UTOPÍAS, con Atenea García, un espectáculo de narración oral este sábado, 10 de xullo, na Casa-Museo Manuel María, dentro do Festival Atlántica\nEste próximo sábado, día 10 de xullo, ás 19 horas vai estar na horta da Casa-Museo Manuel María a narradora oral ATENEA GARCÍA, cun espectáculo para público infantil e familiar (+3 anos) que leva por título UTOPÍAS. A entrada é gratuíta mais cómpre anotarse a través do correo electrónico contacto@casamuseomanuelmaria.gal ou do whatsapp 698177621.\nUtopías é un espectáculo dirixido a todos os públicos que combina a narración oral e a manipulación de obxectos. A través de diversas historias iremos descubrindo eses mundos invisíbeis que nos rodean, eses outros xeitos de vivir. Ratos na procura de novos camiños, rapazas que soben e baixan escaleiras e parrulos, moitos parrulos. Se queres vivir novas aventuras, achégate ao mundo das utopías e déixate levar.\nEsta actividade encádrase no Festival internacional de narración oral ATLÁNTICA, que este mes de xullo está a levar historias a distintos lugares de Galiza, entre eles a Casa-Museo Manuel María, en Outeiro de Rei.\nAtenea García é actriz e creadora escénica. Titulouse en Arte Dramática pola ESAD de Galicia no ano 2010. Durante os anos 2011 e 2012 viviu na cidade de Bos Aires; onde ampliou a súa formación no ámbito vocal e interpretativo con mestras como Jessica Pinkus ou Ignacio Monna. Trala súa volta a Galicia traballou como actriz no Colectivo Avoayouja formando parte de varias das súas montaxes. No ano 2015 fundou co músico Nicolás Zamorano a compañía Xarope Tulú. Desde o ano 2017 colabora como performer co colectivo Blanco&Roja e coa artista Alba Blanco. No ano 2019 traballou como actriz na montaxe Galego, Neorretranca e posmorriña do Centro Dramático. Na actualidade, Atenea combina o seu labor como actriz en diversos proxectos coa súa actividade como narradora oral.\nO Festival Atlántica programa unha sesión de ‘Contos de arrepío’ para adolescentes no cemiterio de Bonaval\npor martinho | Jul 2, 2021 | Autores/as, Creación, Literaria, Novas, Xeral\nAtlántica programa unha sesión de ‘Contos de arrepío’ para adolescentes no cemiterio de Bonaval\n· O espectáculo da narradora portuguesa Sofia Maul comezará a partir das 21:30 horas\n· A actividades é gratuíta pero cómpre reservar a través da web festivalatlantica.gal\n· O festival tamén programa este domingo funcións nos concellos de Alfoz, Lalín, Chantada, Paderne, A Pobra do Caramiñal e Ribeira\nEste domingo o Festival Atlántica vai ocupar o cemiterio de Bonaval para un espectáculo especialmente concibido para a mocidade: a sesión ‘Contos de arrepío’ coa portuguesa Sofia Maul. A cita será a partir das 21:30 horas e aínda que a actividade é gratuíta, cómpre reservar por adiantado nesta web. O festival está presente na cidade compostelá grazas á Deputación da Coruña, a Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.\nO público terá a oportunidade de se achegar á tradición oral lusófona da man dunha das súas contadoras máis reputadas. Maul adoita incluír no seu repertorio historias de Madeira, a súa illa natal, que reflicten a idiosincrasia deste cachiño de terra no medio do océano.\nSofia Maul é unha contadora que exerce como tradutora e terapeuta da fala, principalmente con cativos xordos e plurilingües en Madeira. É cofundadora da asociación cultural sen ánimo de lucro ‘Os Contabandistas’, un grupo moi activo na promoción da narración oral como forma de arte performativa contemporánea. Ademais, é cofundadora do festival Terra Incógnita, e en setembro do 2016 organizou coa asociación Xarabanda o primeiro festival de narración oral de Madeira, EVA, ‘Era uma Vez no Atlántico’.\nAtlántica non descansa\nEste domingo tamén haberá funcións de Atlántica en Alfoz, Lalín, Chantada, Paderne, A Pobra do Caramiñal e Ribeira. Ademais, as actividades do festival continuarán ata o vindeiro 11 de xullo e están a se desenvolver por toda Galicia. O programa completo do festival e mais a información sobre os artistas, espectáculos e a reserva de entradas pódese consultar na web do festival. Por mor das cambiantes restricións sanitarias, cómpre consultar a web para coñecer a información máis actualizada sobre reservas e accesos aos espectáculos.\nTerceira xornada do Festival Atlántica en Santiago: Gaitazumba, vermú de contos, sesión para bebés e conexión Brasil-Guinea Ecuatorial\npor martinho | Jul 1, 2021 | Autores/as, Creación, Literaria, Novas, Xeral\nGaitazumba, vermú de contos, sesión para bebés e conexión Guinea-Brasil na terceira xornada de Atlántica en Santiago\n· Luís Prego, Pakolas, Marta Ortiz, Marcelo Ndong e Thomas Bakk encherán Santiago de música e contos este sábado\nChega unha nova xornada do festival Atlántica en Santiago, marcada pola diversidade de propostas e que vai satisfacer a todos os públicos. Haberá música e baile con Luís Prego e Pakolas, contos para bebés con Marta Ortiz e historias de Guinea Ecuatorial e Brasil grazas a Marcelo Ndong e Thomas Bakk. Todas as actividades son gratuítas pero para asistir cómpre reservar o convite a través da web festivalatlantica.gal. O festival está presente na cidade compostelá grazas á Deputación da Coruña, a Xunta de Galicia e o Concello de Santiago.\nÁs 12 do mediodía está prevista a sesión de Gaitazumba de Luís Prego e o ‘Vermú de contos’ de Pakolas na praza de Cervantes, unha actividade pensada para gozar en familia coa música e os contos de ambos os dous artistas. Este espectáculo conxunto ten as súas entradas esgotadas pero é posible apuntarse na lista de espera por se hai cancelacións de última hora.\nXa pola tarde, ás 19 horas, no palco da música da Alameda, Marta Ortiz recibirá a un público moi especial: os bebés de entre 0 e 3 anos. Os máis pequechos poderán gozar co espectáculo ‘Canta, buguina, canta!’, unha engaiolante sesión que ten como obxectivo xogar coa palabra e a poesía, coas cancións e contos, cos xogos visuais e sonoros que serán o berce da literatura. As entradas para este espectáculo pódense reservar aquí.\nContos a dúas voces en Bonaval\nO sábado pechará as súas actividades cunha función a dúas voces no parque Bonaval. A partir das 21:30 horas, o público adulto ten unha cita con Thomas Bakk e mais Marcelo Ndong e as historias de ‘Contares da terra e do mare’ e ‘Que fan os fang cando contan contos’. Para asistir a este espectáculo cómpre reservar o convite nesta web.\nBakk conta cun repertorio de narrativas orixinais e de tradición oral, que vai da sátira á parábola, sobre temas que abordan valores humanos e sociais, desde os máis remotos tempos ata a actualidade. No que respecta aos contos de Ndong pertencen á cultura fang, con seis millóns de habitantes que se reparten entre Camerún, Gabón, Congo, Brazaville, República Centroafricana e Guinea Ecuatorial. Nestes contos, Marcelo Ndong móvese con precisión e efectividade, complementa o discurso verbal cunha xestualidade elegante e sosteno sobre chiscadelas, referencias e insinuacións.\nLuís Prego é mestre de baile e música tradicional dende 1989. Comezou no mundo da danza á idade de catro anos, na escola do prestixioso grupo vigués Lembranzas Galegas. É un estudoso e investigador do folclore tradicional galego e autor dos libros ‘Para cantar e bailar’ (Ed. do Cumio, 2008) e ‘Xogos musicais’ (Ed. do Cumio, 2013). É popular nas redes sociais por ser o creador e administrador do grupo de Facebook Baile e música de Galiza, dedicado a difundir os traballos de campo realizados por toda a xeografía galega desde finais dos 80 ata a actualidade. Tamén é creador e administrador da páxina Un punto ao día con Luís Prego, feita para ensinar e divulgar a riqueza dos pasos do baile solto en Galicia.\nThomas Bakk, brasileiro, naceu no Rio de Xaneiro e vive en Portugal desde hai máis de vinte anos. Defínese a si mesmo como “contautor”. É autor, actor, dramaturgo, contador de historias e poeta. Ten máis de 50 obras publicadas, e unha vintena delas foron xa representadas en Portugal, Brasil e Angola. Como letrista ten composto para bandas sonoras teatrais, e mesmo ten participado co músico brasileiro Lenine na creación das letras de “A cor del’ arte” e “Aviso aos navegantes”, pezas teatrais da súa propia autoría. Foi tamén guionista da Rede Globo, profesor de educación artística e investigador literario. Na actualidade centra a súa actividade profesional na narración oral, levando contos creados por el a hospitais, cárceres, ONG e aos máis importantes festivais de narración oral de España e Portugal. Participa con asiduidade en conferencias e sesións de narración en congresos, bibliotecas, librerías, feiras do libro, escolas, facultades, asociacións, espazos culturais, institucións públicas e empresas por todo o país veciño. Nas súas sesións, Bakk adoita narrar e interpretar varias personaxes, utilizando o teatro, a música e a interacción co público nunhas sesións sorprendentes e divertidas.\nMarcelo Ndong naceu en Guinea Ecuatorial e con 12 anos ingresou na Escola de Circo da ‘Cidade dos Muchachos’ de Ourense. Formou parte da compañía oficial do ‘Circo dos Muchachos’, onde traballou como acróbata, malabarista, clown e cómico, e coa que realizou xiras por todo o mundo.\nEn 1976 matriculouse na Universidade de Santiago de Compostela e ese mesmo ano comezou os seus espectáculos como mimo en rúas e locais de España, Francia, Alemaña e Italia. Tamén colaborou en montaxes teatrais, cine e danza con diferentes grupos de Europa e América.\nDende 1990 vive en Guinea e traballa como animador no Centro Cultural Español, como profesor de teatro e director da escola de circo de Malabo. Na actualidade rexenta unha gardaría en Malabo que tódalas tardes se converte nun centro cultural improvisado e alternativo que acolle teatro, baile, maxia ou cine. A súa peripecia vital está recollida no documental ‘Manoliño Nguema’ de Antonio Grunfeld que se proxectará dentro do festival Atlántica o xoves 8 de xullo.\nAtlántica fóra de Santiago\nEste sábado tamén haberá actividades do festival en Chantada, Outes, Ferrol e Valga. As actividades de Atlántica continuarán ata o vindeiro 11 de xullo e están a se desenvolver por toda Galicia. O programa completo e mais a información sobre os artistas, espectáculos e a reserva de entradas pódese consultar na web do festival. Por mor das cambiantes restricións sanitarias, cómpre consultar a web para coñecer a información máis actualizada sobre reservas e accesos aos espectáculos.\nA Casa-Museo Manuel María organiza este sábado 2 de outubro dúas actividades: Concerto de JÁSPER e NÉBEDA e un Roteiro pola contorna do Miño


