Modelo Burela de atención á diversidade | Eduga\nInicio » Modelo Burela de atención á diversidade » Modelo Burela de atención á diversidade\nBernardo Penabad Rei\nA idea de aplicar o Modelo Burela de atención á diversidade formulouse nos meses de maio e xuño de 2014. O impulso definitivo produciuse a raíz dunha mesa redonda coa profesora Nicola Berminghan, que se desprazou á Mariña durante o proceso de investigación para a súa tese doutoral centrada no grao de integración (ou de falta de integración) da mocidade inmigrante de orixe caboverdiana.\nNa sesión de "posta en común" expúxose a situación nuns termos substancialmente coincidentes con estes: os centros educativos da localidade recibían alumnado inmigrante desde había case 35 anos (1980-2014) e o resultado da experiencia era positivo porque "non suscitan problemas de convivencia; son persoas obedientes, que pasan polo sistema escolar sen crearen conflitos”.\nEscoitada esta visión panorámica, a investigadora formulou varias preguntas moi pertinentes: por que motivo os inmigrantes estaban concentrados nos primeiros cursos de ESO, por que o seu número descendía ao final da etapa, por que case desaparecían no bacharelato e por que había tantos na aula de psicoloxía terapéutica, en FP Básica e nos ciclos medios.\nDado que a aplicación do Modelo Burela durante dez anos (2004-2014) nos sensibilizou con este tema, emprendemos unha iniciativa educativa encamiñada na dirección da integración con base na interculturalidade.\nPor razóns de pragmatismo, pensamos en redactar un proxecto didáctico e implementalo nun grupo de diversificación curricular de 3º de ESO. Tratábase de verificar a viabilidade do proxectado para, en caso positivo, convertelo en referente para o conxunto da comunidade educativa.\nEn xuño fixemos a distribución de grupos e así tivemos tempo para matizar o proxecto pensado para atender un máximo de dez alumnos e alumnas, a maioría de procedencia inmigrante, sen as competencias básicas e con moita desmotivación e pouco ou nulo apoio familiar para o estudo.\nA catro días do inicio do curso, recibimos a visita dun cidadán senegalés que desexaba matricular un fillo, que acababa de chegar. Obviamente, non existindo no centro oferta de Grupo de Adquisición de Linguas, a mellor opción era o PDC, porque entre sete podería ser mellor atendido que entre os vinte e tantos dos grupos convencionais.\nEn reunión co pai do rapaz, constatamos o interese paterno en escolarizalo e, aceptada a matrícula, citamos o mozo co fin de coñecelo e poder facerlle unha mínima avaliación inicial antes do comezo do curso.\nOs resultados do primeiro contacto foron moi positivos. As súas palabras soltas en francés foron providenciais. Entre elas e a mímica produciuse unha boa comunicación. Mais, vistas as circunstancias, necesitábanse adaptacións urxentes tanto na distribución horaria como na programación. A tres días do comezo, refixéronse tres horarios e dúas compañeiras afectadas aceptaron asumir dúas horas semanais a maiores para que o profesor de PDC á súa vez dispuxese de cinco para dispensar unha atención personalizada para o novo alumno ("e para outros que poderán chegar en circunstancias semellantes"). Todas as partes implicadas colaboraron e comezouse con ilusión.\nNa presentación o grupo estaba formado por sete alumnos e alumnas, seis de orixe inmigrante (cinco de Cabo Verde, unha de Colombia e o senegalés xa aludido). Un -o de nivel máis avanzado- era repetidor de 3º de ESO, cinco promocionaban de 2º de ESO coa maior parte das materias reprobadas e o senegalés coñecía só un vocabulario mínimo en francés, lingua que non lía nin escribía.\nEntre o 19 e o 27 de setembro foi tempo suficiente para comprender a realidade. Por unha banda un conxunto de mozos desmotivados, con moi baixa autoestima e unha frustración enorme; un colectivo con evidentes problemas de convivencia, con frecuentes agresións verbais non identificadas como tal; un grupo no que parece imposíbel conseguir algún momento de concentración. Doutra banda, un rapaz "novo", que non coñece ninguén no grupo, que é incapaz de pronunciar unha palabra, mais que se sorprende ao visualizar o ambiente. Aínda por outro, un profesional da educación que, con case trinta anos de experiencia, se sente desbordado.\nEsta era a realidade e con ela non se podía aplicar a programación. Gustase ou non, o sentido común impuña facer unha segunda reestruturación -a día 1 de outubro- que debía ser profunda e rápida.\nA primeira medida foi de tipo humanístico: a atención ao recén chegado durante o recreo. Falamos cun dos seus colegas e pedímoslle que fixese de anfitrión.\nA Vicedirectora fixo xestións para conseguir libros de texto e material escolar destinado a un alumnado sen posibilidade de acceder a eles.\nSimltaneamente, citamos as familias e explicámoslles que:\nera necesario afrontar o absentismo escolar.\no alumnado debía chegar ao centro con puntualidade.\ndebían manter comunicación fluída entre casa e escola\nen caso de se detectaren situacións de abandono, se solicitaría a mediación dos servizos sociais do concello.\nObviamente, a cuarta medida foi introducir a programación didáctica -na súa versión xa adaptada- nun caixón.\nRepensamos o proceso e formulamos novos obxectivos, neste caso centrados na nosa realidade. Tomamos esta determinación, dada a evidencia de que era imposíbel comezar cos obxectivos de ESO sen antes pasar por unha etapa transitoria.\nEstes eran os novos obxectivos:\nFavorecer a integración\nraballar as competencias básicas en lectoescritura e cálculo\nEliminar o absentismo escolar;\nFomentar o sentido da responsabilidade\nFomentar a convivencia intercultural e interracial no desenvolvemento de actividades extraescolares\nIncentivar a súa participación nas actividades sociais da vila\nConseguir recursos económicos para cubrir necesidades básicas.\nEspecificamente para o alumno senegalés, propuxémonos:\nXestionar a regularización da súa situación administrativa.\nXestionar a súa incorporación ás escolas deportivas municipais.\nIniciar o proceso de alfabetización.\nEnsinarlle a manexar o diñeiro.\nA disponibilidade horaria para atender o novo alumno facilitounos traballar de forma dinámica e o docente foi tamén educador social e mediador entre o alumnado, o centro e outras entidades.\nTras esta revolución, por fin tiñamos a sensación de estabilidade. No "mini-grupo de referencia" practicábase a didáctica da concentración apoiándonos na lectura grupal en voz alta, perdíase a vergoña a ler e comezábase a escribir formando cláusulas.\nMentres tanto, “o novo” repasaba sumas e restas, practicaba o alfabeto copiando na súa libreta breves enunciados e visualizaba mapas para diferenciar os océanos e os continentes. Como era moi rápido, acababa as súas tarefas nuns minutos e despois non se lle podía mandar facer outras, porque aínda non tiña autonomía, e aburríase. Entón comezou a mostrar os seus coñecementos de xeografía diante de toda a clase e a manifestación pública de todas esas aprendizaxes non só foi boa para a súa autoestima e para a dos docentes; tamén para os compañeiros.\nFóra da clase ordinaria do Ámbito de Comunicación, o traballo de alfabetización acelerada daba resultados moi bos. Mais esta "normalidade" tiña os días contados. Na segunda semana de outubro tivemos que "adoptar" un novo alumno inmigrante, na terceira chegounos outra moza na mesma situación e en decembro outro.\nNestas circunstancias de diversidade, iniciamos unha nova etapa baseada no cooperativismo. O departamento de Orientación impulsou un Grupo de Traballo en que se inscribiron unha decena de docentes. O obxectivo era aproveitar esta experiencia para elaborar un plan de atención específica mozas con necesidades educativas básicas. Tratábase de programar non só para alumnado de incorporación tardía senón tamén para aquel que estivese en risco de exclusión. Ao mesmo tempo, tratábase de organizar un horario de atención fóra da aula común.\nApoiándonos no Grupo de Traballo, actividade formativa do CFR de Lugo, preparamos actividades de comunicación audiovisual; fixemos materiais educativos destinados ao ensino do sistema de numeración e das operacións básicas; e o profesor orientador abriu unha nova fronte de interlocución cos servizos sociais, o centro de saúde e o hospital.\nInspirados na "tutoría de socialización" practicada nos recreos, fraguouse a idea de promover o cooperativismo entre o alumnado. Aproveitando o espazo de radio escolar, fixemos prácticas de produción, redacción, locución, realización e postprodución. Relacionámonos, aprendemos e tivemos a sorte de gañar un premio de Educación sen fronteiras (EDUCO) que nos axudou a cubrir necesidades básicas.\nComo resultado do avance, no mes de marzo dous alumnos de reforzo incorporáronse ao grupo durante un mínimo de catro das oito horas semanais de docencia do Ámbito Científico. Certo é que o nivel do grupo seguía sendo baixo, mais non menos certo era que pasar de facer sumas e restas a operar con potencias, raíces, ecuacións de primeiro e segundo grao e mesmo sistemas, era un mérito moi importante. A medida inclusiva resultou moi boa tanto para os incorporados como para o grupo.\nEn abril o profesor de FOL, Manuel Carreira Simón, sumouse á cooperativa e facilitou o desdobramento do grupo durante catro horas semanais durante a docencia do Ámbito de Comunicación. Desde ese momento, avanzamos máis rápido na comprensión da linguaxe abstracta e os dous alumnos e a alumna restantes puideron reforzar as capacidades de lectoescritura e comezaron a traballar cos medios de comunicación (especialmente cos informativos de televisión).\nIsto significou que durante un período de dous meses (de mediados de abril ao final de curso) puidemos aplicar o Modelo Burela de atención á diversidade, sobre cuxa base se fixo a planificación horaria e a distribución de recursos humanos para o curso 2015-2016, no que se están conseguindo melloras substanciais (nomeadamente no referente á xestión e organización do centro) grazas á implicación da Xefa de Estudos (María José Andión Fontela), da nova profesora orientadora (María Jesús Permuy) e dun equipo de catro profesoras, dúas do ámbito humanístico e outras dúas do científico.\nITEGRACIÓN DE INMIGRANTES


Dende a Limia | 30 de octubre de 2019\nOs candidatos, nunha visita á comunidade de regantes de San Salvador, no Concello de Porqueira, pediron tamén que a Confederación Hidrográfica do Miño-Sil procure unha tramitación máis áxil das autorizacións para que os agricultores podan executar sen máis demoras as obras necesarias.\nO Partido Popular esixiu hoxe que o Goberno central priorice os investimentos para o regadío da Limia, así como tamén que a Confederación Hidrográfica do Miño-Sil procure unha tramitación máis áxil das autorizacións para que os regantes podan executar sen máis demoras as obras necesarias.\nAsí o demandaron os candidatos populares ao Congreso -Ana Vázquez e Celso Delgado- e ao Senado –Carmen Leyte e Francisco Fernández- durante a visita que esta tarde realizaron á comunidade de regantes de San Salvador de Sabucedo, no Concello de Porqueira, unha das catro afectadas na comarca por este proceso xunto coas comunidades de Corno do Monte, Ganade-Lamas e Alta Limia. Unha visita na que estiveron acompañados pola alcaldesa de Porqueira, Susana Vázquez, e polo portavoz popular en Xinzo, Antonio Fernández.\nOs candidatos do PP constataron que a modernización dos regadíos na Limia é fundamental para conseguir que esta comarca, a zona agrícola máis importante de Galicia, se convirta nun referente de compatibilidade entre unha xestión ambiental axeitadade e o futuro económico do sector.\nNesta liña, chamaron a atención sobre a necesidade de impulsar o plan de regadío da Limia desde dúas frontes. Por unha banda, sinalaron, esixir ao Goberno central que priorice os investimentos neste proxecto. En segundo lugar, trasladar á Confederación Hidrográfica do Miño Sil a necesidade de procurar unha tramitación máis áxil de todo este proceso, polas dificultades que se están a encontrar os regantes como consecuencia dos complexos requerimentos do organismo de conca.\nO plan de regadío da Limia experimentou en marzo pasado un novo adianto coa publicación, por parte da Consellería de Medio Rural, da Declaración de Impacto Ambiental (DIA), o que permitirá facer as modificacións nos proxectos dos catro regadíos, cun total de 42 captacións. Unha vez coñecidos os puntos exactos, os trámites continuan agora coa intervención da Confederación Hidrográfica, para o cal cada comunidade de regantes terán agora que elaborar unha listaxe definitiva da superficie total e propiedade das parcelas que entrarán no regadío e asegurar a dispoñibilidade destes terreos para executar as obras necesarias.\nOs candidatos subliñaron por último o impulso que se lle está a dar ao sector agrícola desde as administracións, por un lado coa Xunta de Galicia a través da comisión de seguemento dos regadíos e xa desde o ámbito dos cultivos coa implicación da Deputación de Ourense co Instituto do Campo\nPuede ver este artículo en la siguitente dirección /articulo/xeral/partido-popular-esixira-ao-goberno-central-priorice-investimentos-regadio-da-limia/20191030223956018181.html


