MR627B - Aprobación dun documento simple de xestión forestal. - Sede Electrónica - Xunta de Galicia\nMR627B - Aprobación dun documento simple de xestión forestal.\nAprobar, segundo o disposto no artigo 78 da Lei 7/2012, do 28 de xuño, de montes de Galicia, as instrucións xerais de ordenación e de xestión de montes de Galicia, que conteñen os principios reitores, os criterios, requisitos, fins, a estrutura e os contidos mínimos que deberán cumprir todos os instrumentos de ordenación e de xestión dos montes situados na Comunidade Autónoma de Galicia, no marco da xestión forestal sustentable.\nAsí mesmo, o presente decreto ten por obxecto regular:\na) A elaboración dos instrumentos de ordenación e xestión forestal.\nb) O procedemento de aprobación de documentos simples de xestión (MR627B).\nO ámbito de aplicación serán os montes ou terreos forestais existentes dentro do territorio da Comunidade Autónoma de Galicia.\nDeberán dotarse dun documento simple de xestión forestal, sen prexuízo do disposto no artigo 9 deste Decreto:\na) Os montes veciñais en man común, as agrupacións forestais formalmente constituídas e os montes de varas, abertais, de voces, de vocerío ou de fabeo cunha superficie inferior ou igual ás 25 hectáreas en couto redondo.\nb) A persoa propietaria, sexa persoa física ou xurídica, dun monte particular de superficie inferior ou igual ás 25 hectáreas en couto redondo.\nDeberán dotarse dun documento compartido de xestión forestal, sen prexuízo do disposto no artigo 9 deste Decreto, o conxunto de persoas propietarias, sexan persoas físicas ou xurídicas de dereito privado, de montes particulares onde ningunha superficie dunha mesma propiedade poderá superar as 25 hectáreas en couto redondo.\n1. Conforme o artigo 8.18 da Lei 7/2012, do 28 de xuño, de montes de Galicia, os instrumentos de ordenación e xestión forestal elaborados para os montes ou terreos forestais do territorio da Comunidade Autónoma de Galicia deberán corresponderse con algunha das seguintes categorías:\na) Como instrumento de ordenación forestal: o proxecto de ordenación (PO).\nb) Como instrumentos de xestión forestal:\na. Documento simple de xestión (DSX).\nb. Documento compartido de xestión (DCX).\nc. Documento de adhesión expresa a referentes de boas prácticas e aos modelos silvícolas ou de xestión forestal orientativos (MS).\n2. Todos os instrumentos citados no número anterior terán a natureza de instrumentos de ordenación e xestión forestal a unha escala operativa.\nDecreto 76/2018, do 19 de xullo, polo que se modifica o Decreto 52/2014, do 16 de abril, polo que se regulan as instrucións xerais de ordenación e de xestión de montes de Galicia (DOG nº 147 do 2 de agosto de 2018).\nSegundo o Decreto 76/2018, o prazo de presentación de solicitudes empezará o día 22 de agosto de 2018.\nDocumentos acreditativos da propiedade sobre o monte (se é o caso).\nDocumentos acreditativos da titularidade de dereitos sobre o monte (se é o caso).\nDocumentos acreditativos de que a persoa, física ou xurídica, ten a responsabilidade da xestión do monte (se é o caso).\nAcreditación da condición de representante e dos poderes que ten recoñecidos para poder actuar en nome da persoa solicitante (se é o caso).\nInforme resumo asinado pola persoa solicitante ou o/a seu/súa representante.\nDocumento no que quede constancia da conformidade expresa da persoa propietaria ou titular dos dereitos sobre o monte.\nAcordo da asamblea xeral da comunidade propietaria, ben por medio da copia da acta da asamblea ou ben por medio de certificación expedida polo/a secretario/a da comunidade (se é o caso).\nListaxe completa de persoas solicitantes segundo o modelo específico dispoñible na sede electrónica da Xunta de Galicia (se é o caso).\nOs documentos relacionados serán obxecto de consulta ás administracións públicas:\nAs solicitudes deberán efectuarse obrigatoriamente por medios electrónicos, empregando o formulario normalizado dispoñible na sede electrónica da Xunta de Galicia, https://sede.xunta.gal\nSe algún dos suxeitos obrigados á presentación electrónica da solicitude, ou de calquera outro trámite, efectúa a súa solicitude presencialmente, requiriráselle para que a emende a través da súa presentación electrónica nun prazo de 10 días e indicaráselle que, de non o facer así, teráselle por desistido da súa solicitude. Neste suposto, considerarase como data de presentación aquela na que sexa realizada a emenda.\nAs persoas físicas non comprendidas no artigo 14.2 da LPAC, poderán presentar as súas solicitudes, opcionalmente, por medios electrónicos ou presencialmente en calquera dos organismos e oficinas relacionadas no artigo 16.4 da LPAC, utilizando o documento normalizado dispoñible na sede electrónica da Xunta de Galicia, https://sede.xunta.gal.\nPara a presentación das solicitudes poderá utilizarse calquera dos mecanismos de identificación e firma admitidas pola sede electrónica da Xunta de Galicia, incluído o sistema de usuario e clave Chave365 (https://sede.xunta.gal/chave365).\nNa solicitude de aprobación do proxecto de ordenación ou do documento simple ou compartido de xestión forestal deberá sinalarse o número de expediente obtido polo persoal técnico competente en materia forestal tal como dispón o artigo 12.\nOs solicitantes non estarán obrigados a achegar documentos elaborados por calquera Administración, sempre que expresen o seu consentimento a que sexan consultados ou recadados da Administración competente. Presumirase que a consulta ou obtención dos documentos está autorizada polos interesados sempre que non conste no procedemento a súa oposición expresa.\nOs solicitantes non terán a obriga de presentar documentos que xa achegaron anteriormente ante calquera Administración, sempre que indiquen en que momento e ante que órgano administrativo os presentaron. Presumirase que a obtención dos documentos está autorizada polos interesados, excepto no caso de que conste a súa oposición expresa no procedemento. Excepcionalmente, se non se puidera recadar os citados documentos, poderase solicitar novamente ao interesado a súa achega.\nOs solicitantes obrigados á presentación electrónica da solicitude deberán presentar a documentación complementaria tamén por vía electrónica. No suposto de que a presentasen presencialmente, requiriráselles para que a presenten por vía electrónica, considerándose neste caso como data de presentación a do día da súa remisión por vía electrónica.\nOs solicitantes non obrigados a presentación electrónica da solicitude presentarán a documentación complementaria, preferentemente, por vía electrónica. De optar pola súa presentación presencialmente, poderán efectualo en calquera dos lugares e rexistros relacionados no artigo 16.4 da LPAC.\nAs persoas interesadas responsabilizaranse da veracidade dos documentos que presenten. Excepcionalmente, a Administración poderá requirir, de maneira motivada, para o cotexo das copias aportadas polo interesado, a exhibición do documento ou da información orixinal para comparalo coa copia electrónica presentada.\nNo caso de que algún dos documentos que se van a presentar de forma electrónica superase os tamaños máximos establecidos ou tivese un formato non admitido pola sede electrónica da Xunta de Galicia, permitirase a presentación deste de forma presencial dentro dos prazos previstos e na forma indicada no número anterior.\nAs notificacións practicaranse preferentemente por medios electrónicos e, en todo caso, cando o interesado resulte obrigado a recibilas por esta vía. As persoas interesadas que non estean obrigadas a recibir notificacións electrónicas poderán decidir e comunicar en calquera momento que as notificacións sucesivas se practiquen ou deixen de practicarse por medios electrónicos.\nAs notificacións electrónicas realizaranse mediante o Sistema de Notificación Electrónica de Galicia - Notifica.gal (https://notifica.xunta.gal/), dispoñible no portal web institucional da Xunta de Galicia (www.xunta.gal), e a través da sede electrónica da Xunta de Galicia (https://sede.xunta.gal). Este sistema remitirá ás persoas interesadas avisos da posta a disposición das notificacións ao dispositivo electrónico e/ou á dirección de correo electrónico que consten na solicitude. Estes avisos non terán, en ningún caso, efectos de notificación practicada e a súa falta non impedirá que a notificación sexa considerada plenamente válida.\nA persoa interesada deberá manifestar expresamente a modalidade escollida para a notificación (electrónica ou en papel).\nAs notificacións por medios electrónicos entenderanse practicadas no momento en que se produza o acceso ao seu contido. Cando a notificación por medios electrónicos sexa de carácter obrigatorio, ou fóra expresamente elixida pola persoa interesada, entenderase rexeitada cando transcorresen dez días naturais desde a posta a disposición da notificación sen que se acceda ao seu contido.\nSe o envío da notificación electrónica non fose posible por problemas técnicos, a Administración xeral da Comunidade autónoma de Galicia practicará a notificación polos medios previstos na normativa reguladora do procedemento administrativo común.\nAs pretensións dunha pluralidade de persoas de contido e fundamento idéntico ou substancialmente similar poderán formularse nunha única solicitude. Neste suposto, deberá acompañarse ao formulario de solicitude a listaxe completa de persoas solicitantes segundo o modelo específico dispoñible na sede electrónica da Xunta de Galicia. As actuacións efectuaranse co representante ou coa persoa interesada que expresamente sinalen e, na súa falta, coa que figure en primeiro termo.”\nMR627C Aprobación dun documento compartido de xestión forestal.


A reforma de Loureiro Crespo encara a súa fase final | Canal Rías Baixas\nPONTEVEDRA> As obras da rúa Loureiro Crespo, en Pontevedra, encaran a súa fase final. Dende o concello explican que os traballos avanzan a bo ritmo, polo que agardan que estean rematados este verán. Nesta época está prevista tamén a finalización das reformas dos Campos e a apertura do novo vial que conectará a zona da antiga Tafisa con Monteporreiro.\nA rúa Loureiro Crespo de Pontevedra estreará aspecto este verán. O concello calcula que as obras de reforma que se están a executar encaran a súa fase final.\nA dificultade é maior se temos en conta que se trata, segundo Gómez, dun dos barrios con maior densidade de poboación de Galicia. Así as cousas, o concello asegura que os veciños están satisfeitos. Máis aínda tralo compromiso do executivo de modificar o cruzamento coa rúa Forcarei para facilitar o xiro dos vehículos.\nEste verán tamén rematarán a reforma dos Campos e a apertura do novo vial que conectará a zona da antiga Tafisa con Monteporreiro. Por iso o concello xa traballa nos proxectos que comezarán despois da época estival, entre eles a reforma do cruzamento entre as rúas Italia, Alemaña e Bélxica, en Monteporreiro.\nA reforma da rúa perimetral da praza de Barcelos e as reformas da Santiña e de Rosalía de Castro son outros dos proxectos que o concello ten sobre a mesa para despois do verán.\nArtigo anteriorA hostalería da Barbanza une forzas fronte á crise que asola ó sector\nSeguinte artigoPontevedra arranca esta semana as Festas do Verán co lema ‘O son da rúa’


Cineclube Padre Feijoo: Sesión de filmoteca de outubro 2020\n«The Bigamist» O bígamo\nIda Lupino · (EUA, 1953) 80 min. [+7] VOSG\nHarry vive en San Francisco e como representante comercial debe viaxar moito. Está casado con Eve e ambos están a tentar adoptar un bebé. Mr. Jordan, director da axencia de adopción, comeza a facer unha serie de investigacións e sospeita de Harry, o cal garda un segredo. Pronto descobre que este ten unha segunda esposa e un bebé.\n"É unha película complexa, máis que rica en matices e moi adiantada á súa época"\n(Diego Lerer, MIPCROSIACINE.COM)


