Celtia Figueiras regresa a Brión con “Contos de primavera”\nCeltia Figueiras presenta na BPM de Brión “Contos de inverno” da súa serie “As estacións en contos”\nDía da Biblioteca en Brión con Caxoto e os seus “Contos de medo que deixan durmir”\nO serán conta contos celebrouse ás 18:00 h. na sala infantil da biblioteca, un espazo que resultou pequeno ante unha afluencia de nenos e pais como hai tempo non se vía. Máis de 50 nenos e nenas participaron na sesión de animación, sen contar aos adultos, que na súa maioría tiveron que esperar na sala principal ao completarse o aforo da sección infantil.\nUnha actividade coa que a B.P.M. de Brión se une á celebración do Día da Biblioteca, unha efeméride que quere trasladar á opinión pública a importancia das bibliotecas como punto de encontro de lectores de todas as idades coa cultura, e coma un instrumento de mellora da formación e convivencia. A sesión conta contos contou co apoio do programa “Ler conta moito” da Rede de Bibliotecas Públicas de Galicia.\nCarmen Domech presenta na biblioteca de Brión (A Coruña) “Contacontos de libros contentos”\nCarmen Domech visitou a biblioteca municipal de Brión (A Coruña) para presentarnos “Contacontos de libros contentos”, un espectáculo de animación dirixido a nenos e nenas maiores de 4 anos. Carmen chegou coa súa maleta baixo o brazo. Nela, libros de todo tipo viaxan cargados de historias para contar a todos os nenos e nenas que atopan alí onde fan un alto no camiño.\nO serán lúdico celebrouse o xoves 21 de abril ás 18:00 h., prolongándose aproximadamente durante 50 min. Trinta meniños e arredor de quince adultos, asistiron ao espectáculo, que tivo coma escenario a sala infantil da biblioteca municipal. A actividade conmemora por adiantado a celebración do Día do Libro, o sábado 23 de abril, e foi programada pola biblioteca municipal co patrocinio do programa “Ler conta moito” da Rede de Bibliotecas de Galicia.\n“Riciños de Ouro e os tres osos” visitaron a biblioteca municipal de Brión (A Coruña)\nO serán lúdico, consistente nun espectáculo con música, teatro e danza, estivo a cargo do grupo de animación Trinke Trinke Teatro, que presentou na sala infantil da biblioteca “Riciños de Ouro”, un conto clásico que nunca pasa de moda. Á actividade, que tivo unha duración aproximada de 45 min., asistiron un total de 32 participantes, entre meniños e adultos.\nA actividade, organizada pola B.P.M. de Brión contou co patrocinio do programa “Ler conta moito” da Rede de Bibliotecas de Galicia.\n“Catalina, Lino, Lina” celebra cos nenos/as de Brión o Día das Bibliotecas\nA representación celebrouse o día 23 de outubro ás 17:30 h. A ela asistiron algo máis de trinta persoas, entre nenos e adultos acompañantes. Os pequenos interactuaron activamente con Catalina, participando con interesa nos contos e historias narrados pola rapaza que habita nos libros.\nContacontos con Inacio Vilariño e “A Nave Catrineta” na B.P.M. de Brión (A Coruña)


Ampliado até o 6 de outubro o prazo para solicitar as axudas da Xunta aos afectados de Paramos e Guillarei | Concello de Tui\nAmpliado até o 6 de outubro o prazo para solicitar as axudas da Xunta aos afectados de Paramos e Guillarei\nA Xunta de Galicia amplia un mes - até o 6 de outubro - o prazo para solicitar as axudas aos afectados pola explosición de material pirotécnico o 23 de maio no barrio da Torre. Así o avanzou hoxe a conselleira de Infraestruturas Ethel Vázquez na xuntanza que mantivo no Centro de Afectados co alcalde de Tui, Carlos Vázquez Padín, e a Asociación de Afectados de Paramos e Guillarei.\nO prazo para solicitar as axudas pechaba inicialmente o próximo 6 de setembro, e se amplía así nun mes, segundo a conselleira para que veciños teñan máis tempo para decidirse a solicitar estas axudas e reunir a documentación necesaria. Explicou tamén que até o momento se presentaron 107 solicitudes para reparar vivendas e enxoval doméstico, das que 66 tiveron xa resolución favorable por importe de 1,5 M€, dos que xa están aboados máis do 40%. Tamén teñen concedido 21 subvencións para aloxamento provisional.\nO alcalde, Carlos Vázquez Padín, agradecía a Xunta as medidas que están tomando, e avanzaba que a próxima semana estará rematado o proxecto de xestión de residuos encargado polo Concello de Tui. Este documento será remitido á delegación do goberno agardando que se cumpra o compromiso verbal e o goberno central se faga cargo do desentullo.\nDende a Asociación de Afectados de Paramos e Guillarei volveron insistir na importancia da exención fiscal das axudas que poidan percibir os afectados.


Galicia Confidencial (GC) - Información sobre 061\nMil euros de multa por conducir ebrio un patinete eléctrico en zona peonil en Lugo\nTriplicaba a taxa máxima de alcoholemia permitida.\nA Policía Nacional salvou a vida dun menor que quixo tirarse dun edificio de Lugo\nA Policía Nacional de Lugo realizou 28 servizos humanitarios neste mes de xuño, entre eles salvou a vida dun menor e dunha muller de avanzada idade que estaba no río Miño.\nMorre un veciño de Malpica nunha saída de vía por exceso de velocidade\nIntoxicacións etílicas, queimadas e cinco accidentes de tráfico, resumo das actuacións do 061 no San Xoán\nO período contabilizado é desde as 21 horas do xoves 23 de xuño ata as 9 horas do venres 24 de xuño, segundo informa nun comunicado emitido este venres.\nPiden precaución co alcol, a condución e o lume das fogueiras nesta noite de San Xoán\nO 061 atendeu na noite de San Xoán de 2021 un total de 26 intoxicacións, catro accidentes de tráfico e unha queimadura provocada polas fogueiras.\nUtiliza un traductor simultaneo do móbil para ser asistido tras caer nunha silveira\nTrátase dun peregrino que foi evacuado na mañá deste mércores a un centro sanitario na Guarda.\nO 061 atendeu 27 persoas por accidentes de tráfico no fin de semana en Galicia\nO domingo foi o día con máis sinistros, cun total de 12.\nEvacuado un ferido en Xunqueira de Ambía ao quedar atrapado nunha máquina para abonar\nOs Bombeiros de Xinzo de Limia excarceraron á persoa para ser atendida polos servizos sanitarios, que mobilizaron o helicóptero no que foi trasladada ao Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO).\nO 061 atendeu 82 persoas en accidentes de tráfico o fin de semana en Galicia\nUnha delas faleceu.\nFeridas tres persoas no choque dun vehículo contra un poste en Pontevedra\nDetido un afeccionado do CD Logroñés por agredir a un lucense tras discutir sobre fútbol\nO ferido tivo que ser trasladado ao hospital Lucus Augusti cun fondo corte na cabeza.\nExcarcerada unha muller que saíu da vía co seu vehículo en Ferrol\nOs axentes da Policía Local, avisados polo 112 Galicia, confirmaron que a muller foi a única afectada o accidente.\nA CIG espera que o 061 "cumpra o prazo dun mes" dado por Inspección para "resolver as deficiencias de seguridade"\nA Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia traballa en "melloras da sinalización" e en simulacros periódicos para exercitar a formación.\nUn morto nos 49 accidentes de tráfico rexistrados o fin de semana en Galicia\nHoubo 58 persoas feridas.\nEvacuado en helicóptero un operario tras recibir un forte golpe na cabeza dun guindastre\nOs feitos aconteceron nunha obra en Marín.\nUn veciño de Santiago, no hospital tras caer de cabeza contra unha gaiola de coellos\nPresentaba feridas na cara.\nO fin de semana sáldase con 43 accidentes de tráfico en Galicia\nA provincia de Pontevedra, con 19 accidentes, foi a que rexistrou máis sinistros.\nTrasladan a un paciente en padiola pola rúa ante a falta de ambulancias\nAconteceu en Pontevedra. O vehículo titular fora trasladado a Vigo. As plataformas en defensa da sanidade esixen á Xunta máis dotación.\nRescatado un home de 76 anos tras pasar tres días malferido nunha leira en Poio\nFoi trasladado ao hospital tras comprobar o seu estado de deshidratación e queimaduras.\nUn home de 83 anos acaba co coche envorcado en Vigo\nOs Bombeiros de Vigo tiveron que excarceralo na zona de Bouzas.\nUn conductor borracho choca cunha gran pedra en Lugo tras saír da estrada\nO home presentaba "signos de embriaguez".\nA Xunta fixa servizos mínimos do 80% e do 100% na folga dos centros de chamadas\nOs sindicatos denuncian a "estratexia inmovilista e ralentizadora da patronal" na negociación do convenio e esixen unhas condicións laborais "dignas".\nUn total de 63 persoas feridas en 50 accidentes de tráfico o pasado fin de semana en Galicia\nOutro motorista ferido nunha colisión en Ourense\nConductores maiores, principais vítimas dos accidentes de tractores\nO septuaxenario falecido en San Sadurniño perdeu o control do tractor na manobra marcha atrás, tras o que envorcou.\nEn liberdade o exboxeador vigués Roberto Domínguez, detido en dúas ocasións nunha semana\nNas últimas horas foi detido por causar danos no depósito municipal de vehículos e por atentado contra a autoridade, tras tentar atropelar a un axente da Policía Local.\nDetida unha moza por cortar a un home cun vaso nun bar de Ourense\nA vítima tivo que ser trasladada a un centro hospitalario cun corte no pescozo, do que sangraba "abundantemente".\nFerido grave un home tras ser atropelado por unha furgoneta en Porto do Son\nUn morto e 49 feridos nos 41 accidentes de tráfico desta fin de semana\nUn novo incendio nunha nave industrial en Mondariz deixa un operario ferido\nA Xunta activou o Plan Territorial de Emerxencias de Galicia (Platerga).\nDúas persoas feridas tras chocar unha ambulancia en Vigo\nDetido un menor en Vigo por agredir á súa nai, que tivo que pecharse nunha habitación\nA muller pediu aos axentes "que o levaran" xa que "non era capaz de controlalo".\nRescatado un menor tras quedar atrapado nunha zona rochosa no dique do porto da Guarda\nO fin de semana saldouse con 57 persoas feridas e unha falecida en accidentes de tráfico\nO sábado foi a xornada con máis sinistros, con 18.\nHospitalizado debido a unha fuga de gas pola mala combustión dun quentador\nOs feitos tiveron lugar nun piso de Pontevedra.\nUn ferido no porto de Rianxo tras recibir un golpe cunha máquina mentres traballaba nunhas obras\nUnha embarcación da empresa que realiza as obras no embarcadoiro trasladou ao ferido ata o peirao, onde o esperou o equipo médico do 061.\nEvacuado en helicóptero un operario tras sufrir un grave corte nunha canteira na Estrada\nA ferida afecta ao brazo e, segundo informacións do 112, podería carrexar a perda da extremidade.\nUn axente da Garda Civil resulta ferido nun incendio en Neda\nTivo que recibir asistencia sanitaria por unha afectación de carácter leve.\nA Semana Santa saldouse con 62 accidentes de tráfico nas estradas galegas\nForon atendidas un total de 77 persoas.\nCalcinada unha casa no Carballiño despois dun incendio\nPor outra banda, sobre as 06,30 horas da madrugada deste domingo, o 112 Galicia recibía o aviso dunha central de alarmas de incendios que alertaba da presenza de fume nun soto dunha nave do Polígono Industrial do Caramuxo, en Vigo.\nLocalizan unha muller de idade avanzada desaparecida en Negreira\nSegundo informou o 112 Galicia, ás 23,00 horas, os membros de Protección Civil do municipio localizaban á muller a uns 600 metros da súa vivenda, nun camiño de monte do lugar de Saleiróns.\nFerida de gravidade unha nena despois de ser atropelada na Estrada\nDoutra banda, unha persoa resultou ferida de gravidade ao caerlle encima unha árbore nunha leira do lugar da Graña, no municipio pontevedrés de Pontevedra.\nEstes son os consellos se es testemuña dun accidente de Tráfico en Semana Santa\nO 061 de Galicia pide precaución aos condutores nos desprazamentos durante estas datas.\nPersoal dos centros de chamadas protesta contra un sistema de traballo "escravo"\nDenuncian uns servizos mínimos "abusivos" no 112 e o 061 nas xornadas de folga deste mércores e xoves.\nO 061 pide precaución nas estradas durante a Semana Santa\nNo mesmo período do ano pasado o 061 de Galicia asistiu a 122 condutores, unha das cales faleceu no lugar do accidente.\nCabanas e Narón rexistran dous accidentes mortais con 40 minutos de diferenza\nAconteceron a pasada noite.\nOs bombeiros excarceran un condutor tras saír despedido da estrada en Santiago\nO home resultou ferido e foi trasladado ao CHUS.


