La Gomera - Wikipedia, a enciclopedia libre\nLa Gomera é unha das oito illas principais que forman o arquipélago de Canarias (España), situado no océano Atlántico fronte ás costas africanas. Pertence á provincia de Santa Cruz de Tenerife, o grupo máis occidental de illas. A súa capital é San Sebastián de la Gomera, onde se sitúa a sede do Cabido Insular. É Reserva da Biosfera desde o ano 2012.\n28°04′N 17°08′O / 28.07, -17.14\n21.503 hab. (INE 2019)\n58,15 hab./km² hab./km²\n2.1 Primeiros poboadores\n2.2 A Conquista e o Señorío de La Gomera\nLa Gomera ten unha superficie de 369,76 km² e o seu punto máis alto é o Garajonay, con 1.487 m de altitude. Ten uns 12 millóns de anos de antigüidade. Tamén é coñecida La Gomera como a illa colombina, porque foi lugar de avituallamento de Cristóbal Colón antes de partir ao Novo Mundo.\nA poboación da illa é de 21.503 habitantes (INE, xaneiro de 2019). Nos anos 50 chegou a ter ao redor duns 30.000 habitantes.\nA illa conta co Parque Nacional de Garajonay, creado en 1981 e posteriormente declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Alberga unha xoia natural propia do Terciario, o bosque de laurisilva. Está formado por unha gran variedade de árbores que conservan a súa follaxe durante todo o ano, de carácter subtropical, directamente relacionado cunha elevada humidade e temperaturas suaves. Nel pódense atopar faias, uces, loureiros, fentos etc. A zona vese afectada polos ventos alisios, que xeran o chamado mar de nubes, polo que a condensación do vapor de auga nas follas das árbores (choiva horizontal) eleva de xeito considerable a cantidade de auga no terreo. O Parque pode percorrerse facilmente grazas aos numerosos carreiros que o atravesan.\nOutros espazos naturais protexidos son a Reserva Natural Integral de Benchijigua, a Reserva Natural Especial de Puntallana, o Parque Natural de Majona, o Parque Rural de Valle Gran Rey e a Paisaxe Protexida de Orone, entre outros.\nA illa conta con centos de endemismos vexetais e animais, que fan que sexa rica en biodiversidade e natureza. Entre os endemismos animais de La Gomera destaca o lagarto xigante de La Gomera (Gallotia bravoana), posiblemente un dos vertebrados máis ameazados do mundo. Só se coñecen uns poucos exemplares nun penedo de difícil acceso. O goberno canario elaborou un plan para a súa recuperación.\nLa Gomera, igual ca o resto das Canarias, é unha illa volcánica, pero os episodios deste tipo poden considerarse extintos nela, xa que os últimos datan de hai uns dous millóns de anos. Debido a esta falta de erupcións en época recente, a erosión da auga trazou numerosos barrancos e prominentes cantís na costa. Exemplo diso é o espazo natural protexido de Los Órganos, no norte da illa.\nA economía baseouse ao longo da historia na agricultura e no sector primario en xeral. A agricultura tivo unha dobre vertente: por unha banda, o autoabastecemento (as hortalizas), e pola outra, a exportación (o plátano). Cunha superficie a priori non propicia para esta actividade, o cultivo foi posible grazas ós socalcos construídos no terreo e á rede de canles e sistemas de rega.\nNos últimos anos o desenvolvemento económico orientouse cara ao turismo. Os núcleos turísticos emerxentes son Valle Gran Rey, Playa Santiago e San Sebastián de la Gomera.\nO aeroporto de La Gomera está situado ao sur da illa no termo municipal de Alajeró.\nA illa está dividida en 6 municipios:\nTagoror guanche na cima do monte Garajonay, co Teide ao fondo\nHai moitas teorías sobre a procedencia do nome "Gomera". Algunhas destas teorías non teñen ningún rigor nin fundamento, como a que di que o seu nome provén de Gomer, neto de Noé. A teoría máis avalada é que o nome está relacionado coas tribos homónimas do norte de Marrocos (en castelán tamén existe o Peñón de Vélez da Gomera e outros). Estas tribos eran agrícolas e descoñecían a navegación, ao igual que os oriúndos da illa, co cal pénsase que puideron ser levados xacando por algún pobo de navegantes.\nO nome de Gomera aparece por primeira vez no libro "O coñecemento dos Reinos do Mundo" (circa 1350), obra atribuída a un frade aragonés que se cre que castelanizou os topónimos que utilizaban os cartógrafos mallorquinos na designación das illas. O primeiro mapa no que aparece a illa e mailo seu topónimo é o Atlas de Cresques, de 1375.\nEn Mallorca, o castelo do Temple foi levantado sobre un xardín musulmán de nome Almunia Gumera. Cos anos recibiu o nome de Fortaleza Gomera e quedaba no límite nordés do call xudeu, de xeito que a muralla da Fortaleza Gomera era o límite do call. Nese límite, Abraham Cresques, coautor do devandito Atlas, tiña a súa vivenda. O Peñón de Vélez da Gomera foi conquistado por Castela para os seus dominios en 1508.\nA illa estaba poboada polos gomeros ou gomeritas, indíxenas da illa. Deles consérvanse varias tradicións, pero a máis famosa é a linguaxe dos silbos (ou asubío gomero), unha forma de comunicación para superar as limitacións da accidentada orografía.\nAo comezar a conquista, a illa atopábase dividida en catro cantóns: Mulagua, Hipalan, Orone e Agana,que se corresponden cos grandes vales de Hermigua, San Sebastián, Valle Gran Rey e Vallehermoso, respectivamente.\nA Conquista e o Señorío de La GomeraEditar\nDise que La Gomera nunca foi conquistada, senón que ao longo dos anos, cando os novos poboadores europeos foron establecéndose na illa, os aborixes recoñeceron a súa autoridade.\nOs gomeros foron un pobo "inconformista" e "rebelde" que se levantaba cada vez que se cometía un atropelo ou unha inxustiza cara ao seu pobo. Esta illa, do mesmo xeito que El Hierro, Lanzarote e Fuerteventura, estaba baixo un señorío, que durou ata principios do século XIX, a diferenza do reguengo no que estaban as illas de La Palma, Tenerife e Gran Canaria. O señorío de La Gomera está relacionado coa familia Peraza e caracterizouse pola súa crueldade e pola súa tiranía.\nHernán Peraza "o Vello" establécese en La Gomera. Debido á morte do seu fillo Guillén Peraza nunha incursión en La Palma, sucédelle Diego de Herrera, marido de Inés Peraza. E á súa morte, o señorío foi repartido entre parte dos seus fillos. La Gomera e El Hierro corresponderon a Hernán Peraza "o Mozo". Iníciase entón un período de significativa violencia, tanto pola gran represión contra o pobo indíxena como as vinganzas cara a outros conquistadores.\nA morte de Juan Rejón a mans de Hernán Peraza por vellas rifas fai que sexa chamado á Corte dos Reis Católicos. Finalmente sálvase de calquera xuízo, pero é obrigado a casar con Beatriz de Bobadilla. Debido a unha revolta dos gomeros, as elites refúxianse na Torre do Conde e piden axuda a Pedro de Vera, que con gran crueldade asasina a gran número de rebeldes e leva para Gran Canaria máis de douscentos gomeros como escravos.\nPosteriormente Hernán Peraza namórase de Iballa, unha indíxena gomera, e nun dos seus encontros amorosos é asasinado por Hupalupo, pai de Iballa, e por Hautacuperche. Logo da súa morte o pobo levantouse de novo en contra do señorío. Pedro de Vera acudiu outra vez en axuda de Beatriz de Bobadilla e fuxiron os gomeros aos cumes. Pedro de Vera quixo vingarse arteiramente e publicou un bando polo que calquera gomero que non acudise ás honras fúnebres de Hernán Peraza, sería acusado de cómplice e traidor. Así mesmo indultaría a aqueles que acudisen. Os que acudiron ao funeral na Vila foron inmediatamente cativados, así como tamén se apresou algúns que permaneceron nos cumes. Ordenouse condenar á morte a tódolos indíxenas maiores de 15 anos, aínda que esta medida non se executou completamente. Non satisfeito cos asasinatos, á súa chegada a Gran Canaria, ordenou axustizar a tódolos gomeros que se atopaban naquela illa e exportou como escravos a gran parte de nenos e mulleres, cara á Península ou cara ás outras illas. Posteriormente, moitos dos que foran deportados como escravos regresaron á illa de La Gomera.\nUns anos máis tarde, La Gomera entra nos libros de historia como a última terra pisada por Cristóbal Colón antes de chegar a América, na súa primeira viaxe. O lugar onde se aloxou é agora un museo. .\nO clima de La Gomera non difire en gran medida das condicións meteorolóxicas das demais illas occidentais. As zonas altas da illa reciben máis choivas ca as zonas costeiras, o mesmo que ocorre na zona norte con respecto á zona sur. As temperaturas mantéñense estables durante todo o ano, cos rexistros máis altos durante o verán. O fenómeno da choiva horizontal ten moita importancia no Parque Nacional de Garajonay, onde se deposita a auga contida nas brumas creando un mesto bosque de laurisilva.\nTáboa climatolóxica de La Gomera\nTemperatura diúrna 21 21 22 23 24 25 27 29 28 26 24 22\nHoras de sol ao día 6 6 7 8 9 9 9 9 8 7 6 5\nDías de choiva/mes 6 4 3 2 2 1 0 0 2 5 6 7\nTemperatura da agua 19 18 18 18 19 20 21 22 23 23 21 20\nNas zonas chairas contiguas á costa predomina o cultivo de plátanos, papaia, manga e aguacate. Porén, a produción é pequena, de tipo familiar, e dedícase ao autoabastecemento da illa. Nas abas das montañas e barrancos, os cultivos realízanse en socalcos. Basicamente plántanse patacas (chamadas localmente papas) e algunhas hortalizas. A gandaría da illa componse de cabras, polo que o queixo, fresco e curado, elaborado aínda de forma artesanal, é outro dos produtos gastronómicos típicos da illa.\nA economía de La Gomera baséase no turismo, especialmente no rural. O sendeirismo, excursionismo, pesca e ciclismo de montaña son os deportes máis practicados polos turistas na illa. Malia carecer de grandes centros turísticos, desde o Cabido leváronse a cabo unha serie de programas para restaurar casas antigas e convertelas en pequenos hoteis rurais.\nEn 1999 inaugurouse o aeroporto de La Gomera, preto da localidade de Playa Santiago, no municipio de Alajeró. A pista de aterraxe é demasiado pequena, polo que non poden operar voos chárter e é só utilizada para conexións insulares. A compañía Binter Canarias realiza diariamente dous voos desde os aeroportos de Tenerife Norte e Gran Canaria.\nXeralmente accédese a La Gomera por barco. Tres compañías realizan conexións regulares desde a illa ao Porto de Los Cristianos no sur de Tenerife. Fred Olsen Express realiza unha travesía duns 45 minutos de duración, desde San Sebastián de la Gomera. Pola súa banda, Naviera Armas actualizou a súa frota e opera cun barco de recente construción que tarda uns 50 minutos en cubrir o traxecto entre o Porto de Los Cristianos e o de San Sebastián. Ambas as compañías permiten o transporte de vehículos. Tamén existe conexión directa con La Palma.\nA rede de estradas da illa conecta tódalas poboacións. Existe un servizo regular de guaguas que conecta San Sebastián de la Gomera con tódalas localidades. Con todo, a frecuencia é escasa e é difícil moverse dun núcleo a outro utilizando este medio de transporte.\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: La Gomera\nTurismo-Cabido de La Gomera (en castelán)\nLa Gomera - Web Oficial de Turismo de Canarias (en castelán)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=La_Gomera&oldid=6014717»\nÚltima edición o 11 de marzo de 2022 ás 16:11