Eliseu Mera releva Dolores Rego na dirección do IES de Valga | IES de Valga\nInicio » Blogues » blogue de » Eliseu Mera releva Dolores Rego na dirección do IES de Valga\nEliseu Mera releva Dolores Rego na dirección do IES de Valga\nXov, 02/07/2020 - 09:59 — IES de Valga\nA que foi directora do IES de Valga durante os dous últimos cursos, Dolores Rego, deixa o seu cargo voluntariamente sendo substituída por Eliseu Mera, que ocupaba a vicedirección do centro. No equipo entrante manteñen os seus cargos a xefa de estudos, Beatriz Lloret, e o secretario, Jesús López, incorporándose na vicedirección Ana Bueno.\nRego salienta “o traballo diario de todos os membros da comunidade educativa, alumnado, profesorado, familias e o Concello para que o alumnado de Valga acade a formación necesaria para acceder ao mercado laboral ou a outros estudos seguindo os seus intereses”. Á marxe da formación académica valora a importancia “de formar parte dunha sociedade plural, crítica, diversa, solidaria e, algo que nunca se debe dar por feito, igualitaria”.\nO director entrante agradece o “inmenso esforzo” realizado por Rego durante os dous anos do seu mandato e a confianza que mostrou nel durante este período de “intensa colaboración”. Sinala que o IES de Valga é un centro “con magníficos resultados no Bacharelato, nos seus ciclos formativos, pois o Ciclo Superior de Construcións Metálicas ten unha taxa de inserción laboral de máis de oitenta por cento” e salienta a forte aposta polos diversos programas de atención á diversidade. Porén, acha que estes datos non son suficientemente coñecidos pola sociedade valguesa e sitúa como obxectivo que esta sinta o IES “tan seu como a Banda de Música ou o Belén de Valga”.


Carles Cané, investigador do Centro Nacional de Microelectrónica do CSIC | Consumer\nCarles Cané, investigador do Centro Nacional de Microelectrónica do CSIC\n«Nun futuro os alimentos incorporarán unha certificación de calidade baseada no seu seguimento microelectrónico»\nPara a industria alimentaria o proceso que leva a un produto da granxa á mesa é tan importante como o alimento en si mesmo. Por iso é polo que se traballe en fórmulas que aseguren que os procesos industriais funcionan adecuadamente. O uso de chips ou, o que é o mesmo, a aplicación da microelectrónica en alimentación, pode contribuír a este obxectivo. O Centro Nacional de Microelectrónica participa do primeiro gran proxecto europeo desta característica, denominado Good Food. A posta en marcha do proxecto Good Food permitirá ao CSIC coordinar a elaboración dunha listaxe dos principais residuos a controlar nos alimentos. O proxecto engloba a 10 países e ten un orzamento de 17,5 millóns de euros. Desde o Centro Nacional de Microelectrónica, situado no campus da Universidade Autónoma de Barcelona, Carles Cané aplica os seus coñecementos en microsistemas informáticos para detectar residuos de pesticidas, fármacos e patógenos.\nComo xurdiu a iniciativa do proxecto Good Food?\nOs avances en microelectrónica e na elaboración de circuítos integrados (chips) abarcan cada vez máis campos da vida cotiá. Ao noso grupo parecíanos unha incongruencia que se estandarizase o uso de chips controladores de calidade e seguridade en pezas de coches, naves aéreas, enerxía, medio ambiente ou mesmo electrodomésticos, sen achegarnos a un ámbito tan importante como o da agricultura e a alimentación. España é un país no que o sector agrícola e o alimentario ostentan un papel económico e industrial moi importante e pensamos que a aplicación da microelectrónica no devandito sector pode ser moi beneficioso tanto para produtores como consumidores.\nHai experiencias similares noutros países da nosa contorna, tamén con tradición agrícola e alimentaria?\nToman parte no proxecto uns 30 grupos de 10 países europeos, principalmente de países mediterráneos con gran tradición agrícola, como Francia ou Italia. En España houbo durante moito tempo un certo desencaixe entre as iniciativas agrícolas e as da industria alimentaria, e en certo xeito os chips agora ideados poden homologar os nosos produtos cos doutros países.\nPretender chipear todo o comestible para detectar problemas e garantir un mellor control antóllase complexo e difícil.\nOs nosos primeiros pasos foron coñecer de primeira man cales son os conflitos máis acusados que gandeiros, agricultores e industriais alimentarios expoñen conxuntamente nunha enquisa, e a partir de aí ensaiar unha aplicación en ámbitos moi concretos que poidan reportar un beneficio importante. A recolección dun alimento, o seu transporte, conservación ou empaquetado, ademais doutros procesos, van ser sistematicamente controlados a partir de chips dos que disporán as empresas que coidan de todos eses procesos e que son as primeiras interesadas en garantir a seguridade e calidade dos produtos á venda. Isto facíase antes tomando mostras cada certo tempo ou cada certa marxe de produción para validar que se facían ben as cousas; pero agora non se aplicará só a mostras senón ao total da produción.\nNon lle parece unha contradición que a agricultura europea volva ao orgánico e ao biolóxico e ao mesmo tempo opte por instaurar chips controladores aos seus produtos?\n«A aplicación da microelectrónica ao sector agrícola pode ser moi beneficioso tanto para produtores como consumidores»A agricultura biolóxica é posible que non requira deste tipo de controis porque a súa produción é menor e non pasa por tantos trámites. Non ten sentido certificar a ausencia de restos de pesticidas nos alimentos cando xa certificas previamente que non os utilizas. Pero parece lóxico que este sector tamén apoie o emprego de chips para garantir que quen cobren un espectro produtivo moito maior e non seguen as normas da agricultura biolóxica garantir tamén a seguridade e calidade dos seus produtos. Eu non vexo ningunha contradición.\nNon se trata de inserir chips nos alimentos, senón de organizar os procesos de maneira totalmente verificable, protocolizando os pasos seguidos e garantindo que todas as mazás dunha cesta cumpren cos mesmos requisitos, algo ata agora imposible de asegurar.\nDe face ao consumidor, que cambiaría por medio de iniciativas como Good Food?\nO consumidor acudirá ao seu lugar de consumo ou compra e seguirá vendo o mesmo produto, coa mesma aparencia, pero cunha certificación segundo a cal aquel produto se seguiu microelectrónicamente desde a súa recolección ata a presentación final ou envasado, cunha serie de tests que garanten a calidade e seguridade pretendidas. É como cos coches, que o fabricante garante que as súas pezas e mecanismos cumpren cunha determinada verificación, sen que o comprador vexa máis nada que o certificado da garantía.\nDe momento, que procesos contrólanse?\n«O proxecto Good Food centrouse inicialmente no control de residuos no leite, o viño, o peixe e a froita»Por mor da enquisa sobre as empresas máis representativas do sector, fixámonos primeiro no leite, o viño, o peixe e a froita. O noso traballo foi pór sensores específicos ao servizo dos problemas que se desexaba controlar; por exemplo, a detección de antibióticos no leite. Cando as vacas padecen mastitis os gandeiros trátanas con antibióticos e quen recollen o leite desas vacas non poden determinar in situ se hai presenza deses antibióticos no produto ordeñado.\nQue facemos, pois, coas vacas que padecen mastitis?\nTratalas, por suposto, pero cos antibióticos adecuados e seguindo as pautas para que eses antibióticos non pasen ao leite. Un bo control serve tanto de garantía ao consumidor como de optimización ao gandeiro.\nEse control tenaz, non desgusta aos empresarios?\nCando un empresario de automóbil garante que os seus coches teñen cinco estrelas de seguridade, vende máis. En Alemaña, por exemplo, ata os fabricantes de caldeiras recorren a certificacións de seguridade e calidade para situar mellor os seus produtos. Son os primeiros interesados en que se faga deste xeito; creo que poucos investimentos poden dar maior rendibilidade nos tempos que corren.\nE as administracións?\nNon é ningunha iniciativa privada, senón un proxecto colaborativo aprobado pola Comisión Europea que, por tanto, reflicte un interese das administracións públicas en que se siga por ese camiño. Superada a fase de viabilidade na que aínda nos atopamos, a nosa experiencia servirá para que se amplíe o espectro de control.\nCon todo, os científicos españois quéixanse de que a Administración non destina suficientes recursos aos seus proxectos.\nO feito de que a Comisión Europea escollese só seis proxectos de entre medio centenar significa que se valora moi positivamente a nosa experiencia e a nosa iniciativa. É obvio que a microelectónica aplicada ao medicamento sempre terá prioridade sobre as demais; pero, ao meu modo de ver, Good Food é unha vía de achegamento da investigación microelectrónica ao ámbito do consumidor e é reconfortante pensar que así se ve desde arriba. Máis diñeiro? Sempre poderiamos facer máis con máis recursos, non cabe dúbida, Non vou dicir que esteamos mellor que ninguén nin mellor que nunca, pero percibo que andamos pola senda correcta. Empezamos con pouco, e xa se dirá se debemos abarcar máis.\nA COMIDA TRANSPARENTE\n«Somos o que comemos», subliña Carles Cané ao termo da entrevista. Os códigos de barras poden non certificar aínda quen somos, pero si, polo menos, a esencia de canto comemos. Good Food ten como obxectivo o desenvolvemento e a aplicación de microsistemas ou sistemas miniaturizados que fagan posible o control da calidade e seguridade nos alimentos ao longo de toda a cadea de produción. Grazas ás características e vantaxes destes sistemas (menor tamaño e custo, maior rapidez de resposta, portabilidade, menor consumo de reactivos), pódense levar a cabo máis tests, a máis produtos, con maior fiabilidade e máis rápido.\nGood Food céntrase inicialmente en produtos como o leite e os seus derivados, a froita e os zumes, o peixe e o viño. Trátase, en resumidas contas, de «levar o laboratorio ao alimento, do campo ata a mesa».\nO esforzo está dabondo xustificado, tendo en conta que os posibles residuos a detectar e controlar nos alimentos son cada vez máis. Os antibióticos betalactámicos, o cloranfenicol, as tetraciclinas e as sulfonamidas, por exemplo, preocupan a moitas empresas lácteas que llas desexan desde hai tempo para contar con sensores que permitan detectar a súa presenza no momento de recoller o leite.\nCoñécese que a presenza de tales antibióticos no leite resulta nociva para a saúde do consumidor e, ademais, dificulta a produción de queixos ou iogures, xa que impide a proliferación das bacterias responsables da fermentación e a curación do produto. Good Food ofrece a estes produtores multisensores rápidos e fáciles de utilizar que permitirán detectar en 10 minutos a presenza deses antibióticos cando o leite é recollida na granxa, recentemente ordeñada e antes de incorporala ao camión de recollida.\nÁs empresas vitivinícolas, por outra banda, preocúpanlles os pesticidas do tipo de 2,4,6 triclorofenol, simazina, atrazina ou clozolinato. A presenza de pesticidas na uva e o viño obedece ao uso destes compostos no tratamento dos viñedos, pero tamén a residuos presentes na madeira dos barrís ou na cortiza do tapón (se as árbores ou a madeira foron así mesmo tratados). Neste caso, Good Food propón controlar mediante sensores desde a luz, a humidade ou a temperatura dos viñedos, ata a existencia de pesticidas nas barricas ou o ambiente das adegas. Desa forma poderanse analizar automaticamente os resultados e prever posibles problemas, como o risco de aparición de fungos en viñedos ou a presenza de residuos indesexables nas barricas. Esta experiencia está a levarse a cabo xa en Italia con excelente resultado.\nEn Good Food tamén se desenvolven microsistemas para a detección de emisións gaseosas dos alimentos, que poden servir para determinar o estado da froita conservada durante longo tempo en ambientes controlados ou a degradación do peixe. Os principais obxectivos son o desenvolvemento de sistemas para a detección conxunta do etileno (indicador do estado de madurez da froita) e o amoníaco (indicador de fugas no sistema de refrixeración das cámaras). No caso do peixe, as emanaciones que poden actuar como indicadores da perda de frescura son a TMA (trimetilamina), o amoníaco e o TVB-N (nitróxeno básico volátil).\nchips food-gl good-gl leche-gl microelectrónica-gl


O CDG leva dúas funcións do espectáculo "As dunas" ao Teatro Rosalía Castro da Coruña - AGADIC\nO Centro Dramático Galego (CDG) presenta este venres día 24 e o sábado 25 ás 20.30 horas no Teatro Rosalía Castro da Coruña As dunas, espectáculo resultante da obra escrita ad hoc por Manuel Lourenzo con dirección escénica de Quico Cadaval. Autor e director suman os seus talentos creativos na última produción da compañía pública á que ambos se refiren como "un cabaré sobre o paraíso perdido". Trátase dunha comedia cun destacado compoñente onírico que fala sobre especulación urbanística, ecoloxía, corrupción, amor, desamor e sexo.\nAs localidades para as representacións no Teatro Rosalía Castro poranse á venda, ao prezo de 13, 9, 7 e 6 euros, os mesmos días das funcións de 12.00 a 14.00 e de 18.00 a 20.00 horas. Ademais, e co obxectivo de promocionar esta produción no marco de "Espazos CDG", programa do que forma parte o teatro coruñés, o CDG realiza conxuntamente coa compañía galega de novo circo Pistacatro un espectáculo promocional que se desenvolverá o xoves 23 ás 12.00 horas na rúa peonil da praza de Lugo. Trátase dunha acción escénica na que se mestura circo, ritmo, música e humor para comunicar aos viandantes que a escena é algo próximo, divertido e sorprendente.\nDespois das dúas funcións na Coruña, o espectáculo viaxará a Vigo (Centro Cultural Caixanova, 29 e 30 de abril), Tui (Teatro Área Panorámica, 8 e 9 de maio), Vilagarcía de Arousa (Auditorio Municipal, 14 e 15 de maio), Ourense (Teatro Principal, 22 e 23 de maio), Narón (Pazo da Cultura, 29 e 30 de maio), Ribadeo (Auditorio Municipal, 7 de xuño) e Ferrol (Teatro Jofre, 13 de xuño).