Da testa ao rabo (ou viceversa) [por Henrique Harguindey] - LINGUA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nDa testa ao rabo (ou viceversa)\nHENRIQUE HARGUINDEY 01 Decembro 2017 12:39 h.\nO rabo é o pior de esfolar\ngalego henrique harguindey como-dicilo-\nO rabo, a parte derradeira do animal se imos de enriba a embaixo ou de diante para atrás, pódese comer ou non, mais está claro que entrementres siga aí, a cousa non está rematada. Aínda está o rabo por esfolar dinos a frase tradicional significándonos que non está completado o labor ou que o resultado dun asunto aínda se podería revirar. É como se, prudentemente, dixésemos "Aínda non se pode cantar vitoria", "Aínda hai moito que falar", ou, nun contexto de xogo ou de competición deportiva, "Aínda está a pelota no tellado", "Aínda non rematou o partido". O resultado é aínda incerto. Porque igual ese tramo final pode ser o máis difícil. O rabo é o pior de esfolar, din os portugueses e explican a frase "a parte final de uma tarefa é a mais trabalhosa".\nNo outro extremo do corpo está a cabeza ou testa, palabras que podemos utilizar como sinónimas aínda que propiamente a testa é a zona dianteira da cabeza entre as tempas. Na cabeza está o cerebro e esa sería a sede do siso e da intelixencia; por iso dicimos as veces de alguén que ten "pouca cabeza" e podemos dicir que é un/unha cabeza de vento, unha cabeciña tola , unha chaviña louca. Son equivalentes galegos do castelán cabeza de chorlito. Como é sabido, o chorlito é un paxaro e nós atribuímoslle ese mesmo carácter a outro: é un bubelo/unha bubela dicimos de alguén falto ou falta de sentidiño.\nConectaremos agora as dúas zonas do corpo a través da locución española "la pescadilla que se muerde el rabo".\nA pescadilla é o exemplar novo da merluza, do peixe que en galego denominamos pescada ou peixota. É moi tradicional a preparación dos exemplares novos da pescada, os que nós chamamos carioca, fritidos co rabo na boca, formando un círculo. E, visto que nese círculo podemos estar dando voltas e voltas sen vermos a entrada por onde comezarmos a comer, creouse unha frase metafórica para denominar a cuestión, a situación, que nos fai dar voltas e voltas sen fin porque non ten saída. É o que chamamos, cunha expresión máis culta, un círculo vicioso. A expresión popular galega é ben bonita: a carioca que leva o rabo na boca.\nE rematamos lembrando, tamén nunha volta cara atrás, unha formuliña tradicional do xogo infantil que empregabamos cando eu era neno e que probabelmente segue viva. Para escoller quen pandaba, un dos rapaces ou rapazas ía recitando mentres sinalaba sucesivamente os outros: "Rabo de cocha (ou de vaca ou de boi), rabo de besta, dixo meu pai que estaba nesta".\nTer o porco polo rabo é ‘dominar unha situación’ e equival ao español tener la sartén por el mango.\nO cocho, ou porco, un animal que moitos consideran case perfecto pois del aprovéitase todo : do rabo até o fociño.\nPorque, como respondeu aqueloutro, a quen lle preguntaban cal era a ave máis gorenteira: « -Ai, se o porco voase ! ».\nMais, daquela, se cadra non o dabamos pillado.\nChamadas á participación na xornada de reflexión\nECONOMÍA | 25 de Maio de 2019\nPor unha “sociedade decente”\nComo, cando e quen elixe as deputadas e deputados provinciais?\nINTERNACIONAL | 25 de Maio de 2019\nOs EUA envían tropas a Oriente Medio para ameazar o Irán\nAgália tórnase dixital 35 anos após nacer\nNa próxima primavera faranse 35 anos desde a aparición do primeiro número da Revista Agália, un dos emblemas do reintegracionismo. A AGAL tomou a decisión de dixitalizar os seus fundos documentais.\nOs premios Mil Primaveras, convocados pola Coordinadora de Traballadoras de Normalización da Lingua (CTNL), recoñecen “proxectos de posta en valor e fomento do galego”. Á edición deste ano optan 47 iniciativas diferentes.


Xuristas de diferentes ámbitos presentan un documento crítico coas bases para a elaboración do decreto do 'plurilingüismo'\nConfederación Intersindical Galega - Avantar - Compostela 20/1/2010 Foi subscrito por xuíces, fiscais, avogados e profesores universitarios\nO dereito á educación non está suxeito ao voto das familias; o ensino obrigatorio debe garantir un coñecemento igual do galego e do castelán; as linguas estranxeiras non son linguas oficiais; o galego é unha lingua propia do ensino en Galiza e o ensino en galego está amparado polo Dereito Internacional. Estas son algunhas das conclusións máis salientábeis do documento presentado, en rolda de prensa, por un grupo de xuristas tras analizar, do punto de vista xurídico, as “Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia”.\nDe esquerda a dereita, Luís Villares, Alba Nogueira e Héctor López de Castro\nTras facerse públicas as bases para a elaboración do novo decreto, chamado “do plurilingüismo” polo goberno do PP, a finais de decembro do pasado ano, e diante da polémica suscitada, un grupo de xuristas realizou unha análise, do punto de vista xurídico, sobre os seus contidos. O documento resultante foi subscrito por un grupo plural e representativo de xuristas galegos de diferentes ámbitos: xuíces, maxistrados e fiscais, entre os que se atopan dous presidentes de sala de audiencias provinciais; avogados, entre os que cómpre salientar aos decanos de Lugo e Vigo; e profesores universitarios, entre eles varios catedráticos.\nNa presentación desta análise xurídica, na que participaron Luís Villares, xuíz; Alba Nogueira, profesora de dereito Administrativo da USC; e Héctor López de Castro Ruíz, avogado da CIG, matizouse que, en todo caso, este grupo de xuristas non está enmarcado en ningunha plataforma ou colectivo, nin ten a pretensión de constituírse como tal, senón que se agrupa en torno ao documento presentando e as consideracións xurídicas que contén.\nPolo seu interese, reproducimos en pdf. o documento íntegro e as adhesións ao mesmo.


A Comisión aproba a ampliación do orzamento alemán de 200 millóns de euros para a investigación e o desenvolvemento - EU Reporter\nA Comisión Europea aprobou, segundo as normas de axuda estatal da UE, a modificación dun esquema alemán de apoio á investigación e desenvolvemento ("I + D"), o "Programa europeo de recuperación - innovación entreplanta". O réxime ofrece préstamos superiores e subordinados en condicións favorables para o financiamento a longo prazo de proxectos de I + D. A versión actual do réxime aprobouse en xuño de 2016 (SA.39550) e estaba previsto que caducase a finais de 2020. Alemaña notificou as seguintes modificacións ao réxime: (i) unha prolongación ata o 30 de xuño de 2021; e (ii) un aumento en 200 millóns de euros do orzamento global do réxime, de 7.5 millóns a 7.7 millóns de euros.\nAs disposicións do réxime orixinal permanecen inalteradas. A Comisión avaliou a medida ao abeiro do 2014 Marco para axudas estatais a investigación, desenvolvemento e innovación (I + D + i) e concluíu que o réxime continuará proporcionando financiamento a longo prazo para proxectos de I + D dun xeito compatible co mercado interior. Sobre esta base, a Comisión aprobou a medida segundo as normas da UE sobre axudas estatais. A versión non confidencial da decisión estará dispoñible co número de caso SA.60182 no rexistro de axudas estatais sobre a Comisión competición sitio web, unha vez resoltos os problemas de confidencialidade.


Galiciana. Arquivo Dixital de Galicia > Xulgado Municipal do Valadouro\nEstá en: › Xulgado Municipal do Valadouro\nXulgado Municipal do Valadouro\nXulgado Municipal do Valadouro (Lugo, España)\nOs xulgados municipais exercen a administración de xustiza no ámbito local; este organismo ten o seu precedente máis inmediato na figura dos xuíces de paz, creados a partir do Real Decreto do 22 de outubro de 1855, que establecía en todos os concellos este cargo de carácter obrigatorio por dous anos e gratuíto cunhas funcións sobre todo conciliadoras, ademais de exercer primeiras dilixencias en determinados asuntos como os procesos de ab intestato ou coñecer os xuízos verbais de menor contía. A instauración dos xulgados municipais é froito da Lei Provisional do 15 de setembro de 1870 sobre organización do Poder Xudicial, que establece que en cada termo municipal haberá un ou varios xuíces municipais cun cargo de duración bienal. Na práctica os xulgados municipais substitúen aos xulgados de paz, feito que se constata, tanto na Lei Provisional de Rexistro Civil, do 17 de xuño de 1870 que confire aos xuíces municipais as atribucións do Rexistro Civil, como pola Circular do 30 de setembro de 1870, onde se determina que os xuíces de paz deben ser denominados como xuíces municipais e deben exercer as atribucións destes. Estas funcións dos xuíces municipais que lles encomendaba a Lei orgánica do Poder Xudicial de 1870 eran en materia civil coñecer os actos de conciliación, os xuízos verbais que non excedan dunha determinada cantidade, as primeiras dilixencias de testamentarías ou sucesións e exercer a xurisdición voluntaria. En materia penal axuizaban as faltas cometidas e encargábanse das primeiras dilixencias dos asuntos criminais. O Decreto do 27 de outubro de 1870 crea a figura do fiscal a nivel municipal, en substitución dos promotores fiscais e procuradores síndicos dos concellos. A Lei, do 5 de agosto de 1907, de reorganización da Administración de Xustiza nos Xulgados Municipais, establece unha nova figura xurídica, o Tribunal Municipal, que estaba composto polo xuíz e dous adxuntos. Os xuíces e fiscais municipais eran nomeados por un período de catro anos. Os xuíces municipais tiñan unha función basicamente de instrución xa que practicaban as dilixencias dos procesos civís e penais que posteriormente axuizaba o Tribunal Municipal; así mesmo executaban as sentenzas ditadas polo devandito Tribunal. Por outra banda, o Tribunal Municipal encargábase en materia civil das demandas que non excedesen dunha cantidade concreta; dos xuízos atribuídos aos xuíces municipais por algunha lei; dos conflitos que se produzan no ámbito dos pousaderios, hóspedes, cocheiros e viaxeiros, axentes de emigración e emigrantes, patróns de embarcacións e persoas que transporten, sempre que tales cuestións refíranse a gastos, indemnizacións ou salarios e que non excedan dunha determinada contía; así mesmo resolverá as cuestións relacionadas co comercio de gando nas feiras que non excedan unha cantidade concreta. En materia penal o Tribunal Municipal coñecía en primeira instancia as infraccións denominadas como faltas. A acción civil procedente dunha falta estaba limitada á mesma contía que esta lei sinalaba para os asuntos civís e se excedía era o xulgado de primeira instancia o competente para resolver. As sentenzas ditadas polo Tribunal Municipal eran apelables ante o xuíz de primeira instancia e instrución; de igual maneira o recurso de queixa por non admitir a apelación dun procedemento civil era presentado ante o Xulgado de Primeira Instancia. Os tribunais municipais foron suprimidos mediante o Real Decreto do 30 de outubro de 1923 sobre reorganización da Xustiza Municipal, que establecía que as funcións dos organismos desaparecidos pasarían a ser competencia dos xulgados municipais. Os xulgados municipais serán reestruturados pola Lei do 19 de xullo de 1944 de Bases para a reforma da Xustiza Municipal, que reorganiza a xustiza local en tres clases de órganos xurisdicionais: xulgados municipais, xulgados comarcais e xulgados de paz. Os xulgados municipais establecíanse nas capitais de provincia e nos concellos de máis de vinte mil habitantes, mentres que os xulgados comarcais administraban xustiza nos municipios que eran centros ou capitais de comarca. Pola súa banda, os xulgados de paz exercerían as súas competencias alí onde non houbese xulgados municipais nin comarcais. Estas medidas serán reforzadas polo decreto do 8 de novembro de 1944, que desenvolve a base primeira da Lei para a reforma da Xustiza Municipal de 1944. A Orde do 24 de marzo de 1945 pola que se aproba a demarcación dos Xulgados Municipais, Comarcais e de Paz, determina a creación dun Xulgado de Paz no Valadouro agregado ao Xulgado Comarcal de Foz, en substitución do Xulgado Municipal.\nDescoñécese o desenvolvemento completo da historia arquivística; probablemente a documentación estivo depositada no local de arquivo do Rexistro da Propiedade de Mondoñedo ou nalgún local común das institucións locais, posto que O Valadouro pertence ao partido xudicial de Mondoñedo.\nO fondo abarca un reducido período de tempo de finais do s. XIX. Componse principalmente de expedientes de xuízos verbais, expedientes de xuízos de faltas e actos de conciliación. A documentación xerada por este organismo xudicial é unha fonte de información para a investigación da historia do Valadouro en diversos ámbitos.\nO Xulgado de Paz do Valadouro custodia unidades documentais asociadas, tanto por ser o organismo que lle precede en funcións, como por sucederlle a partir de 1945. No Arquivo Xudicial Territorial de Lugo pódense atopar documentos relacionados no fondo do Xulgado de Primeira Instancia e Instrución nº 1 de Mondoñedo, como poden ser as apelacións das resolucións ditadas por este Xulgado Municipal.


