Ribadeando: October 2006\nEn Ribadeo, voltando á normalidade\nDespois duns días fóra, sen moito acceso a internet nin ás novas de Ribadeo, parece que pouco a pouco volta o blog á normalidade. Apunto un enderezodunha entrevista que me fixo Mariano Grueiro pillándome desprevenido sobre o plan Galicia e outras cousas relacionadas. Tamén apuntar que o concello segue a pagar (de xeito totalmente retrasado e con fallas no pago) segundo ordena a sentencia de ruídos, en troques de solucionar o problema. é dicir, normalidade tamén na casa... Apareceu na comarca a foto da fonte dos catro caños co pilastre e bola faltantes, e certamente impresiona abondo máis que as miñas tres (que apareceron no blog). Posiblemente, e dado que foi a noite de 20 a 21, poda establecerse algún tipo de relación co ingreso de parte dos atrasos por parte do concello en relación ó ruído.\nHai un ano falaba de obras en Ribadeo, no peirao e nas escaleiras preto...\nHoxe, coido que debo dicir polo momento: continuará.\nPublicado por Agremon ás 10/31/2006 07:49:00 a.m. 0 comentarios\nAtenas: ánodo e cátodo.\nA cidade de Atenas é visible dende moitos puntos, e dende moitos punto de vista, de xeito que as consideración a facer sobre ela poden variar como do día a noite segundo como e de ónde se enfoquen. En barrios máis populares e menos turísticos ou sinxelamente centrais ou comerciais, atópase un ambiente tan anodino como en outra grande cidade calquera, ou mesmo nalgúns pobos ou partes deles: ese ambiente que, mirado dende fóra, rexéitase para procurar máis vitalidade, máis saúde ou máis beleza no entorno, por poñer tres posibles desexos de mellora ambiental en relación á sociedade humana que habita a zona.\nNon é doado ter intención de ir á procura doutra cidade diferente, pero é doado atopala. En Atenas, tamén. Tamén hai barrios con rúas abondo estreitas para as edificaicóns que soporta, tamén hai un problema crónico de aparcamento que fai que coches e motos inunde as beirarúas onde non están protexidas, ... De calquera xeito, parece que ten menos porblema de tráficoq eu outras cidades: As motos, moitas motos, producen ruído, máis que os coches, e un certo caos circulatorio (entendámonos, caos para un suízo, non para un napolitano) a cambio de permitir unha circulación máis fluída. O cruce das avenidas principais pode resultar chocante ó ter que cruzar sempre en partes, porque os semáforos non permiten facelo dunha soa tirada, pero parece que o sistema non funciona mal e por aquí tamén hai sistios onde ocorre algo parello.\nA contaminación de Atenas é, se non lexendaria como as súas pedras, ben coñecida, e de feito ten que ver co non divisar o horizonte dende un punto alto. Pero o certo é que tampouco impresiona o feito de que se falara hai uns anos dela como unha das cidades máis contaminadas. Pode que teña algo que ver no tema a municipalidade, que teño entendido que aumentou a limpeza dun xeito drástico, e certamente, non parece unha cidade con moito lixo esparramado por aí. Quen manda na cidade? Nin idea de se son esquerda, dereita ou centro, ultras ou moderados. 'Polas súas obras os coñeceredes', non polas súas etiquetas.\nÓ pé do Areópago descubrín que ánodos é subida e imaxinei que cátodos era baixada, o que comprobei despois. O significado deso que os nosos estudantes teñen que asimilar como positivo ou negativo nunha batería estaba aí, agochado entre as pedras gregas, igual que outros moitos significados. Pero o caso é que era iso: unha escaleira de subida, escavada en pedra, e unha de baixada, metálica. É dicir, dende outro punto de vista, o que é unha curiosidade como solución (a escavación na pedra xunto co metal próximo) pode converterse nunha chapuza (algo histórico xunto a outra cousa engadida que non pega nin por estilo nin por material).\nEn fin, unha cidade para sentir, non só para ver. Como todas. Pero diferente.\nSigo con problemas de acceso á rede... espero de calquera xeito non faltar ningún día nunha tempada.\nPublicado por Agremon ás 10/30/2006 12:25:00 p.m. 0 comentarios\nFalando de Atenas (a Acrópole e a súa circunstancia)\nCada vila garda as súas sorpresas, que non son sempre as mesmas e non afectan a todos por igual. Que se pode esperar dunha vila onde o nome do porto é Periaeus en troques de peirao, pero na que Teoria é algo máis que a expresión dun concepto, algo tan real como unha rúa en ascenso á cidadela, e na que Sintagma é algo máis doado de lembrar que o que aquelo relacionado coa lingua que se estuda no ensino medio, algo tan cotidiano como unha praza das principais? Pode que en moitas cidades gregas se poda argumentar de igual xeito, pero é en Atenas onde cobra a súa máxima expresión.\nÉ unha cidade con protuberancias rochosas, escarpadas, no medio da chaira. En pouco espazo pode pasarse dos 60-80m de altura dominante ós 156 que marca a Acrópole, ós menores 114 do alto do Areópago ou ós máis de 200 de algunha outra rocha menos coñecida. Unha cidade que rodea alturas nun lugar que se supón debe ter sido relativamente fértil e no que hoxe hai un mar de edificios que se perde na bruma.\nUnha cidade chea de metáforas, dominada na antigüidade pola Acrópole que hoxe domina parte da economía, a traverso do turismo, tras perder o dominio xeográfico no crecemento de moitas zonas cidadás. Unha cidadela que ten fama polos seus edificios, pero que impresiona pola súa muralla, alta e maxestuosa cinguindo por riba unha rocha xa alta de por si. Cidadela en obras, pode que por eso de que as ruínas teñen que parecelo e non só selo. E máis metáforas: ós pés da Acrópole, baixo o seu dominio, o ágora, a praza pública de discusión dos asuntos cidadáns, que segundo como se mire pode ser vista como ruinas ou como algo conservado como curiosidade, pero sen uso efectivo da democracia da que foi símbolo no seu tempo.\nA colina máis perto da Acrópole é o Areópago. Nese lugar, ó que parece que lle ven o nome do deus da guerra (algo así como 'lugar de Areios') era un lugar onde se dictaba xustiza para casos de morte violenta. Novamente, fóra do ágora, pero simbólicamente tamén fóra da cidadela. Polo demáis, un lugar práctico no que se podía despeñar á xente con dar uns poucos pasos. Nembargantes, xa non pola súa falta de importancia constructiva, senón pola súa menor altura, non lle fai máis que un parche pegado ó centro capital (que non deixa de estar preto do centro da capital)\nDun xeito semellante que podería dicirse que hai castros en Viladonga ou Coaña, pero o das Grobas é diferente (sen máis, aí está o mar para marcar algunha diferencia) hai pedras en Pompeia, podendo apreciar máis á vista e mellor conservadas, ou en Roma, pero as de Atenas son diferentes, e non só por ser algo máis antigas. En particular, sóno polo que se podería chamar a súa maxestuosidade democrática, só compartida en parte por outros lugares: difícil de interpretar, pero coido que non ven mal neste caso a conxunción das dúas verbas.\nNon sei cómo fixeron para construír os monumentos, pero si o que pasou para que moitos deles foran logo destruídos. Non foi tanto por non saber conservalos, como oín a alguén estes días, senón por non poder facelo, invasión tras invasión, dependencia tras dependencia e expolio tras expolio, aínda que parece que neso se levou a palma a rubia Albión, para algo está o Museo Británico de testemuña.\nAtenas é xeométrica, no sentido de trazado e no de proporcións, se ben neste último os seus tres millóns de habitantes estragaron o feito no seu momento. O clima é agradable e da lugar a que a xente se mova dun xeito mediterráneo, sen chegar a impuntualidade crónica pero tampouco en xeral suxeitos a unha férrea disciplina do reloxio. Non sei por que, o anterior lémbrame a Atenas de Pericles: esforzo, xentes vixilantes coa garda alta porque non eran tempos sinxelos, e tamén cultura. Unha democracia dos privilexiados con tintes totalitarios na que o sustento era frugal, non daba para máis a alimentación dunha poboación que era abonda para que nela poidera haber unha confrontacion de ideas entre o grupo de xente libre, que compartía o poder.\nPaneles solares teŕmicos para auga quente por toda a cidade contrastan menos coa Acrópole que o tren pasando ó pé do café na rúa Adrianou, modificando a impresión da maxestuosa cidade defensiva. Algo semellante ó que pasa co toque único dunha campá concreta sonando forte cada media hora cando se está no mundo dos pensamentos baixo o influxo da cidadela, entre ruinas e xente nas terrazas dos cafés. Café cargado, estilo grego.\nA Acrópole, mediatizada polos ferros das obras, acumula intervencións humanas en épocas diversas, máis pasa o mesmo que co contraste das estructuras metálicas coas vellas pedras: golpea de cerca pero perdoa de lonxe. Tamén en certa forma golpea o contraste dos gregos cos turistas nas mesmas rúas nas que un músico italiano crúzase cun vendedor ambulante africano ou un tamén vendedor ambulante pero con máis medios, de orixe asiática: como non? a globalización chegou tamén a Atenas, hoxe colonizada cultural ou socialmente despois de facer posible que a cultura que enxendrou a recibira todo o mundo, e que pasara algo parello coa sociedade que herdou as súas características.\nParodiando a Ortega naquelo de 'eu son eu e a miña circunstancia', Atenas non é a Acrópole, mais a circunstancia na que pasa o tempo esa referencia a nivel mundial. Perto dela, debúxase no ceo craro ou sobre o fondo da noite, o mesmo que as cariátides como canon repetido: sempre iguais e sempre diversas na súa vista. Ó anoitecer, comezan as luces sinalando o que hai dentro, evitando os muros que fan o illamento, o seu levantamento sobre o nivel da vida do pobo ós seus pés... e na distancia, unha beleza diferente que na proximidade, na que é absorbida, empequenecida pola súa propia grandeza. De pronto, acéndense as luces que iluminan muralla e rochas sobre as que se basa. Unha cor máis crara engade un novo contraste. E a imaxe, doutra volta, cambia.\nA bandeira na Acrópole, nunha beira. Orgullo ou prexuízo? Cara ó pasado, ó presente ou tendo en consideración o futuro? Unha bandeira nunha plataforma que ten algo de barco fantasma, espellismo que navega nun mar que non é o seu, nunha cidade que leva miles de anos evolucionado dun xeito que non o pode facer o monumento.\nPóñome a ler nunha cafetería á vista da Acrópole e no libro comezo un capítulo. O seu título: “Teorías”.\nPublicado por Agremon ás 10/27/2006 08:07:00 a.m. 1 comentarios\n... esta semana non me esperedes moito ... :-)\nPublicado por Agremon ás 10/25/2006 12:21:00 p.m. 0 comentarios\nUnha nota curta dun sábado noite morto e chuvioso\nNoite morta a medianoite, sen xente pola rúa, pero con locais abertos, con música, con portas tamén abertas, e aínda xente cantando e tocando dentro deles.\nPublicado por Agremon ás 10/22/2006 12:07:00 p.m. 0 comentarios\nDe obras? Ribadeo! A xeografía ribadense está a cambiar.\nAs obras seguen a sucederse en Ribadeo. Non só son edificios que parecen bater a marca olímpica do 'máis rápido, más alto, más forte' con algo así como 'máis aproveito, máis alto, máis grande', senón que as obras publicas non descansan. Esta fin de semana xa se pode pasar de novo por todas as conexións entre Rosalía de Castro e Calvo Sotelo, despois de estar interrompidas unha ou outra (aínda falta de cerrar os ocos de xeito adecuado), senón que entrou en funcionamento a ponte da estrada 'do monte' sobre a circunvalación. Non se aprecia aínda por onde pode ir un entronque entre ambas, se ó fin vai.\nCo mundo das obras que está a desenvoltar Ribadeo pode ser considerado algo así como un test para comprobar a actualización do sigpac (páxina que non está funcionándome moi ben últimamente) ... que sexa para o mellor ...\nPor certo, que no Sixpac (a versión galega, que si está a funcionarme) a foto xeral de Ribadeo xa variou en relación á que había antes: nótase polos tesóns. Non gardei a anterior e polo tanto aínda non podo comparalos, pero a próxima haberá comparación (D.m)\nPublicado por Agremon ás 10/22/2006 11:41:00 a.m. 0 comentarios\nFotos da fonte dos catro canos vandalizada\nAdxunto as fotos prometidas. Ó final, era menos do que creía, pero non deixa de ser unha imaxe que aínda para quen non coñeza a zona resulta coxa, a falta de algo: a bola do alto. Un detalle permite ver por onde caeu a bóla e o rastro que deixou despois de caer. Onde está a bola agora, nin idea. Pode (pero é só imaxinación miña) que no fondo de Porcillán.\nPublicado por Agremon ás 10/21/2006 11:42:00 p.m. 1 comentarios\nA fonte dos catro canos, vandalizada.\nEsta noite tiraron abaixo a fonte dos catro canos. Polo que parece foi cara ás sete da mañá. Remato de enterarme. Tirarei unha foto e á noite poñereina... Non só zona acústicamente contaminada, senón vandalizada!\nPublicado por Agremon ás 10/21/2006 10:39:00 a.m. 1 comentarios\nLimparase o Castro das Grobas?