Axenda: venres 5 de xaneiro 2018\nA aula de informática da Casa da Cultura de Bertamiráns acollerá o venres, 5 de xaneiro, un obradoiro de robótica educativa. O obradoiro, que estará destinado a rapazas e rapaces maiores de 12 anos, desenvolverase en horario de 10:00h a 14:00 horas. Para participar será preciso inscribirse, entre o 13 e o 20 de decembro. Existen 20 prazas dispoñibles.\nO venres, 5 de xaneiro, as nenas e nenos amesáns celebrarán a chegada dos Reis Magos cunha festa especial, que terá lugar nos pavillóns municipais do Milladoiro e de Bertamiráns. Previamente, os Reis Magos pasarán pola oficinas municipais do Milladoiro e pola Casa do Concello de Bertamiráns, co obxectivo de deixar a súa firma no libro de sinaturas. Desde alí, partirán en cabalgata ata os pavillóns, onde se celebrarán tres grandes espectáculos: aéreos, de pompas e con aros. No recibimento aos Reis nos pavillóns tamén haberá chocolate con rosca.\nO venres, 5 de xaneiro, a agrupación musical Tíralle do Aire percorrerá as rúas e prazas do Milladoiro, entre as 17:00h e as 20:00 horas.


Carmen Linares - Sons da diversidade\nNo Auditorio de Galicia, o 16 de xaneiro\nA gran dama do flamenco\n16 de xaneiro / 21.00 h\nEntrada: 20 € / Menores de 25 anos e persoas xubiladas: 10 €\nNas dúas últimas décadas o cante flamenco de muller leva o nome de Carmen Linares. A mellor cantaora da actualidade gañou o seu título sobre os escenarios, dos tablaos aos grandes auditorios internacionais. A suma de facultades extraordinarias e gran capacidade de traballo vólvense plasmar no espectáculo La poesía en el cante, no que rende homenaxe á poesía coa interpretación de cantes populares e dos versos de García Lorca, Juan Ramón Jiménez e Miguel Hernández, que na súa voz soan como nunca se oíran antes.\nNada en Linares (Xaén), a súa procura constante de novas formas de expresión levoulle a combinar o cante jondo con agrupacións de cámara, orquestras sinfónicas ou espectáculos dramatizados. A primeira cantaora invitada pola Orquestra Filharmónica de Nova York para actuar no Lincoln Center acumula grandes fitos da súa ampla discografía, como a gravación de Las canciones populares antiguas de Lorca e o disco de referencia Antología de la mujer en el cante. A súa contribución ao flamenco foi recoñecida con importantes galardóns, entre os que destaca o Premio Nacional de Música 2001 e a Medalla de Ouro das Belas Artes 2006.\nNo espectáculo La poesía en el cante, á voz de Carmen Linares súmanse percusión, guitarras, palmas, coros e o baile de Adolfo Lobato para emocionar de maneira sincera ao público. Esa mestura de autenticidade e coñecemento é o que salientan críticos como Ángel Álvarez Caballero: "Na súa voz detéctase sempre un tremendo traballo de recreación, desentrañando o sentido último de cada compás, de cada terzo, para darnos despois o cante fluído, inspirado e harmonioso. O cante de Carmen Linares é o do laio, o cante que doe, que magoa. Detrás de todo están o rigor e a autoesixencia dunha cantaora".\nVisita a web oficial de Carmen Linares\nEscoita a Carmen Linares:


«O éxito maior foi crear comunidade»\nOurense: «O éxito maior foi crear comunidade»\nNon é un adeus definitivo, di Xulio Conde, que anunciou que se apartaba da escola que fundou\nFoi unha decisión meditada durante tempo, pero mesmo así, Xulio Conde (48 anos, 31 deles sobre unha bici) recoñece que apartarse da dirección da escola e do club de ciclismo de Maceda, logo de trece anos á fronte, «é duro».\n-É un adeus temporal ou definitivo?\n-Son trece anos de moita dedicación, consumindo toda a vida dun. Son cousas que doen, pero necesarias para min neste momento a nivel persoal. Necesito un respiro durante un tempo para pensar e decidir que podo aportar no mundo do deporte base e volver con folgos para non cometer erros. O ciclismo e ser preparador de rapaces é a miña paixón. Non é un adeus definitivo.\n-Hai relevo na escola?\n-Esta escola é como unha sociedade cooperativa, ten monitores e pais que dan cada un a súa parte. Unha persoa pode estar ou non, pero hai unha estrutura de pais que continuará. Os pais botan unha man a todos os rapaces. Eu serei un pai máis, pero sen levar a voz cantante. O éxito maior foi crear comunidade.\n-Nos inicios, o traballo coa base foi o motor?\n-Partimos con esa idea, pero foron despuntando rapaces como Pablo, Iván, Carlos e outros. Foi como consecuencia dunha forma de traballar, sen obxectivos ambiciosos, pero pensando sempre en estar apoiando. Había rapaces con proxección internacional pero seguiamos mirando para os da base, sen perder a perspectiva de que isto é un xogo no que os nenos poden coller valores.\n-Que aporta o ciclismo como deporte aos nenos?\n-Moitos valores, como calquera outro deporte. Fai ter unha perspectiva da vida, crer en ti mesmo, nos obxectivos que te podes marcar. Este ano empezamos a traballar con rapaces con problemas de mobilidade e para eles dar unha pedalada é un logro igual como pode ser para Pablo (Rodríguez) ser campión do mundo. Non é só competir, senón estar con todos os chavales, desprazarse por aí...\n-Se non fose pola escola de Maceda, terían saído adiante Pablo Rodríguez ou Iván Feijoo?\n-Igual serían grandes futbolistas. O que terían sido ou non, non sei. Teñen a cabeza ben amoblada e algo farían.\n«Tiña mitificada a escola dos muchachos do pai Silva»\nXulio Conde cre que o que fixeron en Maceda se pode facer noutros lugares. Conseguiron instalacións cubertas aproveitando dúas naves que estaban sen uso que lles cedeu o Concello e prepararon os propios pais. Chegaron logo tamén apoios da Xunta e da Deputación, que creron en apoiar «deportes pequenos». Pero, di Conde, «non fan falta grandes investimentos». O club tamén gozou da confianza dos organismos federativos para organizar ata probas nacionais. «Foi un sobre esforzo, pero un premio ao que se facía cos rapaces»\n?Cal é a filosofía de traballo cos nenos?\n?Sempre crin en apoiar aos rapaces. Na educación foméntase a competitividade, as notas, pero conséguense máis éxitos se lle fas ver a un neno con dificultades que é un logro sacar un cinco. Pois igual para un neno é importante só acabar unha carreira. Eu tiña mitificada a escola dos muchachos do pai Silva, no que os rapaces eran un bastión.\nDeporte base Ciclismo Maceda Comarca de Allariz - Maceda


