ensino académico, unha das primeiras escolas audiovisuais e chegou a ter unha canle de TV. Todo aquilo naufragou nos últimos anos entre enfrontamentos, débedas e preitos, e non sobreviviu á morte do seu fundador. Nada da súa obra, que en definitiva fora a súa vida, quedaría libre de sospeita para a historia.\nEsa mañá tiña que visitar o avogado. Ergueuse cedo e acendeu a radio, como adoitaba facer. Estaba canso despois de trasnoitar entre vídeos e recordos da guerra que dividira para sempre Benposta. Pasaran seis anos pero aquela ferida non sandaba. Nunca superaría ver os seus «fillos adoptivos», os primeiros rapaces que arrancara da miseria para educar no pacifismo e na solidariedade, enfrontados polo seu legado. Tornouse nese tempo malhumorado e desconfiado, irrecoñecible incluso para os seus achegados. Durmía pouco e comía menos. A ruptura desencadeara unha espiral de débedas e xuízos que ocupaban o seu tempo e preocupacións. Eses días de abafamento, ignorado por antigos benfeitores, sinalado pola prensa e ameazado polo Vaticano coa excomuñón, só encontraba acougo na pintura, a súa ambición xuvenil frustrada.\nPero esa mañá de 2010, un día de frío inverno ourensán, parou o reloxo de Benposta. Un golpe seco renxeu a normalidade do día. Sohaib preparaba o coche para ir o centro cando escoitou os berros. Correu sen pensalo e encontrou a todos coa faciana desencaixada. O seguinte que recorda é ao Padre Silva, inmóbil e espido, tirado sobre o chan da ducha. Cando chegou a ambulancia, media hora máis tarde, seguía co corpo paralizado e sen poder falar. Xa no hospital confirmaríase o peor dos agoiros: sufrira un derrame cerebral que o deixaría incapacitado para o resto dos seus días.\nDucias de persoas acudiron visitalo, conmocionadas pola noticia. Pero pasaron as semanas e foi quedando cada vez máis só. Prostrado nunha cama, conectado a un respirador pola gorxa, apenas capaz de emitir leves estertores, caeu nunha fonda depresión. Recuperou o sorriso de forma fugaz cando os médicos o deixaron regresar á casa seis meses despois. Fugaz porque a súa vida se murchaba lentamente e só había un lugar onde esperar o irremediable desenlace. Alí onde comezara a súa utopía, o soño dun mozo sacerdote que buscaba salvar os nenos necesitados do mundo para convertelos en adultos ceibes. Pero a Cidade dos Muchachos, que fundara en 1957 xunto a 15 rapaces e unha moto –segundo reza a lenda– non sobreviviu á súa morte en 2011.\nBenposta semella hoxe unha cidade pantasma. O paso do tempo corroeu a aduana, a mesma que franqueou a entrada de centos de persoas nas últimas seis décadas, desde fuxitivos do réxime franquista ata fillos de ministros do Xapón. No posto de garda, un simple módulo de oficina, dos que utilizan nas obras pero cheo de graffitis, descubro que vive un home. Unha cama onde dorme xunto a un can e unha cadeira son as únicas posesións de Carlos. Fai de gardián por un prato de comida e un sitio onde durmir. Dime que podo pasar sen nin sequera facer aceno de mirar quen lle fala. Todo o mundo é benvido en Benposta, posto que non se agarda por ninguén.\nO silencio convértese no primeiro guía polas rúas da antiga Cidade dos Muchachos. Un silencio só interrompido pola música heavy e algún ruxido das «burras» dun club de moteiros, o Abutres MC, que se instalou no lugar. Nada recorda, agás algunha pintada, que aquí naceu unha experiencia única, en forma de comuna católica de autogoberno democrático, coas súas institucións, leis e moeda propias.\nA intemperie tinguiu de pasado a cúpula impoñente do circo, o lugar onde o Padre Silva alumeara en 1963 a segunda escola circense do mundo. «Dende pequenos encantábanos o circo. Cando viña algún a Ourense, non durmiamos a noite anterior da emoción», conta o seu irmán José Manuel Silva, alias Pocholo. Un tío deles, Manuel Feijóo, era o propietario do Circo Americano, e propio Julio César misou por primeira vez nunha carpa, e logo de facer un dobre salto mortal antes de poñerse no altar Sobre os soños infantís construíron un espectáculo que serviu de sustento económico e proxección exterior da mensaxe de Benposta. Percorreron ducias de países nos cinco continentes coas súas pirámides de nenos acróbatas. Desde Nova York a Tokio pasando por París. Canto máis alto se erguían, máis preto do ceo crían estar, sen pensar que a caída podía ser até o máis profundo dos esquecementos.\nPor poucos días, Sohaib librouse de acabar, xunto ao resto de menores, interno nun centro da Xunta. Foi el quen estivo máis preto do Padre Silva, co que falaba a través dun ordenador, até o día que lle morreu entre os brazos. «O Cura non morreu, matárono entre todos»\nNo interior da carpa, a ferruxe sobresae nos aparellos. Quillo, un vello profesor da escola, un home túzaro que vive nunha caravana afastada, xusto detrás dunha ruidosa fábrica de plástico que linda con Benposta, recoñece que as instalacións están en mal estado. Que substituíron un contrapeso da rede de seguridade, que venderon como chatarra, por un motor vello de scooter que ocultan tras unha tea. Houbo intentos de relanzar o espectáculo pero non chegaron lonxe.\n«Aquí xa non queda nada. O pouco que había vendérono, incluso as árbores», confesa Sohaib, que chegou en 1998 de Tánxer con dez anos, cando lle pregunto polo estado decadente da cidade. El e os seus irmáns, agora xa maiores de idade, son dos últimos nenos acollidos en Benposta que malviven tralo seu peche. Por poucos días, Sohaib librouse de acabar, xunto ao resto de menores, interno nun centro da Xunta. Foi el quen estivo máis preto do Padre Silva, co que falaba a través dun ordenador, até o día que lle morreu entre os brazos. «O Cura non morreu, matárono entre todos», lamenta cando recorda os últimos anos.\n«Ese 13 de abril de 2005 foi o día máis triste da súa vida», asegura este rapaz marroquí. Horas antes, o Padre Silva escapara cun grupo de nenos dos axentes da policía que entraban en Benposta por orde xudicial. Apenas chegaran a Vigo cando lles deu a mala noticia: «Ou vos levo a vós ou me levan a min preso». Ese 13 de abril rematou oficialmente a Cidade dos Muchachos. Meses antes, o xulgado de primeira instancia número seis de Ourense resolvía que os menores de Benposta «non tiñan a adecuada alimentación, vivían nunhas instalacións en lamentable estado de abandono e non estaban escolarizados, circunstancias coñecidas pola Administración, que non tomou ningunha medida».\nO ditame chegaba tras meses de disputas entre históricos benposteños. O primeiro en rebelarse foi un sobriño do Cura e fillo de Pocholo, Joaquín Silva. O seguinte expulsado foi Emilio Cid Milocho, durante décadas ollo dereito do Padre Silva, home das finanzas e das confidencias. E por último levantouse o profesorado, ante o anuncio do peche da escola, pese a que tiña asinado un concerto coa Xunta. As testemuñas recordan o Cura encolerizado. En longas homilías, retransmitidas pola súa propia canle televisiva benposteña, cargaba contra Manuel Fraga, a quen consideraba responsable da insurrección.\nSegundo a súa versión, a Xunta pagara aos opositores para facilitar a construción de Ourense cara o Novo Milenio. Un gran proxecto urbanístico –sobre os terreos que lindan coa Cidade dos Muchachos– que Fraga quería levantar de cara ás eleccións autonómicas que significaron a fin da súa hexemonía política.\n«Durante os anos finais ningún adulto se ocupaba de nós. Eran os rapaces maiores. Depende de quen che tocase, pero os golpes e as hostias eran habituais. Cando chegaban aos 18 anos sentíanse engaiolados, sen futuro. Cadaquén buscaba a vida como podía»\nA obra non se levou adiante, pero deixou Benposta dividida para sempre. Quen se rebelou nega as acusacións. «Foi unha montaxe», insiste con vehemencia Milocho, que pasou de fillo predilecto a inimigo público. Desde a súa expulsión emprendeu unha loita nos xulgados que continúa aberta unha década despois contra os herdeiros do Padre Silva. «Descubrimos que o plan dos irmáns Silva era desmantelar Benposta para vendela, e para iso tiña que desaloxar os inquilinos. O perigo non vina de fóra, estivo sempre dentro», acusa a día de hoxe Zamorano, durante tres décadas director do colexio, un dos nenos fundadores e coñecido como o Rei do Látego. Organizou xunto ao xefe de estudos, Ardilla, un encerro dentro da escola que rematou cunha inspección educativa, detonante da sentencia que quitaría a tutela dos menores ao Padre Silva. No medio, os nenos e as nenas, dos que todos se esqueceran, agás para utilizalos na súa batalla particular.\n«Durante os anos finais ningún adulto se ocupaba de nós. Eran os rapaces maiores. Depende de quen che tocase, pero os golpes e as hostias eran habituais. Cando chegaban aos 18 anos sentíanse engaiolados, sen futuro. Cadaquén buscaba a vida como podía», conta Ayoub, chegado desde Marrocos, mentres dirixe o rabaño de ovellas que son o seu sustento.\nAs últimas xeracións que chegaron a Benposta pagaron os erros do pasado. Os relatos da vida durante eses anos son desoladores: abandono, maltrato, violencia, ameazas de expulsión e deportación, coaccións, chantaxe emocional… A maioría eran rapaces estranxeiros, coa documentación retida e o contacto coas súas familias restrinxido. Algúns recordan como se os privaba de comida se non cumprían con obrigas como ir á misa. «Eu estiven os últimos anos botando unha man e aquilo perdera o norte», recorda Benigno, que deixou todo para centrarse en Benposta. «Chamoume o Padre Silva e debíalle o favor. Cando escapaba do franquismo acolleume e salvoume. Non podía dicirlle que non», explica este antigo militante comunista.\nA ruptura da Cidade dos Muchachos abriu unha fenda que deixou ao descuberto as graves deficiencias da revolución. Para o sobriño do Cura, funcionaba como unha seita imperfecta, como unha célula pechada. «Benposta foi unha mentira desde o comezo. Era un sistema claro de maltrato institucional», asegura este pedagogo. O circo, que durante décadas achegara enormes ingresos, quedara obsoleto. E, sen cartos, pouco a pouco foi derrubándose a utopía. «O circo era explotación de menores. Todo o traballo en Benposta fixérono sempre os nenos», di o sobriño do Cura. «Falábase de que era unha democracia xuvenil, pero iso é unha aberración. A democracia é unha tarefa adulta. Cara fóra falábase de liberdade, pero a realidade é que se vivía oprimido».\n«A última palabra sempre a tiña os irmáns Silva», asente Ardilla. Os que foran os seus fillos adoptivos perderan a inocencia co tempo. «Chegou un punto onde ou arranxabamos isto ou nos afundiamos todos. Incluso algúns podiamos ir ao cárcere porque vimos e permitimos cousas…», sinala o antigo xefe de estudos. E por que non denunciaches antes?, pregunto. «Existía un pacto de silencio, propio dos sistemas de maltrato. Quen falaba era condenado ao ostracismo», contesta Joaquín Silva. «Tiñan medo ao poder e eles non estaban dispostos a perdelo».\nO seu pai, Pocholo, di con sarcasmo non recordar ningún fillo chamado Joaquín. «Todo o que contan son mentiras para desacreditar Benposta, están resentidos», di sentado na súa casa no centro de Ourense. «Certo é que os trapos sucios se lavaban na casa, pero nada diso foi verdade», rexeita con seguridade. Durante a conversa, á que se unen a muller e a filla, ambas ligadas ao proxecto, rompen a chorar en repetidas ocasións.\n«Sei que o tribunal de Deus, no que estarei citado dentro de pouco tempo, tratarame con máis misericordia polos meus múltiples delitos. Prepárome cada día para presentarme, coa liberdade dos fillos de Deus, ante o seu divino tribunal. O único tribunal que respecto e temo»\nA omertá na Cidade dos Muchachos quedou suspendida despois da guerra entre históricos benposteños. Comezaron a sucederse denuncias e acusacións, antes simples rumores, que sacaron á luz un pasado escuro sobre a obra do Padre Silva. Hoxe son moitos os que defenden abertamente que alí houbo condutas moi graves que quedaron impunes. «Eu teño constancia en primeira persoa de pedofilia. Do Cura non, pero si que o sistema foi tolerante e permisivo», afirma sen pestanexar Joaquín Silva. «Non era un problema xeneralizado pero si houbo casos illados», din pola súa banda Ardilla e Zamorano. «Houbo tamén menores embarazadas que foron levadas a abortar de forma clandestina».\n«O Cura non tivo culpa», matiza Sohaib, que como moitos antigos benposteños quita responsabilidade ao fundador, a quen seguen considerando como un pai. «Eu pensaba igual, pero hoxe non entendo como deixou que ocorresen certas cousas», engade Benigno. Na cidade sen muchachos, o Padre Silva dedicaba o pouco tempo que lle deixaban os xuízos e as débedas para pintar. Preparaba unha exposición baixo o título Cristo roto que, pensaba, devolveríalle o merecido recoñecemento. «Estaba moi ilusionado, encerrábase durante horas para pintar, era o seu refuxio», recorda Sohaib. Sobre o lenzo deixou retratadas algunhas das pantasmas que o perseguían. Nun dos cadros máis duros, que desapareceu tras a súa morte, o Padre Silva retratouse comendo un grupo de arlequíns, os protagonistas do circo. Unha imaxe que evoca a obra Saturno devorando os seus fillos. Noutro, aparece crucificado mentres os nenos arden nunha fogueira. «Expresaba o que sentía coa pintura. Os cadros reflectían o seu estado de ánimo, a sensación de verse atacado e perseguido, pero tamén tiñan moito de expiación».\nAs acusacións, tras estoupar o conflito, chegaron a ouvidos do propio Vaticano, que enviou os arcanxos do Tribunal para a Doutrina da Fe, sucesor da Inquisición. A ameaza de excomuñón caeu sobre o Padre Silva coma unha pedra. «Sei que o tribunal de Deus, no que estarei citado dentro de pouco tempo, tratarame con máis misericordia polos meus múltiples delitos. Prepárome cada día para presentarme, coa liberdade dos fillos de Deus, ante o seu divino tribunal. O único tribunal que respecto e temo», escribiulle pouco antes de morrer a William Joseph Lavada, presidente do Tribunal, nunha carta onde pedía a súa absolución.\nA correspondencia e os escritos dos últimos anos mostran un Padre Silva desesperado. As débedas de Benposta superaban os tres millóns de euros e facían imposible a súa continuidade. Máis da metade eran pagos á Seguridade Social, que acumularan durante décadas. «Nunca se pagou», recoñece Milocho, que fora encargado de xestionar os cartos. Benposta avanzaba cara a ruína e o Cura recorría a todos os que algún día mostraran simpatía polo seu proxecto.\nEscribiu con especial insistencia a José Luis Baltar, mais tamén a Anxo Quintana, a Pepe Blanco e mesmo a José Luis Rodríguez Zapatero, por entón aínda presidente do Goberno. «Fenosa cortounos a electricidade hai case dous anos e vivimos con xeradores. Véxome na obriga de acudir á Cruz Vermella e a Cáritas para poder alimentar a pouca xente que queda en Benposta. Pasamos por unha terrible situación financeira», deixou plasmado o Cura nunha das cartas dirixidas a Baltar.\nNinguén quería saber nada del, agora que caera en desgraza. Anos atrás, no 2006, tratara de vender a finca de Benposta para convertela nunha urbanización. O promotor, un construtor ferrolán de nome Roberto Rodríguez López, investiu máis de dous millóns de euros até que a burbulla inmobiliaria levou por diante o seu negocio. Nunca recuperou o diñeiro nin comezaron as obras. «Estou na puta miseria. Non quero saber nada de Benposta. Sinto que me enganaron», contesta alporizado Rodríguez López.\n«Todo se fixo para salvar a Cidade dos Muchachos», defende Antonio Martínez, Toni, o preferido do Cura. Pero o destino dos cartos que ingresaron pola venda falida non foron para saldar as débedas, que seguen vixentes. «Claro que se pagaron, algunhas, pero aquí tiñamos que vivir», deféndese Toni, que preside agora unha institución que é máis pasado que presente. A cúpula que herdou o control sobre Benposta vive enfrontada entre si, mentres os benposteños expulsados presionan nos xulgados para reclamar o legado do Padre Silva.\n«Benposta xa non tiña sentido na España actual e os seus sucesores non poden reemprazalo», sentenza o irmán do Cura. A obra que nacera para rescatar da fame e da emigración do franquismo a centos de nenos desamparados, esvaecérase co paso das décadas. O golpe definitivo chegaría en setembro de 2011 coa morte do Padre Silva. Un multitudinario funeral despediu o home que fundara da nada, en medio dun monte ourensán, unha utopía que deslumbrara o mundo. Quedan, non obstante, Ciudades de los Muchachos en Venezuela e Colombia.\nAs actividades que acolle o recinto nos últimos tempos foron festivais de rock, como o Reperkusión, no que eran habituais Manu Chao ou Emir Kusturica. En marzo de 2016, a Seguridade Social sacou a subasta os terreos que quedaban, 32.000 metros cadrados, por 1,5 millóns de euros, e adxudicouna a unha empresa de autocares por 412.000. Un empresario, antigo «muchacho», que pretende desenvolver alí un proxecto educativo que salvagarde o legado do Padre Silva, reclamou xudicialmente a anulación da subasta e mellorou a oferta a 615.000 euros. O goberno local de Ourense (PP) rexeitou protexer a finca de Benposta no futuro Plan de Urbanismo, como pedían a oposición e o empresario. Xaneiro de 2019, a empresa agora propietaria reclama xudicialmente o desaloxo dos 25 habitantes que quedan en Benposta. Son aqueles rapaces, que Silva consideraba os seus fillos, os mesmos que levantaran co seu traballo esta cidade revolucionaria, e que anos despois son os protagonistas do seu triste final.\nTags: Benposta, Circo, Ciudad de los Muchachos, educación, infancia, Ourense, Padre Silva, urbanismo, Xunta\nEste artigo tamén está dispoñible en: CastelánPasou no comezo dos tempos. Cando ata pouca rivalidade fútbolística había: o Deportivo levaba ...


