Cine África by Paloma Seijo - issuu\nCINE ÁFRICA: A CORUÑA 2009 Financian: Deputación de A Coruña e Casa África Colaboran: Fundación Caixa Galicia e Cinenómada\nCINE ÁFRICA 2009\nCo obxectivo de acercar a realidade africana á poboación da provincia, a Deputación da Coruña organiza a Primeira edición de Cine África: este ciclo proponse lanzar unha iniciativa con vocación de continuidade, que sirva de escaparate á realidade do veciño continente vista e analizada a traveso da linguaxe cinematográfica dos propios africanos; e dende esta premisa, cos novos galegos e galegas que, procedentes de África viven e traballan aquí na actualidade.\nA partires do exitoso Festival de Cine Africano de Tarifa (FCAT) desenvolveuse a iniciativa de Cinenómada, a cal pon a disposición de concellos, deputacións, universidades, asociacións, centros culturais, filmotecas... unha ampla selección de títulos procedentes das edicións do Festival, subtitulados en castelán que, hoxe por hoxe, son a única oferta desta dimensión e xénero que existe no noso país.\nGrazas á colaboración de Casa África e da organización de Cinenómada, a Deputación da Coruña pode achegar aos cidadáns e cidadás da provincia unha pequena mostra da realidade e cultura africana. Cine África será acollida na sede da Fundación Caixa Galicia os días 26 e 27 de novembro a partires das 20:00 horas e o 28 a partires das 19:00, xirando despois por 6 concellos máis da provincia. A entrada é gratuíta ata completar aforo.\nA imaxe da África Subsahariana está condicionada por bastantes estereotipos, comezando pola visión eurocentrista da época colonial; pasando por visións impregnadas dunha óptica de aventura, e chegando ata o estereotipo da África violenta, chea de cruentas guerras, miseria e fame, produto dos conflictos e do modo de comunicalos. Evidentemente, os conflictos e as carencias existen, o problema ven de contar tan só esta parte da realidade africana, moitas veces sen realizar análise das causas e outras moitas sen mostrar as opcións ou solucións dos cidadáns deste continente, tendo en conta as múltiples idiosincrasias que o habitan.\nCINE ÁFRICA: A CORUÑA 2009\nAínda que moitas Organizacións, comunicadores, así coma os propios africanos, intentan non dar unha imaxe de incapacidade das persoas dos países empobrecidos, moitas informacións fomentan, a meirande parte das veces sen intención, todas estas visións.\nEste Ciclo pretende apoiar unha visión real das sociedades africanas, usando o cine coma ferramenta para a difusión da autoconcepción africana. Aporta a perspectiva de cómo as persoas que viven neste continente enfrontan as súas propias realidades e problemas, o pulo por novas e renovadas iniciativas, coa dignidade dos esforzos individuais e colectivos, dentro da diversidade que supón a vida nun continente enteiro, con culturas, linguas e estadios de desenvolvemento diferentes.\nMáis info: www.cineafrica.es CINE AFRICANO: UNHA MIRADA ATRÁS A primeira película rodada por un africano é sen dúbida Ghézal, a filla de Cartago (1924), unha produción tunecina, seguida de Leila (1926) e Zainab (1926), dous films exipcios. Inspiráronse en modelos teatrais pero pronto, as foron abandonando. Os Estudios Misr abriron en 1934 e a partires desta data comeza a desenvolverse unha industria do cine, producindo varias películas por año. As reticencias de carácter político dos gobernos coloniais para permitir aos africanos facer o seu propio cine, e os problemas de índole financeiro explican a tardanza no xurdimento dunha industria cinematográfica en África. De feito, moitos países non ven nacer os seus primeiros realizadores ata os anos 70 do pasado século XX. A produción de películas entendida coma unha empresa comercial, precisa de capitais dispostos a investir na propia produción, na creación dunha rede de distribución e na construción ou adaptación de salas de proxección. Caben dous camiños para isto: ben, a iniciativa privada dispón do capital necesario e está disposta a correr os riscos da empresa, ou ben o Estado inviste e asegura o financiamento inicial da súa industria cinematográfica.\nAta o de agora, Exipto foi o único país africano onde a iniciativa privada foi quen de poñer en pé unha industria eficaz e autosuficiente. Outros países, coma Nixeria, Marrocos ou Senegal, seguiron o segundo camiño investindo tanto na produción coma na creación dunha rede de salas de exhibición. Nun terceiro grupo de países, Alxeria, Tunicia, Malí e Burkina Faso, os gobernos encargaban\nfilms educativos ou de\npropaganda, pero nunca longametraxes comerciais. Sen embargo, esa política favoreceu a creación de instalacións de produción das que servíronse os primeiros realizadores destes países. Finalmente, a partires de 1970, a existencia de estudios de televisión xogou un importante papel no nacemento e desenvolvemento da industria do cine africano. Actualmente, hai en África máis de 250 produtores cinematográficos repartidos en máis de corenta países diferentes. En Exipto, despois de pasar uns primeiros tempos por un cine a base de comedias musicais e melodramas moi teatrais, xurde a partires de 1939 un cine neorealista que dura ata o fin da Segunda Guerra Mundial. Comeza entón a facerse un cine de evasión de baixa calidade. Nos anos 50, empezan a facerse películas de guerra, cine policíaco, cine folclórico e dramas psicolóxicos que contan con guionistas procedentes da narrativa, como é o caso dalgunhas adaptacións da obra de N. Mahfuz. En 1952, a meirande parte da industria é nacionalizada, pero isto non afecta a penas ao tipo de cine que se viña facendo. A súa industria alcanza entón, cunha producción media de 50 a 60 películas ao año, o duodécimo lugar na produción mundial, dominando en Oriente Medio e Norte de África. En 25 años de produción cinematográfica, o cine exipcio, produce cada ano tantas películas coma toda a África subsahariana; pódense atopar nel, todos os xéneros do cine contemporáneo. No Magreb, o goberno alxerino optou por subvencionar a producción de films do tipo propagandístico, sobre a guerra da independencia e sobre o socialismo, sen impedir a producción doutro tipo de cine político, coma o de crítica á burocracia gobernamental. Algúns films tunecinos (a partires de 1966) situáronse nas mesmas tendencias do cine alxerino. Marrocos produciu películas, tanto das consideradas como cine comercial coma algunhas do nomeado cine intelectual. As veces, estas últimas lembran a Buñuel ao servirse do simbolismo máis que da intriga ou da acción.\nNo oeste do continente, as primeiras experiencias xurden a mediados dos anos 50, en Senegal, da man de Ousmane Sembene, cuxa influencia estará presente ata épocas moi recentes. Todos os seus films están marcados por tres características que están igualmente presentes noutros campos da creación artística: a negritude, o socialismo e o nacionalismo. No cine máis actual, autores coma Souleymane Cissé o CheickOumar Cissoko, romperon xa coa herdanza de Sembene. O seu cine, metade documental, metade ficción, non propón solucións e pon o acento na acción e na imaxe máis que no debate intelectual. Sissoko seguiu unha tendencia aparecida fai poucos anos, abandonando o francés en beneficio das linguas africanas. O film policíaco camerunés é un xénero novo totalmente diferente. En Nixeria, a televisión desenvolveuse moito antes que o cine e ten creado unha infraestrutura técnica. O cine comezou seguindo a tradición teatral yoruba e utilizando os seus canles financeiros. Ata 1972 non se realiza a primeira longametraxe, unha obra de Soyinka. As primeiras películas realizadas en Sudáfrica, remóntanse a 1975. A pioneira foi o film zulu, Ikati elimnyama. Máis importante que o cine comercial foi a producción de documentais e reportaxes sobre o apartheid. Sen embargo, pode dicirse que o cine sudafricano aínda non despegou plenamente. En xeral, pode observarse no cine africano, un interese nos seus autores, por ensinar, por educar a conciencia do público. As súas preocupacións son de orde político (clases sociais, o neocolonialismo, a dependencia), moral (a alienación e os males da modernidade en oposición coa tradición), didáctico (o papel das mulleres no campo, as consecuencias da droga...), persoal (problemas de identidade) ou de proselitismo cultural (o arte tradicional como antítese da medicina occidental). FONTE.- "Historia Xeral de África", Edicións da UNESCO\nFICHAS TÉCNICAS DOS FILMS Faro, la reine des eaux / Faro, raíña das augas Salif Traoré Malí / Burkina Faso /Francia /Canadá /Alemaña 2007 96’ – 35mm – color – VO bambara – Subtitulado castelán\nSINOPSE: Zanga foi expulsado do seu pobo cando aínda era neno por seren froito dunha relación fora do matrimonio. Cando regresa ao pobo para descubriren a verdadeira identidade do seu pai, a súa chegada coincide con abruptos cambios no río da zona, o cal é interpretado polos aldeáns coma un sinal de que Faro, espírito das augas, está molesta pola volta do bastardo. Dirección Salif Traoré • • • • • • • •\nProdución Sarama Films, DCN, Canal Horizons, PAV Communication, Bärbel Mauch Films Guión Salif Traoré, Olivier Lorelle Fotografía Jean-Pierre Gauthier Son Jean-Sébastien Roy Música Bassékou Kouyaté Montaxe Laure Budin Intérpretes Sotigui Kouyate, Fili Traore, Michel Mpambara, Habib Dembele, Helene M. Diarra Premios Namur 2007\nThe Wooden Camera / A Cámara de Madeira Ntshavheni Wa Luruli Sudáfrica/Francia/Gran Bretaña 2003 - 90’ – 35 mm – color – VO inglés - Subtitulado castelán\nSINOPSE: A película desenvólvese en Cidade do Cabo e os seus redores, así coma na veciña vila de Khayelitsha, dez anos despois do fin do apartheid. Un día, Madiba e Sipho atopan un cadáver mentres xogan preto das vías do tren. O home tiña un arma e unha cámara. Sipho escolle o arma e Mandiba, a cámara, que tapa con madeira para disimulala. A sorte está decidida: mentres Sipho crea unha banda, Mandiba dedícase a filmar o mundo que lle rodea, descubrindo a súa beleza. En Cidade do Cabo, Madiba coñece e establece unha amizade especial con Estelle, unha rapaza que pertence a unha familia tradicional branca. Dirección Ntshavheni Wa Luruli • • • • • • •\nProdución Odelion Films Guión Yves Buclet, Meter Speyer Fotografía Gordon Spooner Son Dana Farzanehpour Montaxe Kako Kelber Intérpretes Junior Singo, Dana de Agrella, Innocent Msimango, Lisa Petersen, Nicholas Jara, Jean-Pierre Cassel Premios Berlin 2004, Stockholm 2004, Vues d’Afrique 2004, Henri Alekan Paris 2004, Durban 2004, Emden 2004, Focus op het Zuiden 2004, Castellinaria 2004, Rouen 2005, Black Movie Genève 2005, FESPACO 2005, Lyon 2006\nHumanitaire! / Humanitario! Adama Roamba Francia – 2007 16’ – Beta SP – color - VO francés – Subtitulado castelán\nSINOPSE: Unha pista. Un camión. Un campo de refuxiados. Cada día, Barou, un traballador humanitario, recorre unha pista de terra para recoller aos refuxiados e levalos a un campo de acollida. Cada día, as persoas do campo esperan o seu regreso cos familiares que perderon durante o éxodo. É o tráxico día a día dun campo de refuxiados africanos. Director Adama Roamba • • • • • • • •\nProdución La Luna Productions Guión Adama Roamba Fotografía Paul Djibila Son Issa Traore Música Yeelen, Jeremie Dim Montaxe Noemi De Fouchier Intérpretes Serges Henri, Georgette Pare Premios FCAT2008\nOne goal / Un obxectivo Sergi Agustí Serra Leoa / España 2008 26’ – MiniDV – color – VO inglés & krio - Subtitulado castelán\nSINOPSE “One Goal” é u obxectivo. Pero tamén unha paixón. O documental lévanos polo camiño cara a paz que un grupo de mozos amputados de Serra Leona iniciou fai anos. A traveso da forza do seu xogo conseguiron converterse nun exemplo para a súa sociedade: de íconas da guerra a íconas do futuro e da paz en Serra Leona a traveso dunha paixón compartida: o fútbol. Dirección Sergi Agustí • • • • • •\nProdución Sergi Agustí Films Guión Sergi Agustí Fotografía Pep Bonet Son Aurora Reinlein Música Fermín Dorado Montaxe Aurora Reinlein\nVictimes de nos richesses / Víctimas das nosas riquezas Kal Touré Malí / Francia – 2006 58’ – Beta DG – color – VO bambara, francés & inglés – Subtitulado castelán\nSINOPSE: Un ano despois dos dramáticos acontecementos de setembro de 2005 nas fronteiras de Ceuta e Melilla, mozos africanos e africanas repatriados relatan as súas tentativas de cruzar a fronteira española, dando as súas versións do que aconteceu. Dirección Kal Touré • • • • • • •\nProdución Bandung Productions Guión Kal Touré Fotografía Kal Touré Son Pascal Capitolin, Hamma Maiga Música Fantani Touré, Ali Farka Touré Montaxe Eric Chevalier, Sory M’Bemba, Amélie Degouis Premios Panafricano - Cannes 2007, Miroirs et cinémas d’Afriques - Marseille 2007, FCAT2008