Sesión maxistral Sesión maxistral con participación activa dos estudantes. Cada unidade temática será presentada polo profesor empregando os recursos audiovisuais apropiados e complementada cos comentarios que os estudantes realicen en base á bibliografía recomendada ou ás ideas novas que poidan xurdir.\nDurante as clases maxistrais exporanse exercicios a resolver parcial ou totalmente, de maneira individual ou grupal, orientados a facilitar a mellor comprensión dos contidos e métodos para o seu aproveitamento na práctica do deseño.\nPrácticas en aulas de informática Proponse a realización dun traballo práctico (TrP) consistente no desenvolvemento dun produto, a desenvolver ao longo do curso, que require de horas en casa ademais do apoio das sesións creativas en grupo e das tItorías. O nivel de dificultade depende da elección do alumno en función da súa dispoñibilidade e ambición. Efectuaranse diversas entregas parciais durante o proceso seguido e finalmente a documentación completa do produto. Preferentemente orientarase ao desenvolvemento dun novo produto. Todo o proceso estará coordinado polo profesor desde a elección inicial do traballo a realizar.\nTitoría en grupo Realización de actividades de reforzo á aprendizaxe mediante a resolución tutelada de maneira grupal de supostos prácticos vinculados á problemática de calquera das etapas no desenvolvemento do produto. Durante os cales se poida valorar a actitude e capacidade do alumnado para participar e achegar en cada fase do proceso\nTraballos tutelados Tanto o traballo principal como cada unha das súas fases transcorrerán en contacto permanente entre os membros de cada grupo e a coordinación do profesor.


Abstención do BNG aos Orzamentos do Estado\nO deputado Néstor Rego cualifica como "decepcionante" a actitude mantida polo Goberno do Estado.\nO deputado do BNG, Néstor Rego, na Cámara Baixa\nRedacción 13:23 do 23 de novembro de 2021\nO BNG abstense na votación nos orzamentos do Estado. Así o anunciou esta terza feira o deputado nacionalista no Congreso, Néstor Rego, que recoñeceu a “decepción” ante a posición mantida desde o Goberno español, pois, apuntou, “non houbo vontade real por parte do Executivo” por mellorar as contas respecto a Galiza.\nRego lembrou que, a diferenza dos orzamentos xerais do Estado do ano pasado, desta vez o BNG non presentara emenda á totalidade, pois entendía que ser partía dunha mellor situación para mellorar as contas. Porén, lamentou, iso non foi así.\n“Son uns orzamentos insuficientes e claramente mellorábeis”, dixo o deputado, lembrando que o BNG presentou aos mesmos perto de 300 emendas, para alén de amosar a “disposición a dialogar e negociar”. Porén, manifestou, desde o Goberno español non houbo esa mesma vontade e disposición.\nTemos que dicir que se incorporasen aos OXE a intervención pública de Alcoa sería suficiente para nós votar a favor destes orzamentos. Esta medida por si soa xustificaría un voto favorábel, estamos a falar de miles de empregos e o futuro de toda unha comarca. Lamentabelmente, non foi así\nPara Rego, a falla de avances e disposición en cuestións como as que atinxen infraestruturas “claves” para o país, citando por exemplo cercanías ferroviarias; ou a “frustración” de cuestións recollidas no acordo de investidura como os 3 xulgados de violencia de xénero; exemplifican esa actitude do Executivo de coalición de PSOE-UP.\nTampouco, explicou, houbo atención por parte do Executivo español a propostas e achegas dos nacionalistas galegos en cuestións sociais e tributarias “máis xustas”, e citou a suba das pensións mínimas, a rebaixa do IVE en produtos esenciais, a suba progresiva do imposto de patrimonio a partir do millón de euros ou a modificación dos contratos predoutourais. “De feito, as nosas emendas nesta materia foron vetadas e nin sequera poderán ser votadas no Congreso”.\nCrise social e industrial\nÁ hora de debullar os motivos da abstención, Rego tamén se referiu á “crise social e económica” que afecta Galiza, vendo os nacionalistas os OXE unha ferramenta para combater esa situación de “desemprego, empresas fechadas, postos de traballo perdidos, empresas en risco...”.\nMais esas emendas, dixo, non foron atendidas polo Goberno do Estado. E aquí citou Alcoa, onde o BNG pedía a intervención pública, unha postura que noutras ocasións tiña recabado o apoio de PSOE e UP mais que á hora de se plasmar en acordos concretos, non.\n“De feito, temos que dicir que se incorporasen aos OXE a intervención pública de Alcoa sería suficiente para nós votar a favor destes orzamentos. Esta medida por si soa xustificaría un voto favorábel, estamos a falar de miles de empregos e o futuro de toda unha comarca. Lamentabelmente, non foi así”.


Teatro en galego despois de 40 anos | Radiofusion - A programación das Emisoras Municipais Galegas\nTeatro en galego despois de 40 anos\n17 de Abril, 2020 - 12:44 h. | Publicada por Radio Fene\nO 17 de abril de 1970 representouse en Ferrol a obra de teatro de Castelao “Os vellos non deben de namorarse”. Desde 1936 non houbera teatro en galego na cidade. En plena ditadura de Franco, levabase ao Teatro Jofre a obra do máximo dirixente do Partido Galeguista, antifranquista, exiliado e morto en Arxentina. A agrupación Talia representou ese dia no Jofre con gran éxito de público e logo levaron o espectáculo a Valdoviño e a Vilaboa. A obra introduciu a participación dunha rondalla que cantaba no escenario unha das pezas incluidas no espectáculo\nOs vellos non deben de namorarse é un texto que se funda na repetición valorada simetricamente. A obra empezouse a escribir polo terceiro lance. Conta a historia de tres vellos que se namoran doutras tantas mozas. Os personaxes - tipo son equivalentes nos tres lances. A concepción xeral é plástica, pero a carga literaria é considerable. Ao remate decatámonos de que as historias ficaron pechadas en sí mesmas. Aí é onde Castelao mete un epílogo, reunindo aos tres vellos mortos no cemiterio, para que eles nos conten o propósito da farsa, que non é outro que o que indica o título. O epílogo soe ser a escea máis vistosa e a máis agarimada en moitas montaxes da obra. Os vellos non deben de namorarse estrenouse o 14 de agosto de 1941 no Teatro Mayo de Buenos Aires. En Galicia estrenouse en 1961 na Praza da Quintana a cargo do grupo de Cantigas e Agarimos, segundo recollen Manuel Lourenzo e Francisco Pillado no libro “O teatro galego”.


Os vestidos negros máis fermosos de 2019 - Confetissimo - blog das mulleres\n2019 os máis fermosos vestidos negros do ano\nMoitos deseñadores demostraron nas súas coleccións da tempada outono-inverno luxosos vestidos negros que certamente agradarán aos fashionistas e axudarán a crear un aspecto elegante o día das celebracións. Cal escoller? Debería pensalo hoxe, porque se achega o ano novo. Por exemplo, unha rapaza coas mans fermosas, os ombreiros tenros pode escoller vestidos sen mangas. Un escote profundo adaptarase a un luxoso busto. Un corte alto revela patas esveltas. As costas abertas son unha imaxe moi atractiva, pero a parte traseira debería ser neste caso impecablemente fermosa e ben coidada. A profundidade do recorte pode ser diferente, todo depende do teu gusto e modestia.\nFoto de abaixo - Emilio de la Morena, Kimora Lee Simmons, Elie Saab\nAdemais do estilo, cómpre pensar na lonxitude da roupa. Os deseñadores ofrecen diferentes opcións: desde mini ata lonxitude. Pero todos os modelos están unidos pola feminidade e a elegancia.\nVestido negro de moda 2018-2019\nCada un de nós pódese escoller un vestido negro no chan, con calquera figura. Inicialmente, cómpre ollar críticamente a ti mesmo no espello, anotar os teus puntos fortes e débiles, e logo escoller o estilo que lle mostrará o mellor lado. No fondo da pel negra e branca destaca moi ben, polo tanto outros cortes e cortes, fermosas mans ou pernas esveltas, segundo o teu desexo, poden ver outros.\nO vestido negro engade misterio e misterio á imaxe. Especialmente se este vestido é de encaixe. Non debes ter medo á excesiva nudez do encaixe, só podes aproveitar as capas ou o forro. Unha orixinal pode ser unha opción na que unha parte do vestido estea feita de tecido de encaixe, por exemplo, só un corpiño ou só unha saia.\nBarbara Tfank e 2 foto Badgley Mischka\nRecomendámosche que lea: A combinación de cores na roupa - Fuksia, imaxes fotográficas\nNa nova tempada, os deseñadores presentaron ideas frescas e atrevidas para os vestidos negros de noite. Ao elixir un modelo, intente centrarse na feminidade, sofisticación, sofisticación, elegancia. Para encarnar todo isto na súa imaxe, non todos non sempre necesitarán un vestido con moito cordón, chiffon transparentecortes altos. O vestido pode ser cun estilo conciso, pero simplemente serás irresistible nel.\nKimora Lee Simmons, Jenny Packham e 2 foto Badgley Mischka\nOs deseñadores tratan de ter en conta todos os nosos gustos e ata caprichos, polo que certamente atoparás modelos con abundancia de decoración e cortes. Por exemplo, pódense ver elementos similares na colección Alessandra Rich. Estes vestidos non se distinguen por un corte complexo, sen embargo admirar a mestría habilidade do deseñador e a sofisticación de elementos decorativos feitos en forma de volantes e flounes. Unha boa peza de roupa son xoias habilmente seleccionadas.\nNon se pode ignorar os vestidos negros de Elie Saab. Nesta colección, os modelos son bastante complexos non só no seu propio corte, multicapa ou asimetría, senón tamén na riqueza da decoración.\nOs vestidos negros de Badgley Mischka son fermosos cunha decoración variada, que se usan como strass, cristais, bordados. Os vestidos de Jenny Packham normalmente parecen fabulosos, coma se Neve reina traballou nesta decoración e compartiu os seus copos de neve e flotas de xeo para decoralos. Os raios de luz, reflectidos nos cristais "xeados", iluminan todo ao redor da nena.\nFoto 2 de Badgley Mischka e Jenny Packham\nVestidos curtos negros e vestidos midi\nPara converterse nun vestido de noite, negro, feito de tecido caro, cunha decoración rica, non é necesario ser longo. Si, parece realmente sorprendente, pero non sempre é conveniente. Polo tanto, en tales casos, para non estragar a noite e sentirse cómodo e relaxado, é mellor limitar a lonxitude do vestido elegante. Despois de todo, estás de acordo en que os vestidos dos deseñadores Josie Natori, Pamella Roland teñen un aspecto estupendo?\nRecomendámosche que lea: Vestido a cadros - Imaxes de moda 40 nun vestido nunha gaiola para todas as ocasións\nFátima Lopes e fotos 2 de Josie Natori\nFotos 2 e Pamella Roland\nPequenos vestidos negros de noite\nOs pequenos vestidos negros son os vestidos de noite máis cómodos. Estes vestidos poden ser a base para crear un aspecto nocturno. Poden levar varias siluetas, lonxitude de mangas. Pódense complementar con diversos elementos decorativos. Pero sempre estes traxes demostran sensación de proporción, beleza e elegancia.\nNunca perderás se optas por un pequeno vestido negro.\nBadgley Mischka e Barbara Tfank\nBarbara Tfank e Jenny Packham\nbata cor na roupa