ANPA AGROMAR AGOLADA: Os sindicatos acusan a Educación de "desprezar o profesorado" e abandonan a mesa de negociación\nOs sindicatos acusan a Educación de "desprezar o profesorado" e abandonan a mesa de negociación\nTodas as organizacións sindicais do ensino con representación na Mesa Sectorial docente: CIG-Ensino, CCOO-Ensino, FETE-UGT e ANPE, abandonaron este xoves a reunión acusando a Consellaría de Educación de "desprezar" o profesorado galego e de "vulnerar as canles de negociación legalmente establecidas".\nCren que a Consellaría convocou a Mesa Sectorial "para cumprir cos trámites preceptivos, sen a vontade real de recoller ningunha das propostas"\nA representación de mestres e mestras considera que a Consellaría "como xa fixo no seu día co Decreto de Comedores Escolares", convocou a Mesa Sectorial "para cumprir cos trámites preceptivos, sen a vontade real de recoller ningunha das propostas das organizacións sindicais, e sen dar apenas tempo para analizar e debater os Currículos de Primaria e FP Básica". Na xuntanza, os sindicatos esixiron que se convocase unha nova Mesa na que, con tempo suficiente, se tratasen os devanditos Currículos e que, unha vez realizada a Mesa, o texto resultante se remitise para o seu tratamento ao Consello Escolar de Galicia, que ditaminaría sobre o texto.\nPara os sindicatos, isto evidencia "a improvisación e o despropósito máis absolutos en relación coa aplicación da LOMCE, pois estes currículos teñen que se aplicar para o curso que vén, cando malamente van estar publicados días antes do inicio de setembro"\nPara os mestres e mestras, o desprezo da Consellaría ás canles de negociación demóstrase no feito de que antes de se realizar esta Mesa a Consellaría xa ten convocado o Consello Escolar para tratar ambos os currículos. No caso de FP Básica a Permanente do Consello Escolar de Galicia xa emitiu ditame, e no de Primaria solicita as emendas sobre un texto que aínda non foi negociado na Mesa Sectorial. Isto significa para os sindicatos que non se terán en conta ningunha das achegas realizadas polas organizacións.\nPara os sindicatos, isto evidencia "a improvisación e o despropósito máis absolutos en relación coa aplicación da LOMCE, pois estes currículos teñen que se aplicar para o curso que vén, cando malamente van estar publicados días antes do inicio de setembro". Ante esta situación, sinalan, "o máis sensato sería adiar a aplicación da LOMCE", mais a Consellaría de Educación, din, "está máis interesada en facer seguidismo do Ministerio de Educación, ca en velar polo bo funcionamento do Sistema Educativo Galego".\nMarxinación do galego na FP\n"Ao non existir practicamente materiais en galego, esta lingua segue ocupando un lugar marxinal nestas ensinanzas"\nA Coordinadora de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (CGENDL) remitiulle este xoves unha carta a Valentín García Gómez, secretario xeral de Política Lingüística da Xunta de Galicia, alertando da "marxinación da lingua galega nas ensinanzas de FP". A CGENDL lembra que o Decreto de 2010, que garantía un mínimo dun 50% de enisno en galego na FP, "non se está a aplicar na realidade posto que a Consellería nunca realizou un reparto de linguas por módulos na FP e, ao non existir practicamente materiais en galego, esta lingua segue ocupando un lugar marxinal nestas ensinanzas".\nAdemais, estas carencias súmanse "á disponibilidade unicamente en castelán dos materiais na modalidade de FP a distancia" e "á ausencia de contidos referidos á realidade galega e ao uso vehicular do idioma, entre outros aspectos, no Borrador do Decreto que regula a FPBásica".