Luns, 24 Agosto 2015 14:48\nAs obras da gardería infantil de Porto do Son xa están rematadas\nPORTO DO SON> O Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar vén de informar do remate das obras de construción da nova escola infantil de Porto do Son, situada na Rúa Campo Atalaia, a carón da casa consistorial. Nesta actuación o Goberno Galego, a través da consellería de Traballo e Benestar, investiu uns 450 mil euros, destinados tanto á construción coma a dotación de equipamento á nova escola infantil. A gardería sonense, que contará con 41 prazas para nenos de cero a tres anos, ten previsto iniciar a súa actividade en setembro. Nos primeiros días do mes contactarase coas familias que xa reservaron praza nas instalacións para realizar entrevistas individuais e tamén se celebrará unha xornada de portas abertas antes do comezo da actividade ordinaria.\nVenres, 21 Agosto 2015 18:49\nO cerco escenifica a falla de cota para o bocarte cunha simbólica protesta\nVenres, 21 Agosto 2015 18:37\nPORTO DO SON> Nova mobilización da flota do cerco; desta volta en Portosín, Esixen a apetura da zona Novena A para poder capturar bocarte nas súas costas. Na actualidade teñen que desprazarse máis ó norte de Fisterra e son moitas as embarcacións que non están equipadas para faenar tan lonxe do seu porto base.\nMartes, 18 Agosto 2015 19:21\nPORTO DO SON> A proba, que terá lugar esta próxima fin de semana, será valedeira para o Campionato de España de Cruceiros ORC na zona norte, da que sairán os tres representantes galegos que pelexarán polo título nacional en Valencia no mes de outubro.\nVenres, 14 Agosto 2015 15:33\nVenres, 14 Agosto 2015 15:32\nPORTO DO SON> A flota do cerco volve estar en pé de guerra ante a imposibilidade de pescar bocarte nas costas galegas. Os profesionais manifestáronse este xoves no porto de Vigo para reclamar máis cota para a especie. De non conseguila, non descartan novas mobilizacións.\nVenres, 14 Agosto 2015 15:28\nMércores, 05 Agosto 2015 17:37\nLuns, 03 Agosto 2015 18:19\nNoia e Porto do Son colaboran nun proxecto conxunto para a mellora enerxética\nPORTO DO SON> A Consellería de Economía e Industria subvencionará un proxecto de eficiencia enerxética promovido conxuntamente polos concellos de Noia e Porto do Son. A actuación consistirá na substitución das luminarias de sodio por tecnoloxía LED nas parroquias de Miñortos e Boa.\nXoves, 30 Xullo 2015 17:31\nO Náutico de Portosín organizará o Campionato de España de Cruceiros\nPORTO DO SON> A competición terá lugar a fin de semana do 22 e 23 de agosto e dela sairán os tres representantes galegos que tomarán parte na gran final que se celebrará en Valencia no mes de outubro.\nLuns, 20 Xullo 2015 18:11\nA Xunta aumenta o número de prazas nos seus campamentos de verán\nPORTO DO SON> A conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, destaca que o Goberno Galego destinará a este fin durante a campaña de verán uns 2’4 millóns de euros.\nVenres, 17 Xullo 2015 11:49\nO sonense Iago López competirá por unha praza nos Xogos Olímpicos de Río\nPORTO DO SON> A Xunta de Galicia apoia o proxecto do regatista sonense Iago López e o seu compañeiro Diego Botín para acudir ás Olimpiadas de Rio do próximo ano. A subvención da Secretaría xeral do Deporte sitúa á parella de deportistas máis preto de acadar a única praza que representará a España na súa categoría.


XXII Xeiras Micolóxicas de Adenco\nSon tempos duros de moito traballo para aqueles que pertencemos a algunha asociación micolóxica ou, como no caso do Grupo Ecoloxista ADENCO (Asociación para a Defensa da Natureza do Condado), nos adicamos a organizar en outono eventos de este tipo. Comento esto porque das "triples" xornadas que se marcan os amigos, xa nos perdemos as de Ponteareas, pero estes días non damos para máis. Desculpas compañeiros.\nDito o cal, todavía estades a tempo de mergullaros no mundo dos fungos e disfrutar das xornadas micolóxicas que se celebrarán en Ponteareas o 4, 5 e 6 de novembro e das de Arbo o 11, 12 e 13 deste mesmo mes.\nA continuación vos deixamos os programas das dúas xornadas que se celebrarán este mes; tan so tedes que premer na imaxe correspondente.\nPublicado por O Funguiño en 11:00\nVI Actividades Micolóxicas de Pontevedra\nXa nas librerías "500 setas del litoral atlántico ...\nIII Outono Micolóxico NEGREIRA 2011\nAs apariencias enganan: Tylopilus felleus\nO xogo dos parecidos razoables\nA punto de caramelo as XXVI Xornadas Micolóxicas d...\nVideo: O ciclo reproductivo dos agaricales


GTA Online abre as portas de The Diamond, o seu novo e luxoso casino – Revista Morcego\nGrand Theft Auto Online non deixa de medrar. O título incluído coa compra de GTA V continúa a ser un dos xogos máis vendidos do mundo semana tras semana, mes tras mes. Un fenómeno económico que Rockstar quere manter con vida e que agora agora recibe a actualización Diamond Casino and Resort.\nSe xa había centos de actividades que poder realizar en Los Santos, agora un colosal casino aparece sobre Vinewood. No interior de The Diamond a festa mestúrase cos cartos e as emocións máis primarias. Tao Cheng é o responsable deste monumento ao lecer.\nO universo deste mundo virtual amplíase grazas a seis novas misións, novos encargos que os usuarios deberán axudar a Tao a facer e así impedir que os seus prestamistas texanos acaben co casino aos poucos días de abrir as súas portas. Completar os novos desafíos como anfitrión outorga acceso a un ansiado vehículo de gama alta.\nAspecto do Diamond, ubicado en Vinewood.\nAs misións non son a única novidade que chega a GTA Online. De termos os cartos suficiente tamén poderemos acceder a un impresionante ático no que ser a envexa da cuadrilla.\nAsemade entremos no casino poderemos gozar dalgúns dos xogos máis populares e habituais deste tipo de espazos, como a ruleta da fortuna –na que teremos unha tirada diaria gratuíta–, blackjack, póker, comecartos ou apostas. A sorte pode facernos ricos ou afundirnos nas débedas.\nPor último, comentar a chegada de seis novos vehículos: os supercoches Truffade Thrax e Annis S80 RR, os deportivos Obey 8F Drafter e Weeny Issi Sport ou os 4×4 Vapid Caracara 4×4 e Enus Paragon R.\nQueda claro que Diamond Casino and Resort é unha das actualizacións máis importantes e xenerosas que recibiu a obra de Rockstar nos últimos meses. Por suposto, estará dispoñíbel en todas as plataformas.\nCasinoDiamondGTAGTA OnlineGTA VTao Cheng


O Barbadás e o Ourense unidos por unha boa causa | Periódico Barrios\nTralo parón polo Nadal, a UD Ourense retoma os partidos co partido benénfico no día de Reis. O Barbadás e o Ourense enfrontaránse por segunda vez na historia tralo partido amigable da pasada pretempada. A boa sintonía entre os dous clubs é palpable en eventos coma este.\nO Barbadás xa disputou o seu primeiro partido do ano o domingo 4 de xaneiro. Os de Peluso empataron a cero goles nos Carrís fronte ao Vilalbés e xa ocupa zona de descenso. A falta de gol está lastrando a un equipo que ten moito máis potencial do que a táboa clasificatoria marca.\nO Ourense aínda non disputou un partido oficial nestes primeiros días de 2015. Os de Antonio Dacosta retomarán a competición ligueira o vindeiro 10 de xaneiro no campo do Loureiro. Os capitalinos tentarán seguir este ano a súa marcha triunfal que os leva a estar invictos na Terceira Rexional.


Inicio/Última hora/Galicia terá un centro integral para a loita contra o lume que se creará en Toén\nDestinarase tanto á formación continua de bombeiros forestais como á instrución de novos profesionais e contará cunha aula medioambiental para concienciar á sociedade sobre o seu traballo, segundo adianta o conselleiro do Medio Rural\nUn total de 15 millóns de euros serán investidos na mellora das instalacións, o equipamento e o parque móbil a disposición do Servizo de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais de Galicia, así como nun Centro integral para a loita contra o lume que se implantará no concello ourensán de Toén. Así o anunciaba o conselleiro do Medio Rural, José González, na visita realizaba hoxe á base de helicópteros antiincendios de Toén, onde supervisou, acompañado polo delegado territorial da Xunta en Ourense, Gabriel Alén; o novo punto de auga para a carga de medios aéreos.\nO conselleiro sinalaba tamén que este Centro integral para a loita contra o lume se instalará onde agora se atopa o antigo hospital de Toén, por ser a provincia de Ourense a máis afectada polos incendios. Considera que pode ser un “motor económico da Galicia interior e un proxecto pioneiro en Europa, que terá por obxectivo centralizar nun mesmo punto a formación do persoal dedicado á loita contra os lumes forestais”. A intención da Xunta é que se trate dun centro permanente para a cooperación, a investigación e a formación continua do que poderán beneficiarse bombeiros forestais procedentes de toda Europa e no que se contará cos maiores especialistas no comportamento e análise dos incendios.\nA maiores, contémplase a construción e adecuación dunha rede mellorada e eficiente de puntos de encontro, tanto nas instalacións do persoal antiicendios, almacéns do material de prevención e extinción como no que ten que ver coa construción de garaxes para os vehículos. Así mesmo, actualizarase o equipamento e o parque móbil de vehículos e motobombas para a defensa contra os lumes forestais.\nPor último, o conselleiro apuntaba que se vén de iniciar un proceso participativo -da man da Universidade de Vigo- para elaborar a futura Lei de prevención e defensa contra os incendios forestais, contando con ter un texto redactado no primeiro semestre de 2021.\naula bombeiros centro conselleiro defensa delegado forestais gabriel alén incendios instalacións lumes medio rural medioambiental toén visita xunta