23 Xaneiro 2018 08:31\nAs organizacións sindicais chaman á mobilización social para frear o recorte de dereitos e liberdades que o PP pretende impor\nCIG, UGT e CCOO celebraron unha concentración en Ferrol en solidariedade co compañeiro Pintos e para denunciar a tortura á que foi sometido\nA Coruña - Xoves, 18 Outubro 2012\nDucias de persoas concentrábanse na mañá deste xoves diante do edificio administrativo da Xunta en Ferrol en defensa dos dereitos civís e contra as políticas represivas que o Partido Popular está a levar a cabo para reprimir, criminalizar e acalar aquelas organizacións e voces dispostas a facer fronte ás medidas antisociais e políticas neoliberais que nos están a impor. Na concentración, convocada pola CIG, UGT e CCOO, trasladouse o apoio e solidariedade co compañeiro Xesús López Pintos, que hai unhas semanas foi detido e torturado por exercer un dereito fundamental: a liberdade de expresión e manifestación.\nFronte a “represión, mobilización” foi a mensaxe que se quixo transmitir durante a celebración da concentración, coa que se quixo chamar á reflexión a respecto do retroceso inadmisíbel que estamos a vivir no tocante aos dereitos e liberdades sociais. Así, lembráronse os feitos acontecidos na noite do pasado xoves 4 de outubro, cando o co-responsábel comarcal da CIG, Xesús A. López Pintos, foi detido no marco dunha protesta e posteriormente torturado na comisaría durante varias horas.\nEstes feitos, informaba o co-responsábel da CIG de Ferrol, Manel Grandal, ademais de seren denunciados publicamente, xa foron postos en coñecemento do Xulgado de Instrución número 3 de Ferrol. “Canto máis afondamos no sucedido, máis nos decatamos de non se só vulnerou a Constitución española, senón a propia Carta dos Dereitos Humanos das Nacións Unidas. Isto xa é dunha gravidade estrema nun país que se di do primeiro mundo en canto ao respecto dos dereitos humanos”.\nGrandal quixo agradecer a presenza dos/as compañeiros/as da CIG e as centrais sindicais UGT e CCOO, así como o apoio transmitido polos comités de Navantia e Poligal. O co-responsábel denunciou as políticas represivas que está a aplicar o PP, apuntando á última reforma do Código Penal proposta polo Ministro de Xustiza, orientada a, na práctica, limitar todo tipo de manifestación e protesta na rúa, impondo mesmo penas de cadea. “O que hai uns anos era insospeitábel que volvera darse, agora parece que xa imos no camiño dunha nova ditadura. Non só unha ditadura económica, senón un auténtico recorte nos dereitos e liberdades”, advertía.\nNese mesmo sentido se manifestaba o Secretario Confederal de Finanzas, Ramiro Oubiña, ao asegurar que coa concentración se busca dar unha resposta concreta ás agresións padecidas polo compañeiro Pintos a mans da policía, “pero non o podemos ver como un feito illado”. Ao entender de Oubiña, o acontecido en Ferrol haino que enmarcar nunha estratexia global de recorte de dereitos individuais e colectivos.\nO responsábel de Finanzas da CIG referiuse tamén á reforma do Código Penal impulsada por Ruiz Gallardón, co claro obxectivo de habilitar mecanismos para evitar e impedir a mobilización social contra as medidas neoliberais impostas. “O que pretenden é erradicar un dereito tan fundamental como que se poida producir esa contestación na rúa. O poder económica utiliza a policía con este fin, para crear medo e imposibilitar que ese feito necesario da contestación se poida realizar”, aseverou.\nReunión co Delegado do Goberno\nO vindeiro luns, 22 de outubro, representantes das tres centrais sindicais manterán un encontro co Delegado do Goberno, a petición dos sindicatos, para abordar o acontecido na noite do 4 de outubro e esixir que se abra unha investigación para depurar responsabilidades. As perspectivas do resultado da reunión, adiantaba Grandal, non son moi esperanzadoras. “O Delegado do Goberno é o Delegado do PP, e avala, como non podía ser doutra maneira, este tipo de políticas”.\nNeste senso, o representante sindical incidiu na importancia de que dende todas as organizacións sindicais se entendeu que non estamos ante uns feitos que impliquen só á CIG, senón que sucederon no marco dunha protesta convocada por dous comités de empresa en defenda do dereito a un traballo.\n“Aquí vese claramente a inquina que ten o Partido Popular cara a CIG, porque somos os que estamos respondendo coa mobilización ás medidas de recortes e estamos propondo alternativas. Creo que unha das cuestións que lle influíu ao PP para actuar deste xeito é que tivemos a valentía de non agocharnos e incidir de verdade na campaña electoral”, aseverou, para concluír cun contundente “Hai que botalos!”.\nManifesto contra a represión\nDurante o acto de protesta, Elvira Souto, foi a encarga de dar lectura a un manifesto contra a represión que reproducimos a continuación:\nOs acontecementos vividos en Ferrol estes días mostran até que punto chegou xa o proceso de lenta, mas inexorábel, limitación do exercicio dos dereitos civís no Reino de España e revela tamén que sectores sociais van ser os máis prexudicado desta deriva anti-democrática.\nNon se trata dun fenómeno radicalmente novo. Máis até hai un par de anos, o progresivo enfraquecemento do estado de dereito non era percibido pola grande maioría do corpo social porque os poderes, cautelosamente, parecían dirixir a súa actuación unicamente contra colectivos que, ben sexa pola sua situación de vulnerabilidade e exclusión social, ben por eles mesmos recorreren a formas violentas para defender as súas reivindicacións, ficaban un pouco à marxe do percorrer cotiá da maior parte da sociedade.\nMais a explosiva situación que propiciou a actual crise veu pór de manifesto que ese enfraquecemento do estado de dereito, esa limitación continuada das liberdades que se practicaba sobre todo contra aqueles que a popria sociedade marxinaliza, era o máis eficaz dos instrumentos con que contan os poderes políticos e económicos para facer fronte as mobilizacións con que os sectores máis combativos da sociedade tentan impedir o naufraxio dos dereitos sociais tan arduamente conquistados nas últimas décadas.\nA técnica ideolóxica é a mesma: converter o "diferente" en inimigo para negar os seus dereitos impunemente. Criminalizar a vítima e tratala como un caso excepcional no estado de dereito: antes o migrante, agora o militante sindical que denuncia a política económica fraudulenta, inxusta e antisocial.\nE isto levado a cabo coa complicidade de colectivos e individuos que se prestan a facer o traballo sucio do estado: axentes que reprimen con saña mobilizacións de traballadores sabendo que non serán identificados porque actúan nun anonimato ilegal consentido polos superiores, funcionarios que maltratan persoas no interior dos centros de detención, membros da xudicatura que non investigan denuncias por tortura, médicos forenses que non certifican lesións infrinxidas a persoas baixo custodia do estado ou agredidas por membros das forzas policiais...\nO Reino de España acumula inumerábeis condenas de organismos internacionais polas condicións en que reclúe as persoas detidas e a pasividade á hora de investigar casos de torturas denunciados polas vítimas. O Tribunal de Dereitos Humanos de Estrasburgo condena unha e outra vez o Reino de España por non actuar contra estes abusos e non pór fin á impunidade. A última destas condenas aínda non fixo unha semana.\nHoxe estamos aquí para denunciar o caso do compañeiro Pintos. Que no exercicio de un dereito fundamental, a liberdade de expresión e manifestación, acompañando solidariamente aos compañeiros e compañeiras de Navantia e Poligal, na demanda de traballo, tamén dereito básico e fundamental, foi detido dentro dunha actuación policial desmedida, sen sentido, e provocada polos señores do PP, e máis en concreto polo Alcalde, Xosé Manuel Rey, e o Deputado Diego Calvo.\nActuación que rematou co compañeiro nas dependencias de comisaria onde sufriu maltrato continuado contra a súa integridade física e moral. Iso so ten un nome : TORTURA.\nDesde logo, amigas e amigos, se este Goberno do PP, pensa que con estas medidas nos vai amedrentar, todo o contrario, reafírmanos máis no camiño desa vella consigna, “contra a represión, mobilización”, porque se algo temos gravado na memoria desta comarca, onde só pasaron poucas décadas do derramamento de sangue de traballadores na defensa da democracia, é que “ a liberdade ten un custo”, que saiban que estamos dispostos a enfrontar.\nNon nos enganemos. Un estado de dereito débil é a mellor garantía dun estado social en retroceso. Son vasos comunicantes e eles saben ben que canto máis baixa o nivel do vaso das liberdades fundamentais, máis baixa o nivel do vaso dos dereitos sociais.\nFerrol, 18 de outubro de 2012


ferradura en tránsito » recuperando literatura: “Denso recendo a salgado” ( Manuel Portas, Xerais)\n« Günter Grass e Eduardo Galeano\ncrítica de “Vattene-O legado extraterrestre” »\nrecuperando literatura: “Denso recendo a salgado” ( Manuel Portas, Xerais)\nFiled under: ACTUALIDADE LITERARIA,CRÃ“NICA DA CRÃTICA — 14 Abril 2015 @ 6:04 p.m.\nVIDA ATRAPADA, LITERATURA LIBRE\nTítulo: Denso recendo a salgado\nQuen ten a literatura por un virtuoso mar de palabras, acerta. Quen ten a literatura por un virtuoso mar de palabras alleo á vida, esquece que o valor da literatura non está só no texto senón fundamentalmente nas singraduras que o lector teña dispostas para ese mar de palabras. Quen teña a literatura por un exercicio na procura da expresión sublime, impactante e exquisita, esquece que a mellor literatura, tantas veces!, non é arborado horizonte de exótica follaxe, senón que a humilde fraga, o sinxelo souto de recios carballos e castiñeiros dá sombra máis amiga e compañeira.\nDenso recendo a salgado, a novela de Manuel Portas, o obxectivo da nosa crónica letresca de hoxe, é un bon exemplo de canto vimos de dicir. Por tras do non agochado lirismo do título áchase un dos mellores exercicios narrativos do ano que vén de rematar. Nel hai outros pousos líricos, certamente, pénsese, por exemplo, no papel que a música de jazz ten na novela, axudando a crear unha atmosfera melancólica, contida, desbocada, tráxica. Porén ningún outro elemento lírico do discurso novelístico ten a importancia desas catro palabras. Denso recendo a salgado é denso recendo mar, mais tamén denso recendo a vida, denso recendo á orixe, recendo, sombra, lembranza húmida. Nin moito menos vai predominar na narración o elemento descritivo, tampouco. Esta é unha desas novelas puramente narrativas.\nFormalmente ubícase nesa corrente que, desde os albores do XX, tenta renovar o discurso novelesco. É novela fragmentaria, é novela parquet, é novela coral, non tan desmesurada, en canto a número de personaxes, como o Manhattan transer ( J. Dos Passos) ou A Colmea (C. J. Cela) ou como a Periferia (Iolanda Zúñiga) de que recentemnte falamos. O esquezo inmediato non é tan forte, tampouco o obxectivo é tan inmenso, non se pretende da conta de vida dunha colectividade grande, só dun grupo de amigos e as colateralidades que lles vaian xurdindo. Existen esquema e vontade narrativas claros, e á vez coralidade, fragmentarismo, na medida xusta para nunca perder o recendo salgado que os pasos das personaxes van deixando na mente, na alma, no entendemento, lectores.\nComo xa sinalou Dolores Vilavedra, non é nada novo, mais non por iso deixa de sorprender nin tampouco por iso o discurso de sente como camiño trillado, esforzo sucedáneo, senón todo o contrario.\nAsí o sente o lector, en virtude tanto da arquitectura narrativa como do tratamento das personaxes. No primeiro caso, artellar un discurso, un discurso fragmentario no que caben tantas personaxes e ilas aproximando, pouco a pouco, desde o recendo que cada unha exhala, non é tarefa sinxela pois require traballar moito tanto a atmosfera que envolve as personaxes, personaxes que en si representan un considerábel abano de situacións sociais e vitais, como a casuística individualizadora. Sendo que ambos traballos inciden, de primeiras, na diverxencia, no afastamento, na non confluencia. Falamos da meirande parte delas, porque non todas remiten a aquel primixenio grupo de amigos; mais as que non o fan, nelas non se nota estrañamento senón que nadan no mesmo río. Certamente, o seren personaxes atrapadas nivélaas, e fai que ansia de liberación se subliñe como supratema á vez unificador e diversificador. As anasias de liberación, de vida, dunha xeneración, aquela xeneración coincidente coa das primeiras mulleres liberadas. Incidíndose niso, no carácter das personaxes, nas interioridades propias de cada personaxe, sobre as que paira como condena a condicionante dunha situación social que os marca a todos, dunha maneira ou doutra, tolléndolles as esperanzas á vez que lles ratifica que só na interación entre eles hai certa dose de satisfacoria ou dicíndolles que esa é a única esperanza, unha esperanza sen futuro.\nDe xeito que a novela se constitúe tamén en crónica, crónica social elaborada a partir da exposición, sincronizada en amálgama atmosférica de arrecendos en salmoira común, no drama perceptíbel na luz, nos tactos, na calor, no fondo das olladas, dun grupo de amigos habitantes nunha vila das Rías Baixas, formación de ás quebradas que loita por seguir voando, a loita pola vida cando nada está ao teu favor senón a necesidade de que vivir poida ser outra cousa. Crónica indivual, si. Crónica dun tempo, tamén. Crónica social, obviamente. Crónica-retrato da condición humana mortalizada nun tempo, nun lugar, nunhas xentes como exemplo do drama.\nNon cómpre, para isto, virtuosismo verbal algún, senón vontade e habilidade froito dunha clara intencionalidade temática. Ese é o único virtuosismo, calquera outro excede.\nE Manuel Portas, neste Denso recendo a salgado, celebrado primeiro contributo literario de quen se ten manifestado como sociolingüista e político ( sempre), que chouta inclusive por riba dalgún terríbel tropezó como o feito de algunha vez se trabucar no nome de personaxes. E tamén por riba do feito de que en literatura hai moi poucas cousas que en realidade sexan novas, agás a esperanza de liberdade que nos humaniza perennemente. Liberdade, que non é palabra únicamente política.\nComentarios desactivados en recuperando literatura: “Denso recendo a salgado” ( Manuel Portas, Xerais)