Activity 1791673 · Fulmine Software/Compass · WebTranslateIt\n26 de mar desde 09:10 to 10:12\nXesusmosquera changed 55 translations in Galician on Compass. See changes » Hide changes\nA ferramenta de navegación máis sinxela que apunta cara ao teu destino\nnavegación máis sinxela que\napunta cara ao teu destino\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:10 .\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:12 .\n%1$d grao%1$d graos\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:13 .\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:14 .\nDestino actualizado %1$s\nReceptiva e sinxela. Simple, pero rica en funcións\nReceptiva e sinxela.\nSimple, pero rica en funcións\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:17 .\nCompás moi sensible, sinxelo pero rico en funcionalidades; é unha ferramenta de navegación que funciona sen conexión e en todo o mundo. A súa interface é lexible, intutitva e clara, adaptada a Material Design.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:19 .\n• Moitos formatos de latitude e lonxitude.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:20 .\nCompás Pro bloqueouse\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:21 .\nPrioridade das notificacións\nDestino engadido %1$s\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:22 .\n• Copiar, pegar, compartir e ver as coordenadas GPS no mapa.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:26 .\n• Non se requiren permisos non desexados.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:27 .\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:28 .\nO destino %1$s xa existe e os seus datos sobrescribiranse. Elixe un nome diferente se queres preservar o destino existente e crear un novo.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:29 .\n• Rumbos coas 8 puntas da rosa dos ventos.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:35 .\nPercorrido de volta\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:36 .\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:37 .\nNon precisas lembrar a dirección\nlembrar a dirección\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:38 .\n• Códigos adicionais (Open Location Codes) – código de localización breve e fácil de lembrar que se pode usar no canto dun enderezo de rúa. É especialmente útil cando o enderezo dunha rúa non está dispoñible, por exemplo nunha praia.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:45 .\n• Unidades do compás: graos e millas (6000, 6400).\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:50 .\n• Coordenadas GPS actuais e enderezos de rúa reais.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:51 .\nA máis alta (gasto superior de enerxía)\ncambiado por Nocrapatall 01 de diciembre de 2016 15:13 .\nA máis alta (gasto superior de batería)\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:52 .\n• Rumbo magnético e rumbo real.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:53 .\n• Altérnase baixo demanda.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:54 .\nCando o rumbo real está dispoñible móstrase no compás como a posición principal\nCando o rumbo real está dispoñible móstrase no compás canda a posición principal\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 09:56 .\ncambiado por Xesusmosquera 16 de marzo de 2018 10:40 .\nXogo de xeolocalización\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 10:07 .\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 10:09 .\nEscala do rumbo\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 10:11 .\nEscala do rumbo: permíteche marcar o acimut preferido ou determinar un percorrido de regreso.\ncambiado por Xesusmosquera 26 de marzo de 2018 10:12 .\nEscala do rumbo: permíteche marcar o acimut preferido ou determinar unha dirección de regreso.


A Xunta provoca perdas de 10 millóns de euros na aplicación do greening para as axudas da PAC - PSdeG-PSOE\nInicio Novas A Xunta provoca perdas de 10 millóns de euros na aplicación do greening para as axudas da PAC\n20.10.2015 32641281A agricultura, PABLO GARCÍA, PARLAMENTO DE GALICIA 0\nO portavoz de Agricultura do Grupo Socialista acusou hoxe ao goberno galego de provocar perdas estimadas en 10 millóns de euros na aplicación en Galicia dos requisitos de “pago verde” ou greening para acceder ás novas axudas da PAC. O responsable socialista preguntoulle ao goberno galego por uns criterios que en Galicia provocaron perdas millonarias e que sen embargo non foron aplicados noutras comunidades autónomas.\nEsixiulle ao goberno galego que explique o porqué desta aplicación estrita das directivas comunitarias, cando o resto das comunidades autónomas do Estado realizaron unha interpretación diferente para beneficiar aos seus gandeiros non afectando a estes cultivos. Preguntoulle á Xunta “qué medidas xurídicas vai tomar” diante das outras autonomías que “segundo vostedes interpretaron mal a normativa comunitaria”.\nO portavoz de Agricultura do Grupo Socialista criticou que toda a estratexia do goberno galego para “mellorar o tecido industrial para a transformación de leite” e incrementar o valor engadido do produto “limítase a un só proxecto de Icos con Asturgal”. Lamentou que o goberno galego rexeitara clarificar ou cuantificar “outros posibles proxectos” amparándose na “petición de discreción” dos seus promotores.\nPablo García presentou unha pregunta oral na Comisión de Agricultura do Parlamento de Galicia para coñecer os resultados desta “cacareada teima” do presidente da Xunta e do seu goberno sobre unha suposta estratexia de “traballo activo a prol de crear unha industria no sector lácteo”.\nLamentou que “o único que se plasma detrás das frases rimbombantes sobre a aposta clara e contundente para cerar industria láctea” sexa apenas un proxecto indefinido e “o resto que descoñecemos e que teoricamente será feito público coa aprobación do novo Plan de Desenvolvemento Rural e as convocatorias de axudas”.\nArtigo anterior\tCampaña porta a porta Artigo seguinte\tInexplicable veto do PP a concederlle catro Permex a catro vítimas de violencia de xénero de Noia


As protestas do persoal de limpeza do CHUAC chegan até as portas do Centro de especialidades de O Ventorrillo\nDurante esta xornada achegarán nova documentación á Inspección de Traballo sobre as irregularidades cometidas polas empresas\nA Coruña - Venres, 8 Xaneiro 2010\nAs traballadoras e os traballadores dos servizos de limpeza dos centros adscritos ao CHUAC continúan nestes primeiros días do ano co calendario de mobilizacións en demanda do cumprimento dos convenios colectivos e na defensa dos seus dereitos laborais. Desta volta, diante dos reiterados incumprimentos e da falta de movementos por parte das empresa que teñen as contratas do Sergas (Linorsa, Valoriza e SamyL), as protestas trasladáronse até o Centro de Especialidades de O Ventorillo, onde máis de cincuenta persoas levaron a cabo unha concentración.\nNin as reiteradas mobilizacións nin a investigación aberta pola Inspección de Traballo a raíz das denuncias dos traballadores e traballadoras teñen movido ás empresas concesionarias dos servizos de limpeza dos centros adscritos ao CHUAC das súas posicións, e de feito, a día de hoxe o persoal continúa cobrando con atraso os seus salarios, as táboas salariais non están actualizadas e as nóminas aínda reflicten numerosos erros.\nDiante desta situación, os traballadores e as traballadoras acordaron continuar co calendario de protestas iniciado o pasado 1 de decembro e na mañá deste venres levaron a cabo unha concentración ás portas do Centro de Especialidades de O Ventorrillo, do que Linorsa ten a contrata da limpeza. Ademais, Lois Soto, da Executiva da CIG-Servizos, adiantou que durante esta xornada os representantes do persoal van manter unha xuntanza coa Inspección de Traballo para achegar nova documentación que demostra as irregularidades cometidas polas empresas.\nSoto sinalou que tamén se agarda que o vindeiro luns, 11 de xaneiro, a autoridade laboral presente, cando menos, o borrador da resolución da investigación que está a levar a cabo e adiantou que os traballadores/as non descartan incrementar o nivel das protestas se a situación non rexistra un avance nos vindeiros días.


Joaquín Reyes e o seu humor 'chanante' aterran en Pontevedra en outubro con 'Que me aspen' - Pontevedra Viva\nJoaquín Reyes, nunha das imaxes promocionais de 'Que me aspen'\nMércores 18 de Xuño, 2014 ás 07:12 do Mércores 18 de Xuño, 2014\nUnha hora e media de gargalladas. ÿ o que promete Joaquín Reyes en Que me aspen, o seu novo espectáculo. Con el visitará a cidade de Pontevedra, concretamente o centro social da Fundación Novacaixagalicia. Será o vindeiro venres 3 de outubro, ás 21.00 horas. Nel, o cómico manchego dá renda solta ao humor absurdo que lle caracteriza e que lle converteu no referente dunha nova xeración de comediantes.\nCon Que me aspen, Joaquín Reyes preséntanos un espectáculo máis "divertido e cabaretero" que os anteriores. Esta vez ofrece a súa polaridade máis ingrata e oculta e mostra os perigos de non ter filtro ao falar.\nAchegará aos espectadores pontevedreses, coa súa particular visión da vida, ao cine dos anos 80 ou á famosa sección de Muchachada Nui "Mundo viejuno". Tamén analizará o colmo das palabras que van xuntas, a verdade sobre as letras das cancións de Michael Jackson, deleitará aos presentes con bailes inventados e coa presenza do Sr. Cabalo. Todo iso aderezado cun pouco de maxia, lume e mentalismo sobre o escenario.\nAs entradas para asistir a este espectáculo xa se poden adquirir a través de www.servinova.com ou na taquilla telefónica da Fundación Novacaixagalicia. Teñen un prezo mínimo de 16 euros.\nTRAXECTORIA DE JOAQUIN REYES\nJoaquín Reyes necesita pouca presentación tendo en conta a súa traxectoria. ÿ o novo rei do humor absurdo no noso país. ÿ un dos principais referentes dunha nova xeración de cómicos nacida a partir da canle de televisión Paramount Comedy, onde este artista albaceteño empezou a labrar unha carreira que lle levou a obter unha gran popularidade en España e outros países de fala hispana.\nTras participar en programas como La hora chanante, Muchachada Nui ou Museo Coconut, Joaquín Reyes triunfa agora cos seus populares 'celebrities' (imitacións de personaxes famosos co seu peculiar humor absurdo) en El Intermedio de laSexta, grazas ás cales converteuse nun fenómeno mediático e social na Internet. Ademais, a tempada pasada presentou, xunto a Mara Torres, o programa Torres e Reyes en La 2 de TVE.\nA súa carreira televisiva compaxínaa cos seus espectáculos teatrais que o levaron de xira por numerosas cidades españolas, entre elas Vigo ou Santiago de Compostela onde esgotou as súas entradas a principios deste ano.


Moción do BNG de Redondela pola gratuidade da peaxe de Rande. - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Redondela - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nMoción do BNG de Redondela pola gratuidade da peaxe de Rande.\nPresentación por rexistro da moción do BNG pola gratuidade da peaxe de Rande.\nBNG de Redondela 30 Xul 2015 ás 07:54\nbng da do redondela moción pola\nDende hai máis de vinte anos a Autoestrada AP-9, comunica os principais núcleos de poboación da faixa atlántica de Galiza. Trátase dunha autoestrada de competenza estatal e de peaxe.\nO tramo Rande-Vigo, supón un dos custes máis elevados de toda a Autoestrada, cos negativos efectos que sobre a economía de familias e empresas da bisbarra de Redondela, sempre supuxo. Nun tramo duns 5 qm, abónanse as peaxes máis altas de Galiza. Esta situación agrabouse nos últimos anos, por mor do impacto da crise económica.\nA gratuidade da Peaxe de Rande, foi unha demanda tradicional do conxunto da veciñanza de Redondela. Compete pois ao Concello, abandeirar as demandas da cidadanía, nomedamente neste caso da Peaxe.\nDistintos foron os gobernos do Estado, que prometeron que rematarían con esta discriminación. Mais, en pleno ano 2015, todo son palabras. Nada de feitos.\nTodo o contrario, a cesión a empresas privadas, mantiveron a Peaxe. Na actualidade, AUDASA, como concesionaria da Autoestrada, ingresa elevados beneficios anuais, só por este treito Rande-Vigo.\nO recente inicio das obras de ampliación da Ponte de Rande, e da autoestrada nas parroquias de Trasmañó e Chapela, evidencian, unha vez máis, a necesidade de acadar o obxectivo da Gratuidade. Trataríase de eliminar de vez esta discriminación que está a sufrir a veciñanza do noso concello.\nXa iniciadas as obras de ampliación da AP-9, en Trasmañó, e Chapela, comprobamos como no sentido Rande-Vigo, estableceuse un límite de 80qm/h. Isto supón, que as supostas ventaxes de gozar dunha Autoestrada, para reducir o tempo de chegada á cidade viguesa, esbáense.\nComo xa se tén demostrado, a movilización social, de organizacións e coleitivos, xunto á iniciativa das diferentes administracións implicadas, son as ferramentas axeitadas para presionar ao goberno do Estado e AUDASA, para eliminar a Peaxe de Rande.\nPor todo isto exposto, propoñemos ante o Pleno da Corporación do Concello de Redondela, a adopción do seguinte, ACORDO:\n1. Que o alcalde-presidente do Concello de Redondela se dirixa ao Ministerio de Fomento para acadar a Gratuidade da Peaxe de Rande-Vigo.\nRedondela, 23 xullo de 2015\nO PP de Redondela contra o Día da Patria, por suposto.\nMoción do BNG sobre retribucións non cobradas por concelleir@s e a súa reasignación.