blog de loli: 10/07\nDéixovos o video que fixo o PSdeG-PSOE a conto das declaracións de Mariono Rajoy sobre o cambio climático. Podedes botar unhas risas,pero sobre todo...pasade dos que son como Rajoy e o seu primo, o cambio climático é unha ameaza real para o noso planeta e as nosas vidas.\nPublicado por Loli Rodríguez ás 9:39 4 opinades que...\nCada día teño máis claro que os grupos políticos non acertaron á hora de propoñer e votar o Valedor do Pobo.\nNon empezou ben a súa andaina facendo unhas declaracións sobre a nosa lingua que poderían merecer moitos cualificativos salvo o de afortunadas.\nNon é a idea que eu teño do que debe ser o Valedor do Pobo, non é propio desta institución que o seu titular faga declaracións como as que fixo sobre a lingua galega, sobre todo porque creo que estas non coinciden co que pensan maioritariamente os galegos.\nO señor López debe ser un destes personaxes que cando chega a un cargo público gusta de saír en todos os sitios, de xerar polémicas coa única intención de ver a súa foto nos xornais, porque se non, non o entendo.\nLogo desas primeiras e desafortunadas declaracións, viñeron outras non menos graves. O Valedor pensa que non é necesario que a Xunta de Galicia xestione as competencias de tráfico, tema mediático por excelencia nas últimas semanas.\nPara unha vez que os grupos políticos están de acordo en algo, ten que saír o Valedor a opinar o contrario. E digo eu, case parafraseando o Presidente da Xunta de Galicia, pero de xeito máis informal, a este home quen lle deu vela nese enterro?\nE como non hai dous sen tres, esta semana atopo que o Valedor tramita dúas queixas de oficio ante o Concello da Coruña e unha no Concello de Santiago polo tan traído e levado tema do botellón.\nEmpezo a pensar que é un problema de ego, pois neste tema concreto existe unha preocupación da Administración local, e mesmo da Xunta de Galicia, polo conflito que o botellón xera nalgunhas cidades.\nSupoño que a interpretación que se lle debe dar a esta actuación é que intenta defender o dereito dos veciños a descansar. O que me pregunto é, quen defende o dereito ó ocio da mocidade? Quen defende as mozas e mozos galegos da criminalización que están sufrindo por parte dalgúns medios de comunicación? Por que non se dedica a poñer sentido común a todo este tema en lugar de botar máis leña ó lume?\nE é que neste tema concreto un dos sectores implicados, como é o da mocidade, é o que está máis desvalido. Ou alguén contou con nós en todo este tema? Alguén nos fixo partícipes da busca da solución? Alguén nos preguntou por que facemos botellón? Alguén se cuestionou por que os adultos teñen dereito a usar os espazos públicos e ós máis novos se lles restrinxe este uso? Ou é que neste país só bebemos os mozos e mozas, só nós facemos ruído ou só nós temos carencia de educación ambiental?\nNon quero frivolizar con este tema, porque entendo que hai que conciliar o dereito dos veciños a descansar co dereito da mocidade a divertirse. O único que digo é que ninguén está contando con nós, coa mocidade, á hora de buscar posibles alternativas.\nE tampouco conta con nós o Valedor do Pobo. A impresión que dá é que quere ser o neno no bautizo, o noivo na voda e o morto no enterro. E non creo, sinceramente, que ese sexa o seu papel.\nEn fin, por se tiñamos carencia de superheroes en Galicia, nace o Supermán Galego, Benigno López, a salsa de todos os guisos.\nPublicado por Loli Rodríguez ás 22:04 0 opinades que...\nO importante non é o video, o importante son as medidas tomadas polo goberno socialista de Rodríguez Zapatero para mellorar a vida dos e das españolas.\nEn calquera caso, déixovolo para que disfrutedes del e non olvidedes a subida das pensións, do salario mínimo interprofesional, o aumento das bolsas, a ampliación de dereitos, o estatuto dos autónomos, a lei de dependencia, a lei de igualdade, as maiores inversións do Estado en Galicia de tódolos tempos, a disminución do paro, os 240 euros para axudar a alugar unha vivenda, o recoñecemento da pluralidade de España, a lei de memoria histórica....\nPublicado por Loli Rodríguez ás 10:56 2 opinades que...\nPor unha vez vou a estar dacordo con Carod Rovira. O pasado martes, no programa de RTVE "Tengo una pregunta para usted" mostrou a súa disconformidade con que unha participante lle chamase José Luis en lugar de Josep Lluis.\nHai moita xente que non entendeu o seu cabreo, e o que eu non entendo e porqué non o entenderon. Sí se chama Josep Lluis chámase así e non doutra maneira. Porque digo eu que a George Bush chamásmolle polo nome en non Jorge Arbusto, por poñer un exemplo, que habería mil.\nE tiña razón Carod cando dicía que igual que sabemos pronunciar Schwarzenegger, que eu casi non sei nin como se escribe, pois con maior razón deberíamos coñecer unha das linguas de España como é o catalán. E iso non significa obligar a ninguén a aprender aquelo que non queira ou a expresarse nunha lingua que non lle apeteza, pero creo que non é moito pedir que a un lle chamen polo nome. Non creo que se pida nada imposible cando pedimos que se respete a pluralidade de España, as distintas realidades nacionais que existen no territorio, a cultura galega ou a catalana que, evidentemente, non son iguais que a murciana, por exemplo. Non creo moito pedir que se respete a nosa lingua, ven sendo unha cuestión case de sentido común.\nIgual que a un Sergio de Valladolid lle gustará que lle chamen Sergio e non Sergi ou Serxio, a un Josep Lluis lle gusta que se refiran a él polo nome e non que lle chamen dunha maneira distinta.\nEn fin, que non teño máis remedio que estar dacordo con Josep Lluis.\nP.D. Quería poñervos o video pero non son capaz de subilo ó blog. Así que pinchade aquí si queredes velo.\nPublicado por Loli Rodríguez ás 0:32 8 opinades que...\nEtiquetas: cataluña, lingua, política, televisión\nEste fin de semana largo estiven de turismo de relax coa familia e os amigos, que boa falla me facía. Temos un país marabilloso! Déixovos algunhas das fotos que fixen:\nSima na Praia das Catedrais\nCanto rodado de curiosa forma na Praia das Catedrais\nFonmiñá, suposto nacemento do Miño\nFogos artificiais no San Froilán\nPedregal de Irimia, aquí sí nacemento do Río Miño\nPublicado por Loli Rodríguez ás 23:58 4 opinades que...\nEtiquetas: Galicia, viaxes\nPublicado por Loli Rodríguez ás 11:01 3 opinades que...\nAsistimos estos días á polémica desatada en torno a unha rapaciña de 8 anos que desexaba levar o velo á escola. Sucedía nun colexo de Girona, e o director do centro, amparándose no reglamento do mesmo, non permitía que a nena o levase.\nUn país como o noso, no que moitos tiveron que marchar fora a buscar un futuro mellor, costa entender que pasen este tipo de cousas. Aínda que logo, si nos miramos ben, non extraña que pasen. Vamos de progres, de tolerantes, de defensores da liberdade...pero aínda nos queda moito.\nNon sei si a algunha galega lle terían prohibido na Arxentina, por exemplo, que usase o pano que levan moitas das nosas "avoas", pero supoño que non.\nNon entendo a diferencia que hai entre que unha nena leve un velo e outra leve un crucifixo, por exemplo. Os dous son símbolos relixiosos, e non creo, como o PP, que haxa que deixar un porque simbolice á relixión maioritaria e prohibir o que represente á minoría.\nSempre tiven moitas dúbidas con este tema, pois dábame que pensar si non estaríamos permitindo unha discriminación ó permitir que as rapazas levasen o velo. Mais despois de darlle voltas, creo que a discriminación está só na nosa cabeza. A interpretación que do uso do velo se fai en Occidente é para nós para quen supón un problema, non para os musulmáns.\nQuen había de discriminar a esa nena sinón nós, os españois? Discrimínase ela por levar o velo? Eu creo que non, simplemente decide vivir a súa relixión libremente. E nós, os occidentales, os teóricos defensores da liberdade por riba de todo, pretendemos prohibirllo.\nQuen somos nós para decir que sí ou que non? Acaso faille dano a alguén ou a sí mesma?\nEn fin...moito nos queda por avanzar...\nPublicado por Loli Rodríguez ás 19:46 4 opinades que...\nEtiquetas: política, relixión