A cadea de valor da madeira, partidos políticos, universidade, ecoloxistas e axentes da sociedade civil, máis preto dun consenso que poña en valor o medio rural-Fundación Juana de Vega\nA cadea de valor da madeira, partidos políticos, universidade, ecoloxistas e axentes da sociedade civil, máis preto dun consenso que poña en valor o medio rural\nA xornada tivo como obxectivo abordar as maiores problemáticas do sector co obxectivo de fixar as liñas básicas que deben rexer o medio rural a longo prazo\nTrátase do segundo encontro que realizan todos os axentes implicados e no que se albiscan xa grandes acordos que asegurarán a xestión sustentable do sector forestal\nOleiros, 29 de xaneiro de 2018.-\nRepresentantes do movemento ecoloxista, da ordenación do territorio, do paisaxismo, investigación, universidade, partidos políticos, asociacións forestais e industria da madeira mantiveron o venres, no Hotel Porta do Camiño, de Compostela, o seu segundo encontro co obxectivo de alcanzar un consenso de todos os axentes implicados no sector da madeira que consiga poñer en valor o monte e facelo sustentable social, económica e medioambientalmente. A cita foi convocada pola Fundación Juana de Vega e o Clúster da Madeira e ou Deseño de Galicia.\nA cadea de valor da madeira leva realizando reunións de maneira periódica desde fai máis dun ano, demostrando a boa disposición de todos os axentes implicados por chegar ao devandito consenso. Estas reunións rexéronse por unha metodoloxía que establece as regras participativas que rexen estes debates. Á metodoloxía dialéctica chamóuselle tese universal por ser unha referencia metodolóxica seria dentro da informalidade que se xerou nestes encontros.\nEste proceso busca finalmente o consenso. Só atopando este consenso poderanse construír unhas regras sólidas a longo prazo. A cadea de valor da madeira cre en accións de longo percorrido, accións a longo prazo, fronte ao cortoplacismo das políticas públicas suxeitas aos períodos electorais. O medio ambiente e o sector forestal necesitan dunha estabilidade que perviva nos anos e nas xeracións.\nSobre a mesa, como punto de partida, abordáronse neste segundo atopo unha serie de cuestións para traballar nelas en busca dese consenso. Eses puntos de debate, achegados pola Fundación Juana de Vega, centráronse na necesidade dunha xestión eficiente do recurso forestal; a necesidade de romper coa dicotomía medioambiente/produción xa que son compatibles e deben reforzarse mutuamente; a necesidade de que en Galicia exista unha acción permanente, con amplo respaldo social, a favor do territorio, que permita superar os problemas estruturais do minifundio e do abandono rural; o conveniente dunha simplificación da normativa vixente para mellorar a competitividade do monte galego, así como un marco claro e a longo prazo na ordenación xeral do territorio; e a promoción da biodiversidade e avanzar cara á bioeconomía.\nTras un debate no que todos os axentes participaron de maneira proactiva e reinou o bo talante dos asistentes e a boa disposición, extraéronse uns puntos principais que hai que seguir traballando en próximos encontros pero que sinalan xa un consenso importante e supoñen un paso fundamental para o devir do sector.\nPrincipais conclusións do encontro\nAo termo da xornada de debate, extraéronse unha serie de conclusións, sobre as que se seguirá traballando en próximos encontros, pero que supoñen unha boa noticia para o sector que con diálogo e entendemento, está a fixar unhas bases compartidas para o futuro do sector.\nOs axentes reunidos nesta sesión sinalan que tanto polo seu valor cultural, social e ambiental, a súa xeración de emprego e distribución de rendas, que fomentan a fixación de poboación no rural para evitar o abandono e complementando outras actividades agrarias ou gandeiras, o sector forestal é para Galicia, e así o recoñece a Unión Europea na RIS3, un sector estratéxico.\nÉ por iso, que a sociedade galega debe comprometerse nun pacto de país que outorgue ás empresas, propietarios, silvicultores e potenciais investidores un marco estable no tempo que compaxine as rendas económicas e as achegas sociais de forma realista. No marco do encontro púxose de manifesto a necesidade de que os partidos políticos retiren o sector forestal do debate político e póñanse a traballar no consenso como demostrou a sociedade civil.\nNoutra liña, débese fomentar o cumprimento das normas a través do incentivo da certificación forestal que achega valor ao monte galego e que se sustenta nos principios de viabilidade económica, social e ambiental. Así como promover o asociacionismo e as axudas ao funcionamento de montes veciñais en man común ampliando a fórmula das SOFOR.\nDébese compensar a falta de rendibilidade económica do monte con indicadores que recoñezan as externalidades e os valores sociais, que deben ser retribuídos pola sociedade. O que non é medible, non existe e se a sociedade valora os servizos ambientais e sociais, deben plasmarse con indicadores.\nNesta liña, todos os usos do monte deben aliñarse coas demandas da sociedade, tanto de especies como de usos sociais e ambientais. O monte debe concretar a súa misión e o seu plan de sustentabilidade económico que defina as prestacións e os ingresos que compensen os seus custos. Trátase de ordenar pero en base á sustentabilidade económica (ademais da social e a ambiental). As regulacións que non favorecen oportunidades reais para o propietario conducen ao abandono e acábanse convertendo nun engano á sociedade porque non implican ningún compromiso que garanta a sustentabilidade.\nDurante o transcurso da Xornada, reclamouse un pacto polo territorio con amplo respaldo social que permita superar os problemas estruturais do minifundio e do abandono do rural e potencie accións de base colectiva. Ademais, reclamouse unha simplificación e clarificación da normativa vixente para mellorar a súa competitividade e un marco claro e a longo prazo na ordenación do territorio.\nEn definitiva, entre os acordos alcanzados neste segundo encontro, destaca a necesidade de que, á maior urxencia, o monte concrete o seu plan estratéxico sustentable no tempo en base a un inventario e a avaliación das súas capacidades, oportunidades e riscos. O monte necesita unha actuación urxente pero seria e rigorosa; a sociedade así o demanda alarmada polo despoboamento e pola devastación causada polos incendios.\nCon estas reunións, a cadea de valor da madeira e diferentes axentes da sociedade civil móstranse firmes na necesidade de alcanzar consensos que permitan velar polo futuro do sector forestal e insta os partidos políticos a actuar coas miras postas a longo prazo.


Temas: EDITORIAL AELG FOTOGRAFíA INTERNET CAMBRE\nPor Silvia López | Santiago de Compostela | 15/12/2018 | Actualizada ás 16:15\nNun tempo no que os datos editoriais non deixan moito oco á esperanza, os novos proxectos que agroman son cualificados de afoutos e arriscados. Podería ser este o caso de Cousa Nostra, unha editorial que aposta nada máis e nada menos ca pola fotografía de autor. A iniciativa preséntase este mesmo 15 de decembro na Casa de Cultura Vila Concepción de Cambre (A Coruña), ás 19.00 horas.\nAlberte Sánchez, un dos editores que encabeza o proxecto, admítese sabedor das dificultades que atravesa o mundo editorial. De feito, as últimas estatísticas indican que o número de títulos editados en Galicia caeu nun 5,9%. Aínda así, os promotores de Cousa Nostra coidan que a súa intención é a de ser un "motor de expansión e difusión da creatividade fotográfica en Galicia".\nA fotografía de autor, di Alberte, adoita ver a luz a través da autoedición. "Nós queremos darlle unha saída digna a estes libros: que leven un ISBN, un depósito legal, que se poidan comprar en liña ou onde sexa" e evitar así que esas publicacións á marxe dos circuítos habituais queden relegadas ao "caixón do esquecemento".\nCon este obxectivo, os artistas que inauguran esta primeira colección son Simone Maestra, Luís Botana e Carolina Martínez. Todos eles -xunto con Mercedes Queixas Zas, secretaria da Asociación de Escritores/as en Lingua Galega, e Marcos Ferreiro, o outro editor de Cousa Nostra- participarán no acto de presentación desta tarde. Os propios autores "teñen poder de decisión sobre o deseño do seu libro", que será sempre tratado con moito agarimo, explica Alberte Sánchez.\nA súa aposta constitúe, ademais, unha sorte de contrapunto fronte á saturación de imaxes momentáneas que inundan as redes sociais. "Realmente, cando un fotógrafo traballa nunha serie fotográfica está creando unha narración", e iso é o que se traslada á publicación final. Pola contra, as fotos instantáneas da Internet quedan frecuentemente xusto niso, no intre. "Non digo que estean mal, simplemente que é outra cousa distinta", recalca o representante de Cousa Nostra.\nRespecto do seu público obxectivo, esta editorial non se pecha a nada: diríxese tanto a aqueles lectores que se encadren máis nun perfil próximo ao de coleccionista, como a un público xeral. Con esa filosofía de facer casar eses dous colectivos, os seus primeiros libros irán numerados e asinados polo autor ou autora, pero tamén contarán cun prezo "bastante asequible" para todos os petos.


Obxectivos - Do Gris Ao Violeta\nPortada » O proxecto » Obxectivos\nObxectivos do programa A memoria das mulleres\nAo longo de cinco anos de andaina desenvolvéronse diferentes liñas de actuación centradas nos seguintes obxectivos:\nContribuír ao coñecemento e difusión da historia das mulleres no ámbito territorial do concello de Pontevedra.\nElaborar un fondo documental, gráfico e audiovisual que sexa útil para a información, a consulta e a investigación sobre a materia.\nElaborar unha enciclopedia virtual sobre as vidas das mulleres do noso concello ao longo dos tempos, procurando a visibilización das mulleres en xeral e atendendo de modo específico ás clases traballadoras.\nPromover a participación dos centros educativos no estudo e divulgación sobre as mulleres na historia de Pontevedra.\nColaborar con todos os axentes sociais que traballan neste eido.\nEmpregar as tecnoloxías da comunicación para divulgar os materiais e recursos dispoñíbeis.


Greenpeace e Mulleres Bicivisíbeis organizan acompañamentos en bicicleta para mulleres que queiran aprender a circular con seguridade por Vigo - GL | Greenpeace España\nGreenpeace e Mulleres Bicivisíbeis organizan acompañamentos en bicicleta para mulleres que queiran aprender a circular con seguridade por Vigo\nMonitoras previamente instruídas aprenderán a grupos de dous ou tres mulleres a desprazarse en bicicleta sen risco pola cidade\nVan organizar varias saídas acompañadas até o 14 de xullo e as mulleres interesadas pódense apuntar de balde\nCálculos realizados en diversos puntos estiman que o número de mulleres ciclistas non supera o 20% con respecto aos homes en Vigo e preténdese fomentar este tipo de transporte\nO obxectivo é facer medrar o número de mulleres ciclistas e a masa crítica que reclame un modelo máis sostíbel de mobilidade\nA organización medioambiental Greenpeace e o colectivo ecofeminista Mulleres Bicivisíbeis ofertan a partir da vindeira semana e de balde sesións de acompañamento a mulleres que desexen moverse pola cidade de Vigo en bicicleta pero que non se atrevan a facelo por sentírense inseguras. A intensidade e agresividade do tráfico urbano, a carencia dunha rede ciclista que permita desprazarse por toda a cidade e mesmo situacións de acoso son parte das razóns polas cales moitas mulleres renuncian á bicicleta como un medio de transporte na cidade. Para apuntarse a participar nestes acompañamentos só hai que saber andar en bicicleta, dispor dunha bici e escribir a mulleresbicivisibeis@gmail.com. As saídas realizaranse en grupos reducidos, polo que as prazas son limitadas e crearanse os grupos por orde de inscrición.\nA iniciativa forma parte do proyecto Mulleres Bicivísibeis, que as dúas organizacións participantes están a desenvolver para contribuír a aumentar o número de mulleres ciclistas na cidade e deste xeito impulsar o transporte sostíbel non motorizado en detrimento dos vehículos particulares. O devandito proxecto conta tamén con cursos para aprender a andar en bicicleta a mulleres, o primeiro dos cales se desenvolveu a finais de maio cun rotundo éxito e conta cunha importante lista de espera á que se tentará ir atendendo en vindeiras edicións.\nAcadar unha mobilidade sostíbel está aínda moi lonxe de ser unha realidade en Vigo, unha das cidades de España con maior uso do vehículo privado e cunha rede ciclista aínda nas súas primeiras etapas de desenvolvemento.\n“Vigo aínda está nas primeiras etapas para instaurar a bicicleta como un medio de transporte urbano. Até agora conta cun único carril-bici e carece de moita da infraestrutura necesaria, desde suficientes aparcadoiros seguros para bicicletas, até un sistema público de alugueiro de bicis ou unha oficina municipal da bicicleta. Asemade, é imperioso pacificar o tráfico urbano, que moitas veces fai difícil a convivencia con outros medios de transporte máis sostíbeis”, afirmou Begoña Vila, portavoz de Greenpeace.\nPor esta e outras razóns o número de persoas usuarias da bicicleta é aínda moi baixo. Inda por riba, existe unha desigualdade de xénero estrutural na mobilidade, que no caso das mulleres caracterízase por un menor acceso ao coche, un maior uso do transporte público, máis desprazamentos a pé e menos en bicicleta, por iso é polo que Greenpeace e Mulleres Bicivisíveis centran o seu proxecto nas mulleres. Greenpeace e Mulleres Bicivisíbeis están tamén a realizar cálculos de persoas usuarias da bicicleta en diferentes puntos de Vigo para ter datos desde unha ollada ecofeminista da mobilidade urbana. As primeiras conclusións falan de que a porcentaxe de mulleres usuarias da bicicleta con respecto aos homes está sempre por baixo do 20%.