“A proliferación dos incisos”. Alberto Barciela – O Barbanza\nCal  lacaio, a prosa ha de deambular xunto á  cabalgadura do escritor. Sen servilismo, coa esixencia propia do que ha de camiñar con precisión cara a un final. A viaxe, a ese ritmo, con ese cadencia lenta e respectuosa, ha de proseguilo o lector ata que a súa imaxinación alcance matices sequera intuídos polo autor. O círculo é necesariamente  vicioso, ha de incluír autocompracencia en cada achado.\nComo a cerámica, tras  requiebros insólitos, o escrito incorpora pegadas, incisos -fenda feita mediante cortes na superficie-  e sitúa mouteiras, elévase en cumes de prodixio e recae en vicios rutineiros, en excesos, no albisque de horizontes innecesarios. Substantivos combinados con adxectivos intercambiables propoñen solucións xeniais ou absurdas, brillan e corrómpense. As metáforas non son sempre comprendidas nin serían asumibles polo  relator. Por riba, a versión experimental do que le é transgresora: adapta, interpreta, traduce para a súa capacidade, exclúe o ignorado, reclama actitudes nunca propostas, admite matices insólitos e déixase  embaucar por novas musas e por bifurcacións insospeitadas. Os alcances do texto son limitados, a  infinitud é posible. Ler é un vicio, supón  discernir entre palla e po, e gozar ao fin.\nA proliferación de incisos eleva a Barroco a calma do claro, chairo e pura. Pero a arte é esixente, reclama novidades  profusas, alude cos seus requirimentos ao que os galegos chamamos, no falar coloquial,  reviravolta, demanda renovación e déixase interpretar en vanguardia, elude o  estatismo. E é que o  profuso e interminable ha de desembocar cal río no océano da expresividade. O pracer ha de obterse no pescar ou no nadar ou, no máis sutil, no  sobrenadar. En todo caso ha de derramarse no lago do proveito polo simple pracer de acceder ao belo ou de, cando menos, xa que dunha viaxe fálase, ao saber  otearlo con frescura. Interpretar é ineludible,  aprecir é necesario, deixarse levar é posible se sabemos o que queremos alcanzar, dispostos á sorpresas, aos  meandros, á renuncia, a recoñecer que tampouco sabiamos, coa humildade dos filósofos clásicos.\nDeletrear,  silabear, pronunciar con  requiebros ou sen eles, ha de supoñer unha odisea, un periplo, unha translación, a eventualidade daquilo que nos fai felices sequera por un instante. A posibilidade de reler, de retornar, é esperanza, a continxencia do reingreso nun paraíso do que só nos separa o alcance dun  anaquel, quizais dun mapa delimitado por unha cultura que admite  desportillados. Hai que deixar pois que o trigo creza nas fronteiras, como propuxo o poeta Carlos Oroza, permitir que se anulen os límites artificiais.\nGustaríame escribir todo o que lin. Gozaría con só poder asimilalo, non me conformo co recordo, nin coa reinterpretación, tampouco demando excesos. Sei que, cando lemos, buscamos o sentido do mundo, completar unha torre de naipes, forzando o encaixe, o equilibrio, aceptando que haberá de  desmoronarse. Tratamos de achar a fórmula secreta, as razóns do Ser e do Estar, o por que das cousas e de nós mesmos. A felicidade acontece con improbabilidade de permanencia, sabémolo.\nA memoria e a  desmemoria son o gran xogo de eternidade. O ser le e esquece, retorna a ler e entón volve contemplar o que xa coñece, reingresa a pensar o que ha de tornar a  desmemoriar. É fermoso o círculo de nadas, o  redescubrimiento, a  germinación do esquecemento, o ganduxar cunha evocación mínima un relato. Desde as nubes, a choiva restitúese en río, en auga viaxeira que xa nunca será a mesma. De maneira igual, a memoria retorna ao libro que xa nunca será o que foi. Hai algo paralelo coa Historia, quizais sexan os universos paralelos, o ganduxar de novas inquietudes non  confesables pero vivas en potencia.\nAo escribir ou ao ler acentuamos a prospección de agudezas. Con elas queremos reducir o noso mundo peza a peza para volver recompoñelo con antollo, a barallalo con intención  egocéntrica. Partindo dunha porción da autenticidade anexionamos fragmentos dun colosal crebacabezas global de intereses impredicibles. O inédito será valioso si o  discernimos. O imprevisto, acaece. Mais seremos cinza.\nCal  guzmán, quero cabalgar de novo a par de Cervantes, con el alcanzarei ao Quixote, gozarei cal Sancho, saberei da Mancha, gozarei os alcances do texto. Non se se estou tolo ou cordo, si respondo do meu amor polos libros nunha viaxe que comezou nun lugar de cuxo nomee non podo acordarme. E así desexo imbuírme de todas as culturas desde a comprensión do outro, como  lacayo fiel e curioso,  servil e  encariñado se se quere. Cada vida é lexible desde unha emoción  reversible ou non, subxectiva. As circunstancias xa non son as que eran. Vale.


Usbequistán - Desgalipedia\nQuizais quixo dicir: Casaquistán\n— Google sobre Usbequistán\n— Borat sobre Usbequistán\nSomos amigos de todos menos do Usbequistán\n— Himno de Casaquistán sobre o Usbequistán\nUsbequistán é un país de merda situado nalgún lugar de Asia Central. Segundo o renomeado xornalista Cazaco, Borat, o Usbequistán é un país cheo de idiotas. O Usbequistán é coñecido por envexar e odiar o Casaquistán e, en menor medida, o Turcomenistán, sobre todo polo feito de ter menor exportación de potasio e Prostitutas limpas que eles.\n4.1 Produtos de exportación\n4.2 Poboación e demografía\n5 Cultura e gastronomía\nA primeira persoa a chegar ao territorio onde hoxe é o Usbequistán foi Xudas. Chegou alí descalzo pois xa perdera as botas hai moito tempo. Por séculos aquel territorio permaneceu desabitado sendo só visitado por hordas mongois e pasaxeiros que colleron o bus para Turquía, durmiron e perderon o punto.\nO Usbequistán sempre foi terra de ninguén como todo o resto de Asia Central. Pero desde que foi creado Casaquistán e Usbequistán cada un colleu a metade do Mar de Aral que na época aínda servía para algo. Pero tanto o Usbequistán como o Casaquistán pertencía á Russia e Usbequistán só servía para os xenerais rusos e os terroristas árabes quedar a xogar de batalla naval no Mar de Aral.\nNo século XX os Soviéticos decidiron transformar aquel anaco de deserto nun anaco de deserto comunista e ocuparon o Usbequistán. En realidade enviaron un soldado que fincou unha bandeira e volveu para casa pois non tiña nada que facer alí. Despois do colapso da Unión Soviética o Usbequistán continuou sendo un anaco de deserto só que agora capitalista.\nDespois creouse a URSS pero aínda así os países pertencían a Rusia serviu para que? Idem. Despois da independencia do Usbequistán e Casaquistán. Usbequistán virou campo de batalla naval entre os dous países que sempre se odiaram pero non batallaron antes porque se non o Czar, Lenin, Stalin transformaban eles en xamón coa tecnoloxía UFO de Ust-Orda Buriatya. Hoxe o Mar de Aral secou e para o Usbequistán serve para extracción de sal que ten a moreas ata nos pulmóns da poboación que vive en volta.\nO Goberno do Usbequistán é unha anarquía, ninguén manda alí porque non ten quen obedeza e quen mande tamén.\nVista satélite de Usbequistán conseguido polos servizos de espionaxe estadounidenses, preparados para buscar a Ben Laden.\nO Usbequistán fai fronteira co Taxiquistán, co Cagaquistán e co Casaquistán. Este último declarou guerra ao Usbequistán pero non matou a ninguén porque aínda non atopou un Uzbeque sequera.\nO Usbequistán non ten litoral, non ten bosque, non ten ríos, non ten nada, só area e pedra.\nViciños: Afganistán, Casaquistán, Quirguicistán, Taxiquistán e Turcomenistán.\nExtensión da fronteira cos países viciños: Afganistán (137 km), Casaquistán (2.203 km), Quirguicistán (1.099 km), Taxiquistán (1.161 km) e Turcomenistán (1.621 km).\nTerreo: A maior parte do territorio de Usbequistán está formado por un dos maiores desertos do mundo, situado na parte central do Usbequistán.\nRecursos minerais: O país non posúe xacementos.\nClima: O clima do país é na maior parte seco-continental. A cantidade de chuvia é pequena, facendo que a agricultura dependa na maior parte de irrigación de orina.\nRíos internos: A maioría deles secan.\n1 Toshkent Shahar []\n2 Provincia de Andijon []\n3 Provincia de Buxoro []\n4 Provincia de Farg‘ona []\n5 Provincia de Jizzax []\n6 Provincia de Namangan []\n7 Provincia de Navoiy []\n8 Provincia de Qashqadaryo []\n9 Provincia de Samarqand []\n10 Provincia de Sirdaryo []\n11 Provincia de Surxondaryo []\n12 Provincia de Toshkent []\n13 Provincia de Xorazm []\n14 Qoraqalpog‘iston Nukus\nProdutos de exportaciónEditar\nProstitutas usbecas aínda son unha das maiores fontes de renda do país.\nO Usbequistán era unha das zonas máis pobres da antiga Unión Soviética con mais do 99,9% da súa poboación vivindo en comunidades rurais densamente poboadas. O Usbequistán é coñecido por exportar potasio, aínda que en menor número, as prostitutas máis fedorentas e sucias da rexión de Asia central.\nPoboación e demografíaEditar\nComo se ve o crecemento da poboación está feito linearmente nunha función matemática.\nComo o Usbequistán é un deserto, non ten ninguén alí. Se escoitou falar de algún Uzbeco é mentira.\nCultura e gastronomíaEditar\nA gastronomía de alí é unha das peores do mundo. Comen algo con moito sal: Arroz, Pataca, té (?), Nathalia Sagdyev, a irmá do Borat, algodón, etc. Os filmes máis coñecidos alí son: Borat, ademais de varios filmes pornográficos da irmá do Borat feitos pola poboación local.\nPara os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Usbequistán.\nTraído desde "https://desgalipedia.org/index.php?title=Usbequistán&oldid=75600"\nÚltima edición o 26 de maio de 2015 ás 03:47\nA última edición desta páxina foi o 26 de maio de 2015 ás 03:47.