Mestrado en Enxeñería Industrial - EEI\nEEI / Estudos / Mestrado en Enxeñería Industrial\nGarantir a adquisición das competencias necesarias para exercer a correspondente profesión.\nAdquirir unha ampla formación de carácter transversal e multidisciplinar para poder desenvolver de maneira plena e con todas as garantías calquera proxecto do ámbito industrial. A formación científico-tecnolóxica multidisciplinar adquirida polos Enxeñeiros Industriais permítelles abordar diferentes problemas de índole tanto tecnolóxico como de xestión nunha gran diversidade de sectores industriais.\nO Mestrado en Enxeñería Industrial está especificamente deseñado para preparar a enxeñeiros industriais, dotándoos dunha serie de competencias adecuadas ás esixencias da profesión que van desempeñar e para a que habilita o título.\nPódense consultar neste apartado: Competencias MEI.\nGrupo 2: Titulados dos restantes Graos do ámbito industrial da EEI\nTodos os alumnos deberán acreditar un nivel de inglés B1 ou equivalente para ser admitidos no Mestrado.\nFormulario declaración de intención de matrícula curso 2021/22\nCalendario Preinscripción e matrícula curso 2021/22


Nacho con Queixo (NcQ): September 2009\nArtistas e galenos\nAínda que, como todas as profisións, cada vez ten máis de técnica e menos de arte, o certo é que entre os médicos sempre existiu un grupo con certa... vea artística.\nCastelao sería un exemplo, aínda que non exerceu demasiado, ou Luis Martín Santos, pero por haber hai moitos. O caso é que, como lles toca lidar coa materia humana cando esta se atopa doente, iso lles afecta no seu exercizo plástico.\nA unha desas mentes médico-artísticas deulle pola reciclaxe de ferramentas de ciruxía, concretamente para a construcción de esculturas. Por algún motivo que non chego a comprender, a súa morte a familia decidiu doar esta obra á biblioteca de ciencias da saúde. Así que na terceira pranta, xusto ao saír do ascensor, podemos atopar esta sopresa.\nTentarei conseguir unha foto máis decente esta semana.\nPosted by Ignacio at 8:46 PM 2 comments\nPrestar atención á politica Usamericana presenta varias complexidades, a limitación do espectro político é unha delas, pero desde logo, ofrece grandes intres de diversión.\nEn palabras de Bill Maher: "os demócratas movéronse á dereita e os republicanos movéronse a un manicomio". E a verdade é que razón non lle falta. Para moitos votantes e, o que é máis grave, cargos republicanos, Obama é un comunista-musulmán-nazi-nacido en Kenya e pertencente a un grupo cristiano racista pro-negro. Moitos deses calificativos poden atoparse dentro do mesmo discurso.\nA cantidade de teorías que se lles escoitan a medios e políticos de extrema dereita supera os limítes da ficción, e a última é que Obama quere indiducir os nenos ao comunismo.\nResulta que mañá é o comezo do curso nas etapas non universitarias e o presidente decidiu ir a uns instituto en Virxinia e dar un discurso sobre a importancia da educación que será retransmitido a todas as escolas. Desde que se soubo o seu plan todo tipo de elementos do partido republicano deixaron voar a súa imaxinación. Deixo só unha pequena mostra de mans de Jim Greer, presidente do partido republicano en Florida:\n"Como pai de catro nenos, estou absolutamente horrorizado polo emprego de impostos en difundir a ideoloxía socialista do Presidente Obama. A idea de que nenos en idade escolar de todo o país vaian a ser forzados a ver ao Presidente xustificar os seus planos para o control gubernamental da sanidade, os bancos e as empresas de automoción; para incrementar os impostos en aqueles que xeran emprego, e xerar maior débeda que ningún outro Presidente; non só resulta exasperante, senón que vai en contra das crenzas da maioría dos Americanos, ademais de eludir aos pais Americanos mediante un abuso de poder invasivo".\nComo podedes imaxinar, esta polémica levou a moitas escolas a decidir non retransmitir o discurso do presidente, ou a deixar a decisión en mans dos país. O discurso, que se lerá mañá, xa está dispoñíbel na rede e, a verdade, pouco ten de argumentación socialista diante dos nenos. Para aqueles con paciencia, atópase aquí: http://www.whitehouse.gov/MediaResources/PreparedSchoolRemarks/\nPara aqueles sen ela, Obama di que é importante ter obxectivos na vida, que un ten que esforzarse para que as cousas vaian ben, que os EUA son como son grazas aos que viñeron detrás e serán como sexan no futuro grazas a eles, así que a currar polo país, deus vos bendiga e deus bendiga América...\nO certo é que os debates artificiais e o emprego das palabras socialismo e comunismo para automaticamente descalificar ao adversario, levan formando parte da vida política deste país unhas décadas. Así, en 1959, grupos de patriotas Dixiecrats reuníanse a protestar pola mistura de negros e brancos nas escolas.\nNótese a cordura na imaxe do neno abaixo á dereita levándose as mans á cabeza diante de tanta tolemia.


A. D. 20 septiembre 2020 14:56 h.\nValga Baño educación\nEstado das obras que se levan a cabo no centro educativo de Valga. CEDIDA\nAs obras de mellora non rematan e o PSOE local urxe unha solución. Un grupo de pais e nais farán chegar mañá o seu malestar á Consellería\nAs obras de remodelación do CEIP Baño-Xanza de Valga non remataron a tempo para o inicio do curso, aínda que o máis preocupante é que non parece probable que as instalación podan usarse nos próximos días cun mínimo de garantías de seguridade para o alumnado.\nO Concello indica que o asunto compete á Consellería de Educación, que non ofreceu todavía explicacións. A ANPA do centro manten, al menos públicamente, unha postura de calma e concesión de máis tempo a administración autonómica, e a empresa que executa as obras non da señais de poder solucionar o retraso.\nMentras, un grupo de pais e nais trasladaron a súa preocupación polas obras comezadas en agosto. En 10 días a Consellería de Educación comunicou dúas veces o retraso do comezo de curso. O primeiro por parte do equipo directivo, o día 8, afirmando que se mudaba a fecha do día 10 para o día 16. A última noticia chegaba o venres cara as 14.00 horas, cando se comunicaba aos pais que o comezo do curso se retrasaba ata o mércores 23, a pesar de asegurar o alcalde na reunión do día 14 que o curso se iniciaría o luns 21.\nEse grupo de país e nais contaron co apoio do grupo socialista municipal. A súa portavoz, María Ferreirós, argumentou que "as familias non poden seguir nesta incertidumbre, precisan ter seguridade e saber cando van poder mandar aos seus nenos e nenas con seguridade ao colexio. A falta de previsión, con dous retrasos, da Consellería é tremenda e pon en xaque a moitas familias que teñen que conciliar. A Consellería non pode dar máis largas. Teñen que ser claros, e se é inviable comezar as clases nun tempo razoable dar unha alternativa. Os nenos e nenas teñen que volver á clase, pero con total seguridade, algo que agora non se garante".\nAs obras atopanse prácticamente paradas, só con dous operarios. Este luns está prevista unha visita dos técnicos da Consellería ao colexio e tamén unha protesta por parte dese grupo de pais e nais que esixen unha solución.\nPreocupación polo retraso no comezo do curso no CEIP Baño-Xanza de...


Esta semana non fallaron. Os equipos da zona alta sacaron adiante os seus partidos e seguen coa súa particular loita unha xornada máis. A Sarriana mantén a liderado despois do seu cómodo triunfo ante o San Roque. Segue en zona de ascenso o Xove Lago, tras vencer pola mínima ao Foz nun derbi moi disputado. Esta vez, foi Juanjo Coello o que se mostrou decisivo en ataque. Riotorto e Chantada seguen moi preto deses postos de ascenso. Os de Labrada desfixéronse do Páramo pola mínima, ao igual que os do Sangoñedo. O conxunto chantadino ganou por 1-0 ao Bóveda. Mesmo resultado co que o Santaballés se levou os tres puntos ante a Pontenova.\nO Monterroso regresou á senda da victoria, con sufrimento. Raúl Antas deixou o triunfo en Cerdeiriños no tramo final, despois de que o Pastoricense igualase un 2-0 en contra. Ademais, o Lemos superou por 3-1 ao Taboada no derbi. Noutro derbi, porén mariñán, San Ciprián e Valadouro igualaron a un tanto e seguen sen atopar a tranquilidade necesaria. Por último, Ferreira e Xermade firmaron táboas nun encontro con polémica e que os chairegos igualaron de penalti sobre a bucina.


Ortigueira | Á marxe do tempo\n22 de diciembre de 2016 a las 0:20\nO domingo pasado estiven en Ortigueira, unha das poucas vilas de Galicia que non coñecía, para presentar un libro de contos editado pola editorial Paporroibo, que sosteñen alí un grupo de persoas con moito ánimo. Os autores dos relatos, aínda descoñecidos no mundo da literatura, son xente de todas as idades, desde nenos de trece anos ou alumnas de COU como a amiga Arantxa, ata unha señora de máis de oitenta. O teatro onde se celebrou o acto estaba abarrotado de xente e polo que puiden comprobar ao final, había tamén abundancia de autores e autoras. Pareceume que o ambiente era cordial e que os asistentes o pasaron ben.\nA cousa rematou cunha cea. Tiven de compañeiro de mesa ao señor cura, cousa que agradecín, pois en xeral os cregos adoitan ser bos conversadores. Nesta ocasión tampouco me equivoquei, a parte de que ambos os dous coincidimos na afección polo puro. En realidade, cando cheguei ao restaurante, xa me estaba agardando con un de regalo.\nNas horas que pasei en Ortigueira, atopeime con moita xente que me viña falar das cousas que escribo aquí todos os días, desde aqueles que me preguntaban por algún comentario concreto, ata outros que se interesaban polo gato Samuel. Estes últimos eran maioría. Se digo a verdade, cada vez que me preguntaban polo gato, púñame algo colorado, pois precisamente aquel mesmo día pola mañá, á hora do almorzo, tiveramos na casa unha discusión sobre el. Entre as persoas da familia hai quen lle ten algo de carraxe ao animal, tanto que sostén que se trata dun bicho parvo, vago e algo tolo. Escuso dicir que discrepo, pero diso falarei mañá. Mentres tanto, Samuel está ben. Un pouco gordo.\nEsta columna publicouse orixinalmente o 22 de decembro de 1999.\nSoños sen destino