Desenvolven un proceso de reciclaxe de baterías de ións de litio cen veces máis rápido que o actual | Sogama\nDesenvolven un proceso de reciclaxe de baterías de ións de litio cen veces máis rápido que o actual\nO novo método utiliza ondas ultrasónicas para separar o material valioso dos eléctrodos, o que conduce a unha maior pureza dos materiais recuperados en comparación cos métodos de separación actuais.\nO traballo, desenvolvido por investigadores das Universidades de Leicester e Birmingham (Reino Unido) foi publicado na revista Green Chemistry.\nCerceda, a 5 de outubro de 2021.- Investigadores das Universidades de Leicester e Birmingham (Reino Unido) que traballan nun proxecto sobre a reciclaxe de baterías de ións de litio (ReLiB) lograron a recuperación dos materiais utilizados nas baterías dos vehículos eléctricos ao final da súa vida útil, o que permitirá a súa reutilización na fabricación de novas baterías.\nO novo método utiliza ondas ultrasónicas para separar o material valioso dos electrodos, é cen veces máis rápido, máis ecolóxico e conduce a unha maior pureza dos materiais recuperados en comparación cos métodos de separación actuais.\nO traballo foi publicado na revista Green Chemistry e o equipo xa solicitou unha patente para a técnica desenvolvida.\nPara garantir que os beneficios ambientais e económicos das baterías dos vehículos eléctricos sexan unha realidade, os científicos puxeron o foco de atención no seu ciclo de vida, desde a súa primeira produción ata a súa reutilización en aplicacións secundarias e posterior reciclaxe.\nUn escollo crave foi a segregación de materiais, é dicir, extraer e separar os materiais críticos -coma o litio, o níquel, o manganeso e o cobalto- das baterías usadas dunha forma rápida, económica e respectuosa co medio ambiente.\nDELAMINACIÓN POR ULTRASÓNS\nO equipo ideou unha nova técnica de delaminación por ultrasóns que elimina os materiais activos dos electrodos deixando o aluminio ou o cobre virxes. Este proceso resultou moi eficaz para eliminar o grafito e os óxidos de litio, manganeso e cobalto. Os materiais recuperados mediante esta técnica teñen unha maior pureza e, polo tanto, un maior valor que os recuperados cos métodos de reciclaxe convencionais e son potencialmente máis fáciles de utilizar na fabricación de novos electrodos. O método é rápido e adapta unha tecnoloxía de uso xeneralizado na industria da preparación de alimentos.\n«Esta nova técnica funciona da mesma maneira que o descalcificador ultrasón dun dentista, rompendo as unións adhesivas entre a capa de revestimento e o substrato», indica o profesor Andrew Abbott, da Universidade de Leicester, que dirixe a investigación.\nAs técnicas actuais de reciclaxe da delaminación utilizan ácidos concentrados nun proceso de inmersión por lotes. A nova técnica ultrasónica é un proceso continuo de alimentación que utiliza auga ou ácidos diluídos como disolvente, polo que é máis ecolóxica e menos custosa.\nOs investigadores están xa en conversacións iniciais con varios fabricantes de baterías e empresas de reciclaxe para colocar un demostrador da tecnoloxía nun centro industrial este mesmo ano.\nOs métodos actuais de reciclaxe de baterías de ións de litio adoitan introducir as baterías ao final da súa vida útil nunha trituradora ou un reactor de alta temperatura. Posteriormente, necesítase un complexo conxunto de procesos físicos e químicos para producir fluxos de materiais reutilizables do litio, cobalto, níquel e cobre que conteñen. Estas vías de reciclaxe son intensivas en enerxía e pouco eficientes.\nSe se adopta un enfoque alternativo e se desmontan as baterías ao final da súa vida útil no canto de trituralas, existe a posibilidade de recuperar máis material nun estado máis puro e de maior valor.\nO deseño para a reciclaxe pretende colaborar cos fabricantes para introducir pequenos cambios nas estruturas dos produtos, de modo que as materias primas poidan volver máis facilmente ao proceso de fabricación cun custo potencialmente reducido á metade en comparación coas fontes primarias.


Rosalía de Castro, lexicógrafa | Portal das Palabras\nDesde o Portal sumámonos á celebración do Día de Rosalía, 24 de febreiro, data na que se conmemora o seu nacemento alá en 1837. Mais canda ela nace a xestora da Galicia moderna. Definir Rosalía como escritora é facer unha lectura reducionista e errada, é unha muller adiantada ao seu tempo que mostra calidades literarias, sociais, políticas e tamén lingüísticas. Non en balde amósase como lexicóloga da súa propia obra: albariñas, cotomelos, esvaecido, mando, mandolinata, parruma, traspoleirado, xurafaz é unha relación manuscrita de termos que a autora define, e mesmo achega posibles sinónimos.\nPublicada polo académico Henrique Monteagudo en Rosalía de Castro. Autógrafos Poéticos, a nosa sorpresa foi máxima cando nos decatamos de que encaixaba perfectamente coas palabras que Marcial Valladares lle pedía a través dunha carta a Murguía. Era a peza que faltaba nunha vella historia no Portal. Agora pechamos aquel percorrido coa presentación do manuscrito orixinal de Rosalía, que custodia o Arquivo Municipal da Coruña, no que esboza as equivalencias destas palabras. A maioría destas palabras sairán posteriormente no Diccionario gallego-castellano do lexicógrafo da Estrada, onde fan a súa primeira aparición lexicográfica.\nNon podemos ocultar a satisfacción que nos produce mostrar que tan polifacética intelectual se dedicase tamén a tarefas lexicográficas. Grazas, Rosalía, por nos entornar a porta unha vez máis!\nPara o JPG (16,7 Mb), premer na imaxe\nO 1 de marzo de 1926, o concello da Coruña inauguraba unha pequena exposición de obxectos co propósito de honrar a tres ilustres galegas: Concepción Arenal, Emilia Pardo Bazán e Rosalía. Esta é a orixe do valiosísimo fondo manuscrito que, doado pola familia de Rosalía, se conserva no Arquivo Municipal da Coruña.\nEntre estes manuscritos atópase o vocabulario con oito palabras e a súa aclaración ou equivalencia en castelán, todas pertencentes ao libro Follas Novas.\nPublícase esta imaxe grazas ao Arquivo Municipal da Coruña, onde se custodia o fondo.\nPalabras de Rosalía-1\nO léxico e a lingua de Rosalía de Castro (parte 1)\nXela Arias con sinónimos


Coirós é un concello principalmente rural que dispón de 8 rutas de senderismo que pasan por él. A páxina de Rutas de senderismo contén toda a información e ligazóns a páxinas externas con información detallada de cada ruta.\nCada unha de nosas parroquias ten as súas propias festas patronales, que se celebran en Xaneiro, Febreiro, Xullo, Agosto e Decembr según parroquia. Ademáis celebramos Pascua, a romería de Frai Pedro Manzanas (en pascua), Corpus Christi (en pascua), "O Santísimo" (en Agosto) e os remedios en Espenuca en Setembro. Consulte toda a información relacionada cas festas patronales de Coirós.\nNa parroquia de Collantres atoparás unha casa rural (Casa dos noche). Se está interesado en comer en Coirós, ofrecémoslle tres restaurantes, unha taberna e unha parrillada. Toda a información de contacto na nosa páxina de Comer e durmir en Coirós.\nA empresa ARRIVA cubre o servizo de transporte público e dispón de liñas cara A Coruña e cara a Lugo. Consulte tódalas liñas de autobús para ir ou volver a Coirós.\nCoirós está bañado polo río Mandeo e o Mendo, e conta con diversos espazos recomendables para visitar. O Río dos dous nomes (Río Vexo o Río Fervenzas) é un afluente do Mandeo polo que atravesa una ruta senderista, así como se poden atopar restos de unha antigua ferrería. Á ribeira do río Mendo atopamos El Lugar de Mende, onde podemos ver dous molinos totalmente rehabilitados.\nEn Lesa podemos atopar a Pena Furada, en unha zona con unhas vistas estupendas. Representa unha figura femenina e calcúlase que foi creada na Idade de Ferro.\nOutro lugar destacado é o mirador de Espenuca, que permite ver o río Mandeo sobre Chelo, e está ubicado a carón da ermita de Santa Eulalia.\nPor último, o Monte do Gato é a zona máis alta do concello con 512 metros de altura e onde pode disfrutar de unhas extraordinarias vistas da comarca de las Mariñas.\nArredor do Río Mandeo foi creado o Proxecto Mandeo co obxetivo de preservar o patrimonio medioambiental do río, catalogado na súa parte inferior como un espazo natural protexido.\nO Lugar de Chelo é unha paraxe fluvial declarado paisaxe pintoresco en 1972, con gran vexetación e presenza de truchas, salmóns e anguilas. Conta tamén con una ruta senderista.\nOs Caneiros é outro lugar emblemático no que ten lugar a famosa jira a Os Caneiros tódolos anos en Agosto.


Tags minho - Bloque Nacionalista Galego das Mariñas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n“É escandaloso que o alcalde gaste os cartos dos nosos impostos o último ano de lexislatura na súa primeira medida de precampaña electoral, contratar un xornalista para convencernos de que o están facendo ben, mentres se reducen postos de persoal nos servizos que o concello oferta á veciñanza”\nPedimos a demisión do alcalde de Miño, Ricardo Sánchez, despois da súa imputación\n“Miño padece desde hai tres anos e medio un alcalde manifestamente incapaz que agora ademais foi imputado”. “Sánchez Oroza debería asumir que esta imputación é a guinda, a fin da súa carreira política”.\nHomenaxe a José Varela Bouza "Pepe o Lobo" e a súa familia, vítimas da barbarie franquista\nA homenaxe realizarase o próximo xoves 25 no local social da Rúa en Miño. Consistirá na proxección do documental "Prohibido recordar. Cárcel de Saturrarán" ás 19.00 h e ás 20.00h Rosario Regueira Cereijo presentará "Cando pasou o que pasou". Na homenaxe participará o deputado do BNG e activista da memoria histórica, Luís Bará.\nDespois da sentenza do Tribunal Supremo condenando ao concello de Miño a pagar un 25% aos expropiados de Fadesa, o BNG pediu ao goberno local de Ricardo Sánchez e o PP que deixe de malgastar cartos públicos en recorrer en contra da veciñanza - o concello leva 10 anos en litixios e recursos por este tema e perdeunos todos, millóns de euros dos nosos petos en recursos e costas xudiciais- e busque unha saída á situación gravísima que vive o Concello de Miño.\nO BNG criticou a subida de impostos que ven de aprobar o goberno local de Miño. “Parécenos un escándalo que se faga pagar a toda a veciñanza pola débeda acumulada para favorecer a unha empresa privada”, explicou a portavoz do BNG de Miño, Olalla Barro, despois de coñecer que o Pleno aprobou a subida na taxa do lixo e no IBI.


