Ángeles Vázquez asina a orde de aprobación do primeiro Plan Xeral de Ordenación Municipal de Ribadavia\nA conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda visitou esta mañá este municipio que tamén se alza como concello número 105 en dispoñer dunha ferramenta de planeamento actualizada e adaptada á lei\nSalienta que se trata dunha ferramenta que prevé preservar o tradicional sistema de asentamentos, a protección dos recursos, dos espazos naturais e do patrimonio histórico, artístico, etnográfico e cultural; ao tempo que se compatibilizan as expectativas de futuro\nTamén destaca o impulso e o respecto pola vida nas parroquias, coa procura dun aumento da poboación e reservando case tres puntos máis de superficie para o sistema xeral de espazos libres e zonas verdes\nRibadavia (Ourense), 2 de decembro de 2019-. A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, asinou esta mañá a Orde de aprobación do Plan Xeral de Ordenación Municipal de Ribadavia, polo que este municipio conta co seu primeiro plan xeral, ao tempo que se converte no concello número 105 en contar cun planeamento actualizado e adaptado á lei.\nA conselleira de Medio Ambiente felicitou ao rexedor local e ao seu equipo por concluír o traballo de redacción desta nova ferramenta de planeamento, que porá fin ás Normas Subsidiarias de Planeamento, con 33 anos de vixencia, e que guiará o desenvolvemento do concello para os vindeiros 20 anos.\nDestacou o esforzo realizado para facilitar que máis de 5.000 habitantes das oito parroquias de Ribadavia se beneficien do primeiro PXOM e que se traduciu en estudar polo miúdo os máis de 27 quilómetros cadrados de superficie.\nRibadavia é un concello no que máis dun 90% do territorio é solo rústico, seguido xa a moita distancia polo solo urbano, 4,90%; o solo de núcleo rural, o 3,45%; e o solo urbanizable, o 0,73%, polo que o novo Pxom favorece o desenvolvemento equilibrado e sostible deste concello; ao tempo que se compatibiliza a protección e potenciación do patrimonio natural e cultural, histórico, artístico e etnográfico.\nTamén respecta e impulsa a vida nas parroquias, procurando o aumento da poboación nas mesmas grazas ao impulso dos sectores produtivos e mellorando a habitabilidade no concello, incrementando en case 3 puntos -respecto do que indica a Lei do solo- a superficie para o sistema xeral de espazos libres e zonas verdes (330.852 m2, un 168% máis do que esixe a Lei). E , por último, resérvanse case 155.000 m2 para o sistema xeral de equipamento comunitario, un 277% máis do que esixe a Lei (dito doutra forma, case 3,8 veces máis).\nCoa aprobación definitiva do PXOM de Ribadavia son xa 105 os concellos que contan cun planeamento adaptado e acorde ao marco urbanístico vixente en Galicia. Así mesmo, cómpre precisar que 75 destes plans foron aprobados polo actual Goberno galego e 17 deles só no que vai da presente lexislatura, que comezou no ano 2016.


En todos os contidos (52)\nAdmisións e probas de acceso (2)\nAutorizacións, permisos e licenzas (2)\nDeclaración responsable (3)\nRexistros administrativos (12)\nHai 52 resultados relacionados coa súa selección:\nTR308A - Certificado de profesionalidade e acreditacion parcial acumulable.\nEsta orde ten por obxecto regular o procedemento de tramitación dos certificados de profesionalidade e das acreditacións parciais acumulables (acreditación de unidades de competencia) que correspondan, conforme a lexislación vixente, ao alumnado da formación…\nPR960A - Plan de patrocinio publicitario dos equipos de alta competición de Galicia.\nA posta en marcha da XI Edición do Plan de Patrocinio dos Equipos de Alta Competición de Galicia (Exercicio 2020 – 1ª Fase).\nTR804A - Rexistro e depósito de convenios e acordos colectivos de traballo (REGCON).\nO rexistro e depósito de convenios e acordos colectivos de traballo de xeito, unicamente, telemático. Segundo o artigo 2 da Orde do 29 de outubro de 2010, pola que se crea o Rexistro de Convenios e Acordos Colectivos de Traballo da Comunidade Autónoma de Galicia: 1. Nos termos…\nTR302A - Plan de formación para o emprego dirixido prioritariamente ás persoas traballadoras ocupadas.\nEsta orde ten por obxecto establecer as bases reguladoras e as condicións polas que se rexerá, no ámbito da Comunidade Autónoma de Galicia, a convocatoria pública de subvencións para o financiamento de programas de formación dirixidos…\nPR970A - Bolsas de estadía do consello da cultura galega na Casa de Velázquez en Madrid.\nEsta resolución ten como obxecto o establecemento das bases reguladoras e as condicións que rexerán a convocatoria de dúas bolsas de estadía na Casa de Velázquez en Madrid (unha de investigación e outra de creación) e que se inclúen…\nTR807A - Axuda para o desenvolvemento das actividades ordinarias das organizacións sindicais (Programa I).\nEsta orde ten por obxecto a convocatoria de axudas que concederá a Consellería de Economía, Emprego e Industria ás organizacións sindicais con representación na Comunidade Autónoma de Galicia, de acordo ao seguinte:\nO obxecto desta orde é a regulación da comunicación individualizada previa que os promotores de combinacións aleatorias con fins publicitarios ou promocionais están obrigados a realizar. A comunicación producirá efectos desde o día da súa presentación, sen prexuízo das facultades de…\nO presente decreto ten por obxecto o establecemento das bases reguladoras para a concesión das compensacións económicas para o fomento da participación institucional ás organizacións sindicais e empresariais intersectoriais máis representativas de…\nTU200A - Axudas para a realización de estudos no Centro Superior de Hostalaría de Galicia.\nEstas bases teñen por obxecto o establecemento de bolsas de matrícula, en réxime de concorrencia competitiva, para os/as alumnos/as que cursen as titulacións que imparte o CSHG, para o curso 2020/21.\nClases e contías das bolsas\nTR310A - Programa de unidades formativas dirixidas á formación de persoas traballadoras ocupadas en sectores estratéxicos galegos, cofinanciadas polo Fondo Social Europeo.\n1. Esta orde ten por obxecto fixar as bases reguladoras do Programa de unidades formativas dirixidas á formación de persoas traballadoras ocupadas en sectores estratéxicos para as empresas galegas (procedemento TR310A) cuxa vixencia comprenderá entre a data de…


A pintura é como bater | le Koncept\nA pintura é como bater\nTen que ir rapidamente as salas introdutorias para contemplar a fotografía en branco e negro dun fermoso Manolo Valdés e Rafael Solbes. Os dous artistas en pantalóns curtos, traballan no seu lendario estudo de rúa en Blanch, no Xerea de Valencia, co barco de pintura na man e unha paisaxe chea de lenzos, cepillos, cabalete, acuarelas e traballos medianos. Ese momento explica o universo do equipo crónico. Entón ten que retirarse para comezar a saborear a antoloxía máis completa do colectivo que se achega á vangarda.\nA crónica foi “un proxecto de gran audacia e singularidade”, explicou Tomás Llorens, amigo, ideólogo e confesor do equipo .. É por iso que describe que a exposición pode ser percibida polo ritmo desa época, “algúns anos complicados e confusos”, que van desde a última década do franquismo, a través da transición e ata as primeiras decepcións. A morte prematura, a 41, de Solbes en novembro de 1981 foi a desaparición do equipo crónico. É imposible saber se a parella continuou. Tiveron unha primeira crise que fixo o 1971 que estaba a piques de acabar co divorcio.\nSolbes e Valdés eran metódicos. Llorens recorda a súa capacidade de disciplina. Chegaron ao estudo pola mañá, e coa parada obrigatoria para comer, seguiron ata os tantos. Isto explica a súa ampla produción e sinerxía entre eles. Pódese dar a luz á idea e ao outro executalo, exactamente o mesmo para comezar e rematar. Sobriely ideoloxizado e consciente da historia “Eles sabían quen eran Velázquez, El Greco, Picasso e Bertolt Brecht, como exemplo básico”, sinalou con gran poder. Para eles “a pintura é como bater,” Llorens resumiu, mentres que predijo que están chegando os mellores anos do equipo crónico. Se a exposición da Fundación Bancaixa suscita a mesma expectativa que na súa inauguración onte á noite, o seguro.\nMáis completo antolóxico\nBoye Llorens Paters presenta unha retrospectiva cronolóxica que comeza a partir das orixes de O movemento do selo popular ata a serie inacabada “O Público e o Privado”. Podes ver traballos inéditos, como algúns setenta pinturas da súa primeira era comprada por coleccionistas italianos e, polo tanto, este antolóxico é mellor que Bilbao o ano pasado. Ata alí foi o presidente da Fundación Bancaixa, Rafael Alcón, e pediu a Los Llorens se fose posible expandi-lo na cidade que viu o nacemento do equipo crónico. Dito e feito.\nManolo Valdés tamén deu parte dos seus fondos para a exposición. Os seus plans de ausencia no centro cultural de Plaza Tetuán, cando só dúas semanas, estaba en París cos seus monumentais mulleres xefes de fronte para as portas do hotel Ritz. Tomás Llorens sostén que Valdés é un dos grandes pintores contemporáneos, e cando se lle pregunta por que a súa relación con Valencia é moi similar á de Saint Dominican Vicent Ferrer, responde rápidamente: “A culpa é túa”, é dicir, a prensa .. Tendo en Valencia o mellor do equipo crónico é a realidade, agora o milagre sería que Valdés Deagges a ver.\n← Síndrome de punta.\nA resina sintética látex simple para os morteros mellora a adherencia e resistencia →


Santa Mariña é un pequeno porto de embarcacións tradicionais ao que se chega por unha estreita estrada cuberta de densa vexetación forestal. A carón da rampla hai unha ringleira de casetas de pescadores onde aínda gardan os apeiros de pesca e as barcas.\nSituada entre dous montes nunha contorna rural, Niñóns é unha praia con forma de enseada, de area branca e fina. Andando polo camiño que discorre pola dereita do areal, atoparás un remanso de auga que o mar forma ao entrar nesta enseada e que se coñece popularmente como o "lago".\nNeste lugar acendíanse lumes para guiar aos barcos ou avisar da chegada da frota inimiga. Este cumio é tamén a sede dun santuario con lenda, o de Nosa Señora do Faro, protectora dos mariñeiros.\nChegados ao porto de Corme e finalizado o traxecto da ruta de sendeirismo Camiño da ribeira, podes voltar cara a Ponteceso pola variante que levará desde a Pedra da Serpe polo Alto dos Loureiros ao miradoiro do monte Branco. ¡Unha alternativa para ter unhas vistas panorámicas da ría de Corme e de Laxe e do esteiro do Anllóns desde outra perspectiva!


Os socialistas de Ribeira levarán a pleno a ocupación dun espazo en Deán Grande – O Barbanza\nOs socialistas de Ribeira levarán a pleno a ocupación dun espazo en Deán Grande\n20190729. O grupo municipal ribeirense do PSdeG-PSOE explica que o pasado 10 de agosto de 2018, na zona de Deán Grande, un veciño depositou cinco pezas de granito na praza, entre as vivendas n° 41-43 e 44, polo que afirman que se imposibilita o uso cotiá da entrada das casas e leiras con calquera tipo de vehículo e, incluso, se dificulta o acceso a pé.\nA pavimentación da referida praza e a instalación na mesma da rede municipal de auga potable, electricidade e saneamento, foi realizada polo Concello de Ribeira, máis de trinta anos atrás, polo que nunca se discutiu a titularidade pública deste espazo.\nDesde o grupo manifestan que consideran que “queda suficientemente demostrada a titularidade pública de dito espazo, que da acceso a propiedades, e comunica distintos lugares.” Así mesmo, citan que a Dirección Xeral do Catastro de Galicia, establecía nesa data que esta área se encadraba no Camiño Público de referencia catastral 15074A93809046.\nAdemais, no nomenclátor do Inventario de Bens e Dereitos do Concello de Ribeira, indican que figura “porque así fora acordado en pleno como espacio público.”\nActualmente, a Xerencia do Catastro de Galicia abriu un prazo de Trámite de Audiencia entre a veciñanza do lugar para presentar alegacións respecto dun procedemento de corrección de discrepancias, aberto a instancias de parte afectada, xa que “un particular alterou a titularidade do predio.”\nSegundo os socialistas, “encontrámonos sencillamente cunha situación singular, na que o municipio debe ser o máis interesado en impulsar un expediente de deslinde do dominio público. Unha Institución defensora da Lei e dos dereitos da cidadanía, entre eles o de poder facer uso do dominio público, e impedir a súa usurpación.”\nPor todo isto, solicitan que o Concello de Ribeira se personifique como parte para defender o dominio público, a través dun informe sobre a situación legal deste espazo pavimentado desde fai máis de trinta anos e dotado con servizos municipais; ademais de “que a maior brevidade posible, se adopten as medidas oportunas para restablecer e executar o deslinde da área concreta e esixir, no seu caso, as responsabilidades que procedan pola ocupación indebida dun espazo que, consideramos, público.”