Etiquetaxe nutricional obrigatorio: que información debe conter? | Consumer\nEn 2016, a etiquetaxe dos alimentos deberá ofrecer información nutricional clara e de maneira eficiente para que o consumidor poida escoller os produtos máis adecuados ás súas necesidades\nPor Marta Chavarrías 22 de Outubro de 2015\nA etiquetaxe nutricional permite coñecer cales son os nutrientes, e en que cantidade, dun determinado produto. Ten que ofrecer á consumidor información adecuada, polo que debe ser claro e sinxelo. Valor enerxético, graxas, graxas saturadas, hidratos de carbono, azucres, proteínas e sal son os elementos que terán que declararse de forma obrigatoria en España a partir de decembro de 2016, segundo o Regulamento 1169/2011. Esta información debe aparecer no mesmo campo visual e deberá realizarse “por 100 g ou por 100 ml”, o que permitirá a comparación entre produtos. O artigo explica como mellorar a información nutricional e cales serán as mencións obrigatorias segundo a nova normativa.\nO consumidor actual, ademais de que quere coñecer cales son os ingredientes que contén un determinado produto, volveuse cada vez máis esixente e busca unha etiquetaxe máis completa, sen esquecer a transparencia e a sinxeleza. Pero non é unha tarefa fácil.\n“Só un de cada dous enquisados le sempre a etiquetaxe dos produtos. Un 94% cre que se usan termos excesivamente complexos e o 86% opina que deberían modificarse”. Estas son as conclusións dunha enquisa realizada en 2013 por EROSKI Consumer, que demostran que ler a etiqueta aínda non forma parte dos hábitos dos consumidores.\nA similares resultados chegouse nun estudo levado a cabo en 2012 no marco do proxecto europeo FLABEL (Etiquetaxe dos Alimentos para o Avance da Educación para a Vida Mellor), segundo o cal, o uso das etiquetas nutricionais por parte do consumidor “é limitado”.\nPara motivar ao consumidor a prestar máis atención a este tipo de información, desenvolvéronse distintos tipos de formatos e demostrouse, segundo o mesmo informe, que o emprego de códigos de cores, como o que ofrecen os semáforos nutricionais, aumenta a atención. Ademais, os novos cambios propostos no Regulamento 1169/2011 pretenden tamén incrementar a información, á vez que lle simplifica ao consumidor a comprensión.\nMellorar a información nutricional\nAdemais dos nutrientes, a etiqueta deberá expresar a cantidade diaria recomendada de cada un deles\nÉ importante que a etiquetaxe nutricional convértase no cartón de presentación dun alimento, para que o consumidor coñeza as características nutritivas do produto e para que poida decidir a súa compra. A partir do 13 de decembro de 2016, e segundo o Regulamento 1169/2011, a información nutricional será obrigatoria (ata entón, é voluntaria). Os cambios que ofrece a nornativa refírense, sobre todo, aos ingredientes e ao deseño da etiquetaxe e aplícanse a todos os produtos alimenticios, incluídos os que producen empresas de catering, así como aos comercializados a distancia. Existen distintos formatos de presentar a información nutricional: táboa de composición nutricional, semáforo nutricional ou cantidades diarias orientativas.\nTal e como explica a Axencia Española de Consumo, Seguridade Alimentaria e Nutrición (AECOSAN) na campaña “A etiquetaxe conta moito“, o obxectivo dos novos cambios é:\nReordenar as obrigacións da etiquetaxe.\nCorrixir posibles incoherencias da normativa.\nIntroducir melloras na forma de fornecer os datos obrigatorios.\nProfundar nas responsabilidades das distintas figuras que interveñen na subministración dun alimento.\nIncrementar a información sobre o contido de nutrientes.\nInformación nutricional obrigatoria\nEn decembro de 2016, o que agora é voluntario (número de calorías ou a cantidade de carbohidratos de carbono, azucres, proteínas, sal ou graxas saturadas), será obrigatorio en todos os envases de alimentos. Esta declaración expresarase “por 100 gramos” ou “por 100 mililitros” para que o consumidor poida comparar entre os distintos produtos. Este contido obrigatorio poderá completarse coa mención doutras sustancias como acedos grasos monoinsaturados, polialcoholes, almidón, grasos poliinsaturados ou fibra alimentaria.\nAdemais desta información, a etiqueta ofrecerá a cantidade diaria recomendada que debe tomarse dun nutriente determinado. Desta maneira, poderase calcular canto se está consumindo e a cantidade que falta para chegar á cifra aconsellada.\nPara que esta información sexa útil e desenvolva o labor informativo pola que está deseñada, deberá ser sinxela e de fácil comprensión. Unha das maneiras de conseguilo é ofrecela no mesmo campo visual e, se é necesario, repetir os elementos máis importantes no campo visual principal para que o consumidor poida ver con facilidade a información esencial.\nA regulación permite indicar o valor enerxético e as cantidades de nutrientes utilizando símbolos, pictogramas ou o sistema de semáforos , sempre que se cumpran, sexan comprensibles e non cren obstáculos á libre circulación de mercadorías.\nPolo momento, están exentas da información nutricional as bebidas alcohólicas de máis de 1,2% en volume de alcol e os alimentos non envasados. Tamén o están os produtos sen transformar que inclúen un só ingrediente; unha planta aromática, unha especia ou mesturas delas; sal e sucedáneos do sal; edulcorantes de mesa; infusións de herbas e froitas; té, té descafeinado, instantáneo ou soluble, extracto de té, té instantáneo ou soluble, ou extracto de té descafeinado, que non conteñan máis ingredientes engadidos que aromas que non modifiquen o valor nutricional do té; vinagres fermentados; e aromas, entre outros.\netiquetaxe información nutricional-gl\nLavarse as mans, clave en saúde alimentaria


O Nadal e os seus adornos\nO tempo do Nadal significa anovación, cargado de símbolos que se perden na prehistoria, nas festas en relación co solsticio de inverno: árbore, verde, roxo, estrelas, nacimento, Magos, luces....todo sometido hoxe ao mercadeo global.\nÉ nas festas onde se manifesta de xeito peculiar a madurez sociocultural dun pobo: as tradicións, a creatividade, as relacións... e nun país de camiños, como Galiza, faise compartindo todo iso a través da participación, da convivencia, do interclasismo, da interracialidade, da ansia cosmopolita cargada de valores universais.\nA festa abre portas á interactividade e á participación, pra seren escaparte do estado da cuestión, da harmonía entre a tradición e os novos inventos. Festas con orixes e argumentos diversos nesta proa do Vello Mundo: sacroprofanos, históricos, gastronómicos. Festas coa ansia de feira, de instituírse no almanaque e no subconsciente colectivo. Así é que na algarabía ou na comedida e catártica esmorga do Nadal galego conviven, resisten rebeldes, a pesar de todo, singularidades de pasado entre bombardeos comerciais e beberaxes de presente\nFestas de Nadal na súa orixe en relación co calendario astrolóxico, co solsticio de inverno, coa celebración romana do nacemento de Apolo “ Natalis Solis invicti”, de Mitra na antiga Persia... tamén en honra do deus do agro, Saturno, as Saturnalis ... Pola contra o almanaque festivo céltico recibía o seu ano novo nos primeiros días de febreiro, celebracións que pasarán a ser no tempo cristián as da Candeloria, días que os gaélicos dedicaran a Santa Brixida, sendo en orixe as festas do Imbolc ou oimelc, en relación coa purificación, acudindo ás lumaradas, festas coincidentes coas Lupercalias romanas. Mais as fogueiras da noite do fin de ano, dedicadas a San Silvestre, meigas fora, iranse perdendo na tradición. A cristiandade arrimaría o nacemento de Cristo para este tempo de decembro. Mesmo no 1582 os sabios da universidade de Salamanca, inspirados no vello calendario solar exipcio, instan ao papa Gregorio XIII a instaurar o calendario de 325 días, abandonando así o antigo calendario Xuliano dos tempos de Cesar Augusto, o 46 a.C. Dende entón e dende España todo o orbe vai adoptando o novo almanaque e con el as súas festas.\nAo Nadal cristián precede o tempo de Advento que é preparación, semanas cargadas de ritos de pasaxe. Pois o Nadal significa nacemento, inicio, reseteo que diriamos hoxe. E arredor diso escenificación de antigas tradicións coa suma de novidades, hoxe todas comercializadas e rebozadas do global. Mercado pra maior gloria do bazar chinés, o que sabe aproveitar estas convocatorias en oferta de complementos festivos. Asunto no que non quedan atrás os andaluces, tan propensos ás instalacións, exotismo islámico que xa levan no seu adn, mesturado coas tradicións franciscanas sobre a didáctica da vida de Cristo: nacemento-morte... Pobo afeito a feiras, festas, procesións que trunfan sobre o globo terráqueo, co conseguinte mercado de luces “ao por maior”, en oferta e venta por catálogo virtual a concelleiros de festa e turismo. Pois velaí o cordobés Grupo Ximenez de Puente Genil, entre os mellores do mundo, non hai máis que ver as iluminacións e o esmero no Nadal de calquera cidade andaluza, contrastes de formas, intensidades, cores, abarrocadas ou minimalistas.... Empresa reclamada pra “adornar” aínda máis Dubai, Chicago ou Madrid... Tampouco as empresas galegas ou portuguesas, criadas entre tradicións festivas non quedarán moi atrás.\nAs festas coa súa necesidade de ser, como acougo entre o traballo, como todos os valores de uso orixinais, ao fin e ao cabo, rematan por seren atractivas e rutineiras liturxias, mercancías, adornos pra adición consumista, tan propensa a apampar, á sorpresa e ao regalo. E a desgana, a rutina, fronte á paixón e á ilusión tamén se deixarán ver nestas celebracións.\nPois velaí na casa, nos escaparates, por todas partes e como un agoiro de felicidade, grilandas trenzadas de cores verdes de esperanza con roxos de paixón e ledicia, entre escintilantes prateados e dourados que prometen riqueza, árbores que desafían ao ceo cargados de luz, de bolas, de estrelas, de folerpas e todo a brillar, ouro, incenso e mirra.... e de banda sonora o dálle que dalle do retrouso de “campana sobre campana”, e cos peixes “que beben y bebe y vuelven a beber..” E mira que hai repertorio galego de panxoliñas por recuperar. Ambiente que provoca os sentidos e mesmo ten sabor e arrecendo a azucre, chocolate, a burbullas...\nNeste vello mundo de grises e saudades, de gárgolas e canicelos monstruosos asomando nos tellados, país de mouras e trasnos escondidos nos montes, arrimados ás fontes, no camiño da ascese vital o Nadal ven a ser un xeito máis de sobreporse á escuridade invernal. Tempo pois propenso á maxia e a certa comedida lería a que mesmo terá o seu día coa celebración dos Santos Inocentes ou “das pegotas”. Sempre dito este “País máxico”, de magos e meigas, onde semella esquecerse que a representación dos Reis Magos, a Epifanía, trunfou como en ningures. Ao fin e ao cabo velaí a prefiguración dos Reis de Oriente como peregrinos guiados por unha estrela cara un cortello, na busca dun símbolo de Paz, un nacemento entre a xente de boa vontade. Interesante lección a duns monarcas de países descoñecidos interraciais, que baixan dos seus pazos, que se xuntan e se botan ao labirinto de aventuras e desventuras do camiño seguindo a poética dunha estrela, pra axeonllarse ante unha Nai... Aínda que, iso si, imaxe hoxe incorrecta politicamente, pois para ser consecuentes co sentido común e co futuro, ben puideron igualar en xénero aquela caravana de maxia. Imaxe de Reis, pese tamén á imperante incorrección machista, ensombrecida por xigantóns, bandulleiros bonachóns, pantagrueis, lapóns finlandeses, a desafiar a lei da gravidade pra chegar ás xanelas e balcóns e furar dentro das casas.... os Papa Noel, San Nicolas ou Santa Claus que veñen a ser o mesmo con distinto nome, patriarcais señores. E por si aínda fora pouco, máis recente, a ansia distintiva sacada dos montes do Courel, tan en relación co país Vasco, ferrerías por medio, a figura do Apalpador: como un home do saco, boa persoa iso si e polo que se cree, que agochado entra nas casas, agarima aos nenos e dálle castañas... pouca cousa pra tanta competencia, necesitado de maior creatividade pra sementar a ilusión en nenos cada vez máis resabidos e xa lideres ecolóxicos O Apalpador ofrece coincidencias con ese xeito de aizkolari descoidado, con boina calada, referímonos ao Olentzero navarro, carboeiro euskaldún, que poido representar na antiga tradición pagán ao home vello....quizais en relación co solsticio de inverno, imaxe que será queimada en rito de anovación.... Aportes machistas que aproveitará a fantasía de Walt Dysney para crear unha especie de meiga urbana Mary Poppins, repartidora de ben e fantasía.\nProbado quede así que servidor, habitante deste extremo occidente priscilianista, de magos e meigas é moi parcial cos Magos de Oriente, sabendo tamén o que pesa nesta cultura a cristiandade, con cousas tan proveitosas como a Arte, en definitiva un xeito de seducir de atraer. E atraese con luces, con maxia, con músicas, cánticos, ledicia ou con doces ...\nPois velaí na rutina do Nadal a tristura dunha arcada de luz tendida sobre a soidade da estrada, en contraste coa contaminación lumínica da concorrida Praza Maior, onde a ilustración municipal se esmera en argalladas. Mesmo velaí o agarimo dunha casa que pon diante dos vidros da xanela escintilantes estrelas de luces en xogos de acendidos....\nE esa instalación do Belén, a maqueta dunha aldea feliz nunha noite esperanzada, cuberta de estrelas. Onde cadaquén, en ansia escaparatista reproduce en convivencia todos os paradoxos. Belén que reflicte o estado da cuestión anímica e creativa, os feitos sen gaña ou con exceso de celo. Pese a tanta tradición non se lle deu moito aos ceramistas galegos e menos aos oleiros da tradición práctica cacharreira ou aos artistas por abrir esta veta creativa e comercial, a de poñerse a facer e vender figuras pro Belén, agás ao ourensán Arturo Baltar, velaí o Belén de Ourense ou ao ceramista ferrolán Perez Porto que iniciou unha serie... entre algúns outros. Pois non fai mal na educación iso de recrear a maqueta dunha aldea feliz. Instalación de sofisticadas figuriñas de porcelana, de cartón, de tela, de barro.... manequíns ou mesmo teatralización vivente. Aldea habitada polos malparados do común aldeáns, lavandeiras, pastores , gaiteiros, cagonets... todos no camiño da vida, guiados por luces estelares e gavillas de anx@s asexuad@s, vestid@s de túnicas brancas, rosas ou azuis, sinalando con teimosía o camiño dun presebe con vaca e mula, moza e un caviloso Pepiño apoiado no seu caxato e o Neno no medio, entre pallas que se fan fíos de ouro... E un Rei Herodes que sae á porta do seu castelo a outear enigmas. Maqueta dun paraíso articulado ao xeito, saber e poder de cadaquén, xa sen musgo e mais artificialidade.