o demo me leve: Eu do que pase na miña casa non podo responder...\nMenos mal que sempre nos quedaba o consolo aos que non pintamos nada no mundo de que, polo menos, na nosa casa eramos os reis e as raíñas.\nPolo menos na casa á hora de comer coñécennos...\nO caso é que parece que ata iso era unha ilusión.\nHai xente que non sabe o que pasa na súa casa. Agora resulta que Bárcenas, Cascos e outro nutrido grupo de xente son coma eses fillos adolescentes que practican o sexting e as drogas brandas e Rajoy e Cospedal, matrimonio de (in)conveniencia, son os pobres pais vítimas dun mundo que avanza tan rápido que dá vertixe e que non se enteran de nada.\nAo final na casa non hai quen se decate de nada.\nOs fillos agachan os porros nos caixóns, fúmanos pola fiestra, inundan todo con esprai matamoscas e os pais aínda chaman o 061 porque alguén entrou na casa e intentou intoxicar os seus pobres meniños.\nE o botón do móbil vai só.\nÉ por culpa da putería da interné (di miña nai). A culpa é dos avances, nunca de quen non sabe xestionalos.\nNo caso naseiro caeu o xuíz, no gurtel volveu caer (non o mesmo, senón outro, que parecía moito máis sólido) e neste, que non deixa de ser unha continuación destes dous, coma un monstro de tres cabezas que vai rexenerando o pescozo, vai ti saber se non acontecerá o mesmo.\nUns falan de conspiración.\nOutros de xogada a tempo (porque o delito estará a piques de prescribir).\nOutros de oportunismo político.\nOutros de branqueo de capitais.\nA min só se me antolla que definitivamente nos toman o pelo a base de ben.\nDin que coa auditoría esperan limpar o nome.\nEu só lles podo cantar esa canción xa non sei se dos chichos ou dos chunguitos, que cantaba meu irmán cando probablemente non sabía nin o que significaba a "honra": el cristal cuando se empaña se limpia y vuelve a brillar, ni más ni menos, ni más ni menos, la honra de una mocita se empaña y no brilla más, ni más, ni menos, ni más, ni menos...\nDeixando de lado o machistorro, retrógrado e chungo da letra da canción (agora non as hai moito mellores triunfando entre a rapazada, todo vén dar a unha cousificación das persoas, exaltación dun amor posesivo, agresivo e invasor, ataduras infinitas, suicidios por amor, un non vivir sendo un se non hai dous... vaia, para ir mexar e non botar gota, que o da honra superouse, pero co que se superou case me gusta aínda menos). Pois o dito, deixando iso a un lado, por moita auditoría que manden vir, o que xa foi xa foi, aquí ninguén vai crer que somos todos parvos, inocentes e traballadores.\nO máis parvo é o que deseña os maletíns.\nE o menos, o que os baleira para o seu peto.\nSei que é de mentes curtas o de xeneralizar, pero a mala hostia só me deixa conexións cerebrais contadas, o resto da cachola téñoo ocupado noutros asuntos...


"Sete falares" reúne contadoras de historias en Pontevedra - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\n"Sete falares" reúne contadoras de historias en Pontevedra\nRedacción 08 xuño 2018 13:20 h.\nQue Facer? Tempo-de-lecer\nO Encontro Internacional de Contadores de Historias volve encher de narración oral a cidade do Lérez. A VII edición de Sete Falares comezou seta quinta feira e vaise desenvolver até o domingo con contadores e narradoras como os galegos Pavís Pavós e Quico Cadaval, o camerunés Boniface Ofogo, as portuguesas Susana Cecílio e Sofia Maul e o zamorano José Luis Gutiérrez Guti. Na programación inclúense dúos de narradores, rutas de historias e sesións de contos en espazos singulares da cidade. Está orientada principalmente ao público adulto, mais tamén conta con sesións para o público familiar.\nFestival Alternativo Millo Verde\nNumerosos concertos e actividades culturais e deportivas forman parte da programación do festival con actividades para crianzas, artistas de rúa, eskalabirras e máis!\nO programa inclúe danzas tradicionais, artesanía e gastronomía, ademais de concertos con Maria do Ceo (día 8) e Sílvia Raquel (día 9), na Praza Maior ás 21 horas.\nHomosexualidade en Compostela na Idade Media: roteiro guiado\nCarlos Callón ofrece un percorrido literario centrado na homosexualidade en Compostela na Idade Media seguindo os textos das cantigas galegas medievais.\nII Festivala, mulleres creando\nUn festival para visibilizar o papel das mulleres en diferentes sectores. Con representacións teatrais, debates/palestras, presentacións de libros, feira, obradoiros e concertos, entre outras actividades.\nMICE - Mostra Internacional de Cinema Etnográfico\nContinúa a Mostra Internacional de Cinema Etnográfico, organizada polo Museo do Pobo Galego, que conta con tres seccións, etnografía, muller e cinema, e obradoiros para crianzas.\nCarballeira de Francos de Calo\nObradoiro para gozar mentres se aprende a danzar os temas co repertorio de Na punta do pé, de Pesdelán.\nManuel María "Beleza, amor e compromiso"\nAté 15 de xuño.\nExposición sobre a figura, a vida e a obra de Manuel María que amosa de xeito ameno e gráfico a traxectoria vital e literaria do poeta do pobo. A mostra céntrase na evolución da súa obra, a identificación do escritor coa terra e a paisaxe, o seu compromiso coa lingua galega, a súa participación na vida política, a súa faceta de clásico e precursor.\nRetratos Sonoros: paralelismos entre música e pintura\nO XVII Ciclo música para una época combina desta volta a música antiga coas artes plásticas a través dunha visita guiada á sala do museo.


A alcaldesa, Inés Rey, asistiu hoxe a un encontro coas nenas e nenos do colexio coruñés, no contexto dun coloquio orientado a fomentar valores para o coidado do medio ambiente\nA alcaldesa de A Coruña, Inés Rey, asistiu hoxe a un encontro con estudantes de segundo de Primaria do CEIP Torre de Hércules, antigo CEIP Sanjurjo de Carricarte, onde conversou co alumnado no contexto dun coloquio orientado a fomentar valores que aposten pola sostibilidade e o coidado do medio ambiente, e incentivando a cultura ecolóxica entre os máis pequenos e pequenas.\nO encontro entre a alcaldesa e os alumnos xurdiu despois do interese amosado polas nenas e nenos do centro educativo coruñés na necesidade de máis árbores na cidade, o que motivou que o Concello puxese en marcha a disposición de 15 novos exemplares de moreiras na contorna do edificio, repartidas polas zonas de rolda de Monte Alto e na rúa Faro Fisterra.\nAs moreiras seleccionáronse debido á resistencia que esta especie presenta fronte a acción da auga salgada, feito de suma importancia ao encontrarse nunha zona moi exposta ao vento e o mar. Tras a conversa entre os estudantes e a alcaldesa, procedeuse a plantar as árbores coa axuda do alumnado, recorrendo a zona indicada para plantalas.\nEsta iniciativa dá continuidade ao plan do Goberno municipal para resaltar a importancia do mantemento do medio ambiente, convertendo á Coruña nun lugar máis verde. O Concello plantou durante o ano pasado un total de 895 de árbores na cidade, a través de diferentes campañas nos barrios, ademais da reposición dos exemplares danados, buscando superar estas cifras neste vindeiro 2022.\nCompromiso cun futuro verde\nO Concello continúa así coa súa política sobre a ecoloxía e o medio ambiente, e acercando estes valores ás cidadás e cidadáns máis novos. Deste xeito, durante o día da árbore púxose en marcha unha iniciativa na que o concello plantou distintas árbores frutais nos centros A Caracola, Arela, Carricanta, Luís Seoane, EIM Monte Alto, EIM Agra do Orzán e EIM Os Rosales.\nIniciativas como esta, que forman parte do proxecto de educación ambiental da Concellaría de Medio Ambiente, teñen como obxectivo concienciar aos nenos e nenas da importancia das árbores e de coidar a natureza.\nO Concello da Coruña pon en marcha a renovación completa da iluminación pública da cidade, que comeza cun investimento de máis de 15 millóns de euros\nInés Rey declara a emerxencia sanitaria para reforzar o servizo de recollida de lixo e limpeza viaria