cera para o hexágono – …Estíbaliz Espinosa… palabra ciencia canto\nPublicado porestíbaliz...espinosa río 6 Febreiro 2016 12 Febreiro 2016 Publicado enliteratura: esmelga de textos propiosEtiquetas:Antía Otero,Carlos Negro,Celso Fernández-Sanmartín,Dores Tembrás,Poesía Hexágono,Yolanda Castaño\nNo 2015 saía zumbando á luz un ensaio hexagonal sobre experiencias e didácticas de poesía nas aulas. A iniciativa partiu das laboriosas editoras da colmea de Apiario e fomos 6 as persoas convocadas a dar o noso enfoque, inaugurándose cun limiar de Agustín Fernández Paz: Yolanda Castaño, Carlos Negro, Celso Fernández Sanmartín, Dores Tembrás, Antía Otero e eu mesma, ofrecimos algunhas das nosas perspectivas sobre o tema.\nNo meu caso non me cinxín ao xénero poético, entendendo que a poesía pode impregnar tamén unha boa prosa ata volvela prosa poética. Collín a literatura en xeral, o pulo de poñerse a escribir/ler/ artellar poema, relato, conto…\nPoesía Hexágono conforma un vademecum da palabra que brinda nutridas experiencias e ángulos ás veces insólitos, así como propostas e alternativas de traballo na aula. Un hexágono que, visto de preto, vaise parecendo máis ben a un icosaedro.\nEste é o comezo do pequeno ensaio que acheguei titulado «Curioseando» e centrado na siamesidade de dúas irmás do pensamento crítico como son a ciencia e literatura. Se queres seguir lendo e completalo coas propostas e olladas compostas das outras cinco abellas, podes adquirir o volume aquí.\nA imaxe que acompañou o meu texto foi unha fabulosa astrofoto con sapiens, ceo estrelado de Gutiriz e telescopio, cortesía de Óscar Blanco.\nE unhas das últimas críticas ao libro foi esta n’A Sega.\nExperiencias para obradoiros literarios\ne didácticas sobre a curiosidade ciencia+literatura\n:: abrente ::\nHai tempo facíasenos chegar a unha aparente encrucillada na adolescencia: ou letras ou ciencias. Como disxuntiva tiña o seu aquel inapelable e unha debía decantarse por un camiño ou outro, de cara ao porvir. Ninguén parecía consciente, e se o era tanto tiña, das bisavoas comúns deses dous xeitos de pensar e meter o dedo no ollo do mundo.\nA curiosidade científica e a curiosidade humanística son a mesma. Coma a moitxs outrxs antes ca min, sempre me pareceu obvio. Quizais porque fun unha das moitas ás que se lles deu por abrir ollos de vaca en laboratorios para logo dedicarse o resto da vida a abrir ollos nas páxinas, sen que me acabasen de cicatrizar os primeiros. A historia vai chea de figuras prometeicas [por que non tamén pandóricas?] que non creron nesa encrucillada: Tales, Téano, Platón, Aristóteles, Hipatia, da Vinci… dábanse a reflexionar sobre o humano e o natural, en plan promiscuo: a política e os animais, os sentidos e o universo, a materia e a memoria. Estudos recentes sobre o cerebro desmenten o mito dos hemisferios, dereito intuitivo/esquerdo analítico: disque aí dentro, baixo esa cúpula de planetario -ou de caverna platónica- do cranio, as cousas campan en turbulencias, remexidas e batidas.\nNon nos enganemos, cando o ser humano se puxo a escribir non o fixo sedento de ficción: esta xa viña engordando de boa proteína as épicas orais, mitos cosmogónicos e demais. Que saibamos, a escritura nace en Mesopotamia como garantía de non confundírense nas contas, transaccións comerciais e iso. Cuñas que inmortalizan número de ovellas, quen vendeu a quen, por canto e por que. Pouca poesía nas ovellas. Ou seica si. Un primixenio bucolismo de rexistradora mercantil.\nSexa como for, a escrita enchoupouse de todos os saberes de por entón, os ancestrais e máxicos, orais e intraducibles… para todo buscouse grafía, graffiti, tal e como seguimos a facer hoxe nas relacións virtuais, con emoticonas, hashtags, abreviaturas, etc. A escrita foi creativa pero tamén coidadosa coa fala, é dicir, curiosa no sentido etimolóxico latino: cura=coidado.\nDa miña experiencia en obradoiros con nenos, e da miña memoria de ser nena tamén, coido que a única materia da infancia é a curiosidade: vimos a este mundo ávidos e intrigados. A vida é ávida. Rescatar esa avidez e esa intriga, a entrega á marabilla e á disciplina da marabilla -por paradoxal que soe-, é o que nos converteu tanto en literatos curiosos e rutineiros coma en científicos apaixonados perdidos.\nÉ triste que moitas nos sigamos a identificar con aquela ironía de Bernard Shaw: «Tiven que interromper a miña educación para asistir á escola». E, porén, en xeral a miña experiencia co sistema educativo non estivo mal e quedo coas grandes profesorxs coas que me enxertei; así e todo lamento o patrón que nos encamiña ao despacheo universitario, premiando a ortodoxia e a réplica exacta.\nO que segue é unha aproximación a algunhas «enxeñerías» para nos enfrontar ao literario sen perdermos de vista conceptos da física, a matemática ou o eido cibernético; a boa literatura retorce a lingua coma un trapo, é boa porque é constrictor, e tamén flúe, trata de dicir sen dicir ou dicindo algo en curva asintótica ao dicir cotián; recablea a lingua para, nun pinchacarneiro moi Wittgenstein, este mundo expanda os seus límites en tanto expandimos os límites da nosa linguaxe. Quizais confío de máis na linguaxe. E non nunha soa. Linguaxes, por sorte, hai a eito.\nRecablear a escrita é pensar o impensable. Quen o probou, sábeo ben.\n✫ POEMAS ESTRELADOS\nconstelacións e furados negros de papel\nUnha actividade que pode funcionar en talleres, sobre todo cos máis cativos, é a de hibridar poemas e astronomía: as estrelas son coma un patrimonio inmaterial da humanidade –que o resto de exoplanetas e seres vivos me desculpen por escribir semellante cousa: en vez de humanidade, poñamos da animalidade, da biodiversidade, en fin, complicado contentar mesmo os que nin sequera coñecemos-: un dos patrimonios máis primordiais e vertixinosos de todos, as estrelas. Non cómpre saber demasiado para marearse con elas e admiralas; é máis, é moi posible que o camiño do coñecemento comece precisamente por marearse con elas e admiralas.\nPodes seguir lendo se adquires o libro aquí


BIBLIOTECA DE CESPÓN: DÍA MUNDIAL DAS PERSOAS CON DISCAPACIDADE\nA Asociación AMICOS desenvolveu unha serie de actos en Boiro para conmemorar o Día Internacional da Discapacidade. Representantes dos concellos e escolares de toda a comarca apoiaron esta iniciativa reivindicando a inclusión social e a igualdade de oportunidades para todas as persoas.\nBoiro foi o lugar elixido por AMICOS para reivindicar os dereitos das persoas con discapacidade nesta data na que se pretende facer visible a esta colectivo. Ademais dos usuarios e familiares da asociación, no acto participaron máis de catrocentos escolares de toda a comarca. OS alumnos e alumnas de 5º e 6º do noso centro estiveron participando neste acto. Os membros da entidade deron lectura a un manifesto reivindicando unha sociedade xusta con igualdade de oportunidades para todos e a promoción dunha educación que fomente a autonomía das persoas con discapacidade. O acto rematou cunha solta de globos trala que os escolares participaron en diversos xogos e actividades educativas sobre igualdade.\nPublicado por Biblioteca Cespón Etiquetas: DÍA INTERNACIONAL DA DISCAPACIDADE


Cesga - Aloxamento de servidor físico Política de Cookies\nEste servizo contempla o aloxamento dun servidor propiedade do usuario no CPD do CESGA, e está orientado a usuarios cun perfil de coñecemento medio-alto. Ao non ser administrado polo CESGA, calquera actuación sobre o sistema, máis aló dos propios problemas que poidan xurdir no aprovisionamento, serán facturados por horas completas a tarifas vixentes.\nHai que ter en conta que os servidores necesitan un determinado mantemento periódico. Polo que se non se ten capacidade e/ou coñecementos para facelo debería optar pola contratación dun servizo de soporte ou delegar esta tarefa nalgunha persoa/empresa.\nA máquina así aloxada contará cun servizo de monitorización automático, alertando de posibles problemas ante perda de conectividade.\nO servizo de aloxamento pode complementarse con servizos adicionais (backups, monitorización detallada de servizos, etc..)\nAs condicións que se inclúen nun aloxamento estándar son:\nConectividade a internet redundante a RECETGA/RedIris.\nUnha (ou varias segundo o caso) IP pública/s para o seu acceso a/desde internet.\nAcceso total por SSH ou Terminal Server ao servidor segundo corresponda.\nAcceso físico restrinxido ao servidor.\nLocal acondicionado con temperatura controlado.\nTécnico de soporte á instalación (8h).\n(Opcional) Backup xestionado polo CESGA.\n(Opcional) Monitorización detallada de servizos.\nPara realizar a solicitude por vía telemática debe de cubrir adecuadamente na sección de Soporte a Usuario o Formulario de Solicitude de aloxamento de servidor (seleccionando no campo Tipo: "Servidor físico").\nO custo do servizo ten en conta o espazo físico ocupado no armario onde é aloxado, o consumo eléctrico do hardware e de climatización asociado a devandito hardware, o porto do conmutador ao que está conectado, así como un mínimo de 8 horas de soporte por parte dos técnicos do CESGA.\nRealizárase unha oferta concreta coa análise de cada caso particular segundo requirimentos e condicións do proxecto no que se enmarque.\nO servizo adscríbese á política xeral de uso de servizos do CESGA, podendo consultarse esta na área de Soporte a Usuarios: Política xeral de uso aceptable.\nManual de boas prácticas en administración de servidores (castelán)\nFormulario de solicitude de aloxamento de servidor\nPolítica xeral de uso aceptable