Somos Ribadumia inicia o proceso de elección de candidatura - Novas do Eixo Atlántico\nSomos Ribadumia inicia o proceso de elección de candidatura\nRecuperou o seu funcionamento asembleario\nRemitido 28 Maio, 2022 30 Maio, 2022 0 Comments3 Minutos de lectura\nRibadumia/Somos Ribadumia | Somos Ribadumia recuperou logo de dous anos de limitacións forzadas pola pandemia o seu funcionamento asembleario presencial cunha xuntanza aberta que tivo lugar en Sisán.\nNesa xuntanza deuse conta do traballo do último ano e medio e presentáronse as contas do partido, tal como se establece estatutariamente. Ademais abriuse a participación á veciñanza, que como sempre estivo moi activa e expuxo varias cuestión sobre as que traballaremos nas próximas semanas, falouse da situación política do Concello e tomáronse decisións de cara o futuro inmediato da nosa formación.\nNo relativo ao traballo de Somos Ribadumia, salientouse a importante e intensa actividade da nosa formación. En números, só no ano 2021 e nesta primeira metade do 2022 presentáronse 43 escritos ao concello e ante outras administracións -sen incluír as queixas ante a Valedoria do Pobo e o Defensor del Pueblo -, ademais de manter xuntanzas con administracións, entidades e colectivos. Isto, sumado aos case 80 comunicados de prensa, e os boletíns semestrais que mandamos as casas, fan de Somos Ribadumia o referente político do noso concello en todos ámbitos.\n“No relativo ao traballo de Somos Ribadumia, salientouse a importante e intensa actividade da nosa formación”\nAdemais disto, púxose en valor todo o traballo feito, tanto na parte de controlar do goberno e expoñer os seus desmáns e malas políticas e reclamar as melloras que consideramos necesarias, , como no menos visible que é o traballo en positivo de apoio ao goberno en determinadas cuestións ou de xestións con outras forzas politicas, entidades e administracións.\nTal como o expuxo o propio Oubiña “ Tivemos que pedir a dimisión de Sofía Núñez e de David Castro, porque é inaceptable que se manden de voltas subvencións de centos de miles de euros ou se presione aos traballadores e traballadoras de servizos sociais como se está facendo, nin tampouco se pode aceptar que un alcalde xustifique o uso da violencia.\nE non esquezamos que David Castro leva perdidos nesta lexislatura máis de 1M de euros en liñas de axuda e que o estado xeral do concello é de abandono.. Pero do mesmo xeito, cando o goberno propón cousas positivas somos os primeiros en apoialos. Ese traballo mírase nas propostas aprobadas en pleno, moitas das cales levan aportacións da nosa formación que as melloran substancialmente. E cando temos que falar con outra forza política non temos reparos en facelo, e se por algo destacamos é pola nosa capacidade para negociar e poder chegar a acordos con outras forzas políticas en beneficio da nosa veciñanza”.\nOutro ámbito a salientar foi o traballo supramunicipal, onde a base de traballo e presión política conseguíuse entre outras cuestións, que se realizaran investimentos pendentes da lexislatura pasada, que se corrixiran problemas de cheiros na EDAR, ou a falta de pedagogo no colexio, ademais de lograr o terceiro médico para o noso centro de saúde. “E isto, feito dende a oposición, coas limitacións que iso supón e sen tan sequera ter o apoio dun alcalde durmido nos loureiros da maioría, demostra que somos un partido de goberno, que traballamos moi duro e que aportamos moito ao noso concello, tal e como nos comprometemos cando creamos este proxecto político”.\nCamiño ao 2023\nAo fin, logo de analizar tanto o noso traballo como a situación actual no concello, a Asemblea decidiu por unanimidade que Somos Ribadumia debe presentarse ás próximas eleccións co obxectivo de gobernar e darlle a volta á pésima xestión destes últimos anos. Con esta decisión ponse en marcha o proceso de organización do proxecto electoral e elección de candidato, coa previsión de culminalo este outono coa escolla da persoa que nos represente como cabeza de lista, e do equipo que debe xestionar todo o proceso de actualización do proxecto político.\nValentín González Formoso asume o mando do PSdeG\n164 consultas en 1,298 segundos.


Sete colectivos da cidade convocan un acto reivindicativo para esta sexta feira, 4 de xuño, na praza Vella. Alí darán a coñecer un manifesto no que exixen ao Concello que rehabilite e poña en valor a casa do intelectual na cidade.\nCampaña sobre a recuperación do inmoble. (Foto: Cedida)\nRedacción 20:54 do 2 de xuño de 2021\nMalia que este ano as Letras Galegas non están dedicadas ao autor ferrolán, Ricardo Carvalho Calero segue de actualidade grazas aos actos reivindicativos promovidos por distintas entidades ao longo de toda a xeografía galega. E as actividades non só se centran na lembranza da súa obra, senón na esixencia de que se conserve o seu legado sexa material ou inmaterial.\nÉ, de feito, o que están a procurar varios colectivos de Ferrol desde hai algún tempo. Esta sexta feira, 4 de xuño, mesmo protagonizarán un acto reivindicativo para loitar porque as Administracións públicas rehabiliten a vivenda natal do intelectual e a poñan en valor.\nAsí o solicita a Asociación Cultural Ferrolterra Antiga a través das súas redes sociais. Será esta unha das institucións que participen na lectura do Manifesto pola reabilitaçcom da casa de Carvalho Calero programada para a sexta feira, ás 18 horas, na praza Vella da cidade.\nNo acto, presentado por Loreto de Castro, tamén intervirán representantes do Ateneo Ferrolán, a Sociedade Cultural Medulio, a Asociación Veciñal Ferrol Vello, a Rede de Patrimonio Cultural, a Fundaçcom Artábria e o BNG. E despois actuará Xoán Padín.\nSegundo explican desde Ferrolterra Antiga, a xustificación desta demanda pública é considerar que "a casa é un sitio histórico, vinculado a memoria de Carvalho Calero".\nEn consecuencia, inciden en que se trata "dun ben patrimonial que debera ser conservado". Ademais, hai que ter en conta que o inmoble está en Ferrol Vello, "núcleo medieval orixinario de Ferrol e catalogado como Ben de Interese Cultural (BIC)" aínda que quede moito por facer na súa recuperación e mellora. A partir dese punto de vista, opinan que o Concello ten que asumir o arranxo da casa de Calvalho Calero coma unha "prioridade", que tamén tocaría ás propiedades que lindan coa primeira.\n"Alén da necesaria posta en valor da memoria de Carvalho Calero, ten importancia de cara a revitalización e dinamización do barrio", reflexionan.\npatrimonio ferrol rehabilitación Ricardo Carvalho Calero Carvalho Calero


IDKIDS, unha oferta variada de roupa, calzado e xoguetes para satisfacer as necesidades de todos os nenos de entre 0 e 14 anos.\nIDKIDS, agrupa o conxunto das marcas do grupo: Okaïdi, Obaïbi e Oxybul, o que converte a cada tenda nun lugar de referencia especializado en nenos.\nO grupo francés IDKids nace co obxectivo de ampliar e desenvolver o seu compromiso co progreso dos nenos: WE ACT FOR KIDS - “Actuar para que o mundo progrese ao servizo do neno que crece”.\nIDKids non é só unha marca, é un punto de encontro onde toda a comunidade de clientes reúnese, vive e comparte experiencias. Todo isto co compromiso sempre presente de poñer ao alcance das nenos ferramentas e medios para que crezan en confianza.\nEstas son as marcas que forman IDKids.\n► Oxybul é a marca de xoguetes do grupo, que ten como misión espertar e desenvolver os talentos dos nenos. A marca fai de cada momento o pretexto dun xogo para compartir e desenvolver os talentos de corazón, corpo e mente, mentres os nenos crecen en confianza.Os xoguetes de Oxybul son únicos e singulares. Clasifícanse en 4 grupos diferenciados: Bebé (de 0 a 2 anos para desenvolver as capacidades dos máis pequenos), talento Corazón (xoguetes para\ncrear e imaxinar), talento Corpo (xogos para moverse e sentirse libres) e talento Mente (xogos para crear, experimentar e aprender). Oxybul é unha marca conectada. Os seus produtos se co-constrúen con pais, valídanse por expertos e próbanse en escolas infantís.\nAdemais, destacan os seus principais valores como marca, definíndose como ludo-pedagóxica, accesible (prezos alcanzables, próxima, práctica e para todos), responsable (ética e ecolóxica) e durable (calidade evolutiva e atemporal). Todo iso fai de Oxybul unha marca única e referente no mundo do neno.\n► Okaïdi – Obaïbi conta cunha traxectoria centrada no crecemento dos nenos, desde recentemente nacidos ata os 14 anos. A firma francesa é creativa, responsable e respectuosa coa identidade\nde cada neno. Destaca por un deseño de roupa práctica e ergonómica. Os seus produtos adáptanse á vida diaria dos nenos e facilitan a súa autonomía, a súa comodidade e a súa liberdade de movemento.\nOkaïdi desenvolve produtos universais: os Good Basics*, indispensables no gardarroupa do neno, con prezos alcanzables e cunha atemporalidade que lles permite durar. Multicolores e optimistas, comparten unhas mensaxes simplemente positivas para animar a cada neno para ser feliz.


Eliminación do Servizo de Correios na Ponte do Porto por parte do P.P.\nBNG de Camariñas | 26 de xaneiro de 2015\nO BNG de Camariñas denunciou no seu día o empeoramento do servizo de correos e os recortes de oficinas, servizos e personal que se leva practicando dende fai anos. Tamén denunciou que non se está a cumprir cos mínimos do que está considerado lexislativamente un servizo universal. Compre lembrar, que a oficina situada na Ponte do Porto, existe dende sempre e nos últimos tempos o seu horario de atención ao público víuse mermado, até situarse nun marxen de horario verdadeiramente limitado, restrictivo e insuficiente. Actualmente o horario de atención ao público en dita delegación é de 10:30 a 11:30, de lúns a venres, os sábados non existe ningún servizo.\nAdemáis das restriccións horarias, non se prestan servizos como o franqueo, a factruación ou o servizo de apartados postais, obrigando aos usuarios a desplazarse á oficina do Concello de Vimianzo.\nA localidade da Ponte do Porto- Camariñas está situada nun ponto intermedio da Costa da Morte, nun lugar estratéxico entre os concellos de Camariñas e Vimianzo, que distan entre si uns 20 Kms. Tanto é así, que a propia entidade de correos creou un código postal, cuxa numeración é 15121, que non só correspondía ao lugar da Ponte do Porto e outras parroquias, sinon que incluie en dito código postal a totalidade dos lugares de Camelle- Arou-Camariñas, e doutras parroquias pertencentes ao concello de vimianzo, como Carantoña, Cereixo e Carnés.\nQueda patente que o horario que ofrecen na oficina de correos de Ponte do Porto é verdadeiramente insignificante, e non ofrece un servizo óptimo aos cidadáns, situándose moi por debaixo do esixido nas normativas postais.\nO BNG de Camariñas a través do Grupo Parlamentario do BNG formulou no seu día unha serie de preguntas ao Goberno do Partido Popular nas que se pedia que se atenderá a petición dos veciños/as da zona para manter a oficina de correos con persoal suficiente e cun horario axeitado ao servizo que debe de prestar a oficina de correos aos veciños/as do noso Concello.\nRecentemente o Goberno do Partido Popular contestou ao BNG decindo que se realizou unha reestructuración dos servizos rurais e considera que tanto o horario como a atención son axustados.\nDende o BNG de Camariñas DENUNCIAMOS o recorte nos servizos de correos por parte do Partido Popular, o que leva a case desaparición deste servizo no noso Concello. Demandamos que se amplie o horario da oficina de correos da Ponte, así como a reposición do franqueo, a facturación ou os apartados postais.\nPodes ver este artigo na próxima dirección /articulo/campanhas/eliminacion-do-servizo-correios-na-ponte-do-porto-parte-do-p-p/20150126194925000764.html\n© 2020 BNG de Camariñas