O 2 de abril celébrase, en conmemoración do nacemento de Hans Christian Andersen, o Día Internacional do Libro Infantil, que promove o IBBY (International Board on Books for Young People). Desde 1967 diferentes bibliotecas, librarías, lectores, asociacións e organizacións relacionadas co libro infantil aproveitan para facer fincapé no importante que é a lectura desde a primeira infancia.\nDesde a Biblioteca Provincial da Deputación da Coruña unímonos a esta celebración, coma tódolos anos. Esta vez coas seguintes propostas:\nLémosche un conto de títulos\nUn conto para nenos e nenas feito a partir de títulos de libros e películas da Biblioteca, que podes ver e escoitar aquí:\nLémosche a mensaxe do Día\nO tema de cada ano é elixido por unha sección nacional, que convida a profesionais relevantes do seu pais, tanto da escritura como da ilustración, para que escriban unha mensaxe para a infancia do mundo e que deseñe un cartaz para conmemorar a data. A sección deste ano 2021 é a dos Estados Unidos.\nLemos para vos aquí a mensaxe deste ano, que é de Margarita Engle: «A música das palabras».\nNa biblioteca dixital da Deputación para todos os concellos da Coruña, á que podes acceder de balde por ser socio ou socia de calquera biblioteca pública municipal de calquera concello da provincia, atoparás un carrusel con moreas de lecturas e audiolibros para público infantil de todas as idades. Accede aquí para tomalas prestadas directamente ao teu ordenador, tableta ou móbil. Estes son algúns exemplos do que poderás atopar:\nRetámoste a saber que títulos coñeces de Andersen\nEstes días retámoste a que probes se de verdade coñeces os contos do autor… ou se os confundes cos dos irmáns Grimm, Perrault, e outros clásicos da literatura infantil… Fixeches a proba algunha vez? Pois durante estes días nas historias do Instagram (@bibliodicoruna) e do Twitter (@bibliodacoruna) da Biblioteca, así como de xeito presencial, poderás poñer a proba os teus coñecementos para ver se distingues os títulos dun e doutros autores.\nNon vos preocupedes. Temén volo poñemos aquí un pouco máis condensado:\nPero lembrade que non debedes premer na solución hasta despois de ter xogado nas nosas redes sociais día a día. Seredes quen de aguantar a curiosidade?\nE a Bbtk Infantil déixanos un CARTEL cunha choiva de contos, e unha GUÍA DE LECTURA para que a saboreedes cos máis pequenos e pequenas da casa.\nCategorizado como: BlogEtiquetado como: a música das palabras, Día do Libro Infantil, día do libro infantil 2021, día do libro infantil e xuvenil 2021, libro infantil e xuvenil, Margarita Engle\nEntrada anterior: Boletín de novidades de marzo 2021\nSiguiente entrada: Autores e autoras literarios de Dumbría


A Xunta reparará despois do verán a ponte da Illa de Arousa tras detectarse problemas cunha xunta de dilatación - Pontevedra Viva\nJosé Manuel Cores Tourís e Carlos Iglesias visitan a ponte que une A Illa con Vilanova de Arousa\nA Xunta reparará despois do verán a ponte da Illa de Arousa tras detectarse problemas cunha xunta de dilatación\nXoves 26 de Xullo, 2018 ás 19:53 do Xoves 26 de Xullo, 2018\nA Xunta de Galicia reparará ou substituirá unha das xuntas de dilatación da ponte da Illa de Arousa que deu problemas durante o día festivo deste 25 de xullo, mesmo provocando retencións e accidentes entre os condutores que usaban a vía. Iso si, a actuación terá que esperar ata despois do verán, para evitar así a afección ao tráfico.\nO delegado territorial da Xunta en Pontevedra, José Manuel Cores Tourís, e o alcalde da Illa de Arousa, Carlos Iglesias, visitaron este xoves esta ponte que une esta localidade con Vilanova de Arousa, de cara a comprobar os problemas xurdidos este mércores cunha xunta de dilatación.\nA peza metálica de revestimento desa xunta que se desprendeu este mércores xa foi retirada e os técnicos da Axencia Galega de Infraestruturas comprobaron este xoves que a seguridade na circulación está plenamente garantida.\nSegundo apuntou José Manuel Cores Tourís, a xunta de dilatación que se atopa máis próxima á zona da Illa de Arousa está "deteriorada" polo paso do tempo. Trátase dunha xunta "especial" dada a particularidade desta ponte da Illa, pois ten 50 centímetros de movemento, cando o normal adoita ser 5. Hai dúas xuntas destas características, unha a cada lado da ponte.\nO próximo luns, unha empresa especializada comprobará a situación da xunta de dilatación de cara a decidir se se leva a cabo a súa substitución ou reparación. Unha vez pasado o período estival, no que a circulación de vehículos pola ponte se incrementa notablemente, analizarase a actuación máis axeitada.


Xogo en liña Mr Bean eo Peixe Dourado. Xoga en liña de balde.\nO obxectivo do xogo Mr Bean e peixinhos dourados - para axudar o protagonista a facer un pequeno acuario con peixes dourados fóra do predio desapercibido polos veciños circundantes.\n© gam9.com - xogo on-line gratis Mr Bean eo Peixe Dourado () Play Galiciaé xogo online flash Mr Bean eo Peixe Dourado de balde .. Non esqueza clasificar este xogo Mr Bean eo Peixe Dourado e compartir ese xogo cos seus mellores amigos.\nXogo Mr Bean eo Peixe Dourado Online\nO obxectivo do xogo Mr Bean e peixinhos dourados - para axudar o protagonista a facer un pequeno acuario con peixes dourados fóra do predio desapercibido polos veciños circundantes. Pero iso non será fácil. Primeiro ten que incorporarse a clave, que está situado nunha das salas do edificio. A clave é necesario para abrir a última porta ao heroe, e saír do edificio. Con cada nivel o xogo faise máis complicado, e aumenta o número de veciños non desexados. Para controlar o xogo usando as teclas de frecha.\nAvaliar este xogo: Xogado: 6400\nMr Bean eo Peixe Dourado ( Votos23, Avaliación Secundaria: 4.39/5)\nFrizzle Frazer 4\nFrizzle Frazer 3\nA gran Fuga\nFrizzle Frazer 2\nMario Caza do Tesouro


“Os tripulantes do pesqueiro Cobija, con síntomas de desnutrición”. Antón Luaces – O Barbanza\n“Os tripulantes do pesqueiro Cobija, con síntomas de desnutrición”. Antón Luaces\nFebre, vómitos, cansazo e malestar xeralizado son os síntomas que evidencian os estragos que están a causar entre os 32 tripulantes “secuestrados” (segundo o capitán) a bordo do pesqueiro somalí “Cobija” desde vai para un ano no porto de Al Mukalla (Iemen do Sur). Son mariñeiros peruanos, senegaleses, namibios e indonesios. O capitán do buque é o galego de Bueu (Pontevedra) Pablo Costas Villar, que malvive no barco ao igual que os seus compañeiros. Só zafou desta grave situación o primeiro oficial, Andrei Ilin, ruso, evacuado pola diplomacia do seu país após deixar o pesqueiro e subir a un petroleiro que navegaba polo golfo de Adén. Aquí fixeron a xestión diante do consulado do seu país e este dispuxo de todo o necesario para sacalo do Iemen. Os demáis siguen a bordo compartindo espazo coas ratas e as deposicións destas , posiblemente con menos capacidade de sobrevivencia ca elas por careceren dos alimentos necesarios e a auga salubre indispensable dende van xa oito días.\nCansos e con falta de peso agardan sen esperanzas. No caso do capitán español, polo que se considera desleixo do Goberno de España para solucionar o problema que afecta a un cidadán galego ao que as autoridades pesqueiras australianas acusan de practicar pesca ilegal, non declarada e non regulamentada. Por esta acusación xa fora xulgado e condenado a tres meses de retención a bordo do barco ao seu mando, mais en pleno periodo de cumprimento da sanción, o fiscal dun tribunal superior de Hadramauth (rexión na que se atopa o porto de Al Mukalla) presentou un recurso que aínda está por resolver e que obriga a Pablo Costas a falar de “secuestro”, calificación que tamén empregan en Galicia membros da súa familia e da Central Unitaria de Traballadores porque non atopan outra figura que dea conta do que, en realidade, está a pasar nun país que leva en guerra varios anos e nun buque teóricamente adquirido por unha sociedade armadora de Somalia que se desentende absolutamente do barco e a tripulación deste.\nTodo ese procedemento xudicial aberto é a escusa utilizada polo Ministerio español de Asuntos Exteriores para xustificar a non repatriación do mariñeiro español.\nO xuizo de Pablo Costas Villar está pendente da resolución do recurso presentado polo fiscal contra a sentenza inicialmente dictada. Tres embaixadas (as de Riad-Arabia Saudí, O Cairo-Exipto e Mascate-Orán) son as supostamente encargadas de informar do estado no que se atopa o expedente de Costas Villar, pero nada se move, nada se xustifica, nada se clarexa. Só se pode saber que a acusación de pesca ilegal que pesa sobre esta mariñeiro galego impide, oficialmente, a súa repatriación, algo que non afectou ao primeiro oficial ruso do mesmo buque. Unha repatriación que por enésima vez solicitan a familia de Costas e o sindicato CUT, amáis do concello e veciñanza de Bueu, mentres que a conselleira do Mar da Xunta de Galicia coida que o Goberno debe estar a facer todo o que pode para atender ao mariñeiro de Bueu, afectado por un problema de pesca ilegal que o capitán nega e no que a casa armadora, Precision Shipping Services, para nada entra.\nA petición da familia do capitán para que interveña neste asunto o Valedor del Pueblo non ten resposta. Tampouco a petición formulada polo sindicato Centra Unitaria de Trabajadores de Colombia. Todo é un deixarse ir e que se espalle o sentimento de que non hai nada que facer porque a pesca ilegal semella ter máis peso que o que corresponde a un cidadáns español inmerso nun proceso do que ninguén pode adiantar como vai sair.\nSen entrar en comparanzas coa actuación das autoridades rusas a respecto de seu nacional Andrei Ilin (agora no seu domicilio a escasos quilómetros de distanza de San Petersburgo, desde onde mantén esporádicos contactos cos seus compañeiros de tripulación no”Cobija”) son moitos os mariñeiros galegos que se preguntan si a situación que afecta a Pablo Costas Villar sería posible de se tratar dun capitán basco ou catalán retido ìgual ca el nun vello candrai boliviano pragado de ratas, sen auga potable nen víveres, e cos representantes políticos destas dúas autonomías esixindo solucións para un cidadán de Euskadi ou Catalunya. Sería todo igual, verdadeiramente, ou é que o peso deses dous gobernos autonómicos é superior ao da Xunta de Galicia?.


Tapan a publicidade de ENCE en escaparates comerciais con 'post-it' contra a súa permanencia - Pontevedra Viva\nCampaña de APDR contra a permanencia de ENCE en Lourizán\nDomingo 18 de Outubro, 2015 ás 09:21 do Domingo 18 de Outubro, 2015\nDesde hai unhas semanas, varios locais comerciais que actualmente non teñen actividade algunha se converteron en soporte publicitario para ENCE. Nos seus escaparates pódense contemplar imaxes da campaña que puxo en marcha a empresa pasteira para reivindicar o seu compromiso cos cidadáns de Pontevedra.\nEses anuncios foron o obxectivo da contracampaña que puxeron en marcha os membros da Asociación Pola Defensa da Ría que convidaron á cidadanía a 'tunear' un destes escaparates, concretamente o situado na rúa Peregrina onde ata hai varios meses estaba situado o comercio Barros.\nDesde o colectivo ecoloxista aseguran que foron moitos os pontevedreses que decidiron participar activamente nesta iniciativa. Fixérono escribindo 'post-it' con frases en contra da permanencia do actual complexo de ENCE e Elnosa en Lourizán.\nAdemais, APDR situou unha mesa informativa nas inmediacións deste local comercial na que solicitaban asinan contra a prórroga solicitada por ENCE e entregábanselles aos interesados carteis co lema ENCE FÓRA! para ser colocados nas xanelas dos seus respectivos domicilios.