La gran misa patólica | Culturactiva\nLa gran misa patólica Leo Bassi\nLa Gran misa Patólica non é unha obra de teatro, senón unha adaptación ao escenario dunha verdadeira “misa” bufonesca da famosa Iglesia Patólica. O gran bufón Leo Bassi, ademais de ofrecer as misas na súa Santa Sede, tamén emprende viaxes evanxélicas ao redor do orbe para provocar gargalladas e aplausos de consensos con preguntas e reflexións básicas sobre a liberdade de expresión, a ciencia e a tecnoloxía ou a relixión.\nLa Gran misa Patólica non é unha obra de teatro, senón unha adaptación ao escenario dunha verdadeira “misa” bufonesca da famosa Iglesia Patólica. Desde a súa inauguración o 28 de decembro de 2012 en Madrid, esta Igrexa ten un centro de culto chamado El Paticano de Lavapiés, dedicado á adoración dun pato de goma amarelo “redentor” (que mesmo mereceu o protagonismo na Festa da Auga o Día de San Roque 2016, en Vilagarcía, con Bassi de pregoeiro). Alí celébranse regularmente misas e acontecementos como vodas e bautizos coa súa propia liturxia. O gran bufón Leo Bassi, ademais de ofrecer as misas na súa Santa Sede, tamén emprende viaxes evanxélicas ao redor do orbe para provocar gargalladas e aplausos de consensos con preguntas e reflexións básicas sobre a liberdade de expresión, a ciencia e a tecnoloxía ou a relixión


Un novo estudo realizado por investigadores franceses detecta riscos para a saúde en tres millos transxénicos | Consumer\nUn novo estudo realizado por investigadores franceses detecta riscos para a saúde en tres millos transxénicos\nAmigos da Terra lembra que España é o único país da UE que permite o cultivo dunha destas variedades a gran escala\nCientíficos franceses das universidades de Caen e Rouen realizaron un estudo sobre tres variedades de millo modificado xeneticamente que mostra claras evidencias de riscos para a saúde, informou Amigos da Terra. España é o único país da Unión Europea (UE) que permite o cultivo dun destes millos, MON810, a gran escala, apuntou a ONG, que lembrou que os outros dous millos están autorizados para a súa importación e para a súa entrada en alimentación humana e animal. Diversas organizacións de agricultores, consumidores e ecoloxistas esixen que se aplique o principio de precaución e prohíbanse os cultivos e alimentos transxénicos.\nEste traballo realizouse a través de ensaios levados a cabo pola propia multinacional Monsanto, que comercializa o tres millos. O equipo científico examinou os datos de probas con ratas que se presentaron para conseguir a súa autorización, que eran ata agora confidenciais e foron obtidos en moitos casos por vía xudicial. Os autores subliñan que é a primeira vez que estes ensaios confidenciais que Monsanto presentou para autorizar os seus produtos son revisados por investigadores independentes.\nOs científicos atoparon ao analizar os datos evidencias claras de riscos para a saúde en parámetros sanguíneos asociados coas funcións renais e hepáticas. Os cambios observados co tres millos transxénicos seguen patróns típicos de disrupciones no sistema metabólico. O equipo tamén critica a forma na que os datos foron analizados por Monsanto, sen cumprir os estándares estatísticos internacionais nin os estándares para ensaios alimentarios. O tres millos teñen, con todo, o visto e prace das autoridades europeas, que permitiron a súa importación para entrar na alimentación humana e animal en Europa e un deles, o MON810, cultívase sobre todo en España, explicou Amigos da Terra.\n“Estes estudos demostran que non é posible garantir a seguridade dos alimentos transxénicos. Debemos aplicar o principio de precaución e retirar os transxénicos da nosa agricultura e a nosa alimentación”, indicou David Sánchez, responsable de Agricultura e Alimentación de Amigos da Terra. Pola súa banda, Ana Etchenique, vicepresidenta da Confederación de Consumidores e Usuarios (CECU), afirmou que non é posible que un goberno “escoite antes á industria que aos cidadáns”. Etchenique sinalou que o Executivo ten que velar por prácticas agrícolas responsables, pola seguridade dos alimentos e pola saúde dos cidadáns. “Por que o noso Goberno non segue os pasos de países como Francia, Austria ou Alemaña, que xa prohibiron o cultivo de transxénicos?”, preguntouse.\n“O Goberno non pode pór máis escusas, ten que protexer os modelos de agricultura social e sustentable, que xeran emprego no medio rural e responden á demanda social de alimentos sans e de calidade. Ten que prohibir, dunha vez, o cultivo de transxénicos en España” esixiu Andoni García, membro da executiva da Coordinadora de Organizacións de Agricultores e Gandeiros (COAG).\nespaña maíces-gl realizado saúde transxénicos


Merecemos outra cousa - La Opinión de A Coruña\nMerecemos outra cousa\nXa sabemos que os cabezas de lista, que son os encargados de difundir a boa nova do argumentario que logo ducias e centos de seguidores espallan por todos os currunchos, non se ateñen moi exactamente á verdade nos seus discursos. Que non o fagan nos mitins ten un pase. Pero que en plenos debates televisados, onde se supón que se contrastan as distintas opcións que ten o electorado -ou as que as Xuntas Electorais teñen a ben considerar que ten o electorado- debería estar tipificado penalmente como publicidade enganosa, senón como estafa.\nNon debería perder tempo en debullar todas as mentiras que dixo Santiago Abascal. As súas afirmacións tiñan aínda mais buracos que a súa vida laboral, desde a de que o 70% das agresións sexuais colectivas están cometidas por estranxeiros ata que os primeiros días nos conflitos en Cataluña non se lles permitía aos axentes dos corpos policiais usar material antidisturbios. É perder o tempo porque cando días despois nunha entrevista lle amosaron ao líder da ultradereita os datos que desmentían esas afirmacións, el argumentou que se limitou a dicir o que era o que a xente pensaba. Non deixa de ser curioso que alguén que pretende xestionar gobernos, e de feito é socio en algúns, se basee no que a xente (algunha) pensa que é certo, e non no que é realmente certo. Na miña inxenuidade sempre pensei que a condición imprescindible para tomar calquera decisión é ter a información maior e mellor posible, quitado que sexas un Jedi e actúes segundo lle preste á Forza. Pero é inxenuidade: o problema non é tanto ter tanto solucións equivocadas e perversas para os problemas, senón inventar problemas para impoñer as túas solucións. Facer preguntas tipo "que se vai facer para deter o efecto chamada" (efecto inexistente) lémbrame aquela que dicían que lle fixeron ao arcebispo primado de Irlanda cando foi a New York: "Monseñor, está preocupado polo exceso de prostíbulos en Manhattan?". "Ah, hai moitos prostíbulos en Manhattan?", contestou o despistado monseñor, que ao día seguinte leu nos titulares: "O arcebispo de Irlanda pregunta se hai moitos prostíbulos en Manhattan".\nO que me fascina -por dicir algo- non son as opinións, que non todas son respectables, pero todos teñen dereito a expresalas, senón os datos e os feitos, que son interpretables, pero non maleables. Cando Pedro Sánchez di que desde o 3º trimestre de 2018 se crearon 530.000 empregos, o interpretable é que tipo de emprego, se indefinido ou de un día, se valen para manterse ou unicamente para sentirse ocupado. Pero o dato non é certo: segundo a EPA foron 360.000, unha cifra que pode estar ben, mal ou ben pero escasa, pero que difire en 170.000 postos de traballo dos que asegura o candidato a represidir España que se crearon baixo o seu mandato. Tamén se equivocou -poñamos que se equivocou- Pablo Casado cando dixo que o consentimento sexual xa estaba moi claro no código penal de 1822, cando a liberdade sexual non foi recoñecida ata o de 1989, e o consentimento no de 1822 non se refería para nada a iso. Tampouco ten razón Albert Rivera cando pediu que se esixa un mínimo dun 3% de votos en todo o territorio para chegar ao Congreso "como en toda Europa". Só en Italia e en Alemaña hai esas barreiras, pero con excepcións. Ou que a caixa das pensións estea baleira (pese a todos os esforzos de Rajoy, non o está). Pablo Iglesias tampouco dixo a verdade cando acusou ao fondo Blackstone de ser o meirande caseiro de España: é o maior empresario, pero a maioría son particulares.\nTodo isto pasa por dúas cousas. Porque os xornalistas que interveñen nos debates televisados na fan de xornalistas, senón de árbitros de baloncesto e cronometradores. E porque mentirlle ao electorado non penaliza electoralmente.


latin1\tO IV Trail da Filloa volve o 9 de febreiro cunha nova proba deportiva. Noticias do Concello de Zas\nEsta mañá presentouse no salón de plenos do Concello de Zas a IV edición do Trail da Filloa que se celebrará o vindeiro 9 de febreiro e que chega con importantes novidades.\nUnha das principais novidades deste evento organizado pola Asociación Deportiva Monte Brondo, en colaboración co Concello de Zas, é a incorporación dunha nova proba deportiva que, ao igual que as outras tres non ten carácter competitivo. Trátase dunha andaina longa de 18 quilómetros que sairá ás 09:20 horas da praza do Concello de Zas. En total haberá catro probras diferentes abertas a toda a veciñanza: un trail longo de 26 quilómetros e cun desnivel de 1350 metros aproximadamente; un trail curto de 17 quilómetros con 700 metros de desnivel; unha andaina curta de 12 quilómetros e unha andaina longa de 18 quilómetros. Todas as probas disputaranse ao longo da mañá con saída dende a Praza do Concello de Zas mentras que a chegada estará no pavillón municipal de Zas.\nO percorrido é outra das novidades desta cuarta edición xa que se incorporarán novos camiños que levan varios anos pechados pola maleza e que agochan varios elementos do noso patrimonio, entre eles unha abellariza.\nDavid Fernández, da A.D. Monte Brondo; Manuel Muíño, Alcalde de Zas, e Montse Solis, protagonista do cartel e gañadora do trail curto do ano pasado, foron os encargados de presentar con todos os detalles o IV Trail da Filloa. Muíño aproveitou a ocasión para felicitar aos organizadores polo éxito das pasadas edicións así como por darlle a noraboa pola iniciativa que foi unha das primeiras que se organizou na zona.\nOs/as interesados en participar, poden formalizar xa a súa inscrición a través da plataforma Galitiming (https://inscripciones.galitiming.com/inscripcion/iv-trail-da-filloa-zas/inscripcion_datos/) e aproveitarse así dos descontos para os primeiros anotados. O custe é de 15€ para o trail longo, 12€ para o trail curto, 9€ para a andaina longa e 8€ para a curta. A partir do 1 de febreiro, o prezo das probas pasará a ser 18€, 15€, 11€ e 10€ respectivamente. O número de prazas por cada unha das probas está limitado e o prazo de inscrición remata o 5 de febreiro.\nHaberá varias categorías (absoluta, sénior e veteranos) e os participantes teñen que ter cumpridos os 16 anos para participar no trail curto e 18 anos para o longo. Na seguinte ligazón pódese consultar o reglamento do IV Trail da Filloa (https://inscripciones.galitiming.com/inscripcion/iv-trail-da-filloa-zas/ficheros/?filetype=reglamento).\nTodos os participantes contarán con seguro de accidentes durante a proba. A inscripción dá dereito a participar na proba, seguro, avituallamentos, aparcamento, duchas e degustación dun dos pratos típicos de Zas: filloas.