Convocado o XXI Premio de Poesía polas Letras Galegas para escolares e adultos - Concello de Marín\nEstá en:Inicio»Concellerias»Cultura, festas e dinamización»Convocado o XXI Premio de Poesía polas Letras Galegas para escolares e adultos\nConvocado o XXI Premio de Poesía polas Letras Galegas para escolares e adultos\nO prazo de presentación de traballos rematará o 25 de abril. Na modalidade de adultos, o gañador ou gañadora poderá optar a un premio de 1.000 euros.\nA Concellería de Cultura, co gallo de dar pulo á creatividade e de fomentar o uso da lingua galega, convoca o XXI Premio de Poesía polas Letras Galegas, con modalidade para o alumnado que cursa os seus estudos de Primaria e 1o e 2o de Secundaria nos centros de ensino de Marín, e para adultos.\nNo caso da modalidade escolar, os traballos debe ser inéditos, de temática libre e realizados en lingua galega, cunha extensión máxima de 20 versos, en Din A4, escritos por unha soa cara. O prazo de admisión de traballos xa está aberto e pechará o día 25 de abril ás 14.00 horas.\nCada centro poderá presentar como máximo tres traballos por categoría, sendo estas as seguintes:\n1a Categoría: Educación Primaria: 1o e 2o E. Curso\n2a Categoría: Educación Primaria: 3o e 4o E. Curso\n3a Categoría: Educación Primaria: 5o e 6o E. Curso\n4a Categoría: Educación Secundaria: 1o e 2o Curso\nO xurado concederá tres premios por categoría consistentes en material escolar e unha placa para o primeiro de cada categoría. Todos os traballos levarán un título e categoría á que pertencen, sen especificar o nome do/a autor/a.\nA Dirección de cada centro subirá os traballos que opten ao premio á páxina web do Concello de Marín, onde se habilitará un formulario, que haberá que cumplimentasr de tal xeito que xurado sempre recibirá os traballos, preservando o Concello o anonimato dos autores.\nPor outra banda, no que se refire á modalide de adultos, os traballos terán unha extensión mínima de 100 versos, non sendo requisito imprescindible que formen parte dun só poema, de temática libre.\nO tipo de letra será “Times New Roman” a 12 puntos de tamaño e só se poderá presentar un único traballo, tamén con prazo de presentación atá o 25 de abril ás 14.00 horas. Cada participante subirá o traballo que opte ao premio á páxina web do Concello de Marín.\nConcederase un único premio de 1.000 euros.\nParticipar na categoría Escolar:\nParticipar na categoría Adultos:


blog – Página 3 – Pontiñas\nPosted on 28 noviembre, 2019 28 noviembre, 2019 by pontinasadmin\nPontiaxuda, iniciativa solidaria\nAs nosas instalacións foron escenario onte pola tarde da presentación dunha nova edición de » Pontiaxuda», unha iniciativa solidaria con xa seis anos de percorrido.\nÁ presentación desprazáronse r epresentantes de todos os colectivos colaboradores;\nKaren (en representación do Concello de Lalín), Andrés Bahillo ( director xerente do Pontiñas Centro Comercial e de Lecer Gadis), Rocío Diez (presidenta da Asociación O Mencer) Ernesto García (secretario de Asociación O Mencer) Mario (Hipermercado Gadis ) e Angy Ojea (monitora de zumba e coorganizadora do zumbathon benéfico que terá lugar o vindeiro domingo día 15 de decembro).\nA Pontiaxuda é unha iniciativa que medra de xeito exponencial “cada vez notamos máis a solidariedade dos nosos veciños, e iso vese reflectido na cantidade de alimentos que recollemos cada ano. Por suposto, sabemos que este non será menos e esperamo bater records de doazóns” palabras de Andrés Bahillo, Director Xerente do Centro Comercial.\nDurante toda a campaña do Nadal quen o desexe pode facer a súa achega tan só depositándoa no baúl situado nas inmediacións do Hipermercado Gadis, dentro do Pontiñas Centro Comercial e de Lecer Gadis.\nPosted in Sin categoríaLeave a Comment on Pontiaxuda, iniciativa solidaria\nPosted on 7 octubre, 2019 by pontinasadmin\nEn Xoiería López Romero podemos atopar as mellores marcas en exclusiva e as pezas máis en tendencia.\nHoxe estamos con Teresa, actual xerente da Xoiería López Romero, ubicada no Pontiñas Centro Comercial y de Ocio Gadis.\nUnha muller que decidiu poñerse á fronte desta empresa familar fundada no 1991, e logra manterse no tempo grazas á calidade e á exclusividade do producto e o servizo que nos ofrecen.\nBo día Teresa, case se podería dicir que esta empresa medrou contigo…?\nSi! Foi fundada por meus pais hai 28 anos, e dende fai 3 eu son a encargada da xerencia da mesma. É unha grande honra poder dar continuidade a este proxecto familiar que foi creado con tanto esforzo e ilusión.\nHoxe en día temos 2 tendas físicas e un portal de venda online, e somos 5 mulleres traballando. O noso obxectivo é seguir medrando pouco a pouco.\nQue podemos atopar na vosa Xoiería?\nPodedes atopar xoias, reloxos e artigos de agasallo como cerámica galega, cristal, prata, artigos infantís, para vodas, aniversarios e datas especiais.\nTraballamos con marcas exclusivas na comarca como Pandora, Tous, Unode50, Tommy Hilfiger , Seiko, Sandoz, Guess, Cluse, PdePaola, Salvatore, Viceroy… Estas marcas, además de darnos unha garantía de calidade máxima, permítennos acutalizar casi diariamente a nosa oferta de producto. Deste xeito, o noso catálogo está sempre adaptado ás últimas tendencias do mercado.\nPara vós o máis importante son os clientes …\nTotalmente. Ademáis da exclusividade e a calidade que ofrecen as marcas cas que traballamos, ofrecemos a posibilidade de personalizar cada peza, ou incluso de elaborar unha nova dende cero.\nO máis importante para nós, por enriba de todo, é a satisfacción dos nosos clientes. E por iso poñemos especial empeño no asesoramento personalizado, así como en ofrecer todas as comodidades posibles, como aparcamento de balde ou unha amplitude horaria que se adapta ós actuais ritmos de vida (de 10:00 a 22:00).\nHai novos proxectos á vista?\nDispoñemos dunha páxina de venda online (www.joyerialopezromero.es) na que iremos ampliando a oferta de productos, para poder chegar a máis xente.\nAdemáis, temos previsto lanzar en primavera unha gran colección adicada a noivas e a todo o que teña que ver coas vodas (xoias para noiva, agasallos de pedida, alianzas, …)\nPorque o vosos clientes son tan fieis?\nOs nosos clientes saben que a súa satisfacción é o noso maior tesouro. Traballamos para que cada persoa que nos visita atope esa peza especial que anda a buscar, sexa cal sexa o seu gusto, estilo ou presuposto.\nCando adquires un producto na nosa tenda, sabes que ten unha garantía de calidade e que está en tendencia. Eso xera unha confianza que fai que os clientes adoiten visitarnos a miúdo.\nPosted in Sin categoríaLeave a Comment on Entrevista a Teresa, de Xoiería López Romero


Protocolos colaboración | Consello de Contas\nHome » Protocolos colaboración\nProtocolos asinados en materia de prevención da corrupción:\nProtocolo de colaboración entre a Xunta de Galicia, a través da Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, e o Consello de Contas de Galicia para a implantación e seguimento de plans de prevención de riscos da corrupción no sector público autonómico de Galicia.\nAcordo de colaboración entre o Consello de Contas de Galicia e a Consellería de Educación, Universidade e Formación Profesional para a formación e sensibilización en materia de integridade e comportamento ético.\nProtocolo de colaboración entre a Fiscalía da Comunidade Autónoma e o Consello de Contas de Galicia para a prevención da corrupción no ámbito do Sector Público da Comunidade Autónoma de Galicia.\nProtocolo de colaboración entre a Deputación Provincial da Coruña e o Consello de Contas de Galicia para a promoción de actuacións en materia de prevención de riscos da corrupción na administración local de Galicia.\nProtocolo de colaboración entre a Deputación Provincial de Lugo e o Consello de Contas de Galicia para a promoción de actuacións en materia de prevención de riscos da corrupción na administración local de Galicia.\nProtocolo de colaboración entre a Deputación Provincial de Ourense e o Consello de Contas de Galicia para a promoción de actuacións en materia de prevención de riscos da corrupción na administración local de Galicia.\nProtocolo de colaboración entre a Deputación Provincial de Pontevedra e o Consello de Contas de Galicia para a promoción de actuacións en materia de prevención de riscos da corrupción na administración local de Galicia.\nProtocolo de colaboración entre a Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) e o Consello de Contas de Galicia para a promoción de actuacións en materia de prevención de riscos da corrupción na administración local de Galicia.\nCopyright © 2014 Consello de Contas de Galicia. All rights reserved.


Tráfico acelera na reforma para rebaixar a 30 km/h a velocidade límite nas cidades\nEfe 10 diciembre 2018 12:54 h.\nZona 30 en Pontevedra. GONZALO GARCÍA\nEn urbes galegas como Pontevedra xa se implementou a media hai anos\nO ministro do Interior, Fernando Grande-Marlaska, dixo este luns que a Dirección Xeral de Tráfico (DXT) está a traballar xa na reforma do Regulamento Xeral e Circulación para establecer as condicións nas que debe aplicarse o límite de velocidade de 30 km/h en todas as cidades. En Lugo xa hai varios exemplos, en rúas como a Rolda da Muralla, Rodríguez Mourelo ou Ramón Ferreiro.\nAdemais, o ministro anunciou que no primeiro semestre do próximo ano estarán listos os plans de medidas para reducir a sinistralidade viaria en ciclistas e motoristas, dúas dos colectivos máis vulnerables xunto cos peóns.\nGrande-Marlaska pronunciou o discurso inaugural da conferencia internacional Da visión cero ao obxectivo cero? Liderado na mellora da seguridade viaria que, organizada pola Fundación Mapfre reúne este luns no Congreso a expertos en seguridade viaria de España e de diferentes países, así como da Comisión Europea.\nO titular de Interior recordou que o Goberno traballa na posta en marcha de diversas medidas porque a evolución recente do número de vítimas nas estradas, tanto en España como noutros países, "non foi a que nos gustou".\n"Temos que actuar", salientou Marlaska, que no entanto quixo pór de relevo a "revolución" que se fixo en España en materia de seguridade viaria, aínda que se produciu un estancamento nos últimos catro anos.\nLímite a 90 km/hora nas estradas?\nEntre as medidas que porá en marcha a DXT, o ministro quixo comezar polas relacionadas coa velocidade e recordou que 14 países europeos teñen un límite xenérico de 90 quilómetros por hora, oito de 80 km/h e un, Suecia, de 70 km/h.\nPrecisamente, España é un dos poucos que ten un límite de 100 km/h, unha situación que se "corrixirá" durante os próximos meses coa modificación do Regulamento Xeral de Circulación, unha medida que, segundo dixo, terá un "impacto importante" na seguridade.\nRespecto da velocidade nas cidades, a DXT, dixo o ministro, está a redactar a modificación do Regulamento Xeral de Circulación para establecer as condicións nas que o límite de 30 km/h deberá aplicarse en todos os municipios españois.\nPero Marlaska deixou claro que non se trata dunha iniciativa unilateral do Ministerio nin de impor "un determinado modelo de mobilidade", senón que foron as propias cidades, como Madrid, Bilbao, Zaragoza, Málaga ou Valencia, ademais de diferentes asociacións e colectivos, dirixíronse a Interior para pedilo.\n"Isto demostra -salientou- que existe un amplo consenso sobre a necesidade de protexer aos usuarios máis vulnerables das nosas rúas", fundamentalmente os peóns.\nTráfico acelera na reforma para rebaixar a 30 km/h a velocidade...\nTorra inicia un ayuno de 48 horas y dormirá en el monasterio de Montserrat\nEl Gobierno estudia cómo actiar ante la "dejación de funciones de Torra"