Inicio / CIENCIA na RÚA / Gorila por lebre\nGorila por lebre 0\nPodemos fiarnos realmente da nosa vista? Normalmente, o sentido que nos parece máis fiable é o da visión. Non son raras as expresións como “o vin cos meus propios ollos”, “freguei os ollos para comprobar se o que vía era certo”. Pero realmente como demostrou a experiencia da que imos falar, a información de proporciónannos os nosos sentidos non é tan completa como nos gustaría.\nA percepción selectiva é un mecanismo polo cal se nos concentramos nun elemento desatendemos o resto de información que estamos a recibir. Cre que este proceso se produce para evitar un desbordamento dos nosos procesos cognitivos provocado pola gran cantidade de datos e estímulos que recibimos.\nDito doutro xeito: Como non podemos xestionar toda a información que recollen os sentidos e envían ao cerebro, en moitas ocasións descartamos de forma automática a parte de información que “teoricamente” non nos é útil nese momento..\nQuizais a demostración máis espectacular deste mecanismo é o test de atención selectiva coñecida como “O gorila invisible”. Trátase dun experimento cognitivo desenvolvido en 1977 por Christopher Chabris and Daniel Simons para demostrar o que se coñece como cegueira de atención e que se converteu, nos tempos de youtube, nunha das experiencias máis repetidas tanto por investigadores como por admiradores.\nNa investigación orixinal, os científicos pediron grupos de voluntarios que visionaran unha escena na que dous grupos de estudantes (vestidos con camisetas brancas e negras) se pasan pelotas de baloncesto. Durante dito visionado, debían contar cantas veces pasaba o balón dunha persoa a outra ou cantos pases con bote se producían respecto a aéreos. Ao finalizar, pedíase aos voluntarios que indicaran se viran algo unusual.\nA gracia do video, e de aí o nome do experimento, é que durante a acción pasa dun lado a outro un gorila ou unha muller con antuca (fixéronse as dúas variantes). Sorprendentemente, en torno a un 50% dos participantes non os viron.\nO motivo de non percibir a presenza vén derivado de que antes do visionado xa decidimos a que información imos a poñer atención. Esta decisión previa provócanos unha cegueira selectiva, que nos impide ser conscientes dos outros elementos que aparecen na acción.\nQuizais poidas aproveitar esta experiencia para xustificarte na casa, no colexio ou no traballo cando te pillan totalmente despistado. Sen dúbida, é moito mellor alegar ter padecido unha “cegueira de atención” que dicir que estabas na pola.


A vieira marca o inicio oficial do Nadal... - Antón Xil - Diario de Arousa - Las noticias de Vilagarcía, O Salnés, O Barbanza y Ulla-Umia.\nA vieira marca o inicio oficial do Nadal...\nO comezo da campaña da vieira marca o estreno oficial das Festas do Nadal e faino con boas perspectivas para os vieireiros cambadeses que miran con optimismo as primeiras capturas tanto en cantidade como en calidade deste bivalvo. Os mariñeiros que se adican á captura desta especie teñen depositadas nestas datas a súa esperanza de pechar un ano en positivo, desde o punto de vista económico, posto que a extración deste molusco representa un aporte moi importante para moitas familias cambadesas.\nA ausencia de toxina que permitiu abri-la temporada deste ano con total normalidade coincide tamén cunhas perspectivas de prezo e capturas moi interesantes xa que a campaña se abriu con máis de tres toneladas recollidas e con prezos que se achegaron en moitos casos a 6 euros por quilo o que representa un bo equilibrio entre a oferta e a demanda. Tamén se ve que á hora de eviscera-las vieiras os exemplares capturados presentan un aspecto magnífico e un tamaño moi axeitado para a súa comercialización.\nOs topes establecidos, de 45 quilos por tripulante e un máximo de tres mariñeiros nas 25 embarcaciones que están autorizadas para saír a faenar en Cambados, parece que están sendo ben acollidas polos responsables da Confradía que ven con bos ollos as expectativas creadas para esta campaña de Nadal.\nPor outra banda, sinalar que o sector segue polo seu camiño de maior profesionalización e coidado do recurso como xeito claro de apostar por un futuro sostible na explotación racional da vieira acompañado tamén por unha demanda e un proceso de comercialización que permite falar dunha rendabilidade aceptable nun sector que nos últimos anos non estaba pasando precisamente por un momento doce debido a diversos contratempos que impedía o seu normal desenvolvemento.\nAgora, a intención dos mariñeiros é poder “estirar” ao máximo a rendibilidade do recurso e alternar axeitadamente as zonas habilitadas para faenar e poder explotar con cabeza as posibilidades extractivas do noso litoral co fin de que exista o equilibrio axeitado entre a oferta e a demanda para que se poda artellar un modo de garantir o máximo resultado posible para os traballadores do mar.\nCada vez é máis asidua a presenza da vieira nos xantares familiares destas datas tan especiais non só nos mercados galegos senón españois o que converten a este molusco na raíña do Nadal, ou non?\ndo marca inicio oficial vieira nadal


Os grandes gromos marcan as residencias na nova normalidade\nAo longo desta semana, o Servizo Galego de Saúde notificou vinte mortes relacionadas con gromos en residencias da terceira idade. A oposición redobrou as críticas á xestión do Partido Popular á fronte da Xunta, sinalando que se detectan focos cando os contaxios atinxen a unha gran parte dos usuarios e usuarias e mais o cadro de persoal e que as medidas implantadas por Sanidade amosaron ser "insuficientes".\nResidencia do Inicio (Imaxe: Alberto López / Europa Press)\nRaquel C. Pérez 12:00 do 17 de outubro de 2020\nOs falecementos relacionados con gromos da Covid-19 e notificados esta semana poñen de novo o foco sobre a rede residencial. Na segunda feira, a xornada con máis mortes en cinco meses, Sanidade informou do pasamento de sete usuarios e usuarias dos centros de Os Gozos, en Pereiro de Aguiar e baixo control da Xunta, e de Val de Monterrei.\nDesde que Galiza entrou na denominada 'nova normalidade' faleceron 79 de residentes contaxiados da Covid-19, 20 deles entre a segunda feira e a sexta feira. A evolución dos gromos nestes centros redobraron as críticas da oposición ao Executivo galego liderado por Alberto Núñez Feixoo, sinalando que as medidas da Xunta chegan "tarde" e son "insuficientes".\nSe ben a segunda ola da pandemia está a golpear con menos forza os xeriátricos que a primeira, a rápida evolución dalgúns focos obrigou a Xunta a intervir catro centros desde agosto e a endurecer os seus protocolos. Entre outras medidas, anunciou a intensificación das inspeccións laborais, o estabelecemento de grupos fechados de usuarios ou os cribados aleatorios nos centros.\nCon elas dáse resposta a algunhas dos potenciais riscos sinalados pola Sociedade Galega de Xerontoloxía e Xeriatría en abril, como a falta de detección precoz do virus nun persoal que traballa de maneira estreita cunha poboación fráxil. Mais óbviase outra das principais recomendacións, a derivación dos anciáns contaxiados da Covid-19 ao sistema hospitalario. "A atención á enfermidade COVID-19 é unha competencia clara do Sistema de Saúde", advertiu a entidade hai máis de medio ano.\nOs dous primeiros grandes gromos en residencias desde a fin do confinamento, o do Incio e o de DomusVi Lugo, tiveron lugar na área sanitaria de Lugo. No transcurso de ambos, cargos do Executivo galego e do Partido Popular como propio Núñez Feixoo ou portavoz parlamentar Pedro Puy defenderon que as residencias están mellor preparadas, mais admitiron preocupación polos centros nos que se concentra o virus.\nFoi o 20 de agosto cando a Xunta informou do primeiro dos focos, o do Inicio, detectado dous días despois de que a Administración galega aceptase mudar o protocolo das residencias e realizar unha proba de coronavirus ao persoal que se incorporase a estes centros.\nOs contaxios escalaron rapidamente aos 59 usuarios e 9 profesionais e a Xunta anunciou a intervención para garantir "a calidade asistencia" e mais a "seguridade". O 26 de agosto rexistrouse unha alza nos positivos superando o centenar, cun de cada tres anciáns contaxiados.\nA Fundación San Rosendo argumentou que se contratara persoal de reforzo e fontes da residencia puntualizaron que os maiores confinados non estaban "graves" e que no centro se seguiron os protocolos. O gromo ocasionou a morte de máis dunha vintena de persoas.\nOs primeiros positivos de coronavirus en DomusVi Lugo foron notificados dous días despois, o 28 de agosto, e o 6 de setembro informábase do primeiro falecemento dun residente do centro Na xornada do 8 a rápida evolución do gromo con 94 usuarios e cinco profesionais afectados obrigou a Xunta a intervir.\nRetrasos nas probas\nO presidente da Deputación de Lugo, o socialista José Tomé, manifestou daquela as críticas que esta semana repetiu a oposición acusando á Xunta de estar "actuando tarde". "Debe exercer un control máis exhaustivo do que está a acontecer", manifestou, lembrando que no confinamento se trasladaron positivos a centros medicalizados como o de Compostela. "Semella que agora non está pasando".\nCase dúas semanas despois, a detección de 106 casos positivos na residencia de Os Gozos, no concello de Pereiro de Aguiar, desembocou na cuarta intervención da Xunta. O total de contaxios ascendía a 112 entre residentes e 25 no cadro de persoal e o conselleiro de Sanidade, Julio García Comesaña, anunciou que se analizaría o caso para "ver que fallou". Outro foco no xeriátrico Val de Monterrei afectaba a 46 usuarias e usuarios.\nO persoal de Os Gozos denunciou "atrasos de até cinco días" para coñecer os resultados das PCR levadas a cabo por Sanidade. Unha demora pola que a oposición preguntou ao Executivo galego, cuestionadno que as deteccións dos gromos máis graves cheguen cando xa afectan á práctica totalidade dos residentes e os profesionais.\nCríticas as ratios\nDetrás das críticas as actuacións da Xunta ante os gromos permanece o debate sobre o actual modelo residencial. Desde as asociacións de familiares de residentes e usuarios dos centros vense criticando a falta de profesionais, tamén de persoal especializado, e as malas condicións laborais. Nomeadamente, nos centros privados e concertados.\ncoidados residencias política social coronavirus REDE\nO PSdeG exorta a Xunta a intervir dúas das residencias con máis contaxios


Investigadores e empresarios poñen en común estratexias de I+D+i nunha xornda na CEP | Cultura Científica Universidade de Vigo\nInvestigadores e empresarios poñen en común estratexias de I+D+i nunha xornda na CEP\nXullo 22, 2009 at 9:41 am Deixar un comentario\nDesenvolver o potencial das universidades e centros de investigación e aplicalo ao fomento económico de Galicia é a filosofía que inspira o Plan Galego de Investigación, Desenvolvemento e Innovación Tecnolóxica (Incite), que pretende estruturar un sistema produtivo no que as empresas e as universidades se engarcen. Con ese obxectivo en mente, a Universidade e a Confederación de Empresarios de Pontevedra (CEP) celebraron este martes unha xornada dedicada ás axudas deste plan galego de I+D+i para abordalas desde una perspectiva práctica e analizar os criterios de avaliación e procedementos de selección que se seguen para así poder elaborar propostas competitivas e exitosas.\nO director de Programas de Transferencia da Universidade, Lorenzo Pastrana, e mailo secretario xeral da CEP, Ramón Búa, inauguraron a cita, que alcanza a súa cuarta edición, coa intención “de manter esta iniciativa”, segundo afirmou Búa, “para dar resposta aos retos destas dúas entidades”. Ao mesmo tempo, Búa sinalou á Universidade como “centro de desenvolvemento e intelixencia” e apuntou a necesidade de “aproximar aínda máis a colaboración para afrontar o reto da globalización”. Pola súa parte, Pastrana afirmou que a Universidade “dálle moita importancia ás relacións coas empresas e os programas de transferencia” e boa proba diso foi a creación da área que el dirixe. Tamén sinalou o investimento en I+D+i como “unha oportunidade a aproveitar no contexto de crise para situarnos nunha mellor posición cando saiamos dela” e asegurou aos empresarios presentes no acto que “a Universidade é o mellor socio” para calquera actividade que queiran realizar xa que nela poderán atopar “grupos de investigación de diferentes áreas axeitados para calquera idea de proxecto”.\nVertebrar un sistema\nO feito de que os primeiros países do ránking de produtividade repitan nos postos máis altos da clasificación segundo a inversión en I+D+i non é algo casual e iso é algo que os empresarios representados na CEP (nun 97% PEMES) teñen ben claro. Pero articular colaboracións entre empresas e Universidade no marco do Incite esixe un protocolo de procedementos que a responsable da Oficina de Transferencia de Resultados de Investigación (OTRI), Ángeles López, desgranou ante investigadores e empresarios. Segundo os datos que achegou, o Plan conta cun orzamento de 800 millóns de euros para vertebrar uns sistema de I+D+i e “establecer o marco de actuacións de política científica e tecnolóxica”. “Unhas das novidades desta convocatoria”, explicou López, “é a posibilidade de que as empresas obteñan anticipos na subvención”. A contía das subvencións dependerá do tipo de de empresa e tamén da modalidade de investigación, “canta máis distancia exista entre a investigación e o mercado, máis risco e por iso a financiación é maior”, apuntou.\nA responsable da OTRI tamén sinalou que o plan contempla a posibilidade de solicitar as axudas en colaboración, “unida a empresa coa Universidade, centros tecnolóxicos ou outras empresas” ou de xeito individual, coa subcontratación como figura para integrar ás universidades no proxecto.\nO Plan Incite é unha boa ferramenta pero non é única da que os empresarios se poden beneficiar e por iso, López tamén enumerou algunhas outras convocatorias de interese como o Plan de Fomento da Propiedade Industrial, que subvenciona as taxas e os gastos de consultoría en invencións, deseños industriais e signos distintivos ou o Programa de Innovación Empresarial para a adquisición de material de I+D+i.\nDespois da intervención de López, o responsable da Unidade de Promoción e Márketing da OTRI, Francisco Domínguez, achegou os aspectos prácticos das solicitudes de axuda.\nA Semana da Ciencia celebrarase este ano entre o 9 e o 22 de novembro\tFECYT e o CSIC convocan o certame nacional de fotografía científica FOTCIENCIA