Redondela recibe o premio "Corazón de Piedra" polo seu escaso investimento social\nSociedade • 4/01/2017\nA Asociación de Directoras e Xerentes de Servizos Sociais castiga con este premio a aqueles concellos con máis de 20.000 habitantes cuxo orzamento en promoción e servizos sociais é inferior ao 60% da media nacional. Nesta edición os "premiados" galegos son os concellos de Pontevedra, Redondela, Cangas e Carballo, todos eles con investimentos que roldan os 35 euros por habitante, moi afastados da media estimada en 60 euros.\nEste premio foi instituído en 2013 para recoñecer ás persoas ou institucións que mostren maior insensibilidade e cuxas opinións ou actuacións produzan máis desamparo e sufrimento aos cidadáns e familias máis vulnerables.\nNesta edición o premio do ano 2016 foi concedido a 36 concellos de todo o estado maiores de 20.000 habitantes "pobres en investimentos social" por destinar un orzamento por habitante en promoción social e servizos sociais inferios ao 60% da media que foi de 60,15. No caso de Redondela dedícanse 32,05 euros por cada persoa a promoción social.\nCada un dos "premiados" recibirá un galardón acreditativo da súa pouca sensibilidade social, segundo a Asociación de Directoras e Xerentes de Servizos Sociais, que confía en que o premio sirva de acicate para que á hora de elaborar os orzamentos municipais lembren a importancia de investir en servizos sociais.


Menos testosterona e máis neurona. Sobre o “caso Luciano Méndez” e a calidade docente\nO profesor titular de Literatura Comparada da USC, César Domínguez, explica neste artigo o seu punto de vista sobre a polémica que xira en torno ao profesor Luciano Méndez, acusado por unha alumna de comentarios vexatorios.\nPor Galicia Confidencial | Compostela | 14/03/2016 | Actualizada ás 10:00\nDurante as últimas semanas a comunidade da Universidade de Santiago de Compostela (USC) en primeira instancia e a sociedad en xeral están a asistir —confío que con abraio— ao que se pode xa chamar «caso Luciano Méndez», que comprende non só as novas xornalísticas, senón tamén as propias notas en La Voz de Galicia (19 de febreiro e 11 de marzo de 2016) da man de quen dá nome ao caso, notas nas que se recoñece «manifestar publicamente a miña postura [a de Luciano Méndez] sobre delicadas cuestións».\nTeño para min que non se produciu que eu saiba até agora ningunha reacción pública por parte do colectivo ao que pertence Luciano Méndez (o persoal docente e investigador (PDI) da USC); talvez porque nas devanditas notas el mesmo se está a retratar meridianamente ou, polo menos, tan meridianamente como quere facelo. Amais, hai unha denuncia e unha investigación en marcha na USC.\nPorén, hai un aspecto deste caso que si debería ter suscitado a reacción de membros do PDI da USC e a el responde a miña intervención. Ese aspecto inclúe as apelacións de Mendéz nas súas dúas notas á calidade docente. Na nota do 19 de febreiro sostén: «témome que a calidade matemática das miñas clases diminúa notoriamente, sobre todo mentres non me acostumbro á nova situación», nova situación que se concreta nun «escote excesivo». Na nota do 11 de marzo insiste en que se debe velar pola «calidade da docencia», á que pón en perigo —no caso de que o PDI sexa home— calquera fenómeno que afecte á súa vulnerabilidade e debilidade como consecuencia da testosterona, que cualifica de «hormona complicada», e —cómpre supor no caso de calquera PDI con independencia do seu xénero— outros factores, «tanto ruídos como calquera cousa que altere o normal desenvolvemento desta actividade».\nReitero que frónte á dimensión xenerista (genderist) tanto da situación inicial, obxecto dunha investigación na USC, coma das reflexións que Méndez traslada ao público, hai outra dimensión, non totalmente allea, da que o PDI da USC non pode ser cómplice por silencio. É aceptábel trasladar á sociedade que os factores que afectan negativamente á calidade docente na USC son un «escote excesivo», os «ruídos» e a vaga expresión «calquera cousa», como quere Méndez? Polo xa dito, apartemos o primeiro factor, que, na perspetiva de Méndez, só afecta ao PDI masculino con problemas de testosterona. Por fortuna, non todo o PDI masculino da USC ten problemas de testosterona; e, quen o teña, procuren a propia USC e os afectados a solución pertinente.\nDespois da Crise Financeira Internacional de 2008-2009, a implementación do Proceso de Boloña e o menoscabo da autonomía da USC, indumentaria, ruído e calquera cousa son os problemas reais da calidade docente na USC? É iso o que lle temos que dicir á sociedad como PDI? A miña resposta é non. Como membro do PDI da USC, os problemas que afectan á calidade docente son outros, de moi distinta envergadura, e o listado que segue non é exhaustivo. Dende que son docente na USC dende 1999 atópome por primeira vez nos últimos anos con estudantes de grao e posgrao que me din que non saben se poderán seguir coas súas carreiras debido a dificultades económicas, con estudantes aos que un suspenso pon en perigo a continuidade das súas bolsas, con estudantes con serios problemas para pagar a taxas, pola súa subida exponencial, de materias que suspenderon. Como PDI da USC, vexo a calidade docente en perigo pola implementación do Plan Boloña sen a correspondente partida orzamentaria. Vexo a calidade docente en perigo pola renuncia á autonomía universitaria, da que o PDI con responsabilidades executivas é responsábel, e a consecuente intervención da administración nacional e autonómica en asuntos formativos e investigadores. Vexo a calidade docente en perigo polo incremento da ratio docente/estudantes, resultado de despedimentos, ausencia de contratación e da non inversión na educación en contraste co paraíso docente que, dixéronnos, Boloña ía traer. Vexo a calidade docente en perigo pola introdución de criterios que queren facer da universidade pública unha corporación neoliberal, co incremento e privilexio das tarefas de xestión frónte ás docentes e investigadoras. Vexo a calidade docente en perigo pola ausencia dunha estratexia de estabilización e promoción do PDI, así como por unha taxa de reposición incapaz de responder ao número de xubilacións, moitas delas polo desalento que afecta ao PDI. Vexo a calidade docente en perigo pola aplicación dun calendario académico ilóxico por moi diversos motivos, comezando polo feito de que en materias de primeiro ano e primeiro semestre a administración universitaria fai posíbel a incorporación de estudantes ás aulas cun período de retardo de até oito semanas no marco dun sistema de suposta avaliación continua. Vexo a calidade docente en perigo cando os destinatarios desa docencia son xoves cunha taxa de desemprego do 50%.\nAlumna da USC que presentou unha queixa contra o profesor da USC Luciano Méndez | Fonte: crtvg.es\nTeño para min vergoñoso que como PDI non traslademos isto á sociedade e que tampouco o fagan as autoridades universitarias coa contundencia que merece. A miña intervención non pretende falar en nome do PDI da USC, senón só en nome propio, como o fai Luciano Méndez. A esperanza, unha vez máis, son os nosos estudantes, que coas suas mobilizacións das últimas semanas están a pór estes asuntos en coñecemento da sociedade. Mentres Méndez estima que a calidade da súa docencia pode disminuír notoriamente de vir «un grupo de chicas en pelotas», outros non teríamos problema en que todo o grupo —chicos, chicas e profesor— estean en pelotas, sempre e cando o único do que se nos desposúa non sexa da dignidade do que debería ser unha universidade pública. Por todo isto, menos testosterona e máis neurona para que ao desalento non se engada o insulto.\nVostede quería falar de calquera cousa, non do problema Méndez. Lémbrame o chiste aquel do que só sabía o tema dos romanos Se lle caía outro acababa falando dos romanos... E lendo esto ...que pouca calidade queda na universidade..\nNon vou entrar neste caso que non coñezo. Pero entendo que asisitir a clases na universidade ou en calquer centro educativo é claramente distinto asistir a unha discoteca ou praia. Non se pode ir espido porque non é o sitio axeitado para facer isto. Con esto non estou defedendo a este profesor, tampouco o acuso. Esperemos que a USC remate o expedente.\n1 Capitán Haddock\nEl refrán viene de viejo. Tiran más dos tetas que dos carretas. Lo demás, hipocresía y cinismo. Todos mis respetos para la alumna.