Rebaixan a 13 anos a petición para un acusado de abusar sexualmente dunha menor discapacitada\nO procesado aproveitou que a moza durmiu na súa casa para realizarlle tocamentos e intentar penetrala vaginalmente\nNo xuízo, que se levou a cabo este xoves na sección quinta da Audiencia Provincial de Pontevedra, con sede en Vigo, o Ministerio Fiscal ha reducido a súa petición de pena debido a que no seu escrito solicitaba que o acusado fose condenado, entre outros cargos, por dous delitos continuados de abuso sexual.\nCon todo, tras esta xornada, Fiscalía só pide que o home sexa sentenciado por un delito continuado de abuso sexual e por outro delito do articulo 183 ter.1 do Código Penal (relativo aos contactos por teléfono para concertar encontros e abusar da moza), pasando de 25 anos e medio a 13 anos de cárcere.\nA menor accedeu e quedou, a través de whatsapp, polo menos en dúas ocasións con este home\nSegundo o escrito de acusación pública, a vítima, de 15 anos de idade e cunha discapacidade do 33 por cento (discapacidade intelectual leve), durmiu en casa do acusado, na mesma cama, en xuño do 2017. O procesado aproveitou esa circunstancia para realizarlle tocamentos e intentar penetrala vaginalmente.\nMeses despois, vítima e acusado iniciaron o contacto a través de whatsapp, e o procesado fíxose pasar por unha muller chamada Lara, de Valencia, para gañarse a confianza da menor e facerlle crer que botaba as cartas. Facéndose pasar por esa persoa, intentaba convencer á nena para que mantivese relacións sexuais co acusado.\nFinalmente a menor accedeu e quedou, a través de whatsapp, polo menos en dúas ocasións con este home, con quen atopouse en zonas de monte apartadas en decembro de 2017. En ambas as ocasións, o acusado abusou sexualmente dela, sabedor de que era menor de 16 anos.\nPor estes feitos, a Fiscalía solicitaba antes do xuízo para o procesado 11 anos e 3 meses de cárcere por cada un dos dous delitos continuados de abuso sexual, así como 36 anos de afastamento da moza e 16 anos de liberdade vixiada. Polo delito do articulo 183 ter.1 do Código Penal (relativo aos contactos por teléfono para concertar encontros e abusar da moza), pedía a pena de 3 anos de cárcere, 5 anos de afastamento e 3 anos de liberdade vixiada.\nRebaixan a 13 anos a petición para un acusado de abusar sexualmente...\nVigo inicia a montaxe da súa nora do Nadal: 62 metros desde os que "se verá Nova York"\nUn home apuñala a unha muller en Vigo e trata de fuxir en moto


Deseño electrónico (esquema e deseño de PCB) - Shenzhen Fumax Technology Co., Ltd.\nFumax tech é unha empresa de confianza que ofrece unha ampla gama de servizos de deseño electrónico con máis de 10 anos de experiencia nas áreas relevantes do deseño electrónico.\nDeseñamos, prototipamos e desenvolvemos hardware electrónico diverso de forma personalizada e altamente precisa. Somos capaces de converter as túas ideas ou transformar un diagrama funcional nun circuíto ou produto electrónico que poida axudar a un dispositivo electrónico a realizar as súas funcións. Cun equipo de enxeñeiros expertos, construímos un deseño electrónico fenomenal.\nFumax Engineering traballou con máis de 50 clientes e completou con éxito máis de 100 deseños de circuítos electrónicos. Esta experiencia permitiu a fumax Engineering desenvolver un equipo de enxeñeiros seniores dedicados ao deseño de circuítos electrónicos (enxeñaría frontal) nunha ampla gama de aplicacións.\nA gama de aplicacións de deseño de circuítos electrónicos inclúe:\n• Deseño do sistema de control\n• Control do motor\n• Control industrial\n• Deseños mixtos analóxicos / dixitais\n• Deseños sen fíos Bluetooth e 802.11\n• Deseños de RF a 2,4 GHz\n• Circuítos de interface Ethernet\n• Deseños de fontes de alimentación\n• Deseño de microprocesador integrado\n• Deseños de circuítos de telecomunicacións\nO noso proceso de desenvolvemento de deseño electrónico normalmente implica os seguintes pasos:\n1. Estudar os requirimentos dos clientes\n2. Debate cos clientes sobre os principais requisitos e suxire solucións preliminares\n3. Xera un esquema inicial en función das necesidades do cliente\n4. Proceso de verificación esquemática internamente polos líderes dos equipos de enxeñaría de Fumax\n5. Proceso de participación do equipo de enxeñaría de software se é necesario.\n6. Proceso de estimulación por computador\n7. Finaliza o esquema. Ir ao proceso PCBA\nUtilizamos ferramentas de deseño E-CAD líderes na industria como Altium Designer e Autodesk Fusion 360 (Autodesk Eagle) para xestionar os nosos deseños de PCB. Isto garante aos nosos clientes que entregamos deseños que non só son estándar da industria, senón que tamén permiten un fácil mantemento do traballo deseñado.


Detectar a tempo as avarías do automóbil: Que lle pasa ó meu coche? | Revista | EROSKI CONSUMER\nDetectar a tempo as avarías do automóbil: Que lle pasa ó meu coche?\nOs ruídos do motor poden ser síntoma dunha avaría grande\nPrestarlles atención a algúns ruídos e sensacións estrañas do noso vehículo pódenos aforrar tempo e cartos. Unha leve vibración no volante pódenos indicar que unha roda está desequilibrada, un pneumático pouco inflado ou un amortecedor defectuoso. Cando detecte algún problema, non o dubide, acuda a un profesional da reparación. A súa seguridade e mais a dos demais está en xogo.\nSe a cor do fume que sae polo tubo de escape é negro, o seu coche consome máis carburante do necesario e contamina en exceso.\nSe é de cor branca azulada, indica que o seu vehículo consome demasiado aceite.\nSe percibe un ruído semellante ó dunha máquina de coser, se cadra o motor ten máis espazo do normal entre un ou varios taqués -elementos mecánicos que transmiten a acción da árbore de levas ás válvulas de admisión e escape- e a válvula.\nSe o coche non arranca e nota unha especie de gargarexo do motor cando vira a chave, pode ser que as vasoiriñas do motor de arranque estean pegadas.\nSe cando sae en primeira se produce un cloc, cloc, de maneira continua e prolongada, é posible que teña un problema coa punta da transmisión, tamén chamada xunta homocinética.\nRevise o embrague se ó pisar o pedal de embrague a fondo e seleccionar unha velocidade se produce un ruído metálico (as velocidades rascan).\nSe co pedal de embrague solto, pisa o acelerador e o motor sobe de revolucións pero o coche non alcanza a velocidade correspondente, é que o embrague patina ou que o cable que transmite a acción do pedal está roto.\nSe o volante vira con menos facilidade ca decote, se cadra é debido a que as rodas dianteiras están pouco infladas, a que o engraxamento da dirección non é o idóneo ou a que o coche vai moi cargado.\nSe vibra sensiblemente en empedrado, pode haber exceso de presión nos pneumáticos dianteiros ou unha carga excesiva.\nEn caso de que o volante sufra unha leve vibración, como se batese constantemente, cando estea rodando sobre un pavimento ben asfaltado, pode que unha das rodas dianteiras estea desequilibrada.\nSe o coche se desvía cara a un lado, unha roda dianteira está frouxa, os pneumáticos están gastados desigualmente ou a roda está freada, a carga mal repartida ou a mangueta falseada, nese caso convén comprobar a aliñación do eixe.\nSe observa alteracións de dureza cando pisa o pedal é posible que exista aire nos tubos, polo que convén purgar o circuíto.\nSe o seu vehículo se desvía da súa traxectoria cando frea, ou unha roda frea máis ca outra, as pastillas e zapatas están porcas ou impregnadas de aceite.\nSe na freada se produce un escorregamento no canto dunha fricción, acompañado dunha vibración que produce unha especie de chío, é que a superficie da pastilla ou do disco cristalizou.\nSe nota dureza pode ser por unha baixa presión dos pneumáticos dianteiros, unha anchura maior á recomendada, o mecanismo da dirección gastado ou amortecedores en mal estado.\nSe o seu coche ten dirección asistida e renxe é por falta de líquido.\nSe o seu vehículo tende a ir cara a un lado pode ser pola distinta presión nos pneumáticos dianteiros.\nRevise o estado dos amortecedores se:\ncando frea observa que o morro do vehículo se inclina en exceso ou cando o vehículo absorbe con excesiva violencia as alteracións do terreo.\ncando en terreo irregular e de noite os faros vibran demasiado.\nco vento lateral o vehículo vai dando bandazos.\nos pneumáticos se desgastan de xeito irregular.\nSe o volante vibra cando se frea en curvas, pode que o amortecedor dianteiro do lado exterior da viraxe estea defectuoso, ou que a bésta dese lado se atope en mal estado.\nSe escoita ruídos bruscos, localizados na parte dianteira ou traseira, pódese deber a roturas do amortecedor ou de elementos de suxeición próximos ou a silentblocks -pezas de goma interpostas entre dúas metálicas- en mal estado.\nPDF: Fai clic aquí para Descargar esta información en PDF (190 Kb)\nDetectores de fume\nVista e ordenador


Medra o revolucionario proxecto de dinamización lingüística orixinado na Pobra: 21 Días co galego – O Barbanza\nMedra o revolucionario proxecto de dinamización lingüística orixinado na Pobra: 21 Días co galego\nSuma e segue o proxecto 21 Días co galego, impulsado dende o IES da Pobra do Caramiñal (da man da profesora Pilar Ponte Patiño, recentemente galardoada polo seu labor co Premio da Cultura Galega que concede o Goberno autonómico). Este luns 13 presentouse a súa nova andaina no IES Arcebispo Xelmírez I de Santiago, nun acto onde se fixo saber que a iniciativa chegará este ano a 4.000 estudantes de Secundaria de toda Galicia, fronte aos 1.316 do curso anterior.\nA nova etapa estendida de 21 Días co galego (21 Días co galego e +) foi presentada polo secretario xeral de Política Lingüística e o director xeral de Educación, que puxeron o foco no crecemento da experiencia (que pasa de abranguer catro de ensinos a ter presenza en dez) e no carácter referencial do seu sitio en liña, https://blogs.xunta.gal/21diascogalegoemais/.\nSegundo fixeron saber, neste programa trátase de facer o mesmo que fixo o IES da Pobra en orixe, unha iniciativa de éxito en materia de dinamización do galego entre a xuventude, pero extrapolándoo a toda a nosa xeografía. O obxectivo final, dixeron, é que a xente nova fale máis galego dentro e fóra das aulas (trátase de convidar á rapaza a mergullarse na lingua durante 21 días, precisamente).\nA nova edición vaise desenvolver durante os 21 días comprendidos entre o 13 de xaneiro e o 2 de febreiro.\nSegundo fixo saber o secretario xeral sobre a nova convocatoria e as novidades que pon en xogo, “este ano propuxémonos unha maior participación das familias, así como do profesorado de departamentos diferentes aos de Lingua Galega e Literatura, en especial neste Instituto Xelmírez I, onde, de xeito experimental, cada semana serán os docentes dunha materia distinta os que canalicen os retos do 21 días”.\nPola súa banda, o director xeral de Educación, Formación Profesional e Innovación Educativa, Manuel Corredoira, destacou a importancia “de que a comunidade educativa se implique na implementación de proxectos innovadores que favorecen a dinamización do galego a través de propostas atractivas e orixinais para o alumnado que inciden desde os ámbitos escolar ou familiar na promoción do uso social do noso idioma”.\nCanda os responsábeis da Xunta, participaron na presentación o presidente da Real Academia Galega, Víctor F. Freixanes; o director do IES, Manuel Portas; a promotora e coordinadora do programa, Pilar Ponte, e alumna de bacharelato Noela Rivas.\n504 horas na nosa lingua\n21 Días co galego e + é un programa promovido pola Xunta de Galicia baseado no número de xornadas que se consideran precisas na adquisición dun hábito, unha experiencia que se desenvolveu primeiramente no IES da Pobra do Caramiñal, da man da profesora Pilar Ponte e que, desde o curso pasado, o Goberno galego asumiu como propia para facela extensiva a outros catro centros, un por provincia. Participaron na primeira edición un total de 95 docentes e de 1.316 alumnas e alumnos de 12 a 18 anos.\nEn 2020, o programa continúa a súa expansión coa participación de 10 centros e 3.877 alumnos e alumnas dos 12 aos 18 anos da ESO, de Bacharelato e de FP, que se comprometen a falar soamente en galego as 24 horas do día durante as 21 xornadas que dura o programa, é dicir, un total de 504 horas ininterrompidas na nosa lingua desde o 13 de xaneiro ao 2 de febreiro de 2020, dentro e fóra do centro. Así mesmo, tamén participan de forma directa 305 profesoras e profesores e 60 membros do persoal de administración e servizos.\nToda a actividade na Internet\nO soporte central da iniciativa é o blog 21 Días co galego e +, onde se mostrarán as creacións dos centros adheridos, que deberán seguir e actualizar cada día os participantes para recibir diferentes contidos: unha vez á semana aparecerá o reto de grupo que deberá superar o alumnado.\nEn palabras das entidades impulsoras, o programa 21 Días co galego e + está centrado no “fomento da lingua oral mediante a asociación do galego coa modernidade, coas novas Tecnoloxías da Información e a Comunicación e coas redes sociais”. Ademais, explican, “emprega unha metodoloxía baseada na aprendizaxe por proxectos e no traballo cooperativo”, e pon en xogo elementos de gamificación (extrapolación á vida real de metodoloxías eficaces propias dos videoxogos) que poden ir desde os xogos máis tradicionais a experiencias innovadoras, entre elas tarefas colectivas como os retos.\nO galardón a Pilar Ponte Patiño\nNa categoría de Lingua, Pilar Ponte Patiño, profesora do IES da Pobra do Caramiñal de Lingua e Literatura Galegas, recibiu en 2019 o Premio da Cultura Galega. No ano 2012, a profesora creou no centro docente onde imparte clases o proxecto 21 Días co galego, co que anima as mozas e mozos do instituto a se expresar na nosa lingua durante tres semanas, todo o día e con todo o mundo, actuando así a prol do idioma nun tramo de idade vital para o futuro da lingua e no que o proceso de substitución lingüística polo castelán se acelerou de maneira notábel nos últimos anos.\nPilar Ponte creou a iniciativa co obxectivo de que o alumnado da Pobra do Caramiñal acadase “unha maior competencia na lingua do país e unha mellor conciencia lingüística a través de actividades variadas, sempre concibidas para levar o idioma sobre todo a aqueles eidos onde nunca estivera na vida dunha parte importante dos e das adolescentes”. Desde 2014 é un proxecto de centro que implica a todo o alumnado de ESO e Bacharelato. No ano 2015 recibiu o Premio á innovación educativa en normalización lingüística.