Rosalía de Castro, unha escritora nacional feminista – Luzes\nO 24 de febreiro cumpre 184 anos e con todo Rosalía de Castro, a diferenza de calquera outro escritor do seu tempo, está máis viva na sociedade galega ca nunca. A súa popularidade non deixa de medrar. Na academia ou na rúa, na escola ou nas institucións, os seus grandes perfís literarios e intelectuais non cesan de actualizarse nin de estar vixentes.\nA ela atribúeselle a publicación do primeiro libro impreso de envergadura escrito integramente en galego. Con Cantares gallegos (1863), Rosalía marca o punto de inflexión para o auxe do denominado Rexurdimento, un proceso crave no literario, pero tamén no social e político. Ela enarboraba así a bandeira da dignidade para Galicia, para o seu pobo e para a súa cultura, e en especial para o seu idioma.\nPero a imaxe de Rosalía foi evolucionando a través do tempo, tanto a nivel académico como na súa proxección social: de romántica tardía a pioneira, de santa a rebelde e contestataria. Tamén o coñecemento e a interpretación da súa biografía liberouse e segue liberándose da laxa dos prexuízos que acompañan a toda muller, a toda muller escritora e a toda muller escritora en galego. Nada o ilustra mellor que a revisión da súa imaxe en clave Andy Warhol realizada pola marca de roupa Rei Zentolo, e que a converteu en auténtica icona da Galicia contemporánea.\nA súa Casa Museo na Matanza (Padrón) é un punto quente da cartografía cultural de Galicia. Adquirida e rehabilitada por subscrición popular en pleno franquismo, é un reflexo da paixón que Rosalía de Castro suscitou ao longo da historia. Pero, sobre todo, a potencia da súa proxección social e do renovado interese que permanentemente suscita está na súa dilatada e complexa obra como escritora profesional, en verso ou en prosa, en galego ou castelán.\nO uso que do folclore fai nos citada Cantares gallegos resulta unha práctica estratéxica. Baixo unha aparencia costumista e de literatura menor, Rosalía dispara todo o seu pensamento crítico, que despois desenvolverá no conxunto da súa obra. O retrato da épica nacional galega da emigración, tanto a Castela como a América, resulta aínda hoxe indeleble. Como o é a permanente denuncia social contra o clasismo ou a exclusión, principalmente das mulleres, e lonxe do idealismo que ás veces exercía a literatura popular.\nXa en Lieders, un pequeno texto de 1858, todo un manifesto, Rosalía defendía a independencia, a liberdade e a igualdade como principios básicos do seu pensamento e do seu feminismo:\n«Sólo cantos de independencia y libertad han balbucido mis labios, aunque alrededor hubiese sentido, desde la cuna ya, el ruido de las cadenas que debían aprisionarme para siempre, porque el patrimonio de la mujer son los grillos de la esclavitud.\nYo, sin embargo, soy libre, libre como los pájaros, como las brisas; como los árabes en el desierto y el pirata en el mar».\nVídeo de Eva Magdalena e Sergio Catá a partir de Lieders de Rosalía de Castro\nAs literatas (1865) é outra referencia diáfana neste sentido, dado que afecta á posición da muller escritora, considerada unha auténtica intrusa durante polo menos o século XIX. Pero o é tamén toda a súa obra, especialmente El caballero de las botas azules (1867), avanzada novela do seu tempo, e máis diáfanamente en Follas novas (1880), poemario no que a nosa autora retratou a épica das mulleres pobres, excluídas e abandonadas, «viúdas de vivos e mortos / que ninguén consolará».\nA clave de Rosalía neste sentido consiste en poñer os seus ollos en Penélope e non en Ulises; en Fausto non: en Margarita. Con todo, é necesario precisar que poemas como «A xusticia pola man» ou «Miña casiña, meu lar» falan do protagonismo literario e político da muller en canto suxeito revolucionario nun caso e protagonista da épica de resistencia dos humildes na outra.\nNon é menor a visión contemporánea que a autora ten da paisaxe, nin o ecoloxismo pioneiro que Rosalía desenvolve nalgúns poemas emblemáticos de En las orillas del Sar (1884) contra a destrución do patrimonio vexetal: «Os carballos» e «Xamais o esquecerei». Tampouco o é, desde logo, a súa orixinal e complexa poética do eu, da dor e da soidade, que deu froitos líricos tan recoñecidos e emblemáticos, lonxe de etiquetas convencionais ou consabidas, como «Negra sombra».\nO Día de Rosalía naceu hai pouco máis dunha década, desde abaixo, como case todo o que con ela se relaciona. A conmemoración dos 150 anos de Cantares gallegos (2013) abriu definitivamente o camiño. Agora cada ano que pasa multiplícanse os actos que o conmemoran, ata o punto de convertelo nunha festa nacional e democrática de Galicia, con certo carácter alternativo: as iniciativas son variadas; os recursos que se habilitan, múltiples.\nNon hai guión nin mapa para celebralo. Faise no mundo escolar e en todo o tecido asociativo, tanto nas esferas institucionais como a nivel popular. E todo iso, e nas actuais circunstancias case preceptivamente, sobre todo a través das novas tecnoloxías.\nAo redor de Rosalía ademais veu xestando desde hai moito tempo un importante caudal de arte, poesía, deseño e especialmente música, polo que desde o canto coral ou o lírico, coas versións de cantautores ou coas feitas desde o rock, sexa con rap ou jazz, é fácil incorporar música e creatividade ás celebracións.\nA Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega convida a regalar un libro e unha flor, mentres que a Fundación que leva o seu nome chama a elaborar o «Caldo de gloria», prato dos humildes que Rosalía converte en épica doméstica, diaria e invisible, protagonizada, como non, por unha muller.\nAnímase tamén a interpretar a Alborada, música popular de gaita á que a nosa autora puxo, en exercicio experimental, unha letra. O seu simbolismo, moi aplicable a este o noso tempo, desborda alegría e esperanza. Acábase a noite, os seus terrores e os seus medos. Saudemos o novo día porque co comeza unha nova época de posibilidades: «Arriba todas, rapaciñas do lugar!».\nNoutras literaturas son homes os que soportan o título de «escritor nacional». En Galicia o é unha muller, porque con ela naceu un horizonte de esperanza e dignidade para o pobo, para a súa cultura e a súa lingua. E todo iso a partir das ideas sobre a muller e o mundo que xa tiña moi claras con 21 anos: liberdade, independencia e igualdade.\nPor iso, despois de 184 anos, Rosalía está máis viva que nunca.\nAnxo Angueira Viturro, é Profesor de Literatura Galega, Universidade de Vigo\nCategorías:Cultura, Feminismos, Galego, Letras galegas, The Conversation\nTags: literatura galega, Rexurdimento, romanticismo, Rosalía de Castro, The Conversation


Daniel Vega acusa a Fernando Suárez de “falta de transparencia” por non ter dado explicacións sobre o funcionamento da residencia de maiores de Ribadeo |\nHome Política Daniel Vega acusa a Fernando Suárez de “falta de transparencia” por non ter dado explicacións sobre o funcionamento da residencia de maiores de Ribadeo\nRibadeo, 13 de agosto de 2019. O voceiro do Grupo Municipal Popular de Ribadeo, Daniel Vega, esixiulle explicacións a Fernando Suárez durante a celebración do pleno extraordinario solicitado polos populares para aclarar o funcionamento do centro de atención a maiores como responsable da administración local -xa que o centro é de titularidade pública- e pediulle que “non divague”. Así, o popular instou ao rexedor nacionalista a que “explique claramente se concedeu a licencia municipal para a apertura da residencia da terceira idade sen ter certificada a posta en marcha de tódolos servizos para o seu correcto funcionamento”.\nVega sinalou que “as licencias non se conceden parcialmente e, polo tanto, debería o centro residencial contar con tódalas certificacións antes de ter concedida a licencia de apertura”. O voceiro do PP de Ribadeo considerou “intolerable” a falta de resposta de Fernando Suárez sobre o funcionamento da residencia da terceira idade ribadense porque “é a súa obriga render contas aos veciños e veciñas” e lamentou a actitude que mantivo o rexedor durante a sesión plenaria.\nO popular recordou que a solicitude para a convocatoria deste pleno extraordinario “non foi a primeira medida que adoptamos. Primeiro solicitamos documentación e logo a convocatoria dunha reunión da xunta de portavoces que a Fernando Suárez non lle interesou convocar”, explicou.\nO voceiro do PP aclarou, nese sentido, que “só o Grupo Municipal Popular pediu formalmente esa reunión. O PSOE só a anunciou publicamente sen chegar a solicitala polas canles administrativas correspondentes”. Polo tanto, “a xunta de portavoces non foi convocada por non ser solicitada por dous grupos municipais”. Así, os populares consideran “unha falta grave” por parte dos socialistas non presentar a solicitude, “no caso de que descoñezan o funcionamento da Administración local e, de ser coñecedores e decidir non presentar esta solicitude debido a pactos entre as dúas forzas coma os que se dan nos Gobernos doutras Administracións”, convídanos a aclarar xa que “non forman parte da oposición” neste municipio.\nAsí mesmo, acusan a Fernando Suárez e ao Goberno do BNG de “falta de talante dialogante e de transparencia. Se o equipo de Goberno local quixera mostrar vontade de transparencia, como Grupo Municipal que constitúen, puideron solicitar tamén a reunión da xunta de portavoces apoiando a nosa petición para aclarar a situación real do funcionamento dos distintos servizos da residencia de maiores do municipio”, dixo Vega.\nA pesar de que as instalacións non contaban con tódolos servizos, foron inauguradas con “pomba e boato”\nO voceiro do Grupo Municipal do PP sinalou que “o centro residencial foi inaugurado ata en dúas ocasións nas que os actos se converteron en mitins”. Pero, ademais, na segunda ocasión tratouse dun evento “con moita pompa e boato” ao que foron convidadas numerosas autoridades. Insisten os populares en que “é unha vergoña celebrar estes actos de cara á galería cando, no momento da apertura do centro, non se estaban a ofrecer os servizos completos aos usuarios e usuarias”.\nVega recordou que “no momento de abrir as súas portas, o centro non contaba con servizo de gas porque non fora dado de alta debido a que a instalación carecía da necesaria certificación –e, polo tanto, non funcionaba a cociña do centro residencial, nin a secadora nin a prancha-”. Deste xeito, “a comida dos usuarios e usuarias procedía dun servizo de cátering do que descoñecemos tamén o procedemento a través do que foi contratado” e, “o mesmo, co servizo de lavandería”.\nDende o PP de Ribadeo cren que “é moi importante coñecer se cumpre o índice legalmente establecido de número de traballadores por usuario ou usuaria” e, por iso, preguntaron tamén polo ratio de persoal. Con respecto ás traballadoras da residencia, dende o Grupo Municipal Popular amosaron o seu “respecto e agradecemento” polo seu “traballo e dedicación”.


III. Outras disposicións do DOG nº 177 do 17/09/2013 - Xunta de Galicia\nInicio\t> Consulta e busca no DOG\t> Diario Nº 177\t> III. Outras disposicións\nNº 177 Martes, 17 de setembro de 2013\nORDE do 30 de agosto de 2013 pola que se modifica a Orde do 9 de agosto de 2013 pola que se aproban os concertos educativos cos centros docentes privados de educación infantil, educación primaria, educación secundaria obrigatoria, educación especial, programas de cualificación profesional inicial e ciclos formativos de graos medio e superior, e se corrixen erros.\nRESOLUCIÓN do 4 de setembro de 2013, da Dirección Xeral de Innovación e Xestión da Saúde Pública, pola que se fai pública a realización dun curso homologado de nivel básico para a obtención do carné de aplicador/manipulador de biocidas.\nRESOLUCIÓN do 9 de setembro de 2013 pola que se convoca un curso de detección de drogas na condución.\nRESOLUCIÓN do 2 de setembro de 2013 pola que se convoca e se regula a concesión de axudas, en réxime de concorrencia non competitiva, ás asociacións de consumidores da Comunidade Autónoma de Galicia para actividades de sensibilización, formación e divulgación en materia de subministración eléctrica (código de procedemento IN107E).