Homenaxe a Rosalía no 130 aniversario do seu pasamento – Galicia 24 Horas\nHomenaxe a Rosalía no 130 aniversario do seu pasamento\nBy Redacción on 14 julio, 2015 Comentarios desactivados en Homenaxe a Rosalía no 130 aniversario do seu pasamento\nA Fundación Rosalía de Castro celebrará este mércores, 15 de xullo, o 130 aniversario do falecemento da poeta (1858-1885) con música a cargo do compositor Fran Pérez ‘Narf’, recitais de poesía e conferencias, na casa museo da autora de ‘Cantares Galegos’ en Padrón (A Coruña) ás 20,00 horas.\nO acto acollerá varios temas do álbum ‘Nas tardes escuras’, con letras de Rosalía, do cantante coñecido como Narf, segundo informou a fundación.\nTamén estarán presentes 11 mulleres, entre as cales sete son gañadoras do Concurso Escolar de Poesía, como Marcela Porto, Sara Norniella e Fátima Barros; e catro son poetas consolidadas: Antía Otero, Oriana Méndez, Luz Pozo e a experta americana Kathleen March.\nA través de conferencias, a escritora Mercedes Queixas recordará á poeta María do Carme Kruckenberg, recentemente falecida, e o director do Museo de Pontevedra, Carlos Valle, disertará sobre Filgueira Valverde.\nHomenaxe a Rosalía no 130 aniversario do seu pasamento added by Redacción on 14 julio, 2015


De pa�s de inmigraci�n a pa�s de emigraci�n?; por Eugenio Nasarre\nDe país de inmigración a país de emigración?; por Eugenio Nasarre\nAmbos fenómenos han de considerarse con naturalidade nunha sociedade aberta. España debe prepararse para un cambio de tendencia.\nEugenio Nasarre / É deputado e presidente do Consello Español do Movemento Europeo\n9 Agosto 12 - - Eugenio Nasarre é deputado e presidente do Consello Español do Movemento Europeo Se prestou ata agora moi escasa atención aos factores demográficos na xa larga crise que padecemos. Un dos máis relevantes, sen dúbida, é o fenómeno migratorio. Pois ben, atopámonos ante un feito sorprendente: España, cunha taxa de paro abafadora, é o país entre as grandes nacións da Unión Europea que acolle no seu seo unha maior proporción de inmigrantes.\nNon podemos cualificar de verdadeira anomalía que, con taxas de paro que dobran ou triplican ás de Alemaña, Francia, Italia ou Gran Bretaña e cunha renda per cápita inferior á destas nacións, España teña un número de inmigrantes sensiblemente superior? Resulta sostible esta situación no futuro?\nDurante o noso período de prosperidade, tras a entrada no euro, produciuse unha intensa e moi acelerada chegada de inmigrantes ao noso país. No ano 2000 había 923.000 residentes estranxeiros e no ano 2008 alcanzouse a cifra de 5,3 millóns. A taxa de paro era do 9,6 por 100. Foi a partir de entón cando a crise provocou a máis elevada destrución de emprego dos últimos tempos: máis de 3 millóns de postos de traballo, o que fixo elevar a taxa de paro ao 24,6 por 100 actual.\nNon obstante, os efectos desta brutal destrución de emprego non se fixeron sentir de xeito relevante no fenómeno migratorio. Aínda no ano 2008, mentres se perdían 1,3 millóns de postos de traballo, viñeron 380.000 novos inmigrantes. Foi nos tres últimos anos (2009 ao 2011) cando se experimentou certo freo. En efecto, a poboación estranxeira residente en España só aumentou en 62.369 persoas. Pero a esta cifra hai que sumar os 317.917 residentes, especialmente latinoamericanos, que adquiriron a nacionalidade española nestes tres anos. Os datos que achega o Ministerio de Emprego seguen resultando sorprendentes. Se se detecta xa certo retorno de inmigrantes, ata o momento as saídas compénsanse con novas chegadas, en boa parte motivadas por reagrupamentos familiares. O balance non deixa de resultar paradoxal: dende que comezou a crise, contando as adquisicións de nacionalidade, o número de residentes vidos de fóra aumentou en 750.000, máis que en calquera outro país europeo. Mentres tanto, os últimos datos da EPA revelan que a taxa de paro na poboación inmigrante se eleva á arrepiante cifra do 35 por 100.\nA sociedade española mostrou unha gran capacidade de acollida coa poboación que veu á nosa terra en busca de oportunidades. Durante a crise apenas emerxeron brotes de xenofobia. Os fillos das familias inmigrantes integráronse nas nosas escolas con normalidade. Pero hai que recoñecer que a dramática realidade laboral está a provocar un substancial cambio de situación. A nosa poboación activa sitúase agora en torno a 23 millóns de persoas, pero a que ten traballo ascende tan só 17,5 millóns. A distancia é abismal: 5,5 millóns buscadores de emprego. Todos sabemos que nos próximos anos a economía española non estará en condicións de crear suficientes empregos para pechar esa brecha tan abafadora. Este é un dos trazos da nosa crise con profundas implicacións sociais, que resulta ineludible abordar.\nO noso país está abocado a converterse de novo nun país de emigración. Os primeiros síntomas producíronse nos últimos meses. Xa hai varias decenas de miles de residentes, españois de orixe ou, non que cruzaron a nosa fronteira en busca de oportunidades, aínda que non dispoñamos de cifras fidedignas. Nestas circunstancias non debemos considerar o feito de emigrar como unha maldición. Ambos os dous fenómenos, emigración e inmigración, son enriquecedores e han de considerarse con naturalidade nunha sociedade aberta.\nA sociedade española debe prepararse para este cambio de tendencia. E, do mesmo xeito que se tiveron que poñer en marcha políticas inmigratorias, agora corresponde facelo en sentido inverso. E hai que preguntarse: existe un verdadeiro mercado de traballo no espazo europeo? A realidade é que a mobilidade do factor traballo aínda é moi escasa en Europa. Segundo Eurostat, tan só o 2,5 por 100 da poboación europea reside en países distintos dos do seu nacemento. En España a taxa de residentes europeos ascende ao 5 por 100, o dobre da media europea. Isto non ten ningún sentido nestas circunstancias. España debería impulsar unha axenda que promovese con vigor unha maior mobilidade laboral no seo da Unión Europea. Este é tamén un camiño para construír máis Europa. Novas e Actualidade


1\t Condicións para o recoñecemento de efectos profesionais a títulos estranxeiros de especialistas en Ciencias da Saúde, obtidos en Estados non membros da Unión Europea. 835\n2\t Convenio de colaboración coa Comunidade Autónoma de Galiza para a realización de procesos de avaliación e acreditación das competencias profesionais adquiridas a través da experiencia laboral ou de vías non formais de formación. 800\n3\t Convocatoria AFCAP 2010 893\n4\t Correccións convocatoria AFCAP 2010 839\n5\t Creación Consello para a Coordinación da Docencia Clínica 3249\n6\t DECRETO 104/2011, do 12 de maio, polo que se crea o Consello para a Coordinación da Docencia Clínica en Galicia 758\n7\t DECRETO 142/2011, do 30 de xuño, polo que se modifica o Decreto 8/2000, do 7 de xaneiro, polo que se regula a organización do sistema acreditador da formación continuada dos profesionais sanitarios na Comunidade Autónoma de Galicia. 778\n8\t DECRETO 8/2000, do 7 de xaneiro, polo que se regula a organización do sistema acreditador da formación continuada dos profesionais sanitarios na Comunidade Autónoma de Galicia 803\n9\t Especialidades Sanitarias (Medicina, Farmacia e Enfermaría), nova lexislación. Real Decreto 639/2014, de 25 de xullo 1058\n10\t Guía de actividade 2010 FEGAS 814\n11\t III Acordo de Formación Continua das AA.PP. (AFCAP) 877\n12\t Lexislación: Acordo de Formación nas Administracións Públicas 5476\n13\t Normas e información docente 2010 813\n14\t Orde 2009 Acreditación Formación Continuada Galicia. 851\n15\t ORDEN de 11 de enero de 2001 pola que se aproban as bases reguladoras para o desenrolo dos plans de formación no marco do III Acuerdo de Formación Continua nas Administracions Públicas de 11 de xaneiro de 2001. 708\n16\t Plan AFCAP 2011 831\n17\t REAL DECRETO 1046/2003, regula o subsistema de formación profesional continua. 727\n18\t Real Decreto 99/2011, de 28 de xaneiro, polo que se regulan as ensinanzas oficiais de doutorado. 836\n19\t Real Decreto de recoñecemento de títulos estranxeiros 5102\n20\t Resolución de 8 de xuño de 2010, da Secretaría de Estado para a Función Pública, pola que se publica o Acordo de Formación para o Emprego das Administracións Públicas de 22 de marzo de 2010 809\n21\t Resolución de 8 de xuño de 2010, da Secretaría de Estado para a Función Pública, pola que se publica o Acordo de Formación para o Emprego das Administracións Públicas de 22 de marzo de 2010 . 698\n22\t Resolución do 25 de xaneiro de 2011, da Secretaría Xeral de Política Lingüística, pola que se convocan as probas para a obtención dos certificados de lingua galega, niveis Celga 1, 2, 3 e 4 no ano 2011. 722