Chris Cheek, considerado como un dos mellores saxofonistas do momento, estrela do Nigranjazz, este venres - Vigo al minuto\nO festival Nigranjazz, organizado polo Concello de Nigrán, mantén a súa aposta de traer aos mellores artistas do panorama internacional na súa novena edición, que terá lugar o 31 de xullo no esteiro da Foz (A Ramallosa) a partir das 9 da noite.\nEste evento xurdiu da man do goberno socialista de Efrén Juanes hai xa case unha década e impulsado por el actual alcalde, Juan González, e o falecido veciño de Nigrán Quin Alborés, a quen se lle adica cada ano o concurso de carteis. O festival mantívose ao longo dos anos, independentmente da cor política do Concello, situando a Nigrán no mellor circuito mundial do jazz e sendo xa un referente nacional.\nNesta ocasión o evento se adianta ás súas habituais datas para poder contar coa actuación estelar do músico estadounidense Chris Cheek, considerado como un dos mellores saxofonistas do momento. Cheek formará un quinteto co xenio mundial da batería Jorge Rossy, co guitarrista Steve Cárdenas (uns dos máis solicitados da escea americana) e os cataláns Jaume Llombart ao baixo eléctrico e David Soler en pedal guitar. Unha banda de luxo coa que Chris Cheek grabará proximamente.\nAntes deste gran concerto terá lugar a actuación do aclamado vibrafonista catalán Andreu Vilar-Juanola, quen se acompañará na batería da galega Naima Acuña e no contrabaixo do cubano afincado en Galicia José Manuel Díaz. O festival continúa así coa súa firme aposta de mesturar ás grandes figuras mundiais cos mellores músicos galegos. Vilar-Juanola, formado polos más reputados mestres de Cataluña, Berlín ou Oporto, xira por toda España con diferentes formacións, tendo tocado nos festivais de jazz de Cadaqués, Girona… En 2011 gañou o premio ao mellor combo na IX edición do Festival de Jazz de Sao Luiz, Lisboa.\nO Nigranjazz pechará a súa novena edición en ‘O Cafeciño’, (Damas Apostólicas, 19 – A Ramallosa) co contrabaixista chileno Pablo Menares, un dos máis aclamados do seu país e de EEUU, onde forma parte da escena habitual do circuíto de jazz, especialmente en New York, cidade na que reside dende 2009. Nesta ocasión acompañarase do pianista vigués tamén afincado en New York Iago Vázquez e o baterista do Morrazo Iago Fernández, dous dos máis recoñecidos músicos galegos. A continuación terá lugar a clásica Jam-Session á que se poderán sumar tódolos músicos que o desexen.\nO Nigranjazz tampouco quere desaproveitar a gran oportunidade que supón para os músicos e afeccionados ao jazz de aprender e formarse cos mellores artistas do mundo. Así, un ano máis levará a cabo a súa master-class matinal, neste caso ao cargo do quinteto de Chriss Cheek. Esta será ás 11.30 da mañá do mesmo 31 de xullo no Pazo de Pías (A Ramallosa) e o prezo da inscrición é de 20 € e se formalizará no propio lugar da clase.\nTú vives aquí: 2 millones menos de fianza para la hermana del Rey y dos jueces recusados en Gúrtel para el PP


» Ángel Castro Silva, o 5º da lista electoralA Baña\nÁngel Castro Silva, o 5º da lista electoral\n27th Abril 2019 10:36 p.m.\nO meu nome é Ángel Castro Silva. Teño 36 anos e son veciño de Chantada, na parroquia de San Cibrán.\nSon graduado en Xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela, e completei a miña formación académica co estudo de dous máster. O primeiro deles vencellado ao mundo do Profesorado na rama das Ciencias Sociais e Humanidades (USC), namentres que o segundo, especializoume no ámbito da Comunicación Transmedia (UNED).\nPasei polas redaccións da Radio Galega, a revista Luzes, a Axencia EFE e o Gabinete de Prensa da Deputación da Coruña, entre outras. Ademais, durante estes últimos anos participei en diferentes programas e proxectos que mesturaron as miñas tres grandes paixóns: a información, a cultura e a educación.\nPersoalmente, concibo a política como unha das actividades máis nobres e de maior responsabilidade que pode desempeñar unha persoa durante a súa vida, iso sí, sempre e cando se leve a cabo desde a máis estrita honestidade, a transparencia e a procura do ben común.\nÉ por todos estes motivos polos que para as vindeiras eleccións municipais aceptei dar un paso á fronte e incorporarme ao grande proxecto político que representa Compromiso por Galicia para a Baña. Así, fico plenamente convencido de que a formación, o traballo e a ilusión de tódalas persoas que integran CxG A Baña poden garantir un futuro mellor para o noso Concello.\nSe contamos co voso apoio e compromiso, A Baña rexurdirá.


» Crónica » Xuntanza entre Concello de Burela e UNED de Lugo para tentar iniciar unha colaboración en materia de medio ambienteCronica3.com A Mariña - costa de Lugo - información da Mariña lucense\nXuntanza entre Concello de Burela e UNED de Lugo para tentar iniciar unha colaboración en materia de medio ambiente\nBurela, 18 de outubro de 2019. No Concello burelés tivo lugar un encontro entre o alcalde, Alfredo Llano, a concelleira de Medio Ambiente, Noelia Mª Ben, e representantes da UNED de Lugo, para tentar iniciar unha colaboración en materia de medio ambiente, que podería facerse a través da Mancomunidade da Mariña ou de cada Concello por separado.\nO rexedor explicou que “viñeron visitarnos dous representantes da UNED de Lugo co propósito de ir programando algunha actividade que teña que ver co medio ambiente, coa vida sostible e todo aquilo que estea relacionado cos obxectivos da ONU para o ano 2030, que son sustentabilidade, medio ambiente e vida social”.\nAlfredo Llano dixo que “por tanto vamos poñernos a andar e creo que imos chegar a formalizar, a través da Mancomunidade de Municipios ou ben de cada Concello por separado, algún tipo de actividade que teña que ver con estes temas, que realmente son moi importantes. Penso que debemos enfocar cara ao futuro toda a vida social e económica a conseguir eses obxectivos claros que son a pretensión da ONU para o ano 2030”.\nO alcalde engadiu que “en principio quedamos en ter máis reunións e imos facer unha proposta clara e concreta para poder aplicar na Mariña. Hai moitas cousas, sobre todo en relación con medio mariño, tamén coa produción ecolóxica de agricultura e gandería. Vamos procurar, en conxunto ou a través de cada un dos Concellos por separado, facer unha programación que mereza a pena e que estea de acordo co que pretendemos todos, que é estar en sintonía con eses obxectivos da ONU cara ao ano 2030”.


Como podemos botar o estigma das doenzas mentais ao lixo? - Nós Televisión\nFEAFES Galicia vén de publicar un vídeo que aborda os prexuízos cara as persoas con doenzas mentais\nA nova campaña do Comité En Primeira Persoa de Saúde Mental FEAFES Galicia busca sensibilizar á sociedade acerca dos prexuízos cara aos doentes mentais. Isabel Quintairos, do Comité En Primeira Persoa, explica que é a sociedade a que pode acabar co estigma. “Nós somos xente normal e polo tanto queremos que se nos trate como xente normal”, explica Quintairos.\nUnha das claves é comezar pola educación. Quintairos explícanos que é fundamental ter información para poder detectalo a tempo e que non vaia a máis, coma calquera outro tipo de enfermidade.\nEn canto aos datos, non se pode falar nin dunha suba nin dunha baixada de doentes mentais. “É como a violencia machista, antes daba vergonza e agora cóntase“, explícanos Quintairos.\nArtigo anteriorSuso de Toro: “Non pode ser que a prensa emita sen máis o que di a policía”\nSeguinte artigoO Concello de Santiago estudará a situación dos comedores escolares para establecer cambios


Os cupóns da fame : MAQUIANS\nOs cupóns da fame\nSorprendeume atopar isto na Rede, xa que non o asociaba co que en realidade é. Estrañoume que viñera impreso en cores, dada a época en que se imprimiu, e os apuros que había daquela.\nEn realidade esto que vedes son cupóns de racionamento da vila de Ribadavia. Eu penso que algunha vez vin algunha cartilla de racionamiento, e non estou seguro de que tivera nas miñas mans algún cupón destes que se trocaban por alimentos na postguerra, pero de todas as maneiras non pensaba que fosen así. O que verdadeiramente me chamou a atención é que os cupóns polo reverso tiveran imáxenes, este en concreto unha escea do Quijote de D. Miguel de Cervantes.\nAgora que me puxen a investigar un pouco no asunto, atopei outros con esceas publicitarias da Garda Civil, da Lexión etc.\nO importante é que este é da nosa vila, e ten data do ano 1939. Na foto da dereita vesen os dez cupóns independentes de que consta a folla. Como ó mellor, ou ó peor vos costar lelos, transcriboos a continuación:\nTodos traen a mesma cabeceira " CUPÓN DE RACIONAMIENTO", e o mesmo final "Ribadavia (ORENSE) 1939. E os vales de arriba a abaixo, e de esquerda a dereita poñen:\n"vale por 100 grs de judías", "vale por 100grs. de garbanzos", "vale por 90grs de azucar", "vale por 90grs de sal", "vale por dos cabezas de ajos", "vale por dos cebollas", "vale por 100grs de lentejas", "vale por 90 grs de arroz", "vale por un pan", vale por 120grs de harina".\nUnha pequena xoia. Unha pequena homenaxe ós nosos pais e avós, á fame que pasaron, e ó moito que traballaron por nós.\nPublicado por maquiáns en 19:53\nAs casiñas de Javier\nOrdeando o trafego\nOutra tarxeta do muíño\nO palco da Praza