Master’s, PhD and other studies\nSAPE (Students Advice and Promotion Service)\nXornadas de Portas Abertas na Universidade da Coruña - Xuño 2019\nA Universidade da Coruña (UDC) abre as portas de varios dos seus centros, tanto na Coruña como en Ferrol, aos futuros estudantes e as súas familias, coa fin de que coñezan de primeira man todo o que a UDC lles pode e quere ofrecer, tanto nas sesións informativas sobre as súas titulacións como nas visitas guiadas ás instalacións: aulas, laboratorios, bibliotecas.\nNestas primeiras Xornadas están implicados directamente os equipos directivos e persoal de cada centro para que o futuro estudante e as súas familias poidan recibir información directa sobre todo aquilo que configura os aspectos relacionados coa vida universitaria e en resolver eventuais dúbidas, nun clima próximo e distendido.\nLembra que podes ver toda a oferta académica e la vida universitaria que ofrece a UDC en: FUTUROS ESTUDANTES\nEscola Tecnica Superior de Arquitectura (ETSA) - 22.06.2019\nO ambiente será festivo para o estudantado e as súas familias.\nEscola Técnica Superior Arquitectura (ETSA)\nCampus A Zapateira- A Coruña\nEscola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos (ETSECCP) - 22.06.2019\nDurante esta xornada realizaranse presentacións da oferta académica de forma continua e individualizada para estudantes e familiares que queiran coñecer o Grao en Tecnoloxía da Enxeñería Civil e o Grao en Enxeñería de Obras Públicas e as súas saídas actuais.\nAdemais, haberá a posibilidade de visitar as aulas e os laboratorios da Escola de Camiños e de visitar en grupos o Centro de Innovación Tecnolóxica en Edificación e Enxeñería Civil (CITEEC), punteiro nas investigacións no eido da Enxeñería Civil a nivel internacional.\nEscola Técnica Superior de Enxeñeiros de Camiños, Canais e Portos (ETSECCP)\nEscola Universitaria de Arquitectura Técnica (EUAT) - 22.06.2019\nA xornada contará cunha recepción e presentación na Aula Magna a cargo do director da Escola da situación actual da EUATAC e do Presidente do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos sobre as saídas profesionais e expectativas laborais. As posibilidades de intercambio en programas SICUE e ERASMUS. Descrición das intalacións e medios do Centro.\nUn exalumno contará a súa experiencia académica e laborais para finalizar cun coloquio e unha visita guiada polo edificio.\nDíptico informativo do grao en Arquitectura Técnica\nEscola Universitaria de Arquitectura Técnica (EUAT)\nCampus da Zapateira - A Coruña\nFacultade de Humanidades e Documentación -17.06.2019\nA continuación, o coordinador da titulación Miguel Rodríguez Luaces, presentará o plan de estudos e abrirase o debate entre os poñentes e o público asistente.\nFinalizará cunha visita ás instalacións da Facultade.\nCampus de Esteiro - Ferrol\nEscola Politécnica Superior (EPS) - 21.06.2019\nA xornada incluirá unha visita ás instalación e laboratorios da Escola Politécnica Superior. As visitas están divididas en dúas quendas: De 09:30h a 13:00h e de 16:00h a 19:30h.\nA inscrición está aberta a grupos ou visitas individuais. A visita estará orientada a aquel alumnado interesado en cursar unha titulación no ámbito da enxeñaría ou titulación técnica. Opcionalmente ás 16:00h se efectuará unha visita a EXPONAV.


Lenovo TAB6, unha nova tablet que democratiza o acceso ao 5G – Mallando no Android\nAutor Iago Varela Martínez O día 15 Outubro, 2021 Non hai comentarios\nLenovo vén de anunciar nova tablet, a Lenovo TAB6, un dispositivo de características sinxelas pero que serve para achegar o 5G ás usuarias que demandan este tipo de conectividade pero que non queren facer unha gran inversión en dispositivos.\nA Lenovo TAB6 incorpora unha pantalla TFT de 10,3 polgadas e resolución 1920 x 1200 píxeles, e no seu interior alberga un procesador Qualcomm Snapdragon 690, xunto con 4 GB de memoria RAM e 64 GB de memoria interna, que poderemos ampliar mediante tarxetas microSD de até 1 TB.\nO apartado fotográfico está composto por dúas cámaras, unha frontal e unha traseira, ambas de 8 MP, e a batería é de 7.500 mAh de capacidade. A conectividade vén dada por Bluetooth 5.0, WiFi 5 e, por suposto, a conectividade móbil 5G. En canto ao sistema operativo, chega con Android 11 de serie.\nLenovo anunciou a nova tablet indicando que estará dispoñíbel en dúas cores, azul e branco. Porén, o que non indicou a compañía aínda é o seu prezo nin os países nos que se poderá mercar este dispositivo.


A residencia DomusVi de Ribadumia suma xa 32 contaxios de covid-19: oito traballadores e 24 usuarios - Pontevedra Viva\nSábado 31 de Outubro, 2020 ás 17:30 do Sábado 31 de Outubro, 2020\nO balance diario realizado pola Xunta de Galicia sobre a incidencia da covid-19 nos centros residenciais inclúe este sábado novos contaxios na área sanitaria de Pontevedra e O Salnés. En concreto, un traballador da residencia de maiores Ballesol de Poio e 4 usuarios e 3 traballadores da residencia de maiores DomusVi de Ribadumia.\nEste centro foi intervido pola Xunta de Galicia esta semana e pasou a ter xestión pública. Xa antes de detectarse estes casos, a situación era delicada na residencia, que na actualidade xa suma oito positivos entre os traballadores e 24 entre os usuarios. En total, este centro acumula, polo tanto, 32 contaxios.\nDiferente é o caso da residencia Ballesol de Poio, na que non había ata o venres ningún caso activo e que este sábado suma este traballador afectado.\nA maiores, hai activos seis casos de usuarios e cinco de traballadores da residencia Nosa Señora Valvanera de Cambados, dous traballadores en Nuestra Señora de Los Dolores de Forcarei, un traballador na residencia Saraiva Sénior de Pontevedra, outro traballador na Residencia Soremay de Pontevedra e un empregado da residencia Divina Pastora de Vilagarcía.


Redacción | Mércores, 3 de Outubro de 2018, 20:41\nARCHIVADO EN | Alvia Angrois accidente Fomento investigación\nO ministro de Fomento, José Luis Ábalos, subliñou que a apertura dunha nova investigación sobre o accidente de Angrois por parte da comisión de investigación de accidentes ferroviarios (CIAF), como reclama a Comisión Europea ao Goberno español, "depende" dese propio organismo, debido a que é "independente".\nAsí se pronunciou despois de que, este mércores, quen foi o encargado da investigación da CIAF sobre o sinistro no que morreron 80 persoas asegurase que expuxo á ministra de Fomento, Ana Pastor, a idoneidade de iniciar de novo a investigación.\n"Díxome: 'non, non, isto está xa acabado, presentado e liquidado", afirmou Vicente Relo no Congreso que lle respondeu a actual presidenta das Cortes.\nDespois disto, fontes da contorna de Pastor negaron este extremo e esixiron unha rectificación, ante o que o expresidente da CIAF hase desdicho, a través dunha nota de prensa e tamén na mesma comisión do Congreso na que horas antes comparecera.\nA este punto referiuse Ábalos ao ser preguntado nunha rolda de prensa en Santiago, onde constatou que Relo "acudiuse para desmentir" a información. "Di non dicir iso", apuntou.\nPola súa banda, o titular de Fomento lembrou os tres puntos fundamentais que abordou nunha reunión en setembro coas vítimas do descarrilamento en xullo de 2013. No referente á reapertura da comisión, limitouse a indicar que "depende da propia comisión", cuxa postura é contraria a unha nova investigación do sinistro.\nEn canto ao cesamento de persoas ás que o xuíz que investiga a causa atribúe responsabilidades, remitiu ao cesamento do director de seguridade na circulación de Renfe, Antonio Lanchares. "Non temos responsables daquel momento", destacou, aínda que outros dous altos cargos de Adif seguen nos seus postos.\nPor último, no relativo a pedir perdón, mostrouse favorable a "asumir" o ocorrido en nome do Goberno de España, pero "cando descargue" ou "atenda todas as peticións".\nUNHA ÚNICA COMISIÓN DE INVESTIGACIÓN\nA maiores, o ministro incidiu en que ten "moita inquietude en profundar na política de seguridade" e tamén en "garantir a independencia" das investigacións de accidentes.\nPor iso, anunciou a súa intención de "unir todas" en "unha única", sobre os sinistros ferroviarios, marítimos, etcétera. A ese órgano, finalizou, haberá que dotalo de recursos. "Esa é a aposta que temos", resolveu.


Esiximos que o Goberno cambie os criterios de reparto do cerco como aprobou o Congreso - PSdeG-PSOE\nInicio Actualidade Esiximos que o Goberno cambie os criterios de reparto do cerco como aprobou o Congreso\n03.03.2017 Mercedes Cernadas cerco, Pesca, Pilar Cancela 0\nA coordinadora dos socialistas galegos nas Cortes e presidenta da xestora do PSdeG, Pilar Cancela, esixiulle hoxe ao goberno de España que cumpra a proposición non de lei presentada pola deputada lucense e portavoz de pesca do PSOE no Congreso, Margarita Pérez Herráiz, para cambiar os criterios de reparto no cerco, que foi aprobada só cos votos en contra do PP e o PNV. “O Goberno ten que asumir os acordos do Congreso e as maiorías da Cámara”, lembrou a socialista, que destacou as “reivindicacións xustas dun sector estratéxico para a economía de Galicia”.\nCancela e os portavoces socialistas de pesca no Congreso, Senado e Parlamento de Galicia, Pérez Herráiz, Modesto Pose e Loli Toja, xunto coas concelleiras socialistas de Sada Raquel Bolaño e María Pardo, reuníronse esta mañá co presidente de Acerga, José Blanco, e representantes do sector do cerco en Sada. Alí trasladaron que os socialistas seguen “mantendo o compromiso” adquirido co sector e lembraron que nas súas protestas, incluso cando estiveron acampados diante da Xunta no Nadal, “ninguén os escoitou”.\n“O PP di que vai facer unha revisión dos plans de xestión dos caladoiros do cantábrico e noroeste, e esquece que os últimos plans de xestión dos últimos anos están recurridos. Estamos falando dunha cuestión que o sector non asume, que reivindica e se manifesta en contra, porque non é un reparto equitativo”, afirmou Pilar Cancela. A socialista apuntou que tras a aprobación no Congreso o cambio no reparto de cotas xa é só “cuestión de vontade política”, e anunciiou que esperarán “un tempo prudencial” para que o goberno cumpra e do contrario esixirano no Congreso.\nPola súa banda, o presidente de Acerga, José Blanco, agradeceu a iniciativa socialista e o feito de que saíse adiante no Congreso e lembrou que desde Acerga seguen “na loita” porque coas actuais cotas de xurel, bocarte ou anchoa non poden chegar “nin a mediados de ano” cun repartos que non son equitativos. “Sobraron seis millóns de quilos de xurel, como admitiu o secretario xeral, e nós só pedimos o que nos fai falta para a nosa flota”, exemplificou. “No bocarte non chega nin para comer para os barcos que somos”, lamentou.\nArtigo anterior\tAprobada unha proposta socialista reclamando medidas rápidas e eficaces contra a praga da pataca Artigo seguinte\tO PP impide retirar os membretes dos xulgados de violencia de xénero\nO PSdeG bota a andar o comité electoral para as eleccións europeas, con Pilar Cancela ao fronte


Seguen á alza os casos en Pontevedra, que rexistra a maior incidencia das sete cidades galegas | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 26/11/2020 15:08\nAdemais da evolución das residencias, os núcleos urbanos son os que máis preocupan. De entre as sete cidades galegas, Pontevedra leva dende o día 10 de setembro con restricións e aínda así, non baixan os contaxios.\nCon 334 casos activos, polo momento as medidas aplicadas na cidade do Lérez non dan o resultado esperado.\nAlgúns pensan que é difícil cambiar os costumes. Para outros, detrás da alza do nivel de contaxios están os comportamentos irrresponsables.\nFronte á relaxación das medidas nalgúns concellos, Pontevedra está na outra cara da moeda, algo que preocupa pola proximidade das festas de Nadal.\nO comité clínico mantén unha vixilancia especial no municipio.\nCon 350 casos por cada 100.000 habitantes, Pontevedra é a única das sete grandes cidades galegas en que non se está reducindo a incidencia do virus coas restricións.\nPreocupa o gromo nunha residencia de Gondomar, que suma 105 positivos


Sapiño patilongo - Wikipedia, a enciclopedia libre\nEspecie: P. punctatus\n4 Reprodución e desenvolvemento larvario\nFig. 2 Pelodytes punctatus\nFig. 3 Pelodytes punctatus, vista da parte ventral branca\nÉ un animal de pequeno tamaño, de 35 mm de lonxitude os machos e 45 mm as femias, desde a testa á cloaca. Ten un aspecto esvelto, como o corpo dos Ranidae (ras pardas e verdes), pero provisto de verrugas como as dos Bufonidae (sapos). Un carácter doado de observar é a súa pupila vertical. Ten un morro é groso e arredondado (visto de perfil). Non posúe glándulas parótides aparentes detrás dos ollos, senón unha estreita banda glandular que se prolonga por unha ringleira de verrugas. Estas forman o dobramento latero-dorsal, ben marcado ata a axila, que despois se difumina ou se prolonga de maneira descontinua cara atrás. Tímpanos pouco visibles.\nA pel é de cor variable, e pode ser verde oliva claro ou parda, inzada de manchas verdes que debuxan ás veces un X na parte anterior. A miúdo cheira a allo, cheiro que provén das súas secrecións velenosas e irritantes. A pel do ventre é branca.\nO macho reprodutor está provisto de calosidades nupciais marróns escuras nos dous primeiros dedos, o brazo, o antebrao e o peito. Posúe tamén un saco vocal interno, cunha gorxa de azul a violeta. O canto emitido polo macho é igualmente característico e difícil de confundir co doutra especie, e similar ao son producido palo choque repetido de bólas de petanca.\nEsta especie é endémica do oeste de Europa. Pode encontrarse ata os 1630 m de altura en:\nFrancia excepto no nordeste e na parte central de Aquitania. En Francia, é un animal meridional que abunda na rexión mediterránea e no litoral atlántico (como na Charente-Maritime e a Xironda) ou nas rexións con moitas lagoas, como Brenne\n. Noutras zonas é máis raro. Está en declive no Norte-Paso-de-Calais e en Poitou-Charentes.\nRexións costeiras do noroeste de Italia (Liguria e Piemonte).\nOeste de Portugal.\nAproximadamente na metade leste de España. Distribúese por Castela e León, Álava, A Rioxa, Navarra, Aragón, Cataluña, Comunidade de Madrid (sueste), Castela-A Mancha, Comunidade Valenciana e Murcia. En Galicia é un animal rarísimo, xa que só hai unha cita del de 1988 nunha canteira de As Nogais, polo que se pode dicir que Galicia está fóra da súa área normal de distribución.\nEste anfibio está presente desde o nivel domar ata os 1200 m de altura no Macizo central e a 1600 m nos Alpes e Pireneos e na zonas costeiras mediterráneas ibéricas ata os 1000 ou 1300 m de altitude.\nSon bastante ecléticos á hora de eixir o seu hábitat. Poden atoparse tanto en zonas boscosas coma en terras cultivadas, e mesmo en terreos secos se teñen esdconderixos ou se o terreo está bastante brando para que se poida escavar. Nas rexións litorais e nas mesetas cársticas, frecuenta as formacións moi abertas, como noiros de derrubios, praias de grava ou de area, zonas de canteiras con pucharcas temporais. É un bo gabeador, e pode atoparse na copa de peqeunos arbustos. Coloniza igualmente os medios modificados polo home: terreos labrados, viñedos, xardíns, muros vellos, canteiras...\nNa penísula Ibérica, na maior pate da súa área de distribución a especie está moi asociada a substratos de tipo calcario ou salino; adoita estar ausente de zonas con solos silíceos ou ácidos, con algunhas excepcións (Montes de Toledo).\nOs hábitats para a reprodución son moi variados, con preferencia polos lugares con auga temporal (mais que permanecen asolagados o tempo suficiente), solleiros, con vexetación e escasos de peixes, e máis raramente lagoas e pantanos.\nOs cágados viven sobre todo no fondo de augas pobres en vexetación subacuática.\nUn exemplar de sapiño parilongo (Hérault, Francia).\nÉ unha especie esencialmente nocturna e terrestre, fóra do período de reprodución. De día refúxiase baixo as pedras, nos tobos pouco profundos que el mesmo escava, nas gretas entre as rochas e nos muros de pedras. Está activo toda a noite. É un excelente gabeador, que pode escalar superficies lisas e adherir o seu ventre húmido sobre a parede (como fan os hílidos). Tamén é un bo nadador. En terra desprázase choutando.\nCome insectos, arañas e vermes.\nCesa a súa actividade en outubro-novembro. A hibernación prolóngase ata mediados de febreiro e marzo, pero en zonas cálidas mediterráneas pode estar activo todo o ano.\nReprodución e desenvolvemento larvarioEditar\nNas poboacións que viven en Francia o período de reprodución comenza desde fins da hibernación e esténdese ata finais de febreiro e primeiros de abril. A actividade pode comezar desde xaneiro no sur de Francia. En Portugal ten lugar entre novembro e marzo. Na rexión mediterránea, a chegada das chuvias é un causante da reprodución. A temperatura do aire debe ser polo menos de 4 °C. As postas de ovos desenvólvense gradualmente en períodos de varias semanas ao longo do ano. Na Península Ibérica para a súa reprodución, prefire espazos abertos e ben expostos, onde utiliza unha gran variedade de medios acuáticos, charcas estacionais, beiravías, campos de cultivo inundados, remansos de regatos, lagoas naturais, marismas, illós, e mesmo beiras de encoros, tolerando un elevado índice de salinidade.\nO macho reprodutor aínda estando agochado a cuberto ou cando está á beira dun punto de auga, comeza o seu canto nupcial cando a temperatura do aire chega a 4-5 °C. Continúa despois cos seus cntos na superficie da auga ou baixo a auga. Os machos a miúdo cantan en coro. Os lugares de posta de ovos son puntos de auga a miúdo temporais, pouco fondos e solleiros.\nO canto baixo a auga consiste nun "co-ak...co-ak" sonoro de dúas notas que pode lembrar a un guión de paspallás. As femias responden cun "coo...coo" máis feble. O canto é por veces audible a 300 m de distancia. Fóra da auga, os machos emiten un "cri-i-i-ik", algo parecido a un calzado que renxe.\nO macho agárrase firmemente ao dorso da femia pola axila dos membros posteriores (posición de amplexo lumbar). Os cóbados do macho sitúanse sobre o pube dela. O acoplamento dura de 2 a 5 horas. A femia engánchase coas patas a un talo de planta acuática e expulsa un cordón de ovos que enrola arredor do talo cos pés e xirando arredor do talo. O macho axúdalle tirando do cordón, e asperxe co seu seme os ovos para fecundalos. Ela desprázase despois pola auga a outros talos para depositar varios cordóns máis ou moreas de ovos. Unha posta consta de 1000 a 1600 ovos fraccionados en paquetes dalqunhas decenas ou centos deles.\nFig. 4 Cágado (larva) de sapiño patilongo\nOs ovos eclosionan rapidamente, entre 3 e 19 días despois. Os cágados congréganse formando un enxame sobre a masa de cápsulas de ovos. Desenvólvense durante de 2 a 4 meses, incluso na parte máis ao norte da súa área. Cando a posta é tardía, o cágado sofre unha hibernación antes de experimentar a metamorfose en primavera. Son entón de gran tamaño (ata 9 cm). Os cágados poden devorar as postas dos sapos corredores. Os sapiños novos (imagos) miden de 1,5 a 2 cm. Crecen ata ser adultos de 3,5-4,5 cm.\nA madureza sexual nesta especie chega aos 3 anos. Viven uns 15 anos.\nA bioloxía e as amezas que pesan sobre esta especie non son ben coñecidas. As poboacións do noroeste de Italia parecen especialmente ameazadas. Non se pode excluír que as poboacións de Pelodytes, como na maior parte de lisanfibios, estean sendo afectadas pola fragmentación ou desaparición do hábitat e a contaminación da auga. Na península Ibérica a especie é aínda abundante, pero o desenvolvemento urbanístico experimentado nas costas mediterráneas causou a desaparición de moitas colonias, tamén en zonas rurais as prácticas de agricultura intensiva, determinaron a desaparición e contaminación grave de moitos medios acuáticos. As prolongadas sequías veñen a acentuar as anteriores ameazas, desecando os medios acuáticos naturais.\nEstá protexido pola Convención de Berna (anexo III) e as leis locais.\nUnha das medidas de xestión das zonas de reprodución consiste en limitar a invasión das charcas por vexetación leñosa.\n↑ 1,0 1,1 1,2 Amphibian Species of the World Pelodytes punctatus\n↑ 2,0 2,1 2,2 Nicholas Arnold et Denys Ovenden, Le guide herpéto : 228 amphibiens et reptiles d'Europe, Delachaux & Niestlé, février 2010, 287 p. (ISBN 9782603016732) (en francés)\n↑ IUCN Pelodytes punctatus\n↑ 4,0 4,1 4,2 Duguet R. et Melki F. (ed.), Les Amphibiens de France, Belgique et Luxembourg, éditions Biotope, ACEMAV coll., 2003, 480 p. (en francés)\n↑ 5,0 5,1 P. Galán Regalado, G. Fernández Arias. Anfibios e réptiles de Galicia. Edicións Xerais. Vigo.1993. Páxina 162. ISBN 84-7507-722-6.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Sapiño patilongo\nWikispecies posúe unha páxina sobre: Sapiño patilongo\nFauna europea - 177897 - Pelodytes punctatus\nPelodytes punctatus no Atlas da biodiversidade do Ministerio de Medio Ambiente (MMA). Arquivo en pdf. (en castelán)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sapiño_patilongo&oldid=5346296"\nÚltima edición o 4 de xaneiro de 2020 ás 20:17\nA última edición desta páxina foi o 4 de xaneiro de 2020 ás 20:17.