O paradoxo de Bradbury - Camilo Franco - Galiciae\n22 de septiembre de 2020 (21:13 h.)\ncamilo franco opinión Táboa Redonda Ray Bradbury\nANDAMOS NO centenario do nacemento de Ray Bradbury (Waukegan, Illinois, 1920. Los Ángeles, 2012) e lonxe do que digan os tópicos, non foi o escritor que se adiantou ao seu tempo. Foi o autor que soubo ver o futuro naquilo que xa estaba pasado. Foi un autor norteamericano e, quizais, para esta circunstancia tivo dous lixeiros inconvintes: non tivo biografía e fixo carreira moi lonxe das academias. Non se pode dicir que fracasara, pero quizais aínda hoxe, cen anos despois do nacemento, parece que lle falta algo para situarse na mesma altura que os grandes do século do seu barrio distópico: Orwell ou Huxley, por exemplo.\nBradbury tivo biografía, claro, pero non tivo unha desas que contan, como Orwell, como Kerouac, como Hemingway. Bradbury non tivo unha biogafía literaria como hai escritores que hoxe non teñen Facebook ou Twitter. No marchou contar guerras desde bares, pero foi un escritor con vocación que fixo un percorrido raro para un escritor europeo, quizais raro para un escritor intelectual, pero que ten sentido para quen o entende como literatura de evasión. Hai un certo desenganche no termo evasión cando se refire a literatura. En moitos sentidos, Bradbury foi percibido así, pero non o era. Ray Bradbury, quizais marcado por como se deu a coñecer, foi lido como un autor de xénero, igual que tantos que agora escriben policial, pero esa non era a súa intención.\nO escritor, fillo de norteamericano e sueca inmigrada, rexeitou sempre o de ser un autor de ciencia ficción e, mesmo con poucas lecturas da súa obra, se percibe que non é así. Esa ficción que propón Bradbury ten un decorado de futuro, pero todo o resto é ser humano na súa máis ampla identidade atemporal. Non se pode xulgar o teatro polos decorados nin a literatura pola apariencia. No fondo, o autor de Crónicas marcianas (1950) é un lírico adoecido polo presente da especie humana e por esa manía de cometer os mesmos erros unha época tras outra. Pero esa parte, que é a substancia da súa obra non foi tan tida en conta porque, así son as academias, Bardbury viña doutro lado. Pero non se pode dicir que o escritor fracasara.\nO outro cualificativo que adubía a súa biografía é prolífico. Un escritor sen descanso con 27 novelas rexistradas e máis de 600 relatos breves que non inclúen nin guións para televisións, nin adaptacións para cine, nin programas de radio, nin eses espazos nos que, como fixo Hitchcock, o autor de O home ilustrado (1951) falaba un tempiño antes de introducir ao espectador en historias que Iker Jiménez consideraría normais. Cando un escritor escribe non ten demasiado tempo para cazar elefantes en África.\nBradbury aficionouse á lectura con revistas de relato breve que para a cultura europea contemporánea son impensables. Eran revistas de xénero, de quiosco\nRay Bradbury viña dos quioscos, que son establecementos en perigo de extinción e que, a pesar de que teñen moitos libros para vender, non son sempre ben entendidos por xentes librescas. Bradbury aficionouse á lectura con revistas de relato breve que para a cultura europea contemporánea son impensables. Eran revistas de xénero, de quiosco. Revistas con historias de terror, ou de fantástico, ou de argumentos que en xeral non son considerados gran literatura e, en función de quen lea, nin sequera literatura. Pero así foi como o escritor chegou á escrita. Podemos dicir que chegou pola súa conta e sen academia.\nEstamos nos comezos dos anos 30 e os seus pais acaban de trasladarse desde Wuakegan, unha cidade de Illinois a 90 kilómetros a norte de Chicago xunto ao Lago Michigan, a Los Ángeles. Que podería ser un cambio de ambiente, clima e, de non ser os Estados Unidos, un cambio de nación. Bradbury, que conta 12 anos cando chega ao Pacífico adquire como hábitos culturais asistir a longametraxes como O fantasma da ópera e ler a autores como Edgar Rice Burroughs, tamén coñecido como o autor de Tarzán. Hai outra lectura que neses anos poscrise do 28 Bradbury converte en habitual: Amazing Stories, a primeira publicación periódica adicada á ciencia ficción nos Usa e que no seus primeiros números de 1926 publicaba textos de Verne, H.G. Wells e Edgar Allan Poe. Tampouco é seguro que pagara os dereitos de autor.\nEntre os 30 e os 70 nos quioscos dos Estados Unidos dous tipos de revistas de lectura con relatos breves como argumento fundamental. As slicks, mellor impresas, mellor deseñadas e destinadas a un público máis literario e as pulp que, por dicilo dalgún xeito, tiñan menos prestixio. Os anos e os caprichos vintages da cultura, e quizais Tarantino, déronlle a volta a esa clasificación. Bradbury, como adolescente que se iniciaba na lectura, estaba máis aproximado ás segundas, entre as que Amazing acabou por ser unha destacada.\nO aínda non mozo Bradbury decidiu ser escritor. Entre as fantasías de mundos en guerra, de chimpancés que teñen de xefe a un blanco que fala menos que suxeito, verbo e predicado, entre submarinos eléctricos e un mundo que dura menos de 80 días, entre todas esas cousas desproporcoinadas incluso para Iker Jiménez e a Casa Usher, o Ray de 12-13 anos percibiu que había verdades máis definitivas e para manter a súa vocación literaria púxose a vender periódicos como método financiador do tempo de escribir. Quedou sempre cerca dos quioscos.\nSegundo The New York Times, o autor de 'Fahrenheit 451' é o responsable "de levar a ciencia ficción ao mainstream literario"\nHai outra influencia que o escritor repetía nas entrevistas mesmo despois de ganar o Pulitzer. Contaba 12 anos, era o Día do Traballo, e aínda vivía en Illinois. Asistiu nunha feira ao número dun mago chamado Mr. Eléctrico. Segundo a versión do escritor, o mago estaba cargado de electricidade estática, sentado sobre algo que parecía unha silla eléctrica. O rapaz achegouse, o mago tocoulle o nariz e mandoulle: "Vive para sempre!" Ben pola idade, ben porque é o tipo de orde que non se asimila nun día, Bradbury volve ao día seguinte á feira e preguntoulle ao mago como era iso da vida eterna. Mr Eléctrico contestou que el (Bradbury) era a reencarnación dun amigo do mago que desapareceu na Primeira Guerra Mundial. O escritor repetiu en moitas entrevistas que tras esas palabras decidiu escribir cada día da súa vida e cumpriu coa decisión. É un mandato que non recibiu Vargas Llosa.\nSegundo publicou unha vez The New York Times, o autor de Fahrenheit 451 (1953) é o responsable "de levar a ciencia ficción ao mainstream literario". Conseguiu atravesar esa barreira, pero quizais o seu paradoxo é ter saído desde a literatura popular, conveter un xénero en aceptable e mesmo incorporar o futuro como un argumento a ter en conta na literatura e, aínda así, quedar atrapado nesa definición de escritor popular. A evasión como acusación.\nO autor de As douradas mazás do sol (1953), que pode escribir dúas novelas por ano, sempre declarou o “propósito moral” da súa literatura. A conquista de Marte, a colonización do sistema solar por parte dos Estados Unidos é, de fondo, un detallado repaso da historia dos Usa como país ocupante, da ambición, da violencia, da desculpa das liberdades, da destrución que xenera non recoñecer nada anterior como bo. O escritor de Remedio para melancólicos (1959) ten un procedemento claro: Bradbury faille a proba do algodón á sociedade por ver se con outro decorado os resultados son distintos. Pero é o mesmo: os tempos cambian, a destrucción permanece.\nA pesar de ter cambiado un xénero, de ter advertido sobre a violencia humana, o poder omnímodo e a supresión das liberdades, a Bradbury faltoulle recoñecemento intelectual. Faltoulle ascender nese escalafón culto que é algo mirado con quen procede da literatura popular. O Paradoxo Bradbury é esa mesma síndrome da cultura europea que despreza a literatura de xénero en casa, pero declara unha admiración proletaria polos escritores norteamericanos que a práctican sen desculpas intelectuais, o mesmo sexa noir que ficción científica. É o paradoxo de non acabar de recoñecer a quen ten unha obra máis importante como escritor de ‘short stories’ que como novelista. Ese paradoxo que garda algunha relación con como os cohetes de Bradbury se pousaban no chan vermello de Marte.


Lembranza do alcalde republicano - La Opinión A Coruña\nLembranza do alcalde republicano\nO BNG homenaxeará o día 16 ao alcalde democrático na República Tomás Arévalo, que tivo que fuxir a Bos Aires tras o golpe do 36\nm. villar | oleiros 14.08.2016 | 01:54\nUn neto de Arévalo, Floreal, coa súa esposa Rose e un tataraneto do exalcalde, na rúa que leva o seu nome. i. r.\nTomás Arévalo e a súa esposa Avelina en 1931.\nDevecía polos melocotóns en almíbar, tiña boa planta, era bastante calado e sempre aconsellaba non meterse en política. Así lembra ao alcalde de Oleiros durante a Segunda República, Tomás Arévalo Pardo, un dos seus netos, Floreal, satisfeito porque o BNG recupere a figura esquecida do seu avó con motivo do Día da Galiza Mártir o vindeiro día 16 na praza da Liberdade de Nós. Este ano cúmprense dúas décadas de celebración ininterrumpida deste día (que recorda o fusilamento do dirixente do Partido Galeguista Alexandre Bóveda) no concello, lembrando sempre a algún persoeiro oleirense.\nTomás Arévalo naceu en Abeleiras, na parroquia de Dorneda, o 1 de agosto de 1890. "Era ferreiro, igual ca meu pai. Arranxaba as máquinas de mallar no taller que tiñan onda a casa e a corte das vacas. Ainda teño o yunque do taller", conta Floreal, nome notoriamente republicano e francés. Foi algo así como a ovella negra da familia, de corte tradicional e moi relixioso.\nArévalo tiña 40 anos cando se fixeron eleccións en Oleiros o 31 de maio de 1931, en listas abertas. José Diéguez Buján foi o máis votado. O 5 de xuño tomou posesión a Corporación local e en votación segreda foi elixido alcalde, por unanimidade, Tomás Arévalo. En outras votacións escolléronse o primeiro e segundo tenentes de alcalde, José Naya Fernández e Juan López Moscoso, respectivamente.\nAs investigacións de Carlos Velasco (A represión franquista en Oleiros) e Ana Rey (La II República en Oleiros) apuntan a historia do primeiro alcalde democrático na República e constatan que naquel momento o municipio ainda non chegara aos 10.000 habitantes (hoxe ten case 35.000), e segundo o propio Arévalo declarara, más dun milleiro non tiña traballo. A investigadora Ana Rey apunta que ao inicio do mandato de Tomás Arévalo había 4 aulas de educación Primaria e ao curso seguinte xa había 14, pasando a 31 ao final da República.\n"Meu avó mercou o terreno onde está hoxe a Casa do Concello e tamén fixo o cementerio civil que estaba en Dorneda. Tamén foi o primeiro que puxo un imposto, chamábase o consumo, por comprar un carro e cousas así. E o primeiro ao que llo puxo foi ao seu pai, o meu bisavó, porque tiña bens, e non quería cobrarllo a xente que non os tiña. Ao seu pai sentoulle moi mal, non podía quitarlle a herdanza, pero díxolle eiche de dar en Santa Cruz, porque daquela esa zona era moi mísera. E deixoulle o 80% en Santa Cruz, efectivamente", lembra Floreal.\nTomás foi alcalde de 1931 a 1934 e en 1936 iniciou un novo mandato. O 18 de xullo ten lugar o alzamento do dictador Franco e todo mudou. "Él víao vir. Empezaron a vir falanxistas á súa casa a molestalo... Un secretario do Concello avisouno", apunta Floreal. "Logo viu que meu avó, Ramón Conchado, o meteron no cárcere, e xa sabía o que lle podía esperar", engade Rose Conchado, esposa de Floreal que naceu en Nova Iorque e que tamén é familia lonxana de Tomás (o seu avó era cuñado del).\nNesa situación, con Tomás Arévalo con 46 anos, casado con Avelina Conchado e con seis fillos, toma a difícil decisión de refuxiarse en Arxentina. Pide o pasaporte como emigrante en setembro do 36. Cinco anos despois, cando el xa vivía aló, o Xulgado de Responsabilidades Políticas solicitou ao xefe da Falanxe en Oleiros unha lista de persoas afiliadas a partidos e sindicatos para aplicar a lei represiva do 29 contra os que apoiaron a República, e nesa lista estaba Tomás xunto con outros compañeiros da Unión Republicana de Dorneda á que pertencía. Tamén foi vicepresidente da Sociedade de Obreiros Marítimos de Santa Cruz. Arévalo Pardo, afortunadamente, xa non estaba en Oleiros senon en Bos Aires xunto cun irmán que xa emigrara alí, Melchor. "Seu irmán traballaba de perito agrícola pero non ganaba moito, pasárono mal. Alí traballou nun garaxe, gardando coches. Voltou a Dorneda en 1963, cunha pensión pequena que logo, coa dictadura arxentina, lle quitaron", sinala un dos seus netos.\nFloreal tiña 8 anos cando viu marchar ao seu avó Tomás, que tiña entón 46. O avó voltou con 73, despois de case 30 anos separado da familia. "Voltou moi cambiado. Quedou moi escarmentado da política, non quería que ninguén da familia se metera", afirma. "Esta homenaxe paréceme moi ben, é un recoñecemento ao que pasou. El non tiña necesidade de meterse na política", sinala Floreal.\nTomás Arévalo faleceu en Dorneda en agosto de 1978. Ainda vive un dos seus fillos, o pequeno, tamén Tomás, que reside en Estados Unidos. En Oleiros quédanlle varios netos e otros familiares. O Concello bautizou unha rúa da urbanización As Pardelas co seu nome. A Fundación Pablo Iglesias conserva cartas que se escribiron Arévalo e o presidente das Cortes na República Julián Basteiro.\nO Bloque de Oleiros organizou a homenaxe a Tomás para o vindeiro martes día 16 ás 20.00 horas na praza da Liberdade, despois do traballo de pescuda de Manolo Ferreiro de Nós. Neste acto falará Rose, a muller de Floreal, e tamén o actual alcalde de Oleiros, Ángel García Seaone, e Xosé Luis Rivas Mini. Actuarán ademais Fran Amil e Os Tres Trebóns.