Ás 17:25 horas do martes, dúas patrullas da Unidade Territorial de Policía de Barrio trasladáronse ao Poboado de Nazaret (Carqueixo) por un aviso de incendio. Unha vez no lugar compróbase que se trata de lume en monte baixo, con perigo de expansión debido ao forte vento existente nese momento. Traballan na extinción do lume tanto o Servizo de Bombeiros de Lugo como a Brigada Forestal da Xunta de Galicia, sendo necesario, nalgún momento, para facilitar o seu traballo e impedir a creación de perigo para a circulación rodada, o corte da estrada de Bóveda.\nÁrbore con risco de caída sobre vivenda\nDurante a tarde do martes, os axentes de Policía de Barrio trasladáronse a Bacurín, onde un veciño denunciara a existencia dunha árbore de grandes dimensións que ofrecía perigo de caer sobre a súa casa. Unha vez no lugar, os axentes comprobaron que parte da citada árbore inclinábase perigosamente sobre a vivenda (segundo o requirente varias ramas caeran xa en ocasións anteriores), polo que requiriron a presenza dos Bombeiros, que procederon a realizar unha poda selectiva para alixeirar peso e altura da árbore e minimizar así o risco de caída.\nDurante os filtros de seguridade viaria sorprendeuse a un condutor que manexaba o vehículo pola rúa Río Cabe baixo a influencia de bebidas alcohólicas. Os policías da Unidade de Atestados realizaron as probas de alcoholemia preceptivas, nas que lanzou resultado positivo de 0.87 e 0.84 miligramos de alcol por litro de aire expirado; motivo polo cal se instrúen dilixencias por un presunto delito contra a seguridade viaria, polo procedemento de xuízo rápido.\nPresuntos malos tratos familiares\nÁs 14:15 horas do martes, cando unha patrulla de Policía de Barrio atópase realizando labores de vixilancia no mercadiño do Parque da Milagrosa, é requirida por varias persoas que manifestan ver como un pai dera varios azoutes ao seu fillo menor, lanzándoo ao chan e zarandeandoo con forza. Os axentes proceden á localización do home, que recoñece rifar ao seu fillo por ouriñarse encima pero que non o agrediu en ningún momento. Os policías requiren a presenza dunha ambulancia, que se presenta aos poucos instantes e realiza unha valoración do menor, indicando os sanitarios que non presenta ningún tipo de signo externo indicativo de sufrir unha agresión. No lugar dos feitos tamén se presenta a nai do menor. Con todo o actuado e pescudado ata o momento inícianse dilixencias policiais.\nMolestias por ruídos\nÁs 7:10 horas recíbese un requirimento, na Sala do 092, por molestias provocadas por ruídos procedentes dunha vivenda na Ronda das Fontiñas, onde o requirente solicitaba que se realizase unha medición do nivel sonoro. Se comisiona no lugar unha patrulla de Policía de Barrio, con apoio da Unidade de Atestados. Unha vez alí, os policías comproban que os ruídos cesaron, aínda que, a través do oco que conformaba a porta de acceso ao piso, que se atopaba entreaberta, observan a varios mozos que se atopan recollendo diversos obxectos, entre os que se atopan botellas de vidro, aínda que sen que haxa música nin outro tipo de ruído fóra do normal. Unha das rapazas, que manifesta ser familia dos propietarios da vivenda, é advertida das queixas recibidas, ante o cal manifesta que efectivamente levaran a cabo unha celebración, sen ser conscientes das molestias causadas.\nMediación en conflito privado\nDurante a mañá do luns, os axentes de Policía de Barrio acudiron a Poutomillos, ao recibirse un aviso sobre dúas persoas que impedían o paso a un vehículo. Unha vez no lugar, os axentes comproban que se trata dun problema familiar, relativo á propiedade de leiras e dereitos de paso polas mesmas, aínda que, durante a discusión, unha das mulleres implicadas (que tentaban impedir a saída do automóbil dunha leira por ese lugar) refería ser golpeada coa defensa do turismo nas pernas, aínda que non presentaba ningunha lesión aparente. Tras facilitar a saída do vehículo, os axentes informan a todos os implicados dos dereitos que lles asisten, así como do procedemento que deben seguir para presentar algún tipo de reclamación ou denuncia.\nLocalización e precinto de vehículo\nDurante a mañá do martes, unha patrulla de Policía de Barrio, procedeu á localización dun vehículo cuxa localización, depósito e precinto fora solicitada pola Dirección Xeral de Tráfico ao atoparse circulando, desde fai máis dun ano, sen seguro nin ITV. Devandito automóbil foi trasladado ao Depósito Municipal de Vehículos e precintado no lugar.


Montjuïc (A voapluma, Diario de Ferrol, 12/11/2000) - Xavier Alcalá\nHome Galego Hemeroteca A voapluma (Diario de Ferrol) Montjuïc (A voapluma, Diario de Ferrol, 12/11/2000)\nMontjuïc (A voapluma, Diario de Ferrol, 12/11/2000)\nXavier Alcalá 22nd Marzo 2017\t A voapluma (Diario de Ferrol) / Galego / Hemeroteca\nA mañá era incerta e o Atlántico parecía chumbo; mais, logo de hora e media de avión, o sol anilaba o Mediterráneo.\nO traballo en Barcelona transcorreu fronte a unha fiestra ampla, aberta a cumes coroados por torres de telecomunicación e a vella silueta do Tibidabo.\nPróximo, Montjuïc coa súa fortaleza sobranceira e, embaixo, contra a arxila cremosa do cantil, o grande cemiterio que provoca a humorada: os empregados da empresa van poder contemplar a Resurrección da Carne en directo…\nAo medio día, canseira e xantar -insipidamente, nas dificultades da cidadona dinámica, capaz de obrigar camareiros foráneos a cantaren en catalán o menú.\nXantando, máis discusión sobre o xeito de se comunicaren as empresas, ordenador a ordenador. E unha aclaración lingüística: Montjuïc pode ser, en catalán aprovenzalado, “Monte Xudeu”.\nDespois, Pérez-Reverte e as novelas en servidor da interrede. Algúns comensais xa descargaron o último de Alatriste e opinan que o final é precipitado, como se o autor tivese apuro por acabar.\nLoan a valentía do xesto de “saír en rede” e culpan á publicidade do sobrevalor literario desa narración.\nFinalmente, coa sobremesa, as contas:\nNon é cómodo ler novelas en pantalla de ordenador, polo que cómpre imprimir os textos que se ofrecen desde a rede. Cada folla pode custar unha peseta; e a tinta de imprimir, tres ou catro por páxina.\nSumando a iso o prezo da descarga (cen pesos no caso de El oro del Rey), é máis barato comprar o volume na librería.\nPero xa falta menos para o “libro electrónico”.\n[Diario de Ferrol, A voapluma, 12/11/2000]\nA voapluma / Alatriste / Arturo Pérez-Reverte / Diario de Ferrol / edición dixital / El oro del Rey / Montjuïc\nPrevious PostSilencio de ventres (A voapluma, Diario de Ferrol, 11/11/2000)\nNext PostVacas tolas (A voapluma, Diario de Ferrol, 13/11/2000)