\nHai a posibilidade. A creación de dúas cadrillas de traballadores contratados polo concello posibilita o facelo. Queda o ter voluntade. Consultar o periódico e á Casa do Concello.\nPublicado por Agremon ás 10/21/2006 09:40:00 a.m. 0 comentarios\nPois si, resulta que tras a construción dun edificio na rúa Rosalía de Castro con piscina incluída por riba das sete plantas, agora é denegada outra licenza apra a construción, xusto fronte a el, de outro con características de altura semellantes, e 'porque afecta ó casco vello', cando está menos céntrico que o anterior (está da beira de fóra de Rosalía). Claro que por medio houbo un rexeitamento do PXOM en Santiago, e está preto de San Roque, que é algo así como un monumento (e por se fora pouco, agora ten os cocos para apuntalar a súa monumentalidade)\nEso di a prensa. E resulta que é no aparcamento 'acondicionado provisional' que xa comentara aquí sobre as contraprestacións que esixiría... Quedará sen contraprestacións? serán en outro concello? Ábrense interrogantes novos.\nDe calqeura xeito, a min chámame a atención que a nivel oficial se esteña comezando a actauar de xeito digamos preventivo, pois parece que o edificio estaba conforme co plan vixente na actualidade, o de 1977, pero o sentido común dalgunha autoridade como patrimonio deixou constancia da súa impronta, ó mesmo que apsou en Lugo recentemente coa sentencia en contra do concello pola instalación de locais (bares) en zona acústicamente contaminada, permitida polo plan (como se pretende en Ribadeo, feito o máis liberal posible) pero rexeitada polos xuíces.\nNon queda tempo de falar da aposta de Castropolo polo turismo ecolóxico na ría de Ribadeo (cun centro de interpretación que non se vai a chamar precisamente 'ría de Ribadeo') o das aputas ecolóxicas dadas nas xornadas de medio ambiente, das que si é preciso falar outro día.\nRetomo as citas de hai un ano con 'este concello que temos'. Un título suxestivo a día de hoxe.\nPublicado por Agremon ás 10/20/2006 07:48:00 a.m. 0 comentarios\n$GAE, onte en Foz, hoxe en Ribadeo, ...\nHai algo máis dun ano aparecía no blog unha foto que poñía básicamente 'Kgome', contra a SGAE, tomada en Foz. Hoxe en día hai en Ribadeo varios carteis con outras lendas, pero equivalentes: o afán recaudatorio da 'Sociedade Xeral de Autores de España' non parece ter límites nos seus impotos, pretendendo cobrar tanto por a compra dun cd ou dvd para gardar datos persoais como por ter a radio posta. Mágoa que hoxe fálteme a foto. Irá nun post a parte.\nPublicado por Agremon ás 10/19/2006 07:48:00 a.m. 2 comentarios\nMirando anuncios sobre Ribadeo\nUnha nota breve por mor de que o ordenador non anda moi ben hoxe. Mirando o xornal de onte atopei algunha cousa chamativa nos anuncios de 'A Mariña/El Progreso'. Nun tal parece que o vello cine ribadense pase a ser unha praza, pois desaparece da foto para vender un edificio próximo. No outro, anúncianse as xornadas ambientais que están tendo lugar estes días en Ribadeo, que inciden nas sustentabilidade dos recursos naturais. Aparecen os patrocinadores, e, xunto a dúas entidades públicas, o Parador e o propio xornal, outros seis anunciantes, todos, empresas construtoras. Que dicir, chamoume a atención. Unha nota: séguese co PXOM a voltas.\nPublicado por Agremon ás 10/18/2006 02:47:00 a.m. 0 comentarios\nUn vello equipo de Ribadeo\nAló polo comezo da democracia, o equipo do PSOE en Ribadeo era algo diferente do que hai agora. Javier González Miro, Pepe de Ramos (José David López Pérez), Bernardo Rodríguez, Francisco Campos (o de Hispanagar), Antonio do Medio, Antonio de Marelle, José Ramón Penedo, Pepe de Marcos ... entre outros que hoxe están máis ou menos desaparecidos da política e esquecidos, sen ascendencia no actual PSOE. Ó mellor, o vivir daqueles tempos lles da unha experiencia e unha ética que serían proveitosas para o actual PSOE de Ribadeo. Unha mágoa que non se aproveite a xente que quedou fóra por xubilación normal ou por xubilación anticipada. Para pensar...\nMentras, hoxe parece que xa están decididos os 3 cabeza de lista para as eleccións municipais. Neste caso, parodiando aquelo de 'os dous de sempre', quedarían 'os tres de sempre'. Claro que hai que dicir que por exemplo un dos tres é discontínuo temporal.\nPublicado por Agremon ás 10/17/2006 08:52:00 a.m. 4 comentarios\nRibadeo, Porto PIF\nNa presentación do libro de Chemi Lombardero todo ía máis ou menos previsible. Nun libro sobre o porto de Ribadeo pode saír moito do tema, da ría, ... pero estaba o alcalde na mesa e tras falar as catro persoas dela, supoño que para animar o turno de preguntas, Chemi fixo a pregunta sobre que pensaba a xente do futuro do porto de Ribadeo. Así entereime das previsións de que Ribadeo sexa un porto PIF (que logo, buscando, vin que correspondía ás siglas de 'posto de inspección fronteirizo' para tráfico alimentario da CE con terceiros países), de que de hai vinte anos aquí, a media de tonelaxe dos barcos que chegan ó peirao con ou a procurar mercadorías cuadruplicouse (de 1000 a 4000Tm), lembraron a limitación do calado a 6m, que parece algo así como unha normalización de mínimos para os portos europeos, saíu a relocer o porto exterior que se dicía hai anos e que parece ser que estaba apoiado pola CEL (pero que o alcade manifestou neste momento como imposible), o mesmo alcalde falou da necesidade de outro dragado ó tempo que apoiaba que tras o último recheo a cousa estaba abondo ben e despois de dicir o autor que este era o mellor momento do porto ribadense, ... con enterarme dalgunha cousa, coido que o acto favoreceu a política ata que me marchei. Tras a pregunta do autor, e mentras que estiven, as contestacións foron do alcalde e un consignatario, exceptuando algunha pequena intervención, como a que tentou de deixar claro que había que revitalizar a pesca, outra que preguntou se o superporto Coruña-Ferrol non estaría mellor aquí, ... Moita xente para o primeiro acto de campaña municipal ó que fun.\nQuédome con algo que dixo Chemi, aínda que de pasada, cando citou o do mellor momento: a importancia do porto na economía local, baixou, aínda que aumentara a tonelaxe movida e tamén o valor das mercadorías. Ó cabo, unha familia que tivera no século XIX unha carroza de cabalos, mellorou se agora aínda ten un seiscentos, pero evidentemente non o fixo en relación ó cambio social dende entón.\nPublicado por Agremon ás 10/16/2006 07:44:00 a.m. 0 comentarios\nO Castro das Grobas, algo máis de Ribadeo na Galipedia (2ª de hoxe)\nHoxe metín ó castro das grobas na Galipedia. Lembrade que pode aumentarse...\nPor non poñer outro post, unha segunda aprte posterior. Remato de recibir unha ligazón a outro conxunto de fotos do castro das Grobas, a parte da presentación sobre o castro das Grobas que xa puxen nun post anterior sobre o mesmo tema de actualidade en Ribadeo.\nPublicado por Agremon ás 10/15/2006 09:05:00 p.m. 0 comentarios\nEtiquetas: blog, castro das Grobas, cultura, Galipedia\nPaseo ó castro das Grobas, Vilaselán, Ribadeo\nOnte foi o día do paseo ó castro das grobas, para ensinalo e velo máis en profundidade. Pouca xente, pero con amizade e ganas. Aquí está unha presentación preliminar. (hai máis fotos sacadas, xa se verán)\nPublicado por Agremon ás 10/15/2006 02:46:00 p.m. 0 comentarios\nEtiquetas: blog, castro das Grobas, fotos, Medio\nFoto Miguel, Ribadeo (2ª de hoxe)\nRemato de ver unhas cantas fotos no escaparate de Foto Miguel, na peonil ribadense. Fotos aéreas e en xeral chamativas, alomenos para min. Tamén neste caso.\nFoto 1. Vista xeral dunha parte da costa en Barreiros: a presión urbanística incontrolada vista dende o ceo, no medio dunha costa de beleza moi ponderada.\nFoto 2. Tesóns baixo a auga na ría de Ribadeo. A forma xeral é aproximadamente a que se ve no debuxo (non entra nel o tesón das Figueiras), distinguindo no correspondente á Vila vella a parte de area e a parte colonizada por verde. O debuxo está feito 'á brosa' a posta, porque á min impresionoume máis a foto deos tesóns suxeridos baixo da auga que outras veces que saen emerxidos.\nFoto 3 e 4. A colonización dos Castros un día de verán... paraxe desértico? nin de coña.\nFoto 5. A praia de Barreiros xusto no límite con Foz, cunha barra de olas rompentes fronte ó areal; no medio, unha zona máis profunda, e dominando a imaxe, puntos negros, ás voltas, constelacións deles máis pequenos, lembrando o Prestige...\nCertamente, fotos inspiradoras.\nPublicado por Agremon ás 10/14/2006 10:06:00 p.m. 0 comentarios\nComo xa anunciei, saíu 'Musiqueando', unha revista de información musical basada en Ribadeo. Escola Municicpal de Música e Danza Hernán Naval e Banda Municipal de Ribadeo (Amadores da Música) son os pilares de novas da Revista. Porque a revista en sí é Suso López, Susín, quen se encarga. E con pouca axuda, con execepcións como ocorre no caso do logotipo, na figura adxunta, que é de Ismael Teijeiro Flores. Quen quera ver a revista, na escola de música pódese coller. E, de seguro, quen quera colaborar, será ben recibido (coido) se a súa colaboración é interesante: é pode que o punto máis débil, o non ter colaboración abonda nunha revista que, de perdurar un certo tempo, será demandada no futurocomo testemuña dunha parte da historia ribadense.\nMentras, por Ribadeo, segue o tema do xulgado (de novo, unha promesa do alcalde) o día no que recibirá promotores turísticos que veñen no transcantábrico; dende aquí están invitados ó paseo desta tarde, pero dame que non virán porque non se enterarán e o alcalde non coido que se lembre de dicirllo. Tamén, a aprobación inicial do polígono sen ter amañado toda a compra dos terreos: algo no que todos pretenden poñerse medallas e coido que todo o pobo aproba. De fondo, como moitos outros días, o tema urbanístico, esta volta en Barreiros, que parece batir marcas neso da construcción, en Foz, etc...\nUnha volta máis, a lembranza de que esta tarde, ás catro, na praza de San Roque, sae o grupo que visitará o castro das Grobas, vilaselán, visita que se fará tranquilamente en dúas horas para xente de tódalas idades.\nHai un ano o blog tiña unha pequena curiosidade e un artigo anunciando obras\nPublicado por Agremon ás 10/14/2006 11:35:00 a.m. 0 comentarios\nUnha lembranza para Ribadeo e o seu entorno (3ª de hoxe)\nXa saíu no blog: mañá, ás 4 da tarde, haberá un paseo para amosar o sitio do Castro das Grobas. É un paseo curto, que entre ida e volta, facéndoo de xeito calmado, espérase que dure unhas dúas horas.\nA saída, ás catro da tarde da praza de san Roque.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2006 10:00:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: castro das Grobas, Medio, sociedade\nAxuda para as aulas\nHai cousa dun mes naceu en internet un proxecto de repositorio de materiais para o seu uso nos centros educativos, 'A Galipedia na aula', que se basa na enciclopedia libre e colaborativa en galego 'Galipedia', na que se van aumentando materiais pouco a pouco, e dos que, algúns, de xeito estruturado, estánse a preparar para o seu uso como material educativo de base. Por certo, que a Galipedia, da que xa teño falado máis dunha volta aquí, vai camiño dos 20.000 artigos; xa quedaron atrás os tempos dos pioneiros para pasar a unha construción sistemática dunha enciclopedia que comeza a ser un referente a nivel Galicia como enciclopedia xeralista, aínda que polo momento teña moitos menos artigos e en xeral menos extensos que algunha outra adicada de xeito único a temas galegos e non dispoñible en liña.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2006 09:49:00 a.m. 0 comentarios\nSobre o blog. Sobre este blog de Ribadeo\nOnte descubrín que o blog aparece como primeiro na lista de procuras sobre Ribadeo cando se trata de contidos libres. Pódese atopar en http://search.creativecommons.org/, procurando por 'Ribadeo'. Nas procuras sen esa limitación de estar incluído nunha licenza libre como creative commons (ver abaixo de todo), de liberdade de contido, nos primeiros postos da procura aparecen sitios comerciais e relacionados co turismo, comezando sempre polas web de Eomática.\nPublicado por Agremon ás 10/13/2006 09:31:00 a.m. 0 comentarios\nO paradoxo do mentireiro: fides ex auditu, tamén en Ribadeo\nOnte leín no 'El País' un artigo de Joaquín Estefanía titulado 'La paradoja del mentiroso'. Antes de seguir, unha citas da primeira parte do artigo (a segunda coido que non ten a altura da primeira):\n"la democracia es dinámica, (...) la impulsamos o retrocede" (algo que levo dito unhas antas voltas nos post anteriores)\n"la aniquilación de la verdad y la aniquilación de la democracia caminan al mismo ritmo", relacionado co que tamén teño dito de que se non hai información veraz para todos a democracia é un soño\n"el mentiroso está contando sinceramente su verdad y, al creerle, cedemos parte de nuestra libertad en función de la mentira. Pasamos a estar sometidos a la voluntad del otro." Di nalgunha parte Xesús: 'non seades incrédulos, senón crentes' ,porque a tendencia, a necesidade de creer nos demáis é necesaria para un individuo social. Cando un minte, estase aproveitando desa tendencia á credulidade, está estafando e roubando algo inmaterial.