KIKO DA SILVA: Kiko da Silva, galardoado co premio Xoán Manuel Pintos\nKiko da Silva, galardoado co premio Xoán Manuel Pintos\nDéixovos a noticia que sae hoxe en La Voz de Galicia:\nA mención recoñece o compromiso do ilustrador coa lingua galega\nLa Voz de Galicia. María Conde\nFoto: Ramón Capotillo\nO debuxante de La Voz de Galicia Kiko da Silva acaba de ser galardoado co premio Xoán Manuel Pintos que concede o Concello pontevedrés para recoñecer a aquelas persoas e entidades que destacan polo seu labor de impulso da lingua galega. Ademáis, o premio pretende tamén manter viva a memoria do xurista e escritor Xoán Manuel Pintos, figura central do Rexurdimento.\nNo caso de Da Silva, premiado no ámbito local, o xurado destacou «ou seu compromiso constante co galego» como exemplo de normalidade no uso da lingua desde o mundo da ilustración, o humor gráfico e a banda deseñada.\n«Ademáis -engade o texto do comunicado do xurado- polo seu traballo e pola súa idade, constitúe un referente no uso normal da lingua para a sociedade e, de maneira especial, para a xente nova».\nO artista amosouse onte «asombrado» pola concesión deste galardón, «sobre todo polos anos que teño», dixo. Pero agradeceu este recoñecemento, «que é un orgullo e anima, cando ademáis acábome de meter noutra lea». Da Silva refírese ao seu novo proxecto, a revista Retranca, que sairá á venda o vindeiro mes de novembro e na que pretende recuperar o humor galego. Nestes intres, o ilustrador traballa asimesmo na creación dun mural nas paredes da sala infantil da biblioteca pública, do que xa leva feitos dous debuxos.\n«Esto é un sinal de que a xente está pendente do que fago e que ten un interese -engadiu o ilustrador-. E sobre todo, anima tamén vendo quen son os premiados dos anos anteriores».\nPrecisamente, o galardoado do 2006, o xuiz da Audiencia Provincial Xosé Barreiro Prado, foi un dos integrantes do xurado que premiou a Kiko da Silva.\nXunto a el estiveron a concelleira de Normalización Lingüística, Anxos Riveiro; Leonor González Prieto, ex presidenta da APDR; o artista Antón Sobral; Eva Alonso, representante do Colexio Profesional de Xornalistas; María Xosé Hervés Santiago, representante do equipo de normalización lingüística do IES Carlos Oroza; Mercedes Vázquez, da Asociación MaisLibros e Xosé Fernando Filgueira, da Fundación Filgueira Valverde, entre outros.\nXunto ao ilustrador resultou tamén premiada no ámbito de Galicia a asociación Puntogal, polo labor que desenvolve desde xuño do 2006 para conseguir que a lingua e a cultura galega teñan un dominio propio en Internet.\nEste dominio, segundo o xurado, axudará «a situar a Galicia na Rede como comunidade con fortes vencellos lingüísticos, culturais, históricos e sociais». Puntogal conta co apoio de diversos organismos e asociacións galegas do ámbito cultural, lingüístico e da comunicación.\nA entrega destes galardóns terá lugar no transcurso dunha cea o vindeiro 16 de novembro, no Pazo da Cultura pontevedrés.\nPublicado por KIKO DA SILVA a las 14:47\nComo xa che dixen...noraboa polo galador que reciviches :) Saudos, ata o mercores\nEu xa ando por tódolos kioskos preguntando pola revista...\nMoiu boa a presentación de onte, perdoa que liscase tan cedo, pero e que a miña compañeira topabase un chisco descolocada :P non che é o seu ambiente :) Saudos e sorte\nGraciñas, An, tranquilo onte estaba eu desbordado, moitas grazas a todos e todas que me arropáchedes na presentación de Retranca, estou moi contento de como saíu todo. Agora xa está botado o barco da retranca ao mar, temos que agardar a ver que tal lle vai na viaxe.\nr.r. a revista estará nos quioscos sobre o 5-6 de novembro. Agardo que che guste.\nMoitas felicidades, Kiko, merécelo!!\ne alégrome da saída da Retranca!!\nVaia! Ante todo, noraboa! E con respecto ao mural, xa teño ganas de ter uns días e voltar por Pontevedra, pra tentar cheirar como vai.\nParabéns de novo, meu!


Redacción 14:40 do 3 de agosto de 2013\nA rebaixa dos salarios é unha das indicacións que o Fondo Monetario Internacional recolle no seu informe anual sobre España, como mecanismo para incrementar o emprego e o consumo. O organismo internacional recomenda que a medida se sume a unha nova política fiscal que rebaixe as cotas á Seguridade Social e suba, pola contra, os impostos indirectos.\nA indicación do FMI fala dunha posíbel baixada dun 10% dos salarios en dous anos que se completaría cun incremento do IVE e unha baixada da Seguridade Social en 1,7 puntos. Non é a única liña de recortes de dereitos laborais e sociais xa que recomenda incrementar a liña de recortes en pensións, educación e sanidade e malia iso, non contempla un crecemento do emprego até 2016. Para a aplicación destas medidas, fala da necesidade dun pacto entre o goberno, o empresariado e os sindicatos.\nAs previsións que estiman coa rebaixa do 10% salarial é o incremento do PIB de cinco puntos en cinco anos e de 7 na creación de emprego. O FMI aplaude a reforma laboral do PP mais convida a afondar aínda máis na rebaixa de soldos e pagos por despedimentos.\npolítica do PP recortes na economía


A historia de MARÍA DEL ROSARIO CHAVES TORRES - A memoria das palabras\npor Lidia Silva Chaves\nMaría del Rosario, chamada por todos Charo, naceu o 28 de agosto de 1967 no hospital provincial de Pontevedra. Parte dunha familia de clase media, rica en terras e viñas. Filla de María Asuncion Torres Chantada e Carmelo Chaves Búa xunto cun irmán e unha irmá.\nCharo é a filla máis pequena. Ten os cabelos negros e rizos, os seus ollos son marróns, a súa boca é pequena e ten a nariz afiado. Xa dende pequena é alegre e moi traballadora.\nEmpeza a escola aos cinco anos no Magariños. Alí ten como profesora a Mari Carmen Durán, que lle insina a ler e incluso lle regala o seu primeiro libro, elexido por ela. Isto é así porque como a Charo lle custa moito aprender a ler, Mari Carmen fáille este regalo para ver se así a nena aprende moito antes. E así é, Charo aprende a ler con ese libro. Neste mesmo colexio tamén tivo de profesora a Carmen Silva, que foi a súa titora. Daquela, as clases eran impartidas en castelán, aínda que a maioria dos nenos e nenas falaban en galego. Había quen trataba a Charo de menos só polo feito de ela falar sempre en galego. Isto a ela non lle afectou para nada.\nMáis tarde, aos nove anos, trasládase ao colexio San Tomé. No que xa non é tratada de menos por falar galego. Tendo como profesores a José Luis, quen lle aprende o himno galego; don José, actual cura de Cambados, que lle imparte relixión e ponlle de alcume Morenocha; e Domínguez, quen lle da matemáticas e é o seu profesor de ximnasia, con el en sétimo e octavo forma un equipo de balón man co que compiten contra outros colexios da zona. Cando pasa para sexto empezan a dar a asignatura de galego.\nDebido a que ten que compaxinar a escola co traballo na casa, no recreo do colexio é cando ten tempo para xogar cos seus amigo, os xogos comúns eran: o truque, a comba, a goma, o pilla pilla… O seu grupo de amigos está formado tanto por nenas como por nenos, dalle igual o xénero e a idade, todos xogan xuntos. Ela traballa axundando aos seus pais en diversas tarefas e traballos; limpando a casa, facendo as camas, levando leite en bicicleta ao restaurante Rosita para que lla merquen, axudando ao seu pai nas terras… Ela moitas veces cae da bicicleta e faise moito dano, pero ainda así ten que seguir pedalendo para chegar ao restaurante e vender o leite, porque sabe que se non rifaranlle na casa.\nEla admite que por desgracia, na súa familia ao ser a máis pequena, é a que máis traballos ten. Non é xusto pero ela cree que non é quen de protestar. Aínda tendo que compaxinar todo isto, ela saca o graduado escolar. Acaba a EXB e decide non ir ao Instituto. Despóis de rematar os estudos primarios estuda Corte e Confección na academia de Mercedes mentres traballa indo á seca co raño a apañar ameixas e berberechos.\nCon dezaseis anos decide marchar para Sanxenxo a traballar no hotel Rotilio, hospedándose alí e traballando como camareira e na lavandería. Traballou neste hotel durante oito anos. Netes oito anos, fai moita amizade cos seus compañeira e compañeiros e forma, por así dicilo, unha nova familia. Tamén coñece nesa época ao que será seu marido José Silva Domínguez. Coñécense unha noite saíndo de noite cuns amigos. El é un rapaz de Lores, Meaño. Casan con 24 anos e diciden mudar a súa vida devolta a Cambados a un piso en San Tomé.\nEla deixa o hotel Rotilio, para ir traballar ao hotel Troncoso, en Sanxenxo, como recepcionista. Cando Charo ten 29 e José 30 ela queda embarazada da súa primeira filla, Bibiana Silva Chaves. Filla que lle traera moitos ensinos e aprendizaxes. Coa neniña viven durante un tempo no piso, logo deciden facer unha casa ao lado da dos pais de Charo. José é albañil así que el é o primeiro traballador da obra. Sete anos despois do nacemento de Bibiana, cando a casa xa esta rematada, Charo volve quedar embarazada. O novo bebé tamén é unha nena, Lidia Silva Chaves. Como ten que seguir traballando, deixa o hotel Troncoso e vai ao Galatea cun horario de tarde noite. Neste hotel só esta un ano e despois decide volver ao Troncoso.\nE hoxe en día segue vivindo na mesma casa coa súa familia, a vida traeulle e síguelle traendo moitas pedras e moitas alegrías, pero ainda así segue adiante coma unha loitadora. Non tivo a vida simple, nin doada, pero o tempo váille decindo que o seu traballo da os seus froitos.\nNon fixen este traballo sobre os meus avós, porque xa non están con nós. Así que a miña opción foi facelo sobre a miña nai, que tamén tiña o seu qué contar. O traballo non ten fotografías polo simple feito de que non quero subir a rede fotos sobre os meus familiares.