«Quedar á marxe da pelexa pola xeral permíteche gozar da carreira doutro xeito»\nO arousán non atopa explicación ao baixón de potencia que o pasado domingo lle fixo perder 15 minutos na Volta a Portugal. "Se as circunstancias o permiten, creo que poderei disputar algunha etapa. Haise que reinventar", declaraba o corredor do W52-F.C. Porto na xornada de descanso da rolda lusa\nQuince minutos e 23 segundos. Ese foi o tempo que Gustavo César Veloso se deixaba o pasado domingo na meta de Penhas da Saúde, en Covilhã, respecto ao seu compañeiro no W52-F.C. Porto e defensor do título na Grandissima, Raúl Alarcón, no segundo triunfo de etapa consecutivo do alacantino este ano na Volta a Portugal. Na xornada de descanso da carreira, Veloso analizaba onte para La Voz de Galicia o sucedido o domingo, e valoraba as súas opcións na Volta consciente de rodar xa fóra do grupo de aspirantes á xeral cando hoxe o pelotón volva á estrada cos 165,4 quilómetros entre Sernancelhe e Boticas.\n-En Covilhã quedaron soterradas todas as súas opcións de gañar a súa terceira Grandissima. ¿Que aconteceu o domingo?\n-Pois... Non o sei. A verdade é que, ben, son cousas que pasan. Cheguei ben, con boas sensacións ás primeiras etapas. O do domingo non sei se foi a factura polo calor dos primeiros días. Non foi unha pájara. O problema é que non me ía o corpo. Eu comín e bebín ben, e non cheguei a meta baleiro. Non ía sufrindo, pero non me ía o corpo. Unha sensación estraña, ía sen sufrir, pero non conseguía ir máis rápido. Non lle atopo moitas explicacións. Onte -polo luns- me atopei mellor. Queda moita Volta. Xa que non estou para a xeral, vou tentar que o compañeiro Alarcón sexa quen gañe.\n-¿Nunca vivira antes entón esa sensación?\n-Téñoa vivido. Cando estamos nas épocas das alerxias téñoa vivido. Como quedarme sen forzas. Pero non foi iso. O corpo é caprichoso. Sufrín ao principio para tentar seguir. Pero chegado un momento érame igual perder 5 minutos ca 15. Se non podo disputar a Volta, prefiro gardar forzas para cando as precise, cando poida disputar unha etapa, ou se fai falta tirar no último porto para levar a Raúl a roda.\n-Nada que ver entón coa súa pájara do ano pasado en Torre...\n-Non. Non, non, non. Que va. Son cousas que pasan. Outros tiveron que abandonar. Teño a conciencia tranquila, non foi por un mal estado de forma, ou porque fixera mal as cousas. Teríame gustado que non pasase, pero pasou. Agora toca mirar adiante. Haise que reinventar un pouquiño.\n-¿Pensa que, dadas as condicións meteorolóxicas, a organización debera ter ido o domingo máis aló de reducir o trazado en 29 quilómetros e de suprimir a ascensión a Torre, un dos dous portos especiais da etapa e da Volta?\n-Non. O calor é para todos. Facer máis quilómetros ou menos é o mesmo. A min dáme igual facer 180 quilómetros ou 200. Creo que o debate debera ter sido se se debía correr nesas condicións ou non. Tamén entendo que son decisións difíciles de tomar. Hai unhas cidades que pagan para que a Volta pase por alí... un montón de circunstancias que fai que tomar unha decisión destas sexa difícil. Entre o comité médico, os comisarios e os organizadores teñen que tomar esas decisións. Ao final hai que mirar polo ben común de toda a xente. Non ten máis importancia. O domingo non foi o día que máis calor fixo. É máis, púidose ter corrido Torre. Pero despois de varios días con tanto calor, a organización preferíu pecar de exceso de precaución. Imaxínate que hai un problema en Torre con algún corredor por problemas de deshidratación. Pero realmente as etapas duras de calor foron as do xoves, venres e sábado, con temperaturas por enriba de 40 graos. Chegamos a correr con 46 graos. Esta será recordada como unha Volta a Portugal con moito calor. Eu xa teño corrido algunha Volta a Portugal con varios días con moito calor. Quen vai correr a Volta a Portugal sabe que vai pasar calor. Que foi excesivo, si, pero hai cousas que non se poden controlar.\n-Desde que no 2013 comezou a disputar a Volta a Portugal con intención de gañar a xeral nunca antes se vira sen opcións xa a metade de carreira. ¿Como xestiona esta nova situación?\n-Todo o que te vai pasando na túa carreira deportiva axúdache a xestionar, a superar estas cousas. No momento no que non estás ben, automaticamente tes que cambiar o chip. Tes que ser realista. Non vou poder disputar a xeral, pero non se acaba a vida. Teño que cambiar os obxectivos, ser realista, e adaptarme canto antes. Queda a metade da Volta por diante, e creo que podo aportar moito. Se podo gañar unha etapa, perfecto. E se para gañar a Volta un compañeiro teño que renunciar a unha etapa, fareino. É o que hai. Se as circunstancias da carreira o permiten, creo que poderei disputar algunha etapa. Hai que ir día tras día, en carreira, aí metido, e ver as posibilidades que se dan en cada momento. Quedar á marxe da pelexa pola xeral permíteche gozar da carreira doutro xeito.\nGustavo César Veloso Portugal La Voz de Galicia


Mallou, Santa Columba de Carnota - Carnota (A Coruña).\nCronoloxía: Idade de Ferro.\nParroquia: Santa Comba de Carnota.\nAltitude: 116 m.\nDescrición da contorna: monte baixo e piñeiros.\nO Castro de Mallou é un poboado fortificado da Idade de Ferro, que puido estar en funcionamento entre os séculos IV-III a. C. e o I d. C.\nO seu perímetro está rodeado practicamente na súa totalidade por dúas murallas separadas por un terraplén e reforzadas na cara sur cunha terceira muralla e un pequeno parapeto, entre os que se localizaría un foxo. É posible que esta terceira muralla estivese delimitando un posible antecastro. O conxunto presenta unha superficie aproximada de 1,38 hectáreas.\nO recinto principal do castro ocupa unha superficie de forma ovalada de aproximadamente 4.450 metros cadrados. O seu estado de conservación non é tan bo como se desexaría, pois moitas das pedras que formaban as construcións, estruturas circulares e rectangulares, foron aproveitadas noutros tempos para outros mesteres. Ademais das vivendas, entre os achados cabe destacar un posible alxibe, o corpo de garda, a presenza de escoura de ferro (que indicaría unha posible ferrería), fusaiolas, muíños naviformes e abundantes restos de cerámica.\nEntre os anos 2006 e 2008 realizábanse unhas primeiras actuacións no recinto, as cales deixaron á vista varias construcións na croa. Posteriormente, en 2013, o castro recuperouse por medio dunha iniciativa de arqueoloxía pública participada pola veciñanza, voluntariado e o Concello de Carnota.\nSegundo contan as lendas, o castro foi residencia da Raíña Lupa e mesmo se sinala un dos penedos do recinto como a súa cadeira ou trono. Hai anos apareceu nunha das murallas unha escultura dunha cabeza de porco bravo, que posteriormente foi roubada.\nA un quilómetro cara ao norte da Torre dos Mouros, atopamos o Castro de Mallou, ao que podemos tamén acceder dende a aldea de Mallou, da que dista uns 500 metros escasos. Ao chegar ao punto marcado na pista, hai que ascender apenas 20 metros por un terreo doado, para atopar a mesa interpretativa situada ao pé do castro.\nTemos dúas posibilidades de acceso dende o punto no que se sitúa a mesa informativa:\nAscender en liña recta atravesando a muralla ata chegar á plataforma interior.\nRodear pola esquerda o castro e acceder pola que sería a entrada orixinal e monumental.\n- AGRAFOXO PÉREZ, X. (1991): “A cultura castrexa nos concellos de Outes, Muros e Carnota”. Cadernos Cruceiro do Rego. Publicacións Sementeira. Noia.\n- LAMAS BÉRTOLO, J. (2009): “Campo arqueolóxico de traballo en Castro Mallou, Carnota (A Coruña)”. Actuacións arqueolóxicas. Ano 2007, pp. 32- 35. Xunta de Galicia. Santiago de Compostela.


UUAA PIDE UNHA ESTRATEXIA CONTRA O ABANDONO NO RIBEIRO\nHoxe instou ao Consello Regulador a actuar contra o declive da DO\nRibadavia, 12 de xaneiro de 2018.- O sindicato Unións Agrarias vén de presentar hoxe no rexistro do CRDO Ribeiro un escrito no que se insta ao pleno a actuar de xeito decido contra do declive da Denominación de Orixe. Nesta proposta, os vogais de UUAA Carlos Basalo Vidal e Wenceslao Labrador Guntín, poñen de manifesto que, nos últimos anos estase a producir un abandono moi importante das viñas, polo que cada ano, quedan menos hectáreas de viñedo e menos viticultores.\nDende Unions Agrarias, insístese en solucionar este problema que como non se atalle, porase en risco a viabilidade da produción de viño no Ribeiro. Para iso é preciso actuar en dúas liñas, a falta de rendibilidade da venta de uvas, a falta de relevo xeracional e o minifundismo das parcelas.\nCapítulo parte merece a falta de apoio por parte das administracións ós nosos viticultores (Consello Regulador, Xunta de Galicia, Deputación e Concellos), que non amosan a sensibilidade necesaria cara un sector fundamental na ordenación do territorio, a diversificación económica e o freo a desertización do rural ourensá.\nNeste contexto a organización agraria, solicita a posta en marcha dun plan estratéxico para esta Denominación, referenciado á viticultura para marcar o camiño a seguir polos viticultores, e que así poidan acometer a reestruturación necesaria nas súas explotacións. Tamén se pide á Consellería do Medio Rural, un plan específico de incorporación de mozos a viticultura, xa que a axuda de incorporación que existe na actualidade, non se adecúa o sector vitivinícola desta denominación.\nFinalmente, desde UUAA póñese de manifesto a importancia de abrir un plan mobilidade de terras e dereitos dentro da Denominación de Orixe, para que os xoves que se incorporen teñan acceso a viñas abandonadas para a súa explotación. Remata o escrito facendo un chamamento á Consellería, para que convoque a Mesa do viño para establecer contratos homologados a medio e largo prazo, para dar estabilidade o sector e cambiar a dinámica de abandono que esta a sufrir.


FORXA!: [12X] CONTRA O GOBERNO, A TROIKA E O CAPITAL: AVANZAR CARA A FOLGA XERAL!\nPero tamén @s do marisco, do sector agro-gandeiro que sofren as consecuencias da desatención criminal e estragamento da nosa ría e da asfixia baixo as imposicións da PAC imperialista; de pequenos comerciantes e autónomos arruinados e fagocitados polas grandes superficies monopolistas; proletarizados e arroxados ao paro e á pobreza.\nDas mulleres traballadoras, acosadas polo paro, a precariedade e a liquidación da atención pública aos maiores, nenos e dependentes.\nDa mocidade obreira e popular condenada ao paro e segregada nos centros de estudos como consecuencia da LOMCE do capital que quere ver escravas e analfabetas ás fillas e fillos da clase obreira.\nUnha clase obreira que na bisbarra, pero tamén en toda a Galiza, en todo o Estado español, é vítima dunha guerra aberta da oligarquía contra todos os dereitos e condicións de vida, da destrución da sanidade, do sistema público de pensións, en breve do salario mínimo interprofesional.\nA liquidación dos Convenios devólvenos á prehistoria do Movemento Obreiro, despóxanos dos dereitos acadados colectivamente e pretende deixarnos indefens@s e illad@s mendigando cada dereito individualmente a unha patronal envalentonada e apontoada polas políticas de Pacto, rendición e colaboración co inimigo de clase.\nA man esquerda do capital, o reformismo e o oportunismo político que camiña cara a unha de tantas refundacións electoreiras baixo a bandeira do Pacto entreguista e desmobilizador, ofrécesenos como relevo dun PSOE que xa non pode coa creba da súa lexitimidade.\nCon potente bombo mediático, volve querer refundar a Unión Europea, humanizar o capitalismo (convencer ao lobo de que coma herba) e negar a loita de clases falando de que a cidadanía ten que rexenerar a democracia.\nPero nós, obreiras e obreiros, sabemos que os explotadores tamén son cidadáns e que a democracia burguesa é a ditadura do capital.\nOs Comunistas de Galiza, organizados en FORXA! e no PCPE, chamamos a converter a Folga do 12 de Xuño nun grande éxito da clase obreira e o pobo de Ferrolterra. A sumar todas as loitas comarcais e sectoriais cara a unha nova Folga Xeral que amose a inmensa forza da nosa clase cando se une para loitar.\nA erguer unha ampla fronte obreira e popular que defenda cada dereito, cada conquista, cada froito das loitas do pasado; e concentrando as nosas forzas para dar todas as batallas do futuro e a batalla polo noso propio Poder, que remate para sempre co capitalismo e as súas crises, coa explotación e o sufrimento do noso pobo e da nosa clase.