\n"Para que funcionen, las democracias necesitan que sus decisiones sean informadas (...) en la medida en que no pueden tomarse esas decisiones, el proceso democrático resultará ilusorio y el poder del pueblo quedará reducido a un mero eslogan", co mesmo comentario que xa fixen antes.\n"El control democrático depende de que los ciudadanos dispongan de información verdadera y en tiempo, para atribuir responsabilidades a sus representantes". é dicir, tamén en tempo, e non dilatando a información canto lles pete, co que seuen levando avantaxe.\nE nesto, lémbrome da segunda parte do título, unha cita latina que lle teño oído ó autor de 'A vida político - social de Ribadeo' con tradución de 'a fe (entra) polo oído', no sentido de que a base de machacar (=propaganda), é cando se comeza a creer (=fe). E quen pode facer a propaganda? quen pode, é dicir, quen ten poder. Por eso, se a xente que ten poder non o ten acompañado de integridade moral, traballará para sobreexercer o poder que ten en contra da participación de todos os máis débiles, en contra da democracia. A renglón seguido, paso a dar un repaso á información sobre diversos tema dada polo concello e pregúntome, estamos en democracia? De nome, tanto como en América. Haberóia que dicir que na realidade tamén? Son preguntas retóricas, mentras se anuncian volta tras volta as mesmas cousas, ata que se desminte ou por carambola ou tempo remantan sendo certas, pero mentras van calando na xente como se de verdades se tratara. Casualmente hoxe aparecen na prensa dous desmentidos. Un, sobre a volta do xulgado a Ribadeo no 2007, que pasará sen el. Outro, sobre a multa imposta a unha empresa pola desviación dun rego (xa tratada no blog), que se xulga ridícula pola súa cuantía. En relación con eso recollo unhas palabras do presidende da comunidade de montes de Ove: "Cambiaron o cauce do río centos de metros, non 200 como di Medio Ambiente, e con elo anularon un camiño, coñecido como o do Bon Xesús. A multa é ridícula, e Medio Ambiente debe pensar que con iso xa está todo feito. Tamén destruiron un muín e a fonte da Rosiña, que en setembro, cando a seca, daba doce litros por minuto. O que pido é que se actúe como corresponde e que amañen o que destruiron". ... Todo por 300 euros (onte a cantidade tiña máis ceros).\nCo anterior, resultoume entre premonitorio e relaxante ver a entrada de fai un ano: 'O prometido é débeda', aínda que se trataba dunha pequena promesa relacionada coa entrada anterior, 'Arco da vella'\nPublicado por Agremon ás 10/12/2006 11:40:00 a.m. 2 comentarios\nUrbanismo, motor de novas en Ribadeo e toda a Mariña\nAsómbrame a capacidade que ten o urbanismo de xerar novas. Acusacións, denuncias, xustificacións, feísmo, cartos, tonterías, ... todo vale como nova, sempre que no fondo esteña o urbanismo dun xeito ou outro.\nA última (que non ven en solitario, hai máis novas sobre o tema no mesmo xornal), que Ribadeo adapta o seu Plan Xeral de Urbanismo a un 'modelo de desenvolvemento mantible'. Moito debeu de cambiar Ribadeo dende que eu non saio á rúa. Aposto a que a nova redacción do plan sae á rúa sen unha declaración do modelo de desenvolvemento para Ribadeo, como foi pedido 'só' hai máis un ano, e só por dúas entidades diferentes (que teña eu constancia, polo menos O Tesón e a Mesa de asociacións). Temén me estranaría que recolleran algo sobre zonas de protección acústica, como está estipulado legalmente que se faga (e foi pedido igualmente a raíz do cambio normativo). Só por poñer dous exemplos e non estenderme máis. Por certo, ó parecer o alcalde fala dunha aprobación inicial, é dicir, dunha aprobación 'electoral' para calmar a algún sector e non do funcionamento efectivo do plan, que coa mentalidade actual non me estranaría que tivera que pasar polos tribunais.\nBen, o Cambio ó que me refiro no parágrafo anterior pode ser debido a que o mesmo Medio Ambiente (Consellería de) sexa o que teña que sancionar a unha empresa, encargada da circunvalación, por desvío dun regato, mentras que do concello non se sabe nada ó respecto. Claro que tiveron un ano máis pare pensar no desvío, e deberon facelo a conciencia: a obra leva un retraso equivalente ó dito, polo que ó mellor ó concello non lle deu tempo a velo ou estaba tan oculto que a mesma consellería o califica de falta menos grave. O rego? Os Malatos.\nPublicado por Agremon ás 10/11/2006 07:47:00 a.m. 1 comentarios\nPubeiros, baristas e Anna Politkovskaya\nHai un tempo, introducín no meu vocabulario un neoloxismo (coido que oínllo a un amigo e non foi invención miña), 'pubeiro', para designar á xente relacionada como propietario ou traballador dun local de hostelería nouturna. Máis adiante, abondo máis, atopeime co saquiño de azucre que aparece na imaxe e pregunteime e preguntei que sería barista. Non mo souberon dicir, ata que dunha procura por internet saquei a conclusión que era o equivalente a pubeiro, pero para os bares. É dicir, outro neoloxismo útil, que encadrei nun reclamo nunha servilleta do CCA para preguntarme se non haberá no próximo futuro unha verba por exemplo para designar á xente encadrada no Centro Comercial Aberto (atención, non sirve 'comerciantes' ou 'industriais' porque non agrupa a todos, e ademáis, agrupa a ambas clases); poidera ser 'comercialistas', pero non ten gancho abondo, paréceme.\nTamén podería parecer unha verba chamativa o apelido de Anna Politkovskaya, 'Ana a Política', pero parece que non é así. Que non era política, senón periodista, e precisamente adicábase a investigar contra os desmanes que a polìtica facía no seu país, Rusia. Que se adicaba, porque a súa falta de política (da política mal entendida ou desentendida que se practica moito hoxe) fixo que fora amezada de morte e que cumpriran a ameaza. Caeu asasinada. Quizais poda dicirse dela que como os soldados, 'caeu coas botas postas', con valentía, cando preparaba outro traballo de denuncia das tropelías. Sen xente como ela, a democraciá quedábase máis cedo que tarde en nada, en pantalla; si, máis do que xa está, e máis rápido. A pesares do seu nome, coido que tamén a ela lle faría falla que inventáramos unha verba que xuntara o que representa 'valentía', 'procura da verdade' e tamén 'idea de xustiza'.\nA que correspondería no caso de Anna, 'política', xa está ocupada por un significado en devaluación contínua, por desgraza, tamén en contra da democracia. Ó mellor é unha verba, esta de 'política' que necesita como os vellos mobles unha restauración para que cobre vigor. É cousa de pensalo. Pode que compense poñerse mans á obra.\nHai un ano e un día, lembraba os comezos da 'Galipedia', a enciclopedia en galego, na rede, libre, cooperativa, que segue a medrar. E tamén completaba o día con outra entrada, 'Visións de Ribadeo', visións a contrastar entre todos máis que a contrapoñer.\nPublicado por Agremon ás 10/10/2006 07:39:00 a.m. 0 comentarios\nE outra foto de Ribadeo: Anarquía en Ribadeo, segunda de hoxe\nTomada do calexón segundo se sube a Viejo Pancho. Recalco o de orde e a falla de autoridade. FAG supoño Federeación Anarquista Galega ou algo así, e o diaño debe ser estrano, pero calquera sabe. Da que pensar sobre Ribadeo, pero coido que o texto é maís un desexo ó ver una definición que unha realidade.\nPublicado por Agremon ás 10/09/2006 08:05:00 a.m. 3 comentarios\nAtardecer en Ribadeo\nTres fotos amosan o que foi onte un prácido atardecer: dende o Cantón sobre a rúa Villafranca, e dende alí, vista sobre o Campo, cara á casa do Concello e cara á Horta de Boado (ex) Por certo, de xeito cronolóxico, a primeira é sobre as casas de Vilafranca.\nPublicado por Agremon ás 10/09/2006 07:41:00 a.m. 0 comentarios\nDous xarros de auga, para Ribadeo (como representante local das institucións) e para min\nLeo nun artigo xa atrasado (unha entrevista a Beatriz de Moura no 'País Semanal') algo que me fai ser máis consciente du enrro do blog e moitos outros escritos meus. Cita un criterio de Milan Kundera para elección de lectura, de libros: descartar os libros difíciles de leer e e fáciles de comprender, e prestar atención ós fáciles de leer e máis difíciles de comprender. Asúmoo, aínda que sendo consciente anteriormente do tema, como un xarro de auga.\nNo mesmo artigo, outra cita, da mesma Beatriz, considero que é un xarro de auga para as institucións, das que moitas veces non son conscientes, e polo tanto, máis gordo que o que me corresponde a min (aínda que como as institucións moitas veces son autistas, o efecto sexa posiblemente menor que no caso dun particualr, sexa eu ou outro; é dicir, efecto desprezable). A cita: "...nunca fun partidaria dos estados-padriño; nunca dan nada sen pedir algo a cambio, en xeral, a alma do protexido. Neste aspeco, a cultura si é cara, demasiado cara en efecto!" e lémbrome de proteccións oficiais con franco, co PP, co PSOE, ... é dicir, cos que tiveron oportunidade, e penso que unha mistura en cada época tería vigorizado a cultura e non o clientelismo, ó contrario que os padroazgos selectivos ós que se refire Beatriz de Moura.\nAquí, en Ribadeo, non cheguei a ela, pero parece que saiu a Musiqueando nº 2... Cando a consiga, falarei da música, da escola, da revista... Por certo, está referida en 'Lonxe do mar'.\nE hai un ano poñía na rede un artigo curto de grazas a xente que axuda e que constrúe cultura (neste caso, cultura técnica) con pouca axuda e padroazgo.\nPublicado por Agremon ás 10/08/2006 11:49:00 a.m. 1 comentarios\nUn foro de debate sobre os recursos naturais de Ribadeo\nChámame a atención a presentación das xornadas de medio ambiente. As de patrimonio contribuíron a alimentar o lume da protesta polo urbanismo, estando planteadas sobre o tema dun urbanismo sustentabel. Estas, sobre o desenvolvemento sostible en relación coa defensa dos recuros naturais de Ribadeo, poden ter un curso semellante, pois ó paso que os está a coidar o Concello, parece raro que aínda existan moitos, pero é que había moitísimos. De calquera xeito, estas xornadas coido que non levantarán tanta polvareda como as de patrimonio, polo mero feito de que collen como 'subtítulo' (non real, senón expresado polo alcalde) un tema local, e xa sabemos todos as dificultades de organización en temas locales polos clientelismos de diferentes tipos de intereses que se dan en Ribadeo, e ó ser organizadas nesta época e non no verán tamén terán menos audiencia e repercusión nas conversas diarias. Pero non será causa da menor polvareda o que a actuación do concello sexa coherente na maioría dos casos e teña como lema o que preconiza para as xornadas.\nFalando de xeito máis amplio, o desenvolvemento sustentábel non é doado de acadar coa mentalidade actual, basada no concepto de rendemento e na que se entende que o desenvolvemento implica un incremento de aproveitamento. Pero é sabido que todo aproveitamento incide nunha interacción, e a maior aproveitamento, maior interacción, co que hai que chegar necesariamente a un compromiso no que se crucen aproveitamento e supervivencia do medio. Compromiso que pola propia mentalidade que implica o 'desenvolvemento', será sempre precario, presionando pra correlo un pouco máis aló a costa do medio. Boto en falta cando se fala de este tema o establecemento previo do compromiso, que se soe establecer en cambio despois de establecer á súa volta uns obxectivos de rendemento, os que, tamén eles, tenden a maximizarse. É dicir, en xeral, ó falar de desenvolvemento sostibel estáse a primar uns intereses de rendemento a costa do medio. Eso si, téndoo en conta en relación a que a xente non se queixe máis aló dun límite, o que se trata de trata de rebaixar a traverso do que se chama 'enxeñaría social'. É dicir, o compromiso deses proxectos de 'desenvolvemento sostible' co medio dependen da xente que poda defender o medio. E é que, a pesar das verbas, avanzamos lentamente na defensa dos nosos propios intereses comúns, e a nada que nos descoidemos, o que facemos é retroceder.\nPublicado por Agremon ás 10/07/2006 11:28:00 a.m. 0 comentarios\nNota de prensa sobre o castro das Grobas, Vilaselán, Ribadeo\nEnviada pola Asociación de veciños O Tesón:\nRecollendo as preguntas e o sentir de moitos asociados e non asociados, a Asociación de Veciños O Tesón ten programado un paseo a pé para visitar ó Castro das Grobas o día 14 de outubro, sábado, ás catro da tarde. Sairase da praza de san Roque e contémplase unha duración aproximada dunhas dúas horas.\nO obxectivo é amosar a situación do Castro para facilitar a súa visita e coñecemento a todas aquelas persoas que o desexen.