Lagartiño nº14 2014\nby Illa Tecnoloxia\nby Mariluz Alonso\nIlla Tecnoloxia, Educación\nAs torturas mediavais\t3\nPlantas da Arousa\t6\nRita Poza Cores\nEntrevista a Manuel Gago\t8\nCinco desenlaces....\t10\nProxecto dereitos humanos\t13\nLondres , unha viaxe.....\t14\nO dereito humano a auga\t15\nUnha Illa de ximnastas\t16\nAlumnado de 3º PDC\nAs novas tecnoloxías e nós\t18\nTiñamos máis....\t20\nREDACCIÓN - EQUIPO\nOS DEREITOS HUMANOS ANDAN TORTOS\nOs dereitos humanos non camiñan dereitos,\nutopicamente falando, os dereitos humanos existen\nnas páxinas do libro dos Dereitos Humanos,\npero fora do libro:\nOs Dereitos Humanos están tortos.\nUn ano mais toca repensar o que deu de si este curso 2012-2013.\nCertamente, non é para felicitarnos se o miramos a nivel social, político\nCada día nos levantamos coa alma en vilo á espera do que nos deparará\na sorte, da nova sorpresa que aparecerá no prato do almorzo para\nfacernos conscientes de cómo embeben paulatina e progresivamente os\nHai anos tivemos o privilexio de escoitar unha inesquecible conferencia\nde Saramago no pazo da Cultura de Pontevedra. Levaba por título \nTocan a morte polo Dereito. Daquela aínda non tiña comezado esta\ncrise canceríxena que vai devorando o precario e tardío estado do\nbenestar social que con tanto esforzo logramos tecer; pero ese título\nfoi premonitorio e as palabras de Saramago foron tan atinadas que\naínda hoxe soan nas nosas cabezas coma eses vibratos arrepiantes das\nbadaladas das campás.\nMais, que facer? ¿Como enfrontar dende a educación este proceso de\nruína e ruindade que nos abafa? As respostas fáciles non serven. É\npreciso analizar os tres mecanismos naturais instintivos ante o perigo:\nloita- foxe – faite o morto.\nFacerse o morto, e dicir, pechar os ollos ante o que está a ocorrer,\né unha temeridade que nos arrisca a ser levados pola corrente como\nas follas mortas do último outono. Cando nos demos conta estaremos\nindefensos no mar infindo da multitude solitaria e insolidaria.\nO medo é a estratexia da que se valen algúns depredadores humanos\npara producir en nós a indefensión aprendida, que nos fai aceptar\nmansamente medidas que noutrora nin se atreverían a mencionar.\nComo o ratiño que deixa de moverse e acepta docilmente a inanición\ne a morte, cando comproba que vaia onde vaia, no recinto que lle está\nasignado, recibe descargas eléctricas. A idea e inocular a crenza de que\nfagas o que fagas, non vas poder cambiar a situación, así que tanto ten,\nabandona ou foxe.\nMais nós non queremos fuxir, nin mirar para outro lado, así que non\nqueda outra que loitar. A pregunta é como facelo sen caer nas trampas\nda violencia, as medias verdades, as manipulación dos medios, os\nlíderes oportunistas … e os fatalismos, sementados, alimentados e\ncultivados coa fin de paralizarnos.\nEducar na resistencia á frustración; no coñecemento de nós, das\nnosas fortalezas e debilidades; alimentar a estima e o respecto por\nas persoas que nos rodean; apostar pola cohesión dos grupos nos que\ndesenvolvemos diariamente as nosas vidas; exercer o pensamento\ncrítico para xulgar o que vai mal e o que vai ben, con criterios\nobxectivos e probas consistentes; promover procesos creativos que nos\npermitan acadar mais e mellores solucións aos problemas con que nos\nretan as circunstancias. E sobre todo, cultivar a empatía para poñernos\nno lugar dos que o están a pasar peor, imaxinando como nos gustaría\nser tratados de estarmos no seu caso.\nEn definitiva, coidar de nós, das persoas próxima e das que non o están\ntanto, do patrimonio natural e cultural que recibimos … por iso merece\na pena educarnos educando, por iso esta comunidade do IES da Illa de\nArousa se move cada día e, neste ano de dereitos que andan tortos,\nse empeñou en levar a diante un Proxecto de centro sobre os Dereitos\nHumanos, promovido dende a Biblioteca e secundado por todas as\npersoas que a compoñemos.\nA mellor ferramenta que podemos ofrecer neste intre é unha educación\nde calidade que nos faga conscientes dos nosos dereitos e firmes\ndefensores da súa vixencia. Debémosllo ás xeracións pasadas que\nloitaron por eles, a costa, moitas veces , de suor e sangue; debémosllo\nás xeracións futuras que terán que soportar as consecuencias dos nosos\nacertos ou erros; e por suposto, a nós, por necesidade de supervivencia,\nxustiza e dignidade.\nNa Illa de Arousa a 23 de Xuño de 2013\nÉsabido por todo o mundo que\nas alumnas e alumnos que este\nano cursan 2º da ESO son un grupo humano\nmoi xeitoso. Son traballadores (sempre hai\nalgunha nota de cor, como non), obedientes\n(quen algunha vez non se desmelenou?)\ne dá gusto traballar con eles (algún aínda\nnon ten moi claro o significado deste verbo,\npero todo se andará).\nTamén, a estas alturas do curso, todos\nsabemos que este ano traballamos os\nDEREITOS HUMANOS, nas diferentes\nmaterias e dun xeito interdisciplinar, sempre\nque se deu a ocasión.\nAsí que sumando as dúas anteriores\npremisas máis a materia de Historia deunos\ncoma resultado: OS INSTRUMENTOS DE\nTORTURA MEDIEVAIS. Era visto.\nQue ser humano non fantaseou algunha vez\ncon algún profe como protagonista\ndunha historia de terror e vítima\ndun aparello enrevesado e\ndiabólico? Os profes xamais\nimaxinan tormentos varios cando\ncorrixen exames e len barbaridades\ndignas dunha peli de Mortadelo e\nFilemón, despois de ter explicado\nun millón de veces esa cuestión:\nlóxico, pensaredes, eles non son\nPois dito e feito. Propúxoselles\na idea de viaxar á Idade\nMedia, inventar unha historia\ncorrectamente ambientada onde o\nprotagonista tivera que ser sometido a\ntormento nunha máquina elaborada con\ntal fin. Ademais da investigación histórica,\nestaba a tecnolóxica, xa que construíron a\nsúa maqueta correspondente. En Cidadanía\naprenderon que dereitos humanos se vían\nComo produto final, o derradeiro día\nde clase, exporanse para que toda a\ncomunidade educativa poida “gozar deles”.\nNun gran mural colocarán a historia, os\ndereitos humanos e o nome do instrumento\ne ao seu carón a maqueta.\nLástima que a nosa máquina do tempo estea\nprestada, porque o divertido sería ver como\nse torturaba de verdade, sentir os berros\nagónicos, cheirar a carne queimada, olelo\né que me entusiasmo\nCuna de Xudas\nTenedor do herexe\nTouro de Falaris\nCarro de reos\nFlauta do alborotador\nPicota en tonel\nDoncela de ferro\nLlantén: Serve para cando temos catarro e se a ferves 3\nminutos cunha taza de auga tres veces ó día desaparece\no catarro e sénteste como máis liberado. Tamén para as\nferidas malas de quitar. Se sangras e a pos na ferida para\nno momento sen necesidade de puntos e desinfecta e\nDente de león : Pódese comer a flor na\nensalada, tamén faise mermelada e é moi boa\ninda que non ten moito sabor. Moitas das súas\npropiedades tenas na raíz.\n( Benita )\nA nosa informante para a realización deste traballo foi Benita\nGarcía Dios, natural de Arousa. Con 12 anos comezou a traballar na\nconserveira. Foi sindicalista. Ademais foi axudante de comadrona e\ncoidou persoas maiores.\nAnda moito en bicicleta. Moi afeccionada ás plantas tanto polo seu\nvalor terapéutico como nutritivo.\nMalvavisco: Cómese a flor e máis uns\n“quesitos” que aparecen se lle quitas as follas.\nEstas poden meterse na tortilla ou ferver\ncomo as verduras. As follas trátanse como as\nespinacas, na tortilla máis brandas que nas\nAs plantas teñen moitos usos: medicinais, culinarias, decoración,... Benita come\nmoitas destas herbas dende ben pequena. Non toma medicamentos, nin compra\nchampú, usa as plantas.\nrecollido por Rita Poza Cores\nRomeu: Serve para facer\nchampú e quita todas as\nenfermidades. Tamén cócese un\npouco de romeu e botáselle mel\npara tomalo en infusión.\nCelidonia: Cura o herpes\naplicando a herba ata que\napareza un líquido amarelo.\nLlantén grande: Non\né tan vistosa e está\nSalicornia: Ten un\n40% de proteínas e\nPirixel de mar:\nEstrugas: Son boas para\no pelo, crece máis, brila.\nTamén para o reúma, a\ntos, para as potas con\nverdura... Para botalo\nno pelo hai que coce-las\n-Como é que sendo periodista chegaches ata\nE é que a el xa desde pequeno gustáballe o\ntema das pedras, en un momento da súa vida\ntivo que escoller e o que el fixo foi xuntar a\nsúa paixón co seu traballo e desa forma podía\nseguir as escavación e seguir sendo periodista.\n-Onde empezaches a escavar?\nEmpecei a escavar en Neixón na comarca do\nBarbanza, escavou xunto con outra xente unha\ncabana moi antiga do século sétimo que tiña\nenterrando xusto diante da porta un caldeiro da\n-Que che levou a facer estes estudos?\nO que me levou a facer estes estudos foi a\npaixón por coñecer a nosa historia, o noso\npasado e o divertido que é porque está\ncambiando continuamente, é como un libro de\nmisterios sen fin\nE cando estas nun pavimento e comezas a\nlimpalo volve a cheirar durante uns segundos\ndunha forma parecida a como cheiraba fai dous\nO pasado mes de maio, no auditorio da Illa de Arousa os\nalumnos e o profesorado do IES Illa de Arousa fomos a unha\nconferencia de arqueoloxía feita por Manuel Gago, periodista e\nDespois da charla uns alumnos de primeiro A: Jenni, Miriam,\nMiguel, Asier e Silvia fixéronlle unha entrevista.\n-Que se sente ao estar rodeado de\ncousas tan antigas?\nE o sentimento que se sente son as\nganas de coñecer máis. E tenche que\nlevar a facer preguntas; como chegou\nisto ata aquí?, que fai aquí?\n-Sempre che gustou este mundo?\nSempre estivo metido en ese mundo\nxa desde pequeno e o que antes era\nunha simple afeción agora como un\nsegundo traballo que comparte cos\nmellores historiadores de Europa.\n-Cantos anos levas coa investigación?\nE afirmou que levaba arredor dos trinta\ne un anos coa investigación\n-Nas túas investigacións atopaches algún\nobxecto que che parecese sobresaínte?\nSi, afirmou moitas veces atópanse obxectos que\nnon te esperabas en absoluto.\n-Que é o que se che ven a cabeza cando ves\nrestos tan antigos?\nE sempre intenta pensar na xente que había no\nseu tempo detrás\n-Levas moitos obxectos descubertos?\nLeva miles de obxectos descuberto pero, hai\nque ter en conta que non todos valen.\n-Sentes moita satisfacción ao descubrir os\nAfirmou que si pero que se sente máis o\ndescubrir os lugares, porque che leva a pensar\nque é o que sucedeu aí.\n[…], vingaríase de todos os que\nlle molestaran: pais, can, avoa... A\nCarapuchiña azul tiña a teima de pensar en\nalto ( falar o que pensa ) e, nunha destas\nviaxes xunto a avoa fíxoo:\n-Afogarei á avoa coa carapucha,\ncortareille o rabo ao can, roubareille os\ncazadores e escaparei de casa, jajajajjaa!!\nO bo do can, que o escoitara todo, chamou\nos personaxes doutros contos para que\nlle axudaran: a Cincenta, a Brancaneves,\nos sete ananos, os tres porquiños e a\nmoitos príncipes e princesas de diversos\ncontos. O can sabía o que lle pasaba a\nCarapuchiña, tíñalle que cambiar de cor\na carapucha! Branco, moi transparente,\nnegro, peor, o vermello era perfecto, a\ncor do amor! Puxéronse todos a coser\ne, nunha persecución coa carapucha,\nlograron alcanzala e poñerlla por detrás.\nE, a Carapuchiña, (agora vermella), foi\nboa para sempre , pero, a carapucha\nazul, quedou no olvido é, temos un novo\n-Eh!, coidado co can!\nManuel Antonio 1ºB\n) Un día xurdiu unha macabra\nidea na malvada mente da nena. O\nplan consistía en coller a merenda\nque todos os días lle tiña que levar\ná avoíña e darlla ó can que todos\nos días ía xunto dela cando pasaba\npolo piñeiral. Cada día efectuaba\no seu malvado plan. A avoíña non\ncomía nada e o can estaba enfermo\npois Caparuchiña , antes de darlle a\nmerenda, botáballe veleno.\nOs pais de Carapuchiña comezaron\na sospeitar, xa que a súa filla ía\nencantada levarlle a comida á avoa.\nDecidiron seguila e descubriron o do\nenvelenamento do animal. Despois\nde que Carapuchiña marchase e sen\nser vistos, foron á casa da avoa que\nestaba a punto de morrer e á que lle\nderon alimento. Cando a avoa estivo\nrecuperada, os pais regresaron á casa;\npero cando cruzaron o piñeiral o can\nescoitou o que comentaban sobre o\nveleno e deuse conta do que sucedía.\nRapidamente chamou ó seu amigo\nManolo, o oso, para que o axudara.\nCando Carapuchiña voltou xunto ó\ncan a traerle comida, Manolo saiu de\ndetrás dunha árbore e meteulle un bo\nsusto, de maneira que nunca volveu\nser mala e que dende ese día comezou\na vestir de moitísimas cores.\nJennifer Fernández Novás 1ºA.\nCinco desenlaces para unha\n… Tiña pensado que ó día\nseguinte cando o can se achegase\na el , darlle algo de comida e así\namarralo a una árbore , para que\nAsi o fixo. Colleu un doce da\nmerenda da avoíña e chamou polo\ncan . Xa case o tiña amarrado\ncando nese momento chegaron\nvarios cazadores e viron o que\nquería facer .\nEstes colleron a Carapuchiña\ne deixárona amarrada á árbore,\ncomo ía facerlle ó can , só durante\nun pouco tempo . Carapuchiña\ncolleu tanto medo que pensou que\nas bestas do bosque a ían comer .\nDende aquela , grazas ao susto que\nos cazadores lle deron , foi máis\nboa e mostraba máis cariño ós\nCarlos Pouso Dacosta, 1ºB\n...uns dias despois Carapuchiña\nxa argallara o seu plan.Ía matar a\nsúa avoíña!Para non ter que levarlle\na merenda nunca mais!E para iso\nnecesitaba a axuda dun can de\npresa, que xa llo pedira ao seu\nveciño para despezar á avoa.\nDe camiño casa da avoiña atopouse\ncun vendedor de motoserras, que lle\n-Nena, queres unha motoserra que\nestán de oferta?\n-Con 50€ chégame?\n-Pois si.Toma a mellor que teño.\nCarapuchiña seguiu andando e de\nrepente o San Bernardo que non era\nun can senon que era un axente da\nC.I.A intentouna deter por intento\nde asasinato.Nun principio non\nfoi capaz, pero Carapuchiña ao ir\ncargada non podia mais e rendeuse.\nDespois o axente levouna ao carcere\ne non volveu a sair.E asi é como se\nacabou coa maldade en toda a vila.\nManuel Otero 1ºB\n… Tiña pensado utilizar o can como transporte\npara non ter que camiñar. Agarrou o animal e\nO canciño, desnutrido, non aguantou máis e caeu\nde costado. A nena caeu ao solo e petou coa cabeza\nnunha árbore. Carapuchiña perdeu o coñecemento.\nO can fixo o posible por levantarse e ir pedir\naxuda. Non era capaz, pero xusto nese intre,\npasaban por alí os cazadores para darlle de comer\nó San Bernardo. O pobre canciño berrou.\nOs cazadores acudiron alí deseguida. O can\nexplicoulles todo e non dubidaron nin un segundo\nen levar a Carapuchiña ó hospital. Xa alí a nena\nrecobrou o coñecemento. O doutor díxolles que se\nía recuperar. A nena non se acordaba de nada, pero\ndende aquel día volveuse boa e sempre lle levaba a\nmerenda a súa avoa.\nIago Romero Vidal, 1ºB\nNa clase de Lingua e Literatura galegas, en 3º ESO, ideamos un\nobradoiro de cantigas medievais para poñer en práctica o aprendido\nsobre litertura medieval. A actividade consiste en elaborar as nosas\npropias cantigas, seguindo a temática e a forma que utilizaban\nos trobadores pero ambientadas na Arousa. Velaquí a proba das\nhabilidades poéticas e da imaxinación d@s nos@s alumn@s:\nSedia m’eu na fonte de Palmeira,\nconocino, alí, naquela beira.\nNamoreime na fontana\nSediam’eu, alí, marabillada,\nconocino estand’eu desesperada.\nConocino, alí, naquela beira,\ne sentiam’eu moi senlheira.\nConocino estand’eu desesperada,\nalí, na Praia da Area Secada.\nAlba Serantes e Manuel Oubiña\nPor culpa daquela nortada,\nnon puido volver de Cortegada.\nQuedín soínha xunta ao mar,\noíndo o norte asubiar.\nNon puido voltar o meu amigo,\naquel que sempre durmía comigo.\nNon puido volver de Cortegada,\ne morreu naquela marexada.\nAquel que sempre durmía comigo,\nnunca máis hei de ver o meu amigo.\nNoelia Suárez e Ana Otero\nSediam’eu na fonte de Palmeira,\nbuscando por ti, tristeira.\nE por que non vés, meu amigo?\nEstaba eu na Praia de Camaxe,\nagardando que pasase a oleaxe.\nSediam’eu entre as árbores do Carreirón,\nesperando por ti, meu coraçom.\nEstand’eu na Punta do Faro.\nPor fin che vin, meu namorado.\nLydia Fdez. e Nicolás González\nO Proxecto que traballamos este cur-\nso leva por título Dereitos Humanos.Tráta-\nse dunha serie de actividades que levare-\nmos a cabo ao longo do curso, escollendo\ncomo eixo central os Dereitos Humanos e\no seu incumprimento. Este proxecto está\ncoordinada pola biblioteca do centro e\nconta coa participación dunha gran maio-\nría do profesorado. Deseñamos as seguin-\n• Actividades compartidas, nas que\nparticipa todo o centro: exposición “Un\nmundo inxusto”, proxección de audiovi-\nsuais, traballando a violencia de xénero,\nSemana da Paz, Festival dos Dereitos...\n• Actividades propias de cada ma-\nteria, integrando o tema dos Dereitos na\nprogramación curricular: Dereitos lingüís-\nticos, Arte e Dereitos Humanos, Liberdade\nde Expresión, escolma de obras nos clubs\nde lectura bibliarousa...\n•\tFestival Fin de Curso no que se\nexpoñerán os diferentes materiais elabo-\nrados ao longo do curso e celebraremos\nxogos, exposicións, xincanas\nDomingos mortos de sono\nsete meses traballando\n24.000 croasáns vendidos na Arousa\ne trescentas flores de Pascua.\nNinguén cría que o conseguiriamos\nPero aquí estamos!\nConta atrás nas axendas,\nsó quedan tres semanas, dúas, unha…\nqueda un só día.\nVenres cinco por fin!\nMaletas, bolsas, mochilas de cores,\nNervios, alegría, emoción.\nLondres cidade de película,\nrúas ateigadas, tráfico imposible,\nmil imaxes, un millón de fotos.\nA Torre de Londres, Buckingham\nmaratón con Juliana,\nMuseo Británico, Trafalgar Square, The\nHotel por fin!\nnoites sen durmir, carreiras no hall,\nseguratas nos corredores e\nIsidoro cantando as mañanitas do Rei\nTeresa facendo de enfermeira.\nE chegou o final\ncon susto, con estrés, con tristeza\nviaxe cara á\nO alumnado de 1º ESO, na clase\nde Ciencias Naturais, fixemos un\ntraballo sobre o dereito humano á\nO 28 de xullo de 2010 a Asamblea\nXeral das Nacións Unidas\nrecoñeceu explícitamente o\ndereito humano á auga e ao saneamento, reafirmando que unha auga potable\nlimpa e o saneamento son esenciais para a realización de todos os dereitos\nPero, sabías que …?\nNa África Subsahariana rural, millóns de persoas comparten fontes de auga doméstica cos-\tanimais e dependen de pozos sen protección que son foco de enfermidades infecciosas.\nA distancia media que camiña unha-\tmuller en África e en Asia para recoller auga é de 6\nO uso medio de auga por persoa e día na maioría dos países de Europa é de 200/300 litros-\tde auga. En países de África como Mozambique é de menos de 10 litros. As persoas que\nteñen unha fonte a máis de 1 quilómetro disponen de menos de 5 litros dunha auga moitas\nA auga non potable e un saneamento deficiente son a 2ª causa de morte infantil no mundo.-\tA día de hoxe cerca de 700 millóns de persoas procedentes de 43 países diferentes non-\tdisponen de auga suficiente e potable.\nNo ano 2025, 1800 millóns de persoas vivirán en países con escaseza absoluta de auga.-\tNa África Subsahariana concéntrase o maior número de países con insuficiencia de auga.-\tO DEREITO\nUnha illa de ximnastas\nCoñecemos un pouco mellor o Club Ximnasia Arousa\nO Club Arousa é un club de ximnasia rítmica. Ten a súa sé n’A Illa de Arousa,\nun concello situado ao suroeste de Galicia, na\nO club comezou a realizar esta actividade no\nano 2000, con apenas unhas 20 nenas en nivel\nde escolas de iniciación. Hoxe en día son máis\nde 60, distribuidas nas seguintes categorías:\nescolas de iniciación, escolar, promoción,\nbase e federado. As idades das deportistas\ncomprenden dos 4 ata os 20 anos.\nO Club conta cun adestrador, ximnasta tamén\nna categoria de federado. Participa en competicións\ntanto a nivel galego como nacional.\nSe unha nena\nestá interesada na\nextraescolares, que hai\nun día á semana. Nesas\nsesións, a adestradora\ndecide que deportistas\nteñen a flexibilidade,\nelasticidade e forza que\nnecesita unha ximnasta para entrar no club. As\nrapazas incluidas nas categorías de promoción\nadestran todos os días menos os martes, que o\nclub adica a actividades extraescolares, e os\ndomingos, día de descanso para todas.\nNeste deporte utilízanse varios aparatos, cada\num coas súas dificultades: a corda, a cinta,\nas mazas, o aro e a pelota. Tamén existe\na modalidade de mans libres (sen ningún\naparato), que é na que comezan as máis\nSara Mougán coa cinta\nO aparato de corda\nPaula Fernández coas mazas\nO adestrador coa pelota\nUnha vez que integran o Club, as deportistas incorpóranse ás\ndiferentes categorías de promoción: prebenxamín, benxamín,\nalevín, infantil, junior ou cadete e senior. As ximnastas de\npromoción son ls que van por toda Galicia a participar en\ntorneos e competicións. O club Ximnasia Arousa conta con\ncampioas galegas en conxunto e en individuais, o cal é un\ngrande éxito tendo en conta que é un Club pequeno.\nde España. Para iso, teñen que pasar unha primeira fase, no\ncampionato galego e, dependendo da puntuación, pasar\nou non ao Campionato de España, que habitualmente se\ncelebra en Zaragoza.\nLara Cousido, Arancha Rial, Marta Leiro e Ana Martínez 3ºPDC.\nEntrevistamos a Lara Cousido, unha das\nximnastas que participa nos torneos que se\ncelebran por Galicia.\nEn que campionatos participas?\n-Compito nos da provincia de Pontevedra, despois no\ngalego, que se celebra en Ourense e que é o máis\nimportante, por riba do Provincial.\nA que idade comezaches na ximnasia rítmica?\n-Aos 7 anos anoteime ás actividades extraescolares, e\nnese mesmo ano entrei no club.\nCantos anos levas no club?\n- Con este, oito anos.\nPor que che gusta a ximnasia rítmica?\n-Porque é un deporte moi elegante no que fas varios aparatos; e tes que ir\na torneos, e a min iso gústame porque son bastante competitiva.\nQue aparato é o tu prferido?\n-A cinta. Porque é moi bonita, e loce moitísimo no tapiz.\nJenny Fernández co aro\nUn videoxogo é un conxunto de obras artísticas, literarias e científicas creadas por un autor ou\nen colaboración por varios autores ou colectivamente baixo a dirección dunha persoa natural ou\nxurídica. Estas obras son programadas posteriormente e compiladas grazas ao software sen ser\nconsiderado o videoxogo como un programa de ordenador nin como unha obra audiovisual, tendo\nun tratamento diferenciado .\nHai un debate sobre os videoxogos. As persoas que están en contra deles pensan que estes\n-Tendencia cara a violencia: Algúns nenos non\nteñen a capacidade de entender a diferencia entre\naquilo que observa na pantalla e o que é real; por\niso hai nenos que se volven violentos, ou polo\nmenos, iso din, pode que sexa outro o motivo,\npero leva a culpa o videoxogo.\n-Obesidade: A utilización dos videoxogos\nrelacionouse co problema da obesidade nos\nnenos. Canto máis tempo están os nenos sentados\nxogando con consolas, menos probable será\nque saian a realizar exercicio e practicar algún\n-Illamento Social: Hai niños que prefiren quedarse en casa xogando que sair cos seus amigos.\nAo final van reducindo as súas saídas ata case non ter relación con ninguén.\n-Mal Desempeño Escolar: Os nenos que xogan moitas horas con videoxogos, poden descoidar\nos estudos. Existe unha correlación entre o tempo utilizado para xogar con videoxogos e o éxito.\nXogando é fácil que o tempo se pase rápido e que non sexamos conscientes do tempo que botamos\ndiante da pantalla.\nNo outro punto do debate están as persoas que están a favor. Estas pensan que os nenos e\nadolescentes comezaron a interactuar cada vez máis naturalmente coas novas tecnoloxías; as\nmesmas que asustan e que xeran tanto fascinación como preocupación por parte dos adultos\nresponsables da educación dos nenos.\nNa actualidade, o uso de videoxogos supera calquera outro medio de entretemento. Nenos\ne adolescentes, certamente, prefiren os videoxogos, xa que implica tanto desenvolver as súas\nhabilidades en relación á tecnoloxía e os medios electrónicos, así como desenvolver destrezas\npara encontrar a lóxica oculta do xogo.\nA miña opinión? Creo que os videoxogos son bos. Como en todo, depende da dose e do tempo\nque lles adiques. Porque eu xogo e non estou gordo nin abandonei aos meus amigos. E total, aínda\nque sexa verdade todo iso da obesidade ou a agresividade, seguiremos xogando igual.\nManuel Estévez, 3ESOA\nAs novas tecn\nVideoxogos, bos ou malos?\nnoloxías e nós\nTeléfonos móbiles, antigos ou modernos?\nActualmente, en España, un 95% da xente ten teléfono móbil. Segundo a Wikipedia, actualmente\nas persoas novas e a maior parte dos adultos ata os 45 anos aproximadamente, utiliza os teléfonos\nmóbiles de terceira xeración (tecnoloxía 3G) e as persoas máis vellas somente necesitan o teléfono\nmóbil para chamar e recibir chamadas, é dicir, comunicarse falando.\nHoxe en día, case a metade dos nenos entre\nos 6 e 10 anos posúe un aparato de telefonía\nmóbil, cifra que se eleva a preto dun 80% en\nAs persoas maiores utilizan os teléfonos\nmóbiles unicamente para chamar e recibir\nchamadas, a diferencia da xente nova, que usa\nos dispositivos móbiles celulares de terceira\nxeración porque están de moda e teñen moitas\naplicacións interesantes, como o whatsapp.\nA pesar de que os móbiles antigos non están\nde moda son mellores que os novos en algúns\nNa miña opinión, os teléfonos modernos son mellores que os antigos porque teñen moitas\naplicacións interesantes e gratuitas que poden descargarse en moi pouco tempo e serven tamén\ncomo cámara e algúns case como ordenador, porque\nteñen conexión a Internet.\nA favor dos teléfonos antigos podemos argumentar\nque non teñen case ningún tipo de fallo porque son\nmáis sinxelos de fabricar. A batería dúralles moito\nmáis porque como só se usan para chamar e recibir\nchamadas a pila pode aguantar ata unha semana sen\nEn contra dos teléfonos de primeira xeración\npodemos dicir que só serven para chamar e recibir\nchamadas. Non contan con aplicacións, nin xogos, tampouco cámara de fotos, nin lanterna…\nAfavor dos móbiles modernos podemos dicir que teñen aplicacións interesantes como a xa citada do\nwhatsapp (que consiste en mandar mensaxes instantánea e gratuitamente a outras personas). Teñen\nconexión a Internet, boas cámaras e, o mellor de todo é que se vas de excursión, por exemplo, teñen\nincorporada a cámara e fan que non precises nin cargar cunha cámara de fotos nin con portátil.\nEn contra dos teléfonos 3G podemos argumentar que se estragan facilmente, a batería aguanta moi\npouco e veñen con bastantes defectos de fábrica porque son máis complicados de deseñar. Este tipo\nde móbiles, ademais, é máis propenso a ser roubado porque valen moito diñeiro.\nDaniel Otero Treviño, 3ESOA\nTecno b i_ie_u01\nNormativa 2014 2020\nBoletín final nais e pais 2015-2016\nComunicado consello escolar_ies_illa_arousa\nListado libros de texto curso 2013 2014