APLICACIÓNS DA IMPRESIÓN 3D NA MEDICINA | vgomez\nAPLICACIÓNS DA IMPRESIÓN 3D NA MEDICINA\nRafael Guerreiro camiñando cunhas lentes de realidade virtual e paseando pola recreación dixital dun corazón real é un pouco Dennis Quaid no Chip prodixioso, película de Joe Dante na que un científico é miniaturizado e introducido por accidente no corpo dun hipocondríaco empregado de supermercado. Guerreiro comparte co personaxe da película a súa fe polas novas tecnoloxías e a convicción de que grazas a elas pódense salvar moitas vidas. De feito, no hospital infantil Alder Hey de Liverpool, onde el dirixe a unidade de Cirurxía Cardíaca Pediátrica, a realidade virtual e a realidade aumentada son habituais dentro do proceso preoperatorio desde fai algo máis dun ano.\nO Alder Hey é unha institución prestixiosa no Reino Unido. Con máis dun século de historia, atende a máis de 270.000 pacientes anualmente e está considerado un dos centros hospitalarios máis innovadores en investigación e medicina infantil. Concretamente o seu programa de impresión en 3D está a resultar dunha tremenda utilidade para practicar cirurxías antes de tratar ao paciente no quirófano. É unha experiencia pioneira na que os responsables de realizar as impresións (a empresa 3D Life Prints) sitúase no mesmo hospital, dando soporte aos médicos e traballando en equipo. “Sentámonos co técnico no hospital -explica Rafael Guerreiro- e xuntos decidimos que partes do corazón queremos imprimir, que material imos utilizar, en que cor queremos imprimilo e que cortes imos facer no corazón para mirar no seu interior. Esa información, que é información dixital, transfírese a un software e o software segue os parámetros que lle dicimos. Entón só tes que darlle a imprimir e a máquina encárgase”.\nGrazas ás súas innovacións tecnolóxicas o Alder Hey conta cun 99% de éxito nas súas operacións. Ter un modelo exacto do corazón sobre o que se vai a realizar unha operación antes de entrar ao quirófano permite elaborar previamente unha estratexia definida, practicar o que se vai a facer sobre o órgano impreso e reducir o tempo da intervención (e, por tanto, os riscos); igualmente a estancia no hospital tras a operación é máis curta. Guerreiro é moi consciente de que está a traballar co material máis precioso que existe, a vida dos nenos, por iso iso -deixando ao carón o asombro que produce a tecnoloxía- reflexiona sobre o grao de confianza que xera nos pais entender que é o que teñen os seus fillos: “están moi contentos con esta técnica porque agora poden visualizalo moito mellor. Ás veces poñen o corazón á beira dos seus fillos e bótanlle fotos para velo de verdade”.


"Negueime a facer o coche do Rallye, que me parece un horror" - Faro de Vigo\nManuel Buciños - Escultor\n"Negueime a facer o coche do Rallye, que me parece un horror"\n"Esa escultura é unha vergoña para a cidade; é unha falla que había que colocar en Valencia"\nx.m. del caño - ourense 18.10.2009 | 03:19\nManuel Buciños cunha das súas obras. // Jesús Regal\nPouco a pouco, as prazas, xardíns rotondas e rúas das principais cidades galegas vanse enchendo de esculturas. A pesares do elevado volume económico que representan estas prácticas, case nunca se sacan a concurso público. Os alcaldes e grupos de goberno municipais, exercen de expertos de arte, mecenas ou xuíces, para decidir as pezas e os autores elixidos. Manuel Buciños, un dos artistas maiores do país, mostra a súa discrepancia, ó estar a favor de que as adxudicacións se fagan "mediante concursos públicos".\n- Vostede fai poucas exposicións, coma que ofrece agora no Centro Cultural da Deputación.\n- Porque non consigo xuntar obra. Teño moitos encargos, e hai cousas que rexeito.\n- Diga unha das que se negou a facer.\n- Negueime a facer o coche dedicado ó rallye, que me parece un horror. A persoa que mo encargou, tiña a idea clara e quería que fose iso: un coche realista, con dous tíos sentados no faro. A min hoxe non me poden obrigar a facer iso, porque me vou defendendo.\n- Moita xente que visita Ourense, fotográfase diante desa escultura.\n- Esa escultura é unha vergoña para a cidade; é unha falla, que había que colocar en Valencia. Eu lévome ben con Ramón Conde, pero iso non é nada. Esa peza é a vergoña dun escultor. Eu tiña unha conta no Banco Pastor, e cambieina por non pasar por alí.\n- ¿Gústanlle máis as gordas de Ramón Conde?\n- As gordas son outra cousa, por deus, están moito mellor.\n- Tampouco está de acordo coa colocación da escultura dos Ramóns: Ramón Cabanillas e Ramón del Valle Inclán.\n- Non é que esa escultura estea mal; está fóra de sitio. E tamén está fora de sitio a do coche, pero esa era mellor que a levaran a un recanto onde non se vira moito.\n- Ourense fixo grandes achegas, no campo da escultura.\n- Faílde tiña un oficio marabilloso, que entronca coa tradición da escultura galega. No ámbito galego, o Mestre Mateo é o máximo do Románico. E Asorey foi un gran escultor. Ten pezas marabillosas. O busto de Curros Enríquez de Celanova ten unha forza tremenda. En cambio no monumento que hai diante da Subdelegación do Goberno, fixo un anxo como puido.\n- ¿Móstrase partidario de retirar ese monumento?\n- Eu creo que aí non pinta nada. Pero para quitar esa escultura, había que retirar antes outras.\n- ¿Cales son as esculturas do feísmo en Ourense?\n- Hai moitas. As cousas que están fora de lugar, aínda que sexan boas, contribúen ó feísmo. Eu sacaría o coche que está onda a Subdelegación do Goberno, a que tiñan onda a Ponte Vella, diante dos Salesianos, e as esculturas que colocaron nas rotondas da Ponte do Milenio.\n- ¿Os políticos fallan nalgunhas ocasións, cando se poñen a xestionar a arte?\n- As esculturas deben adxudicarse por concurso público.\n- ¿Ese é un problema que se dá en toda Galicia ou só en Ourense?\n- En toda Galicia. Eu hai moito tempo que non vou ós concursos, porque non os convocan.\n-¿Vostede tardou moito tempo en lograr un recoñecemento sólido en Ourense, dende que chegou de Madrid?\n- Eu sentinme sempre moi querido en Ourense, pero de quen vivín realmente foi de Vigo. Todos os artistas deste país temos que darlle as grazas a Caixavigo. Cando ninguén mercaba nada en Galicia, Caixavigo, que tiña dúas salas, invitábate a que expuxeras, facíache o catálogo e mercábache unha peza. Pero ademais houbo unha época, nos anos 74, 75 e 76, durante a que todo o mundo que ía a Vigo esgotaba a obra. Vigo foi a cidade onde máis exposicións fixen e onde máis vendín.\n-¿Cantas pezas súas ten Caixanova?\n- Trinta esculturas.\n- ¿Cantas obras vendeu en Vigo?\n- De 200 a 300.\n- ¿Como lle vai na Coruña e en Santiago?\n- Cando expuxen alí, foime moi ben. Hai moito tempo que non vou. Eu expoño moi pouco.\n- ¿Véndeo case todo na casa?\n- Non dou xuntado obra. Teño moitos encargos.\n- Nun momento determinado, houbo escultores que se moveron ben e foron colocando pezas pola meirande parte das cidades galegas, por afinidades persoais ou políticas. En cambio vostede non puxo todas as que merece.\n- Eu nunca fun ofrecer obra ós despachos dos políticos. Todas as que teño por aí, foi porque me chamaron.\n- En Ourense ten bastante obra.\n- Teño a de Castelao, na praza da Imprenta, a de Alexandre Bóveda, na rúa da Barreira; Otero Pedrayo e Rei de Viana.\n- ¿E nas demais cidades galegas?\n- En Vigo teño esculturas que reproducen, a tamaño superior ó natural, as figuras de Otero Pedrayo, Valle Inclán, Saramago e Álvaro Cunqueiro. No xardín do hospital da Gran Vía hai unha maternidade da miña autoría. En Pontevedra coloquei a figura de Castelao; en Marín, un monumento ó mar, que reproduce a imaxe dunha peixeira e un pescador; nas Pontes, unha escultura do fundador da Estrella de Galicia; en Cabreiroá (Verín), Ramón y Cajal; en Rianxo, A Peixeira; en Mondariz, un monumento á auga, formado por oito rapaces collendo unhas pombas, das que saen uns chorros de auga que forman unha cúpula; na Castellana de Madrid teño o monumento ó libro: un rapaz e unha rapaza lendo un exemplar, fronte á Biblioteca Nacional. Roubaron o monumento ó emigrante que tiña na Lama. Levaron a figura da muller, que pesa 250 quilos. Tiveron que utilizar unha serra para cortala e unha grúa para levantala.\n- Iso acaba aparecendo.\n- A min chamoume a Garda Civil, para comunicarme que a levaran, e non souben máis nada.\n- A súa casa do Pino ten terreo de abondo.\n- Uns 5.000 metros, nos que se poden ver un monumento ó viño, con tres rapaces en círculo, ó lado dunhas parras con uvas, en bronce; unha maternidade grande, cun neno arriba, como homenaxe á vida; outra maternidade, coa nai de pedra e o neno de bronce; unha fonte, consistente nun neno cunha concha que bota auga; un nu e catro farois, de pedra e bronce, para iluminar.\n- Todo combinado con árbores.\n- Aquí hai unhas catrocentas camelias, nespereiras, cerdeiras, carballos e magnolios.\n- ¿Este é o seu paraíso?\n- ¿Quen lle deseñou a casa?\n- Fonseca Moretón. Ten o estudio abaixo, moi cómodo, e arriba a vivenda. Estou moi contento nesta casa, na que hai moita luz, ó contar con fiestras xigantescas.\n- ¿Pensa montar aquí o forno?\n- Sigo tendo o forno na Barrela, porque é unha cousa bastante sucia, moi complicada. Cando teño que fundir, vou para alí unha semana e traio as pezas en anacos. Fago as obras por partes, porque máis dun metro non se pode fundir. Despois hai que soldar.\n- Ourense foi a capital cultural de Galicia coa Xeración Nós.\n- Foi un movemento dunha importancia, que seguramente non se dará nunca máis na historia, impulsado por Otero Pedrayo, Vicente Risco, Florentino López Cuevillas?\n-Vostede, como artista, séntese debedor de todo iso.\n-A Xeración Nós deixou un rescaldo aí que permanece; quedará para sempre.\n- ¿Ourense é a capital das artes e das letras de Galicia?\n- Eu penso que si, sen dúbida algunha. José Ángel Valente é un fenómeno. Ten unha grande transcendencia internacional como poeta.\n-¿Qué lembranzas ten vostede de Eduardo Blanco Amor?\n- Cando volveu de América, a pesar de que era un personaxe moi coñecido, viña con pouco diñeiro e tivemos que botarlle unha man todos os amigos. Comía moito na miña casa. Cando tiña que ir a algún sitio de viaxe, eu brindábame a levalo. E aportamos obras moitos artistas para que sacara fondos, cunha exposición que se fixo en Caixavigo. Case esgotou as pezas.\n- ¿Tivo momentos difíciles?\n-Pasouno mal. Que un home da súa talla, tivera que estar esperando que o invitaras a comer, ós 65 anos, é unha cousa tremenda.\n-¿Como era Blanco Amor?\n-Era un home moi tenro, moi boa persoa, respectuoso e tiña un chisquiño de mala uva.\n- Tiña o seu orgullo.\n- Eu chamáballe "Camelo", porque tiña esa cousa de ir mirando para diante coma os camelos.\n- Tratou a Celso Emilio.\n-Era encantador. Viña comer á casa, coa súa muller, Moraima.