Dor no meu lado esquerdo de volta - Hondrocream\nDor no meu lado esquerdo de volta\nDor no lado esquerdo de volta lado afectar negativamente a calidade da vida humana, así que cando aparecen precisa para realizar tratamento oportuno. A dor pode ocorrer para unha variedade de razóns, desde a beliscar das vértebras ou problemas co sistema dixestivo, e rematando co desenvolvemento de enfermidades graves. Polo tanto, primeiro precisa para facer un diagnóstico preciso, porque a inadecuada ou atraso no tratamento das complicacións poden ocorrer. Ler máis sobre as causas e tratamento da dor no lado esquerdo será discutido neste artigo.\nMédicos dividido a dor sensación no lado esquerdo en dous grupos. O primeiro ten unha relación directa coa patoloxías das costas, e a segunda con enfermidades dos órganos internos e sistemas. A síndrome pode ser de natureza temporal, que está a aparecer por unhas horas e, a continuación, desaparecer de forma independente. Pero tamén, a dor pode preocuparse o paciente durante todo o día. Ela pode ter unha constante a intensidade e aumentar gradualmente o que pode causar unha morea de incomodidade para o paciente, o que complica o seu estilo de vida.\nO máis común factores que contribúen á aparición de dor no lateral esquerdo son:\no desenvolvemento de enfermidades da columna vertebral, como ciática, disco herniation ou enfermidade dexenerativa do disco;\npatoloxía do sistema cardiovascular (por exemplo, angina ou ataque cardíaco);\nenfermidades do tracto urinario e sistema urinario;\nviolación da función respiratoria, incluíndo o desenvolvemento de pneumonía;\nproblemas co funcionamento do sistema dixestivo (enfermidade de Crohn, pancreatite, e outros);\norgánica lesións do sistema nervioso Central;\no desenvolvemento de esquerda pielonefrite inflamatoria enfermidade renal, que é acompañada de dor no lado esquerdo;\nincorrecta ou dieta desequilibrada, o que provoca intestinal cólica. Neste caso, o resultado de consumo frecuente de comida lixo é un molestias nas costas.\nPor favor, teña en conta! Para provocar dor síndrome é unha enfermidade grave, para se librar do que só é posible coa axuda de medicación. Un minucioso exame de diagnóstico para evitar a resolución do incorrecta diagnóstico e acelerar o proceso de cicatrización.\nOs síntomas asociados\nIndependentemente do que o factor provocou a aparición de síndrome de dor, o problema moitas veces ten unha relación coa patolóxica cambios da estrutura dos discos intervertebrais no lado esquerdo. En tales casos, non é unha crítica ó raíces nerviosas da medula espiñal. Xeralmente, este patolóxica proceso é acompañado por un forte tiro, a intensidade de que pode aumentar durante o movemento. Pero desde que a dor pode ser ás veces asociada a diferentes patoloxías, o cadro clínico pode tamén cambiar. Por exemplo, se ten problemas co sistema dixestivo moitas veces náuseas, perda de apetito ou vómitos.\nMoitas veces a dor nas costas é acompañado por diminución da sensibilidade nos pés, especialmente pola mañá, micção frecuente ou aumento da temperatura corporal. En tales casos, a razón para a incomodidade pode ser unha enfermidade, polo que é importante para rapidamente e correctamente para describir o resultado síntomas médico.\nCoa aparición de síntomas sospeitosos, incluíndo dor no lado esquerdo, ten que inmediatamente buscar a axuda dun médico. Neste caso, quere que a asistencia a un neurólogo ou médico, que á súa vez vai realizar un exame de diagnóstico. En casos raros, pode esixir a axuda de un medicus-osteopata para estudar o óso e tecidos musculares para a presenza de alteracións patológicas.\nDurante o diagnóstico, o paciente pode asignar o seguinte procedemento:\nlaboratorio de análise de urina e sangue;\nexame de ultrasón da pequena pelve órganos.\nNota! Para Complementar médico pode facer un diagnóstico diferencial, como dor no lado esquerdo poden xurdir como resultado de infarto de miocardio e pre-infarto condición do paciente. Este método de investigación permitirá que para eliminar a presenza destes factores.\nCon base nos resultados dos estudos realizados, o médico pode ser capaz de facer un diagnóstico preciso e prescribir apropiado terapia. A pesar do feito de que patoloxías que poden provocar dor, pode ser moito, con o seu tratamento, médicos facer todos os esforzos para eliminar a fonte de síntomas desagradables conservador camiño.\nA primeira cousa que facer coa aparición de dor no lado esquerdo para buscar a axuda dun médico. Pero se vostede visita a clínica no futuro próximo non é posible, entón vostede pode ter unha acción rápida para facilitar a condición do paciente. Non estamos a falar de tomar medicamentos para a dor que son utilizados sen o coñecemento de que o médico non é recomendable. Primeiros auxilios consiste na realización de unha masaxe terapéutica, porque é o método máis eficaz de tratar con varios problemas de costas.\nSó un especialista pode realizar unha masaxe terapéutica correctamente, pero aínda non son técnicas sinxelas para a actuación de que non require ningunha habilidade especial. É suficiente só para a correcta posición do paciente. A continuación están instrucións paso a paso que pode aliviar a condición do paciente na casa.\nTras a conclusión do procedemento terapéutico, o paciente necesita para descanso e lecer, e para mellorar o efecto terapéutico debe ser cuberto cun cobertor quente ou colcha. Todo tipo de actividade física debe ser completamente eliminada.\nComo mencionado anteriormente, a mellor ferramenta terapéutica da dor é masaxe. Pero se na casa dá pouco efecto, eliminando desagradable síntoma en un determinado período de tempo, para mellores resultados, necesitan a axuda dun especialista. Masaxe de tratamento debe comezar con un quecemento masaxes columna lumbar e gradualmente subir o corpo para a columna cervical. Todas as accións do plan de masaxe debe ser acordado co seu médico, porque hai certos contra-indicacións para o procedemento.\nSe o lado da dor é unha facada personaxe, entón é probable que un dos síntomas da colite. En tales casos, diagnóstico e tratamento debe xestionar o gastroenteroloxía, que tras a realización de todas as probas necesarias para prescribir apropiado terapia. Recurso de colite é que se ignore os síntomas por algún tempo requiran intervención cirúrxica.\nO desenvolvemento de necrose e infarto de miocardio, como regra, son acompañados por dor ou dor aguda no lado esquerdo do corpo, que moitas veces é acompañada por unha perturbación das funcións respiratoria. Só urxente hospitalización do paciente vai manter a súa vida, así ignorar os síntomas anteriormente non pode. Se o resultado dor é forte na natureza, a continuación, os médicos recomendan o uso de antiespasmódico drogas para o alivio da condición. Pero o efecto terapéutico, neste caso, non vai durar moito tempo, así resolución diagnóstico preciso o máis rápido posible para buscar a axuda dun médico.\nNon importa que tipo de personaxe é dor na parte esquerda tirando, afiada, sen brillo, aguda ou dor de acceso a un médico debe ser inmediata, porque en xogo non é só a saúde, pero tamén a súa vida. Non ten sentido para confiar no feito de que a dor vai ir con tempo en si, se tentar ignore-lo ou tomar analxésicos. A necesaria asistencia de expertos cualificados, non o auto, porque para a perda de tempo, é posible pagar un prezo moi alto.


Máquina de recheo de lixivia á venda - Npoat.com\nHai que manipular con coidado a lixivia producida comercialmente. Os fabricantes deben ter en conta consideracións sobre o gas cloro, a disipación de produtos e os envases para garantir a calidade e seguridade dos produtos de lixivia antes de que cheguen ao mercado.\nOs produtos son hipoclorito de sodio ou lixivia doméstica. Son corrosivos e poden producir fumes tóxicos que son perigosos para inhalar. O contacto prolongado con gases ou produtos de lixivia pode afectar seriamente aos pulmóns, garganta e ollos. Existen normas estritas sobre o proceso de fabricación de lixivia que as empresas de envasado deben considerar para protexer aos traballadores e manter a integridade da sustancia.\nMáquina de recheo de praia empregada para encher líquidos corrosivos, como lixivia, pesticidas liuqid, ácido forte e forte máquina de recheo de líquidos de algas.\nMáquina automática de recheo líquido anticorrosivo automático, máquina de encapsulado, máquina de etiquetado\nA máquina de recheo en serie é unha especie de máquina de recheo de alta tecnoloxía controlada por programa anticorrosivo completo (PLC) con detección fotoeléctrica e accionamiento neumático investigado e desenvolvido pola nosa empresa. A máquina úsase especialmente para encher líquidos e líquidos corrosivos fortes como cosméticos que non poden contactar co metal. As partes da máquina que entran en contacto cos líquidos están feitas de materiais anticorrosivos non metálicos. Está deseñado con función de recheo somerxible, caracterizado por unha medición precisa e sen burbullas e caídas durante a filing.The boquilla de recheo pode levantar e mergullarse, controlalo mediante servo motor, polo que o levantamento é estable, evitar que o recheo de material teña escuma.\n1. Liña de produción de recheo automático 2. Feito de SUS304 3. Controlado por PLC 4. Con alta precisión O recheo automático de pistóns son supermáticos capacitados para que os equipos de recheo controlados pola última tecnoloxía PLCcombine na actualidade en todo o mundo, adopten compoñentes pneumáticos FESTO importados de Alemaña ou AIRTAC de Taiwan, MISUBISHI de Xapón, usa acero inoxidable cualificado como materia prima, todos os indicadores miden ata o estándar GMP. É adecuado para todo tipo de viscosidade de líquido a crema, ...


andrea_maceiras | Blog Xerais\nArtigos do blog coa categoría: andrea_maceiras\nUtopía versus distopía que contribúe a forxar no lectorado en construción unha rebeldía necesaria: «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras. Anotación no xornal «El Correo Gallego»\nPublicado o 18 Setembro, 2020 nas categorías Críticas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nO xornal El Correo Gallego publicou unha anotación asinada por Ánxela Gracián sobre o libro: Conta nove estrelas, de Andrea Maceiras, con ilustracións de Paula Mayor, publicado por Xerais na colección: Merlín. O libro gañou o Premio Lazarillo 2018 – Lista de Honra 2019 da OEPLI. O artigo pode lerse ou descargarse en formato PDF nesta ligazón.\nLecturas da corentena por David González: «A caixiña dos rancores», de Héctor Cajaraville e «O que sei do silencio», de Andrea Maceiras. Noticia no «Galicia Confidencial»\nPublicado o 28 Abril, 2020 nas categorías Críticas, Fóra de Xogo, Infantil, Lectura, Xuvenil\nO xornal Galicia Confidencial publica unha serie de reportaxes nos que David González, autor do blogue cultural Palabra de Gatsby, fai unha selección de títulos imprescindibles para ler neste tempo de corentena. Nesta quinta entrega da serie, o artigo fai mención a dous títulos publicados por Xerais: A caixiña dos rancores, de Héctor Cajaraville e O que sei do silencio, de Andrea Maceiras.\nUnha escritora que ateiga de humanidade cada nova novela que publica: «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras. Crítica de Antonio García Teijeiro en «Versos e aloumiños»\nPublicado o 16 Outubro, 2019 nas categorías Blogs, Críticas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nAntonio García Teijeiro publicou no seu blog Versos e Aloumiños unha anotación sobre o libro: Conta nove estrelas, de Andrea Maceiras, ilustrado por Paula Mayor. O libro está publicado por Xerais na colección Merlín. «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras O lector nunca deixa pasar a oportunidade de ler cada nova obra que Andrea Maceiras tira do prelo. E Conta nove estrelas Non ía ser a excepción.\nUnha fermosa novela de ciencia ficción na que a aventura e afouteza dos seus protagonistas engaiola ao lectorado: «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras. Crítica en Trafegando Ronseis\nPublicado o 3 Outubro, 2019 nas categorías Blogs, Críticas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nO blog Trafegando Ronseis publicou unha anotación sobre o libro: Conta nove estrelas, de Andrea Maceiras, con ilustracións de Paula Mayor. O libro gañou o Premio Lazarillo 2018, e está publicado por Xerais na colección Merlín. Conta nove estrelas, de Andrea Maceiras Gañador do Premio Lazarillo 2018, Conta nove estrelas está escrito por Andrea Maceiras e conta coas ilustracións de Paula Mayor.\nAndrea Maceiras: «Os protagonistas desta historia guíanse polos seus soños para ir máis alá». Entrevista en «La Voz de Galicia» sobre: «Conta nove estrelas»\nPublicado o 11 Setembro, 2019 nas categorías Entrevistas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nO xornal La Voz de Galicia, publicou unha entrevista de Ana Abelenda á escritora Andrea Maceiras sobre o libro: Conta nove estrelas, publicado por Xerais na colección Merlín. O artigo pode lerse ou descargarse en formato PDF nesta ligazón.\nUnha das obras máis representativas da literatura infantil do noso tempo: «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras. Anotación de Manuel Bragado\nPublicado o 2 Setembro, 2019 nas categorías Blogs, Críticas, Infantil, Merlín, Xuvenil\nO editor Manuel Bragado publicou no seu blog Brétemas unha anotación sobre o libro: Conta nove estrelas, de Andrea Maceiras, con ilustracións de Paula Mayor. O libro gañou o Premio Lazarillo 2018, e está publicado por Xerais na colección Merlín.\nUn libro que combina a ciencia ficción e a fantasía cun lirismo moi marcado: «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras. Crítica de Montse Pena Presas no Diario Cultural\nPublicado o 26 Xuño, 2019 nas categorías Críticas, Infantil, Merlín, Radio, Xuvenil\nMontse Pena Presas interviu no programa Diario Cultural da Radio Galega para falar sobre o libro: Conta nove estrelas, de Andrea Maceiras, ilustrado por Paula Mayor. O libro gañou o Premio Lazarillo 2018, e está publicado por Xerais na colección Merlín. A súa intervención pode escoitarse nesta ligazón.\nNovidade: «Conta nove estrelas», de Andrea Maceiras. Unha incrible aventura na que a nena Quepi desobedecerá o mandato dos vixilantes para protexer un bobó tan especial coma ela\nPublicado o 10 Maio, 2019 nas categorías Infantil, Merlín, Novidades, Xuvenil\nConta nove estrelas, de Andrea Maceiras, ilustrado por Paula Mayor, é unha novidade da colección Merlín de Xerais. O libro gañou o Premio Lazarillo 2018. Uns pequenos e peludos animais ameazan a Galaxia Oma. Desde o Observatorio Interestelar, os Vixilantes ordenan o exterminio de toda a especie, xa que os bobós, malia o seu adorable aspecto, son seres salvaxes e perigosos.