O acelerador lineal doado por Amancio Ortega, xa operativo no Meixoeiro - VigoÉ\nO acelerador lineal doado por Amancio Ortega, xa operativo no Meixoeiro\nDende o pasado martes reciben terapia neste equipo oito pacientes, que aumentarán a 14 a finais da semana, entre eles unha nena de cinco anos\nTodos eles están sendo tratados coa sofisticada técnica de arcoterapia volumétrica de intensidad modulada (VMAT), coa que ven dotado este equipo, unha tecnoloxía coa que o feixe de radiación se adapta á arquitectura do tumor xirando arredor do paciente de xeito ininterrompido. Esta técnica é altamente precisa e permite administrar altas doses de radiación protexendo ao máximo os tecidos el órganos sans que circundo o tumor, reducindo ademais o tempo total de tratamento.\nA extraordinaria rapidez e precisión deste equipo na administración das doses de radiación, xunto cos seus mecanismos de seguridade, así como os avanzados sistemas de imaxe e compoñentes robotizados que incorpora, convérteno en todo un referente das tecnoloxías contra o cancro. Ao tratarse dun equipo sumamente innovador, ademais de poder realizar todas as técnicas coñecidas ata agora para un acelerador lineal, vén preparado para incorporar procedementos de futuro que hoxe aínda están en fase de desenvolvemento.\nEste novo acelerador, que chegou ao Hospital do Meixoeiro procedente de Palo Alto, California, o pasado 14 de novembro deste centro, forma parte do compromiso asumido pola Fundación Amancio Ortega, que financia a renovación da tecnoloxía de diagnóstico e tratamento oncolóxico do Servizo Galego de Saúde.\nSesións de só seis minutos\nA combinación das súas principais calidades, rapidez e precisión, permite nalgúns casos acurtar notablemente a duración das sesións de tratamento, e ao mesmo tempo aumentar as doses dirixidas ao tumor, e polo tanto, a súa efectividade, preservando ao máximo os órganos e zonas sas que os circundan.\nEn determinadas patoloxías os tratamentos benefícianse dunha redución notable na súa duración, pasando de sesións de máis de vinte minutos a tan só seis minutos, tres minutos por arco. A redución do tempo tamén é un factor de seguridade, ao descender na mesma proporción as posibilidades de que o paciente se mova durante o tratamento.\nO novo acelerador está dotado dunha tecnoloxía denominada rapidARC pola cal o acelerador pode emitir radiación mentres o seu cabezal xira ao redor do paciente, adaptando en cada momento o feixe e a dose á posición do tumor; una característica que contribúe, aínda máis se cabe á efectividade, precisión, seguridade e rapidez dos tratamentos.\nO acelerador leva incorporado un sistema de micromultiláminas, con láminas moi finas, de entre 2,5 mm e 5 mm, que lle facilitan o tratamento de tumores de todo tipo de formas e tamaños, ao adecuar con suma precisión o feixe de radiación ao perímetro e morfoloxía do tumor.\nEste avanzado equipo incorpora ademais unha mesa robotizada que facilita a colocación do paciente en calquera posición de maneira automática, e conta cun sistema de infravermellos que alerta de calquera movemento imprevisto do paciente chegando mesmo a interromper o tratamento de maneira automática.\nNeste equipo a perfección dos tratamentos garántese mediante un sistema de imaxe que facilita a revisión a radiación que se está a aplicar e compara as doses calculadas coas que está a recibir realmente. En definitiva permite valorar os tratamentos e adaptalos mentres estes estanse realizando.\nTodas estas características redundan nunha maior capacidade para afrontar a demanda, ao poder resolvela dun xeito máis rápido, e vaise a poder avanzar na aplicación dunha radioterapia cada vez máis individualizada e polo tanto máis eficaz.\nA Unidade de Oncoloxía Radioterápica do CHUVI recibe máis de dous mil pacientes novos cada ano, e leva a cabo unha media de 200 tratamentos cada día, que supoñen ao redor de 40.000 sesións anuais de radioterapia. Dende a súa entrada en funcionamento hai 19 anos dispón dun amplo equipo de profesionais capacitado para desenvolver as últimas técnicas da especialidade, como a aplicación de radioterapia de intensidade modulada (IMRT) en gran parte dos tratamentos.


David Barbeira anuncia que tentará consensuar uns orzamentos sociais e non revela se facilitará unha remuda na alcaldía | Costa da Morte | Adiante Galicia\nDavid Barbeira anuncia que tentará consensuar uns orzamentos sociais e non revela se facilitará unha remuda na alcaldía\nCosta da Morte | Publicada: 18/02/2021\nA entrevista do alcalde, David Barbeira, en Radio Xallas resultou moi completa pola variedade de preguntas, formuladas na súa maioría pola audiencia, e que se referiron a varios asuntos da política local.\nEn primeiro lugar sobre a propia situación política xalleira. Haberá susbtitución na alcaldía?\n- Qué lle pregunten ao Sr. Ucha se está diposto a apoiar sequera estes catro ou cinco meses que quedan.\nTamén se lle plantexou se había algún pacto co Partido Popular. Negativo.”Non hai ningún acordo político co Partido Popular a día de hoxe”. E falou sobre as sensacións que ten:\n”Non estou contento. Cando non dispoñes de apoios, costa moito conseguir as cousas. Da pena non poder facer máis por non ter apoios. Ogallá máis para adiante estea máis contento” afirmou Barbeira, que de todos os xeitos asegurou que traballa con toda a intensidade e “petando en todas as portas”.\nEntrevista a David Barbeira desde o minuto 61\nOrzamentos sociais para Santa Comba\nDesvelou que está traballando nunha proposta de orzamentos que tratará de consensuar cos demais grupos. Avanzou que serán unhas contas “sociais” e orientadas a axudar ao pequeno comercio e a reforzar a atención social.Algo que sinala no que están concentrando os esforzos e os fondos do concello.\nCitou que a posta en funcionamento, este mes, do comedor sobre rodas durante as fins de semana, ou as melloras do Servizo de Atención Temperá.\nUn servizo co que o mandatario está “moi contento”. Agora estudian que Negreira e Val do Dubra poidan unirse ao concello da Baña e ao de Santa Comba.\nTamén se amosou moi satisfeito co funcionamento do Punto de Información sobre a Seguridade Social, aínda que explica que seguirá demandando que Santa Comba conte cunha oficina comarcal.”A xente valórao moitísimo e está moi contenta”.\nSobre a estrada de Santa Comba- Portomouro\nE era previsible falar da estrada Santa Comba- Portomouro despois da xuntanza coa conselleira Ethel Vázquez e das queixas trasladadas por Barbeira nun comunicado de prensa.\nNesta entrevista reiterou a súa preocupación:”A miña sensación é que non hai proxecto.Non nós gustaría esperar outros dez anos para o segundo tramo”. E sen descartar protestas:”Non podes descartar que haxa algún tipo de manifestación. Son moitos anos que nos están enganando e que nos están mentindo”.\nProxecto da estrada de San Salvador\nNa visita de Barbeira a Radio Xallas falouse de distintos asuntos. O alcalde explicou que están agardando polos informes de Augas de Galicia “que están tardando bastante” para iniciar as expropiacións para acometer nunha parte da estrada de San Salvador, xa que a outra xa se incluiu no POS 2021.\nLamentou que “se queira confundir a xente”, sobre o treito que se vai a acometer e matizou que se o importe é superior o do proxecto anterior e sinxelamente por que “o treito das obras e máis longo”.\nSobre o proceso de contratación de operarias da limpeza que provocou críticas afirmou:”Non dubido da honorabilidade do tribunal”.Houbo alusións as obras do campo de fútbol de Fontenla e a outros temas como se pode percibir no audio que acompaña este artigo.


Vivenda de Noia | Ela Interiorismo\nNesta ocasión o reto era deseñar unha vivenda unifamiliar na costa galega. A complexidade da proposta foi conseguir personalizar de maneira exclusiva cada unha das estancias diferenciándoas entre si pero mantendo un mesmo fío condutor en todas elas.\nA característica máis destacada da vivenda é a gran amplitude das estancias.\nDesde o primeiro momento, co encargo, veu o agasallo por parte dos clientes dunha liberdade absoluta e plena para poder deixar voar a imaxinación á hora de proxectar.\nO resultado é unha vivenda chea de pequenos e grandes detalles que falan da personalidade de cada un dos conviventes deste fogar.\nPara iso pensouse e deseñouse todo o mobiliario da vivenda coa execución do noso colaborador Carpintería Rueiro.\nA destacar, o deseño e execución dos cabeceros das habitacións principais. Esta posta en escena de elementos en baixo relevo realizados en madeira e posteriormente lacados, falan do gusto pola xeometría orgánica contida no espazo.\nA estas propostas acompáñanlles o deseño do resto do mobiliario e tamén a elección das luminarias.\nNa habitación principal destácase a colocación da luminaria Siam, lámpada de 2m de diámetro da firma Bover e distribuída polo noso colaborador Pérez Antolín Iluminación.\nNo baño principal, os azulexos porcelánicos da firma Porcelanosa, combinadas coa peza maciza suspendida de madeira a modo de encimera, achega carácter e un movemento equilibrado a esta estancia.\nMencionar tamén que a proposta de iluminación nas zonas comúns da vivenda (comedor e corredores) está marcada pola presenza das pezas Ballet e Li do deseñador galego Arturo Álvarez.\nEn conclusión, o obxectivo que se quixo conseguir nesta obra foi plasmar a esencia desta familia que puxo tanto mimo, ilusión e sensibilidade en realizar este proxecto tan persoal e tan a medida.


O BNG felicita Gustavo Petro polo "triunfo" nas eleccións presidenciais de Colombia\nA coordinadora de Relacións Internacionais do BNG, Ana Miranda, participou como observadora na Misión de Observación Electoral do Grupo Interparlamentario pola Paz en Colombia.\nphoto_camera Edificio de votación das eleccións presidenciais de Colombia. (Foto: Camilo Erasso)\nA executiva do Bloque Nacionalista Galego (BNG) trasladou as súas felicitacións ao novo presidente de Colombia, Gustavo Petro, e á vicepresidenta, Francia Márquez, após superar nas eleccións presidenciais deste domingo a Rodolfo Hernández.\nGustavo Petro, escollido presidente de Colombia con 50,49% dos votos\n"A vitoria da esquerda supón unha oportunidade histórica para superar o uribismo e afrontar un cambio de etapa baseado na paz, a xustiza social, a protección de medio ambiente e a igualdade", destacou a coordinadora de Relacións Internacionais do BNG, Ana Miranda, nun comunicado.\nA dirixente do BNG participou como observadora na Misión de Observación Electoral do Grupo Interparlamentario pola Paz en Colombia.\nParabéns do @obloque ao Pobo de Colombia, ao @PactoCol por sumar, aos valentes Presidente querido @petrogustavo e Vicepresidenta @FranciaMarquezM por tanta dignidade!.Triunfo do Pobo, victoria popular que remata 200 anos de monopolio. Goberno da paz, igualdade e xustiza social ⤵ pic.twitter.com/CbUPdfAtfG\n— Ana Miranda (@anamirandapaz) June 20, 2022\nMentres na primeira volta das presidenciais percorreu numerosos colexios electorais da área metropolitana en Medellín, na segunda volta decorrida este domingo visitou os centros de votación de Suba, unha das cidades do Distrito Capital de Bogotá.\nCambio de época en Colombia\nConforme sinalou o Bloque, "ademais de constatar a ausencia de interventores e as dificultades de información en diversos centros de votación", na xornada do domingo a misión de observación detectou "varios casos de votantes facéndolles fotografías ao voto, unha actuación ilegal, polo indicio de compra".\nA desigualdade impulsa o Pacto Histórico na segunda volta das presidenciais\nNeste contexto, Ana Miranda destacou que a vitoria da coalición Pacto Histórico ten un maior valor tendo en conta o contexto de violencia vivido nos últimos anos, con desprazamentos forzosos, ameazas e ataques contra políticos e defensores dos dereitos humanos.\nOs nacionalistas trasladaron as súas felicitacións aos conxunto da poboación colombiana, xa que co seu voto de apoio á esquerda indicou que quere un cambio de época en Colombia vencendo o uribismo e á súa política ultraliberal.\nPetro busca mobilizar o votante que se abstivo e Hernández os partidos de dereita\nAdemais, indicou que neste cambio de época xoga un papel fundamental a vicepresidenta electa Francia Márquez, avogada feminista de orixe afrocolombiana, como representante dos colectivos excluídos.