A vila de Mugardos citouse onte cunha das xornadas festivas máis importantes da vila ano tras ano: a XXVIII Festa do Polbo. Milleiros de persoas, non só da comarca senón tamén procedentes doutros lugares, secundaron un evento gastronómico dedicado ao produto estrela do municipio mugardés.\nA empresa IN9 Eventos, co cociñeiro Miguel Mosteiro á cabeza, foi desta volta a encargada de preparar o menú. Máis de 3.300 racións de polbo e algunhas menos de empanada foron servidas entre o público, que non quixo perder a oportunidade de gozar deste delicioso prato.\nHoras antes do inicio da degustación –que deu comezo sobre a unha do mediodía–, a maquinaria da festa entraba en funcionamento co obxectivo de deleitar aos padais máis exquisitos. Así, e logo das tarefas realizadas xa ao longo da semana –desconxelación, limpeza ou corte do produto–, un equipo de arredor de corenta persoas iniciaba onte ás oito da mañá o seu traballo entre fogóns para ter todo listo para a hora do xantar.\nMiguel Mosteiro, cociñeiro que se encargou de facer os “showcooking” nas feiras Xantar e Fertur, salientou o esforzo do Concello de Mugardos para manter os prezos das racións a pesar da suba experimentada polo produto este ano –o dobre que no anterior–. Un incremento que veu dado pola escaseza do devandito cefalópodo no mercado.\nPara o cociñeiro, natural de Cambados, que se confesa un amante e defensor da cociña tradicional galega e mariñeira, é fundamental defender e gardar receitas como a do polbo á mugardesa. “É necesario poñer en valor este tipo de produtos e receitas tradicionais, así como o contorno no que se celebran este tipo de festas”, comentou. “Esta é unha receita fascinante”, dixo.\nO bo tempo acompañou tamén nunha xornada na que a localidade mariñeira rexistrou un gran ambiente, con pasarrúas a cargo da Charanga Mekanika e Kilomberos de Montealto; o espectáculo “Animacreques”; verbena co grupo Claxxon; e paseos no tren turístico habilitado para a ocasión.\nOs veciños contribuíron tamén á decoración das fachadas e dos establecementos con globos e debuxos. Ademais, un polbo construído con luces led presidirá a Avenida do Mar estes días. l