\nA asociación ten previsto asemade realizar próximamente unha charla sobre o Castro, así como tamén ten informado á Delegación Provincial de Cultura da situación actual e lembrado o interese que ten e as súas posibilidades de desenvolvemento, interese da escavación e mesmo disposición para o seu aproveitamento turístico, cousas que teñen aparecido en prensa recentemente e están a pé de rúa.\nPublicado por Agremon ás 10/07/2006 11:22:00 a.m. 0 comentarios\nEtiquetas: castro das Grobas, sociedade\nEn Ribadeo, hai un ano (2ª de hoxe)\nSó unhas verbas para dar conta de que, hai un ano, había unha nova sobre Hernán Naval, e hai un ano e un día, daba nova de que Ribadeo estaba ligado na páxina de A Nosa Terra, e unha foto cun 'Minitesón', na que falaba asemade da exposición 'A ciencia ten nome de muller'\nPublicado por Agremon ás 10/06/2006 02:21:00 p.m. 0 comentarios\nXurídicamente non hai xeito\nRoel, alcalde de Viveiro: «Xurídicamente non hai xeito de alegar contra a serie de feitos certos». Pois eso, facer as cousas de calquera xeito é doado, e botarlle a culpa a outros despois de que se queixen de cousas certas é moi recorrido e absurdo, aínda que ás veces funcione por presión social.\nEso, a presión social, é ó que está a intentar aplicar en Viveiro para solucionar un tema urbanístico que atinxe a unha cesión feita por Portos de Galicia, cesión usada de xeito indebido e que aínda así, preténdese manter por cuestións políticas. Presión social que se usa neste caso contra as institucións, pero noutros aínda contra as personas. E apúntome a este último caso como afectado polo tema do ruído. Xa vin algún caso referente ó tema nos periódicos e outros medios, como o veterinario que denunciou a paliza sufrida por un can o mes pasado. Co engadido de que a xente, en boa parte dos casos de presión social puntual, pónse a favor do agresor en troques do agredido, cousa que non soe suceder cando o agresor é unha institución.\nÉ curioso o mecanismo social que acompaña ó feito desencadeante no da presión social. Vai dende a simpatía persoal do/dos agresores á influencia social das familias correspondentes, pasando por bulos, infundios, mentiras, etc, tentando de levar a áscua á sardiña propia; é dicir, cousas que corresponden precisamente cunha mentalidade agresiva que acompaña ós feitos. No caso dunha institución, eses mecanismos non serven de partida, pois non ten unha cabeza próxima e visible (en xeral) que poda facer de 'cabeza de turco' para soportar a presión. No caso de presión contra particulares, é evidente, e máis aínda cando precisamente quen denuncia o fai porque se aparta da corrente xeral de conformismo cos feitos, e polo tanto, a propia maioría social, tentando a súa propia xustificación e tranquilidade,tende á susbscrición solidaria das teses do atacante.\nEn fin, hoxe vai un pouco farragosa (por densa) a historia. Condensala en pouco tempo foi o que me levou a facela así.\nPublicado por Agremon ás 10/06/2006 07:46:00 a.m. 0 comentarios\n'As avantaxes do nudismo saltan á vista' (Woody Allen)\nPolo que parece a cita de Woody Allen é certa: é del e ademáis é comprobable, alomenos en certas circunstancias. Chamoume a atención que, ó tempo, poidera ser xeralizable a moitas outras situacións, parafraseando con substitución de nudismo por outras palabras.\nQuen non o crea, pode probar con 'ría limpa' (en Ribadeo comprenderase perfectamente, o mesmo que en Bilbao, por poñer dous casos; e onde non se saiba que é unha ría, entenderase o que é a limpeza), 'conservar a natureza', (coido que asemade comprensible en todo o mundo) etc.\nNon embargantes, ten unha parte negativa. Pode ser usada de xeito que a substitución se faga a gusto e creencia de persoas e non xeral. Así, pode haber quen a quera aplicar á 'As avantaxes da construcción saltan á vista' así, a secas, ou, do mesmo xeito, á 'industria'... e coido que hai unha diferenza grande entre o primeiro grupo de afirmacións e o segundo.\nDe feito, a mesma afirmación inicial de Woody Allen constitúe máis unha declaración graciosa, (mesmo machista, dirá algunha xente) que algo recoñecido universalmente, a pesares de que é comproblabe, xa digo, en certas circunstancias. E por diferenzas mesmo pequenas non é doado vivir todos igual ou mesmo en paz. A linguaxe ... (e os intereses, e ...)\nPublicado por Agremon ás 10/05/2006 07:44:00 a.m. 0 comentarios\nUn agasallo (2ª de hoxe)\nHoxe, Mariano Grueiro fíxome un agasallo: a captura de pantalla da visita 15000 ó blog, que emprego agora como decorado. Graciñas!\nPublicado por Agremon ás 10/04/2006 10:14:00 p.m. 3 comentarios\n... e non embargantes, móvese!\nÁs veces parece que levántase un máis optimista, e comeza a ver que por fin está xa 'tocando coa man' o poligono industrial (agora, despois de tanto tempo, chámase 'parque empresarial'), que é previsible que cara ó 2008 sexa operativo (a última volta que lembro que o alcalde falara do tema, da anterior andanada, no 2005, a previsión que fixera na prensa fora o 2006), ou que a rúa Doutor Moreda vai ter 15 millóns das antigas pesetas para a súa remodelación, que se espera mellor ca de San Francisco, criticada estes días polos charcos que deixan as irregularidades no pavimento. Que o BNG está artellando que non se especule tamén cos terreos do polígono (a ver se atopa unha fórmula aplicable tamén fóra del) e que foi concedida a excelencia turística, que coido que non ten moito contido, pero soa ben e vai ser empregado en atraer máis turismo (suponse)... o que espero é que ese turismo sexa dos que non fastidia pola noite: remato de leer que, segundo os resultados dunha investigación, réstase un ano de vida por cada tres adicados ós turnos de noite, alternos ou non, e eu xa vou para perda dos cinco anos. En fin, pequenas cousas que indican que Ribadeo pode moverse (no bo sentido, enténdese) e que fan xurdir a pregunda de por que non o fai máis a miúdo.\nPublicado por Agremon ás 10/04/2006 08:04:00 a.m. 0 comentarios\nNa Mariña tamén se constrúe ben (de cando en vez)\nNova de hoxe é un titular caseque igual o que poño (... á primeira parte), para dicir logo que se conservan casas de indianos en Ribadeo ou Barreiros, que se tenta conservar algún barrio particular ou o centro histórico e que algún dos edificios públicos construídos nos últimos anos é OK. Non parece moito, certamente, mentres se están a introducir novos modelos de grúas entre as xa existentes. Ou será que eso tamén é OK para a construción? coido que se está comezando a debater o tema do urbanismo, pero nese debate non se admite máis que o 'pensamento único' sobre o tema: construtores e políticos, mentres os arquitectos foron rexeitados cando quixeron opinar e ós veciños sinxelamente non se lles considera. Pode que isto último sexa porque a porcentaxe de vivendas que son vendidas a xente de fóra é importante, e polo tanto diminúe a atención sobre a opinión da xente de aquí, nun razoamento parello a: se o mercado está fóra, que pinta a xente que non está no mercado? É dicir, tamén parello ó que pasa coa mundialización ou globalización: a xente que queda fóra do mercado non se lle considera; sinxelamente, non existe.\nPolo momento non chegamos a tanto como o de 'non existir' por varias razóns, pero camiño leva e principios queren as cousas.\n... Vaia, esta entrada saíume cunha perspectiva totalmente diferente á de aviso para navegantes de hai uns días. Nembargantes, coido que non son contraditorias. Un maior seguimento xudicial non implica que se deixe de facer forza para cambiar as leis, por exemplo. E eso estase a facer no mundo tódolos días: tentar de facer leis para favorecer a uns ou a outros, en troques de facelas para a sociedade en xeral. E cando cambian as leis, o seguimento xudicial tamén cambia. Os perseguidores poden converterse en perseguidos, por exemplo. E, quen non lembra aqueles xogos infantís nos que un cambiaba as normas deixando confundidos ós demais? Algunhas voltas lograba impoñelas e gañaba o xogo. Ou aínda, aqueles xogos cos máis pequenos nos que eles, os pequenos, cambian de xeito repetido o que se debe facer, ata que atopa un xeito no que se lle deixa ganar.\nO malo é que os actores das leis non son pícaros (no sentido de Ribadeo, de cativos), aínda que se comporten como tal.\nNon remato de darlle o toque a esta entrada... claro que a de hai un ano, Eclipse en Ribadeo, era moito máis doada de facer e clara: había o que había, á vista de todos e sen ocultación (precisamente por ocultar a Lúa parte do Sol)\nPublicado por Agremon ás 10/03/2006 07:43:00 a.m. 2 comentarios\noutra curta (2ª de hoxe)\nHoxe ou mañá o blog pasará das 15000 visitas. Poño o número de visitas por mes á beira. Grazas a todos pola vosa atención.\nHai un ano citaba ó novo edificio do porto de Ribadeo.\nPublicado por Agremon ás 10/02/2006 12:10:00 p.m. 0 comentarios\nUn é dono do que cala e escravo do que fala\nPara un momento no que un non quere escribir moito, o título pode servir de desculpa.\nPublicado por Agremon ás 10/02/2006 07:42:00 a.m. 0 comentarios\nLevamos unha tempada con conflictos construtivos, sobre temas pasados, outros presentes e decisións sobre outros aínda futuros. Non parece que os conflictos deste tipo vaian a deixarse de dar totalmente nun futuro próximo, pero coido que a repetitividade coa que aparecen os vellos problemas, ás veces ocultos en principio, a trabazón coa que están sendo máis ou menos acosados ou ó menos postos en evidencia os presuntos culpables, pode facer pensar en dúas cousas. Unha, o que xa dixen que se poden seguir facedo cousas semellantes ás vistas ata o momento cunha certa impunidade. A outra, que a impunidade cada vez vai ser menor. A primeira, por ser a 'continuadora da tradición' ten moita xente atenta, pero cada vez hai tamén máis xente atenta á segunda, co que as cousas parece que a medio prazo terán que melloarse abondo no xeito no que se fan, e tamén é previsible que cada vez se destapen unha proporción maior de casos e se enxuícen de xeito parello. Mentras esto vai ocorrendo, só nos queda presionar para que sexa unha realidade, seguindo sentencias como 'a Deus rogando e co mazo dando' ou 'a democracia que non se exerce, pérdese'\nÓ fío do Anterior, é de lembrar un día antes a Clara Campoamor, que o 2 de outubro de 1931 logrou sacar adiante o voto feminino en España, é dicir, mañá fai 75 anos. Só unha curiosidade sobre esta muller: deputada cando se daba a situación curiosa a día de hoxe de que as mulleres poideran ser elexidas como representantes populares pero non votar, tivo que loitar contra xente do seu propio partido (en particular mulleres) porque dicían que as mulleres en xeral estaban máis influídas pola igrexa, e polo tanto, votarían á dereita, mentras que Clara militaba no PSOE. É dicir, tivo que loitar por un dereito contra unha concepción utilitarista (de aprtido) da legalidade. Puxéronlle moitas trabas, pero ó final triunfou e aínda que logo viñeron tempos escuros e de novo a submisión da muller ó varón, a ela se debe o sufraxio universal en España, ininterrompida dende entón aínda que houbera épocas que non servira de nada. Ocórreseme, cal será a intención de voto feminino en Ribadeo na actualidade? Cántas mulleres hai na corporación municipal? cal é a súa representatividade en relación ós varóns? son independentes de pensamento (estilo Clara Campoamor) ou están subordinadas á política partidaria (estilo Victoria Kent, opositora de Clara naquela lide do voto feminino)? Caberían máis preguntas, pero senon, pode haber saturación e, coma sempre, é preferible que cada quen se faiga as súas propias.\nHai un ano e un día, chamaba a atención sobre o contraste entre coidado e descuido en Ribadeo.\nNon embargantes, hai un ano xusto, chamaba a atención sobre a mañá do sábado e o recordatorio do 'adiantamento do peirao de Ribadeo', algo que saiu no libro 'Ribadeando'\nE unha nota de novo: lémbrase ós navegantes (neste caso, da rede), que premendo sobre as fotos, ábrese unha fiestra coa foto en maior tamaño. Todas son versións reducidas de fotos que teño con maior definición, e de cando en vez cargo algunha coa definición máxima á que a teño.\nPublicado por Agremon ás 10/01/2006 10:52:00 a.m. 0 comentarios\nFalando de Atenas (a Acrópole e a súa circunstanci...\nDe obras? Ribadeo! A xeografía ribadense está a ca...\nO Castro das Grobas, algo máis de Ribadeo na Galip...\nUnha lembranza para Ribadeo e o seu entorno (3ª de...\nO paradoxo do mentireiro: fides ex auditu, tamén e...\nUrbanismo, motor de novas en Ribadeo e toda a Mari...\nE outra foto de Ribadeo: Anarquía en Ribadeo, segu...\nDous xarros de auga, para Ribadeo (como representa...\nUn foro de debate sobre os recursos naturais de Ri...\nNota de prensa sobre o castro das Grobas, Vilaselá...\n'As avantaxes do nudismo saltan á vista' (Woody Al...