Anomalía [Carlos Lema] | A poesía necesaria\nInicio / Colección Malaca de Fóra / Anomalía [Carlos Lema]\nAnomalía [Carlos Lema]\nCOLECCIÓN: Malaca de Fóra, número 1\nAnomalía é un conxunto de catro composicións que lle dan un xiro sorprendente á obra poética de Carlos Lema, antes concibida a partir da melodía do pensamento e marcada agora por unha sintaxe con articulación máis emocional. O ritmo, punteado por silencios que amplifican a súa función significativa, pretende segundo o autor “acentuar a asociación simbólico-semántica da lectura”.\nArredor do tema do verán, Lema vai á procura do materialismo do tempo: todo o que se perde, permanece, o esquecido volve coma epifanías da inmanencia, os obxectos —as persoas, os sentimentos, as relacións e as cousas— deixan de depender dunha entidade que as pensa, a súa representación prescinde da obriga de acceder a esencia ningunha. Todo, asegura o poeta e filósofo, “é continxente e, nesa liberdade á que nada obriga, elévase a igualdade ontolóxica do que existe, do que ten senso”.\nOs poemas achéganse á música tanto no título coma no uso dos tempi e do ritmo, con prolongacións non literais suxeridas por unha utilización dos signos gráficos concibida especialmente para estas composicións. De aí esa sensación de frases escintilantes que Anomalía achega, onde se raiolan ecos cálidos e acollen a lectura nas súas pausas, suspensións e prolongacións de senso, logradas mediante a metonimia. As referencias sensitivas, múltiples e significativamente activas, traen a estas composicións as cores, os sons e as sensacións táctiles da vida corrente.\n“O poema”, subliña Carlos Lema, “non é un medio, é un obxecto inútil e, como tal, carente de uso, inzado de caducidade. Na sombra está a grandeza da luz. Unha anomalía, coma a plenitude do verán”.\nCarlos Lema (San Sadurniño, 1958) fixo o camiño no sentido inverso ao habitual e debutou aos cincuenta anos na poesía con “O xeito de Freud“, libro inzado da melodía do pensamento que lle valeu o Premio Xohán Carballeira (Bueu 2007). Editor de Galaxia, impulsor da nova narrativa dos noventa, responsable da asombrosa plataforma de reflexión Euseino? e filósofo introdutor do realismo especulativo en Galicia, Carlos Lema é un activista que se interroga e disente. Neste sentido, “Anomalía” confirma a singularidade da súa traxectoria.\nNão tenho culpa de viver [Ana Brouwer]\nJe vous salue, Fran Cortegoso [Pablo Fidalgo Lareo]\nJe vous salue, Fran Cortegoso [Pablo Fidalgo Lareo] Os lobos na casa de Esaú [Lara Dopazo Ruibal]


Un libro para as mulleres da Illa ... María Santalla\nUn libro para as mulleres da Illa ... por María Santalla\nHoubo un tempo, e non hai tanto, no que na Illa estaban afeitos a escoitar os bruídos das fábricas. Entón, as mulleres apuraban os seus quefaceres na casa e marchaban correndo en resposta a esa chamada ao traballo. Un tempo no que nunha Illa aínda sen ponte había nada menos que nove fábricas de conserva. Dese tempo fai memoria Juan Fernández Casal, quen fora o último xefe de fábrica de Goday, a quen aos oitenta e tantos anos aínda lle quedaban folgos de sobra para escribir un Anecdotario de la conserva .\nEsa publicación presentouse onte nesa fábrica na que Juan Fernández pasou tantas horas da súa vida, hoxe reconvertida nun centro de interpretación da conserva destinado a gardar a memoria deses tempos. Con Fernández Casal e co alcalde Manuel Vázquez estivo unha boa representación dos veciños da Illa, moitos deles tamén antigos traballadores das fábricas. Incluso os dous mozos da foto de portada que, cuns poucos quiliños máis, non quixeron perder ese momento.\nO rexedor destacou o traballo que fixo Juan Fernández para recuperar e contar ese «compendio de vivencias» que é o libro que onte se presentou, e agradeceu o traballo non só do autor, senón tamén de Juan Dios Chaves, ou Juan da Morena, que aportou moita da documentación e das anécdotas que configuran este traballo. Del tamén se acordou Fernández Casal, quen fixo unha intervención cun «forte contido emocional». Non en van ía falar de recordos, dunha época «moi afastada xa» pero non tanto como para que na Arousa aínda se lembre.\nO libro fala dos anos transcorridos entre principios da década dos cincuenta e o 1958, de cando se subhastaba no Campo, e de Francisco Faldrán, que conducía as poxas. «Hoxe nada queda daquelas fábricas. Só o recordo, que se vai esquecendo pouco a pouco». Por iso, para que non se esqueza, Juan Fernández, cando soubo da creación do centro de interpretación da conserva, cavilou que se cadra podía facer algo para que ese saber que só dan os anos e as vivencias non se perda. Así xurdiu este Anecdotario da conserva que lle quixo dedicar ás mulleres da Illa, «as miñas amigas, traballadoras da conserva», quenes tamén, a través das conversas, colaboraron á hora de ofrecer información para este libro. Por elas, tamén, o traballo está escrito en castelán, porque lle dixeron que lles resultaría máis doado lelo nese idioma.\nO Concello da Illa e Caixanova colaboraron na edición deste libro do que se editaron 2.000 exemplares. Quen asistiu onte á presentación puido xa facerse con un, e ata conseguir unha dedicatoria do seu autor. Os demais serán distribuídos polos domicilios do municipio.\nA Illa de Arousa News, María Santalla la voz de galicia, María Santalla, noticias, Un libro para as mulleres da Illa\nManuel Angel Guillan Gomez 14 diciembre, 2010 at 9:52 pm Responder\nUnha gran paxina e o mellor interpetre que podia ter, Alejandro Moreira unha gran persoa e amigo, unha boa idea a do sorteo, sorte a todos!!!


A recuperación do Imperio e a desaparición dos traballadores - CIG: Confederación Intersindical Galega\n12 Abril 2021 02:35\nA recuperación do Imperio e a desaparición dos traballadores\nJames Petras - 29 Mai 2018\nA suposta “recuperación da economía” posterior á desfeita financeira de 2008-2009 tivo un sinal de clase: as elites empresariais e inmobiliarias recibiron un rescate superior aos 2 billóns de dólares mentres máis de 3 millóns de fogares de clase traballadora eran desafiuzados e desaloxados das súas vivendas\nNerón tocaba a lira, Obama botaba unhas canastras e Trump tuiteaba mentres os seus imperios ardían.\nOs imperios entran en decadencia ou se expanden en función, basicamente, das relacións entre gobernantes e gobernados. Hai varios factores determinantes, entre os que se inclúen: 1) a renda, a terra e a vivenda; 2) a evolución do nivel de vida; 3) o aumento ou descenso da taxa de mortalidade; e 4) a diminución ou aumento das familias.\nAo longo da historia, os imperios en expansión incorporaron a poboación ao imperio, distribuíndo ás masas unha parte dos recursos espoliados, proporcionándolles terras, arrendamentos reducidos e vivendas. Os grandes terratenentes que tiñan que facer fronte aos mozos veteranos ao seu regreso das guerras evitaban unha excesiva concentración da terra para evitar os disturbios nos seus feudos.\nOs imperios en expansión melloraban as condicións de vida, pois labregos, artesáns, mercadores e escribentes atopaban emprego cando a oligarquía daba rédea solta ao seu consumo ostentoso e medraba a burocracia que administraba o imperio.\nUn imperio próspero é causa e consecuencia do aumento nas familias e no número de plebeos sans e educados que serven aos gobernantes e son mantidos por eles.\nPola contra, un imperio en decadencia saquea a economía interna e concentra a riqueza a expensas da man de obra, ignorando o declive da súa saúde e da súa esperanza de vida. Como consecuencia, os imperios en decadencia ven medrar a taxa de mortalidade; a propiedade de terras e vivendas concéntrase nunha elite de rentistas que viven grazas a unha riqueza que adquirida inmerecidamente por herdanza, froito da especulación ou das rendas, que degrada o traballo produtivo baseado na pericia e os coñecementos.\nOs imperios en decadencia son causa e consecuencia da deterioración das familias, compostas con frecuencia de traballadores adictos aos opiáceos que sofren o aumento da desigualdade entre eles e os seus gobernantes.\nA historia do Imperio americano ao longo do último século encarna á perfección a traxectoria da expansión e caída dos imperios. O último cuarto de século é un bo exemplo das relacións entre gobernantes e gobernados en plena decadencia do imperio.\nAs condicións de vida dos estadounidenses deterioráronse a toda velocidade. As empresas deixaron de cotizar as pensións e reduciron ou eliminaron a cobertura sanitaria dos seus traballadores, e viron rebaixados os seus impostos de sociedades, o que redunda nunha mingua da calidade da educación pública.\nNos últimos vinte anos, os salarios que perciben a maior parte dos fogares estancáronse ou reducíronse; os gastos en sanidade e educación arruinaron a moitos, e converteron os graduados universitarios en escravos das súas débedas a longo prazo.\nEn EUA, o acceso á propiedade da vivenda para menores de 45 anos diminuíu do 24% en 2006 ao 14% en 2017. Ao mesmo tempo, os alugueiros disparáronse, especialmente nas grandes cidades de todo o país, e na maioría dos casos absorben entre un terzo e a metade dos ingresos mensuais.\nAs elites empresariais e os seus expertos inmobiliarios desvían a atención cara ás desigualdades “interxeracionais” entre pensionistas e novas empregados asalariados, en lugar de recoñecer o aumento da desigualdade entre altos executivos e traballadores e pensionistas, os ingresos dos cales pasaron de 100 a 1 a 400 a 1 nas tres últimas décadas.\nTamén aumentaron as diferenzas na taxa de mortalidade entre a elite empresarial e os traballadores, pois os ricos cada vez viven máis anos sen perder a saúde mentres os traballadores sofren un descenso na esperanza de vida ¡por primeira vez na historia de Estados Unidos! Grazas aos ingresos procedentes de beneficios, dividendos, aumento dos xuros, etc., os ricos poden pagar o elevado custo da medicina privada e prolongar a súa vida, mentres a millóns de traballadores sonlles receitados opioides para “reducir a dor” e precipitalos unha morte prematura.\nOs nacementos descenderon como consecuencia da carestía da sanidade e da carencia de escolas infantís e baixas por maternidade ou paternidade remuneradas. Os últimos estudos revelaron que 2017 tivo o menor número de nacementos en 30 anos. A suposta “recuperación da economía” posterior á desfeita financeira de 2008-2009 tivo un sinal de clase: as elites empresariais e inmobiliarias recibiron un rescate superior aos 2 billóns de dólares mentres máis de 3 millóns de fogares de clase traballadora eran desafiuzados e desaloxados das súas vivendas polos financeiros que adquiriran as súas hipotecas. O resultado: un aumento acelerado de persoas sen fogar, especialmente nas cidades con maiores índices de recuperación da crise.\nProbabelmente, os factores que produciron este descenso da maternidade e aumento da mortalidade son a falta de vivenda e os desorbitados prezos dos alugueiros de apartamentos saturados, xunto cos salarios mínimos.\nO imperialismo expándese, o nivel de vida descende\nNas décadas posteriores á Segunda Guerra Mundial, a expansión no estranxeiro estivo acompañada no ámbito interno polo abaratamento da educación superior, hipotecas a prezos razoábeis que facilitaban a propiedade dunha vivenda e melloras nas pensións e cobertura sanitaria a conta dos patróns. Porén, nas dúas últimas décadas a expansión imperial baseouse na redución forzosa do nivel de vida.\nO Imperio expandiuse e as condicións de vida empeoraron porque a clase capitalista evadiu billóns de dólares de impostos a través de paraísos fiscais, prezos de transferencia e exencións fiscais. Aínda por riba, os capitalistas recibiron inmensas subvencións públicas para infraestruturas e transferencias gratuítas de innovación tecnolóxica financiada polo Estado.\nNos nosos días, a expansión imperial baséase na deslocalización das multinacionais manufactureiras co fin de rebaixar os custos de man de obra, aumentando así a porcentaxe de traballadores de servizos mal pagos en Estados Unidos.\nO empeoramento das condicións de vida da maioría é consecuencia da reestruturación do Imperio, a instauración dun sistema tributario regresivo e a redistribución das transferencias de gasto público con fins sociais do Estado do benestar a subvencións e rescates ao sector inmobiliario e financeiro.\nNas súas orixes, o imperialismo levaba aparellado un contrato social explícito coa man de obra: a expansión estranxeira compartía beneficios, impostos e ingresos coa forza de traballo a cambio do apoio político dos traballadores á explotación económica imperial no exterior, o saqueo de recursos e o servizo destes nas forzas armadas do imperio.\nO contrato social viña condicionado polo equilibrio relativo de poder: a maioría dos obreiros fabrís, do sector público e os traballadores especializados estaban sindicados. Pero este equilibrio de poder nas relacións de clase baseábase na capacidade da forza laboral para participar activamente na loita de clases e, así, presionar ao Estado. É dicir, o imperialismo e a estrutura do benestar baseábanse por completo nunha serie específica de condicións intrínsecas do pacto social.\nCo tempo, a expansión imperial tivo que enfrontar limitacións no exterior procedentes da oposición que presentaban grupos nacionalistas ou socialistas, creando as condicións para a deslocalización do seu capital no estranxeiro. Os rivais do imperio en Europa e Asia comezaron a competir polos mercados exteriores, obrigando a Estados Unidos a aumentar a súa produtividade, reducir custos laborais, deslocalizar no estranxeiro ou reducir beneficios. Estados Unidos elixiu reducir as condicións de vida internas e sacar a súa produción ao estranxeiro.\nOs dirixentes sindicais distanciáronse doutros movementos xerais de base e, ao carecer dun movemento político independente, estar abeirados pola corrupción e comprometidos cun acordo social en vías de desaparición, foron reducíndose en volume, incapaces de formular unha nova estratexia combativa que substituíse o pacto social. A clase capitalista adquiriu control total das relacións de clase e, por conseguinte, comezou a decidir unilateralmente os termos da política fiscal, o emprego, as condicións de vida e, o máis importante, o gasto público.\nOs gastos militares para o mantemento do imperio creceron en proporción directa á redución de subsidios sociais. Os grupos rivais de poder pelexábanse para conseguir a súa parte dos orzamentos capitalistas e decidir as prioridades político-militares. Os imperialistas económicos competían ou uníanse aos imperialistas militares; os neoliberais de libre mercado competían cos militaristas polos mercados exteriores en busca da ocupación de máis territorios, novas conquistas, mercados pechados e clientes submisos. As estruturas de poder rivais competían para ditar as prioridades imperiais -as poderosas redes sionistas urdían guerras rexionais favorábeis a Israel mentres as multinacionais intentaban impulsar a súa expansión político-militar en Asia (China, A India e os mercados do sueste asiático)-.\nFaccións rivais das elites monopolizaban orzamentos, impostos e gastos comprimindo as condicións de vida da forza laboral. As clases imperialistas pactaron entre elas, a calidade e cantidade de traballadores diminuíu. Pero os descendentes desas elites asistían ás mellores escolas e aseguraban os mellores postos no goberno e a economía.\nOs privilexios e o poder non produciron triunfos imperiais. China soubo integrar os seus programas educativos e traballadores cualificados no traballo produtivo e tirar partido diso. Pola contra, os graduados estadounidenses traballan en postos financeiros parasitos e lucrativos, non en sectores da ciencia, a enxeñaría e a asistencia social. Os graduados na academia militar crearon redes de “comandantes” que perdoan os abusos sexuais, adestran e ascenden a oficiais que lanzan mísiles sobre centros de poboación e adestran a capitáns da armada especializados en colidir os seus buques.\nOs graduados na Ivy League*conseguiron monopolizar os altos cargos no goberno e levaron a Estados Unidos a guerras interminábeis en Oriente Próximo, multiplicaron os nosos adversarios, inimizaron os nosos aliados e gastaron billóns de dólares en guerras que favorecen a Israel, no canto de dedicalos a axudas sociais e salarios máis elevados para os nosos traballadores. E, si, é verdade, a economía estase recuperando... mais ás persoas vailles peor.\n*NT: Grupo de oito prestixiosas universidades privadas de Estados Unidos, moi elitistas, entre as que se atopan Harvard, Yale, Columbia e Princeton.\n[Artigo tirado do sitio web Rebelion, do 28 de maio de 2018]