Aburiño, Arxentina. Sobre as cores de identidade\nAsí canta Galicia-discos galegos en Arxentina\n“No soy de aquí\nNi soy de allá,\n- Chámome Marcos, nacín en Mancha Real, provincia de Jaén, a uns 20 km de Úbeda – comenta, ao saber que son española, un dos responsables de Edén, un paraíso de discos compactos e instrumentos musicais onde xa me coñecen-. Os meus pais leváronme a Arxentina cando tiña tan só un ano –continúa Marcos mentres o seu compañeiro, un comechingón grande e afable, vai buscarme un par de discos de Jorge Cafrune ao almacén-. Encántame España. A primeira vez que viaxei aló coñecín a un dos meus avós, de 92 anos. E na última, o ano pasado, cumpríanse xustamente 70 anos da miña partida. Fomos de festa cos meus curmáns.\n- Era un aniversario importante -respondo emocionada-. Que sintes ao celebrares algo así?\n- Moita emoción e nostalxia, aínda que eu viaxei moitas veces a Jaén, ata dezasete veces. Encántame volver. Síntome eufórico, estando aló, unha vez deume por pensar por que, entón lembreime da cociña da nosa casa, que arrecendía a aceite de oliva, pimentón e azafrán, creo que ao recoñecelos véñenme moitos recordos de infancia. Teño familia aló, moitos curmáns. Gústame visitalos e que veñan a Córdoba.\nBaixando a voz e nun ton cómplice, engade:\n- Pasámolo de puta nai.\n- Cando chegaron os teus pais a Arxentina?\n- No 49, xunto con outros veciños do pobo. Viñeron cultivar oliveiras. As cousas estaban moi difíciles en España naquel momento, parece mentira. Sempre viviron co desexo de volver, pero non foi posible. Polo menos aquí puideron ter un traballo, darnos unha educación que nese momento non tiveramos recibido en España. Aquí os seus pais viviron e morreron, aquí medramos os fillos e nacéronlles os netos. Parece mentira –repite-, que as cousas cambiaran tanto.\n- Os teus pais nunca volveron?\n- Si, meu pai volveu a Jaén dúas veces e miña nai, tres. A primeira vez foi trinta anos despois, eu pagueilles a viaxe cos aforros. Eu sempre que podo, volvo. É marabilloso ver como foi cambiando España, a calidade das súas estradas, as súas infraestruturas, en comparación co que contaban os meus pais. Lévome moi ben coa miña familia de Jaén -dime mentres empaqueta os discos de Cafrune-. Sempre quedo na casa dos meus curmáns. Non temos eses conflitos que xorden ás veces cos familiares de aquí, a nosa relación non ten friccións nin envexas.\n- Como me alegro.\n- Gústache a música folk? Levas algo de tango? – engade, entregándome os discos.\nPágolle e despedímonos cun aperto de mans. Regreso camiñando a modiño, despedíndome das rúas e do cabildo e da catedral, da praza San Martín, paro na pequena praza diante do museo do Marqués de Sobremonte para escribir esta despedida, logo sigo camiñando e pensando distancias, porque eu deixo Córdoba mañá ata non sei cando. A este lado do río Suquía, entre o “panal” do Centro Cívico e a “caixa de televisión” da lexislatura de Córdoba, dou a volta por última vez para contemplar os edificios que esconden o centro histórico, son coma un muro de tente levantado con pezas de acetato de cores grises e terracota, onde só destacan as cúpulas e as torres brancas da Igrexa das Irmás Adoratrices. Deume por pensar de novo nas distancias óptimas, as que favorecen todos os equilibrios, as que axudan a manter unha relación cordial coa familia, as que permiten manter ese vencello idealizado co país, as distancias necesarias para que as amizades nunca se desgasten, nin o amor nin a lealdade, as distancias ideais que nos protexen contra as friccións, as decepcións, as malas novas, as que nos preservan da continua crispación dos medios, para que os escándalos dos partidos políticos non perturben o noso ánimo nin os nosos afectos na vida diaria, para que non se altere esa ilusión contaxiosa, non só a de Marcos, sobre as súas orixes, senón a de tantos compatriotas que coñecín durante o mes e medio neste hotel e refuxio de inmigrantes que foi e segue sendo Arxentina: a ilusión (e o orgullo) dos meus amigos María Rosa Iglesias e Ruy Farías, apaixonados de Galicia, a de Carlos Brandeiro, director do colexio Santiago Apóstolo de Bos Aires, ou a de Daniel, dono do posto de verdura do meu barrio, de avós murcianos. E penso no segundo pratiño da balanza, o que mantén o fiel en equilibrio, o prezo inmenso, inconmensurable, que lles custa a algúns manter viva esa ilusión.\n26-11-19: Mestra a escritora.\nSetembro 19: Lola Rontano presenta a súa novela cun booktrailer.\nDecembro 18: Lola Schuzt recolleu o Premio Torrente Ballester pola súa novela "cortaziana”.\nPodes ver este artigo na próxima dirección /opinion/lola-rontano/aburino-arxentina-cores-identidade/20200210075033117271.html


As redes sociais regulan a folga policial de novo. | Martech Zone\nMartes de xaneiro 8, 2013 Martes de xaneiro 8, 2013 Douglas Karr\nDende que a xente me coñece, estou facendo unha baralla contra o goberna a policía nas redes sociais. De verdade volvenme completamente tolo. Durante dez anos, un dos argumentos que segue a aflorar é se debería ou non conectarse coa xente que vostede non sei en liña.\nIt aflorou de novo onte cando compartín a publicación de Dan Schawbel, Por que acepto todas as solicitudes de contacto de LinkedIn. Dan enumera 5 razóns polas que se conecta con estraños, incluíndo referencias, investigación, conciencia, influencia e marca.\nPero hai un grupo de respostos que seguen defendendo a crenza de que é unha terrible etiqueta nas redes sociais ou algunha violación do continuo espazo-tempo cando se conecta nas redes sociais con alguén que nunca coñeceu ou non ten relación. Algunhas das regras mencionadas na conversa consistían en non conectarse a menos que coñeces a alguén cara a cara. Ou se tes un significativo relación primeiro.\nXente ... que carallo é o uso dunha rede social que abarca cidades, estados, países, fusos horarios e continentes se non a estás usando? Realmente cres que o mellor uso deste incrible recurso é simplemente reproducir a túa rede sen conexión en liña?\nPor que non vas sacar o teu vello rolodex e chamar aos teus amigos do instituto para xogar a Dungeons and Dragons?\n¿Sabes como chamo xente coa que non conectei nas redes sociais? Chámolles clientes potenciais, potenciais investidores, empregados potenciais, potenciais pasantes, potenciais amigos, socios potenciais, vendedores potenciais, mentores potenciais potenciais compañeiros.\nE si, quero conectar con eles. Quero axudalos. Quero escoitalos. Quero escoitar o que teñen para ofrecer. Quero conectarme ao maior número posible de persoas! E cando necesito axuda, quero contactar con eles e pedila. Adiviña que?! Recibo moita axuda conexións Nunca coñecín.\nPor sorte para todos nós, as ferramentas tamén teñen a capacidade de facelo apagar! Podo facelo se son maleducados, insistentes ou perden o meu tempo. Tamén hai un botón de informe de spam se está por riba da liña. Non lle pido ren a ninguén nin teña aos meus fillos (aínda), só pido un medio para facelo conectarse con xente que realmente me interesa coñecer.\nÉ incrible para min que as mesmas persoas que critican á xente por conectarse con xente que non coñecen non dubiden en camiñar por unha habitación ateigada de xente para meter a tarxeta de visita na cara ou chamarlle frío para tratar de vender o seu produto. Non obstante, sentan alí con absoluto noxo se fas clic nun botón dun navegador web.\nAquí tes unha idea ... garda as túas regras para ti. O que estou facendo funciona para min ... e para a miña rede.\ntags: LinkedInconexións linkedinrede linkedinmedios sociaisetiqueta das redes sociais\nComo o correo electrónico integra o marketing multicanle\n8 de xaneiro de 2013 ás 1:31\nXa o teño\nestiven pensando un pouco neste tema atrasadamente.\nComo chamamos ás persoas que incumpren as regras establecidas por outros?\nÁs veces, chamámolos innovadores. Chamámoslles pioneiros. Chamámoslles\nPero outras veces chamamos criminais ás persoas que incumpren as regras.\nParéceme que a diferenza entre un criminal e un innovador non é\nrealmente o nivel de autoridade das persoas que establecen as regras. Consideramos moitos\nrevolucionarios para ser heroes, pero estaban incumprindo a lei e loitando con eles\nos seus propios gobernos.\nPola contra, creo que a diferenza é realmente sobre as propias regras: faga o\nas regras axudan ás persoas ou fan máis dano que ben?\nCon respecto ás redes sociais, moitas das regras son establecidas polas empresas\nque fan as propiedades. Facebook ten regras sobre\no contido das fotos de portada e quen ten permiso para ter contas persoais.\nLinkedIn ten unha regra (máis que unha recomendación, realmente) sobre que\ndebería conectarse con.\nTamén hai regras que parecen xurdir da comunidade. “Non sexas un\nimbécil ", por exemplo. Ou: "Intenta descubrilo por ti mesmo e despois pregunta\npor axuda ".\nCreo que cando comezas a cruzar a liña de innovador a criminal\ncomeza a parecer persoas que son criminais. Se tenta conectarse con\ncomeza a todos en LinkedIn e envíalles a mesma mensaxe idéntica\nparécese a un spammer. É entón cando a xente comeza a falar de “o\nDo mesmo xeito, se a túa estratexia de optimización de recursos depende de ti sendo\nna minoría de persoas que usan esa estratexia, vas viaxar\nsobre o sentido de equidade das persoas.\nAs regras son a pedra angular de calquera comunidade. Doug escribe "manteña as súas regras\nti mesmo. O que estou a facer funciona para min ... e para a miña rede ". Penso nun\nversión extrema desta: "Manteña as súas leis para si mesmo. O que estou a facer funciona\npara min e os compañeiros ladróns de bancos da miña rede ".\nHai regras nas redes sociais que non se poidan romper? Non, pero non os hai\nleis en calquera sociedade para as que nunca haberá motivo que desafiar. Isto é\nprecisamente por iso é importante que sigamos falando das regras, para que saibamos cales\nalgúns, se os hai, paga a pena gardalos.\n8 de xaneiro de 2013 ás 3:04\n"As regras": o meu punto é que non hai ningunha regra que cumpra. Aínda non hai regras ... e as persoas que intentan arbitrariamente impulsar a súa opinión como regra son bs.\n8 de xaneiro de 2013 ás 3:09\n“Non hai regras aínda."\nComo saberemos cando hai regras? E que pasa coas regras que as empresas especifican nos seus propios TOS?\nE, finalmente, cada regra é só unha opinión. Esperemos que sexa unha opinión compartida por moita xente (en lugar de só as persoas con poder), pero as regras comezan como opinións e seguen sendo opinións, para sempre.\n8 de xaneiro de 2013 ás 3:57\nAs regras son as que funcionan e non funcionan para a súa empresa. Deberán axudarche a determinar como aproveitar os medios. E, por suposto, ao prestar atención a como outros están a usar o medio, aprendes o que funciona e o que non funciona para ti. Non lles dicimos á xente que "non poden" ou "non deben" ... compartimos con eles como afectou a outras empresas no pasado e despois vemos como probalo sen facer ningún dano á súa marca.\nHai, por suposto, problemas de cumprimento que a xente debe cumprir, pero non son regras de redes sociais ... son regulacións e leis da industria que deben cumprirse.\nNon che digo que debes aceptar todas as solicitudes de LinkedIn. Só comparto contigo que facelo é un éxito para min e non ten ningún resultado negativo. Entón ... non digas aos demais que non deben facelo ... quizais lles vaia ben.\n8 de xaneiro de 2013 ás 4:48\nAínda que son un viciado en LinkedIn, non acepto TODAS as solicitudes de LinkedIn que recibo, pero acepto todas aquelas que teñen sentido conectarse agora ou no futuro. Pero o fermoso é que cada un podemos establecer as nosas propias regras ou pautas a seguir e non necesitamos imitar o que fan os demais.\n8 de xaneiro de 2013 ás 4:52\nHai algúns spammers bastante descarados que ignoro. Pero eu estimaría que o 99% + das persoas que queren conectarse comigo son relevantes para a miña industria, así o fago.\n8 de xaneiro de 2013 ás 4:53\nAprobo esta mensaxe.\nXan 9, 2013 en 8: 23 AM\nHai regras e logo hai elección persoal. A maioría das plataformas de redes sociais teñen moi poucos conxuntos de regras baseados no uso incorporados. LinkedIn fixo un cambio hai un tempo que permitiu solicitar conexións a xente de xente con moita facilidade. Só fun castigado dúas veces cando o usei para construír o meu rolodex, e que me dixeron esas instancias sobre esas persoas? Que probablemente non quixera quedarme con eles de todos os xeitos. Sen dúbida, LinkedIn usou anacos do mesmo código no seu modelo de aprobación. É útil? Ben, depende. Se vexo a un gurú das redes sociais con vinte ou trinta mil conexións e, á súa vez, teñen un gran número de endosos para todo, desde as redes sociais, o marketing por correo electrónico e a resucitación de mortos, fágome un par de preguntas. ¿Poderían ter unha interacción directa con tantos, traballando con eles en proxectos específicos? Ou contribúen regularmente con información relevante de alta calidade (noutras palabras, útil) ás masas? Ou é simplemente un caso de adoración á fama?\nNa maioría dos casos, todos sabemos fundamentalmente cando se nos envía spam dun xeito bo ou malo.\n10 de xaneiro de 2013 ás 12:00\nDoug: Estou de acordo en que un tamaño non se adapta a todos, pero hai unha regra que é importante: o Acordo de usuario de LinkedIn. Por esa razón, e algúns outros, son bastante selectivo á hora de establecer conexións. Aquí están os meus dous centavos: http://linkedinstitute.wordpress.com/2013/01/10/its-about-connecting-not-collecting/\n10 de xaneiro de 2013 ás 12:05\nArgumento moi equilibrado, Anthony. Con todo, poderiamos discutir sobre o acordo de usuario de LinkedIn, xa que ao parecer non comen a súa propia comida para cans. Inicia sesión en LinkedIn agora mesmo e obterás unha lista de persoas ás que che recomendan conectarte ... independentemente da túa relación real con eles. Ánimo!\n10 de xaneiro de 2013 ás 12:16\nExcelente punto. Non sempre temos que tomar o medicamento que o médico lle prescriba. : ^) Grazas por engadir á conversa.


A Xunta destaca a importancia do proxecto Tanza para o reciclado de plásticos no ámbito marítimo – O Barbanza\nA Xunta destaca a importancia do proxecto Tanza para o reciclado de plásticos no ámbito marítimo\nA Xunta destaca o labor e a colaboración das empresas e entidades do sector pesqueiro e dos centros ocupacionais e especiais de emprego na valorización dos residuos plásticos mariños a través do proxecto de cooperación dos grupos\nde acción local do sector pesqueiro Tanza: inclusión social, sector pesqueiro e economía circular. Así o salientaron hoxe a conselleira do Mar, Rosa Quintana, e a conselleira de Política Social, Fabiola García, no marco da xornada Labplast sobre o aproveitamento dos plásticos e unha das accións deste proxecto de cooperación que se celebrou no salón de\nactos do campus universitario de Ferrol.\nA titular de Mar puxo de relevo a importancia de iniciativas como o proxecto Tanza “para a promoción dunha economía máis verde e sustentable e para pór en valor o aproveitamento dos residuos plásticos mariños recollidos polas confrarías no seu quefacer diario”. Nesta liña, Rosa Quintana sinalou que “o futuro pasa por converter os residuos en recursos, fomentando esa economía circular baseada no principio das seis erres que abarcan os\nconceptos de rexeitar, reducir, reutilizar, reparar, reciclar e o de responsabilidade”.\nDeste xeito, incidiu a conselleira do Mar, o Executivo galego busca “crear unha conciencia colectiva nas zonas costeiras desde o triplo eixo ambiental, social e económico para pór en valor os recursos pesqueiros”. Con ese cometido a Xunta leva tempo traballando na loita contra os residuos plásticos no mar con accións como a Estratexia de Cambio Climático e Enerxía 2020, unha folla de ruta que conta cun apartado dedicado á redución de plásticos, e a Lei de residuos e solos contaminados de Galicia.\nA isto súmase, engadiu Rosa Quintana, o labor da Consellería do Mar a través do Instituto Tecnolóxico para o Medio Mariño (Intecmar) e do Centro Tecnolóxico do Mar (Cetmar), que desenvolven e participan en iniciativas relacionadas coa loita contra o lixo mariño. Unha delas é o proxecto europeo CleanAtlantic que ten como fin previr, monitorar e reducir o lixo mariño e aumentar a sensibilización entre os actores marítimos a través da cooperación rexional.\nOutra iniciativa que destacou a conselleira é o Plan Marlimpo, impulsado polo Goberno galego para reducir o lixo mariño a través de actuacións de concienciación e formación ao sector e da mellora dos sistemas de recollida de residuos e da loxística nos portos para facilitar a súa xestión en terra.\nAdemais a titular de Mar agradeceu o traballo de todos os integrantes do proxecto Tanza e tamén o da Escola Universitaria de Deseño Industrial de Ferrol e do Laboratorio de Plásticos da Universidade da Coruña, que colaboran na organización da xornada. A maiores recoñeceu o labor das empresas e entidades do sector pesqueiro e das entidades sociais como os centros ocupacionais e especiais de emprego.\nPola súa banda, a conselleira de Política Social, Fabiola García, puxo en valor a importancia da participación das persoas con discapacidade nunha tarefa de tanto valor como axudar a protexer o medio ambiente. Ademais, salientou que grazas a estas iniciativas “cada día se fai máis real a igualdade de oportunidades, derrubando as barreiras que aínda hoxe nos separan da plena inclusión”.\nNeste senso, Fabiola García especificou a vontade de Galicia de ser “unha comunidade verde e social” e asegurou que todas as persoas, “teñamos as capacidades que teñamos, podemos achegar o noso gran de area a un mundo sostible e solidario”.\nO proxecto Tanza\nA xornada celebrada hoxe dentro do proxecto Tanza ten entre os seus obxectivos coñecer en profundidade o proceso de valorización dos plásticos, entendido como modelo de economía circular participada polo sector pesqueiro e ver a aplicación práctica e a metodoloxía de traballo no tratamento de plásticos no taller que ten o Laboratorio de\nPlásticos da Universidade da Coruña en Ferrol. Tamén está entre os seus fins fomentar a innovación a través do deseño de obxectos, útiles, ou outros obxectos para as actividades do sector e reforzar o posicionamento das entidades, o coñecemento mutuo e o traballo en rede.\nO proxecto de cooperación Tanza desenvólveno os GALP Mariña-Ortegal, Ártabro Norte, Ártabro Sur, Costa da Morte, Costa Sostible e ría de Arousa e busca promover unha maior empregabilidade de colectivos de inclusión social en actividades vinculadas coa economía do mar. Tamén ten entre os seus obxectivos crear unha conciencia activa no sector pesqueiro en relación ás problemáticas ambientais e da inclusión social e contribuír a un maior aproveitamento do programa de axudas por parte das entidades de inclusión social.


E unha especie máis | Aves en Santiago de Compostela\nE unha especie máis\nSacar especies novas para un territorio como Compostela é xa difícil, a medida que pasa o tempo disminúen as probabilidades de ver algo novo. Pero aínda así vense especies novas. Unha delas, moi curiosa, foi o avistamento dun lagarteiro das torres -cernícalo primilla- (Falco naumanni) este mes de setembro.\nOs lagarteiros das torres son moi similares ao lagarteiro común, de feito, en ocasións é difícil distinguilos no campo, especialmente xóvenes e femias. Oa contrario que os comúns son migradores e pasan o inverno en Africa. Hai anos chegaron a aniñar en Galicia e no Bierzo mais agora xa non crían no extremo norte da Península, hai anos chegaron a estar moi ameazados -aínda o están- por diversos factores. Teñen o costume de aniñar en edificios como pombais, catedrais, torres (común velos na Giralda de Sevilla por exemplo), construccións agrícolas … Así, a reparación destes edificios déixaos sen ocos para aniñar. Como son, sobre todo, insectívoros, o emprego de pesticidas e a agricultura intensiva elimina as súas presas. Ultimamente parece que lles vai mellor.\nDesde hai uns anos para acó, antes de migrar cara ao sur, danse unha volta polo norte para aproveitar a maior cantidade de insectos ao final de verán grazas á maior humidade. E frecuente velos polos Ancares, A Terra Chá, o Suído, etc. Así que algún tiña que pasar por Compostela algún día. Aí vos deixo unha foto de pouca calidade do primeiro lagarteiro das torres visto en Compostela (en tempos modernos, quen sabe).\nEsta entrada foi publicada en Sen clasificar e etiquetada cernícalo primilla,Falco naumanni,lagarteiro das torres por xabiervp. Ligazón permanente.\nAlgún comentario? Cancelar a resposta


Nome de Horus - Wikipedia, a enciclopedia libre\nRonsel do faraón Dyet con Horus e o Serekh.\nO Nome de Horus foi o símbolo máis antigo utilizado para representar o título de faraón: un falcón (deus Horus) sobre un serekh co nome do rei, en escritura xeroglífica exipcia.\nO serekh xa aparece ao principio da historia exipcia, na Paleta de Narmer. Os reis anteriores á dinastía IV utilizaron principalmente o seu nome de Horus, que aparecía nun serekh (a imitación da fachada dun palacio) co deus Horus situado sobre el.\nSejemib, faraón da dinastía II, cambiou o seu nome por Peribsen, e substituíu a protección do deus Horus pola de Seth, posiblemente por problemas políticos, substituíndo o símbolo de Horus polo do deus Seth. Jasejemuy, o seguinte rei da dinastía II, sitúa sobre a súa serekh a Horus e Seth, xuntos, probablemente para conciliar aos dous grupos enfrontados.\nHorus encima do serekh é unha representación simbólica do palacio do rei protexido polo deus supremo do ceo, identificado co mesmo rei, e xa que logo é o deus-rei que protexe a súa propia terra, a todas as cousas e seres vivos que habitan nela. A forza e significado desta metáfora teñen raíces míticas e relixiosas porque implica o concepto de "rei divino" como fonte e orixe do dereito do rei a gobernar na terra e en todos os seus habitantes; o nome de Horus era de carácter sacro e debía ser utilizado en ámbitos cultuais, cerimoniais, relixiosos, máxicos, bélicos e funerarios, aínda que non había unha regra fixa e estaba suxeito a cambios segundo a época e o contexto.\nNo Imperio Medio de Exipto, dinastías XI e XII, os faraóns exipcios recibían cinco títulos; engadían ao nome de nacemento outros catro máis cando accedían ao trono. Eran os seguintes: Nome de Horus, Nome de Nebty, Nome de Horus Dourado, Nome de Trono e Nome de nacemento.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nome_de_Horus&oldid=5227493"\nA última edición desta páxina foi o 19 de agosto de 2019 ás 19:57.


Continúan as queixas veciñais polos horarios dos Centros Cívicos e o peche das aulas de lectura - Compostela Aberta\nContinúan as queixas veciñais polos horarios dos Centros Cívicos e o peche das aulas de lectura\nCompostela Aberta reitera a pregunta sobre o funcionamento destas bibliotecas, desta vez para que sexa respostada de maneira oral no Pleno\nO peche das biblioteca chegou xa á Comisión Municipal de Queixas e Suxestións, que tamén recibiu reclamacións pola falta de uxier no centro de Vite\nCompostela Aberta rexistrou unha pregunta para que o Goberno local explique no Pleno o peche das salas de lectura dos Centros Cívicos de Santiago. O grupo municipal levará este asunto á sesión ordinaria do mércores, ante as numerosas queixas recibidas por parte da veciñanza, queixas que tamén chegaron á Comisión Municipal de Suxestións e Reclamacións.\nCompostela Aberta xa presentara en outubro unha pregunta sobre o peche ao público das aulas de lectura dos centros cívicos Aurelio Aguirre de Conxo, Agustín Bueno do Castiñeiriño, e José Saramago de Vite. Na resposta do Goberno, por escrito e sen sinatura recoñecible, recoñecíase que tan só as aulas de lectura dos centros de Santa Marta e das Fontiñas están funcionando no seu horario habitual; e apuntábase que nos outros centros “fixéronse certos reaxustes de horarios nas aulas de lectura, coa idea de axustarse ao montante horario das horas dispoñibles no contrato con Ferrovial”.\nMáis dun mes despois das primeiras queixas veciñais, a situación parece non terse solucionado nas aulas de lectura e, a maiores, estánse a recibir reclamacións en relación aos horarios dos Centros Cívicos. Así, na Comisión de Queixas e Suxestións celebrada a semana pasada puideron analizarse escritos de veciños e veciñas que expresaban o seu malestar polo peche das aulas de lectura, “un servizo plenamente integrado no centro sociocultural para o que apenas se precisa persoal, “unha biblioteca de proximidade de moita axuda para veciños con fillos estudando que precisan constantemente libros de consulta ou lectura”, como se pode ler nalgunhas das queixas.\nAdemais, nas últimas semanas Compostela Aberta está a recibir queixas pola falta de uxier no Centro José Saramago de Vite, unha situación que tamén chegou á Comisión de Queixas e Suxestións a través dun escrito da veciñanza no que se denuncia que son as propias persoas usuarias as que teñen que facerse cargo da chave do local para poder realizar as súas actividades.\nAsí as cousas, Compostela Aberta preguntará no Pleno do próximo mércores polas medidas organizativas que ten adoptado o Goberno para paliar a situación e ampliar e completar os horarios das aulas de lectura dos Centros Cívicos. O grupo municipal quere coñecer tamén as previsións da concellería para a apertura deste servizo nos seus horarios habituais, que foran anunciados polo edil Javier Fernández para este último trimestre do ano e que non se chegaron a cumprir ata o de agora.\nPODES CONSULTAR AQUÍ A PREGUNTA FORMULADA POR CA SOBRE OS HORARIOS DOS CENTROS CÍVICOS E O PECHE DAS AULAS DE LECTURA