LILA TEATRO REPRESENTA ESTE SÁBADO NO AUDITORIO A OBRA PARA O PÚBLICO INFANTIL “DUNCAN DE PALLEIRO” – Concello de Cedeira\nLILA TEATRO REPRESENTA ESTE SÁBADO NO AUDITORIO A OBRA PARA O PÚBLICO INFANTIL “DUNCAN DE PALLEIRO”\nO Auditorio Municipal de Cedeira acollerá este sábado a representación de “Duncan de Palleiro”, unha obra propia da compañía Lila Teatro dirixida ao público infantil. A peza conta o transcurso dun día na vida de Duncan, un can moi especial que pertence á enxebre raza de Palleiro. Este personaxe leva unha vida tranquila ao carón do seu amo Aurelio e os seus amigos nunha pequena vila de montaña, mais alí onde vai leva consigo unha sorpresa que non deixa a ninguén indiferente. A obra terá lugar ás 19:00 horas e a entrada ten un prezo de 2,5 euros.\nPor outra banda, na tarde-noite do venres, os alumnos de 4º da ESO e 1º de Bacharelato do IES Punta Candieira organizan un festival musical para recadar diñeiro para as súas excursións. O evento constará de dous pases, un ás 19:00 e outro ás 21:00 horas, ambos no Auditorio Municipal de Cedeira. A entrada ten un custo de 3 euros e pode adquirirse na billeteira a partir das 16:00 horas. Ademais, os alumnos venderán rifas para participar no sorteo de dúas experiencias, do que se coñecerán os gañadores ao finalizar os espectáculos.\nPara pechar a axenda da fin de semana, na tarde do domingo está prevista unha xornada de “Somos Moitos Tour”, unha campaña de comunicación sobre oportunidades e políticas xuvenís que vai dirixida á mocidade e está promovida en conxunto pola rede Eurodesk e a Deputación de Coruña. O programa consta de charlas informativas sobre oportunidades de emprego nos países do Espazo Económico Europeo e prácticas no ámbito nacional, actividades participativas para o desenvolvemento de “soft skills” e xogos para achegar aos mozos e mozas á cultura doutros países europeos. A xornada organízase no Centro de Ocio Xuvenil de Cedeira entre as 17:00 e as 21:00 horas.\n26 Maio, 2022\ten CULTURA, NOVAS\nO CONCELLO DE CEDEIRA LICITA A MELLORA DO FIRME EN CATRO CAMIÑOS CUN ORZAMENTO DE MÁIS DE 41.000€\nABERTO O PRAZO DE PREINSCRIPCIÓN PARA OS CURSIÑOS DE NATACIÓN 2022


A AN ve indicios racionais de que Boye blanqueaba para Sito Miñanco\n29 junio 2021 13:57 h.\njusticia Sito Miñanco Gonzalo Boye\nGonzalo Boye, en Pontevedra, tras unha das sesións do último xuízo contra Miñanco. JAVIER CERVERA\nRexeita o recurso do avogado, que será procesado no seo da rede do capo de Cambados por intentar recuperar case 900.000 euros procedentes da venda de cocaína\n"Indicios racionais" levarán a Gonzalo Boye, con case toda seguridade, ao banco dos acusados da Audiencia Nacional. Coa premisa de preservar a presunción de inocencia, o tribunal rexeitou o recurso presentado por Gonzalo Boye, investigado e procesado por formar parte da organización criminal que presuntamente lideraba Sito Miñanco ata o 5 de febreiro de 2018, cando foi detido no seu chalé de Alxeciras.\nA acusación pública e a xuíza instrutora entenden que o famoso avogado, que representaba ao narco de Cambados por aquel entón, realizou, xunto a tres letrados, diversas xestións encamiñadas a strong <>recuperar os case 900.000 euros que lle foron incautados a membros da rede no aeroporto de Barallas no marco da operación Mito.\nEn concreto, os avogados están procesados por participar na elaboración de documentos e contratos de compravenda de letras de cambio para recuperar o diñeiro aprehendido pola Policía Nacional. No seu auto, a sala explica que distintos informes reconstrúen a vida mercantil das letras de cambio emitidas en garantía de préstamos hipotecarios. "Devanditas letras posteriormente foron utilizadas polo armazón criminal, para facilitar as actividades encamiñadas á recuperación do diñeiro intervido en Barallas".\nIsto fíxose, detalla a Audiencia, seguindo as instrucións de Prado Bugallo, presuntamente transmitidas por Quique Arango, a súa man dereita, e dirixidas polo citado Boye. Alude a Audiencia á existencia de indicios racionais e remítese aos expedientes sancionadores que se seguiron na Secretaría Xeral do Tesouro e Política financeira, que acreditan indiciariamente a simulación e falta de contido real dos distintos documentos de préstamos e constitución de hipotecas cambiarias e contratos de compravenda de letras de cambio, que achegou Boye aos expedientes, para intentar xustificar a orixe do diñeiro.\nMiñanco está acusado por intentar introducir en España unhas catro toneladas de cocaína á fronte dunha multinacional do crime organizado.\nO Festival Clasclás de Vilagarcía ofrece a actuación de Milan Al-Ashhag\nSanxenxo inaugura vina Semana do Arroz: "O segredo é un bo caldo"\nAlba Moledo Ucha 28/09/21\nUn home morre na praia de Lavapanos tras sufrir unha parada cardiorrespiratoria\nO TSXG avala A Lanzada como praia natural porque forma parte dunha zona protexida


Amigos da Terra :: Cooperación » Mangles\nProxecto Produtivo Cultivo Camarón de Mar para a Desmobilización dos Cortadores de Mangle no Estero Real e Golfo de Fonseca.\nO Golfo de Fonseca atópase ubicado na Costa Pacífica do Istmo Centroamericano, e é compartido por tres países: Nicaragua, El Salvador e Honduras.\nEn Nicaragua, o Golfo de Fonseca aparece dentro da rexión Nor-Ocidental, Departamento de Chinandega, onde se está a sufrir unha forte presión sobre os recursos naturais froito da crecente poboación ubicada en torno ó Golfo e pola falla de alternativas económicas e a crise do sector agrícola.\nOs Municipios de Puerto Morazán, El Viejo e Somotillo, sobre as ribeiras da Reserva Natural do Estero Real (Humedal de importancia internacional) posúen unha das densidades de poboación máis elevadas do país; así mesmo atópanse dentro do rango de elevada pobreza segundo o Mapa de Pobreza de Nicaragua, elaborado polo Instituto Nicaragüense de Estadísticas y Censos (INEC).\nA deforestación indiscriminada das zonas de manglar na zona do Estero Real, verdadeiros produtores e reservorios dos recursos pesqueiros, teñen situado á poboación nunha situación de grande vulnerabilidade ambiental e socio – económica. Isto débese a que os niveis de produción de especies de interese comercial do ecosistema ten decaído nos derradeiros anos, ademais da crise agrícola que sofre toda a rexión. Debido á conectividade entre todas as zonas da rexión, que constitúe un verdadeiro sistema de áreas naturais, tamén se pon en risco o equilibrio de todo o Golfo. Hai que mencionar que esta zona está considerada como zona prioritaria do Corredor Biolóxico Mesoamericano (CBM).\nA estratexia identificada polas poboacións e gobernos locais representa a creación de alternativas económicas sostibles, revertendo os actuais procesos dos recursos naturais. Dentro destas liñas xerais, insértase o proxecto, apostando por unha desmobilización dos cortadores de manglar e as súas familias para que estes abandonen gradualmente a actividade extractiva, e se poidan favorecer deste xeito a rexeneración natural e rehabilitación de ditos ecosistemas. Esta desmobilización produtiva orientarase cara á actividade do cultivo de camarón de mar.\nO proxecto será unha primeira fase piloto que traballará directamente coa Alcaldía de Puerto Morazán, e nas comunidades de Tonalá e Luis Andino. O goberno local, o Ministerio del Ambiente e o Sector Mangle manifestaron o seu compromiso con este proceso de desmobilización que o proxecto iniciará. Para iso traballará en tres compoñentes:\nComo parte da estratexia de enfrontamento da destrución do bosque de manglares, prevese un proceso de organización produtiva dos cortadores de mangle. Nun primeiro momento organizaranse como grupo, e en diferentes equipos de traballo para ordenar a actividade produtiva na que se inserirán: cultivo de camarón de mar. Posteriormente serán integrados na Federación de Camaroneros del Estero Real xa existente.\nCreación da Unidade de Producción Camaroneira:\nLOs cortadores de mangle desmobilizados serán beneficiados co equipamento mínimo para iniciar as actividades de cultivo camarón de mar.\nPor unha banda dotaranse dos materiais precisos e do financiamento para a construción dun estanque de 20 hectáreas e por outro lado crearanse as condicións para o posterior acopio da produción. Hai que mencionar que a contrapartida dos beneficiarios e da Alcaldía será de importancia neste compoñente.\nOutro aspecto clave que o proxecto tratará de fortalecer son os recursos humanos. Así, as capacitacións planificadas e a elaboración e difusión dun manual de boas prácticas de produción camaroneira pretenden inserir ós desmobilizados na actividade camaroneira con boas prácticas e as capacidades suficientes para asegurar a rendibilidade da mesma, para isto capacitarase ós beneficiarios en cooperativismo e administración de microempresas. Unha vez que a unidade familiar logre autososterse coa actividade camaroneira, a desmobilización terá concluído con éxito.\nPor último, debido a que este proxecto constitúe o primeiro paso nun proceso complexo de desmobilización, realizarase un esforzo importante na avaliación e monitoreo de cada unha das fases de execución. A partires da análise do proceso, realizarase unha sistematización da experiencia que sirva como base para a reubicación total de tódolos cortadores de mangle.\nOs beneficiarios directos do proxecto constitúen en primeiro lugar o 10% dos cortadores permanentes do mangle, (10 cortadores permanentes de mangle e as súas familias), ubicadas nas comunidades de Luis Andino e Tonalá, comunidades do Municipio de Puerto Morazán.\nA actividade de extracción do mangle no Estero Real e Golfo de Fonseca, ocorre na zona costeira dos cinco municipios adxacentes ó Estero Real e Golfo de Fonseca, concentrándose nos Municipios de Puerto Morazán, El Viejo e Somotillo. Esta actividade ocorre ó longo do complexo estuarino, a través dos seus ramais e marismas, sendo executada por aproximadamente 150 persoas, das que unhas 100 fano de xeito permanente e el resto de xeito eventual; debido ó incremento da desocupación, familiares dos cortadores de mangle se téñense ido incorporando a esta actividade.\n[10-10-2006 Informe Final do Proxecto. Documento PDF.]\n[10-10-2006 Informe Final do Proxecto. Documento Word.]


O cribado masivo de Caldas de Reis detecta un só positivo de covid-19 - Pontevedra Viva\nCreada Sábado 13 de Febreiro, 2021 e actualizada Sábado 13 de Febreiro, 2021 Creada ás 18:55 do Sábado 13 de Febreiro, 2021 e actualizada ás 21:02 do Sábado 13 de Febreiro, 2021\nCaldas de Reis afrontou este venres a cuarta e última xornada de cribado poblacional con test rápidos de antíxenos aos vecinos de entre os 30 e os 64 anos.\nO alcalde de Caldas de Reis, Juan Manuel Rey, trasladou os datos facilitados polo xerente da área sanitaria de Pontevedra e O Salnés, José Ramón Gómez, e anunciou que a participación foi dun 71,5% das 4.069 persoas convocadas durante os catro días, sendo unha delas positiva.\nSanidade convocou, gradualmente e vía SMS telefónico, á poboación caldense dentre 30 a 64 anos de idade. Finalmente, achegáronse a efectuar o cribado un total de 2.910 cidadáns, cifra que representa esa porcentaxe do 71,5 por cento da convocatoria voluntaria.\nAínda que os resultados foron valorados "moi positivamente" polo Sergas e polo Concello, o alcalde fai un chamamento para manter a máxima prudencia e seguir limitando as relacións sociais, cumprindo as normas das autoridades sanitarias para conseguir reducir ao mínimo a propagación do virus.\nFinalmente, quiso agradecer públicamente o traballo do persoal do Sergas e a colaboración do vecindario e destaca a importancia da Policía Local, da Agrupación de Voluntarios de Protección Civil de Caldas de Reis e e do persoal do servizo municipal de obras que facilitaron a organización, a accesibilidade e o acondicionamento do local en moi pouco tempo.\nEste cribado voluntario tivo lugar nas dependencias da Escola Obradoiro de Caldas de Reis durante as tardes dos martes 9 de febreiro ata o venres 12 de febreiro de 2021. No mesmo participaron catro equipos de enfermaría en cada quenda, que efectuaron tarefas de control e cumprimento das medidas de seguridade, realización e procesado das tomas de mostras e información aos usuarios.


Redacción 16:04 do 5 de setembro de 2018\nExiste, haina, é real, a desigualdade que se respira no ámbito deportivo, “cargado de estereotipos de xénero, masculinizado e baseado nun modelo androcéntrico”, indican desde o Observatorio da Mariña pola Igualdade. Por iso, explican, “fronte ao modelo tradicional elaboramos un proxecto innovador cunha óptica feminista”.\nDese proxecto fai parte as ‘I Xornadas Mulleres e Deporte: Rachando cos moldes do adestramento’ que organzia o propio Observatorio e a Asociación Mulleres Deportistas Galegas. Un econtro que decorrerá o 15 de setembro na sala multiusos do Museo Provincial de Lugo.\n“Queremos cuestionar o que se está a facer neste momento, concienciar as deportistas e tamén as e os profesionais que as rodean da importancia de traballar sobre propostas transformadoras baseadas nas características fisiolóxicas e anatómicas propias dos corpos das mulleres para evitar lesións e acadar o máximo rendemento posible”, indican desde a organización.\nDurante a mañá abordaranse temas como o ciclo menstrual, a importancia do adestramento de forza e a alimentación como piar fundamental na esfera deportiva. Seguirase pola tarde cunha práctica de consciencia corporal, ademais de poñer sobre a mesa a dor durante a menstruación e análise da necesidade dun cambio.\nA Xornada ten unha cota de inscrición de 10 euros que se reduce a 5 para os tecidos asociativos do OMI e Mudega.\nxénero observatorio deporte


Berta Cáceres - Ecoar)))\n1973/03/04 La Esperanza (Intibucá)\n2016/03/03 La Esperanza (Intibucá)\nCoordinadora do COPINH\nPremio Goldman, Premio Shalom, Premio Campións da Terra, Premio Artemio Precioso\nBerta Isabel Cáceres Flores naceu na Esperanza o 4 de marzo de 1973 (ou 1971 ou 1972) e morreu asasinada na Esperanza o 3 de marzo de 2016. Berta Cáceres foi unha líder indíxena lenca, feminista e activista do medio ambiente hondureña.\nCofundou o COPINH para loitar polos dereitos dxs lencas e gañou o Premio Ambiental Goldman, o máximo recoñecemento mundial para activistas de medio ambiente. Foi asasinada en Honduras despois de anos de recibir ameazas de morte. O seu asasinato foi amplamente condenado a nivel internacional, especialmente repercusión tivo en América e parte de Europa.\n2.1 Agua Zarca\n3.2 O crime\n4 Galardóns e Premios\nFoi filla de Austra Bertha Flores López, partera, enfermeira e alcaldesa quen marcou a súa vida de xeito definitivo como modelo de dignidade e humanidade. Austra Bertha Flores Lópes deu amparo a moitas persoas refuxiadas do Salvador durante a guerra civil dese país, someteu a moción a sinatura de Honduras do Convenio 169 da OIT sobre pobos indíxenas e tribais (o cal foi asinado en 1995) así como tamén impediu que se instalase un batallón na Esperanza coa fin de evitar a militarización da mesma, pois os militares adoitan acosar aos pobos e ás mulleres indíxenas.\nDurante a súa infancia e adolescencia Berta puido coñecer de preto a realidade e unirse ás loitas do seu pobo. Ao longo deste período Berta vai ver como a súa familia sufre represión de xeito continuado as consecuencias. Un irmán vai ser perseguido e baleado; outro irmán vai ser secuestrado e torturado por un período de seis meses; a súa nai vai ser seguida e vixiada durante 12 anos ata que finalmente foi secuestrada en 1992 por un coronel graduado da Escola das Américas, que logo foi ascendido; a súa irmá, Agostiña Flores (1959-), tamén activista do COPINH foi presa política nos primeiros meses da presidencia de Roberto Micheletti, debido ao seu apoio ao derrocado presidente constitucional José Manuel Zelaya, tras o golpe de estado do 28 de xuño de 2009.\nAo formar parte do seu pobo participou en moitos dos seus ritos e tradicións, entre eles, a compostura á auga.\nBerta casou co dirixente indíxena Salvador Zúniga e foi nai de 4 fillxs. Unha das súas fillas, Berta Zúniga Cáceres asumiu o liderado do COPINH, a organización que Berta Cáceres dirixía antes de ser asasinada. Poucas semanas despois de asumir a responsabilidade, Berta Zúniga Cáceres denunciou que o 30 de xuño de 2017 sufriu un atentado do que logrou escapar.\nEn marzo de 1993 cofundou o Consello Cívico de Organizacións Populares e Indíxenas de Honduras (COPINH) para loitar en defensa do medio ambiente, o rescate da cultura lenca e para elevar as condicións de vida da poboación da rexión.6?\nDestacou no seu activismo ambiental. Loitou contra proxectos mineiros e madeireiros, pero foi especialmente mediática a súa actividade en contra da privatización dos ríos e os proxectos de presas hidroeléctricas de investidores internacionais, sobre todo a súa loita contra o proxecto da represa de Auga Zarca no Río Gualcarque en Santa Bárbara.\nEn 2009 encabezou protestas contra o golpe de estado do 28 de xuño ao entón presidente hondureño Manuel Zelaya. Ademais foi unha dura crítica do goberno de Juan Orlando Hernández, a quen consideraba un "vende patria" e un "ditador".\nDende o golpe de estado de 2009, iniciáronse en Honduras unha gran cantidade de megaproxectos moi destrutivos para o medio ambiente, que implican o desprazamento de comunidades indíxenas e a privatización de ríos e territorios, destinándose case o 30 % do territorio nacional a concesións mineiras. Segundo denuncia o COPINH, en 2010 o Congreso Nacional outorgou ducias de concesións de ríos en toda Honduras. Entre estas, entregoulle por 20 anos o río Gualcarque á empresa DESA, un río sagrado para o pobo lenca e unha importante fonte de auga e alimentos.\nEn 2006 un grupo de indíxenas lencas de Río Branco acudiron ao COPINH en busca de axuda tras ser testemuños da chegada de maquinaria e material de construción na súa área. O proxecto buscaba construír a través dunha alianza comercial catro encoros hidroeléctricos no río Gualcarque. As partes implicadas eran a compañía chinesa Sinohydro (a maior compañía construtora de encoros do mundo), a Corporación Financeira Internacional (CFI) do Banco Mundial e a compañía hondureña Desenvolvementos Enerxéticos S. A. (DESA). Ao non consultar á comunidade local sobre o desenvolvemento do proxecto, as empresas violaran a lexislación internacional, concretamente o Convenio 169 da Organización Internacional do Traballo. O pobo lenca consideraba que os encoros afectarían o seu acceso a auga, comida e materiais para medicamento, polo que o seu modo de vida tradicional sería posto en perigo.\nA campaña de protesta consistiu en organizar reunións comunitarias, presentar queixas legais e levar o caso á Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH). A partir do 2013, Cáceres dirixiu ao COPINH na campaña de protesta. Unha das súas principais accións foi o bloqueo do acceso á área de construción por máis dun ano; a pesar de que xs activistas locais foron repetidamente desaloxadxs pola Policía Nacional de Honduras. O 15 de xullo de 2013, xs militares de Honduras abriron fogo contra algunhas persoas que formaban parte do COPINH, quen realizaban unha protesta pacífica, causando a morte do dirixente Tomás García e tres feridos máis. En maio de 2014 producíronse dous asasinatos máis e outrxs tres activistas resultaron gravemente feridxs.\nDende ese momento, as compañías construtoras, a policía e os militares montaron unha campaña sistemática de represión, acoso e ameaza contra activistas locais e grupos indíxenas, á vez que se lles criminalizaba e presentábaselles nos medios de comunicación como persoas violentas e perigosas.\nEn 2013, a presidenta do COHEP, Aline Flores, acusou a Cáceres de liderar grupos "que buscan atrasar ao país" opóndose a proxectos de desenvolvemento, os cales, manifestou, fixéronse a través de convenios e socialización coas comunidades. O mesmo ano, Cáceres, xunto a outras persoas dirixentes indíxenas, foi acusada de inducir a cometer os delitos de usurpación, coacción e danos continuados en prexuízo de DESA, polo que se lle ditou unha medida de prisión preventiva. En resposta, Amnistía Internacional declarou que os cargos deberían ser retirados e que se os activistas eran encarcerados serían considerados presos de conciencia. Ademais 45 organizacións de dereitos humanos rexionais e internacionais expresaron a súa preocupación pola criminalización das persoas defensoras de dereitos en Honduras e fixeron un chamamento para que o goberno investigase as ameazas contra elas. As presións do COPINH liderado por Cáceres, xunto coa axuda de comunidades indíxenas e organismos internacionais fixo que a finais do 2013, Sinohydro e a CFI retirasen o proxecto, aducindo inquedanzas sobre violacións aos dereitos humanos. A pesar diso, Desenvolvementos Enerxéticos continuou co proxecto e trasladou a área de construción alén do río coa intención de evitar bloqueos.\nNunha entrevista realizada en decembro de 2013 por Dick e Mirian Emanuelsson, Berta Cáceres denuciu o acoso e a persecución ás tribos indíxenas e o roubo das súas terras ancestrais por parte do goberno de Honduras, e a venda da terra e recursos naturais do país.\nDenunciou as 47 concesións (permisos de explotación) outorgadas a empresas transnacionais mediante o uso de testaferros hondureños logo do golpe de estado de 2009, nas que se venderon terras, recursos e ríos mentres as comunidades que coidaron deles durante milenios eran desaloxadas, quedando desprotexidas; onde os ríos, a terra e mesmo o aire pasan a ser das transnacionales. Os ríos en moitos casos son desviados e deixan de pertencer ás comunidades, e a contaminación ou deforestación destas zonas por empresas deforestadoras eliminan tamén a flora e fauna destas terras. Para Berta e a tribo lenca o desvío do río significa a morte para as comunidades, ademais dun ataque espiritual a elas, xa que os espíritos da auga na súa cosmoloxía son femininos e vitais nas súas comunidades. Expresou ademais que durante o goberno de Lobo non houbo tantas concesións, en cambio durante o goberno de Juan Orlando Hernández houbo máis de 47 concesións.\nA súa apelación ao préstamo de 15 millóns de dólares por parte dos Países Baixos, ao violentar o Convenio 169 da OIT sobre pobos indíxenas e tribais e o dereito a consulta aos pobos indíxenas, debeuse á consulta ilexítima realizada á empresa DESA, a unha organización gobernamental e a unha secretaría gobernamental de asuntos indíxenas e africanos en lugar de consultar aos pobos directamente afectados.\nBerta Cáceres denunciou tamén ao exministro de SERNA (Secretaría de Recursos Naturais e Ambiente), Rigoberto Cuéllar, de ser tesetaferro da empresa DESA (Desenvolvementos Enerxéticos Sociedade anónima) ao xuramentar que non existía o pobo lenca en Río Branco xa que non había ningún documento que fixese constar a existencia de membros desa etnia nesta rexión, e que debido a isto foi posto polo presidente Juan Orlando Hernández como fiscal adxunto para blindalo legalmente por todo o dano feito pola zona de emprego e desenvolvemento económico (ZEDES, anteriormente chamadas cidades modelo), empresas mineiras, hidroeléctricas, etc. aos pobos, terras, flora e fauna afectados no país.\nExpresou o combate do COPIN contra 17 proxectos que afectan as súas terras, entre eles un megaproxecto eólico na Esperanza, Intibuca. A loita do goberno contra os pobos indíxenas con tácticas modernas como a contrainsurxencia, ataques con falsas denuncias e xuízos, persecución xudicial, ataques e pago por adiantado de sicarios, e pago de persoal de 2000 lempiras para que sabotearan os seus automóbiles -fixérono en máis de oito ocasións- ademais de ter pagos por adiantado a sicarios para cometer asasinatos contra ela, Francisco Sanches, os seus outros dous compañeiros axuizados e contra activistas indíxenas e ambientais. Tamén denunciou o intervencionismo de Estados Unidos en Honduras, o uso do país como laboratorio, o adestramento de paramilitares que de día traballan como militares e de noite como mercenarios, a división dos hondureños e a construción da base marítima estadounidense máis grande de Latinoamérica na Lagoa de Catarasca, a cal ten construcións subterráneas das que -alega- non son para combater ao narcotráfico. Denunciou o suborno de 1 a 20 millóns de lempiras a alcaldes e a líderes indíxenas.\nTamén denunciou as ameazas de morte que recibiu, o acoso sexual e telefónico, e as ameazas recibidas polo excoronel da forza aérea Douglas Geovanny Bustillo mentres este traballaba como xefe de seguridade de DESA (Desenvolvementos Enerxéticos Sociedade anónima), así como a persecución xudicial recibida por parte do goberno. Ademais, tras preguntárselle sobre iso, Berta Cáceres comentou que a parteira que axudou a nacer á xuíza que a axuizou en setembro de 2013, Aicia Lizeth Naigh, foi a nai de Berta, Austra Flores, quen era a parteira ou matrona do pobo, e de como a súa nai recibiu tamén a todos os seus irmáns porque ela era a matrona do pobo.\nNunha entrevista levada ao cabo o 7 de maio de 2015 por CNN, Berta expresou como as novas leis estaban a violentar o dereito á expresión dos grupos indíxenas e o dereito da defensa das súas terras e comunidades, e de como o goberno persegue a quen protexen as súas terras.\nSegundo a ONG Global Witness, Honduras é o país máis perigoso do mundo para o activismo ambiental, cun total de doce activistas ambientais asasinados en 2014 e máis de 120 persoas asasinadas dende 2010 por oporse a proxectos de encoros fundamentalmente.\nBerta Cáceres levaba anos denunciando persecución, graves ameazas de morte e de violencia contra ela e a súa familia, e contra membros do COPINH. Polo mesmo, contaba con medidas cautelares por parte da Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) desde 2009, aínda que segundo a súa nai, na práctica non recibía protección do Estado pola presión das autoridades que defenden ás mineiras e empresas hidroeléctricas.\nDebido á persecución recibida, a súa nai e os seus fillos tiveron que abandonar o país, mentres ela tomou precaucións extremas, durmía cada noite nun lugar diferente e case non se comunicaba mediante aparellos telefónicos, sempre viaxaba acompañada, non facía presentacións públicas, expresou ademais que recibía ameazas por parte da empresa privada DESA como das forzas de seguridade do goberno que protexían o proxecto de DESA. Unha semana antes do seu asasinato, Cáceres denunciou que ela e outros dirixentes da súa comunidade recibiran ameazas de morte e outras catro persoas foran asasinadas.\nPreto da medianoite entre o 2 e 3 de marzo de 2016 Berta Cáceres atopábase na súa vivenda na Esperanza, onde tamén se atopaba o ambientalista mexicano Gustavo Castro Soto (membro de Amigos da Terra); cando os asasinos forzaron as portas. Castro escoitou cando Berta preguntou: «Quen está aí?», e un sicario disparoulle e matouna e feriu a Castro, quen finxiu estar morto para salvar a súa vida. Ao mediodía, o seu corpo foi trasladado pola Forza Aérea Hondureña ata Medicamento Forense en Tegucigalpa.\nMiles de persoas asistiron ao seu funeral, celebrado o 5 de marzo de 2016 na Esperanza, que se converteu nunha homenaxe popular. O acto foi dirixido polo sacerdote Ismael Moreno Coto e o pai Fausto Milla. Acompañados dos rituais e danzas garífunas, cantouse o Pai O noso en diversos idiomas e linguas como lenca, misquito, garífuna, quiché, español e inglés. Logo do acto, as súas fillas encabezaron unha marcha por toda a cidade, na que reclamaron xustiza e denunciaron a impunidade dos asasinatos de líderes ambientalistas en Honduras. A multitude chegou ata o cemiterio da Esperanza, onde foron sepultados os seus restos.\nO presidente de Honduras Juan Orlando Hernández, condenou o feito e declarou o esclarecemento do seu crime unha prioridade estatal. Tamén condenaron a súa morte e esixiron unha pronta investigación por parte das autoridades hondureñas: o Secretario Xeral da Organización dos Estados Americanos, Luís Almagro, a relatora da Organización de Nacións Unidas sobre os Dereitos dos Pobos Indíxenas, Vitoria Tauli-Corpuz, o Parlamento Europeo, a Cepal, o embaixador de Estados Unidos en Honduras, James Nealon, Greenpeace; e 74 organizacións latinoamericanas, entre outras. Tamén houbo protestas e homenaxes por parte de activistas e organizacións en Guatemala, Nicaragua, O Salvador, Ecuador, Bolivia, Perú, Paraguai, Brasil, España, Francia, Inglaterra, Holanda e Alemaña.\nAdemais lamentaron a súa morte Daniel Ortega (presidente de Nicaragua), Jimmy Morais (presidente de Guatemala), Rafael Correa (presidente de Ecuador), e Nicolás Maduro (presidente de Venezuela), así como artistas coñecidos polo seu activismo social, como René Pérez (Residente), Mark Ruffalo, Leonardo DiCaprio e Naomi Klein.\nTamén en Honduras houbo protestas durante os meses posteriores, levadas a cabo por estudantes universitarios, feministas, ambientalistas nacionais e estranxeiros, e o COPINH.\nNas primeiras horas tras o asasinato procedeuse á detención de tres persoas, as testemuñas Gustavo Castro (coñecido de Berta), José Ismael Lemus (garda de seguridade) e Aureliano Molina Villanueva (militante de base do COPINH) como sospeitosos. Lemus foi liberado horas despois coa advertencia de manterse no país e a petición de colaborar coas autoridades, e o 6 de marzo foi tamén liberado Molina baixo vixilancia policial, porque non atoparon suficientes elementos para mantelo detido. Ata o momento, a policía mantiña a hipótese dun crime pasional, a pesar dos reclamos dos familiares de Berta de tratalo como un crime político.\nDous días despois do asasinato, Gustavo Castro foi posto baixo o resgardo da embaixada de México en Honduras e as autoridades prohibíronlle saír do país por 30 días debido ás investigacións. O 7 de marzo, rompeu o silencio mediante unha carta pública, na cal, entre outras cousas, acusou o goberno hondureño de prohibirlle saír do país sen razón algunha, de que ningunha das fotografías presentadas polos entes de investigación respondían aos principais sospeitosos do crime, senón máis ben a compañeiros do COPINH e de que o escenario do crime fora modificado.\nA medida de retelo no país tamén causou rexeitamento entre máis de 100 ONG activistas, quen esixiron ao goberno de Enrique Peña Nieto a súa intervención para acelerar o seu retorno a México.\nAs investigacións realizadas ata o momento pola Axencia Técnica de Investigación Criminal (ATIC), sinalan ao exmilitar hondureño, Henry Javier Hernández Rodríguez, como o autor intelectual e material da morte violenta de Cáceres; quen foi capturado en xaneiro de 2017 en México tras un traballo coordinado entre as policías dese país e do Salvador e Guatemala. Con este, suman oito os detidos pola investigación do asasinato da dirixente ambientalista. Entre eles áchase o exviceministro de Recursos Naturais e Ambiente, Roberto Cardona, capturado pola ATIC en outubro de 2016 tras permanecer prófugo. Cardona enfronta xuízo por ampliar irregularmente a licenza ambiental do proxecto hidroeléctrico Auga Zarca, trasladando as obras de infraestrutura de Río Branco (Intibucá) a San Francisco de Ojuera en Santa Bárbara, sen realizar previamente un proceso de consulta aos pobos lencas.\nEn outubro de 2016, roubáronlle o seu auto á maxistrada da Corte Suprema de Apelacións Penal, María Luisa Ramos, onde tiña os expedientes relacionados ao asasinato de Berta Cáceres. Nacións Unidas expresou a súa preocupación ante este feito, aínda que o mesmo non afectou á investigación, segundo o afirmado polo presidente da Corte Suprema de Xustiza, Rolando Argueta.\nEn novembro de 2017, un equipo de expertos internacionais sacou un informe, detallando os achados da súa investigación, incluso establecendo "a neglixencia deliberada por parte de institucións financeiras, como o Banco Centroamericano de Integración Económica (BCIE), o Banco de Desenvolvemento Holandés (FMO) e o Finnfund" e "a participación de directivos, xerentes e empregados de DESA; de persoal de seguridade privada contratado pola empresa; de axentes estatais e de estruturas paralelas ás forzas de seguridade do Estado en actos delituosos anteriores, concomitantes e posteriores ao asasinato do 2 de marzo de 2016. Eses feitos aínda permanecen impunes."\nO 2 de marzo de 2018 foi capturado Roberto David Castelo Mejía presunto autor intelectual do asasinato de Berta Cáceres. Castelo, detido no aeroporto internacional de San Pedro Sula cando pretendía saír de Honduras, era presidente executivo da Empresa Desenvolvementos Enerxéticos S.A. (DESA) que executaba un proxecto hidroeléctrico no occidente do país. Castelo é a novena persoa capturada relacionada co asasinato. A empresa DESA rexeitou as acusacións contra Castelo e pediu a súa "inmediata liberación".\nLevantáronse denuncias por parte do COPINH que expresan como o mesmo goberno tenta criminalizar aos compañeiros e compañeiras de organización de Berta Cáceres para limpar a súa imaxe, en lugar de investigar a entes e empresas acusadas polos familiares de Berta, entre os que destacan o a empresa DESA, o Estado hondureño e o Grupo empresarial ATALA, da familia Atala Zablah, un dos máis poderosos grupos de poder do país.\nA días do asasinato de Berta Cáceres, Erika Guevara-Rosas, representante de Amnistía Internacional criticou a deficiente investigación das autoridades hondureñas e lamentou a negativa do presidente Juan Orlando a reunirse con familiares de Berta Cáceres, con defensores de dereitos humanos e con Amnistía Internacional. Meses despois, tamén o Comité da ONU contra a Tortura criticou a lentitude na devandita investigación e o hermetismo das autoridades hondureñas.\nBerta Isabel Zúñiga Cáceres, a filla de Berta Cáceres, esixiu que o asasinato sexa investigado por investigadorxs internacionais xunto ao Ministerio Público e non pola Misión de Apoio Contra a Corrupción e a Impunidade en Honduras (MACCIH) e denunciou a persecución en contra da líder indíxena por parte de empresas xunto con autoridades locais dos departamentos de Santa Bárbara e Intibucá. Pediron tamén unha investigación internacional independente á vicepresidenta do Parlamento Europeo, Ulrike Lunacek, nunha carta aberta ao presidente Hernández; o presidente do Pontificio Consello para a Xustiza e a Paz, Peter Turkson, o senador estadounidense, Patrick Leahy e a embaixada de Suecia en Honduras.\nO 6 de marzo, COPINH esixiu nun comunicado que o Estado de Honduras asinase un convenio Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) para que enviase expertos independentes que conducisen unha investigación imparcial, transparente e limpa. Tamén máis de 220 organizacións ambientais asinaron unha misiva dirixida ao secretario de Estado de EE. UU. John Kerry, pedíndolle que a CIDH participe na investigación do asasinato de Berta Cáceres. á devandita petición sumáronse 11 senadores demócratas e 59 congresistas estadounidenses.\nA mediados de xuño, 5 congresistas estadounidenses presentaron o Proxecto de Lei Berta Cáceres sobre os Dereitos Humanos en Honduras, orientado a suspender a axuda económica de Estados Unidos aos entes de seguridade en Honduras, aos cales responsabiliza de moitos dos atropelos aos dereitos dos activistas. A lei representaría a retención de $18 millóns destinados á seguridade estatal, ata que se castigue aos responsables do crime de Berta Cáceres e investígue as mortes de moitos outros activistas ambientalistas. A lei non pasou, pero foi reintroducida en marzo de 2017 por 25 representantes.\nEn marzo de 2018 tras a detención de Roberto David Castelo, suposto autor intelectual do asasinato, o goberno de Honduras exhortou a seguir investigando a morte de Cáceres. A nai de Berta Cáceres, Augusta Flores dixo que á familia satisfaille en parte a captura de Castelo pero que aínda hai "peces grandes" para ser capturados.\nGalardóns e Premios\nEn vida: 2012: Premio Shalom (Alemaña). 2014: finalista do premio Front Line Defenders, en Irlanda. 2015: Premio Ambiental Goldman, un galardón denominado o "Nobel Verde" por ser o máximo recoñecemento mundial para activistas de medio ambiente, outorgado anualmente.\nPóstumos: 2016: Premio Campións da Terra, do programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente. 2017: Artemio Precioso, de Greenpeace.\nA deputada Doris Gutiérrez presentou un proxecto de lei ao Congreso Nacional para declarar a Berta Cáceres "Heroína Nacional". Tamén deputados do Partido Libre, Liberal e Pinu, presentaron un proxecto para que se declare a zona do río Gualcarque como parque de reserva forestal e bautizar como "Berta Cáceres".\nEn 2016, presentouse o documental Berta Vive, unha homenaxe á súa loita como parte da campaña "Defensoras da Nai Terra." O mesmo, dirixido por Katia Lara Pineda, recibiu unha mención especial dos xurados na competencia de curtametraxes iberoamericanas do Festival Internacional de Cinema en Guadalaxara.\nA un ano da súa morte, realizáronse diversas homenaxes en conmemoración a Berta Cáceres en Canadá, España e Arxentina. Tamén continuaron os reclamos polo esclarecemento do seu crime, sobre todo por parte do COPINH.\nMovementos Sociais cos que se relaciona [Ex: Feminismo e Movementos Sociais] Movementos Políticos cos que se relaciona [Ex: Feminismo e Movementos Políticos]\nImpacto Social Na Cultura Música Artes gráficas ... Nos Dereitos Civís Na Xurisprudencia Na Lingua Noutros… [Controversias] [Críticas] [Outros] Citas e Frases Referencias Ligazóns Externas\nRetrieved from "https://wiki.ecoarglobal.org/index.php?title=Berta_Cáceres&oldid=1071"


Embarcaca un petroleiro químico de 129 metros na costa de Ares. -\nEmbarcaca un petroleiro químico de 129 metros na costa de Ares.\nO barco foi arrastrado pola tormenta. Non hai vítimas nin danos ambientais. Os 16 membros da tripulación están seguros e dentro do barco, á espera da marea alta e a mellora das condicións meteorolóxicas para permitir a súa evacuación.\nUn buque cisterna de 129 metros de eslora atopábase encallado sobre as once e media da noite do venres na costa de Ares. Ao parecer, a forte tormenta arrastrou o barco cara á costa dende o fondeado de Ares, no que se refuxiou xunto a outros barcos para protexerse das inclemencias do tempo. Non hai vítimas nin danos ambientais, xa que o produto químico, chamado Blue Star, estaba baleiro porque viña de Bilbao para cargar combustible na Coruña.\nAsí mesmo, aínda que os tanques permanecen baleiros, activouse un plan de continxencia para evitar que o eventual vertido da embarcación de combustible ou outros elementos almacenados nel.\nO helicóptero Helimer 401, con base en Alvedro, acudiu ao lugar para analizar a posibilidade de evacuar por vía aérea parte dos 16 tripulantes porque o petroleiro químico embarcou nunha zona moi complicada para o rescate por mar ou por terra. Tamén intentou pasar as cordas desde a Estrela Azul aos remolcadores que hai na zona, aínda que nun principio a práctica de Ferrol descartou unha manobra por mar debido ao lugar e especialmente ás difíciles condicións meteorolóxicas. Os remolcadores María Pita e Hocho, Salvamar Betelgeuse, Don Inda e Ría de Vigo tamén se dirixiron á zona dos illotes As Mirandas.\nAndrea Romero Castro, N° 17.\nComentarios (0) - Categoría Xeral - Publicado o 24-11-2019 22:33


Máis Camariñas - O GRUPO MUNICIPAL SOCIALISTA DO CONCELLO DE CAMARIÑAS, PRESENTA UNHA MOCIÓN EN APOIO AO SECTOR DO CERCO GALEGO\nYou are here:Inicio/Novas/Pesca e maritima/O GRUPO MUNICIPAL SOCIALISTA DO CONCELLO DE CAMARIÑAS, PRESENTA UNHA MOCIÓN EN APOIO AO SECTOR DO CERCO GALEGO\nDe acordo e ao amparo do previsto no Regulamento de Organización, Funcionamento e Réxime Xurídico das Entidades Locais, o Grupo Municipal Socialista do Concello de Camariñas, desexa someter á consideración do Pleno Municipal a seguinte MOCIÓN,\nA flota artesanal do cerco de Galicia, representada pola Asociación de Armadores do Cerco de Galicia (ACERGA), está a atravesar por momentos de extraordinaria gravidade debido a que permanecen amarradas como medida de protesta ante o inxusto reparto de cuotas de pesca e ante a falta de viabilidade económica no que resta de ano.\nO que fai insostible a situación actual non é outro que a falta de cuotas das prinicipais especies obxecto de captura, ás que se sumou recentemente o xurelo, unha carencia motivada polo inxusto reparto de cuotas que prima os criterios históricos fronte aos socio-económicos sin ter en conta que a flota galega no periodo seleccionado para tomar eses históricos estaba cunha autorregulación de capturas en augas interiores, fronte a outras frotas que non estaban autorreguladas.\nACERGA, xustifica a decisión do amarre indefinido por falta de viabilidade económica nos seguintes puntos:\nO inxusto reparto de cuotas que fai que os buques da asociación (que representa ao 80% dos buques do cerco de Galicia) estén sen posibilidades de pesca.\nO reiterado inmobilismo transmitido polas distintas Administracións fronte as demandas que dende fai tempo a frota do cerco ven reiterando nas súas continuas concentracións ao longo da xeografía galega.\nPolo recorte sufrido nos TACs para as especies obxectivo, que levou a un peche prematuro das pesqueiras nas Zonas CIEM VIIIc e IXa, sen contrastar co sector a gran abundancia das especies nas nosas augas.\nA imposibilidade de asegurar a viabilidade económica dos buques e as súas tripulacións.\nA actividade pesqueira, e nomeadamente o sector do cerco, constitúe unha sinal identitaria no tecido socioeconómico de moitas vilas mariñeiras ao longo das nosas costas. Son hoxe máis de 1200 familias que dependen de maneira directa desta pesca e milleiros máis que o fan de maniera indirecta.\nNos nosos concellos, a repercusión económica desta parada é en gran medida importante; así como na economía das centos de familias que dependen desta actividade para poder subsistir e que agora se ven abocadas a ficar sen ingresos durante meses, nunha situación de verdadeira emerxencia e que sin dúbida algunha, repercutirà no conxunto da economía local, dada a relevancia do sector.\nCircunstancias de tan excepcional gravidade obrigan a administración municipal a tomar partido apoiando as reinvindicacións que plantexan a Asociación de Armadores de Cerco de Galicia (ACERGA) e ofrecendo toda a colaboración que poida estar nas mans dos nosos Concellos.\nPor todo iso, o Grupo Municipal Socialista do Concello de Camariñas presenta para a súa consideración e aceptación polo Pleno Municipal a seguinte MOCIÓN,\n2. Reclamar ás distintas administracións, e nomeadamente á Consellería do Mar da Xunta de Galicia, o apoio ás xustas reinvindicacións que plantexa o sector do cerco a través de ACERGA.\n3. Reclamar a modificiación do actual reparto de cuotas no que prima un criterio de capturas históricas por outros onde os criterios socioeconómicos prevalezan\n1186\tModificado por derradeira vez o Xoves, 12 Novembro 2015 18:30


A Deputación da Coruña financia actividades arredor do Castelo e a Feira de Moeche | Turismo da Deputación da Coruña\nA achega da Deputación é de 11.800 euros con destino á organización de feiras, exposicións e atención a visitantes.\n"O castelo non é un recurso patrimonial e turístico de grande relevancia no concello senón que tamén é fundamental no desenvolvemento da economía local, como motor económico", sinala a alcaldesa Beatriz Bascoy que este luns, 5 de xuño, asinou na Deputación o convenio de apoio ao programa de actividades arredor do Castelo e a Feira de Moeche. A Deputación achega a través do convenio 11.800 euros, do total de 14.750 dun orzamento que contempla unha exposición de cantería, unha exposición da Historia Irmandiña e o Castelo de Moeche, a celebración de dúas feiras e a súa propia difusión.\nO castelo de Moeche constitúe o foco de atracción turística máis importante do municipio e a Deputación da Coruña apoia o desenvolvemento de actividades que supoñen tamén a dinamización de sectores económicos municipais coma a hostalería, o sector lácteo ou a artesanía. "Un recurso patrimonial como o Castelo de Moeche é relevante tamén pola súa repercusión na economía do concello e, nese sentido, o programa de actividades é especialmente interesante porque vincula a súa condición histórica e identitaria coa potencialidade para os sectores produtivos do municipio", destaca o deputado Xosé Regueira.


A educación sexual do neno: cando e como empeza? | Consumer\nA educación sexual do neno: cando e como empeza?\nA sexualidade do bebé comeza desde o momento mesmo do seu nacemento, a través do tipo de contacto que os maiores teñen con el\nA sexualidade deixou de ser un tema tabú, para considerarse unha cuestión esencial desde a infancia. Como se explica neste artigo, os expertos aseguran que a educación sexual nace co bebé e que os primeiros pasos do pracer chegan a través do tacto e a curiosidade; cando crecen, nenos e nenas participan en “xogos amorosos”, que lles axudan a descubrirse e coñecer aos demais. Nesta viaxe por unha educación sexual saudable, actuar con naturalidade e honestidade, por parte dos adultos, axuda ao pequeno.\nA educación sexual nace co bebé\nTodo adulto que se relaciona cun neno está a educar a súa afectividade e sexualidade, queira ou non queira\nA sexualidade nace connosco. E por iso, a educación sexual, dun ou outro modo, existe desde que o bebé nace. “Sempre se fai educación sexual”, como se afirma na guía ‘A educación sexual da primeira infancia’, do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, dirixida tanto a nais e pais como ao profesorado de Educación Infantil.\nA afectividade, os abrazos e o agarimo que recibe un bebé son unha forma temperá de educación sexual saudable. “Calquera adulto que se relacione cunha nena ou un neno está a educar a afectividade e a sexualidade, queira ou non queira”, recolle o manual. Faise educación sexual coas palabras que se din (e as que non), cos xestos, as caricias; elementos que están presentes nas relacións que se establecen cos pequenos desde que nacen. Á hora de expor unha definición, Graciela Hernández Morais e Concepción Jaramillo Guijarro, as autoras da guía, explican que “a educación da sexualidade comprende o desenvolvemento das nenas e os nenos como seres sexuados, dunha forma sa, libre, feliz e responsable”.\nOs primeiros pasos do pracer: o tacto e a curiosidade\nComo coñece o neno a sexualidade? No primeiro ano de vida, o bebé explora o seu propio corpo, sobre todo a través do tacto, pero tamén do gusto. O pequeno edúcase cos abrazos, as mostras de agarimo e o contacto coa pel. Todo isto é moi importante para a criatura e, a miúdo, é o medio máis eficaz para lograr acougarlle, como cando chora. En calquera caso, é algo natural que o neno se toque, de modo que o conveniente é non rifarlle nin chamarlle a atención cando se lle descubra facéndoo, pero tampouco estimularlle a que o faga.\nA partir do ano e medio (ou dous anos), cando as súas capacidades lingüísticas e motoras permítenllo, o pequeno comeza a manifestar curiosidade. Descobre as diferenzas entre nenos e nenas e fai preguntas: “de onde veñen os bebés?”, sobre todo cando a súa mamá está embarazada, ou “por que os nenos poden facer pis de pé e as nenas non?”.\nNenos e nenas participan en “xogos amorosos”\nA relación cos amigos tamén ocupa un lugar de relevancia na educación sexual durante a primeira infancia. Cando os pequenos teñen un ano de idade xa elixen as súas relacións máis íntimas. Entre os dous e tres anos, nenos e nenas empezan a xogar xuntos e establecen relacións especiais, de moito agarimo. E, entre o catro e cinco, o máis significativo é pasarllo ben cos seus amigos e amigas. Con todo, é habitual que, a medida que se crece, os pequenos sepárense por sexos.\nTamén aparecen os chamados xogos amorosos, nos que os nenos buscar imitar o que cren que fan os maiores, pero baseados nunha atracción afectiva e non sexual. “Hai pracer, pero non atracción, nin desexo erótico, nin fantasía, nin orientación sexual”, aclara o manual de Educación. Ante estas situacións, é moi importante tomar en serio e respectar o seu vínculo cos outros nenos e nenas. Ridiculizar estas relacións só provoca que os pequenos outorguen a estas acciones connotacións negativas e asócienas con condutas prohibidas, que preferirán ocultar e reprimir. E isto pode resultarlles prexudicial no futuro.\nActuar con naturalidade e honestidade axuda ao neno\nNon hai que rifar ao neno cando se lle descobre tocándose, aínda que tampouco convén estimularlle a que o faga\nÉ fundamental que os adultos se comporten con honestidade ante os pequenos. Moitas veces, os maiores tenden a teatralizar as súas reaccións, en lugar de ser naturais. Isto é negativo por varios motivos: quita frescura e espontaneidade á relación cos nenos, é moi canso (e estresante), non garante resultados positivos e, en todo caso, o que se transmite ao menor -que é unha esponxa e aprende sobre todo por imitación- é que non deben ser naturais nin estar relaxados.\nNeste sentido, pór nome ás cousas ten un papel moi importante. A guía de Educación sinala que “nomear todas as partes do corpo humano facilita unha visión integral do propio corpo”. Identificar os xenitais cos seus nomes reais (pene e vulva) permite tratalos como calquera outra parte do corpo, sen connotacións negativas.\nCon todo, o documento non é taxativo respecto diso, xa que admite que, entre os propios adultos, chamar aos xenitais polos seus nomes reais non é o normal. De modo que tamén habilita o emprego doutras palabras utilizadas dun modo cariñoso ou con complicidade, como pode ser cuca en lugar de vulva ou pene. É un modo lúdico de achegamento similar a cando\ndise pompis, no canto de cu, ou losqueada, en lugar de fazula.\nObxectivos da educación sexual en nenos e nenas\nO manual ‘A educación sexual da primeira infancia’, editado polo Ministerio de Educación, Cultura e Deporte, puntualiza unha serie de obxectivos da educación sexual.\nCoñecer, aceptar e coidar o propio corpo sexuado.\nDar un sentido e un significado propio e singular ao corpo sexuado.\nRecoñecer e valorar a diferenza sexual.\nVivir e expresar a sexualidade en relación, é dicir, tendo en conta ao outro ou á outra.\nnenos bebés educación sexo sexualidade


FOTOS DO RECORDO : “EMF VIMIANZO BENXAMÍN E ALEVÍN 2010/11″…”FORNO DE CAMPIÓNS” – Piratas de Muxia\nA Escola Municipal de Fútbol Vimianzo, é unha das 4 escolas de fútbol e fútbol sala máis relevantes da Costa da Morte, xunto coa EFB Corcubión, ED Os Miúdos de Muros e o FS As Baleas de Camariñas. Son as 4 que non pertecen a ningún clube e neste caso é a única municipal das tres. Son moitos os rapaces que pasaron pola escola vimiancesa e que primeiro foron campións no seu crecemento como futbolistas da man de Paco Oreiro e Fato e despois en numerosos equipos da costa e galegos. Na actualidade estes rapaces que na sua maioría ou son maiores de idade ou superan esa idade, están a competir en equipos da 3ª da Costa, Liga da Costa ou 1ªGalicia, así coma nos xuvenís. Na sua grande maioría están en activo, e destacar a un deles por tratarse dun que segue no mundo do fútbol pero noutra faceta distinta como é Crístian, que xirou no deporte ao mundo da arbitraxe.\nPara todos eles vai este recordo de fai 10 anos, para dous equipos que xa de nenos acostumáronse a levantar copas de campións eseano e os seguintes.\nEMF Vimianzo Alevín 2010/11\nArriba de esquerda a dereita : Luis, (CF Porteño), Espi, (CF Porteño), Javier Oreiro, (CD Baiñas), Martín. Os adultos : Paco Oreiro, (Adestrador) e Fato, (Delegado). Abaixo de esquerda a dereita : Alberto, Damián, (CD Baiñas), Jose, David (CD Baio).\nAntre parénteses os equipos nos que xogan actualmente. Os que non pon nada son os que non están a xogar actualmente.\nEMF Vimianzo Benxamín 2010/11\nNa foto : De esquerda a dereita por arriba : Bryan, Manuel, Adrián, (Dumbría Xuvenil), Álex, (Muxía CF), Juan José. Os adultos : Paco Oreiro, (Adestrador) e Fato, (Delegado). Agachados de esquerda a dereita: Raúl, (Soneira Xuvenil), Sergio, (Soneira Xuvenil), Borja, Christian (árbitro).\nUn equipo que foi todo un campión xa que foi campións da : Liga Costa Futbol 8, Copa Costa Futbol 8, Liga Costa Futbol Sala Base, Campións Intercomacais Futbol Sala e Subcampións das Provinciais Futbol Sala.\n-Fotos e Texto : piratasdemuxia.es/Paco Oreiro


Revolta da freixa: February 2017\nás 12:26 Ningún comentario:\nVerne imaxinado é unha obra colectiva realizada polo alumnado do Garaxe Hermético (Escola\nProfesional de Banda Deseñada e Ilustración). Reúne un mollo de sete pequenas historias que reinterpretan o universo verniano.\nExplican na introdución o sistema de traballo: “Equipos formados por alumnos e alumnas repartímonos o traballo ao longo de todo o proceso creativo”.\nA través das sete historias, o lector recoñece o Verne máis universal e mergúllase nas que foron ou puideron ser as súas fontes de traballo e inspiración. Esas minihistorias son:\n“O cego”: Verne está a sufrir unha crise de creación cando sabe do falecemento de Amandine Aurore Dupin (George Sand). Lembra como foi o seu encontro con ela e como lle serviu de inspiración a autora e a novela Laura, viaxe a través do cristal. Nesa obra inspírase a novela verniana Mistress Branican (única de protagonismo feminino). Como di o protagonista desta pequena historia: “Ao cego de nada lle vale o espello”, pero nel latexa outro tipo de vida que paga a pena. “O cego” tamén é unha homenaxe aos cambios sociais logrados grazas á loita feminista\n“O vello”: Un vello capitán retirado cóntalle a Verne a historia que provocou o seu odio irredutible contra os ingleses. Despois de despedirse para continuar a viaxe, o escritor anota o nome: Nemo.\n“A illa”: Unha illa que navega como un globo; un enxeñeiro que traballa para gobernos que paguen as armas de destrución masiva que deseña e constrúe… Ao capitán que recollen parécelle que lle fan perder á arte da guerra o que podía ter de heroico, pero acabará por comprobar que “é tráxico descubrir que non podemos confiar na palabra dos poderosos”. Esta minihistoria é unha homenaxe á novela A illa misteriosa.\n“A aposta”: Lémbranos A volta ao mundo en 80 días. Unha aposta perdida e unha vida salvada dálle a Verne o título da novela.\n“A mesa”: Uns ladróns entran na casa do escritor, que xa non está en activo; descobren a mesa do sabio Salomón, que segue amosando mundos novos e misteriosos que poñen en fuga os ladroeiros pero encabuxan a un vello Verne que xa non os vai novelar.\n“Os peixes”: Un barco de pesca marcha para o mare de Terranova. Os mariñeiros manifestan desconfianza porque un deles meteu a bordo un animal con pelos. Pero os malos agoiros non se cumpren: cargan o barco a tope e, ademais, os peixes traen no ventre cupóns de lotería. Regresan á casa contentos coa súa boa sorte.\n“O buzo” (sic): historieta protagonizada polo propio Nemo, preso no afundido Nautilus vixiado por unha lura xigante; fala en pasado e non ve o seu rostro no espello.\nNo seu conxunto, os relatos son de agradable lectura e contemplación. Só resultan un pouco magoantes algunhas grallas lingüísticas, doadas de arranxar e que non restan ningún valor a estes estupendos traballos. As historias recrean e interpretan o universo verniano e a súa simboloxía e, asemade, desenvolven unha temática propia que vai na liña da reivindicación da igualdade entre as xentes e os pobos, da vida digna e en paz, da valoración da ciencia e mais da imaxinación.\nO Garaxe Hermético, Verne imaxinado. Deputación de Pontevedra, 2016.\nás 12:35 Ningún comentario:\nEtiquetas: Banda deseñada / Ilustración, Butaca de lector, Novela gráfica, O Garaxe Hermético, Verne imaxinado\nás 13:42 2 comentarios:\nás 11:26 1 comentario:\nCartel: Amnistía Internacional\n"Amnistía Internacional convoca o III Concurso de Microrrelatos Xuvenil para maiores de 14 anos matriculados en calqueira Instituto de Ensinanza Secundaria da provincia de Pontevedra".\nAs bases e o resto da información áchanse na páxina ligada enriba.


Educar en feminismo para construir un mundo novo | Federación Estudiantil Libertaria\n08/03/2016 Federación Estudiantil Libertaria Galego 0\n8 de marzo, Día da Muller Traballadora. Veremos a Partidos, medios de comunicación e institucións facer bandeira da suposta igualdade que disfrutamos gracias ao modelo social no que vivimos. Pero sabemos que isto non é máis que unha mera maquillaxe institucional. Para as voces dominantes vivimos en sociedades libres de machismos, sendo este algo propio de países non desenvolvidos.\nPresumen de que o machismo está por fin extinto, que o que vemos son casos illados. Non obstante, nós non imos a deixar que caia no esquecemento o feito de que fomos e seguimos a ser invisibilizadas na historia, no espacio público. Que nos arrebatan unha e outra vez o dereito a decidir sobre o noso corpo. Que seguimos cobrando menos polo mesmo choio que realiza un home. Que nos vemos obrigadas a compaxinar o traballo asalariado co doméstico e de coidados. Que seguimos a ser cosificadas. Que nos violan, que nos matan.\nO patriarcado encargouse de deixalo todo ben tecido: aprendimos desde pequenas cal era o noso papel dentro deste sistema binario de xéneros, que se aplica de maneira ríxida e violenta para que cada persoa cumpla co agardado.\nO machismo non está presente unicamente no mundo laboral e a vida adulta, tamén o está, e debe ser combativo, na nenez e a educación. Preséntasenos sempre a escola como garante da igualdade, cando é un dos primeiros lugares nos que se nos comezan a impor os roles de xénero que de forma máis sutil ou máis explícita son sempre patriarcais. Así imos avanzando, subindo niveis no sistema educativo no que grazas á LOMCE, a Igrexa, institución patriarcal por antonomasia, ten cada vez máis influencia e que segue permitindo a segregación por sexos nas escolas.\nTampouco faltan os casos de acoso sexual, por parte de aqueles (alumnos ou profesores) que cren que polo feito de ser mulleres poden opinar, xulgar ou incluso dispor do noso corpo como lles de a gaña. Non hai programas nin protocolos para facerlles fronte, e moito menos para previlos. Algo parecido ocorre coa practicamente nula educación sexual que se nos ofrece: un par de charlas dunha hora nas que no mellor dos casos ensinaranche a poñer un condón, pero nas que rara vez che falarán de consentimento.\nOutro aspecto da sociedade patriarcal que vemos plasmado na educación é a división sexual de estudos como reflexo da división sexual do traballo. Así, aínda que a elección da carreira universitaria é persoal, levamos encima anos de condicionamento que nos inclinan cara a unhas carreiras relacionadas cos coidados e que desembocan en traballos similares ás tarefas do fogar, aínda que fóra del, moi a miúdo peor pagos que os “traballos de homes” ou con maior taxa de desemprego.\nSumando todo o anterior, o paso dunha muller polo sistema educativo parécese máis a un campo minado que a un camiño de rosas. E aínda por riba, coas últimas reformas educativas (LOMCE, 3+2…) estamos xa sufrindo unha precarización e un encarecemento dos estudos que como sempre repercute con maior forza nos colectivos máis vulnerables, como somos as mulleres, as persoas migrantes, as persoas trans, etc.\nPero non nos conformamos, e se estamos dobremente oprimidas seremos dobremente rebeldes. Desde FEL seguiremos loitando contra o machismo e seguiremos desmontando o patriarcado e calquera outra opresión, dentro e fóra das aulas; co exemplo de tantas outras mulleres, de tantas outras feministas, recuperaremos o que séculos de patriarcado nosquitaron.\nPor unha educación feminista e libre nunha sociedade sen clases nin patriarcado!\nViva o 8 de marzo e a loita feminista!