Abril 2016 | CEIP Manuel Sueiro\nLun, 25/04/2016 - 07:26 — admin\nDispostas, xoguetonas, divertidas, cheas de paciencia e de sabedoría?\nAs avoas son unha continuación das mamás e dos papás, son un gran apoio en todo e para todo e adórannos sempre!!!\nAvoa é un nome redondo, grande e fermoso, como a persoa que o leva. Avoa son xogos e risas e comidas ricas. Avoa é sentir calorciño e amor. E tardes contando historias interminables, lendo contos, cantando panxoliñas ou facendo biscoitos. Avoa é durmir xuntiños e facer manualidades e pintar debuxos expresionistas a papá e mamá.\nPorque elas son capaces de sacar a forza dun león cando quererían botar unha cabezadiña, de darvos a comida cando aos demais acabóuselles a paciencia, de atopar o xoguete que máis vos gusta aínda que haxa que percorrer unha cidade enteira. Por amor a ese ser pequeniño, que a converte a ela tamén nun pouco nena, son capaces de todo.\nA familia pode ser marabillosa na miña AVOA É TOTAL.\nNa seguinte galería de imaxes observaredes como o alumnado de 4º e 5º de Ed. Infantil percibe ás súas avoas\nLun, 18/04/2016 - 19:06 — admin


Ideas de sala de estar - TV diante da cociña | Sentidos artísticos: ideas para casa e xardín\n06.08.2019 Publicado por: Sentidos de arte\nCon estas ideas de salón que amosan a colocación dunha televisión diante da cociña, volveremos a centrarnos nun enfoque interesante para a distribución das áreas do fogar á hora de crear un deseño de interiores. Como observamos anteriormente, o punto focal da pantalla pode ter diferentes posicións dependendo das prioridades do fogar, a fonte de luz natural, cuxo reflexo no monitor pode ser un obstáculo, o tamaño da habitación ou varios outros factores. Cando só é visible desde a zona de estar, a cociña segue sendo un lugar illado para eventos culinarios onde a onda mediática unidireccional non está afectada. Na maioría dos casos, isto tamén se aplica á mesa de comedor ou a outra zona de comedor, onde a ausencia de TV fai que as conversas entre as persoas sexan unha fonte importante de información e entretemento. Por outra banda, un arranxo na maioría dos deseños tamén é conveniente para as nais que poden facer o seu traballo de cociña sen perder de vista os nenos vendo unha película ou xogar no dispositivo.\ndeseño da sala de estar, ideas para o tracto diario, ideas para o interior, ideas para o teu muro de TV, ideas para a televisión, deseño de interiores, colocación dunha televisión, tv, ideas para casa, deseño de interiores, mobles, ideas interiores, ideas de deseño, casa moderna, ideas de decoración, ideas artísticas\nVarios deseños de salón modernamente incriblemente fermosos e modernos. A Encarnación da Elegancia ...\nDecoupage - do francés á tradución significa "corte" ou noutras palabras expo ...\nA idea de deseñar un dormitorio en vermello, decorado cun panel ben iluminado, o efecto é ...\nVilla renovada en Mallorca\nSoñamos co verán e descansamos! Aquí hai unha vila fascinante en Santa Maria, Mallorca, só ...\nO viveiro sempre é pequeno, a pesar de todos os intentos de organizar o interior ...\nSe tes unha sala de estar con zona de cociña entre prazas 30 e 40, non dubidas en ...


Guitar Hero podería incorporar micrófono e máis instrumentos seguindo os pasos de Rock Band - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nGuitar Hero podería incorporar micrófono e máis instrumentos seguindo os pasos de Rock Band\nKelly TipperQueen Law-Yone tocando a guitarra virtual xunto a Gene Simmons\nPese a que Rock Band aínda non chegou a Europa, o éxito que está a acadar nos EE.UU. podería levar os responsables de NeverSoft a incorporar novas funcións ao futuro Guitar Hero IV. Espérase así que o xogo inclúa voz e máis instrumentos (o título de Harminix funciona con guitarra, batería e micrófono).\nMoitos consideran que Guitar Hero aínda é superior a Rock Band no tocante ao uso da guitarra eléctrica, polo que de actualizar o xogo con novos instrumentos podería supor unha competencia digna para Rock Band.\nAs novas prestacións aínda non se sabe cando chegarían (aínda que non parece que se vaian a desenvolver a tempo para Guitar Hero: Aerosmith, que sairá nun par de meses) pero queda claro que este tipo de xogos continuarán a evolucionar en vista do seu éxito.\nO propio xerente de Activision, Robby Kotick, admite que están impresionados con esta saga polo seu xeito de chegar a un público moi diverso, do que o 40% son mulleres, e incluso chega a cativos que «sen saber quen son Aerosmith» tocan a súa música no xogo.


O Partido Popular propón unha mesa para resolver o 'botellón descontrolado' na festa das peñas - Pontevedra Viva\nRafa Domínguez, portavoz municipal do PP, con Pepa Pardo e César Abal\nMartes 14 de Agosto, 2018 ás 12:20 do Martes 14 de Agosto, 2018\nO Partido Popular lamentou este martes a imaxe que se transmite de Pontevedra durante as festas de celebración de penas. É un "resultado desastroso", indicaba o presidente local e portavoz municipal do PP, Rafa Domínguez. Considera que 20 intoxicacións etílicas, 12 delas de menores é un dato preocupante.\nIndica que a mala imaxe que ofrece a cidade durante esas celebracións afecta os veciños que o sofren; aos hostaleiros, que se atopan con perdas de ata o 90% durante esas xornadas; aos turistas que quedan "espantados" e aos menores, que supoñen un 60% das persoas que precisan atención por consumo de alcol.\nAnte esta situación, os populares fan un chamamento ao goberno local para buscar unha solución a este problema do "botellón descontrolado" que se produce en Pontevedra. Rafa Domínguez propón crear unha mesa no que se trate o tema e analícese a situación. "El BNG levanta la prohibición de beber en la calle", indicou o popular refiríndose a eses días.\nPor iso, desde o PP critican tamén a indiferenza coa que a concelleira de Festas e tenente de alcalde, Carme da Silva, está a tratar este problema. "É incomprensible", afirma Domínguez e cre que esta actitude non beneficia á imaxe de Pontevedra nin á dos menores. Neste sentido, o portavoz popular leu diversas mensaxes de redes sociais nas que varios turistas criticaban esa festa. "O BNG debe recapacitar", indicou, reclamando un maior control dos menores para evitar o consumo de alcol.\nPOLÉMICA PROTESTA POLICIAL DURANTE O PREGÓN\nSobre as acusacións de Carme da Silva de que o PP se atopaba detrás das protestas de axentes da Policía Local que protestaron durante o acto de lectura do pregón de inicio das Festas da Peregrina, Rafa Domínguez manifestou que "se hai algún culpable é o BNG e Lores" sinalando que o goberno local mantén o conflito enquistado cos representantes sindicais da Policía Local.\nDomínguez afirmou que "non me agradou o lugar que escolleron" para expoñer a súa protesta pero indicou que respectaron a lectura do pregón e que os axentes están a sufrir unha situación complicada. Neste sentido, realizou unha comparación coas protestas dos funcionarios xudiciais e de como, entón, a concelleira Carme da Silva reclamaba ao goberno do Partido Popular unha negociación.\n"Si soy alcalde, en unas semanas se soluciona el conflicto", afirmou Rafa Domínguez.


San Pedro Fiz de Hospital: o recordo dos templarios | Deputación de Lugo\nSan Pedro Fiz de Hospital: o recordo dos templarios\nEn diferentes lugares da provincia de Lugo existen construcións de gran valor histórico-artístico ligadas á orde Sanxoanista ou de Malta, cuxa labor estivo tradicionalmente relacionada coa atención aos peregrinos. É o caso de igrexas como San Xoan de Portomarín, o Castelo da Encomenda en Quiroga e a igrexa de San Pedro Fiz de Hospital do Incio.\nEsta última igrexa-fortaleza está situada estratéxicamente nunha variante do Camiño de Santiago que unía A Pobra de Brollón, no Camiño de Inverno, e Samos, no Francés. Trátase dunha construción única debido ao material empregado para a súa construción: pedra calcaria e, fundamentalmente, mármore extraído das canteiras locais, un trazo que deu lugar ao dito popular Desde O Incio ata Roma outra igrexa de mármore non se atopará.\nSan Pedro Fiz foi construída entre finais do século XII e comezos do XIII en estilo románico. Situada na antesala das montañas do Courel, da edificación orixinal consérvase un impoñente conxunto formado pola igrexa parroquial, o campanario exento e o antigo hospital. O exterior do templo destaca pola súa sobriedade construtiva e ornamental destacando a portada, enmarcada por arquivoltas e columnas monolíticas coroadas por capiteis con decoración vexetal. O tímpano contén unha representación da cruz de Malta, emblema da Orde Sanxoanista.\nNo interior da igrexa, a súa única nave está rematada por unha ábsida ao que se accede traspasando o arco triunfal de medio punto. Nun dos seus laterais consérvase unha representación da crucifixión de Cristo realizada en pedra e datada do século VI. Entre as imaxes da igrexa destaca unha Virxe co Neno do século XIV e unha talla de Cristo Crucificado de finais do século XIII ou principios do XIV.\nA igrexa acolle tamén un arcosolio onde se atopa o enterramento de Frei Alonso de Quiroga, comendador do Priorado de Portomarín, cuxa figura aparece representada por unha escultura baixo a que se labraron dous escudos e, novamente, a cruz de Malta.


Ence lanza unha campaña para primar a madeira de máis de 30 anos - Campo Galego\nInicio / Forestal / Ence lanza unha campaña para primar a madeira de máis de 30 anos\nA compañía pasteira abonará 7 euros máis por tonelada na madeira de parcelas onde alomenos unha de cada dez árbores supere os 70 centímetros de diámetro\nCampo Galego - 13/02/2019\nCampo Galego 13/02/2019 7:28 p.m.\nFactoría de Ence en Navia (Asturias).\nEnce quere aumentar a súa produción de celulosa un 36% ata o ano 2023, o que lle obrigará para entón a consumir máis de catro millóns de toneladas de eucalipto cada ano, fronte ós tres millóns de toneladas actuais. A compañía pasteira considera que haberá suficiente eucalipto no mercado en turno de corta, entre os 12-15 anos, pero proxecta botar tamén man dunha materia prima menos habitual na produción de celulosa, o eucalipto globulus de máis de 30 anos.\nA compañía pasteira, con factorías en Pontevedra e Navia, vén de lanzar unha campaña para primar en 7 euros por tonelada as compras de eucalipto en parcelas onde alomenos un de cada dez pés supere os 70 centímetros de diámetro. Cómpre lembrar que na actualidade, o prezo estándar do eucalipto viña situándose nos 33-34 euros por tonelada, falando de eucalipto globulus certificado e vendido en pé no monte, sen Ive. A ese prezo, habería que sumarlle a prima ofertada por Ence.\nEsta campaña, que se manterá alomenos ata o mes de xuño, ten un obxectivo dobre. Por un lado, aumentar as posibilidades de abastecemento de madeira para a pasteira, e polo outro, impulsar a renovación das plantacións de eucalipto de maior idade.\nStock de madeira vella no monte\nOs datos manexados pola empresa apuntan a que no noroeste peninsular existe un stock no monte duns 20 millóns de toneladas de eucalipto con diámetros superiores ós 35 centímetros. É madeira que a compañía entende como pasada de turno, pois o turno de crecemento óptimo do eucalipto globulus conclúe arredor dos 16 anos, intre no que descende o seu crecemento anual. Ence considera que a mellor opción para os propietarios pasa pola corta das parcelas sobre esa idade, de xeito que se poida favorecer un novo ciclo do cultivo.\nCon esta campaña, Ence mellorará o seu aprovisionamento de eucalipto globulus e di buscar ademais a renovación das masas\nO aproveitamento das parcelas con eucaliptos de máis de 30 anos é tamén un xeito para a pasteira de manter altas compras de eucalipto globulus, o que ofrece maior calidade para a produción da pasta de papel. Ence está a ampliar progresivamente as compras de eucalipto nitens, o máis habitual nas novas plantacións, que xa supón un 26% do total das súas compras e que entra de xeito diario nas súas factorías, pero segue amosando preferencia polo globulus, o maioritario nas masas de maior idade.\nDe cara ó futuro, a compañía pasteira incluso baralla a posibilidade de botar man da madeira de piñeiro para diversificar a súa liña de produción de celulosa, en caso de que nalgún intre non dispoña de suficiente eucalipto.