Por redaccion el 20 febrero, 2018 No Comments\nAscensión Pérez fálanos dos novos proxectos e fai balance de 2017.\nA presidenta do Colexio de Enfermaría de Ourense, Ascensión Pérez Sampayo, fai balance do ano 2017 e avanza os novos proxectos para 2018. Confía en que o Observatorio de Agresións faga sentir protexidos aos colexiados, opina que a enfermaría ourensá vive un momento de unión que permitirá avanzar cara a grandes proxectos e insta aos e ás profesionais a investigar e a presentar os seus proxectos de formación á organización colexial.\nCal é o balance de 2017?\nAscensión Pérez: “Foi un ano moi positivo para a enfermaría ourensá porque nestes momentos o colectivo está totalmente unido en todos os estamentos e iso permitiranos avanzar en grandes proxectos e cara á excelencia”.\nCales foron os grandes proxectos do ano que rematou?\nA.P.: “Destacaría dúas cuestións. Por unha banda, a posta en marcha na organización colexial dun servizo de apoio á investigación e, por outro, a firma dun convenio coa Deputación de Ourense sobre termalismo. Creo que son os dous grandes proxectos do ano”.\nEn que punto está o convenio sobre termalismo? Avanzouse nel?\nA.P.: “Este convenio nace co obxectivo de que os profesionais de enfermaría poidan realizar unha indicación correcta das augas termais, un gran potencial que temos en Ourense. Queremos que esa parte lúdica do termalismo transfórmese tamén nunha indicación terapéutica, porque pode haber un uso correcto ou incorrecto das mesmas, en función de patoloxías asociadas que poida ter cada usuario. O que avancemos a partir de agora no convenio xa depende de que nos impliquemos os colexios profesionais de médicos, enfermaría e de farmacéuticos, para ver se somos capaces de facer unha indicación terapéutica para os usuarios desas augas”.\nHai formación respecto diso no grao de enfermaría?\nA.P.: “É outro dos proxectos nos que traballamos. Queremos que se poida inculcar aos profesionais, na propia formación de grao da enfermaría, o potencial e as indicacións terapéuticas das augas termais. É un asunto que está pendente de que nos sentemos, pero creo que terá boa acollida. Creo que en 2018 teremos tempo de sentarnos os colexios profesionais, seleccionar o persoal para que traballe no proxecto e levalo á Consellería de Sanidade, para que incorpore a información terapéutica das augas termais que temos na provincia.\nNon se presta atención aos usos terapéuticos e mineromedicinales das augas?\nA.P.: “Preocúpanos que non se preste atención ás augas mineromedicinales e que se oculte o seu potencial en beneficio dos usos lúdicos das mesmas. Cremos que se debe potenciar o aproveitamento mineromedicinal das nosas augas”.\nUnha novidade do 2017 foi a posta en marcha do servizo de apoio á investigación.\nA.P.: “Si, o Colexio de Enfermaría puxo a disposición dos profesionais de Ourense unha persoa de apoio que lles axuda a romper ese tabú que temos en enfermaría coa investigación, a normalizar esta situación dentro da súa formación e a adquirir autonomía. É unha vía pola que queremos avanzar. Queremos que os e as profesionais de investiguen máis, porque cremos que crecen cando investigan, cando len os seus propios artigos”.\nPor que existe ese tabú na enfermaría?\nA.P.: “Eu creo que o sistema sanitario é cada vez máis complexo e os actores principais, que somos médicos e enfermeiras, temos que traballar con protocolos consensuados. Se todos entendémonos e temos protocolos sobre como traballar, quédanos moito tempo á investigación. Tamén axudará a tecnoloxía, que vai simplificar algúns procesos e axudaranos a reducir o gasto sanitario. Se gañamos tempo con mecanismos e instrumentos que nos faciliten o traballo, teremos tempo para investigar máis”.\nPrevé o colexio estimular a investigación con algún premio?\nA.P.: “Non descartamos esta opción cando vexamos que o servizo ten unha alta demanda e que existe un interese real por parte dos profesionais. Este ano xa foron premiados proxectos de enfermeiras con traballos dirixidos desde aquí e esperamos que sigan chegando premios. Cando todos rememos cara ao mesmo lado nunha provincia pequena como é Ourense, quizais podamos pór en marcha un premio á investigación”.\nO 2018 chega coa posta en marcha do Observatorio de Agresións.\nA.P.: “Si, é un dos alicerces do ano. Queremos que os profesionais entendan que non se teñen que personar eles se son vítimas de agresión, que se personará tamén o Colexio de Enfermaría, onde recibirán todo o asesoramento xurídico que necesiten no momento en que se produza unha agresión e para dar parte das agresións ao xulgado. É importante polo en marcha e espero que os colexiados sentan protexidos e colaboren con este proxecto”.\nE haberá campaña de concienciación.\nA.P.: “Efectivamente, estamos a traballar nunha campaña de concienciación para o primeiro semestre do ano. Queremos mostrar o traballo que fan os profesionais da enfermaría de Ourense e deixar claro que nunca, nas súas decisións profesionais, hai ánimo de prexudicar ao paciente. Ao contrario, son decisións adoptadas cun criterio clínico e polo ben do paciente ou usuario”.\nAlgunha novidade sobre o plan anual de formación para colexiados?\nA.P.: “O plan de formación ten unha parte que é un convenio coa Escola Internacional de Ciencias da Saúde. Pero temos outra parte na que son os nosos colexiados os que poden presentar o seu plan de formación. Nós avaliámolo, acreditámolo e pómolo en marcha. Por iso, quero lembrar que o enfermeiro ou a enfermeira que teña inquietude de impartir formación, pode desenvolvela no propio colexio. A organización colexial está aberta e á súa disposición”.\nEstá nun bo momento a enfermaría ourensá?\nA.P.: “Hai un tema que nos preocupa e é a tensión ao que están sometidos os profesionais e que fai que se produzan xubilacións anticipadas a pesar de que perden diñeiro para a súa pensión. Pensar que lles compensa iso para evitar a tensión co que chegan os profesionais a casa, preocúpanos. O que ocorre é que ninguén coida ao coidador. Temos que humanizar a profesión e conseguir que os profesionais sentan como en casa, que lles deixen xestionar os recursos en cada unidade. Iso, ademais de facilitar o traballo e axudar a que sentan como en casa, permitirá aforrar custos sanitarios. Porque cando unha enfermeira prescribe, o sistema aforra”.\nAvecíñanse cambios na enfermaría? Fálase de máis especialización, prescrición?\nA.P.: “O proxecto a 2020 consiste nunha transformación da enfermaría e isto non pode volver atrás. Os e as profesionais teñen que ter unha actitude predisposta, porque é esa actitude a que fai avanzar ou retroceder”.\nChegará por fin, en 2018, a prescripción enfermeira?\nA.P.: “Creo que non se pechará ata o segundo semestre. En España fixemos 90 versións para definir a prescripción enfermeira e que todo o mundo estivera de acordo. Parece que, por fin, teremos o amparo xurídico ao que se fixo sempre. Pero non é unha prescripción enfermeira ou médica, é colaborativa”.\nAscensión Pérez, entrevista, portada, presidenta do Colexio de Enfermaría


Luns, 26 de xuño do 2017\nCunha xornada sobre a xurisdicións penal e contencioso-administrativa neste tema\nA actividade do Observatorio de Estudos sobre Corrupción Pública arranca en xullo\nA entidade creouse o pasado mes de marzo na Facultade de Dereito ourensá\nO pasado mes de marzo Salustiano Mato, reitor da Universidade de Vigo, e José Ramón Parada, presidente da Fundación Alfonso Martín Escudero, asinaron un convenio para a creación do Observatorio de Estudos sobre Corrupción Pública, xestionado desde a Facultade de Dereito polo Grupo de Investigación Medea Iuris deste centro. O vindeiro 13 de xullo a entidade celebrará a súa primeira actividade, que será unha Xornada sobre as xurisdicións penal e contencioso-administrativa na loita contra a corrupción pública. Nela, daranse cita expertos do eido académico e profesional para abordar unha das problemáticas que maior preocupación xera na sociedade.\nJosé Mariano Franco ofreceu este xoves unha conferencia sobre este tema\nAs toxinas producidas por microalgas, a análise en Ciencias\nDurante a súa intervención falou das características, efectos e control destes velenos\nA Facultade de Ciencias do campus de Ourense acolleu este xoves unha conferencia de José Mariano Franco, experto no eido das toxinas e ata hai pouco tempo, ata a súa xubilación, investigador do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC, en Vigo. Durante a súa intervención, abordou as características das toxinas emerxentes producidas por microalgas e as súas consecuencias, fundamentalmente para o ser humano. A actividade estivo organizada pola Área de Nutrición e Bromatoloxía da Universidade de Vigo e contou coa asistencia de persoal docente e investigador.\nUnha vintena de estudantes asisten a un curso sobre sistemas aéreos non tripulados\nOs futuros enxeñeiros aeronáuticos introdúcense no mundo dos drones\nA formación desenvólvese desde este mércores e ata o 14 de xuño\nUn dron, explica Higinio González, profesor contratado doutor da Área de Xeodesia e Teledetección da Universidade de Vigo e piloto certificado de drones, non deixa de ser unha aeronave. Polo tanto, sinala, trátase dun sector de posible desenvolvemento profesional para un enxeñeiro aeronáutico. Tendo en conta este factor e o auxe que está a vivir a tecnoloxía relacionada con estes vehículos, a Escola de Enxeñaría Aeronáutica e do Espazo do campus de Ourense acolle desde este mércores e ata o 14 de xuño o curso de formación Introdución aos sistemas aéreos non tripulados.\nEste martes presentouse a oferta formativa do campus de Ourense para 2017\nAchégase o verán, chegan os cursos de extensión universitaria\nEn total convócanse sete actividades e 400 prazas\nSete cursos a desenvolver entre xuño e setembro, 400 prazas dispoñibles para membros da comunidade universitaria e cidadáns en xeral, prezos “case simbólicos” e unha media de 30 horas de formación. Con estes datos xerais preséntase a programación de extensión universitaria 2017 no campus de Ourense. Os chamados cursos de verán volven cunha programación renovada para abrir e co obxectivo de levar a formación universitaria a espazos e públicos diversos. O prazo de matrícula xa está aberto ata esgotamento de prazas en cada un dos cursos.\nResultados 7 - 12 de 1087