‘Faco’ vs ‘A rapa da besta’ | BiosBardia\nRapa das bestas. ALBERTO BOTANA.\nXornada 3. Duelo especial: Xosé Duncan vs o Invitado Enmascarado.\nO sitio ficaba na saída do vilarello, onde a estrada se convertía en po. Fóra, onda a porta, brillaba ao sol unha panoplia de coitelos.\nCando meteu os dedos na boca para asubiar, o exclaustrado decatouse de que quedara sen saliva e non daba emitido son ningún. Non fixo falta; sen chamalo, o azougueiro asomou. Eu a ti coñézote, cago na altura, dixo. O exclaustrado tirou o sombreiro e axustou o nó da lazada do pescozo. A min a túa cara quéreme soar, respondeulle. Si, home, si, servimos xuntos no Vinte e Tres. O azougueiro estaba fanado e había meses que non domeaba os catro peleiros que lle percorrían o cranio de atrás para adiante coma unha praga de malas herbas. Non sei, explicouse o exclaustrado, pasou tanto tempo… Non cho creo, compadre, insistiu o azougueiro, como te puideches esquecer de min! Entramos man con man polo Rego de Auga sabre no alto.\nEramos novos. Ao exclaustrado custáballe falar sen unha chisca de saliva sobre a lingua. Non terás por aí un tarro de auga, non si? O azougueiro entrou na casa e voltou saír cun caldeiro de auga. O exclaustrado bebeu a morro. É do pozo, fría coma as cachas dunha beata, riu o azougueiro. Que fixeches logo daquilo?, continuou. Dicían que volveras ao mosteiro. E volvín, contestou o exclaustrado, recuperando os folgos. Até o Trinta e tres, que acabou todo. Xa, dixo o azougueiro. Logo calou.\nFaláronme de ti, dixo o exclaustrado logo dun cacho, ollando para o Faco; que te farías cargo… Todo se pode falar, respondeu o azougueiro, achegándose ao Faco. Tiñas algo pensado?, preguntou. Ando a xuntar para o embarque. Aquí xa non me queda nada. Teño o xusto para chegar ao porto. Nos enxeños admiten galegos.\nCago na altura, para tanto non vai dar, meu home. O azougueiro aproximouse ao Faco, fitou para el achinando moito os ollos. Mira para aquí, é todo moscas.\nCon aquela proximidade, o Faco alterouse, un nada, dabondo para o exclaustrado decatarse. Podo chegar a trinta, proclamou o azougueiro, xa serio. Poden ser corenta?, pregou o exclaustrado. O azougueiro cofeou coa palma da man a penuxe da queixada. Tu soñas, compadre, volveu falar. Trinta e catro. E pérdolle diñeiro. O exclaustrado asentiu sen dar fala, baixando a cabeza.\nO azougueiro entrou de novo na casa. O Faco empezou a moverse áxil, tensando a corda. Desprendeu tanta enerxía que o enxamio lle fuxiu enteiro do corpo. O exclaustrado esquivoulle a mirada. Tapou as orellas cos guichos da melena para non oílo bufar, para non sentir as súas ferraduras sobre a laxa.\nAquí tes, dixo o azougueiro, estendendo unha presada de billetes graxentos. Non hai trato, respondeulle nun arrauto o exclaustrado. Coa mesma, desatou a corda e subiu ao lombo do Faco. Que vas facer, compadre, pénsao ben, díxolle o azougueiro. Que vai ser de vós. O exclaustrado non contestou. Puxou das rédeas e o Faco trotou, señorito, onde acababa a estrada, onde comezaba o ermo.\nA moza sentaba na cadeira, inmóbil, agarrada con forza aos bordos. O ris-ris da navalla facíaa estremecer. A cada suco do metal, a cada arco trazado polo pai, caía unha guedella de cabelo. Ela mirábaas xirar, coma paracaidistas sen control, e divagaba sobre como o destino conseguía que ningunha delas lle aterrase enriba das botas. Outra viaxe máis da folla por riba da cabeza arrincoulle un calafrío co que, sen querer, axitou a cadeira.\n–Non te movas –a medio camiño entre orde e rogo, as palabras chegáronlle flotando nun mesto bafo de alcol.\n–Para que todo isto? É outro dos teus castigos?\nO pai ficou mudo, concentrado ao máximo en manter o pulso firme, en non distraerse da tarefa que se encomendara.\n–É ridículo. Pensas que mudarás algo con raparme a cabeza? Iso si, se tiña complicado que me volvesen admitir na escola, con isto xa me estás a converter nunha paria.\nO home foi até o lavabo, abriu a billa e limpou o xabón que se acumulara na navalla. Viuna brillar, e mesmo pareceulle distinguir a súa propia silueta ondeando na superficie curvada do gume. Agradeceu que só fose unha sombra esvaecida, que non se puidese recoñecer e admitir o que estaba a facer. Achegouse á súa filla e separoulle a melena para poder afeitarlle un dos lados sen que a orella correse perigo.\n–Non o entendo, en serio. Por que non me levas a un barbeiro e xa está? É necesario tanto drama?\nDe novo, o silencio. Aínda que para ela non era nada novo. Había ben de tempo que o máximo que recibía del eran frases curtas, asépticas e carentes de emocións. O mínimo imprescindible, nada máis aló do estritamente necesario entre dúas persoas que conviven baixo o mesmo teito.\n–Se mamá vivise, non te atreverías a facelo. Se ela estivese aquí…\nUn movemento involuntario do pulso e o metal deixou de deslizarse para quedar atascado na carne.\n–Au! Que fas? Non che chega con isto, que agora queres ferirme? Ou é o que querías facer desde o principio?\nO pai pousou a navalla no lavabo e abriu o moble onde gardaban os medicamentos.\n–É o que precisas para sentirte alguén? O control, o dominio…\nEl seguiu sen responderlle e remexeu na caixa até que deu coas gasas.\n–Pensaches que, ao faltar mamá, poderías impor as túas normas?\nCustoulle atopar o betadine, pero achouno debaixo dunhas bolsas de algodóns. Dobrou unha gasa e enchoupouna co líquido vermello.\n–Mudar o seu control enfermizo e asfixiante polo teu dominio? Se é que a isto lle chamas dominar, claro…\nO betadine mollou de máis a gasa e pingou sobre o chan, manchándoo coa cor do sangue.\n–Mais penso que para ter o control, para dominar, é necesario ter un mínimo de carácter. Cousa que a ti sempre che faltou.\nPreparou unha nova gasa, dosificando o líquido que lle botaba.\n–Carácter e, por suposto, contar coas ferramentas axeitadas.\nCando o pai se deu a volta, a navalla xa non estaba alí.\n26 Novembro 2020 in Creación, II Liga Maruxairas de Relatos. Etiquetas:CABALO, INVITADO ENMASCARADO, relatos, xosé duncan\n← ‘Perseguidos’ vs ‘Tiros libres’\n35. A chantaxe do ‘bigotão’ de Barcelos →\n11 comentarios en “‘Faco’ vs ‘A rapa da besta’”\n26 Novembro 2020 ás 2:58 pm\nBoa tarde. Primeiro desexarlle unha pronta recuperación a Breogán e que mellore de saúde. Benvido invitado enmascarado!!\nFaco. Pareceume precioso o ritmo trepidante e intrigante en que nos envolve desde o principio, sen saber que vai pasar ata o final. Parabéns polo léxico tan culto. Tiven que mirar azougueiro e non aparece nos dicionarios que usei, entendo que é un traballador do azougue, do metal, pero non estou segura.\nA rapa da besta ten que competir con Faco, que me encantou. Hai pouca vinculación coa imaxe, salvo no título e non me acabou de convencer a trama. O final é xeitoso, pero prefiro o seu contrincante.\nO meu voto para Faco.\n26 Novembro 2020 ás 3:44 pm\nBoas!! Menudo duelo.\nAínda os teño reler varias veces para decidir un voto. Só me gustaría comentar por este e outros duelos anteriores que quizais deberíamos dar o voto de confianza a relación relato-foto. Dicir que o relato A rapa das bestas e a foto non teñen relación e faltar a metáfora principal, valente e fermosa do relato, opinión persoal por suposto, pero coido que bastante obxectiva.\n27 Novembro 2020 ás 6:58 pm\nMoi bo duelo. Aquí hai nivel.\nPareceume un relato de turrón duro. Difícil de meterlle o dente pero de bo sabor. Ten unha ambientación histórica ben construída. De feito, creo que daría para un bo primeiro episodio dunha novela histórica. Por deixar un pero, creo que habería que buscar a forma de non repetir tantas veces “azougueiro” e “exclaustrado”, 13 veces cada unha. De todas formas, parabéns ao autor ou autora, porque o final me pareceu moi tenro.\nEste relato foime máis doado de ler. Meteume moi rápido na escena e fíxome sentir o inevitable arreguizo que xorde sempre que alguén pon unha navalla no pescozo de alguén. Aínda así teño que dicir que me gustou menos na segunda lectura. Custoume crer nas palabras, demasiado cultas para alguén que está anoxado ou ten medo. A frase final tróuxome un dinosauro á mente.\nA decisión é difícil, pero creo que me vou decantar por Faco, pola ambientación.\n28 Novembro 2020 ás 11:13 pm\nBoas, paso a comentar este duelo que, polo que vexo, tocoulle a foto máis bonita da xornada¡\nNon sei que podo engadir sobre Faco. Tanto a linguaxe que ten coma o ritmo están moi ben atopados. É unha delicia. O final, dende logo, quédalle redondo. A min tamén me pasa o de caer pesada tanta repetición dos nomes, pero, pasa ter un uso tan esaxerado dos dous nomes, case nin me din conta do absorbido que estaba. Un dos relatos da xornada sen dúbida.\nO xogo que fai coa imaxe A rapa da besta gustoume moito. Aínda lendo o título non esperaba por onde me ía tirar e iso gustoume moito. Unha decisión enxeñosa. A personaxe do pai está ben feita en dúas liñas pero a nena, non sei moi ben a conto de qué, caeume moi repelente. O final é literalmente un xiro de navalla e non me cadrou moito. Supoño que ao ter un rival que se centra tanto na ambientación, a acción deste relato non me acabou de chegar de todo. Aínda así, ten moi bo acabado. Supoño que o problema téñoo eu co final.\nO meu voto, pola boa ambientación, vai para Faco.\n29 Novembro 2020 ás 12:25 am\nMoi bo traballo con este fotón do meu irmán (que eu convertín en horizontal co paint). Dous puntos de vista moi distintos sobre o tema eqüestre. Un fala sobre a especulación e a dignidade e outro sobre a doma.\nFaco. O relato aborda moitas cousas sen contalas realmente. Fala dunha época, de necesidade pero tamén de dignidade. É certo que o azougueiro e exclaustrado se repite moito, pero penso se non será adrede para imprimir certo ton de cansanzo e pesadez, que consegue. O ambiente é moi bo, hai algunha imaxe moi fermosa. Gustoume moito, parabén ao autor.\nEn “A rapa da besta” o ambiente tamén está moi ben conseguido, a elaborada rapa do pai, funciona moi ben narrativamente e, como xa se apuntou, fala moi elocuentemente da taciturna persoaxe. O monólogo da rapaza é o punto feble do relato, non acabo de encadralo. Creo que debía ser máis salvaxe, máis adolescente. Penso que o contraste lle ía ir ben.\nO meu VOTO vai por Faco.\nPd: Mellórate Breogán. Benvido autor enmascarado.\n29 Novembro 2020 ás 5:02 am\nMoi bo duelo e unha foto complexa ao meu ver.\n“Faco” Está moi ben montado e as descripcións son xeniais pero pareceume unha historia contada mil veces e as mil veces non me sentín identificada. É un problema meu, non do relato.\n“A rapa da besta” Dende o párrafo inicial estaba metida no relato, non sei se porque afeitei media cabeza varias veces ou porque teñen tentado amestrarme pero case me sentía nese sillón vendo como os adultos fan cousas irracionais só porque son adultos. Certo que lle falta carraxe pero esta prota ante todo ten carácter e as cousas claras, e ese final encantoume dio todo dicindo moi pouco. Para min sen ser un relato perfecto é o que máis me gustou da xornada, mágoa que pasase tan desapercibido.\nVoto por A rapa da besta\n29 Novembro 2020 ás 12:57 pm\nEste é o duelo no que máis me custou decidir nesta xornada, parabéns a ambos!\n“Faco” custa ao principio, pero en canto se lle colle o ton, é marabilloso. A ambientación, a historia e a linguaxe utilizada parécenme inmellorables.\n“A rapa da besta” gustoume máis polo que cala que pola que non para de falar, esa nena deslinguada que, entendo, é a besta que se está a rapar. Desfruteina, pero tiña un duro oponente, e tamén pesa a pouca relación coa imaxe.\nO meu voto é para “Faco”.\n30 Novembro 2020 ás 1:20 pm\njoder, despois de lelo deronme ganas de entrar na miña carpeta de relatos e empezar a borrar arquivos. Azougueiro debe ser unha forma pija de dicir carniceiro. Eu tamen creo que a repeticion é voluntaria, igual que a escolla deses nomes de 4 silabas. Ademais dame doble rabia porque unha vez escribin un relato cuns elementos semellantes (cura, cabalo e carniceiro) e agora cada vez que o relea voume acordar deste e enton que faco?\nÉ un relato estraño. Mandame sinais contradictorias. O inicio está moi ben, describe o que sucede sen entrar de forma neutra. Pero despois o dialogo confundeme. A moza non sabe se está sendo castigada? Son castigos aleatorios? Sabe que fixo algo que merece un castigo pero non sabe se o corte de pelo o é, ou da por feito que si pero pregunta de forma sarcástica? Queda aí, en interrogante, e sigo. A moza parece uqe quere que a readmitan na escola, iso significa, polo menos, que a expulsaron. Iso cadra co tema castigo, pero sigo sen entender a actitude dela. A ela dalle un pouco igual que lle corten o pelo. Como castigo non parece que vaia funcionar. A mencion da nai fai que o pai se altere. Debe ser unha morte recente, o caso é que a moza tampouco parecia estar moi unida á nai.\nO final parece indicar que a moza se fai coa navalla. Con iso tería o caracter e a ferramenta para, segun ela, ter o dominio da situacion. Vai ameazar ó pai? Vai ir inda mais aló? Non me gusta analizar os relatos en base ó seu argumento, pero se non entendo o que leo non podo ir máis aló. Se me centro no que pasa, no ton da narracion, vexo unha cousa; se me centro no que di a nena, vexo outra distinta. Un dos dous elementos, falla. É como tentar ver unha imaxe 3D sen as gafas apropiadas.\n4 Decembro 2020 ás 3:02 pm\nO relato do Faco é unha marabilla. Canto sentimento e que beleza formal!\n5 Decembro 2020 ás 2:04 pm\nCando se saberá quen é o invitado ou invitada enmascarada?\n5 Decembro 2020 ás 4:55 pm\nAo final da liga.


Ana Miranda defende en Bruxelas unha investigación total sobre o 'Villa de Pitanxo' - Vigo al minuto\nAna Miranda defende en Bruxelas unha investigación total sobre o ‘Villa de Pitanxo’\nPide que se baixe ata o barco e tratar de recuperar os corpos\nA portavoz do Bloque en Europa, Ana Miranda, vén de presentar unha iniciativa dirixida á Comisión Europea –a través do grupo parlamentar ao que pertence o BNG-, para que as autoridades investiguen “até o final” o acontecido co Villa de Pitanxo “por respecto aos falecidos e as súas familias”.\nSaber que aconteceu o 15 de febeiro\nConsidera que debe facerse “todo o investimento necesario para achegar os medios técnicos que permitan saber realmente que aconteceu na madrugada do 15 de febreiro e todas as causas do naufraxio”, polo que insta á Comisión Europea a presionar diante da negativa do Estado español a seguir investigando.\nMergullarse ata o barco\n“Como é posible que no século XXI se poida baixar varias veces ao Titanic, afundido hai máis dun século, se poidan recuperar barcos da II Guerra Mundial afundidos nesa rompente, e non se poida baixar a un barco afundido hai dous meses para esclarecer as causas dun accidente que provocou o falecemento de 21 persoas”, pregunta a portavoz do BNG en Europa.\nAo seu xuízo, e diante das novas informacións publicadas en prensa é imprescindible acceder ao barco para obter todos os datos precisos, tanto do pecio como do aparello para saber que aconteceu e tratar de recuperar os corpos das persoas falecidas.\nNa iniciativa pídese que a Comisión presione ao Estado español para que, no marco da Directiva de Seguridade Marítima, se realice unha investigación independente e unha exploración completa, incluso con medios comunitarios\nque podería solicitar o Estado, e así ademais evitar accidentes marítimos futuros.\nAsí mesmo, Ana Miranda remitiu unha carta á Organización Marítima Internacional (OMI) para trasladar a preocupación do BNG pola negativa do Estado a enviar unha misión de investigación ao lugar do naufraxio.\nVisita ao Morrazo\nPrecisamente este venres, 8 de abril, Ana Miranda e as deputadas da Comisión de Pesca do Bloque no Parlamento Galego, Rosana Pérez e Carmela González, e deputado Paulo Ríos, manterán diversos encontros co sector da pesca e o marisqueo da comarca do Morrazo, para falar da complicada situación económica que atravesan.\nNas reunións, presentarán as iniciativas desenvolvidas polo BNG nas diversas institución nas que se recollen propostas que palíen os efectos da subida de prezos do combustible, os efectos da pandemia, a diminución de cotas en algunhas especies ou as consecuencias do Brexit.