Ao noroeste do Noroeste: April 2010\nLéngoas do loberno en flor.\nVisitei este 25 de abril que pasou a colonia de Pinguicula vulgaris, léngoa do loberno para os amigos, que atopara o ano pasado nalgunha rebordela da Serra Faladoira. Quería saber delas, cómo lles fora, logo de tanto trafego de madeira, desbroces e fochancas como hai polos montes dende a desfeita do Klauss. E tiña moito interese en mirar se andarían xa floreadas. Debecía por non deixar pasar o ano sen retratalas en flor. Dende que dei con elas, son para min unha teima.\nAs léngoas do loberno son prantas carnívoras de elevados outores que na Galizia fóra da súa zona natural de expansión, Os Ancares e O Courel, teñen na nosa bisbarra as únecas outras poboaciós coñecidas. Sempre de poucos individuos e certamente moi raras de atopar. D'aí o interese teimudo.\nA rebordela zumegante na que viven atópase afortunadamente en perfecto estado, -chorando auga amodiño, mirando a leste- e acó e aló vese renacer algún ca outro pé novo, as veces en grupo, coas follas carnosas e vizosas, do centro das que agroman novas follas ou os talos floríferos.\nTan só dous ou tres pés andan xa floreados pero a min fanme a mesma ilusión ca se fosen un cento: é a primeira vez que vexo a léngoa do loberno en flor. Un vello ensoño cumprido.\nAnimado pola boa estrela do día e a magnífica luz dun sol de domingo remirei con atención anovada outras moitas rebordelas, por se os fados das horas quixeran poñer nos meus ollos algunha outra colonia de pinguiculas.\nE a non máis dun quilómetro, nunha escura e húmida parede arxilosa, amosóuseme unha ducia de pés noviños. Toda unha espranza. De seguro ten que haber outras máis.\nEsta nova colonia de pinguiculas prendeu na rebordela dunha pista, nas paredes da cuneta, o que parece indicar razoablemente que deu en medrar logo da construción da pista, e ao mellor ao seu abeiro. Sábese que as léngoas do loberno gostan dos ribazos zumegantes, e os cortes das pistas, cando non van a pico de canteiro, ofrécenlles un hábitat axeitado.\nÉ só unha opinión ao paso, claro, pero vai cimentada no feito de que as dúas colonias de Pinguicula vulgaris que coñezo aparecen nese ambiente.\nPro ao mellor só quero imaxinar que no corazón da desfeita hai unha semente de espranza.\nFeito en Cedeira, por Rafael en martes, abril 27, 2010\nEtiquetas: Plantas, Serra da Faladoira\nMudando de maimiña.\nOs insectos, por tantas cousas seres fabulosos, non o son menos por dominar a enxeñería biolóxica da metamorfose que lles confire, a aqueles que a fan completa, a posibilidade de vivir varias vidas nunha úneca existencia. A tranformación da airuga en bolboreta, da arusmia en véspora, da sese en mosca... de calquer verme no seu bicho, comporta unha confabulación enzimática e hormonal de destrución-creación que, harmonizada con precisión xenética, engaiola para sempre a admiración do rigoroso naturalista científico ou a do ocasional olláparo curioso.\nMoitos outros insectos utilizan as técnicas da metamorfose incompleta, de modo que as ninfas, ao saíren do ovo, xa se amitan aos imagos adultos, e ao medraren tan só irán sufrindo remudas sucesivas, nas que o bechiño rachará a reseca e fráxil maimiña que o recubría e entrará nunha nova medra cunha farda, de cores e deseños, diferente de cada vez; ate chegar ao estado definitivo de imago, no que lle sairán as alas e acadará a madureza sexual. Só o 20% dos insectos seguen este modelo de conformación, entre eles saltós, libeliñas, escudos, barbantesas, cucarachas, grilos ou efémeras.\nPrecisamente a unha ninfa de escudiño, (da que non podo precisar a especie, e que dende logo é unha pentatomidae, e posiblemente do xénero carpocoris) puidena retratar no areeiro de Vilarrube van xa dúas primaveiras, nos intres finais dunha das súas mudas, cando abandoaba a lixeira maimiña vella que se lle fixera pequena e seguía a trafegar pola vida, fardada agora cunha anovada maimiña en charte.\n...lenta, lene e paseniñamente vaise desapegando, librando, do translúcido e inútil casco vello...\n...ate non ter xa ningún punto en común... e para daquela dará un brinco destemido e pousarase, non sei se adrede, na outa vela dunha lixeira espiga reseca.\nAlá, lonxe, xa case noutra vida, fican os restos testemuñais da vella maimiña...\n... outro tempo enceta aquí para a escudiña... vai restando a infancia e vén entrando a xuventude... xa non lle faltan todas as mudas para chegar a ser maior.\nOgallá tivera sorte e se librase de paxaros e lagartas, de herbicidas e insecticidas, e fresca coma unha rosa, chegase en sazón á madureza: habería de poder morrer dicindo que o tiña probado.\nQue siga a vida.\nNota marxinal: Define o Eladio Rodríguez casca maimiña desta maneira: "la segunda corteza, telilla o membrana de los huevos de las aves, la albura de los árboles, etc." Logo do Eladio, aparece documentada no Franco Grande, no Carré Alvarellos e no Constantino García, onde aparecen citadas: maimiña, mainiña, meimiña, moiniña, masmuda e moimiña. Tirei pois da palabra maimiña, unha sustantivación dun adxetivo, para definir o lixeiro casco membranoso, e non tan quitinoso, das ninfas dos insectos. Aí queda, sáibase.\nFeito en Cedeira, por Rafael en venres, abril 23, 2010\nPedreiros, de volta á casa.\nXa chegaron da súa invernía na lonxana e ardente Africa os pedreiros nosos de cada vrao. Igoal que as andoriñas e tantos outros, os pedreiros anuncian a chegada inminente dos tempos quentes e soleados. Arestora andan xa por todos os hábitats abertos e de vexetación baixa da nosa bisbarra.\nNon será raro velos entre as areas dos sistemas dunares, tal este macho en Ponzos...\n... ou esta femia no alto dos graíños graúdos de calquera pena do Monte do Forgoselo...\n...ou estoutra, encriptada entre os ocres da serpentiniña do Chao do Limo, onde entremiramos este día unha parella fitándonos de pedra en pedra, ademirados eles da presencia no monte de tanta xente: eramos o equipo de limpeza do Carpobrotus ao completo, facendo un feliz percorrido de coñecementos polo último territorio virxe da Capelada.\nMoi por lonxe andaban os pedreiros e poucos largavistas levábamos. Así é que houbo quen só poido ver un algo voador que ía de acó para aló. Pra remendar a memoria, subo unhas imaxes dunha parella de Oenanthe oenanthe. A femia é do Monte do Limo é foi rexistrada na primaveira pasada; o macho é de Vilarrube, e as fotos son de hai tres anos.\nVelaí van. Que aproveiten.\nE polo de hoxe nada máis, miñas e meus, agardando que os lindos pedreiros vos desen uns ledos intres de contemplación harmoniosa e puxesen alas de fuxida ás horas aborrecidas, despido esta brevísima entrada, expresándovos o meu máis rendido e sorprendido agradecemento por andaredes ainda soportando o bló nese noutro lado do espello.\nFeito en Cedeira, por Rafael en luns, abril 19, 2010\nS.O.S.... marmeas do Rodo...S.O.S.\nQuixera expoñer á vosa opinión o caso dunha singular e desigoal liorta botánica que está a se producir nas dunas fósiles da Plaia do Rodo e ameaza con acabar en pouco tempo coa valiosa e escasa colonia de marmeas -camariñas en noutrures- que neste areeiro noso estabrecen o límite norde mundial de distribución.\nO caso é que unha destemida proliferación da silva do mar, Smilax aspera, (favorecida pola non moi vella construcción do paseo e pista que fende o Sistema Dunar do Rodo de banda a banda, e alí mirando a sur e gardada do norde mareiro xa criou mestas sebes), anda asoballando e afogando a toda canta outra forma vexetal medra ao seu redor.\nToxos, loureiros, piñeiros, e outras herbas, vense impotentes para impoñerse ás numerosas, finas e longas pólas -poden acadar máis de 14 m-, deste arborico gabeador, fornecido de guenllos, armado de espiñas e defendido por follas acoiradas, brilantes e duras, inmunes as rozaduras das espiñas alleas, e dotado, para maior perigo da veciñanza, dunha grande capacidade de medra.\nSmilax aspera, a silva do mar, é planta moi coñecida (aínda que na Galizia só aparece nalgúns areeiros do norde e en ningún outro coa forza, a mestura e o desmedre con que se presenta na Plaia do Rodo), da que se obtén a partir das súas raíses a moi coñecida zarzaparrilla. Presenta unas lindas flores brancas que froitan nunha baia vermella que negrea ao madurecer e dende logo é unha interesante especie, pouco abondosa na Galizia, que desgraciadamente anda a sepultar e afogar á valiosa, e pouca, presenza da Corema album na Plaia do Rodo de Pantín.\nAs marmeas, camariñas se preferides, son xente dun crecimento lentísimo, (calcúlase que tan só 1cm por ano), incapaces per se de ofrecer algunha alternativa viable de sobrevivencia ao asoballamento da smilax. De feito a observación das medras novas das marmeas afectadas polo ataque da silva do mar ofrece polas desmedradas, frouxas, cun crecimento esaxerado para a especie, con claros síntomas, na miña inorante opinión, de estrés botánico, nun intento desesperado das marmeas por buscar uhna saída á morte certa por aplastamento que lle anda certificando o abrazo afogador dos guenllos da silva do mar.\nAs desmedradas medras da silva do mar, que xa advirtíramos na anterior entrada sobre as marmeas, son arestora, só un ano despóis, un gravísimo perigo para a súa supervivencia. Se o actual orde de cousas continúa, e o laissez faire se xunta o deixar xear a práctica totalidade das marmeas do Rodo desapareceran en cousa de poucos anos.\nVelaiquí o obxeto desta entrada: dar a coñecer esta situación e abrir un debate sobre a comemencia ou non de iniciar unha actuación, que non poderá ser outra que a poda racional e liberadora das longas pólas da silva do mar, que lle permitan e posibiliten ás camariñas unha existencia futura na Plaia do Rodo.\nQuede claro a miña absoluta predisposición favorable a que os organismos pertinentes enceten canto antes un labor de desbroce da Smilax aspera. Teño escoitado xa a opinión en privado dalgún amigo asegún a que non hai nada que facer, que debemos deixar a Natureza seguir o seu decurso, xa que toda intervención humana é, no fondo, perxudicial e pouco proveitosa.\nObviando o feito de que a palabra "toda" é excesivamente grande para ser verdade, convirá dicir que o crecimento inusual, moderno, da silva do mar foi propiciado por unha intervención humana: a fendecha anchísima da pista e paseo da que xa falamos e que lle concedeu a Smilax unhas condiciós biolóxicas humanizadas e inesperadas de abrigo e protección que deron inxirada a un crecimento destemido e perigoso. Na miña opinión o desmedre da smilax é causado por unha actividade humana que non poido prever todas as súas consecuencias.\nPor outra banda a smilax xoga con vantaxe: o seu crecimento rapìdísimo contrasta co lentísimo da marmea e ofrécelle a esta moi poucas posibilidades de sobrevivencia. Pola contra, máis que se podasen a fondo as medras da smilax o seu status poboacional non habería de resentirse, tanta é xa a súa abundancia e mestura, contraposta coa rareza dos pés de camariñas: non chegarán as dúas ducias.\nAs imaxes que acompañan esta entrada parécenme máis elocuentes e descriptivas que nengunha das miñas prosas. Fique así pranteada a cuestión. Que é urxente.\nSaibase: as marmeas do Rodo están sendo afogadas pola silva do mar. Se practicamos o deixar xear e nada facemos o número de pés viables de Corema album reducirase unicamente a aquelas dúas ou tres matogueiras un pouco alonxadas, polo de agora, das longas e espiñentas polas da Smilax aspera. Pero deixa, que xa.\nEstes achegos para máis saber da silva do mar.\nFeito en Cedeira, por Rafael en sábado, abril 03, 2010\nEtiquetas: Marmeas do Rodo SOS, Sistemas dunares