Un estudio de gravación do século XII no Incio\nUn concerto do grupo Atlantic Mozart Flute Quartets na igrexa de Santa María a Nova de Noia, nunha imaxe de arquivo MARCOS CREO\nO grupo Atlantic Mozart Flute Quartets gravará un disco na igrexa de mármore de San Pedro Fiz de Hospital, escollida para este proxecto pola súa especial sonoridade\n20 may 2021 . Actualizado a las 12:00 h.\nA igrexa románica de San Pedro Fiz de Hospital do Incio será o escenario da gravación dun disco que combinará varias obras de Mozart con música tradicional galega. O proxecto, denominado «Mozart á galega», corre a cargo do grupo Atlantic Mozart Flute Quartets e comprende a edición dun libro da escritora Fina Casalderrey —titulado O xenio da cidade do sal—, que será publicado xunto co disco por Edicións Xerais. O feito de ter escollido este templo para realizar a gravación —aparte do seu valor histórico e arquitectónico— débese a que está construído en mármore. «Pola sonoridade singular que lle confire o mármore, este é un dos mellores espazos de Galicia para o tipo de música que queremos facer», explica Luís Soto, membro da formación. «O que pretendemos é que a gravación recolla fielmente o son natural, sen ningún retoque posterior, e que a música poida escoitarse no disco como se estivésemos dentro da igrexa», agrega.\nA gravación levarase a cabo o 6 de xuño. O día anterior, o grupo Atlantic Mozart Flute Quartets ofrecerá na mesma igrexa de San Pedro Fiz un concerto no que serán interpretadas todas as pezas musicais que aparecerán no disco. «É un agasallo que queremos facer aos veciños do Incio, aos que tamén convidamos a acercarse á música de Mozart, porque este é principal obxectivo do proxecto, animar á xente a coñecer e disfrutar de Mozart», di Luís Soto. O disco-libro diríxese principalmente a rapaces de entre 8 e 14 anos de idade e segundo as previsións dos responsables do proxecto, estará dispoñible para finais de setembro, coincidindo co inicio do próximo curso.\nUnha viaxe imaxinaria\nTanto o disco como o libro —que estará ilustrado polo artista Xosé Cobas— toman como argumento unha viaxe imaxinaria de Mozart a Galicia. «O libro de Fina Casalderrey mestura a biografía real de Mozart coa fantasía, supoñendo que entre as viaxes que o músico fixo por varios países de Europa houbo tamén unha visita a Galicia, o que nunca sucedeu na realidade», di Soto. «O que facemos é imaxinar que nesta viaxe Mozart puido escoitar algunhas pezas de música tradicional galega e que as incorporou á súa obra», engade. Desta forma, o disco combina varias obras que Mozart compuxo cando tiña 21 anos de idade —nun dos períodos máis creativos da súa vida— con algúns temas tradicionais galegos que foron seleccionados —sinala Luís Soto— «pola súa tonalidade, o seu tempo e o seu carácter» para que se combinen o mellor posible coa música do compositor austríaco.\nNo libro-disco, por outro lado, constará que a gravación destas pezas foi feita na igrexa de San Pedro Fiz de Hospital. «Esta iniciativa pretende axudar a divulgar e popularizar a música de Mozart, pero tamén quere axudar a que se coñeza mellor o gran valor que ten esta igrexa e animar á xente acercarse ao Incio para visitala», apunta Soto a este respecto.\nAdemais de Luís Soto —intérprete de frauta traveseira—, a formación Atlantic Mozart Flute Quartets está integrada por Ioana Ciobotaru —viola—, David García —violín— e o violoncelista Millán Abeledo.\nO disco de Atlantic Mozart Flute Quartets conterá catro pezas de Mozart para cuartetos de frauta e cordas. Segundo explica Soto, estas obras fúndense con outros tantos temas de música tradicional galega arranxados por Alfonso Morán: Alalá das Mariñas, Teño un amor en Rianxo, E pousa, pousa, pousa e A saia da Carolina. «Estas pezas soan sen solución de continuidade despois de cada unha das obras de Mozart e foron escollidas para que se harmonicen con elas —di o músico— de maneira que quen non as coñeza previamente poida crer que son unha única peza». Na páxina web do grupo poden escoitarse varios fragmentos musicais nos que as pezas de Mozart se transforman en temas tradicionais galegos.\nUn concerto aberto ao público\nO concerto que ofrecerá o grupo Atlantic Mozart Flute Quartets comezará ás 20.00 horas do 5 de xuño na igrexa de San Pedro Fiz de Hospital. A entrada será libre ata que se complete o aforamento. No concerto, que durará unha hora, utilizarase unha antiga frauta traveseira fabricada no século XIX pola firma francesa Jérôme Thibouville-Lamy. O grupo musical conseguiu a través dun anticuario de Lugo este singular instrumento, pero descoñece como puido chegar a Galicia.\nArchivado en: O Incio Música


Josu Urrutikoetxea - Wikipedia, a enciclopedia libre\nmembro histórico da organización terrorista Euskadi Ta Askatasuna (ETA)\nJosé Antonio Urruticoechea Bengoechea, nado en Ugao-Miraballes, Biscaia o 24 de decembro de 1950, tamén coñecido como Josu Ternera e como Josu Urrutikoetxea Bengoetxea, é un membro histórico da organización terrorista Euskadi Ta Askatasuna (ETA) e ex-deputado de Euskal Herritarrok no Parlamento Vasco.\nJosu Ternera e Josu Urrutikoetxea\nPertenceu a ETA-V Asemblea na que ocupou, até o seu paso á clandestinidade, o cargo de responsable político en Biscaia. En maio de 1971 foxe a Francia, momento en que se incorpora á fronte militar da organización terrorista. O 15 de xullo de 1972 ataca a fábrica de Orbegozo en Hernani (Guipúscoa), roubando aproximadamente catro millóns de pesetas da época. O 28 de xullo de 1972 intervén no atraco a unha furgoneta que levaba divisas para o Banco de Biscaia na localidade de Pasaia (Guipúscoa), apoderándose de máis de 12 millóns de pesetas. O 6 de decembro do mesmo ano participa no atentado á Casa Sindical de Hernani. O 21 de xaneiro de 1973, asalta xunto a outros membros da banda unha polvoreira de Hernani conseguindo máis de 3.000 quilos de dinamita e diverso material explosivo. Unha parte destes explosivos sería empregada en decembro do mesmo ano para realizar o atentado contra Luis Carrero Branco, presidente do Goberno de Franco. Tras a morte do que fose responsable da fronte militar Eustakio Mendizabal Benito, Txikia, fíxose cargo de devanditas responsabilidades.\nEn 1980, entra a formar parte da executiva da organización terrorista ETA militar. En xullo de 1984 convértese no número dous de ETA. Destaca durante estes anos a súa oposición ás conversas de Alxer, entre o goberno de Felipe González e ETA, que terminarían en fracaso. Tras a morte de Txomin Iturbe Abasolo convértese no número uno da organización.\nEn xaneiro de 1989 é detido en Baiona xunto á súa muller (a dirixente de relacións exteriores de Herri Batasuna Elena Beloki Resa, quen en decembro de 2007 sería condenada pola Audiencia Nacional a 13 anos de prisión por un delito de integración en organización terrorista en calidade de dirixente). Ingresa na prisión de Fresnes, preto de París. Posteriormente sería extraditado a España, onde quedou en liberdade ó considerarse que fora xulgado en Francia por pertenza e financiamento de ETA e que os demais delitos de que se lle podía acusar prescribiran.\nA finais da década de 1990 foi deputado do Parlamento Vasco, electo en Biscaia polas listas de Euskal Herritarrok, que despois sería ilegalizada. Foi, así mesmo, membro da Comisión de Dereitos Humanos de dita cámara.\nFoi citado a declarar en dúas ocasións ante o Supremo quen investigou se deu a orde de cometer o atentado contra a casa cuartel da Garda Civil de Zaragoza en 1987, no que morreron once persoas, entre elas cinco nenos. Fuxiu de España en novembro de 2003 ó ser imputado polo atentado, permanecendo dende entón en paradoiro descoñecido.\nEn decembro de 2011, o Departamento de Estado dos Estados Unidos incluíuno na lista de terroristas polo seu rol decisivo na banda ETA, conxelando todos os seus bens e contas que puidese ter en chan norteamericano ó constituír unha ameaza para o país.\nEn novembro de 2008 sóubose que padecía un cancro terminal de estómago, segundo fontes da loita antiterrorista española, e que se atopaba en tratamento dende facía anos. Ditas fontes consideraron que estaba apartado da dirección de ETA. Con todo, tras o anuncio en outubro de 2011 do cesamento definitivo da súa actividade armada, a policía española considerouno de novo á fronte da organización xunto con David Pla e Iratxe Sorzabal.\n↑ "Ficha persoal de Josu Urrutikoetxea en Parlamento Vasco". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 22 de novembro de 2016.\n↑ O País\n↑ Público. "EEUU incluye a Josu Ternera en su lista de terroristas".\n↑ Un cancro terminal aparta a Josu Tenreira da dirección da banda terrorista ETA\n↑ J. A. Carpio. "ETA escenifica su sellado de armas con dos encapuchados, una mesa y una copia del 'Guernica'". RTVE.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Josu_Urrutikoetxea&oldid=5208791"\nÚltima edición o 29 de xullo de 2019 ás 10:57


Migallas Teatro no programa Ler conta moito 2016 – Migallas Teatro\nLer conta moito é un programa de dinamización da lectura nas bibliotecas públicas promovido pola Secretaría Xeral de Cultura, a través da Rede de Bibliotecas Públicas de Galicia, en colaboración coas entidades locais. Ofrece un conxunto de actividades nas bibliotecas públicas galegas para achegar a cidadanía á lectura e á información dunha maneira lúdica e atraente.\nCon esta programación, preténdese contribuír á promoción da lectura como un vehículo de enriquecemento e de aproveitamento persoal, ofrecendo espazos de encontro para descubrir e compartir.\nMigallas Teatro oferta tres actividades dentro do programa “Ler conta moito 2016”\n(Teatro e música)\nMerenda con pan de millo é un espectáculo de pequeno formato (máximo 70 persoas) baseado no Libro-disco Pan de millo, editado pola Editorial Kalandraka e coa produción musical a cargo de Paulo Nogueira e Magoia Bodega, do grupo Treixadura.\nNel combínanse cancións e narración oral, co proceso de elaboración do pan de millo como fío condutor. Os temas musicais que se interpretan son: “Pinocho”, Pan de millo, O piollo e a pulga “Unha vella tiña un can”, “Que cousa, cousiña é?” e “Miña “Abuela Manuela”. A música está gravada (toca unha banda de pulgas) mais as voces solistas son en vivo.\nCamiño de historias é un espectáculo constituído por varias historias de tradición oral procedentes de diversos continentes e enlazadas mediante cancións e ditos populares.\nCada relato é tratado dun xeito diferente combinando a narración con técnicas de expresión plástica e dramática. Así pois, nuns prima a palabra, noutros, as imaxes e noutros recupérase a arte dos actores e contadores ambulantes das feiras de antano.\nUN LOBO CON CHUPETE\n(Contos para bebés)\nBea e Davide teñen un problema. O seu lobo leva chupete… Cada vez que llo intentan quitar, chora. Pero chora moito… a quen se lle conte, un lobo con chupete. Está desconsolado. Contos cantos e cancións serán a solución.\nPresentación de ‘Canta Connosco’ no ‘Somos quen’\nDurante o Culturgal, o equipo de “Somos quen”, entrevistou a Maria Campos e Carlos Yus de Migallas Teatro. No…\nPaseo máxico por Pontevedra 2013\nVisitas teatralizadas polo centro histórico de Pontevedra organizadas pola compañía de teatro “Migallas Teatro”, coa colaboración de “Turismo de…\n“Arrolando contos” en Vigo\nOutro ano máis… organizado polo Servizo de normalización linguïstica do Concello de Vigo chegan as actividades de No Nadal……\nCanta connosco! mellor Libro ilustrado na Gala do Libro Galego\n“Pola súa fluidez e narrativa do ilustrador. A súa plástica orixinal escapa da redundancia co texto, achegando un significado…\nVisitas teatralizadas polo centro histórico de Pontevedra organizadas pola compañía de teatro “Migallas Teatro”, coa colaboración da “Asociación Centro…\nDe paseo con Goya\nO domingo 21 de abril ás 20:00 h terá lugar no Teatro Principal de Pontevedra a representación da obra…\nPresentación do libro-disco “Canta connosco!”\nEste sábado, a partir das 12:00h no salón de actos do Sexto Edificio do Museo de Pontevedra, con entrada…


Pódese frear o actual ritmo de vida? | Consumer\nPódese frear o actual ritmo de vida?\nAprender a vivir o presente é o mellor modo de afrontar os problemas físicos e psicolóxicos de longas xornadas de traballo\nHorarios imposibles, días ou semanas enteiras sen ver a pais, irmáns e amigos e, a duras penas, atopar un intre paira charlar coa parella ou os fillos. Afeccións persoais relegadas polo traballo e citas aprazadas “sine die“. O estilo de vida imperante esixe demasiado e en áreas diversas: familiar, laboral, de parella, social… o que provocou que uno de cada dez adultos padeza tensión, depresión ou esgotamento. Un cambio de hábitos e ter recursos persoais paira aliviar a presión que a contorna exerce sobre cada un, pode axudar a soportar o acelerado ritmo de vida.\nCuestión de habilidade\nTensión, depresión e esgotamento. Un de cada dez adultos de todo o mundo sofre estes síntomas, segundo un informe recente da Organización Internacional do Traballo (OIT), que predí un aumento drástico destes trastornos debido ao modo de vida actual. O crecemento de enfermidades relacionadas a estes trastornos -como as enfermidades coronarias, derrámelos cerebrais, o cancro ou a diabetes- aceléranse con extrema rapidez, segundo algúns especialistas. O estilo de vida actual esixe un exceso de tarefas, todas ben feitas e en todos ámbitos (familiar, laboral ou social). E, metidos neste vórtice, ninguén quere quedar atrás ou facelo peor que os demais. Como pode afectar a unha persoa este “non poder parar”? Un ritmo de vida acelerado pode pasar factura e provocar ansiedade, depresión ou trastornos psicolóxicos nos casos máis graves.\nAsí o asegura Anxo Porta, socio consultor do madrileño Grupo Luria de psicólogos, quen indica que desde hai uns anos obsérvase un aumento de pacientes adultos por esta causa nas consultas dos psicólogos. E, segundo sinala, esta demanda social “pódese observar na cantidade de empresas que ofrecen ‘produtos máxicos’ paira terminar coa ansiedade, como organizar festas?”. Pero paira superar a tensión que provoca o ritmo actual de vida non existen solucións máxicas -di Porta-, senón a existencia de recursos e habilidades persoais (saber como manexar os pensamentos e actuacións). Una capacidade que non teñen todas as persoas por igual, e que a moitos provoca graves problemas. Como Porta, Verónica Guillén, psicóloga e coordinadora do gabinete de Psicoloxía Previ de Valencia, explica que a maneira de reaccionar ante o ritmo actual depende, en gran medida, das persoas, xa que algunhas son máis vulnerables que outras a padecer trastornos psicolóxicos, o que tamén depende do tipo de ‘estresor’, así como da intensidade e duración do mesmo.\nA presión ante un exceso de tarefas afecta tanto a homes como a mulleres, pero faio do mesmo xeito? Segundo Guillén, as mulleres adoitan ser máis propensas a padecer este trastorno, aínda que depende do trastorno específico que sufran. Pola contra, Anxo Porta opina que as mulleres están máis afeitas realizar múltiples tarefas e saír airosas de todas elas, polo que someterse ao vórtice dun ritmo de vida demasiado rápido suponlles un problema menor que á maioría dos homes. Ademais, a presión excesiva pódese sentir a calquera idade, xa sexa na adolescencia, a idade adulta ou a vellez, cando hai problemas paira chegar a fin de mes ou preocupación pola precariedade da saúde. Pero o ritmo de vida máis acelerado dáse durante a etapa de actividade laboral, polo que é máis frecuente sufrilo en idades comprendidas entre os 25 e os 44 anos, segundo explica a psicóloga do centro valenciano.\nIr á páxina seguinte: Síntomas de alarma »\njornadas de trabajo-gl ritmo de vida tensión traballo


| Xoves, 21 de Febreiro de 2019, 10:45\nO actual Delegado de la Xunta na Provincia de Lugo ocupará posto de saída na lista conservadora na capital lucense. Ademais, José Manuel Balseiro Orol será o candidato designado para a difícil tarefa de tentar reconquistar a Deputación de Lugo. Así llo confirmaron a Galiciapress fontes próximas a o PP lucense tras semanas de rumores neste sentido.\nDitas fontes sitúan a Balseiro como número 2 de Ramón Carballo na cidade. O home forte de Feijóo na provincia tería así unha posición protagonista para tentar o asalto ao Pazo Provincial.\nConquista que parece complicada, vistos os resultados da última enquisa publicada para a capital. Sondaxe prevé que o PP perda un concelleiro a favor da entrada de Vox na corporación. Cos dous deputados nos que se estancaría Cidadáns, as dereitas non sumarían suficiente para desbancar a Lara Méndez, se a socialista -que gañaría un concelleiro- non suscita o veto de BNG e as mareas. Ademais, está por ver como afecta no rural a previsible maior atomización do sufraxio dada a puxanza de novas formacións.\nO PP de Lugo vive tempos convulsos. Os líderes de Monforte e Ribadeo marcháronse do partido no medio de duras críticas á dirección de Elena Candia e, no caso de Ribadeo, ao propio Balseiro, orixinario da Mariña.


Compostimes | Preferente Autonómica: aínda queda moito por loitar\nA metade dos partidos xa se disputaron e a tensión vai cada vez a maiores en cada partido. O ascenso á Terceira División ou o descenso á Primeira Autonómica xogarase ata o último minuto. Aquí está o resumo da Preferente Autonómica de Galicia.\n“O Grixoa e 18 equipos máis”. Nesta oración de seis palabras poderíase resumir o que foi a primeira volta na Preferente Norte. Ou, cando menos poderíase resumir así ata hai un mes, momento no que o insultante dominio do equipo da capital de Galicia parou en seco cunha xeira de tres derrotas consecutivas.\nAta 9 puntos chegou a estar o conxunto de Suso Moure por riba do límite que marca o ascenso á terceira división. Por detrás deles séguenlle, aínda que agora mesmo cunha respectable distancia, o Bertamiráns (a catro puntos) e o Xallas de Santa Comba (a sete puntos). O Boiro, o Dumbría e o Laracha tampouco perden a pista e ven o segundo posto (que daría acceso á terceira) a unha distancia de catro, cinco e seis puntos respectivamente.\nPola parte baixa da clasificación o Chantada e o Lemos son os pechacancelas da categoría, e a día de hoxe parece que tan só o Lemos e O Páramo poderían entrar na disputa por salvar a categoría. Ao estar ben situados na táboa clasificatoria os equipos galegos na Segunda B tampouco parece que se teñan que preocupar máis da conta polos posibles arrastres que poidan ocasionarse así que este ano estar nos postos próximos ao descenso non vai traer máis dores de cabeza da conta. O Sporting Sada e o Silva non deben descoidarse tampouco se non queren meterse na loita pola permanencia aínda que ambos están a seis puntos da zona de perigo.\nXallas de Santa Comba-Soneira SD (Foto: quepasanacosta.com)\nEste ano está tendo pouca produción goleadora. Non hai ningún equipo que destaque cunha cifra de goles esaxerada, nin positiva nin negativa. De feito, na táboa de goleadores, Enmanuel d’O Val é o pichichi da categoría con tan só dez goles anotados, mentres que na categoría do sur, por exemplo, hai catro xogadores que superan os dez goles.\nNa táboa non hai ningunha sorpresa entre os que están arriba. Nunha posición ou noutra xa todos estiveron preto do Narón e do Compostela (os dous que ascenderon) o pasado ano. Quizais o máis destacable é a presenza do Grixoa coma líder indiscutible, xa que, si ben é un equipo bastante ben reforzado non é un club moi grande nin ten un gran apoio social como para ser o principal candidato a estar o ano que vén na terceira galega. Grixoa é unha parroquia duns 300 habitantes situado ao norte de Santiago, xoga os seus partidos en Santa Isabel debido a que o seu campo é de terra e non é válido para a categoría. A súa mellor sorte é atoparse no concello de Santiago, xa que de outra maneira sería difícil estar onde está. O sorprendente do Grixoa é a súa gran defensa, xa que tan só leva dez goles encaixados e ata hai seis xornadas tan só tiveron que recoller o balón da rede nunha ocasión.\nO Bertamiráns de Javi Touriño tamén é outra das sorpresas xa que o pasado ano quedara na metade da clasificación. Está a tan só un punto do Grixoa e en zona de ascenso debido a que recentemente aproveitaron un baixón do líder a quen venceron a domicilio. Curiosamente os dous primeiros clasificados, Grixoa e Bertamiráns ascenderon de 1ª autonómica conxuntamente hai tres tempadas.\nSD Grixoa-SD O Val (Foto: Antonio Hernández)\nQuizais esta tempada esperábase máis do Xallas de Santa Comba, o equipo resultante da fusión do Xallas e do Santa Comba que, quedou cos mellores xogadores de ambos equipos e reforzouse coa intención de voltar a ter un equipo na terceira da capital da comarca do Xallas. Aínda así, os de Manolo Corredoira están terceiros, nunha posición preferente da clasificación e haberá que tomalos en conta en calquera prognóstico.\nO Boiro, pola súa parte é outro dos equipos a ter en conta xa que o ano pasado quedara ás portas do ascenso directo e se non chega a ser polos descensos de categoría de 2ªB a 3ª do Celta B este ano estaría na máxima categoría galega tras gañarlle a promoción ao Choco. Aínda así, este ano reforzouse, entre outros, co dianteiro procedente do As Pontes da 3ª que xa leva 8 goles. Polo momento está terceiro na táboa.\nPola parte de abaixo este ano é sorprendente a traxectoria do Chantada, que está último con 12 puntos sen signos de ir a mellor. Por outra banda os seis equipos que ascenderon este ano, o Taboada, Sporting Sada, Silva, Lemos, O Páramo e Carral son os seguintes na clasificación por riba do equipo Chantadino, polo que ningún deles está a ser a revelación deste campionato.\nSó o Ribadumia, o Cultural Areas e o CD Barco saben o que é ser líderes durante a primeira volta. Os ribadumienses gozaron dese privilexio na semana inicial, tras golear ó Pontellas, pero desde ese momento ata o remate da 19ª xornada foron os de Ponteareas e os do Barco de Valdeorras os que se intercambiaban na cabeza deste tren que é a Preferente Sur. O Xuventú de Sanxenxo, Portonovo e Gondomar tamén están na loita polo ascenso. Pola parte baixa, co Ponte Ourense practicamente descendido, son o Arenteiro e o Marín os que loitarán por salvarse de baixar de novo a 1ª Autonómica prexudicando a Lalín ou Pontellas.\nO comezo de liga do CD Barco parecía presaxiar que sería moi difícil retiralo do primeiro posto xa que conseguiu seis vitorias en seis partidos. Sen embargo cando os de Iván González sufriron a súa primeira derrota na casa do actual líder chegou unha sucesión de resultados que o sitúan no quinto posto con 31 puntos. No liderado están o Cultural Areas e o Xuventú de Sanxenxo con 38 puntos cada uno. A maior diferenza de goles dos ponteareáns sitúaos na cabeza. O Portonovo, con tres puntos de desvantaxe sobre Cultural e Sanxenso, quere volver á Terceira. Está ocupando a praza de promoción que disputaría co terceiro do grupo Norte. Por detrás está a revelación, o Gondomar. Un conxunto que ascendeu desde autonómica e que aspira a dar a sorpresa e situarse na Terceira para celebrar o seu centenario no ano 2014. Polo momento, batendo ós rivais da zona media-baixa, colócase nunha meritoria cuarta posición a catro puntos dos líderes.\nCD Barco-Pontevedra B (Foto: @JuanMaS_G)\nO Arosa SC, o Choco e o Atios loitarán por unirse ós equipos que parece que se xogaran as dúas posicións que dan dereito a ascender. As primeiras xornadas da segunda volta serán chaves para valorar as aspiracións ás que poden chegar a final da tempada. Coa etiqueta de “mataxigantes” está o Ribadumia, que ten 28 puntos na clasificación. As súas vitorias na Lomba por 2-4 contra o Cultural Areas, os empates con Portonovo e Gondomar e o 2-1 acadado na Senra co Barco danlle ese alcume. Terá que mellorar fronte os equipos da zona baixa para poder pelexar polos postos nobres da táboa.\nAdemais do Cultural Areas e do Xuventú de Sanxenxo hai dous equipos más que descenderon a tempada anterior. Son o Lalín e o Estradense. Os lalinenses non pasan polo seu mellor momento. Marcan a liña que divide a salvación do descenso. Teñen 18 puntos, dous por riba do Marín. Os da Estrada colócanse na metade da clasificación con 22 puntos.\nDe pechacancelas está o Ponte Ourense. O plantel de xente nova utilizado polos pontinos para tratar de manter o equipo na Preferente non está dando os seus froitos. Tan só oito puntos, dos cales cinco foron de empates, son o bagaxe do equipo ourensán. O conxunto carballiñés Arenteiro está aferrándose á categoría con unllas e dentes. Con dúas vitorias antes do parón de Nadal arranxou unha situación que tiña case o mesmo camiño que o Ponte Ourense. Sitúanse penúltimos pero a tres puntos do Lalín. O terceiro equipo en ocupar plaza de descenso é o Marín, que o ano pasado acabou na metade da táboa. Suma 16 puntos, dous por baixo da salvación.\nChoco CF-Arosa SC (Foto: arosasc.es)\nO máximo artilleiro do que vai de liga é Carlos do Cultural Areas, cun total de 15 goles, co que colabora a que o seu equipo sexa o máis anotador dos 39 equipos que forman ambas ligas da Preferente. Por detrás vén Víctor Vega do CD Barco con 12, con 11 está Chus do Choco e con 10 Suso e Manu Nieto de Portonovo e Ribadumia respectivamente.\nO equipo menos goleado é o Valladares, outro conxunto ascendido da autonómica pontevedresa e que tan só encaixou 14 tantos en 19 partidos. É un equipo moi traballado e que pode poñer en apuros ós grandes coma sufrir cos máis “sinxelos”.\nO comezo da segunda volta pode marcar máis aínda as posicións. Os candidatos ó ascenso e ó descenso poden variar, xa que o mercado na Preferente nunca se pecha, polo que haberá incorporacións que poden ser un punto de inflexión. Aínda quedan algo máis de cinco meses de competición e 18 xornadas na Norte e 19 na Sur. Haberá que estar pendentes dos posibles arrastres que tanto dano fixeron nas últimas tempadas na liga do sur. Polo tanto, na Preferente galega non só hai que ter un ollo no teu propio partido, hai que botar a ollada á Terceira ou incluso a Segunda B. Nesta categoría todo conta.\nImaxe de portada: @JuanMaS_G\nPreferente Norte: Alberto Rivera\nPreferente Sur: JuanMa Serrano


Pasos adiante para un futuro digno na nosa terra - Isca!\nPasos adiante para un futuro digno na nosa terra\nOutro outono máis, co comezo do curso escolar e político, tal e como vimos denunciando desde a esquerda soberanista, a destrución do emprego continúa en caída libre. Volven medrar as cifras de desemprego, empobrecemento e precariedade que afectan ás clases populares do noso país, especialmente á mocidade. As agresións son cada vez máis fortes e cada vez é máis urxente tanto aumentar a axitación social para aumentar a conciencia sobre o que nos están a facer como tecer alternativas para combatelas e construír un futuro diferente. Por iso, desde Isca! animamos a todas as mozas e mozos conscientes a coñeceren e participaren das diferentes alternativas e mobilizacións que está a desenvolver o sindicalismo nacionalista do noso país.\nNeste outubro, encetouse desde a CIG unha nova campaña a prol do emprego sob o lema “Salvemos Galiza, sen emprego non hai futuro” que se desenvolverá ao longo dos vindeiros meses con diferentes actos de denuncia e mobilizacións. Neste marco, estanse a desenvolver diferentes marchas a pé nas comarcas co obxectivo de visibilizar a situación de urxencia que vive o noso país e as alternativas que se presentan desde o sindicalismo nacionalista para pórlle freo. Con estes obxectivos, desde Isca! convidámosvos a camiñar a pé de rúa canda a CIG, inzando as rúas das nosas cidades e vilas da forza da mocidade rebelde que vai impedir que continue este saqueo, así como a acudir tamén á mobilización nacional convocada como colofón a estas marchas para o vindeiro 19 de outubro ás 12:00 desde a alameda de Compostela. .\nÉ urxente sumarmos esforzos para berrar ben alto que as medidas impulsadas desde a dereita que nos goberna na Xunta e no Estado son contraproducentes e só contribúen a empeorar a dramática situación das clases populares. É preciso visibilizarmos como a crise sistémica do capitalismo e a nos dan a razón: neste sistema non temos futuro, cómpre derrubalo e construír un sistema diferente, fundamentado na solidariedade e non na procura do beneficio, no que se garantan os dereitos fundamentais, o socialismo. Urxe un cambio de sistema que para nós só é posíbel acompañado da ruptura co xugo do Estado español e a consecución da plena soberanía para que sexa o noso pobo quen decida o seu futuro.\nO emprego deféndese loitando!\nFuturo digno na nosa terra!\nDocumento medidas CIG, consultar aquí.


Viaxe a Irlanda de 4ºA\nO pasado mércores, @s alumn@s da clase de 4ºA que se encontran explorando como é Irlanda no proxecto A volta ao mundo en 80 días, recibiron unha visita moi especial. Rafael Castro Vaamonde, artista verinense, convidóunos a escoitar e aprender un chisco do que sabe sobre a música e os instrumentos tradicionais irlandeses. Tamén nos falou da historia, da cultura e da mitoloxía celta, que como galegos, compartimos cos habitantes de Irlanda. Deixámosvos unhas fotos para que vex\nMÁQUINAS EN 4ºA\nComo nos gusta moito aprender experimentando, decidimos facer unhas cantas máquinas, poñendo en práctica o que estudamos en Naturais sobre elas. Tod@s aportamos e realizamos cousas, porque aínda que este curso foi difícil, encántanos traballar en equipo. - Pozo: -Catapultas: -Engrenaxes: - Coche: Grazas ás familias por colaborar sempre. #4ºEP #Curso2020_2021\nQue implica a tristura?\nContinuamos coa realización do noso proxecto "Emocións no Princesa" . Neste mes os alumnos e alumnas de 2º e 4º traballaron a "tristura". Meteron no seu tarro correspondente as suas bágoas, explicando algún momento triste. Despois reflexionaron sobre como se sentiron e que os axudou e que se pode sacar en positivo dalgún momento triste. Os nenos e nenas de 2º traballaron a tristura a través de obras de Picasso, onde empeoraron cores escuras para pintar. Fixeron un mural e pl


E esta “finde”, Santa Mariña\nYou are at:Home»Novas»E esta “finde”, Santa Mariña\nBy San Sadurniño on\t 12 Xullo, 2018 Novas, Novas Portada\nAgora que o verán colleu carreira as festas sucédense polo territorio. San Paio, Santa Isabel, San Cristovo, o Río Castro…e a próxima tócalle a Santa Mariña do Monte, onde honrarán á súa patroa esta fin de semana cun programa de dous días que comeza o sábado xa de mañá. Os festexos adiántanse só uns días con respecto á data oficial dunha santa que, coma outras en Galicia, ten raíces culturais máis aló do Cristianismo. De feito, segundo a teoría do estudoso Rafael Quintía, a nosa Santa Mariña é a asimilación da deusa Navia, da que temos unha interpretación escultórica no paseo fluvial de San Sadurniño, obra do artista Carlos García.\nPero antes de lembrarmos a Navia-Santa Mariña, repasemos o programa das festas da parroquia que empezan o sábado a iso das nove co percorrido dunha agrupación de gaitas pola meirande parte dos lugares.\nCara ás 13.00h. -tanto o sábado coma o domingo- haberá misa seguida de procesión ao redor da igrexa situada en Moimentos. O templo data de entre os séculos IX e XIII habida conta de que hai constancia escrita da existencia da parroquia vencellada nesa época á desaparecida diocese de Iria Flavia. A construción -reformada no século XVIII- presenta varias peculiariedades. A primeira é que ao campanario se accede por unha escaleira exterior -algo que tamén ocorre en Naraío- e a segunda que ten no seu lateral unha cuberta de lousa que puido ter sido empregada como lugar de celebración de culto cando dentro da igrexa houbera un soterramento recente.\nTrala procesión do sábado teremos unha sesión vermú animada pola orquestra Hiroshima, que repetirá pola noite durante a verbena acompañada polo Dúo D’Ases, formado por Vanesa Ramil e Macarena Tejada. As dúas actuarán tamén o domingo ao mediodía trala procesión, co que se darán por pechados os festexos de Santa Mariña até mediados de agosto, cando se celebre a Nosa Señora da Esperanza ao pé da capela do mesmo nome.\nNavia, de deusa a santa\nSegundo a tradición cristiá -e segundo o “Breviario de D. Rodrigo”, datado entre os séculos XII e XIII- Santa Mariña tería nacido en Balcagia (hoxe Baiona) sobre o ano 119, froito dun parto múltiple no que viñeron ao mundo nove nenas. Eran fillas de Lucio Catelio Severo, gobernador romano da Gallaecia e a Lusintania que botaba fóra da casa longas temporadas.\nAnte semellante rolada de cativas e temendo que o home a acusase de adulterio, a nai das pequenas, Calsia, mandoulle a unha das súas serventas que as afogase todas no río Miñor. A criada non atendeu e repartiu os bebés entre familias amigas cristiás coma ela. Andando o tempo as nenas convertéronse en mozas, en mozas que profesaban a relixión cristiá, algo que por aquel entón estaba prohibido e perseguido. Nunha destas, as nove foron apreixadas e levadas diante de Lucio Catelio que, ao saber que eran fillas del, ofreceulles unha vida de luxos se renunciaban á relixión na que foran criadas.\nTodas as mozas rexeitaron a oferta e foron á cadea. Todas fuxiron dela e, disque, sufriron persecucións. As dúas máis famosas foron Liberata, a quen pillaron e crucificaron no que hoxe é Castelo Branco, en Portugal, mentres que a Mariña a martirizaron en Augas Santas, en Ourense, no ano 139.\n“Sufriu as tres mortes: colgárona e non morreu, afogárona e non morreu, queimárona e non morreu… só morreu cando lle cortaron a cabeza e aínda así dixo tres veces “creo, creo, creo”, unha por cada golpe que deu a cabeza no chan, de onde manaron tres fontes”, explicaba hai agora un ano o investigador Rafael Quintía na presentación da figura da deusa prerromana Navia que hai desde aquela no paseo fluvial de San Sadurniño.\nO autor do ensaio “Mariña, de deusa a santa” -premiado co Ramón Piñeiro en 2016- defende a teoría de que Santa mariña sexa a cristianización da deusa Navia, unha das máis importantes do panteón galaico anterior á romanización e á cristianización. O autor chegou a esa conclusión a través da comparación da haxiografía… da historia de Santa Mariña, dos seus atributos e do seu simbolismo comparados cos atributos e o simbolismo da deusa Navia; pero tamén analizando outros procesos de cristianización e absorción de deidades pagás que se deron ao longo e ancho de Europa.\nNa súa investigación, Rafael Quintía bateu coa falla dun legado escrito que lle axudase a ratificar a súa teoría, apoiada polo tanto no estudo dos pequenos altares conservados, na toponimia e nas coincidencias entre Navia e Santa Mariña. En toda Galicia e parte de Portugal apareceron aras votivas dedicadas a Navia con epígrafes relativos a atributos da deusa ou as virtudes que podía ter. Hai unha relación destas aras con determinados contextos, como por exemplo augas, fontes, cumios montañosos, castros que son patróns de localización do culto, etc., que corresponden tamén con patróns de implantación de Santa Mariña. Unha teoría que se ratifica en San Sadurniño, cunha igrexa de Santa Mariña do Monte, situada no lugar de Moimentos -nome referido aos soterramentos tumulares precristiáns- e unha capela construída no lugar da Fraguela, en Naraío.\nSegundo o antropólogo vigués, Navia sería unha grande deusa, tutelar da comunidade, da terra, da fertilidade e mesmo con connotacións vencelladas ao alén. No seu paso a Santa Mariña deuse un proceso de asimilación sobre o que hai información biográfica coincidente episodio por episodio coa vida de Santa Margarida de Antioquía e tamén coa de Santa Bríxida de Irlanda. Elementos que a tradición cristiá tomou da haxiografía de Santa Margarida e que, segundo Quintía, se mesturaron con esquemas mitolóxicos compartidos por todas as culturas do arco Atlántico europeo.


TerraZeando volve con máis música a espazos singulares de Compostela - Nós Televisión\nTerraZeando volve con máis música a espazos singulares de Compostela\nTerraZeando leva a música ao vivo a lugares singulares da cidade\nCoa chegada do verán que mellor que gozar da música en directo no exterior. Esa é a idea que tivo o colectivo Desconcierto Cultural cando hai sete ano comezaba a anadina do ciclo de música en espazos singulares Terrazeando. A edición deste ano presentárona nos xardins do Hotel NH Collection o alcalde de Santiago, Martiño Noriega, e o secretario da asociación, Álvaro Álvarez.\nMúsica en terrazas, parques e outros espazos singulares da cidade\nA asociación organizadora quixo desde os inicios desta iniciativa dar a coñecer a música independente e ao mesmo difundir que na cidade hai lugares como parques, xardíns ou terrazas con personalidade propia.\nToda a música, de balde\nTodos os concertos serán gratuítos grazas á colaboración do concello e de varios patrocinadores. Desconcierto Cultural é unha asociación cultural galega sen ánimo de lucro con 180 socios que deciden cada ano a programación e os lugares onde se celebrarán estas actuacións.\nArtigo anteriorElas tamén pintan: reflexións feministas desde a arte urbana\nSeguinte artigoGaliza, ausente na moción de censura