Pessoa: antídotos contra o pensamento único | NOVENOITES\n← O real posible contra o real existente\nA palabra, un poderoso soberano →\nPessoa: antídotos contra o pensamento único\nPublicado o 03/04/2012 por Francisco Martínez Bouzas\nCerca de cen anos antes de que moitos pensadores actuais erguesen a súa voz reclamando fronte ao deus chamado mercado e ao emblema comportamental da sociedade posmoderna e neoliberal que prohibe pensar ou se ofrece a facelo por nós, xa o fixera Fernando Pessoa, o poeta das heteronimias. O cualitativo, o imaxinativo, a ensoñación e, o que aínda resulta máis curioso, a lóxica da contradición atópanse presentes nuns textos que o poeta escribiu no ano 1915 para as páxinas de O Jornal. Foi unha experiencia curta, mais excitante que se concretou nunha columna, “Crónica da Vida que Pasa”. Nesas achegas xornalísticas, fronte ao delirio uniformizante do pensamento único, Pessoa receita o “contraditorio como terapéutica de liberación”. É a vacina que ofrecía Pessoa contra a doxa pública e mediática imperante e que lle supuxo a expulsión do xornal, porque os seus artigos foron considerados polo director de O Jornal politicamente incorrectos.\nO pensamento único alicérzase na lóxica clásica xerada en Grecia catro séculos antes da nosa era e ten en tres principios solidarios (identidade, contradición e terceiro excluso) o seu núcleo axiomático para asegurar a evidencia, a coherencia e a validez formal de discursos e de teorías.\nFronte a esta lóxica que se ocupa, como diría Novalis, dos cadáveres do pensamento racional. Pessoa fornécenos de antídotos que formula nas seguintes liñas: “Toda opinión é unha tese, e o mundo, a falta de verdade, está cheo de opinións. Mais a cada opinión compételle unha contra-opinión, sexa crítica da primeira, sexa complementaria da mesma. Na realidade do pensamento humano, esencialmente flutuante e incerto, tanto a opinión primaria, como a que lle é oposta, son en si mesmas inestables; non hai síntese, xa que logo, nas cousas da certeza, senón tese e antítese soamente”.\nVelaquí os trazos fundamentais dunha nova lóxica contraposta á dedutiva-identitaria e que ten no paradoxo, na “coincidentia oppositorum”, o seu cerne doutrinal. Unha lóxica que é, á vez, moi vella e moi actual. Tan antiga que xa fora formulada por Heráclito da forma máis substanciosa que se poida matinar: “Vivir de morte e morrer de vida”. Mais á vez tan contemporánea que fundamenta a lóxica da contradición complementaria de Lupasco ou a dialóxixa ou epistemoloxía da complexidade de Edgar Morin.\nO paradoxo está pois presente na linguaxe que o poeta practicaba de xeito heterónimo. Unha criatura de nervios modernos…de sensibilidade esperta, escribía Pessoa, ten a obriga cerebral de mudar de opinión e certeza varias veces no mesmo día. Eis o Pessoa politicamente incorrecto do que podemos extraer antídotos críticos, impregnados da lóxica da contradición e dun ton irónico contra a tiranía homoxeneizadora do pensamento único e da lóxica produtiva, inimigos da poiesis, da creación de imaxinarios simbólicos ficcionais.\nMural de Pessoa no café "Martinho de Arcada". Foto de Rosabel Lage Casado\nEstas entrada foi publicada en Micro ensaios literarios coas etiquetas Fernando Pessoa, Micro ensaios literarios. Ligazón permanente.


Plan de formación gratuíta para o Lecer Nocturno de Galicia - FORMACIÓN - GALICIA\nFormación nas medidas sanitarias a aplicar ao Ocio Nocturno\nFormación nas medidas sanitarias a aplicar\nPlan de formación gratuíta para o Lecer Nocturno de Galicia\nNo marco do novo Plan de Lecer Nocturno, a Xunta pon en marcha un plan de formación en materia de protocolos hixiénico-sanitarios con accións formativas previstas que se coordinarán en colaboración co sector, a través do Centro Superior de Hostelería de Galicia (CSHG), e a Dirección Xeral de Saúde Pública.\nÉ de obrigado cumprimento que todo o persoal traballador dos establecementos de lecer nocturno dispoñan de formación básica ou avanzada, segundo o nivel de compromiso do establecemento.\nA realización da formación a través desta plataforma é de carácter gratuíto e voluntario. Preténdese facilitar o acceso ao Lecer Nocturno á formación en materia de seguridade e prevención fronte a COVID-19 para facer de Galicia un destino seguro.\nOs contidos de cada curso acompañaranse de material didáctico que debe incluir:\n- Manual cos contidos teóricos.\nPara a superación de cada curso realizarase unha proba teórica formada como mínimo por 20 preguntas, debendo contestar correctamente un 80% para aprobala.\nTras a superación de cada curso, porase a disposición do alumnado un certificado que amosará o programa da formación.\nNesta páxina atoparanse as dúas opcións para acceder aos contidos da formación básica e da formación avanzada. Os contidos poderán visualizarse cantas veces estimen conveniente.\nTras a visualización dos contidos, o alumnado deberá rexistrarse para solicitar o acceso á proba que corresponda. A cada alumno que o solicite, enviaráselle por correo electrónico o enlace para realizar a proba. Se a proba é superada poderá descargar o certificado dende a plataforma de formación onde realizou a proba.\nA inscrición para facer a proba é persoal. Non se pode realizar a proba en nome da empresa á que pertence. Cada traballador debe inscribirse e realizar a proba individualmente.\nFórmate antes de examinarte para obter o teu certificado\nInscríbete para examinarte e obter o teu certificado\nEnviarase o enlace para facer o test a partir do luns 11 de outubro\nInscríbete para obter on nivel básico\nInscríbete para obter o nivel avanzado


ANPA AGROMAR AGOLADA: Ángel Carracedo abre Xuvenciencia con 133 estudantes en Lugo\nÁngel Carracedo abre Xuvenciencia con 133 estudantes en Lugo\nO catedrático de Medicina Legal inaugura o exitoso campus de verán do Campus Terra.\nA cuarta edición do campus de verán Xuvenciencia Lugo, un programa organizado e promovido polo profesorado do Campus Terra da USC en colaboración coa Vicerreitoría de Coordinación, amosará a oferta docente e os recursos e servizos de I+D+i da sede universitaria luguesa a 133 estudantes de ensinanzas preuniversitarias procedentes de centros educativos das catro provincias galegas e mesmo do resto de España e de Portugal.\nO vicerreitor de Coordinación do campus de Lugo, Javier Bueno Lema; a alcaldesa do Concello de Lugo, Lara Méndez; o coordinador do Programa A Ponte, Francisco Javier López González; e a profesora na Facultade de Ciencias da USC e coordinadora deste programa, Mercedes Novo, abriron este luns o programa deste campamento preuniversitario científico, técnico e social no marco dunha sesión inaugural desenvolvida no auditorio da Facultade de Veterinaria de Lugo, onde moitos dos rapaces gozaron da súa primeira experiencia universitaria.\nAo remate desta sesión de benvida, o catedrático da USC Ángel Carracedo ofreceu unha charla divulgativa que se desenvolveu baixo o título ‘Xenes, linguas e historia’. Os estudantes inscritos nesta nova edición do campus de verán Xuvenciencia Lugo participaron ademais nesta primeira xornada nunha xincana nas inmediacións da Biblioteca Intercentros da sede universitaria luguesa.\nVisitarán o castro de Viladonga, a estación do Courel e o hospital Lucus Augusti\nO éxito desta nova edición do campus de verán Xuvenciencia Lugo maniféstase na alta demanda de alumnos: das 200 solicitudes os organizadores seleccionaron os candidatos para cubrir as 130 prazas ofertadas. Ademais, habilitouse unha nova edición dun módulo de expertos ou veteranos, especialmente orientado a estudantes que participaron en edicións anteriores, que inclúe novas actividades como unha ruta e talleres na Estación Científica do Courel, unha visita ao Hospital Universitario Lucus Augusti, un taller de modelado e impresión 3D ou unha visita e talleres no Castro de Viladonga.\nO Campus de Verán XuvenCiencia 2016 inclúe máis de 50 talleres, visitas e demostracións e 27 proxectos en todas as áreas do coñecemento, que son realizados por máis de 100 docentes da USC, así como persoal técnico de todos os centros do Campus Terra. Tamén conta coa colaboración de centros públicos, como o Laboratorio de Sanidade e Produción Animal de Galicia ou o Centro de Empresas e Innovación Nodus, e empresas privadas, como AMSlab.\nO alumnado novo pode elixir entre numerosas actividades nas diversas áreas do coñecemento, como demostracións de química e robótica, talleres de clínica veterinaria, nutrición, roles de xénero, traballo en equipo, técnicas agrícolas…, visitas ao Hospital Veterinario Rof Codina ou á Aula de Produtos Lácteos e Tecnoloxías Alimentarias.


Hai pouco menos de dous meses que Voz Natura arrincou a súa décimo cuarta edición, coa que se propón sensibilizar sobre a importancia da auga como fonte de vida, pero foi tempo suficiente para que os máis de trinta novos centros, entre colexios, escolas taller e asociacións, que se estrean este ano no programa empecen a recoller os froitos do traballo en equipo.\nÉ o caso, entre outros, do ANPA O Recreo do CEIP Manuel Bermúdez Couso (Pobra de Trives-Ourense). Aínda que nunca desenvolveran un proxecto medio ambiental non dubidaron en embarcarse nun ambicioso traballo titulado "Cando a neve fúndese" que inclúe a limpeza do río Fiscaiño, plantacións de especies autóctonas, análises e diagnóstico das augas fluviais da comarca ou a catalogación e recuperación de fontes da zona.\nE é que calquera empresa é posible para este colectivo que viu como os seus mozos comprometíanse co proxecto desde a primeira saída de actuación, ata han comezando xa a modificar vellos costumes, tal e como comenta o seu coordinador Xullo González: «Antes sabían que debían reciclar pero agora ves como se preocupan de que o papel vaia ao seu colector correspondente. empezaron a actuar».\nOutros centros como o CEIP San Miguel de Reinante Barreiros (Lugo) xa contaban con iniciativas ambientais e viron en Voz Natura a posibilidade de enriquecer e dar continuidade aos seus proxectos. «Axúdanos seguir os traballos doutros centros e relacionarnos con eles para ver como solucionan problemas. O Comité Científico é un apoio estupendo» comenta Clara Álvarez, a directora do centro.\nVarios profesores do IES Faro dás Lúas (Vilanova de Arousa- Pontevedra) querían que os seus alumnos achegásense á ciencia dun modo diferente. «Con Voz Natura facemos un traballo moi de campo, isto axudará aos mozos a converterse en bos científicos» asegura a coordinadora do proxecto Ana María Soliño.\nAs novas tecnoloxías son desde fai tempo unha ferramenta importante do programa ambiental da Fundación Santiago Rey Fernández-Latorre. A través dos blogs e da páxina de Facebook de Voz Natura, os centros conseguen relacionarse entre si e obter novas ideas ou solucións para os problemas que van atopando ao desenvolver os seus proxectos. Ademais, na rede os centros poden seguir o día a día do programa, atopar información sobre todas as novidades e pedir o asesoramento dos especialistas do programa.