Jules Verne regresa aos mares da Galiza - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nDaniel Salgado 28 outubro 2019 07:06 h.\nFotograma do filme 'Vinte mil leguas baixo os mares' dirixido en 1954 por Richard Fleischer. Imaxe: cedida.\ncultura tradución literatura Jules Verne Ledicia Costas\nA editorial recupera a versión de Mercedes Pacheco e Llerena Perozo que Ir Indo editara en 2003. Engádelle, amais do prólogo, ilustracións de Dani Padrón. “É curioso que o Capitán Nemo chegase a Vigo na ficción literaria e anos despois o fixese o seu creador, mais sen que iso estivese nos seus plans”, escribe Costas, quen avanza posíbeis motivos desta incursión: “Estaba pendente das técnicas que se empregaban nas expedicións de busca do suposto tesouro dos galeóns afundidos en Rande en 1702”.\nVinte mil leguas baixo dos mares saíu orixinalmente en 1869. Na trama é un ano antes, o 18 de febreiro de 1868, cando o Capitán Nemo navega a ría de Vigo. “Eu lin Miguel Strogoff (1875) con dez ou 11 anos”, conta a Sermos Galiza Ledicia Costas (Vigo, 1979), “non é das súas grandes novelas, pero prendeu en min. E comecei a ler Verne”. Foron caendo os grandes títulos, Viaxe ao centro da terra (1864), Da terra á lúa (1865), A illa misteriosa (1875) ou a emblemática travesía submarina de Nemo.\n“A súa obra é absolutamente monumental e resultou fundamental para o meu desenvolvemento como lectora”, sinala. E de escritora. Cando Ledicia Costas descubriu que Verne (Nantes, 1828-Amiens, 1905) estivera en Vigo, decidiu embarcarse na súa propia homenaxe: Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta (Xerais, 2016). O autor da Volta ao mundo en 80 días estivera na cidade do sur da Galiza en 1878 e en 1884, en ambas as dúas ocasións de maneira casual e derivada de problemas de navegación.\nMais o que realmente atrae a Costas das Vinte mil leguas non ten unicamente a ver coas relacións galego francesas. “O que me entusiasmara fora o secuestro. Que vaia no Nautilus un home que non pode saír, a sensación de claustrofobia...”, expón, “e as fantásticas criaturas, o craquen, todo ese misterio”.\nEsta edición non é a única obra de Verne traducida ao galego. Baía Edicións publicou Cinco semanas en globo (2005, en versión de Mari Carmen Campos) e Miguel Strogoff (2012, a cargo de Ánxela Gracián). Ademais Valentín Arias pasou ao galego Viaxe ao centro da terra (Xerais, 1985) e Da terra á lúa (Do Cumio, 1988). Tamén de Gracián é A illa misteriosa (Xerais, 2014). O castelo dos Cárpatos (Urco, 2012) saiu traducida por Ana Iglesias Otero.\n“Hai un sector da literatura que responde a prexuízos e mirou Verne por riba do ombreiro”, conclúe Costas, “pero agora estase a dignificar a súa figura na Galiza e en Vigo”. De feito, mesmo detecta a súa pegada nalgún dos títulos de Tintiman de Jaureguizar ou nos traballos do xornalista Eduardo Rolland, investigador dos contactos entre o escritor francés e Vigo. “Para min foi un verdadeiro agasallo escribir este prólogo”, finaliza.


Blogue da Biblioteca municipal “P. M. Martínez Ferro” de Caldas de Reis: marzo 2018\nA Biblioteca Pública Municipal permanecerá pechada os días xoves 29, venres 30 e sábado 31 de marzo.\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 12:05 Ningún comentario:\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 11:38 Ningún comentario:\nContos en boca de mulleres con Fátima Fernández\nDende terras lucenses veu ata as caldenses a narradora oral Fátima Fernández coa súa sesión de contos para maiores Contos en boca de mulleres.\nA conexión co público foi total desde as primeiras palabras e debeu ser por iso que Fátima contou unha chea de contos vendo a boa reacción do público. Contounos contos onde mesturaba o humor, o erotismo e a emoción. Fame, emigración, pillería, sensualidade… e algún ingrediente máis fixo que a sesión de contos deixara moita risa e algunha bágoa de emoción. Foi un pracer escoitala e marabillounos a súa expresividade.\nDeste xeito a biblioteca municipal quere facer unha pequena aportación que contribúa á celebración do día da narración oral, o 20 de marzo tal como o sinala o calendario do libro e a lectura da Xunta de Galicia. Tendo en conta que en marzo tamén é o día da muller, unha sesión de contos protagonizada por unha muller, con contos onde o protagonismo femenino é importante viña moi ben para celebralo.\nRecordamos que a biblioteca aposta polas sesión de contos para adultos desde fai moito anos e vén programando unha ao ano para demostrar que os contos non saben de idades\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 12:56 Ningún comentario:\nAntes de comer o roscón de Pascua, o club de lectura da biblio reuniuse para comentar o último libro lido. O debate xirou en torno a La estratagema da autora búlgara Léa Cohen. Para todos os integrantes era a primeira vez que nos aproximábamos á literatura de Bulgaria e o resultado xeral foi satisfactorio, pasando do "gustoume moito" ao "encantoume" Tamén houbo a algunha persoa que non chegou a enganchar pero a maioría si que o fixo e con intensidade.\nEsta novela, La estratagema, é a cuarta creación de ficción de Léa Cohen e foi nominada no 2006 para o premio á mellor novela búlgara.\nTal como se nos informa na contraportada do libro, editado por Libros del Asteroide, é un thriller , unha novela de espías, unha historia de familias e unha novela histórica. En realidade, é todo iso e moito máis. Sorprende que o transfondo histórico sexa ca caída do Telón de Aceiro en Bulgaria pero tamén é unha novela onde se fala de exiliados, emigración, retornados, xudeos...\nUnha estructura moi ben deseñada consigue que non nos perdamos entre os entramados dos protagonistas, catro familias víctimas das medidas antisemitas instauradas polo zar Boris III que continuaron sufrindo no rexime comunista e o seu obsesivo control sobre as vidas privadas.\nAs súas angustias e inxustizas afectará aos seus descendentes e todos están unidos por unha especie de tesouro que teñen que salvar. Conseguiránno?\nAnimádevos a lelo. Non vos deixará indiferente.\nA finais do mes de abril comentaremos La extraña desaparición de Esme Lennox de Maggie O´Farrell.\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 13:27 Ningún comentario:\nContos en boca de mulleres\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 12:58 Ningún comentario:\nMoito conto hai na biblio!\nMoito Conto é o título da sesión de contos que nos veu da man e da voz de Ana Carreira. O venres a media tarde, un grupo duns vinte rapaces escoitaron, xogaron, riron e sorprendéronse cuns contos fantásticos.\nPolos contos pasaron trasnos e pillabáns, lobos, galiñas que poñían ovos moi especiais, príncipes e princesas con sacos de garavanzos...\nEntre todos escachamos ovos, ouveamos mellor que os lobos, trotamos aos lombos de cabalos máxicos...\nForon contos moi interactivos, tanto para os rapaces como para os maiores, que botamos unhas boas risas...\nE que ao fin, hai moitos mundo nos contos!\nRematamos a semana con contos e risas. Que ben o pasamos!\nAta a próxima, rapaces!\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 12:54 Ningún comentario:\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 09:40 Ningún comentario:\nxoves, 1 de marzo de 2018\nConcurso "Un conto de H. C. Andersen en cómic"\nCoa ocasión do Día Internacional do Libro Infantil, a Organización Española para O Libro Infantil e Xuvenil, co patrocinio do Ministerio de Eduación, Cultura e Deporte, convoca o concurso "Un conto de H. C. Andersen en cómic".\nConsulta as bases no seguinte enderezo: https://www.oepli.org/gl/Dia-Internacional-Libro-Infantil\nou achégate ata a Biblioteca Pública Municipal de Caldas de Reis.\nPublicado por Biblioteca municipal "P. M. Martínez Ferro" ás 10:41 Ningún comentario: