Na presentación en sociedade de El País de Galiza houbo achegas felices, entre elas unha cita moi esclarecedora de Arthur Miller: «Un bo xornal é unha nación falándose as si mesma». Houbo palabras que marcaron proximidade e algunhas mediron abismais distancias. Veciñanza no discurso inaugural de Félix Monteira que deixou en claro até onde estaría disposto a levar a El País galego en condicións de absoluta liberdade empresarial: usou unha lingua que non é a súa pero é a do país sobre o que quere informar e no que quere construír opinión. Un exercicio de profesionalidade, sabedoría e intelixencia. Emendárono palabras de afastamento intergaláctico. Juan Luis Cebrián tirou da autoridade de Afonso X para ditarnos que en galego a poesía e a literatura, pero as leis en español. Un retorno ao pasado, abucharante senón traxicómico. Absoluta incomprensión sobre a lingua galega e o noso país, desgrazada manifestación da súa incapacidade para atender outra cousa que non sexan os seus propios intereses. Hai tempo que, ende ben, unha boa parte das leis que ordenan a vida dos cidadáns e cidadáns galegos están felizmente na nosa lingua. Cebrián citou a outro Alfonso (Guerra) para subliñar que a «esta España no la recoñoce ni la madre que la parió». Errou, pola súa boca falou a España que non cambiou desde os delirios de Nebrija. Podemos alporizarnos canto queiramos pero maioría dos editores galegos de xornais opinan o mesmo que Cebrián. O recoñecemento da pluralidade é a grande asinatura pendente do Estado (oficial) español. Se un «bo xornal é unha nación falándose a si mesma», Cebrián debería ser intelixentemente prudente e deixar facer a Monteira e aos bos xornalistas que o acompañan. Melloraría espectacularmente o seu diálogo coa nación dos galegos. Así habería de gustarnos máis, pero o bo non está reñido co mellor, senón co malo e co peor.\nHoxe, ao pé da Aldea, na rotonda dos Batáns, rendeuse homenaxe á memoria. Como cabo das Xornadas da Memoria Histórica inaugurouse un monolito para honrar a Ramón Enjumio, Manuel Espiñeira, Isidro Filloy, Juan Martínez, Xose Tojo e Xosé Barreiro, membros da corporación republicana de Boimorto, torturados, asasinados e abandonados logo nun cavorco a un cento de metros do lugar dos Batáns. O seu recordo quedou aniñado entre medos e horrores. Eran os homiños de Boimorto. Vítimas e recordatorio estarrecedor para deixar ben claro até onde estaba disposto a chegar a ditadura do terror. Setenta anos de doída e apagada lembranza.Un sol agradecido acompañou a cerimonia. Houbo palabras do concelleiro organizador e dos alcaldes de Ames e Boimorto. Estiveron ausentes segundo o seu incriminatorio costume os concelleiros do Partido Popular. Palabras, o silencio dos amigos e parentes das vitimas, e a solidaria compaña dun centenar de persoas conxuradas para que non se volvan repetir semellantes episodios de barbarie. A Marcha do Antigo Reino de Galiza, un monolito de pedra canteira sen traballar, sólido, firme e arestado pola dor, e un berro apagado de Viva a república, completaron a homenaxe aos asasinados e o tributo aos que gardaron a súa memoria desde aquela até o presente. Nos ollos dos fillos había tristura solemne, nos dos netos unha fachendosa fartura de liberdade.\nAs declaracións de Xosé Manuel Beiras sobre o estado de saúde do BNG removen o estado de opinión do nacionalismo galego. A diagnose que ofreceu en Radio Obradoiro é tan contundente como preocupante: «A saúde política do BNG está moi deteriorada e con risco de morte.» Adianta que os cambios proxectados son «o certificado de defunción da organización creada en 1982» e achega consideracións políticas sobre o modelo organizativo do BNG que non deixan indiferente a ninguén. O frontismo idealizado...A implantación do sistema de delegados supón para Beiras un cambio da natureza frontista do BNG que identifica co asemblearismo. Entende ademais que a proposta da actual executiva representa a conversión da fronte en partido e a imposición dunha «organización piramidal e vertical». Sostén así mesmo que ningunha formulación partidaria terá en Galiza tanta capacidade social e política integradora como acadada historicamente polo BNG. Enfatiza: «aínda que convertan o BNG nun partido non conseguirán manter todo o espazo do BNG baixo o control dunha organización piramidal de tipo partidario. O BNG puido albergar a todo o movemento nacionalista do país, un partido non poderá, non funcionará.» A versión idilica do frontismo que se ofrece bate cunha experiencia teimosa que indica que as bondades organizativas do BNG dos felices anos noventa non foron tantas. A fronte armouse sobre a base dunha estrutura de dirección xenuinamente partitocrática, non é esaxerado mesmo dicir que na mesa da súa executiva nacional se reunían oligarquicamente os representantes de partidos e colectivos. A dirección nacional construíuse desde a súa orixe por cooptación máis que por elección dos seus membros. Na composición do órgano non pesaban tanto os apoios reais no interior da fronte como a súa participación no momento fundacional do BNG en Riazor. Organizacións como Unidade Galega, PNG ou Inzar, que se sumaron á fronte coa apertura do Proxecto Común, estiveron permanentemente minorizadas e a súa representación sempre estivo devaluada nos órganos de decisión. Pola súa parte, o grupo parlamentario deseñouse sempre como unha proxección da dirección nacional do BNG. A permanencia e recorrencia dos mesmos representantes parlamentarios, o acriticismo na avaliación do seu labor e o continuísmo cego, baixo a infeliz fórmula de Pilar García Negro pola cal «se nos vai ben así para que imos cambiar», completan un cadro de déficits democráticos que moito contrasta coa memoria que nos reconstrúe Xosé Manuel Beiras.O asemblearismo como espellismo democráticoO BNG afirmouse, como fronte, nunha estrutura verticalista e piramidal tan pronunciada como a de calquera partido político clásico, moderno ou posmoderno. O direccionalismo de arriba a abaixo impúxose na lóxica das decisións e as consultas. A énfase posta na importancia da participación asemblearia no momento congresual na cal «os militantes teñen todo o dereito de voz e voto directo para as tomas de decisión básicas», indica a nula importancia que teñen as outras instancias asemblearias –comarcais e locais– no debate das decisións políticas ordinarias nos períodos intercongresuais. A participación na Asemblea Nacional administrouse así como o antídoto fronte a desvalorización de todos os demais espazos decisionais. A participación delegada na Asemblea Nacional evidencia o espida que está a democracia na organización ordinaria do BNG. As esixencias de cambio que abanearon á X Asemblea Nacional estaban máis que xustificadas; a renovación da estratexia, liderados e modelo de organización eran unha demanda democrática necesaria e intelixente.A elasticidade fosilizada da fronteA elasticidade da organización frontista para seren un colector moito máis pluralista e de maior apertura á sociedade bate coa rabuda realidade dos rexistros de afiliación do BNG e coa súa comparanza cos de partidos tan paleorganizativos como o PP-G ou tan posmodernos como o PSdeG touriñista. A inmensa maioría dos cidadáns consideran ao BNG como un partido, coa mesma lóxica que teñen os partidos-que-realmente-son-partidos. Ademais o grao de interclasismo da fronte non é maior, en ningún caso, ao do Partido Popular, un auténtico partido-apañao-todo se atendemos á pluralidade e diversidade dos seus apoios cidadáns. Por outra banda, a base electoral do BNG é moitísimo máis plural que o censo militante do nacionalismo frontista, e se hai outras dúas carencias ás que hai poñerlle urxente solución son a escasísima porosidade cidadá do Bloque e a súa minguadísima capacidade para atraer mediadores sociais fóra do seu primeiro círculo de influencia política. O doutrinarismo e o conservadorismo organizativo non axudan a abrirse a novos apoios cidadáns; non engrandecen os partidos e non amplían as frontes. A transparencia, unha organización eficiente, o intercambio franco de ideas, a participación colaborativa e non entorpecida polos rangos (cadro político/militante/simpatizante/elector) e a vontade expresa de organizar aos cidadáns e non só a axentes sociais ideoloxizados, melloran as capacidades de influencia de calquera caste de formación política, sexa partido, sexa fronte ou sexa fronte de partidos.No seu diálogo coa sociedade civil e na creación de audiencias para un discurso democrático radical e transformador, na construción dunha renovada trama de apoios sociais, na conformación da base territorial do nacionalismo, a organización importa menos que os procesos de implicación cidadá. No BNG abondan os ditames sobre a estrutura organizativa tanto como escasean as reflexións sobre como mellorar as capacidades inclusivas da súa acción partidaria ou gobernamental.A liña do horizonteA Walter Benjamin gustáballe dicir que o futuro se gañaba nadando de costas. A Manuel Rivas préstalle moito a metáfora do remador que avanza bogando de costas ao seu punto de destino. As declaracións de Beiras en Radio Obradoiro miran lamentabelmente ao pasado, o seu proxecto tensiónase máis cara á VIII Asemblea do BNG que na procura do horizonte da XX Asemblea do BNG (se damos chegado alí). Poderáse dicir que a ollada do actual grupo dirixente apenas ambiciona o futuro e tampouco lle faltará razón a este cuestionamento da limitación estratéxica dos actuais responsábeis do nacionalismo galego. A iniciativa de Quintana para desaloxar a representación partidaria do Consello Nacional ten un valor máis simbólico que real, preséntase como a espetada final ao vello modelo partitocrático, pero o certo é que non se acompaña dun modelo de toma de decisións que garanta efectivamente que os «militantes a granel» (feliz etiquetaxe de Xosé Manuel Iglesias) teñan igual capacidade que os militantes de marca rexistrada sexa esta a UPG, o PNG ou Esquerda Nacionalista. Unha organización que non asegura a igualdade real de oportunidades de todos os seus afiliados á hora de participar nas tomas de decisión sinálase un obstáculo antidemocrático dificilmente superábel. O BNG non está tensionado politicamente para remover esa pexa.A tan cuestionada democracia por delegación que se quere institucionalizar na vindeira Asemblea Nacional ten, para a miña idea, unha virtude principal: obriga a ordenar a súa elección atendendo ás ideas que se defendan e isto asegura pluralismo, contraste de pareceres e impón ademais unha reflexión sobre as políticas que se queren e sobre as persoas que se desexa que as lideren e materialicen. Alén diso tamén ten o seu envés escuro, pode santificar a autonomía absoluta dos dirixentes e agrandar a brecha entre decisores e militantes como ben nos indica o que acontece nos sistemas de democracia acusadamente delegacionista. Ninguén quere enfrontar as insuficiencias máis que probadas do que, no papel estatutario, é a columna vertebral do BNG: a súa organización territorial, os consellos e asembleas comarcais. Amplamente representados no Consello Nacional están moi lonxe de ser instrumentos eficientes nas tarefas organizativas; nada teñen que ver con foros dinámicos e participativos; e, moi ao contrario, fosilízanse como instancias decisorias con nula iniciativa política. Os Consellos Comarcais entréganse soamente ao seu papel de correa transmisora das resolucións executivas e é máis que un tamiz para cribar as contadas iniciativas que dan prosperado desde as asembleas e consellos locais, é unha freixa; non é que filtren e peneiren, funcionalmente atoan, bloquexan e derraman calquera iniciativa xurdida desde abaixo e desde a contorna cidadá do BNG. Con delegados na Asemblea Nacional e sen partidos no Consello Nacional non se resolve este problema. Os consellos comarcais son, na actualidade, un ámbito de desincentivación política e un instrumento de disuasión da participación; é neles onde a UPG estea a súa política de hexemonización da organización. A estrutura comarcal do Bloque é unha peza morta, pasiva e inercial; non serve para organizar nin é útil para deseñar e unificar políticas, non informa a acción institucional, non impulsa a súa proxección territorial, non actúa de condutor social... A democracia interna desgónzase na organización intermedia do BNG e empobrécese ademais pola insuficiencia de comisións de traballo sectorial, outro dos sinsentidos estruturais máis claromosos da organización nacionalista.Non basta con nadar de costas, hai que procurar ademais non facelo en círculos. Activar a estrutura territorial como espazo de decisión intermedio, como marco unificador das políticas do BNG e como canle para o transvase de experiencias e información, suporía unha auténtica revolución no nacionalismo organizado. O cambio democrático do BNG non repousa hoxe tanto na base asamblearia local como nos Consellos e Asembleas Comarcais. A organización ten pés de barro, pero ten aínda unha pexa máis decisiva: a súa máis fraxil e crebadiza cadeira. Aí o nacionalismo frontista demanda de moita ortopedia democrática e dunha intensisima rehabilitación participativa. O nó gordiano da renovación do BNG está na súa organización política comarcal, esa é a lazada coa que se afoga o seu crecemento democrático, a que lle rouba osíxeno cidadán.\nA valoración do atentado suicida contra a Brilat en Afganistán, o manifesto da Alianza de Civilizacións e a resituación da política exterior dos EE.UU. roubanos o tempo radiofónico do mañanceiro martes, apenas quedan tres minutos para falar do cuarto aniversario do afundimento do Prestige.Telegraficamente teño que apuntar: entendo que os gobernantes actuais (a oposición daquela) e oposición de agora (o goberno daquela) aprenderon unhas cantas leccións sobre a xestión política das catástrofes. Teño para min que houbo unha melloría no que toca á liberdade informativa, pero non albisco un progreso substancial no referido aos protocolos de coordinación perante as catástrofes como se puxo de evidencia na onda de lumes e nas enchentes posteriores.Na regulamentación global do tráfico maritimo fronte ás nosas costas non se progresou ren, tampouco na imposición de maiores restricións nos buques para o seu transporte ou na penalización dos responsábeis das catástrofes como ben sinalou o economista Albino Prada nun esclarecedor artigo. Na provisión de medios preventivos ou de loita anticontaminación o Goberno Central non moveu peza e esta segue a ser unha demanda tan intelixente como necesaria.Dáme que o déficit de seguridade que sofre Galiza é pavoroso e que sen un axustado Mapa de riscos e un mellor pensado Plan de emerxencias calquera catástrofe vai converterse nun xogo de ruleta rusa onde aos gobernantes e aos cidadáns só nos queda encomendarnos á nosa boa fortuna.Subsanar esa carencia debera pasar a un primeiro plano da axenda gobenamental, se é que existe o máis minimo instinto de supervivencia (política e da outra). Shakespeare deixou escrito nalgures que «cando chega a desgraza, nunca ven sóa, senón a batallóns». Ollando o que nos achegou en materia de desgrazas o 2006 é sensato que o goberno atenda á súa agoireira sentenza. Investir en seguridade, ben se sabe, é unha forma agradecida de labrarse o futuro, tamén o futuro político.\nCoa alborada radiofónica valoramos a constitución do goberno de Entesa que hoxe estrean ilusionados os antigos socios do pacto do Tinell. É unha sorte que a cidadanía lles outorgase unha segunda posibilidade para dirixir o autogoberno de Cataluña, unha fortuna que non deberan derramar nesta súa segunda estadía no poder. Ponse fin así ás especulacións estratéxicas do PSOE, evidenciase unha maior autonomía da esperada por parte do PSC e confírmase a agre decepción de CiU que fica fóra do goberno outra volta. O triunfo (aparente) do zapaterismo neutralizando a Pascual Maragall vólvese teimudamente agora na súa contra. Substituíuse a Maragall para reeditar o que Maragall faría mellor e en mellores condicións. A solución Moncloa –promover a alianza socioconverxente– fracasou pola recuada electoral do PSC que se viu privado dun dos seus principais capitais: o President. A maior sorpresa para moitos analistas foi verificar que as caixas de contabilidade electoral do PSC e do PSOE non son coincidentes. Non todo o excelente para o PSOE é bo para o PSC, nin todo o que é óptimo para o PSC é beneficioso para o PSOE. A asimetría de interese causa ronchas na Moncloa, desautoriza a Ferraz e intranquiliza aos baróns consolidados (Chaves), flotantes (Ibarra) e mergullados (Bono). A tentativa da dirección do PSOE de impoñer un cogoberno socialista-converxente con Artur Mas como President e José Montilla en papel de socio complementario tería consecuencias desastrosas para o PSC e unicamente sería razoabelmente practicábel para os intereses dos socialistas cataláns se Montilla ficaba electoralmente por diante de Mas ou se a suma de PSC+ERC+Iniciativa non fose suficiente para garantir unha nova coalición gobernamental.Entesa ou suicidioO PSC foi durante lustros un partido de goberno fóra do goberno, con capacidade, lideratos, poderes locais e apoios sociais suficientes para soster unha alternativa gobernamental en Cataluña. O dominio do pujolismo bloqueou durante vintecatro anos que a súa presenza gobernamental se tornase realidade. Aceptar agora unha posicición subordinada a CiU sería tanto como aceptar a súa excepcionalidade como forza gobernante e deixar aberta a porta á inmediata hexemonización por parte de Mas de toda a acción da Generalitat. A aperta do oso baixo a forma dunha Gross Koalition suicida.Montilla mira pola súa supervivencia e a do PSC, sabedor de que toca superar as turbulencias da etapa constituínte do primeiro tripartito e que a esa mesma estratexia está máis que disposta ERC que padeceu, coma ninguén, o seu arredamento do goberno, a soidade da defensa das posición soberanistas cando o Referendo do Estatut e que ademais estaba ameazada por una irreversíbel devaluación dos seu apoios parlamentarios en Madrid. A estratexia cooperativa beneficia a todos e moito máis beneficia cando se fai efectiva entre iguais.Agravíos e opcións de futuroCerto é que a decisión do PSC entala a materialización franca da nova política de alianzas moncloviana que pasaba por procurar socios menos estridentes e que tiña postos os seus ollos en Galeuscat. Agora CiU, burlada e abandonada á súa sorte, pode estar tentada a procurar acordos (de momento imposíbeis) co Partido Popular; mesmo hai quen entende que a decepción converxente é un excelente argumento para que Mariano Rajoy force, ou tente, un xiro centrista que permita antes das eleccións xerais reconstruír o imaxinario dunha plural confederación de dereitas autónomas para evitar o triunfo do PSOE.Especulacións interesadas, ou proxectos de futuro tanto ten, os problemas electorais do PSOE non proveñen do espazo da esquerda senón da súa capacidade de cativar o voto centrista, morno, moderado que non se dá decidido a entregarse aos imprecisos proxectos de Rodríguez Zapatero. Leccións aprendidas?Da experiencia catalá pódense tirar algunhas leccións aplicábeis ao teatro de operacións galegas.Primeira. Os cidadáns valoran positivamente as gobernabilidades tranquilas, refugan dos gobernos crispados e inestábeis. Estase disposto a apostar por unha coalición sempre e cando se ofrezan garantías de sostenibilidade ao longo prazo.Segunda. A cidadanía estima máis a política como acción que como marco de acción, quérese dicir que valora máis os esforzos por trazar liñas de políticas públicas que atallen, resolvan ou palien problemas, que os esforzos por construír as arquitecturas do poder; ao claro: vale máis un ben gobernar que un excelente Estatuto.Terceira. Quen rompe o equilibrio paga, quen renove liderados atendendo a cuestións exclusivamente domésticas (PSC) ou se instale por moito tempo nas políticas simbólicas (ERC) acaba por ver minguada a súa audiencia, quen ofrece unha política con menores derivas e estridencias ideolóxicas, quen aposta polo proxecto conxunto de goberno resulta, en caso de crise electoral, premiado (Iniciativa per Cataluña).Cuarta. Se se impón unha axenda política moi selectiva, sen atender a problemas emerxentes e agudos, déixase marxe suficiente para o xurdimento de alternativas como Ciutadans, aparentemente antisistémicas, que han de servir para expresar políticas e necesidades non satisfeitas. Coma botón de mostra, o lema do Partido Galeguista de Manuel Soto é tan claro como intelixente: «Nin os de antes, nin os de agora».Quinta. Só en contadas ocasións os cidadáns defraudados polas promesas de cambio [de réxime] están dispostos a renovar a súa confianza nos partidos que non cumpriron. Non estou certo de que, como dicía Jean-Baptiste Alphonse Karr, a felicidade se compoña de infortunios evitados; estou máis convencido, iso si, de que que os gobernos triunfantes se aleitan de expectativas non frustradas.\nNicaragua elixe hoxe novo goberno. Segundo as sondaxes, unicamente o candidato da FSLN, Daniel Ortega, acariña a maioría absoluta; séguelle nas preferencias cidadás Eduardo Montealegre, o banqueiro líder da Alianza Liberal Nicaraguana (ALN). O candidato do Partido Liberal Constitucionalista (PLC), José Rizo, testaferro político do expresidente Arnoldo Alemán, ocupa o terceiro lugar; a seguir está Edmundo Jarquín, o accidental presidenciábel do Movemento de Renovación Sandinista (MRS) e, por cabo, o mítico comandante Cero, Edén Pastora, que lidera a moi minoritaria Alternativa polo Cambio. Algo máis de tres millóns e medio de nicaraguanos poden exercer o dereito ao voto, de todos eles 460.000 son mozos que van votar por primeira vez; voto primeirizo que carga de incerteza a consulta electoral. Xogo limpo1.200 observadores internacionais tutelan as eleccións e convértenas nun dos procesos electorais máis fiscalizados da historia do continente americano. Hai unhas semanas o escritor Sergio Ramírez alertaba sobre o control que as dúas forzas centrais do bipartidismo nicaraguano –FSLN e PLC– teñen no Consejo Supremo Electoral e apuntaba: «Estamos daquela fronte ao reto de ter unhas eleccións verdadeiramente libres e transparentes, a pesar de quen deben contar os votos. A vixilancia dos interventores dos partidos independentes nas mesas electorais tórnase clave, así como a presenza dos observadores nacionais e internacionais no maior número posíbel de lugares de votación.» O expresidente norteamericano James Carter, que forma parte dunha delegación xunto cos expresidentes peruano Alejandro Toledo, o arxentino Raúl Alfonsín, e o panameño Nicolás Ardito, avalou a limpeza do proceso electoral: «Pareceme que estas elecciones están moito mellor preparadas, tívose gran coidado para evitar todo tipo de conflitos e violencia y creo que se deron as condiciónes para ter unhas eleccións honestas e xustas». A consulta electoral avanza sen que se teñan producido incidentes maiores e desde a apertura dos colexios electorais rexístrase unha elevada participación cidadá (nas cinco primeiras horas de votación exerceran xa o seu dereito o 52% dos electores e estímase que a participación roldará o 75%) ao tempo que os observadores internacionais salientan a normalidade da xornada. Camiño do pluralismoCon independencia dos resultados dominicais, todos os analistas están certos de que o sistema política nicaraguano entra nunha nova fase de pluralismo partidista crebando co bipartidismo ultrapolarizado das décadas precedentes. As forzas fundamentais do vello sistema –PLC e FSLN– concorren ás eleccións competindo con outras alternativas que lle desputan espazo político, lexitimidade e mesmo a continuidade histórica das súas respectivas tradicións políticas. A ALN e o MRS reivindícanse como alternativas democraticamente rexeneradoras do liberalismo e do sandinismo e aguilloan coas súas críticas os acordos subscritos por Daniel Ortega e Arnoldo Alemán no que se repartiron influencias nos poderes xudiciais e electorais, sentaron as bases dun xogo electoral claramente favorecedor do bipartidismo e outorgáronse inmunidades e indulxencias fronte aos escándalos de corrupción e nepotismo. Nas vésperas electorais, a ALN parece ter asegurada o sorpasso electoral respecto do PLC. Eduardo Montealegre, noutra colaborador de Arnoldo Alemán, soubo presentarse como un candidato de renovación e, co beneplácito de Washington, malia a división do voto liberal, está en condicións de discutir a elección de Ortega. O máis novo dos cinco candidatos, con 51 anos, reitera a quen queira escoitalo que é o momento de «pechar as portas do pasado e abrirlle as portas ao futuro». Pola súa parte, o MRS consolídase como forza electoral pese ao infortunio que representou a morte do seu candidato á presidencia, o carismático empresario sandinista Herti Lewites. Edmundo Yarquín tomou o relevo, acompañado polo afamado músico Carlos Mejía Godoy, e recibiu o apoio dun variado abano de personalidades e dirixentes saídos tanto da disidencia da FSLN –caso dos excomandantes sandinistas Mónica Baltodano ou Henri Ruíz Modesto– como do centrismo político que ensaiou con éxito a súa sogra a presidenta Violeta Barrios de Chamorro nos primeiros anos noventa. A deriva populista, confesional e mística de Ortega e a FSLN, acabou por facer do MRS a alternativa dunha esquerda laica, democrática e moderadamente transformadora. Hoxe Nicaragua vive unha paradoxal situación é o o MRS e no a FSLN quen semella representar o legado histórico da doutrina de César Augusto Sandino; José Rizo Calderón, candidato do PLC dicía cunha retórico doutro tempo: «o MRS leva unha listaxe de deputados, onde está a ortodoxia del sandinismo, que tanto dano lle fixo a Nicaragua non anos oitenta».Restauración sandinista?Algúns comentaristas, como o que foi director do xornal Barricada, Carlos F. Chamorro, falan dun eventual restauración sandinista de producirse o triunfo de Daniel Ortega na primeira volta electoral, pero a ninguén escapa que a oferta da FSLN pouco, por non dicir nada, ten que ver co programa histórico do sandinismo. Os analistas da campaña non deixan de subliñar as liñas de ruptura impostas na imaxe e discurso de Ortega, desde o abandono das cores vermello-negras por un esluído rosa, ao discurso conciliador, callado de referencias místicas e cangado por peaxes confesionais no que insistiu na campaña. Un botón de mostra, as declaracións de Rosario Murillo, esposa de Ortega e xefa da súa campaña electoral, respecto do aborto terapéutico: «Somos enfáticos: Non ao aborto, si á vida. Si ás crezas relixiosas, si á fe, si á búsca de Deus… A FSLN apoia a posición da Igrexa Católica e das igrexas en xeral contra o aborto en calquera das súas formas porque é un atentado contra a fe, contra a vida…».Abraiante e oportunista a partes iguais, Ortega faille as beiras á ultraconservadora Igrexa católica nicaraguana e leva como segundo de filas a un somocista da antiga Contra, Jaime Morales Carazo. No debe de Ortega está ademais o pacto con Arnoldo Alemán en 2000, base dunha extendida complicidade política, empresarial e mesmo xudicial. Arroupado pola querencia caudillista dos nicas, Ortega é o voceiro da pobrería e, ao tempo, un político empresario que xestiona un poderoso consorcio de empresas e influencias. A súa oferta populista está bendicida por Chavez e, utilitariamente, a retórica antineoliberal e antiimperialista válelle para hexemonizar o voto dos sectores cidadáns economicamente máis empobrecidos. En calquera caso, aínda que Ortega se faga coa banda presidencial ninguén agarda un cambio político transformador, fóra das incomodidades gobernamentais da Casa Branca que verá ampliada a fronte de rexeitamento que lidera Chavez en Latinoamérica. A oferta electoral da FSLN é unha sombra da esperanza transformadora que abeirou nos anos oitenta e noventa, aínda que hai quen non quere decatarse. A polémica HoutartUn dos acontecementos máis controvertidos da campaña foi o apoio á candidatura de Ortega por parte do crego belga François Houtart, un histórico dos movementos de solidariedade coa Nicaragua sandinista. Nun artigo de prensa, despois de apuntar que «non existen partidos realmente de esquerda en Nicaragua (…) pero o que se achega máis a esta perspectiva é a Fronte Sandinista», Houtart estendíase para explicar que a ética dos revolucionarios ten tres niveis –a súa ética persoal, a ética interna no partido e o imperativo moral da loita contra o neoliberalismo– e que no caso do Ortega, sendo amplamente criticábel a súa ética persoal e partidaria, había qua apoialo polas súas posicións consecuentes «na loita contra o neoliberalismo, o imperativo moral máis importante». A proclama de Houtart foi duramente replicada por Mónica Baltodano, representante noutrora da Esquerda Sandinista na FSLN e agora dirixente do MRS, por Iosu Perales, outro histórico da solidariedade internacionalista con Nicaragua, e hoxe mesmo por Sergio Ramírez en El País.A cualificación de Ortega ofrecida por Perales serve ben para medir a distancia que para moitos afasta a Ortega do sandismo revolucionario dos anos oitenta: «Que Daniel Ortega gane ou non as elecciónes en Nicaragua non afectará ao esencial: o seu declive e final como figura da esquerda. O que queda del non é outra cousa que un caudillo oportunista, inmoral e corrupto, que se sirve do imaxinario do pobo sandinista e da súa desinformación, para rendabilizar as siglas FSLN e o seu pasado glorioso en beneficio propio e da súa familia.»Vitoria na primeira rolda ou derrota na segundaTodos os analistas coinciden en sinalar que se Daniel Ortega non vence no primeiro round da consulta e se precisa dunha segunda volta será finalmente derrotado. Nas elección de 1990, 1996 e 2001 cando se editaron fortísimas bipolarizacións sandinismo-antisandinismo, Ortega foi derrotado por marxes maiores ao 10%.Tras a reforma pactada por Ortega e Alemán, un candidato pode gañar na primeira tirada co 35% dos votos se obtén unha diferenza de cinco puntos porcentuais diante do segundo candidato presidencial. Un cambio de norma que favorece abertamente ao candidato sandinista por mor da división electoral do liberalismo.Nas concorrencias electorais anteriores, Ortega fixou o seu teito histórico no 42%, pero a FSLN embocou a recta final da campaña electoral cunhas sondaxes que lle daban somente o 33% dos sufraxios; con todo, a fragmentación e dispersión do voto liberal entre o PLC e a ALN podería facilitar a súa vitoria na primeira volta. De non ser así, o voto útil liberal ao que se agregará un voto de castigo antisandinista, xunto coa abstención de importantes segmento dos electores do sandinismo emerista, permitirán, segundo a maioría das quinielas electorais, o triunfo do candidato liberal –Eduardo Montealegre ou José Rizo– que quedase en segunda posición. Nunha segunda tirada electoral, a Ortega non lle axuda moito ser o candidato presidencial que conta cun maior rexeitamento entre os votantes de ALN, PLC e MRS.Á espera nas horas incertasTradicionalmente Daniel Ortega gaña sempre nos inquéritos e perde nas urnas. En poucas horas saberemos como foi desta volta. Carlos F. Chamorro escribía onte: «Aínda que o panorama que se enxerga tras as eleccións é complexo, é máis prometedor que o presente.» Axiña sairemos de dúbidas.Actualización # 4Non foi en poucas horas pero xa sabemos como foi a cousa. Daniel Ortega será o novo presidente de Nicaragua. Co 91,48% do escrutinio realizado, Ortega obtivo o 38,07% por diante de Eduardo Montealegre que tan só atinxiu o 29%. Máis en detalle:Votación presidencialEscrutado: 91.48% FSLN: 38.07% / 854,316 votos ALN: 29% / 650,879 votosPLC: 26.21% / 588,304 votos MRS: 6.44% / 144,596 votosAC: 0.27% / 6,120Elección de deputados nacionaisEscrutado: 91.56% FSLN: 37.59%ALN: 26.72% PLC: 26,47%MRS: 8.69%AC: 0.54% Elección de deputados departamentaisEscrutado: 91.56% FSLN: 37.9%ALN: 26.66% PLC: 26.46%MRS: 8.42%AC: 0.55%Elección de deputados do Parlamento CentroamericanoEscrutado: 91.59% FSLN: 37.7%ALN: 26.87% PLC: 26.51% MRS: 8.35% AC: 0.58%Actualización # 3Na elección presidencial, co 40% do escrutinio realizado, Daniel Ortega suma o 40,1% dos votos, seguido de Montealegre co 32,7%, José Rizo co 20,3 e Jarquín co 7,5%. Na elección de deputados nacionais o FSLN contabiliza o 38,6% dos sufraxios, fronte ao 30% da ALN, o 20,6 do PLC e o 10,1% do MRS. Canto aos deputados departamentais: a FSLN obtén o 39,1%, a ALN o 29,85%, o PLC o 20,61% e o MRS o 9,87%.Segundo as proxeccións a FSLN tería 36 deputados na Asemblea Nacional (até agora tiña 38%), o Partido Liberal Constitucionalista (PLC) lograría 22 (tiña 41); a Alianza Liberal Nicaraguana (ALN) 27 (sumaba tan só 9 na antiga cámara) e o Movemento de Renovación Sandinista (MRS), tería 5 escanos.Actualización # 2Co 14.65% escrutado, os resultados das presidenciais son FSLN: 40.04%; ALN: 33.29%; PLC: 19.51%; e MRS: 6.89%.Actualización # 1O primeiro adianto de resultados (sobre o 7,2% do total) sinala que o candidato presidencial da Fronte Sandinista obtería o 40,85%, fronte ao 32,68% do seu principal rival Eduardo Montealegre da Alianza Liberal Nicaraguana (ALN). José Rizo, do Partido Liberal Constitucionalista (PLC) acadaría o 21,37%, e o aspirante do Movemento Renovador Sandinista (MRS) Edmundo Jarquín, ficaría co 4,87%. Pola súa parte a embaixada norteamericana realizou xa a denuncia de irregularidades no desenvolvemento da xornada electoral.\nNa grella matinal da RG tocounos falar, entre outras cousas, da política de penalización do sobreconsumo da auga que pretende impulsar o Ministerio de Medio Ambiente. A iniciativa preséntase de modo confuso e non parece felizmente mesurada. Cristina Narbona propuxo que os concellos graven o uso abusivo da agua co estabelecemento dunha tarificación por tramos de consumo. O dato de referencia don os 170 litros de auga por habitante e día que se consomen no Estado español. O dato de contrapunto son os 60 litros por persoa e día que fixa a ONU como necesarios para satisfacer as necesidades humanas básicas. A presión sobre o desbaldo de auga nos fogares permitiría unha redución do 20% ou 30% dos gasto hídrico.As políticas dirixidas aos cidadáns para procurar unha utilización máis eficiente da auga son certamente necesarias, pero non deixa de sorprender o nesgo que cada vez con maior frecuencia adoptan algunhas das políticas ministeriais para aliviar as obrigas das Administracións, agochar as responsabilidades das empresas e dirixir, intensivamente, renovadas esixencias (razonables e menos razonables) cara aos cidadáns sob o pano dunha soposta sensibilización cívica (ou neste caso ambiental). Fóra do foco da ministra, pero non do problema, quedan datos moi relevantes. Primeiro: os usos agrícolas papan aproximadamente o 65-70% da auga consumida no Estado e a industria bébese o 20%. Segundo: o consumo doméstico unicamente representa o 10%. Terceiro: nas cidades gástase menos dun terzo dos recursos hídricos. Cuarto: estímase que un 30% da auga non chega ao seu destino, pérdese pola súa deficiente canalización e entubado. Quinto: Máis da metade da auga extraída en Europa Occidental é usada para a produción de enerxía eléctrica e aínda que maioritariamente é restituída ás canles de orixe unha parte non marxinal tamén se derrama.No mantemento dun modelo sostíbel de consumo hídrico, os poderes públicos teñen obrigas que van moito máis alá de lembralle aos cidadáns a necesidade da moderación ou penalizar en termos de mercado o usos abusivos nos fogares, tócalles tamén construír infraestruturas hidráulicas de calidade que garantan un abastecemento eficiente reducindo as súas perdas, é a súa responsabilidade tamén promover usos razonábeis da auga nas grandes explotación agrícolas ou encanar as necesidades das industrias en termos de restitución e reutilización potabilizada dos seus consumos.A proposta de Narbona é tan vesga que derrama todo a súa utilidade cidadá por non ir acompañada doutras políticas igualmente urxentes e medioambientalmente comprometidas. En termos ambientais as políticas que non integrais son menos eficientes, eficaces e sostíbeis; a ministra debería sabelo. Deixando fóra as responsabilidades corporativas das empresas e das Administracións e deitando toda a responsabiliade nos fogares o impacto mediático é alto, pero a pegada ambiental será con toda certeza moito menor. É un brinde ao sol. Un brinde de auga, pero todo un brinde ao sol.


Biblioponte: enero 2018\nEtiquetas: Premios Nobel da paz\nDía 30 de xaneiro de 2018 Día da paz e a non violencia:\n"A PAZ ESTÁ NAS NOSAS MANS" é o lema do mural realizado este ano polo día da paz. As mans de cores de papel dos nosos alumnos e alumnas cubren a pomba da paz e o símbolo da paz para recordarnos a necesidade de fomentar o diálogo, a cooperación, a solidariedade, o respecto, a non violencia e a paz. Para iso DI NON A...\nDI NON Á VIOLENCIA FÍSICA, directa (empuxar, dar patadas, agresións) e indirecta (esconder ou romper obxectos)\nDI NON Á VIOLENCIA VERBAL, directa ( poner motes, insultar, burlarse,ameazar) e indirecta (falar mal ás costas do acosado, contar mentiras del, rirse cando se equivoca)\nDI NON Á VIOLENCIA SOCIAL, ignorar ou despreciar á persoa, organizar xogos ou actividades sen contar con ela ou impedir que participe nelas, deixala fóra de forma deliberada.\nDI NON AO CIBERACOSO, cando se molesta á victima a través da redes sociais.\nRECOMENDACIÓN LECTORA: A HSITORIA DE ERIKA\n"A historia de Érika" de Ruth Vander Zee, ilustrado por Roberto Innocenti e publicado pola editorial Kalandraka é unha lectura moi recomnedada para celebrar o día da paz e a non violencia. Érika cóntanos a súa historia para evitar que se repita. Hai que manter viva a memoria dun drama que afectou a seis millóns de persoas entre 1933 e 1945. Estremecedor e impactante o testimonio narrado por Ruth Vander Zoe. As ilustracións de Roberto Innocenti deixannos sen palabras. Cada 27 de xaneiro conmemórase o día das victimas do holocausto e o día 30 de xaneiro, o día escolar pola paz e a non violencia. Dúas datas para recordar unha lectura para sempre.\nEtiquetas: Historia de Érika. Paz 2018\nMusica polo día da paz. Eva, Noa e Lucía interpretan coa frauta Imagine de John Lennon\nEtiquetas: Abecedario da paz 2018\nO vindeiro 30 de xaneiro celebramos o día escolar pola paz no aniversario da morte de Mathama Gandhi (30 de xaneiro de 1948). Aproveitamos a data para fomentar a cultura da paz e a non violencia con seleccións bibliográficas expostas na nosa biblioteca


O blogue do Carlos Callón: Enajená\nO sábado pasado houbo unha festa gai en Santiago, que tiña como unha das estrelas principais á Terremoto de Alcorcón. O evento en si foi "una llauna", como dirían os amigos cataláns ("llauna" en catalán é "lata"), polo que non aturei até o final. A actuación da que foi membro das Diabéticas Aceleradas foi o único que se salvou.\nTodos os materiais publicitarios e presentacións da festa foron en castelán, agás... a Terremoto de Alcorcón, que aprendeu o básico para poder saudar e despedirse en galego: "Boas noites, Santiago e arredores" e "Grazas", que repetiu en diferentes ocasións ao longo da súa actuación. "Antes era gracias y ahora es grazas, así que aprended bien los diccionarios de gallego. Grazas, Santiago e arredores!", dixo máis ou menos cando terminou as súas tres ou catro cancionciñas en playback.\nSeguramente isto non tería que ser motivo de comentario, mais éo. Igual que era noticia que Lluis Llach saudase en galego nas súas actuacións no noso país ou foi portada que Bruce Springsteen nada máis pisar chan de Galiza saudase aos seus seareiros cun inagardado "Boas noites".\nGrazas, Terremoto, polo teu afago! Estás menos "enajená" que moitos galegos que desexarían non selo!\nGozade desta súa engrazada versión de Dover, que saltamos e saltamos na festa o Josué e mais eu:\nA pesar do seu papel, a Terremoto de Alcorcón fala varios idiomas, entre eles o catalán, no cal tamén canta o seguinte himno:\nPara a seguinte, agardamos a versión en galego! ;)\nEtiquetas: homosexualidade, lingua, Terremoto de Alcorcón, vida\nAnônimo 19 de mar. de 2009 19:20:00\n"O evento en si foi "una llauna", como dirían os amigos cataláns ("llauna" en catalán é "lata")"\nhehehe, Carliños que pouco confías na intelixencia dos teus lectores...


Feijóo di que non se sente ninguneado e que sobre a AP9 decidirá o Congreso e non Fomento - POLÍTICA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nFeijóo di que non se sente "ninguneado" e que sobre a AP9 decidirá o Congreso e non Fomento\nX.M. 18 Maio 2017 18:04 h.\nAlberto Núñez Feijóo e Íñigo de la Serna Foto: Ministerio de Fomento\nAdmite "discrepancias" co "goberno central" a respeito da demanda da transferencia da AP9. "Son normais nun estado descentralizado", avaliou. Presionado pola oposición e sen demasiadas amizades na Moncloa, Feijóo continúa a marcar distancias tácticas con Madrid.\nAs declaracións do ministro de Fomento prefiguran o non do PP no Congreso á transferencia da AP9\nA demanda da transferencia da AP9 a Galiza -en orixe unha iniciativa do BNG posteriormente feita súa polo conxunto da cámara galega- continúa a bater co muro da oposición do goberno estatal. Días atrás, o ministro de Fomento avanzaba a negativa do Executivo Rajoy a facilitar o trasvase da infraestrutura á administración galega. Íñigo de la Serna indicaba que a AP9 é unha vía de "interese xeral" e que a autoestrada ten de ficar "onde está", isto é, en mans do Estado.\nPerguntado a respeito desta posición de De la Serna na conferencia de imprensa das quintas feiras posterior ao consello da Xunta, o titular do goberno galego restoulle dramatismo. Afirmou sentirse "moi tranquilo e non ninguneado" e enfatizou que a competencia para decidir se finalmente a AP9 se transfire ou non radica no Congreso e non no ministerio de Fomento.\nEsta é a segunda vez en pouco tempo que Feijóo marca certa distancia a respeito do goberno estatal. Fixo algo semellante á hora de avaliar o anteproxecto de orzamentos de 2007 cando afirmou que de non se executaren na integridade -cousa materialmente imposíbel porque nunca se aplican por inteiro- serían "decepcionantes".\nÉ evidente que Monte Pío non exuda precisamente entusiasmo coas declaracións do ministro de Fomento. Na cúpula do PPdeG non entenden o desdén do gabinete Rajoy a respeito da proposición de lei do Parlamento galego, sobre todo tendo en conta que a iniciativa non se vai substanciar no Congreso até dentro de máis menos dous anos. O máis intelixente, consideran, sería non fixar agora unha posición tallante e gañar tempo.\nRespaldo a Cristina Cifuentes\nFeijóo tamén foi interpelado polos meios a respeito da situación en que se acha unha das súas hipotéticas rivais na sucesión de Rajoy, Cristina Cifuentes. O presidente do goberno galego respalda a súa homóloga madrileña e salienta que o xuíz que a investiga "no ten sombra de dúbida" a respeito do seu comportamento, embora este ter sido posto en cuestión polos informes da Unidade Central Operativa (UCO) da Guardia Civil. Para o corpo armado, Cifuentes podería ter incorrido en delitos de prevaricación continuada e suborno.\nCuestionado sobre se hai "fogo amigo" detrás da filtración á imprensa dos informes da UCO, Feijóo ironizou: "Moi amigo non pode ser".


Rafael Manzano – Blog da Biblioteca Pública de Ourense\nData: 14 Decembro, 2016Autor: bibliotecaourense 0 Comentarios\nRafael Manzano é un artista vigués afincado en Ourense. A súa traxectoria pictórica componse de coloridos cadros abstractos en óleo sobre lenzo, que percorreron Galicia e tamén Andorra, lugar onde o pintor estivo afincado. Actualmente ten os seus cadros expostos na Sala Auriense-Café Cultural, na praza do Correxidor de Ourense.\nCando comezou a súa afición pola pintura?\nR.M.: Tiven fases. No colexio xa sacaba deces en debuxo. Comecei cedo a traballar, por iso a historia da pintura quedou larvada moitos anos. Cando tiven que marcharme fora de Galicia, marchei a Andorra. Alí estiven oito anos, e volveu espertar o gusto pola pintura. Ás veces era autodidacta e pintaba na rúa. Pouco a pouco fun animándome, e como os meus cadros tiñan éxito fixen algunhas exposicións. Levo oito meses en Ourense e esta é a miña oitava exposición.\nQue é o que máis lle inspira para pintar? Situacións, grupos sociais, ambientes…\nR.M.: É un proceso interno. As circunstancias non me inflúen.\nSempre foi un amante da abstracción, ou pasou tamén por unha etapa figurativa?\nR.M.: Na escola faciamos moito debuxo xeométrico e figurativo, pero basabámonos en copiar láminas. Nunca foi algo creativo, pero cos anos sempre me inclinei máis cara a abstracción.\nA súa obra pictórica componse maiormente de óleos. Cales son as calidades deste material que lle resultan máis atractivas á hora de traballalo?\nR.M.: Creo que o óleo é a nai de tódalas pinturas, aínda que é a máis cara. O que máis me chama é a intensidade da cor.\nCales son os momentos do día que prefire para traballar?\nR.M.: Normalmente adoito pintar nas miñas horas libres, pola noite. Cando me ven a inspiración pódenme dar as nove da mañá e todavía sigo a pintar. É moi aleatorio. O mesmo paso un mes sen coller un pincel como paso unha semana pintando seguido.\nQue opina da situación actual do mundo da arte?\nR.M.: Son moi escéptico da vida cotiá, coma se vivira desencantado do ser humano. Hai moita apariencia e pouca autenticidade. Nas salas da arte necesitas ter algún amigo ou algún tipo de mecenas, porque senón dificilmente podes chegar ás grandes salas polos teus propios medios. Para min é unha afección, mais aínda así é moi difícil. A arte en xeral está bastante desvalorizada, a non ser que sexas unha persoa con renome. Ás veces tamén ocorre que es un pintor do montón, pero sucédeche algo extraordinario e a prensa ensálzate. De súpeto, grazas a iso, a túa obra revalorízase.\nOnde e ata cando podemos ver as súas obras?\nR.M.: Expuxen no bar tapería Ideas, no Duque, en O Furancho e na Sala Auriense-Café Cultural, na praza do Correxidor…\nR.M.: Teño unha cita pendente para expoñer na cafetería Kathedra (na rúa Ervedelo) e outra no Cercano (na rúa Valle Inclán).\nHai algo máis que che gustaría engadir?\nR.M.: Levo dez meses vivindo aquí, pero gustaríame conectar con xente afín a este tipo de cousas para organizar unha exposición colectiva. Atopar xente coma min que tamén se ten que buscar a vida polos seus propios medios. A unión fai a forza. Poderiamos chamar a atención dalgún medio de comunicación para que poña de manifesto a dificultade de expoñer noutro tipo de salas por falta de apoio social.\nAnterior Artigo anterior: Buscamos artistas plásticos\nSeguinte Artigo Seguinte: MCarballo


Cando o coronavirus lle impide a Mahoma ir á montaña os empresarios collen folgos para chegar a el\nDistintos negocios apostan polo servicio a domicilio para poder obter algo de ingresos, aínda que consideran que as ventas están sendo bastante reducidas\nCoa chegada da pandemia a maioría dos negocios viron afectadas as súas ventas. Se cese por completo da actividade, se redución de xornada, se peche perimetral... practicamente son todo trabas. Sen embargo, os distintos empresarios están sacando folgos para intentar reinventarse e dalgunha maneira poder continuar. As ventas online e o servicio a domicilio son as súas grandes bazas. Restaurantes, carnicerías, tendas de roupa, zapaterías... non escatiman esforzos para levarlles eles o que necesitan a súa clientela. Non hai problema, se ela non pode ir aos seus establecementos, eles van as vivendas. Xa di o dito: Se Mahoma non vai a montaña, a montaña vai a Mahoma.\nEste refrán coñéceno moi ben en Estrenas Zapatería e Complementos, de Arzúa. "Pois como temos moitos clientes de arredores de Arzúa, e que nestes momentos nos seguen apoiando, nós tamén queremos apoiar a esa xente facilitándolle así as súas compras. Nestes momentos difíciles hai que reinventarse para seguir", apunta Vanesa Pereiro, responsable deste negocio. "Adoitamos xuntar varios pedidos e cara finais de semana saímos ós domicilios dos concellos máis cercanos. A parte temos contrato cunha empresa de transporte para resto de envíos", explica. Ademais, este establecemento xoga moito coa súa imaxe e publicidade e sabe como chegar ao seu público. As redes sociais son unhas das súas grandes aliadas porque apostan por ensinar o distinto xénero a través delas e moitas veces usando o humor e a alegría, tanto de Vanesa como da súa compañeira Patricia Conde. E sen dúbida, nestes tempos que corren, son moi ben recibidos.\nPor outra banda, tampouco se pode pasar de comer un bo churrasco ou unhas hamburguesas do máis variado, xa que nesta época de pandemia, a comida pode ser unha boa menciña para subir os ánimos. Carnicería Mosquera, que ten a súas tendas tanto en Vila de Cruces como en Arzúa, traspasan fronteiras para levar os seus productos ao prato de calquera recuncho. "Vendemos a domicilio dende fai xa anos, pero si que notamos que dende febreiro do ano pasado os envíos se multiplicaron por 10. Temos envíos a nivel estatal (Madrid, Cataluña, Córdoba, León, Valencia, Asturias e País Vasco), a nivel autonómico (sobre todo Vigo, Santiago, Vilagarcía e A Coruña) e a nivel concello", conta Toño Mosquera, responsable deste negocio. " O que máis facemos é levarlle ós nosos clientes productos da carnicería e deixarllos na porta cando teñen un confiamento domiciliario por tema Covid", engade.\nAínda que tamén sofren a pandemia. "Obviamente notamos moito a crise aínda sendo unha tenda de alimentación xa que temos moitos clientes que son grandes restaurantes de diferentes puntos de Galicia. É certo que a xente se xunta menos, non se celebraron festas durante todo un ano e as perdas nas ventas, e polo tanto, nas compras das crías dos nosos clientes tamén se veu afectada. Para eles tamén é difícil entender que teñen un animal listo para o sacrificio e que non se poida porque non hai venta. Esto é unha cadea", explica. "Intentamos non deixar tirados nunca ós nosos clientes/proveedores pero é unha situación difícil para todos". As ventas lévanas a cabo a través de Instagram, Facebook e do teléfono da carnicería.\nA situación tamén non é doada nos restaurantes, que unha vez máis tiveron que cerrar as súas portas o pasado mércores, pero poden traballar a domicilio, como é o caso do restaurante O Acivro, de O Pino. "A verdade está sendo peor con respecto ao último confinamento que tivemos pechados. Estamos tendo sobre uns dez menús ao mediodía pola semana e os venres e sábados traballamos sobre todo co tema pizzas. Onte saíron unhas 15 e antonte, menos, case nada, unhas cinco, polo que serve para ir tirando, pero pouco máis", confesa Nacho Morao, dono deste local. Apunta que a xente sobre todo fai o pedido por teléfono.\nOutro sector que aposta forte pola venta online son as tendas de roupa. Sen embargo, ven mermadas a súas ventas porque a xente, ao non poder saír como antes en plan cear a restaurantes, disfrutar de actividades de lecer... está mercando moito menos. "Nós xa fai tempo que vendemos a través de Facebook, Instagram... e tiñamos xa a opción de poder enviar pedidos. Que pasa? Aquí en Melide co tema dos domingos que vén moita xente de outros concellos como Monterroso, Agolada... agora co peche perimetral non poden vir. Como levamos xa oito anos na tenda máis ou menos a xente xa nos coñece entón xa nos pide", conta Tania Mourazos, de Pasarela Melide.\n"Primero subimos as prendas e demais nas redes sociais que é onde a xente está máis habituada a velas e onde pasa máis horas e máis agora que botamos máis tempo na casa e ven as cousas, como quedan postas... E decidimos crear tamén a páxina web para que se lles gusta lles sexa máis doado compralo", indica Mourazos.\nSen embargo, percibe como a xente está levando este novo confinamento, e non é da mellor forma. "Ao principio, fáloche de hai dúas semanas, si se movían bastante a mercadoría, pero agora cada vez máis a xente ten menos ánimos e xa se nota no ambiente. Está máis aburrida e cansada desta situación e iso repercute á hora de mercar".


Inicio/Deportes/Petín prepárase para a IV edición da KDD Racing\nOs amantes do motor teñen unha nova cita o 29 de xuño da man de La Granja Racing\nXuño está sendo un gran mes para os afeccionados ao motor, a velocidade e a festa. Nada máis arrancar, o día 2, A Rúa acollía a penúltima proba da Liga Galega da Moto de Campo; os días 7 e 8 celebrábase por diferentes partes da provincia a 52 edición do Rallye de Ourense; e a finais de mes, terá lugar unha nova edición da KDD Racing en Petín.\nTralo parón do ano pasado (na galería de imaxes poden verse asistentes á edición de 2017), o colectivo La Granja Racing ultima xa a que será a IV quedada, que reunirá a numerosos coches e afeccionados e que presenta importantes novidades tal como adianta a organización a través das redes sociais.\nA cita será o sábado 29 de xuño a partires das dez da mañá e coma sempre haberá zona de acampada gratuíta, música, sorteos, zona de slalom e moitos premios. O custe do xantar será de 15 euros e o da cea doutros 15, podendo coller o pack de xantar e cea por 25 euros. Entre as novidades que presenta esta edición está a zona de exposición “mellorada e limitada a 45 coches” e o sorteo dun coche.\nCartel da IV KDD Racing en Petín.\nA Rúa coches comarca KDD motor noticias O Barco Petín provincia Racing Valdeorras


Bonos Prepago arquivos - BenComún Espazo Allariz\nA campaña de Bonos Prepago quere facilitar á clientela do comercio e hostalaría de Allariz o apoio a estes locais por medio da adquisición de bonos prepago, que poderán gastar unha vez que estes locais poidan volver abrir as súas portas despois do estado de confinamento pola Covid-19.\nPodedes adquirir bonos de dous tipos\n1. Bonos de 25 €. Cada bono dá dereito a un agasallo consistente nun LIBRO ou DVD a elixir (1).\n2. Bonos de 50 €. Cada bono dá dereito, amais dese agasallo, a unha participación no sorteo de 500 €(2) que organizará o grupo de empresas Amigas BenComún.\nCondicións da campaña:\n– O importe de cada bono deberá gastarse integramente nun único negocio. No momento da adquisición deberase consignar que establecemento é o destinatario, así como o agasallo elixido.\n– Non poderán participar nesta campaña as persoas propietarias dos negocios participantes nin familiares directos.\n– A campaña estará activa ata o día 1 de xuño, este incluído.\n– O prazo para gastar un bono será ata 2 meses despois de que se permita abrir ao público o local escollido para gastar ese bono concreto.\n– A compra dos bonos prepago realizarase na páxina creada a tal efecto na web de BenComún Espazo, adquirindo os bonos por medio do pago online.\n– O sorteo realizarase na semana do 1 de xuño. O premio, cunha soa persoa gañadora, consistirá en 10 bonos de 50€ para gastar nas empresas participantes.\n(1) Agasallo Cultural: a elixir (*):\n– Do Caso que lle aconteceu ao doutor Alveiros (DVD) +ver detalle\n– Pan negro (LIBRO+DVD) +ver detalle\n– Vidas imaxinarias (LIBRO) +ver detalle\n(*) Dispoñibilidade ata fin de existencias. No caso de esgotarse algún dos artigos, substituirase por outro de valor similar.\nNegocios que participan na Campaña:\nA Despensa do Alarico, A Meiga de Allariz – Loterías, Aira Editorial, Arume by Trapiños / Trap.kom – Moda, Bar Petiscos, Bazar Adolfo, Café Bar As Catro Portiñas, Carabuñas – Produtos do Sabugueiro, Fina Rei Repostería Tradicional, Fío de Liño Restaurante Tapería, Gusi Domarco Servizos Informáticos, Hostal Alarico, Hotel O Portelo Rural, ImpresiónArte, Libraría Aira das letras, Libraría Maruxairas, Mírame – Moda, Oca Vila de Allariz Hotel & Spa, Punto e Coma – Libraría e Agasallos, Restaurante Casa Pepiña, Restaurante O Pepiño, Sira Domarco – Moda, Xeitura Patrimonio S.Coop.Gal


Comité de Pais – Stoas\nO comité de pais é un órgano consultivo e colaborador co kraal de responsables do grupo. Representan a todos os pais e nais, pero non teñen poder decisorio por eles mesmos nin en nome do resto de familias.\nA función principal do comité é ser nexo de unión entre as familias e os responsables, de xeito que o kraal poida coñecer os problemas, suxerencias, inquedanzas… que teña calqueira familia dunha forma máis rápida.\nPor outro lado, o comité ten a labor de coordinar e facilitar a relación educativa das familias co grupo, axudar na planificación de actividades se se lles pide, participar en actividades puntuais e tamén, e moi importante, animar e fomentar nas familias do grupo un sentimento de confianza cara o kraal, para que haxa unha comunicación fluída e habitual, que poida axudar a mellorar as actuacións educativas cos nenos/as, rapaces e rapazas do grupo.\nActualmente o comité de pais está formado por:\nDende os 11 anos ata os 27 estiven no grupo Scout Nyeri. Pasei por tódalas ramas, excepto a de lobecos (daquela non había nenas!!!). Pódese decir que na miña casa viviuse o escultismo. Tanto os meus irmáns como os meus pais (no comité), estivemos unha parte moi importante das nosas vidas nesta gran familia.\nAgora, despois de 12 anos, volvo a vivir como pai o escultimo.


Un novo informe de Amigos da Terra atopa carne de vacún vinculada á deforestación da Amazonía en supermercados de España e Europa - Amigos da Terra\nHome/Novas de Agricultura e Alimentación, Sen categorizar/Un novo informe de Amigos da Terra atopa carne de vacún vinculada á deforestación da Amazonía en supermercados de España e Europa\nA deficiente normativa de etiquetado impide ás persoas consumidoras realizar un seguimento adecuado da carne cando esta convértese en carne procesada. Con todo, empresas provedoras de supermercados como El Corte Inglés, Mercadona ou Alcampo e Carrefour en Canarias, están no listado de importacións de carne brasileira ao que desde Amigos da Terra tivemos acceso.\nDesde Amigos da Terra denunciamos que o Tratado UE-Mercosur que está sendo negociado agora mesmo, podería provocar un aumento do 30% das importacións de vacún á Unión Europea.\nSegundo datos recollidos polo Bureau of Investigative Journalism aos que Amigos da Terra tivemos acceso en exclusiva, entre 2014 e 2019, España importou máis de 20.000 toneladas de carne de vacún de tres das empresas de vacún brasileiras máis grandes: JBS, Minerva e Marfrig. Representan o 42% das importacións totais de vacún de Brasil durante ese período, segundo Nacións Unidas.\nO informe «Carne de vacún e deforestación nos nosos pratos» revela como estas tres empresas, que representan o 92% das exportacións de carne de vacún á Unión Europea, están relacionadas con deforestación, perda de biodiversidade, traballo forzoso e violación dos dereitos dos pobos indíxenas. En 2017, estas tres xigantes produtoras de carne brasileira estiveron involucradas nun gran escándalo de seguridade alimentaria ao subornar a funcionarios de saúde para a venda e exportación de carne contaminada a Europa.\nA través dunha investigación realizada por Amigos de Terra en España xunto a Carro de Combate e á investigación paralela de grupos de Amigos da Terra en Europa, atopáronse produtos de carne de vacún destas multinacionais nos principais comercios minoristas europeos como Aldi, Edeka, Metro, Carrefour, Albert Heijn, Tesco e Sainsbury’s.\nEn España, a partir de datos ofrecidos polo Bureau of Investigative Journalism en exclusiva para Amigos da Terra, atopouse carne importada destas tres empresas por abastecedoras como Suministros Mediana, provedora de Mercadona , quen importou 81 toneladas compradas a JBS entre 2016 e 2018. Tamén de abastecedoras como José Sánchez Penate, provedora de El Corte Inglés ou Jucarne e Montesanto provedoras de Alcampo e Carrefour Canarias.\nSegundo a normativa da Unión Europea a carne procesada non require etiquetado de orixe polo que, a investigación apunta a que seguramente sexan estes produtos nos que acaban as importacións de carne de vacún brasileiras vinculadas coa deforestación.\n“Os supermercados de España e Europa xa están vendendo produtos cárnicos brasileiros que poden estar vinculados á deforestación e a violacións de dereitos humanos. Con todo, para as persoas consumidoras é imposible detectalo” sinalou Andrés Muñoz, o noso responsable de Soberanía Alimentaria de Amigos da Terra apuntando que “é responsabilidade dos gobernos asegurar a trazabilidade dos alimentos co fin de garantir a saúde das persoas consumidoras e poder medir os impactos medioambientais de toda a cadea de abastecemento. Esta desprotección xa é unha realidade hoxe e será peor si finalmente asínase o acordo entre a UE e os países do Mercosur”.\nO Consello Europeo pretende asinar un tratado de libre comercio entre a Unión Europea e os países membros do Mercosur. De ser así, o acordo podería aumentar drasticamente as importacións de carne brasileira á UE, cunhas previsións dun 30% de aumento das importacións de vacún de Mercosur.\nAdemais, a organización apunta a outros impactos que o Tratado podería ter como maiores exencións nos controis de seguridade alimentaria, e un maior comercio de praguicidas. Actualmente, 149 praguicidas utilizados en Brasil están prohibidos en Europa.\n“Este acordo supón camiñar totalmente na dirección contraria á que establecen as políticas climáticas internacionais e as políticas europeas como o Convenio sobre a Diversidade Biolóxica ou a estratexia Da Granxa á Mesa” dixo Andrés Muñoz “Por iso, desde Amigos da Terra estamos realizando tres demandas clave ao goberno de España e da Unión Europea: Deter o acordo UE-Mercosur; introducir a debida dilixencia ambiental e de dereitos humanos obrigatoria, incluída a responsabilidade polos danos causados e modificar a normativa europea que regula o etiquetado da carne.”\nInforme: Carne de vacún e deforestación nos nosos pratos\nEntre 2014 e 2019 España importou máis de 20.000 toneladas de carne de vacún de tres das empresas de vacún brasileiras máis grandes e relacionadas coa deforestación: JBS , Minerva e Marfrig. A través de datos aportados en exclusiva a Amigos da Terra, puidemos comprobar como esa carne está sendo importada por provedores de supermercados como Mercadora, El Corte Inglés e Carrefour ou Alcampo en Canarias.\nOs nosos pratos xa conteñen carne vinculada coa deforestación e violacións de dereitos humanos. Unha realidade que de ser aprobado o Tratado entre a Unión Europea e os países do Mercosur, non fará senón empeorar. A deficiente normativa no etiquetado de carne procesada, onde presumiblemente acaban todas estas importacións, fai que, para as persoas consumidoras, sexa case imposible seguir o rastro.\nAmigos da Terra abogamos por unha transición radical no modelo actual de gandería e na forma na que producimos, distribuímos e consumimos os nosos alimentos; e demandamos deter o Acordo UE-Mercosur que só acelerará os problemas xa existentes relacionados coa deforestación, as violacións de dereitos humanos e a urxencia climática.\nDescarga o noso informe


DEIXAR QUE WINDOWS 10 INSTALE AUTOMATICAMENTE OS CONTROLADORES DE AUDIO DE REALTEK - BRANDO\nDeixar que Windows 10 instale automaticamente os controladores de audio de Realtek\nCada vez que comproba se hai Windows Update, continúa instalando os controladores de Realtek Audio; agora, se os desinstala e instala outro conxunto de controladores, todo funcionará ben ata que comprobe de novo Windows Update. Como os controladores volverán instalarse automaticamente e non podes facer nada ao respecto. O problema é que a instalación de Windows Update do controlador non é compatible; así, confúndese co audio do sistema.\nNon podes usar os auriculares correctamente; tamén, a mellora do recheo dos altofalantes está desactivada ao reproducir contido estéreo a través do son envolvente. Para solucionar este problema sempre que o usuario intenta desinstalar os controladores de Realtek, reinstálase automaticamente a través de Windows Update. Polo tanto, sen perder ningún tempo, vexamos Como deter a Windows 10 de instalar automaticamente os controladores de audio de Realtek coa axuda da guía de resolución de problemas que aparece a continuación.\nque é a aplicación host de configuración de radeon\nMétodo 1: reinstale os controladores de audio de Windows\nMétodo 2: retroceda os controladores\nMétodo 3: usar Windows Update Mostrar / Ocultar o solucionador de problemas\nAsegúrese de crear un punto de restauración , por se algo sae mal.\n1. Prema a tecla Windows + R e despois escriba sysdm.cpl e prema Intro para abrir Configuración avanzada do sistema.\n2. Cambia a Pestana Hardware e logo faga clic en Configuración de instalación do dispositivo.\n3. Selecciona Non (é posible que o dispositivo non funcione como se esperaba) e prema Gardar cambios .\n4. De novo, fai clic en Aplicar, seguido de OK.\n5. Prema a tecla Windows + R e despois escriba devmgmt.msc e prema Intro para abrir Xestor de dispositivo.\n6. Expandir Controlador de son, vídeo e xogo.\n7. Agora faga clic co botón dereito sobre Dispositivo de audio Realtek HD e selecciona Desactivar.\n8. De novo fai clic co botón dereito sobre el pero esta vez selecciona Actualizar controlador.\n9. Selecciona Busque no meu ordenador o software do controlador.\n10. Na seguinte pantalla, faga clic en Aceptar Déixeme escoller dunha lista de controladores dispoñibles no meu ordenador.\n12. Desmarque Mostrar hardware compatible e seleccione o Controlador de Microsoft (dispositivo de audio de alta definición) e faga clic en seguinte.\n13. Agarde a que se instalen os controladores e reinicie o PC.\n2. Expandir Controlador de son, vídeo e xogo.\n3. Fai clic co botón dereito Dispositivo de audio Realtek HD e selecciona Propiedades.\n4. Cambia a Ficha do controlador e fai clic en Controlador de retroceso.\n5. Isto eliminará o controlador problemático e substituirase polo Controladores estándar de Windows.\n1. Prema a tecla Windows + R e despois escriba devmgmt.msc e prema Intro.\n3. Fai clic co botón dereito do rato Dispositivo de audio HD e selecciona Desinstalar.\n4. Marque a caixa Elimina o software do controlador deste dispositivo.\n5. Prema a tecla Windows + R e despois escriba appwiz.cpl e prema Intro.\n6. No menú da esquerda, seleccione Ver as actualizacións instaladas.\n7. Para desinstalar a actualización non desexada, faga clic co botón dereito sobre el e seleccione Desinstalar.\n8. Agora para evitar que se reinstale o controlador ou a actualización, descárgaos e executa o Mostrar ou ocultar o solucionador de problemas de actualizacións .\n9. Siga as instrucións do solucionador de problemas e seleccione para ocultar o controlador problemático.\nComo amosar extensións de ficheiro en Windows 10\nComo solucionar o ordenador apágase automaticamente\nFix Action Center Non funciona en Windows 10\nComo solucionar Windows 10 se activa por si só\nIso é o que aprendiches con éxito Como evitar que Windows 10 instale automaticamente os controladores de audio de Realtek pero se aínda tes algunha dúbida sobre esta publicación, non dubides en facelos na sección do comentario.\nxogos pantalla negra windows 10\nMicrosoft Edge desapareceu da barra de tarefas\nfallou o controlador do modo de núcleo nvidia\nComprobe manualmente se hai actualizacións de Windows 10\ngoogle maps non funcionou\niTunes non funciona con Windows 10


Expertos e persoas con discapacidade analizan en Tomiño a situación das barreiras arquitectónicas - Telemariñas\nInicio Cultura / Ocio Expertos e persoas con discapacidade analizan en Tomiño a situación das barreiras...\nExpertos e persoas con discapacidade analizan en Tomiño a situación das barreiras arquitectónicas\n“A idea de accesibilidade debe chegar a ser unha idea transversal, no que se traballe desde todas as áreas da sociedade, de forma conxunta. A esta e outras conclusións arribaron os expertos convidados ás “Xornadas Atención para Tod@s», celebradas en Tomiño, e organizadas conxuntamente polos municipios de Tomiño e Vila Nova de Cerveira, dentro do Orzamento Participativo Transfronteirizo (OPT) 2017 Cerveira/Tomiño, proxecto «Accesibilidade Sen Fronteiras».\nPresentada polos alcaldes de Tomiño e Cerveira, Sandra González e Fernando Nogueira, a primeira das conferencias, «Accesibilidade Universal; accesibilidade para todas as persoas», tivo coma obxectivo impulsar a reflexión e o debate en torno á accesibilidade, estando a cargo de Jacinto Lareo, profesor da Universidade de Vigo e presidente da Fundación Sálvora, e de María José Santos, mestra de educación especial.\nOs poñentes, aseguraron que estas accións transfronteirizas, pioneiras en España e Portugal, implican un traballo conxunto entre todos os ámbitos públicos e privados, coma a administración, a sanidade, a universidade, o urbanismo e as persoas con e sen discapacidade. Recomendaron vontade e sentido común para ir facendo pequenos avances, non sempre custosos a nivel económico. “Deberíamos pensar na accesibilidade coma nun concepto normal; previr, e non ter que actuar so cando xurde un problema” sinalou María José Santos. Asemade, referiuse a importancia de avanzar na “lectura rápida”, creando materiais adaptados para nenos e persoas adultas, así coma pictogramas, que permitan unha interpretación máis rápida e fácil de lugares e servizos; redes de traballo, etc.\nJacinto Lareo, pola súa banda, distinguiu entre espazos adaptados, practicables e convertibles, dando exemplos coma os dos xulgados e Concello de Vigo que, segundo o profesional, non está ben adaptados.\nA segunda e última conferencia, estivo a cargo da recoñecida enxeñeira lusa especializada en urbanismo e accesibilidade, Paula Teles, autora do libro «Cidades sen Fronteiras, Cidades sen Barreiras – Como Deseñar Territorios Accesíbeis», un traballo no que aborda o tema da Rede de Cidades e Vilas de Excelência. A experta salientou a importancia de traballar interdisciplinariamente nun tema tan importante coma a accesibilidade. “Temos que traballar para crear cidades para persoas diferentes; xa que todos temos dereito a vivir con dignidade e liberdade; de alí que os que deseñan hoxe edificios e espazos públicos, teñan unha gran responsabilidade”, sinalou.\nTeles comentou que Portugal estaba, en termos xerais, máis atrasado que España, pero nos últimos 20 anos, traballouse intensamente, de modo que na actualidade o Estado dedica máis de 17 millóns de euros so para o estudo e a investigación sobre o tema. Referiuse tamén ao “Programa Rampa”, no que están integrados xa 120 dos 300 municipios portugueses.\nSeguidamente, leváronse a cabo dous obradoiros: «Deficiencia Visual e Atención» e «Ponte no meu Lugar», coa colaboración de varias asociacións de persoas con discapacidade da zona, que incluíu un paseo en cadeiras de rodas polas rúas céntricas de Tomiño, e no que participaron persoas con e sen discapacidade.\nArtículo anteriorWillem Smit reaparece con el Club Ciclista Rías Baixas en la Volta a Valencia\nArtículo siguienteRandufe celebra las fiestas de Santa María de la Guía


CCOO Universidade de Vigo: febrero 2016\nEscolas infantis na Uvigo. Qué foi do proxecto de gardaría do Campus de Vigo?.\nO 16 de febreiro de 2016 faise pública a listaxe definitiva para a actualización das listas de agarda da Escola infantil do Campus de Ourense para o curso 2015-16 e no DUVI de 26 de febreiro informase da apertura do prazo de prescripción para a Escola infantil do Campus de Pontevedra de solicitudes de novas prazas e de renovación ata o 26 de marzo de 2016 tanto para os integrantes da comunidade universitaria como para a ciudadanía de Pontevedra. Son boas novas.\nCCOO lembra o Capítulo XI do vixente convenio colectivo sobre conciliación onde no artígo 45 sinalase como "A Universidade de Vigo asume o compromiso da posta en marcha de servizos de gardaría, en cada un dos tres campus, para todo o persoal da Universidade de Vigo"\nHoubo un tempo no que universidade tiña en mente para o seu Campus de Vigo (en Miralles) un proxecto que contemplaba o servizo de gardaría, pero a realidade é que a idea do equipo reitoral diluiuse perante outras prioridades. Descoñecemos qué foi do proxecto de gardería do Campus de Vigo ou por qué o persoal do campus de Vigo non pode disfrutar de esta mellora social que xa teñen en Ourense e Pontevedra. Sería de xustiza poder contar coas mesmas estructuras e servizos nos campus de Vigo. ¿É cuestión de falta de cartos ou falla de interese ?\nPublicado por chichikova en 3:35 No hay comentarios:\nEtiquetas: conciliación, Convenio PAS L\nCCOO solicitou o cumprimento da sentenza do T.S. de Xustiza sobre a gratuidade de matrícula.\nA sentenza sobre a gratuidade de matrícula para o PAS da Uvigo recoñecida no Convenio Colectivo está vixente. Logo da publicación da recente sentenza de 4 de Febreiro de 2016, CCOO considera e solicita que a Universidade aplique e subsane de oficio os prexuizos ocasionados pola restrictiva resolución reitoral de 28 de maio de 2015.\nA Universidade de Vigo ven de publicar unha nova Resolución reitoral notificando as modificacións da anterior convocatoria para o curso 2015/2016 e establecendo novos prazos. Compre pois revisar os cambios e felicitar a Universidade pola dilixencia na aplicación da sentenza.\nPublicado por chichikova en 23:57 No hay comentarios:\nA Xunta de PDI Funcionario da Universidade de Vigo, reunida en sesión ordinaria o día 23 de febreiro de 2016 acordóu por unanimidade difundir entre a comunidade universitaria un comunicado sobre a aprobación no Consello de Goberno das normativas de dedicación do profesorado e a de recoñecementos de actividades do PDI.\nPublicado por chichikova en 4:39 No hay comentarios:\nAgradecementos pola iniciativa lexislativa popular a prol dunha renta mínima.\nA actual situación social e económica esixe por en marcha un novo sistema de protección dirixido, de maneira especial, as persoas afectadas máis directamente pola crise e que non atopan traballo, vense en risco de pobreza e carecen de rentas. A petición dunha lexislación de renta mínima era o cometido da mesa de CCOO na Facultade de Económicas da nosa Universidade.\nGrazas a todas as persoas que prestaron o seu apoio, solicitaron información e amosaron un grande interese pola iniciativa.\nPublicado por chichikova en 3:32 No hay comentarios:\nGratuidade de matrícula segundo o Convenio Colectivo.O TSXG estima a demanda interposta contra a UVigo polo Comité de Empresa de Pontevedra.\nLogo das actuacións feitas polo Comité de Empresa PAS Laboral de Pontevedra contra a Universidade de Vigo e a Resolución Reitoral de 28 de maio de 2015 (pola que se convocan axudas e subvencións para o persoal das universidades públicas galegas para a matrícula en estudios oficiais na Universidade de Vigo no curso académico 2015/2016), tivemos que acudir á Xustiza. O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ven de estimar a demanda interposta contra da Universidade de Vigo. No fondo tratabase de evitar un novo recorte dos nosos dereitos sociais. Neste caso no artigo 55 do noso convenio:\n"Artigo 55º.-Medidas. Sen prexuízo das medidas que se desenvolvan, manterase a efectividade das seguintes:\n1. Ensino universitario. A universidade habilitará os medios para conseguir que a matrícula nos centros sexa gratuíta para os traballadores activos e xubilados, para os seus cónxuxes ou persoas coas que convivan maritalmente, para fillos ao seu cargo, e así mesmo para os/as seus/súas viúvos/as e orfos/as.\na) Nos centros universitarios dependentes da Universidade de Vigo.\nb) Nas universidades públicas do Estado cando a titulación non exista na Universidade de Vigo, de asinarse o pertinente convenio de reciprocidade."\nTendo en conta que a sentenza admite recurso de casación a pregunta sería ¿e agora que?\nPublicado por chichikova en 0:59 No hay comentarios:\n"A funcionarizacion do Persoal Laboral na Universidade de Vigo. Estudo e análise dos procesos de negociación".\ncompartirá connosco as súas experiencias e coñecementos aplicados á situación da nosa Universidade.\nas 10:30 h.\nOrganizado pola Sección CCOO Universidade de Vigo.\nSigue o evento en directo e participa a través\ndo canal http://tv.uvigo.es/\nSerá un pracer contar coa vosa presenza e participación.\nPublicado por chichikova en 3:33 No hay comentarios:\nNormativas de dedicación docente e recoñecementos 2016/2017.\nAnte a presentación para a súa aprobación no Consello de Goberno das normativas de dedicación do profesorado e de recoñecementos 2016/2017, a sección sindical de CCOO informa ao PDI da súa postura, solicita que se retiren as propostas de normativas e que se abra un proceso negociador de boa fe. Preme AQUI\nHoxe foron presentadas por rexistro da Universidade as propostas da sección sindical de CCOO- Universidade de Vigo o Sindicato de Ensino de Traballadores de Galicia (STEG) e a Asociación de Profesorado Asociado de la Universidad de Vigo.\nPublicado por chichikova en 4:08 No hay comentarios:\nPublicado por chichikova en 3:45 No hay comentarios:\nNo curso de calquera negociación, o coñecemento dos obxectivos das partes resulta imprescindible para poder acadar acordos satisfactorios. No proceso, non fiarse pode soar a recelo mais facelo en demasía podería achegarnos á imprudencia. A dúbida e a razón -guiada pola prudencia- poden obrar resultados excelentes. Información e claridade son necesarias para unha boa toma de decisión.\nNo emblema ilustrativo as mans que se xuntan teñen dedos cheos de ollos atentos e vixiantes.\nPublicado por chichikova en 4:06 No hay comentarios:\nPublicado por chichikova en 3:56 No hay comentarios:\nRecollida de sinaturas a prol dunha iniciativa lexislativa popular que lexisle unha renta minima.\nO vindeiro xoves (11-02-2016) CCOO instalará unha mesa de recollida de sinaturas na Facultade de Económicas do Campus de Lagoas Marcosende da Universidade de Vigo a favor dun proxecto de ILP que pretende ser unha resposta a inadecuación do noso sistema de garantía de rentas para facer fronte ao aumento da pobreza causado pola crise.\nFaise imprescindible, neste contexto, o reforzamento do actual sistema de protección social. E é tarefa do Estado intervir na economia para cambiar a distribución da renda e dar unha resposta urxente a todas as persoas que se encontran nesta situación de modo que non se vexan abocadas á pobreza e a exclusión social\n- A quen axudaría esta prestación de ingresos mínimos? A preto de 2,1 millons de persoas que queren pero non teñen acceso a un posto de traballo e aos que os actuais instrumentos de protección non dan resposta.\n- En canto se establece a cuantía? Sería o 80% do Indicador Público de Renda de Efectos Múltiples, 426€ mensuais.\n- Canto duraría a prestación? Mentres persistas as condicións que dan acceso á prestación e se cumplan as conduccións e obligacións as que está suxeita (económicas e de formación).\n- Cómo se financiaría a prestación? Esta renda configuraríase como un dereito subxetivo, e non formaría parte do nivel contributivo da Seguridade Social.\nA financiación debería garantirse vía impostos a través dos presupostos xerais do Estado, e o presuposto anual sería ao redor dos 11.000 Millóns, ao redor do 1% do PIB.\n- Cómo se financiaría esta prestación? Esta renta se configuraría como un derecho subjetivo, por lo que formaría parte del nivel no contributivo de la Seguridad Social. La financiación debería garantizarse vía impuestos a través de los Presupuestos Generales del Estado (dependería por tanto de la Administración General del Estado y no sustituye a las ayudas de las Comunidades Autónomas). El presupuesto anual necesario serían unos 11.000 millones, el 1% del PIB.\n- É compatible con outras rendas? É incompatible coas prestacións contributivas e non contributivas do sistema de Seguridade Social, pero sí o é co resto de rendas sempre que sexan inferiores ao 75% do SMI.\nPublicado por chichikova en 3:41 No hay comentarios:


O Bruxas inicia o 2021 ante o Universidad de Valladolid\nO Bruxas inicia o ano recuperando o partido ante o Universidad de Valladolid\nAs galegas desprazanse a terras castelás para competir contra un rival directo\nO 2021 comeza para o CV Bruxas cunha viaxe a terras castelás para enfrontarse ao Universidad Valladolid, na recuperación do encontro da cuarta xornada, o próximo sábado, 9 de xaneiro, ás 16:30 horas.\nGañar é vital para as de Bertamiráns, que deberán impoñerse a un rival directo como é o Universidad de Valladolid na loita por situarse na parte alta da clasificación. As galegas ocupan actualmente a quinta posición, con 16 puntos obtidos en cinco vitorias e catro derrotas, mentres que as vallisoletanas teñen un punto menos, cun partido aínda por disputar.\nO CV Bruxas chega de colleitar unha derrota ante o líder da categoría, o CV Oviedo. As asturianas fixéronse co control do partido no primeiro set, que foi respondido con contundecia polas galegas no segundo tempo. Para o terceiro set as visitantes déronlle a volta ao resultado e colocáronse por diante, posición que xa non soltarían no resto do partido.\nPodes volver vivir o encontro entre as galegas e asturianas nesta ligazón.\nPor iso, as de xogadoras do equipo de voleibol de Bertamiráns agardan comezar o ano mellor que como remataron o anterior. De gañar este partido, o Bruxas tería posibilidades de colocarse no podio da táboa.\nPola súa banda, o Universidad de Valladolid chega con confianza ao encontro. Ven de impoñerse a outras universitarias, de Salamanca, cun 1-3 tras superar ao seu rival en todos os sets agás o terceiro.\nCalansancias, seguinte rival do Bruxas\nOs outros dous equipos galegos da Primera División Femenina de voleibol deberán agardar para estrear o novo ano. O Calasancias Coruña o fará o día 16, nun duelo galego ante o Bruxas. As ourensás do Aceites Abril deberán esperar un pouco máis, ata o 24 de xaneiro, cando se enfronten ao D’Elhuyar.\nEtiquetas CV BruxasPrimeira División VoleibolUniversidad de ValladolidVoleibol


Excursión á Neve - Centro Xuvenil Abertal\nSaímos de Vigo moi cedo, ás 8:30 xa que a viaxe ía a ser longa. Fixemos unha parada en Castro Caldelas para tomar o pequeno almorzo e poder estirar as pernas. Seguimos de camiño e as curvas, por moitas pastillas que levemos para evitalos, fan que os mareos convírtanse nunha tradición. A medida que nos achegabamos á zona habitual de xogo os nervios aumentaron xa que non era a paisaxe tan branca coma se esperaba.\nUnha vez cos pes na terra, e nunca mellor dito, tocounos facer de exploradores e buscar un lugar onde poder gozar da tan ansiada neve. Mentres ascendíamos cara á cima, iamos atopando pequenos “oasis” de neve que fixeron aumentar en nós a esperanza de atoparnos, un pouco máis arriba, cunha ladeira xeada onde facer anxos de neve e tirarnos en grupo cos plásticos e trineos. Aínda que non era moi abundante, foi suficiente para gozar xuntos da mañá e pasalo en grande.\nCando a roupa de neve se converiu en roupa de auga e a fame facíase notar, sobre todo para os máis pequenos, a primeira quenda de rapazas e rapaces baixaron da montaña para mudar as roupas caladas por unha muda seca. Cara as tres da tarde, baixou a segunda quenda. Unha vez cambiados de roupa, e aproveitando o bo tempo, en pequenos grupos xantamos pola verde ladeira.\nDeixando todo recollido, subimos aos buses para volver puntuais a Vigo, non sen antes parar en Ourense a merendar e xogar, acollidos pola Asociación Xuvenil Amencer.


Piscina o aire libre "O Muiño" - Concello de Ordes\nPiscina o aire libre "O Muiño"\nA piscina exterior “O Muíño” foi construída durante os anos 80 pero ao longo de todo este tempo realizáronse tarefas de mantemento para garantir a calidade das instalacións.\nA piscina está situada no centro do núcleo urbano do concello de Ordes, concretamente na Rúa do Muíño, s/n. O seu horario de apertura é de 11 a 21 h. ininterrompidamente.\nDentro das instalacións da piscina temos que destacar que contan con dous vasos: un vaso grande e outro infantil. As características dos vasos son:\nO fondo e as paredes dos vasos están revestidos de material liso, antiescorregadizos, impermeables e resistentes aos axentes químicos.\nA pendente do fondo do vaso non supera o 30% para facilitar o seu baleirado.\nO fondo dos dous vasos, independentemente da súa capacidade, dispón dun desaugadoiro xeral de gran paso, que permita a evacuación rápida da totalidade da auga e dos sedimentos e residuos nela contidos. Este desaugadoiro de fondo está adecuadamente protexido mediante dispositivos de seguridade.\nOs dous vasos contan con rebordadoiros perimetrais con bordos arredondados e antiescorregadizos.\nPara o acceso á auga do vaso grande instalamos catro escaleiras con brazos antiescorregadizos e sen arestas vivas, construídas con material inoxidable de fácil limpeza e que garante a seguridade dos usuarios e usuarias.\nO vaso infantil carece de escaleiras porque o deseño garante a accesibilidade e non existe risco para os usuarios e usuarias á hora de acceder ao vaso.\nAo longo de todo o período estival desenvólvense accións encamiñadas a conseguir unha óptima calidade sanitaria da auga dos vasos, tales como a depuración física e química da auga, a renovación mediante adición de auga de achegamento, así como a realización de controis operativos ou rutineiros que poñen de manifesto a eficacia das actuacións. O sistema de tratamento da auga consiste nun dosificador de cloro líquido e empregamos produtos como floculante e alxicida para garantir a claridade da auga.\nAs instalacións caracterízanse pola súa accesibilidade tanto nas zonas dos vasos coma nos vestiarios, duchas e servizos e tamén posúen unha zona restrinxida e destinada ao bar.\nPlano Piscina Municipal\nCartel tempada 2019


Comunicado da Confederación de STEs-Intersindical ante a sentenza a sindicalistas da CIG\nAs organizacións que compoñen a Confederación de STEs-intersindical (STEs-i) manifestan o seu máis completo rexeitamento á condena feita a Guillerme Rei, Xosé Luís Trigo e Xosé Méndez, aderidos á CIG e integrantes dun piquete informativo que actuou durante a folga xeral do 20 de Xuño de 2002. As penas máximas aplicadas, que abranguen en conxunto ao pé de15 anos de cadea para os tres traballadores e multas superiores a 11.000 euros, son un modelo de severidade e parcialidade na aplicación da Lei. Tal e como figura na prensa, sectores da avogacía, do empresariado e mesmo cargos eleitos do PP da propia cidade de Lugo consideraron, a título individual, que a sentenza era desproporcionada; velaí o verdadeiro calado da medida aplicada.\nAcusar dun delicto contra os dereitos de traballadoras e traballadores semella, cando menos, paradoxal no caso que nos ocupa. O mundo sindical sabe de inumerábeis casos onde se chantaxeou, boicoteou ou directamente impediu o dereito á folga das traballadoras e traballadores por parte dos patróns, sen que por iso os empresarios se visen ante condenas nin sequera comparábeis.\nOs sindicatos e as e os sindicalistas debemos ser os primeiros comprometidos na defensa das liberdades polas que tanto loitamos. Para a Confederación de STEs-intersindical o dereito á folga é inalienábel e, lonxe de condenalo, haino que incentivar e ninguén debe ceder á presión por exercer este dereito. En circunstancias tan graves como as que están en causa, todas as persoas que defendemos a democracia debemos de esixir que ningún traballador entre no cárcere con tal motivo.\nA Confederación de STEs-i aplaude a xenerosa resposta dada polas compañeiras e compañeiros da CIG ao proporen unha folga de fame sustentada polos propios dirixentes e liberados sindicais para todo o mes de Febreiro. A Confederación de STEs-i, así mesmo, animará a participar na manifestación nacional do vindeiro 29 do mes que andamos, e tamén nas diversas concentracións ante os xulgados, que se desenvolverán en distintas cidades galegas así como en Madrid. Para rematar, a Confederación de STEs-i proclama a súa solidariedade coa recén formada Plataforma EN DEFENSA DAS LIBERDADES, da que xa é parte, e asume as accións que esta determine para facer fronte e denunciar a onda reaccionaria e involucionista que vivimos da man do Partido Popular.


A XIII Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto reunirá a 28 ferreiros, co apoio da Deputación - GALICIAXA\nA XIII Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto reunirá a 28 ferreiros, co apoio da Deputación\nPor amarina8 Abril, 2019Sin comentarios\nO Presidente da Deputación, Darío Campos Conde, o Alcalde de Riotorto, Clemente Iglesias González, e o Presidente da Asociación de Ferreiros, José Manuel Cobo, xunto a outras autoridades, presentaron, este luns, a XIII Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto, que se celebrará o vindeiro domingo, 14 de abril e reunirá a ferreiros chegados de toda a provincia, así como de Galicia e Navarra, entre outros. A presentación tivo lugar na Forxa de Lourín e, durante o acto, realizouse unha demostración en vivo de artesanía do ferro.\nCampos Conde destacou que “dende o Goberno da Deputación, mantemos un firme compromiso con esta cita coa que colaboramos, realizando unha achega económica de 11.000 euros. A Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto, é un evento xa asentado na nosa provincia, pois esta é décimo terceira edición, que cada ano atrae a milleiros de persoas ao municipio. Deste xeito, dinamizamos a economía local e do conxunto da Mariña Lucense, así como poñemos en valor un oficio tradicional, a través de numerosas actividades e con demostracións en vivo”.\nA XIII Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto, que reunirá a 28 ferreiros, celebrarase no recinto feiral cuberto baixo carpa, onde tamén se poderá degustar polbo e outra comida tradicional. Haberá animación musical durante toda a xornada a cargo dos Gaiteiros de Riotorto e a Charanga Louband.\nProgramación da feira\n– Ás 11:00 horas: Apertura da Feira e artesanía dos ferreiros de Riotorto e exposición de artesáns e produtos do campo.\n– Ás 11:15 horas: demostración dos oficios de pirogravado, a cargo de Pirogravados do Norte do Concello de Ortigueira; torneado de madeira, a cargo de Roberto Figueira do Concello de Rianxo; Cestería Lito; Alfarería Aparicio de Buño e demostracións de cristal tallado e decorado, da man de Eugenio Soto.\n– Ás 11:30 horas: presentación do libro A idade de Ferro, do autor Xosé Salgado.\n– Ás 12:00 horas: actuación do Coro de Riotorto.\n– Ás 12:15 horas: inauguración oficial da XIII Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto.\n– Ás 12:30 horas: demostracións en vivo da artesanía do ferro a cargo dos Ferreiros de Riotorto, o ferreiro austríaco Friedrich Brasmsteidl; Alberto Leis de Santiago de Compostela; o Centro de Interpretación da Forja (Forjas Brun de Navarra); o ferreiro Antonio do Corgo; ferreiros da Fonsagrada e Forxa Chao, de Santiago de Compostela.\n– Ás 12:45 horas: obradoiros de ferro infantil, a cargo do ferreiro austríaco Friedrich Brasmsteidl. Actuación da Charanga Louband e animación itinerante co espectáculo realizado por Pepe Penabade.\n– Ás 16:30 horas: Actuación da Charanga Louband e animación itinerante co espectáculo realizado por Pepe Penabade.\n– Ás17:00 horas: demostracións en vivo da artesanía do ferro e demostracións de oficios de Pirogravado e de torneado de madeira.\n– Ás 19:00 horas: espectáculo infantil para os máis pequenos no atrio da Igrexa de Riotorto.\nartesaníaFeira do FerroFerreirosRiotorto\nO PSOE de Riotorto denunciará ao Goberno local ante a Valedora por falta de transparencia\nErmitas Rodríguez, nomeada presidenta da asociación Avelino Díaz\nAbre o prazo de inscrición na casa niño da Croa de Riotorto


Vieiros: Galiza Hoxe - Os 355 coches oficiais da Xunta custan dous millóns de euros cada ano\nEN MANTEMENTO E COMBUSTÍBEL\nEP - 13:28 19/10/2008\nTags: coches oficiais gasto xunta\nOs altos cargos e o persoal da Administración autonómica teñen á súa disposición un total de 355 coches oficiais, que supoñen ao erario público un total de 166.157 euros cada mes, cifra que inclúe gastos de combustíbel, seguros, reparación e mantemento destes automóbiles. Estes vehículos consomen 2.230 euros cada día en combustible, malia que a actual Xunta reduciu esta cifra sacando a concurso o fornezo do carburante. O novo contrato permitiu un aforro de 16.500 euros anuais pero, aínda así, o gasto en gasóleo para encher os depósitos destes automóbiles alcanzou os 814.021,97 euros en 2007.\nA isto hai que sumar 579.665 euros anuais en seguros e 600.201,41 euros en mantemento e conservación, o que supón unha media de 1.760,12 euros por vehículo. No entanto, a Xunta tamén asegura que conseguiu un aforro do 38 por cento no cambio e reparación de neumáticos.\nCoches moi distintos\nPosto que os coches oficiais utilízanse a diario para múltiples tarefas, tamén son diversos os tipos de vehículos que conforman o parque móbil. Así, o presidente da Xunta, os ex presidentes, o vicepresidente e os conselleiros utilizan coches de categoría A, é dicir, modelos da gama superior, como Audi A-8 ou similares. O presidente da Xunta é o alto cargo que máis vehículos ten á súa disposición, catro en total. En concreto, fontes do Gabinete de Touriño explicaron que dispón de tres Audi A-8 blindados, aínda que precisaron que de forma habitual utiliza dous, para ter sempre garantidos os traslados en caso de avería ou por exemplo, cando hai unha viaxe en helicóptero e hai que mover os coches a dous puntos distintos.\nO máis recente destes vehículos foi adquirido a finais de 2007 por 430.000 euros, un custe que inclúe a blindaxe ou uns neumáticos especiais que preservan a seguridade en caso dun pinchazo, entre outros extras. A iso hai que engadir sistemas de seguridade como inhibidores, o que elevou o prezo en torno a uns 50.000 euros. Ademais, como titular da Xunta, Touriño conta cun A-6, que se utiliza para dar cobertura a necesidades diversas da residencia oficial de Monte Pío, como é o caso de trasladar á esposa do presidente galego, Esther Cid, cando ten que acudir a actos oficiais e, por diversas razóns, non pode trasladarse no mesmo vehículo que o seu marido.\nPola súa banda, tanto o vicepresidente autonómico, Anxo Quintana, como os conselleiros dispoñen de dous vehículos cada un, tamén para garantir a movilidad en caso de avería ou de que haxa que trasladar os coches a puntos distintos. No caso dos ex presidentes do Goberno galego, un dos dereitos cos que contan unha vez que abandonan o cargo é dispoñer dun coche do parque público de categoría A con carácter vitalicio, sempre que se despracen a un acto oficial.\nOs automóbiles de categoría B, berlinas de tipo medio, como poden ser o Citroën C-5 ou o Volkswagen Passat, prestan servizo aos secretarios e directores xerais das distintas consellerías. O resto de coches do parque móbil correspóndese con utilitarios e vehículos especiais, de reparto na maioría dos casos.\nO parque móbil da Administración galega integrado por 355 coches oficiais presta servizo a altos cargos e persoal da Xunta, ademais da os ex presidentes autonómicos e diversos organismos, como o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, a Fiscalía, os xulgados, o Consello Consultivo de Galicia, o Tribunal Galego de Defensa dá Competencia, o Consello Galego de Relacións Laborais ou o Consello da Cultura Galega.\nEn canto aos choferes, o Goberno galego conta cun persoal de 80 condutores, quen, ademais de vestir o uniforme reglamentario, están obrigados a "gardar a máis absoluta reserva na prestación do servizo", segundo recolle a normativa.