A investigadora do CITIC da UDC Minia Manteiga é designada vicepresidenta da Sociedade Española de Astronomía – CITIC\nA investigadora do CITIC da UDC Minia Manteiga é designada vicepresidenta da Sociedade Española de Astronomía\n25/01/2021 – CITIC\nMinia Manteiga ocupará a vicepresidencia da Sociedade Española de Astronomía durante os próximos catro anos.\nA investigadora do Centro de Investigación TIC (CITIC) da Universidade da Coruña, Minia Manteiga, foi nomeada vicepresidenta da Sociedade Española de Astronomía. O nomeamento fíxose efectivo neste mes de xaneiro e ocupará o cargo durante os próximos catro anos. A investigadora é a primeira catedrática de Astrofísica en Galicia, especialista en evolución estelar, astrofísica espacial e Big Data Astronomy, e docente na Escola Superior de Náutica e Máquinas da Universidade da Coruña.\nA Sociedade Española de Astronomía renovou este mes a súa Xunta Directiva, mantendo o seu obxectivo de dar servizo á comunidade astronómica e sumar esforzos para promocionar o desenvolvemento da Astronomía e Astrofísica en España. Máis de 800 profesionais están agrupados nesta sociedade que acolle, entre eles, a 600 doutores en Astrofísica e 200 membros júniors.


O BNG marca a súa liña en Laxe\n27/062011. O BNG de Laxe mantivo nestas pasadas xornadas unha nova reunión co alcalde da localidade, dentro das negociacións para facilitar a gobernabilidade do Concello. A abstención do BNG no pleno de investidura permitiu a reelección do alcalde, pero o BNG non asinou ningún pacto de goberno e quere deixar claras as súas demandas para o novo período político que se abriu tras as eleccións do mes de maio.\nAs reclamacións do BNG para o próximo pleno, o de organización, buscan garantir un goberno máis transparente e participativo. Así, o BNG demanda, por exemplo, que os plenos teñan lugar os sábados pola mañá (para que poida asistir facilmente toda a veciñanza), e que se creen novas figuras de control e debate, como a Comisión Informativa de Facenda e a Xunta de Portavoces.\nO posicionamento do BNG de Laxe e do seu portavoz, Xosé Manuel Pose, para este importante pleno, é o de aprobar para o grupo de goberno dúas dedicacións exclusivas, sempre e cando se cumpran os seguintes criterios mínimos:\n· O grupo de goberno presente ao BNG de Laxe un documento no que se especificaren as cantidades dos salarios, tanto líquidas como brutas, coas que serán retribuídas tales dedicacións.\n· O grupo de goberno pacte co BNG de Laxe os orzamentos, o POS, o POL ou calquera outro convenio de obras que houber, informándoo coa antelación precisa.\n· Se aceptaren por parte do grupo de goberno as seguintes indicacións de cara ao Pleno de organización, en prol da transparencia:\n1. Día e periodicidade das sesións plenarias: os sábados, ás 12:00h, unha vez ao mes, agás o mes de agosto.\n2. Contestarase as preguntas realizadas polos grupos políticos no seguinte pleno ordinario, limitando o número de preguntas por pleno.\n3. Creación da Xunta de portavoces, na que estarán representados todos os grupos políticos con representación no pleno. Reunirase na semana do pleno ou cando o estime oportuno algún dos portavoces.\n4. Comisión especial de contas. A representación nela será proporcional ao nº de concelleiras/os de cada grupo (3 PSG-PSOE, 2 PP, 1 IXL e 1 BNG). Reunirase unha vez ao mes.\n5. Mesa de contratación con representación de todos os grupos políticos.\n6. Garantir as atribucións que lle corresponden por Lei ao Pleno e non delegar ningunha delas na Xunta de Goberno.\n7. Acordar as retribucións complementarias dos funcionarios para esta Lexislatura.\n8. Poder achegar criterios própios na baremación das seleccións de persoal.


Fútbol feminino - Wikipedia, a enciclopedia libre\nO fútbol feminino é o máis prominente deporte de equipo entre as mulleres en moitos países, sendo unha das poucas disciplinas deportivas con ligas profesionais neste ámbito.\nFinal da Copa da UEFA Feminina 2005 en Potsdam.\nPartido Corea do Sur-México na Copa Mundial Feminina de Fútbol Sub-20 de 2010.\nA muller foi importante no desenvolvemento e evolución do fútbol ata os nosos días. As primeiras evidencias datan dos tempos da dinastía Han no que se xogaba unha variante antiga do xogo chamada Tsu Chu. Existen outros deportes que indican que no século XII, era usual que as mulleres xogasen xogos de pelota, especialmente en Francia e Escocia. En 1863, definíronse normas para evitar a violencia no xogo con tal de que fose socialmente aceptable para as mulleres. En 1892, na cidade de Glasgow, Escocia, rexistrouse o primeiro partido de fútbol entre mulleres.\nO documento máis coñecido acerca dos comezos do fútbol feminino datan de 1894 cando Nettie Honeyball, unha activista dos dereitos da muller, fundou o primeiro club deportivo denominado British Ladies Football Club. Honeyball, convencida da súa causa declarou que con isto quería demostrar que a muller podía lograr emanciparse e ter un lugar importante na sociedade que por entón excluía a moitas mulleres.\nA Primeira Guerra Mundial foi clave na masificación do fútbol feminino en Inglaterra. Debido a que moitos homes saíron ao campo de batalla, a muller introduciuse masivamente na forza laboral. Moitas fábricas tiñan os seus propios equipos de fútbol que ata ese entón eran privilexio dos homes. O máis exitoso destes equipos foi o Dick, Kerr's Ladies de Preston, Inglaterra. Devandito equipo foi exitoso, alcanzando resultados como o dun partido contra un equipo escocés no que gañaron por 22-0.\nCon todo, ao fin da guerra, a FA non recoñeceu ao fútbol feminino a pesar do éxito de popularidade que alcanzou. Isto levou á formación da English Ladies Football Association cuxos inicios foron difíciles debido ao boicot da FA que os levou ata a xogar en canchas de rugby e a outras non afiliadas á FA.\nTras a Copa Mundial de Fútbol de 1966, o interese das afeccionadas creceu a tal punto que a FA decidiu reincorporalas en 1969 tras a creación da rama feminina da FA. En 1971, a UEFA encargou aos seus respectivos asociados a xestión e fomento do fútbol feminino feito que se consolidou nos seguintes anos. Así, países como Italia, Estados Unidos ou Xapón teñen ligas profesionais competitivas cuxa popularidade non envexa á alcanzada polas súas símiles masculinas.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Fútbol feminino\nDiario de fútbol feminino en España (en castelán)\nInternational Women's Cup (en castelán)\nFútbol Feminino (en castelán)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Fútbol_feminino&oldid=5072304»\nÚltima edición o 22 de febreiro de 2019 ás 01:25\nA última edición desta páxina foi o 22 de febreiro de 2019 ás 01:25.


Deputación de Ourense e Concello de Monterrei recuperarán o balneario de Requeixo para potenciar o turismo termal nesta comarca - Deputación Provincial de Ourense\nDeputación de Ourense e Concello de Monterrei recuperarán o balneario de Requeixo para potenciar o turismo termal nesta comarca\nManuel Baltar, José Luis Suárez e José de Sousa Cintra, propietario de Fontenova, asinaron hoxe un convenio para a cesión gratuíta da contorna do balneario e das súas instalacións, o que permitirá acometer obras de mellora co obxectivo de promover o turismo termal.\nOurense, 21 de marzo de 2018.- O presidente da Deputación de Ourense, Manuel Baltar, asinou hoxe no Pazo Provincial co alcalde de Monterrei, José Luis Suárez, e co propietario de Agua de Fontenova, José de Sousa Cintra, un convenio para a cesión gratuíta da contorna do balneario e das súas instalacións, que permitirá acometer obras de mellora co obxectivo de promover o turismo termal nesta zona. Desta maneira, "a Deputación de Ourense e o Concello de Monterrei recuperarán o balneario de Requeixo para potenciar e promover o turismo termal nesta comarca", destacou Manuel Baltar.\nA cesión temporal gratuíta destas centenarias instalacións termais e a súa contorna permitirá a recuperación e rehabilitación deste ámbito natural e a promoción da auga mineiro-medicinal do seu manancial. No marco deste convenio levaranse traballos de limpeza, estabilización e conservación dos edificios, así como o mantemento e sustentabilidade do seu contorno. Tamén se realizarán labores de limpeza e recuperación do manancial de augas mineiro-medicinais, e a recuperación do antigo quiosco de agüistas.\nEstas actuacións teñen o obxectivo de poder realizar actividades centradas na promoción turística do agüismo, tales como cata de augas, dispensación da auga mineral natural directamente do manancial, información, formación, visitas turísticas, formación, remodelación, reforma e adaptación de espazos, así como actividades de ocio. "A finalidade é recuperar para os veciños e visitantes un espazo emblemático fundamental do patrimonio de Monterrei", afirma Manuel Baltar. A Deputación de Ourense –que asumirá o financiamento das obras- e o Concello de Monterrei levarán a cabo, ademais, a redacción dos proxectos técnicos, contratación de persoal, elaboración de paneis informativos, e iniciativas de promoción e sensibilización ambiental para a protección deste enclave termal.