O DEREITO Á VIVENDA: DE CRÉDITOS, CRETOS E AVUTRES » Diario 6\nParece ser que non existe a palabra creto en portugués. No entanto, acho que en galego arrédase crédito de creto. Dándose o caso que na Galiza, crédito dan os bancos mentres que creto resérvase sempre para os clientes.\nCertamente, se non fora porque xa perdimos o dereito de poder cobrar unha nómina sen necesidade de ter conta bancaria, poucos acreditariamos na Banca, nen sequera cando se facía pasar por nosa, mentres marchaba cos nosos aforros para non se sabe que escuros investimentos nas antípodas do planeta.\nAndaba eu nestas leas cando reparei nunha foto do xornal onde se vía o dinoseto da Porta do Sol de Vigo coa figura dun home de cabelo albo e grande bigode, cuberto de chapeu negro e traxe da mesma cor, enfeitado cunha gravata vermella e portando un cartaz coa lenda Monopoly Calidade Galicia.\nO saurio, coma min, parecía non saír do seu abraio. Así foi como me informei de que Mr.Monopoly anda por Galiza para recoller na vindeira edición do xogo “rincones e iconos típicos gallegos”. E disque o mercado inmobiliario de Vigo trema perante Mr. Monopoly.\nNon é para menos pois mesmamente o vindeiro mércores, un fondo avutre quere despexar dun piso da cidade olívica a unha inquilina con tres fillos menores. Na pescuda vexo que en xuño do ano pasado conseguírase paralizar o desafiuzamento dunha familia con tres fillos menores tambén en Vigo mentres o alcalde socialista Abel chamava a acodir ao concello a quen estivera ameazado de desafiuzamento porque sempre se resolve, dizía. Ao fin estamos a falar do home das luzes, das bólas de 12 m. de diámetro. Será a mesma familia, pergúntome.\nComo eu sempre fun parva demais para esta sociedada plusvalente, non enxergo como no Estado europeo con máis vivendas baleiras se pode deixar a calquera persoa a durmir na rúa, maiormente a unha familia con menores.\nQuen pode ser ese desalmado propietario sen corazón que desafiuza a unha familia nas vésperas do acendido de luzes do Nadal, esa festa que comemora o nacemento dun neno deus nun pesebre? Supoño que alí estarán para evitalo, amais da PAH de Tui-Vigo, todos os vigueses, e en avangarda os cristiáns. Porque se teñen dúvidas da actitude de Cristo perante o despexo, non a terán dese artigo da sagra constitución española que declara a vivenda como dereito básico.\nCon máis motivo e anoxo acodirán a evitar o despexo os clientes do BBVA que foi quen vendeu a vivenda con toda a familia dentro a un fondo avutre chamado Cerberus Capital que foi quen solicitou a execución do desafiuzamento.\nNa mitoloxía grega, era Cerbero ou Cérbero un can de tres cabezas que gardava as porta do Inferno. As tres cabezas dos tres poderes do Estado ao servizo do Monopolio transnacional.\nMais tambén era de xustiza que acodiran as persoas que teñan un fondo de pensións pois que Cerberus Capital é un fondo de inversión estadounidense especializado na xestión de fondos de pensións. Este Cerberus do Inferno xa conta cun exército privado ao ter mercado DynCorp International, contratista habitual de defensa do governo estadounidense. Así que mentres os vigueses e demais galegos andan distraídos cos cancerbeiros do Celta ou do Depor, un dos fondos avutres máis grandes do mercado, faise co país a prezo de ganga. Imos enxergando o abraio do dinoseto?.\nA crise económica de 2008 fixo desembarcar en España a grandes Fondos de Investimento. Entre eles, Cerberus Capital Management que viñeron na busca de gangas inmobiliarias. Para tal fin crearon a filial Promontoria Plataforma, da que nomearon conselleiro a José M. Aznar Botella, ese grande financeiro, casualmente, primoxénito do ex-presidente do governo.\nAo que parece, Cerberus é un dos fondos avutre máis grandes do mercado que busca se facer con activos a baixo prezo en España, o paraíso das burbullas inmobiliarias, esas que banca e governos fachendeavan de inflar. Cerberus amosa especial interese nos activos da Sareb, eis o banco malo.\nA fins de 2012 adquiriu os dereitos para 17 millóns de euros de activos da banca mala. (Valla a redundancia porque se houvera algunha boa para que se tería de crear a banca ética?). Amais, conseguiron a cesión en exclusiva dos activos inmobiliarios e os préstamos promotor de BFA-Bankia para os vindeiros dez anos.\nE asumirá a xestión dos activos transferidos a terceiros que actualmente xestiona Bankia que supoñen unha millonada onde os meus miolos se perden. Tambén conta o Cerbero cunha filial do banco Liberbank, fusión das antigas caixas de aforro de Cantabria e Asturias. En que viñeron a dar os aforros dos povos!. Incluso o banco de Santander acaba de lle vender parte da súa carteira inmobiliaria.\nSon os avutres unhas maxestosas aves de rapina diurna de grandes dimensións, que se alimentan principalmente de animais mortos. Nada a ver con estes fondos rapina que veñen pola noite a carroñear nas familias, víctimas da burbulla creada polo Poder Financeiro. Sociedades que mercan a prezo de saldo, que xogan coas vidas dos máis como se foramos pezas dese taboleiro de Monopoly. E tudo co parabén dun Estado cuxo forte investimento público non foi destinado a cubrir as necesidades básicas da cidadanía senón a dar axudas millonarias a fondo perdido á banca sen ningunha contrapartida social, sequer.\nAsí as cousas, e vistas as luzes duns governos máis adicados a competir polo derroche enerxético ca por reduzir o consumo e investir nun Plan Municipal de Vivenda Social, propóñolle a Mr.Monopoly que na edición galega do xogo de mesa faga un taboleiro coas rúas das cidades galegas onde figuren os inmobeis rapinados polos fondos avutres e polos financeiros metidos a políticos ou viceversa, porque certamente esa é a icona máis típica galega.\nXa o dizía o poeta Ugo Fóscolo naquel lindo retruécano:\nhoy en el siglo de las luces,\ndel cuello del ladrón\nEl PSOE ganará las elecciones andaluzas con más apoyos que la suma de PP y Ciudadanos. Un gobierno PSOE+Adelante Andalucía la única opción posible


Comeza a restauración da sepultura do músico Xoán Montes - LUGOXA\nO Concello de Lugo vén de iniciar os traballos de restauración da sepultura do músico Xoán Montes, no cemiterio municipal.\nA sepultura atópase, segundo a edil de Participación e Servizos para a Veciñanza, Cristina López, “nun estado de deterioro moi avanzado”, o que fai precisos os traballos de restauración que veñen de comezar para “evitar que os danos sexan irreversibles”.\nO traballo estao realizando un equipo especializado, que eliminará a suciedade das pezas, mantendo as marcas de envellecemento propias da sepultura. Para poder levar a cabo esta actuación, o Concello tivo que iniciar un procedemento de declaración de ruína da unidade de enterramento e retornala á titularidade pública.\nCristina López destacou que o obxectivo é “honrar a un dos músicos máis destacables da historia de Lugo, fundador da nosa Banda Municipal”. O ano pasado realizouse tamén a restauración e traslado do busto adicado ao compositor á praza Maior, en lembranza dos lugares da cidade onde desenvolveu gran parte da súa actividade musical.\nXoán Montes, compositor, instrumentista e docente, foi un dos grandes impulsores da banda de música de Lugo, da que chegou a ser director. Contemporáneo de Pedrell, Pascual Veiga ou Chané, foi un dos músicos españois máis representativos do século XIX.