Vieiros: Galiza Hoxe - "Escollín mercar un barco no canto dunha moto para ir á clase"\nA VELA EN PROFUNDIDADE (PARTE 3)\n"Escollín mercar un barco no canto dunha moto para ir á clase"\nAntón Paz, campión olímpico de vela na clase tornado, falou con Vieiros sobre o presente e futuro da vela, tanto a nivel de competición como de iniciación.\nPablo García Martínez - 17:30 26/01/2009\nTags: Antón Paz deporte vela\nAntón Paz retocando as velas durante os últimos Xogos Olímpicos\nDende que se instala de xeito definitivo en Vilagarcía, con só 11 anos, a vela comezou a coller cada vez máis peso na vida de Antón Paz. Igual que a maioría de mozos e mozas, Paz comezou navegando nun pequeno barco da clase optimist e foi progresando até ganalo todo na clase tornado. Agora atópase nunha fase de merecido descanso, e aínda non ten moi claro cara onde vai evolucionar a súa carreira.\nCando comezaches a practicar a vela?\nEmpecei facendo un curso con 11 anos pero naquel momento non me enganchou. Con 14 anos repetín, gustoume e a partir de entón comecei a competir con ganas.\nEn que momento decidiches adicarte dun xeito máis serio a isto?\nDe pequeno facía moitos deportes. Até os 18 tamén practiquei o fútbol e o baloncesto. Comecei a tomar a vela máis en serio cando decidín pasarme a unha clase olímpica. A partir dese momento xa o vía como algo máis profesional.\nMais é unha disciplina en que, como deportista, resulta difícil gañar a vida, non é?\nCando tentas conseguir unha medalla debes ter unha dedicación total. Pode ser difícil, porque te fas profesional pero se non tes resultados non consegues vivir da vela. A situación pode chegar a ser crítica.\nNon pensas que aínda hoxe a vela segue sendo un coto vedado a parte importante da sociedade?\nDepende un pouco do lugar e tamén do tipo de club. En Vilagarcía é un club que non require unhas cotas altas. Eu, por exemplo, non me considero dunha familia de clase alta, simplemente elixín a vela e coido que é unha cuestión de sopesar as posibilidades. Escollín mercar un barco no canto dunha moto para ir ao instituto, como facían outros. No noso país hai cada vez máis conciencia na administración para instar aos clubs a que dean a posibilidade de navegar a xente que non podía. Aquí en Vilagarcía temos un claro exemplo coas escolas municipais, onde lle permitimos a nenos de oito ou 10 anos introducirse durante os últimos catro meses do curso na práctica da vela, e todos os anos chegamos a ter entre 80 e 100 rapaces e rapazas.\nNon tes a impresión de que seguen a ser moitos os mozos que non practican, non poden practicar ou en ocasións nin sequera coñecen moito o deporte?\nDeportes como o esquí, o golf, a vela e algún outro vanse aproximando cada vez máis ás clases medias da nosa sociedade e iso permite que a xente teña cada vez maior interese neles. Un dos puntos máis importantes é facelos accesíbeis a todos os petos, e penso que estamos no camiño. Ademais, ultimamente estáselle dando cobertura a grandes eventos que se produciron en Galiza ou noutros lugares do estado, e isto tamén axuda a aumentar a curiosidade da xente polo noso deporte.\nAntes falabas das escolas municipais que están a triunfar en Vilagarcía. Que outras actuacións están a levar as administracións para fomentar o aumento de navegantes?\nNo tema das infraestruturas destaca que se vai poñer en breve a funcionar o CGTD, aquí en Vilagarcía. Este espazo estará adicado de xeito concreto á vela, e agardo que se erixa nunha referencia para os equipos do país. Eu penso que este centro vainos permitir, por exemplo, ter un equipo pre-olímpico galego de aquí a dous anos, máis ou menos.\nOs teus maiores éxitos deportivos chegáronche acompañados por Fernando Echávarri. Como vos coñecestes?\nCoñecémonos pola necesidade de cambiar que tiñamos os dous. Eu navegaba na clase europa e quería dar o salto a unha modalidade olímpica, e Fernando competía en láser, pero estaba un pouco limitado polo seu peso. Non nos coñecíamos pero fomos traballando e o importante foi que tiñamos un obxectivo común: estar nuns Xogos Olímpicos.\nCal é o segredo dos éxitos que apañastes nos últimos tres anos?\nA clave estivo no duro traballo feito despois do duro golpe que supuxo quedar en Atenas á porta da medalla. Normalmente, despois duns Xogos Olímpicos a xente toma un largo período de tempo para descansar, mais nós só descansamos un mes e poñémonos a traballar moi duro coa ambición de poder reflectir a nosa calidade. Adestramos forte e iso, unido á experiencia, fixo que subísemos até o primeiro lugar da listaxe mundial e que nos mantivésemos alí durante moito tempo.\nAgora a clase tornado deixa de ser olímpica. Cales son así as vosas perspectivas de futuro?\nComo parella fáisenos difícil atopar outra clase olímpica. Fernando agora está encamiñando a súa preparación máis cara aos grandes cruceiros, como a Volvo Ocean Race. Eu en troques vou comezar un período de descanso e despois aínda non sei seguro o que farei. Unha posibilidade é navegar na clase 49er, que se adapta bastante a min. Todo sería buscar un patrón de aquí, de Vilagarcía, co que nos compaxinemos ben, e comezar a navegar aproveitando as instalacións coas que contaremos dende comezos do mes que vén.\nA vela segue a estar fóra do alcance de moitos petos\nUn club náutico por cada catro concellos\nAntón Paz e Fernando Echávarri durante os últimos Xogos Olímpcios


PORTOS DE GALICIA E O CONCELLO DE RIBEIRA ASINAN O CONVENIO PARA A REMODELACIÓN DA FACHADA MARÍTIMA DE RIBEIRA\nO ente público financiará os traballos con 580.000 euros e a Administración municipal dirixirá e executará a obra\nO obxectivo do proxecto é reordenar o paseo das Carolinas e o parque García Bayón, dando prioridade aos peóns fronte ao tráfico rodado, e executar un carril bici ao longo de toda a fachada marítima do casco urbano\nO prazo de execución das actuacións é de cinco meses a contar desde a contratación dos traballos\nSantiago, 22 de abril de 2019.- O presidente de Portos de Galicia, José Juan Durán, e o alcalde do concello coruñés de Ribeira, Manuel Ruiz, asinaron esta mañá o convenio que crea o marco xurídico preciso para a remodelación da fachada marítima do municipio ribeirense, un acto que foi presidido pola conselleira do Mar, Rosa Quintana. Dito convenio, autorizado o mes pasado polo Consello da Xunta, regula as obrigas de ambas administracións de cara á execución das obras que contan con partida orzamentaria para o actual exercicio.\nO convenio regula a colaboración entre o Concello de Ribeira e Portos de Galicia como ente adscrito a Mar, no que atinxe ás actuacións no dominio público portuario de remodelación da fachada marítima de Ribeira coa unión mediante carril bici da infraestrutura existente no Touro coa do Coroso, o paseo das Carolinas e o parque García Bayón. O importe total das obras ascende a 580.000 euros, IVE incluído, que serán financiados por Portos de Galicia en dúas anualidades xa consignadas nos orzamentos de 2019 e 2020. Pola súa parte, o Concello de Ribeira foi o encargado da elaboración do proxecto de obra e corresponderalle tamén a súa licitación e dirección.\nO obxectivo fundamental deste proxecto é reordenar o paseo das Carolinas e o parque García Bayón, dando preferencia ao peón fronte ao tráfico rodado e conferíndolle aos viais o carácter urbano que lle corresponde. Inclúese ademais a execución dun carril bici ao longo de toda a fachada marítima do casco urbano.\nAs obras teñen un prazo de execución de cinco meses que comezarán a contar unha vez contratados os traballos, logo da sinatura do convenio entre ambas partes. A actuación supón a resposta a unha demanda histórica desta localidade pola súa repercusión para o conxunto da cidadanía, que axuda á integración entre o porto e a vila e mellora a explotación portuaria.