política | Apupos\n“DE VÁTER” SOBRE O ESTADO DA AUTONOMÍA\nOnte celebróuse no parlamento galegoa primeira xornada do chamado “de váter sobre o estado da autonomía” é dicir, a reunión anual esa que fan os señoritos de garavata pra laiarse da xestión do país nun caso (OPOSICIÓN) e xustificarse da susodita, noutro (GOBERNO). Son tempos revoltos,e non sei se iso de que o clima pase do inverno ao vrao nunha semán fainos tolear a tod@s, pero a cousa anda fodida. No “de váter” o presidente Blancanieves soltaba perlas do tipo ” Estamos nunha situación difícil, pero España está pior” (mal de moitos, consolo de parvos), ou aínda mellor “España é o país da Unión Europea con máis paro. Polo tanto, se non estiveramos en España, probablemente teríamos menos paro”. Unha parrafada que sacada de contexto sinaría o mesmiño Arnaldo Otegui. A verdade, e que esta xente non vive en Galiza, semellan mergullados nunha novela senlleira. Mágoa que Lewis Carroll non estivo por eiquí, porque de seguro que a historia que o inmortalizou trocaría en alcumes e contidos. Alicia sería Galicia, o coello que procura sería o déficit, a raíña corta cabezas/recortes Feijóo- nomeado consecutivamente e dende o 2008 coma antiourensán do ano- (remítome a súa xestión cara a nosa esmorecida provincia), o gato co axóuxere de “Rubal acaba” sería a momia Pachi, e o sombrereiro tolo, a xulgar polo acontecido nestas derradeiras semáns, o BNG. Vaites, vaia cadro!\nNeste ano, case que con toda probabilidade tócannos eleccións galegas. E chegados a este punto o único que direi e que hai que votar. Será o momento de escoller entre máis do mesmo -“Yo por mi déficit… ¡MA TO!”- ou escoller entre as vellas propostas da oposición. Porén, semella que hai algunha xente nova que anda a facer outras propostas (galeguistas, ecoloxistas…), e terémolos que escoitar con atención. Un ou varios partidos novos presentaránse nas vindeiras eleccións. E se teño algo claro nesta idiosincrasia nosa que nos fai dubidar entre subir ou baixar na escaleira deste país, é que as maiorías absolutas son o máis semellante a unha “dictablanda”. Por iso coido que haberá que darlle unha oportunidade a aqueles que veñen cun novo pulo e con novas ideas. A indignación xa hai tempo que anda nas rúas, pero ten que estar presente, e mais ca nunca, nas urnas.\nEtiquetas: eleccións, Galiza, política


As Neves modifica o seu orzamento en case 150.000€ para facer fronte aos custes de reparación de servizos públicos esenciais - Vigo al minuto\nO goberno municipal de As Neves vén de informar da celebración dun Pleno extraordinario no cal se propuxeron tres modificacións orzamentarias para dotar partidas necesarias para facer fronte a gastos urxentes derivados dos incendios que afectan a servizos esencias.\nA proposta, de case 150.000€, foi aprobada con votos a favor do BNG e PSOE e co voto en contra do PP.\nNo mesmo Pleno deuse conta da contratación de emerxencia por decreto de diversas reparacións en servizos como o alumeado no cal deben reporse farolas, cadros e alomenos 9.000 metros de cableado.\nAmais as reparacións en saneamento, limpezas e adquisicións de contedores suman máis de 102.000€ e outras están sendo xestionadas a través dos seguros, o campo de fútbol, as piscinas, o colexio, varias escolas unitarias que sufriron danos de diversa consideración.\nO alcalde, Xosé Manuel Rodríguez Méndez, explica que “os danos en bens públicos calculados e constatables neste momento superan os 500.000€ e que administracións como a Xunta o Estado e a Deputación adiantaron a súa intención de acordar ou negociar convenios para sufragar os gastos de reparación pero tamén deben colaborar a medio e longo prazo no oportunidade de renacer As Neves”.\n709 persoas participan dende o venres en 12 novas saídas pola provincia da man de 'En Ruta coa Depo'\nEntregadas en el Congreso más de 218.000 firmas que piden la ilegalización de la Fundación Francisco Franco


Dende o Ministerio de Educación dábase conta hai un par de días dos datos que se desprendían da Enquisa de Poboación Activa (EPA) referidos á marcha do noso sistema educativo. Os titulares que se poden destacar da información ofrecida son os seguintes:\nA Tasa de Abandono Temperán baixou, do 28,2% do ano 2010, ao 16% do ano 2020, co cal quedamos a un punto do obxectivo fixado pola Unión Europea (UE) que era do 15%. A media da UE está no 10,2%.\nO Indicador de Educación Superior subiu, do 42% do ano 2010, ao 44,8% do ano 2020. Neste período sempre estivemos por riba da media da UE que, no ano 2020, é do 40,3%. Non son palabras valeiras a afirmación de que contamos coas xeneracións mellor preparadas da nosa historia.\nUnha primeira lectura deses titulares ofrece unha evolución positiva do noso Sistema Educativo. Unha baixada de 12,2 puntos en Abandono Temperán nos últimos dez anos e, no mesmo período, un incremento sostido do Indicador de Educación Superior de 2,8 puntos, destacando que neste parámetro sempre superamos a media europea.\nSen embargo, a reflexión non pode quedar ahí. Necesitamos realizar unha análise máis fonda dos datos, e dende unha perspectiva crítica, se o que queremos é obter unha visión máis realista da situación da ensinanza no noso país.\nAsí, respecto do Abandono Temperán, convén sinalar os seguintes puntos:\nPese a innegable evolución positiva, non conseguimos acadar a cifra do 15%, obxectivo que nos marcaba a UE. Ademais, e o máis preocupante, todavía estamos lonxe de acadar a media europea, o que suporía reducir en case 5 puntos a nosa tasa actual.\nAs abultadas diferenzas que se constatan entre as distintas Comunidades Autónomas (CCAA) que van dende o 6,5% do País Vasco ao 25,5% de Andalucía. Diferenzas que sen dúbida se corresponden coa intrahistoria do noso país ao longo dos séculos, pero que require de actuacións decididas para afrontalas.\nAs diferenzas que tamén se constatan por razón de xénero, sendo a Tasa de Abandono dos homes dun 20,2% fronte ao 11,6% das mulleres.\nAs cifras da enquisa non nos permiten afirmar se estamos ante unha evolución positiva debido á calidade do noso Sistema Educativo ou se, pola contra, son outros factores de tipo social, económico, ou mesmo provocados pola pandemia, os que provocan que mozos e mozas permanezan máis anos nos centros.\nE con respecto do Indicador de Educación Superior:\nSendo certo que somo líderes na UE en canto a porcentaxe de poboación con Estudos Superiores, habería que ver se as titulacións ofertadas polo noso Sistema Universitario se corresponden con aquelas que demanda a sociedade actual, ou ben se sería necesario unha posta ao día das mesmas.\nTamén cabe sinalar a grande diferencia porcentual segundo o xénero, os homes acadan unha tasa do 38,7% e as mulleres do 50,9%.\nSen dúbida os especialistas educativos terán que investigar con análises rigorosos nas causas profundas das cifras que acabamos de ver. Namentras, deixo aquí as gráficas relativas aos puntos referidos nesta entrega, así como o enlace ao conxunto completo de datos:\npulsade aquí para acceder aos datos completos do ministerio de educación


Volven as Escolas Deportivas Municipais - Concello de Marín\nEstá en:Inicio»Concellerias»Deportes e Xuventude»Volven as Escolas Deportivas Municipais\nVolven as Escolas Deportivas Municipais\nDespois de máis dun ano complexo para a organización de actividades e eventos deportivos, o concelleiro de Deportes, Antonio Traba, avanzou esta mañá que desde o Concello de Marín “estamos a traballar para organizar unha nova edición das Escolas Deportivas Municipais, unha actividade que permite que cerca de 1.000 nenos e nenas da nosa vila, de entre 5 e 14 anos, poidan practicar o seu deporte favorito e descubrir novas modalidades”.\nEstá previso que o próximo 10 de setembro teña lugar a presentación do programa das Escolas, nun formato adaptado á nova realidade Covid, con presentacións en diferentes espazos da nosa localidade.\nO catálogo manterá o seu carácter variado, con diferentes modalidades deportivas xa ofertadas noutras ocasións: atletismo, baloncesto, boxeo, tenis, fútbol, fútbol sala, ciclismo/btt, piragüismo, vela, judo, natación, patinaxe, remo, taekwondo, axedrez, ximnasia rítmica, artística e acrobática; triatlón, pilates, hip hop, waterpolo, bádminton, padel e tenis de mesa.\nTodas estas actividades desenvolveranse entre as diferentes instalacións municipais, as dos colexios conveniados e nos propios locais das entidades que se acollen a este programa municipal ano tras ano.\nEn canto ás inscricións nas Escolas Deportivas, nos próximos días iranse dando os detalles a fin de permitir a facilidade e axilidade nas mesmas.


Xacio Baño e Alicia Alonso, os referentes valdeorreses do 15ª Festival Curtocircuíto de Santiago\nInicio/En portada/Xacio Baño e Alicia Alonso, os referentes valdeorreses do 15ª Festival Curtocircuíto de Santiago\nEstarán en diferentes seccións deste certame internacional que se celebrará do 29 de setembro ao 7 de outubro e no que o carballiñés Alberte Pagán participará con “Uluru” na Sección Oficial Explora\nO director Xacio Baño./ Foto: Marcos Pereiro Sánchez.\nCurtocircuíto, Festival Internacional de Cine de Santiago de Compostela, celebrará o seu 15º aniversario do 29 de setembro ao 7 de outubro proxectando máis dunha trintena de pezas que xirarán arredor do audiovisual galego. Será ademais unha edición que contará con presenza de creadores vencellados a Valdeorras.\nÉ o caso do director Xacio Baño, presente nunha das novas seccións que se crean nesta edición do certame, non é competitiva e está dedicada a cineastas galegos cunha traxectoria de prestixio. Nela tamén se porá o foco en Jaione Camborda. “Son dous cineastas que nos últimos anos estrearon os seus filmes ou foron premiados en festivais como Locarno, Clermont-Ferrand, Filmadrid ou o Fidocs de Santiago de Chile. Na actualidade tanto Xacio -escollido pola revista Variety como un dos dez talentos emerxentes do cinema español- como Jaione -que conta tamén cunha importante traxectoria como guionista e directora de arte- se enfrontan á estrea das súas primeiras longametraxes, Trote e Arima”, aseguran dende a organización de Curtocircuíto.\nImaxe dunha edición anterior do festival Curtocircuíto.\nOutra das novidades será a sección “Supernova”, que nace “para salvar a brecha existente entre os centros de formación e os circuítos profesionais, servindo de escaparate para os traballos de directores e directoras no comezo das súas carreiras”, destacan dende o festival. Doce pezas destas novas voces conforman o primeiro programa de “Supernova”, que vai do narrativo ao experimental e ten un marcado peso do cinema máis íntimo.\nA creadora barquense, Alicia Alonso./ Foto: Carlos G. Hervella.\nNesta sección, o público terá así a oportunidade de descubrir o carácter e as inquedanzas desta parte dunha nova xeración de cineastas, conformada maioritariamente por directoras, entre as que figura a barquense Alicia Alonso coa súa obra “Tiempo”. Tamén poderán verse nesta selección a través “Sendeiro”, de Lucía Estévez; “Ser y tiempo”, de Daniel Arana; “Marxes”, de Sara Iglesias; “El cuadrado”, de Ángel Filgueira; “O ollo cobizoso”, de Lara e Noa Castro; ou as pezas “Resiliencia” e “16-11-2016/13-5-2017”, de Marta Valverde; “They Ponder” e “Confessions: Teaching Redemption”, de Ariadna Cordal; e “Fume e Lonxe”, de Alejandro Rodríguez.\nA maiores, a sección Planeta GZ, de carácter competitivo, presenta dez filmes que se atopan entre o máis destacado da produción galega no último ano, e o carballiñés Alberte Pagán participará con “Uluru” na Sección Oficial Explora, na que Curtocircuíto dá cabida a obras que procuran novas caligrafías cinematográficas.\nCurtocircuíto será organizado polo Concello de Santiago, co apoio da Deputación da Coruña e conta coa colaboración da AGADIC.\nalicia alonso baño cine cineasta creador curtocircuíto festival santiago sección terra xacio