A Deputación, exemplo en mobilidade sustentable para Tráfico - Pontevedra Viva\nA Deputación, exemplo en mobilidade sustentable para Tráfico\nXoves 6 de Outubro, 2016 ás 13:38 do Xoves 6 de Outubro, 2016\nUnha xornada sobre mobilidade sustentable que organizará a Dirección General de Tráfico (DGT) en Madrid o próximo 17 de outubro reunirá a unha serie de administracións que están a impulsar boas prácticas en materia de seguridade viaria. E entre elas estará a Deputación de Pontevedra. "Estamos moi satisfeitos", explicou o deputado Uxío Benítez.\nA DGT seleccionou a deputación pontevedresa como unha "experiencia de referencia" no ámbito dunha das maiores preocupacións para este organismo: o tratamento das travesías urbanas e as medidas que se han de aplicar para reducir a accidentalidade neste tipo de vías onde deben convivir vehículos e peóns.\nUxío Benítez recoñeceu que "levamos pouco tempo" traballando nesta materia, onde apostaron por un "cambio radical" con respecto a anteriores gobernos do PP que impulsaban, dixo, infraestruturas viarias "que primaban os intereses dos vehículos sobre os das persoas".\nPero á DGT, segundo o deputado do BNG, chamoulle a atención a énfase que puxo a Deputación na elaboración do chamado Plan Móvese, que busca aumentar a seguridade viaria e a accidentalidade nas estradas provinciais. Nelas, reiterou, a "única maneira" de conseguilo é acougando o tráfico e reducindo a velocidade con elementos físicos.\nBenítez lembrou que a provincia de Pontevedra ten un sistema viario "moi particular" pola dispersión xeográfica e con máis de 300 quilómetros de travesías urbanas onde hai unha alta accidentalidade. Iso levou, segundo indicou, a que os seguros de coche na provincia estean entre os máis caros de España. Por iso aposta por aplicar medidas "incisivas".\nO Plan Móvese, que será presentado nunhas semanas, reflectirá a "filosofía" do goberno provincial de impulsar unha mobilidade sustentable que invirta as prioridades no tráfico e poña ao peón por diante do vehículo á hora do tratamento que reciban as estradas que sexan titularidade da institución provincial.\nA Deputación de Pontevedra presentará a súa experiencia nunha mesa redonda na que participarán tamén as deputacións de Barcelona e Guipúscoa, a Generalitat de Valencia, a Xunta de Castela e León, a comunidade autónoma de Murcia e o concello de San Sebastián.\nOs concellos da provincia solicitan máis de mil lombos á Deputación\nLombo vai, lombo vén polas estradas da provincia\nPor Natalia Puga | Martes 19 de Xaneiro, 2016