6 cousas que non sabes que pasan nos contos de fadas – disquecool\nPor Raquel C. Pico Letras 16/06/2015\n6 cousas que non sabes que pasan nos contos de fadas\nTodos coñecemos os contos de fadas e todos temos un favorito que cando eramos pequenos amabamos con grande entusiasmo (e sen pensar en todos os significantes máis ou menos chungos que poderían existir ligados á historia da que estamos a falar). O certo é que os contos de fadas son moito máis que o que aparecía naqueles contos troquelados da nosa infancia e as historias son moito máis complexas do que nos mostraban nas edicións que nos facían chegar (que antes de chegar ata nós tiñan pasado pola censura decimonónica do que era ou non era correcto).\nNos contos orixinais – e antes de que os irmáns Grimm, os maiores recompiladores e censores de contos de fadas, lles pasaran o seu efecto ‘todo máis rosa e todo máis puro’ (eran como un filtro de Instagram na era da recolección do folklore) – había moito máis sexo (vaia, agora nos contos de fadas non hai) e sobre todo – sobre todo!!!- moito máis crime, moito máis sangue e moitas máis relacións das que os victorianos non poderían dicir máis que que eran desnaturalizadas.\nE si, pode que algún de vós xa saiba o que vos imos contar de cousas que pasan nos contos de fadas. Pero, que queredes que vos diga, o de poñer cousas que non sabes queda estupendo nos titulares.\n1. A ra non se converte en príncipe. A princesa está colocada\nBen, isto non o sabemos agora porque os Grimm o censuraran. Máis ben é unha interpretación moderna da neurociencia aínda que collida dun feito que os Grimm non contan. No conto orixinal do Príncipe Ra, a princesa ten que invitar á súa cama á ra e alí dálle un bico que é o que o converte no príncipe aposto que todos sabemos (se vós e nós sabemos do do bico é porque é o toque que se lle deu nas versións rollo Disney, aínda que sen cama, e por iso chegou a nós: no conto reescrito polos Grimm a princesa lanza contra a parede á ra cando esta acaba na súa cama e é o golpe o que o converte en príncipe outra vez).\nPero que di hoxe a ciencia que podería explicar que a princesa vexa un príncipe resultón onde só hai unha animal de poza? Segundo explica en El hombre que hablaba con los delfines y otras historias de la neurociencia José Ramón Alonso (editado por Guadalmazán), algúns sapos teñen unha substancia por riba da pel bufotenina que é exactamente igual que tomar LSD.\n2. Rapunsel e o príncipe pásano moi ben no alto da torre\nRapunsel está condenada pola súa malvada madrasta a vivir no alto dunha torre da que nunca poderá saír e só o seu longo cabelo trenzado funciona como escada para subir vela (a súa madrasta nada máis, obviamente). Ata que aparece un príncipe (guapo, como non, e seguro que tamén cun pelazo) trotando polo monte e ve que a fermosa Rapunsel (sen dúbida esta cun pelazo cunha forza que ningún champú podería dar) vive alí no alto.\nE Rapunsel tíralle a trenza para que el poda subir a vela. Quen fan o príncipe e Rapunsel no alto da torre? Falan e, na historia que nós recibimos, namoran dun xeito platónico? No conto orixinal, Rapunsel queda embarazada despois das visitas do príncipe.\n3. O da Besta e a Bela non é amor platónico\nAínda que metemos á Bela e á Besta no saco dos contos de fadas populares, non é exactamente así. A historia foi escrita (aínda que pode que sacando a inspiración das historias populares) por Gabrielle-Suzanne de Villeneuve alá polo século XVIII e para poder gañar o pan (Villeneuve casara cun home que lle queimou a dote e deixou chea de débedas). No momento estaban de moda as historias fantasiosas, como contos de fadas, e Villeneuve escribiu esta, que era un relato dentro dun relato. Agora podedes lelo sen problemas (Folio ten unha edición en francés moi barata, por dous euros, e tan digna como son habitualmente eses libros de peto franceses) e descubrir (eu o fixen con moito entusiasmo) as diferenzas entre a historia que coñecemos e a orixinal. A culpa non é só de Disney senón tamén de Madame Leprince de Beaumont, que colleu unha historia pensada para adultos e a converteu nunha para nenos anos despois.\nQue diferencias hai entre a Bela e Besta orixinal e a que nos chegou agora? Moitas, pero posiblemente a máis notable (por aquelo de que aos contos de fadas lles quitaron o gore e todo o que teña que ver co sexo) é que a Besta lle pregunta a Bela todas e cada unha das noites se se quere acostar con ela. E aí está o punto que pode romper ou non o encantamento.\n4. Dedas fóra para cazar ao príncipe\nDebo recoñecer que Cinsenta é de todos os contos de fadas o que menos me gustaba cando era pequena e o que agora (cando atopo versións literarias modernas destas historias) o que menos me segue a convencer. Claro que sabendo certas cousas… Como por exemplo os extremos aos que chegan ás medio irmás de Cinsenta para conseguir entrar no zapato de cristal que asegura o matrimonio co Príncipe.\nNo conto que nós lemos agora as irmás son só feas (ben nolas debuxan así) e un pouco torponas (nós ben vemos que os pés non lles van entrar no delicado zapatiño). No conto orixinal eran máis resolutivas e estaban moito máis decididas a se converter en princesas. E se para iso había que cortar unhas dedas, unhas dedas cortaban.\n5. Hai un conto sobre o San Martiño…\nAdemais de cambiar cousas nos contos, os irmáns Grimm tamén eliminaron aqueles contos que eran brutalmente gore e que non había xeito de facer máis bonitos. Hai unha edición en inglés recente – que eu quero con todas as miñas forzas – editada pola Princeton University Press que recolle eses contos tal e como estaban na primeira edición que, a pesar dos primeiros axustes que fixeron os irmáns (que xa suavizaron daquela algunhas historias) recolle as historias moito menos censuradas. E, entre esas historias, está a de Como os nenos xogaba á matanza, un conto do máis inquietante. Uns nenos xogan, como ben di o título, á matanza. Un é carniceiro e outro é porquiño de terrible destino. Que pode pasar cando xogas á matanza? Pois que todo acaba en traxedia. O neno carniceiro mata ao neno porquiño. E o neno asasino é matado pola nai enfurecida ao ver como acabou o xogo. A nai, por certo, mátase logo.\n6. As nais eran malas, moi malas. Moito peor que as madrastas\nE outro dos axustes que os irmáns Grimm fixeron nos contos foi facer que a mala da película fose sempre a madrasta, a pesar de que nas historias orixinais eran as nais as que facían todas esas cousas terribles que vemos nos contos. A explicación está clara. A representación da maternidade – tal como a coñecemos – é unha cousa do XIX. E os contos de fadas viñan de moito, moito máis atrás.\nAnteriorReencóntrate cos fanzines\nSeguinteTest: que libro debes ler este verán?\n29/06/2015 ás 9:36\nComo é o nome do libro da Princeton University Press?\n16/07/2015 ás 20:56\nEste é: The Original Folk and Fairy Tales of the Brothers Grimm: The Complete First Edition\n(é un pouco spam pero como é a Librópatas ímolo perdoar http://www.libropatas.com/libros-literatura/la-escandalosa-version-censurada-de-los-cuentos-de-los-hermanos-grimm/ )\n03/07/2015 ás 15:01\nParabéns polo artigo!! Moi divertido e interesante! Sempre é un pracer ler as vosas listas literarias ;-)\nPor certo, ¿as ilustracións son sacadas da edición da Princeton University Press?\n16/07/2015 ás 20:53\nOla! Non, as ilustracións (esquecín atribuílas!) son de Anne Anderson, unha ilustradora da Belle Époque británica\nPodes ver bastantes ilustracións súas na Wikimedia\n20/07/2015 ás 10:38\nHai unha edición de contos populares de Irlanda, de editorial Trama onde sae unha versión de Cincenta moi parecida á que falas, á par doutros contos populares sen aggiornamento. E tamén os contos de Basile en castelán. Non quero parecer pedante, é por sumar, parabéns polo artigo e súmome ó interese polo libro de Princeton\n20/07/2015 ás 16:48\nXerais ten Contos de Grimm, … de Andersen, … de Perrault. Son as versións orixinais.


Pause, then play | Parque Tecnolóxico de Galicia\nInicio › Newsletter › Análise › Pause, then play\nTal e como se demostrou nas últimas décadas, é practicamente indiscutible o poder de transformación da sociedade e capacidade para difundir o coñecemento que ten o sector TIC. Dende finais do século pasado ata a actualidade, vivimos un remuíño de saltos tecnolóxicos, practicamente sen pausa entre un e outro, que contribuíron a modificar completamente o noso modo de vida e o xeito no que nos relacionamos.\nPrecisamente debido a esa velocidade no lanzamento de novas tecnoloxías e inmediatez no seu consumo, provocada en moitos casos pola gran competencia que existe no mercado (toda vez que deixou de ser local para converterse en global), quizá sexa agora un bo momento para pulsar o botón de "pausa" e analizar os próximos retos aos que nos enfrontamos dende a Industria, así como avaliar en que podemos mellorar para que o sector TIC siga tendo no futuro a relevancia e capacidade de impacto que ten na actualidade.\nCalquera iniciativa que proveña deste ámbito, por pequena que sexa, ten un gran potencial de alcance. Estas iniciativas poden ser en forma de startups ou proxectos concibidos no seo dos departamentos de innovación das grandes empresas. Non obstante, con máis frecuencia da desexable, moitas destas iniciativas vense bloqueadas antes de que poidan materializarse nun produto ou servizo útil para a sociedade.\nNo caso das startups ou microempresas, a miúdo enfróntanse a problemas de financiamento. Por desgraza, esta é unha tónica que se repite con bastante frecuencia en Europa e en menor medida en países como Estados Unidos ou Israel, onde prevalece un modelo que fomenta (e financia) o desenvolvemento científico e tecnolóxico tanto dende o ámbito privado (a través de organizacións de business angels, fondos tecnolóxicos de capital risco, etc.) como dende a Administración pública con programas específicos para sectores estratéxicos (aeroespacial, defensa, enerxía, saúde, etc.) dotados de presupostos moi elevados. Tamén é certo que na Unión Europea se levaron a cabo importantes iniciativas neste sentido, como o VII Programa Marco ou o actual Horizonte 2020, así como o financiamento de grandes proxectos a través de organizacións como a Axencia Espacial Europea ou o CERN\nPor outra parte, o modelo europeo tamén ten vantaxes sobre o americano, como unha maior regulación que protexe o consumidor, aspecto que se atopa hoxe en día no centro do debate (asombrosamente a porta pechada) do acordo TTIP de libre comercio entre Europa e Estados Unidos. Precisamente na construción dese acordo, por enriba dos intereses particulares conviría aplicar o sentido común para construír un novo paradigma tomando o mellor de cada modelo. Isto tamén é innovación: partir dun sistema funcional e dotalo de melloras para adaptalo ás necesidades particulares dunha rexión xeográfica determinada ou dun sector da poboación en particular.\nNo seo das grandes empresas, un problema ao que se enfrontan os departamentos de innovación é que cada proxecto que se pretenda impulsar debe ir acompañado dun modelo de negocio no que os beneficios estimados supoñan un movemento considerable na facturación global da compañía. No caso contrario, xeralmente o proxecto abandónase. É dicir, prefírese investir en proxectos máis arriscados ou "estratéxicos" a medio e longo prazo, cuxa utilidade ou aceptación no mercado é incerta, pero que de materializarse proporcionarían un elevado retorno económico.\nDesta forma, múltiples produtos ou servizos capaces de achegar beneficios a determinados segmentos da sociedade nunca chegan a ver a luz. Quizás, como adoita ser habitual, exista unha vía intermedia que poida conciliar a viabilidade das compañías e a repartición de dividendos entre os seus accionistas co desenvolvemento científico e tecnolóxico a curto, medio e longo prazo que, á fin e ao cabo, é un piar fundamental do progreso das sociedades modernas e do estado do benestar.\nPor outro lado, non se debe perder de vista que nos últimos tempos se produciron cambios sociopolíticos importantes, na súa maioría orixinados pola crise económica que afectou duramente a Europa en xeral, e a España en particular, que poden provocar unha deriva cara a un modelo produtivo máis proclive á competencia en custos que en innovación e desenvolvemento tecnolóxico. Se ben é certo que hai determinados sectores que son moi sensibles ao prezo, como o da electrónica de consumo, non se debe descoidar por iso aspectos tan relevantes como a calidade e fiabilidade.\nSe un determinado país opta por un modelo de competencia baseado unicamente en ofrecer ao mercado produtos ou servizos con prezos moi reducidos, entón a principal vía para logralo é a través da redución de custos e, polo tanto, de salarios. Como consecuencia, o poder adquisitivo da poboación redúcese proporcionalmente e a demanda interna dese país contráese. Polo tanto, a única vía para poder incrementar o PIB sería a exportación. Non obstante, no momento en que se compite no mercado exterior exclusivamente en custos, afróntase a ameaza de que unha compañía rival ofreza o mesmo produto ou servizo a un prezo inferior. Dado que non existen elementos diferenciadores, o consumidor final optará pola opción máis barata.\nPola contra, un sistema que incide na diferenciación a través da especialización e no deseño de produtos e servizos de alta tecnoloxía non só crea demanda interna e externa, senón que favorece o desenvolvemento social da poboación, impulsando un sistema educativo de excelencia capaz de achegar ao tecido industrial traballadores coa máxima cualificación.\nUn exemplo que proba a eficacia desta clase de modelos produtivos é o proceso pioneiro levado a cabo polo noso país na transición da TV analóxica a dixital, o que abriu a porta a unha maior oferta de contidos e formatos, novos servizos (móbiles, interactivos, etc.) e coa máxima calidade de imaxe (UHD). España encabezou a nivel mundial este proceso de transformación, no que Egatel participou mediante o deseño dos equipos transmisores de alta tecnoloxía necesarios para poder despregar a rede dixital. Deste xeito, ofrecendo produtos innovadores, fiables e con alto valor engadido, logrouse saír ao mercado exterior e competir fronte a fronte coas grandes multinacionais do sector.\nConvén polo tanto realizar unha reflexión profunda e serena, poñendo en valor todo o que logramos ata o momento, pero analizando tamén de forma crítica todos os ámbitos suxeitos de mellora para finalmente determinar cara onde queremos dirixirnos e como queremos chegar. Entón estaremos en condicións de pulsar de novo o botón "Play" para retomar con paso máis firme o papel de liderado do sector TIC como motor de crecemento económico, desenvolvemento social e divulgación da educación e o coñecemento.\n(Fonte: Francisco Javier Valdés Sánchez. Responsable de desenvolvemento de negocio en Egatel)


Memorias de Idhún é unha triloxía de libros de fantasía e aventura publicados pola editorial SM. É unha obra escrita por Laura Gallego, autora tamén de Las hijas de Tara ou Crónicas de la Torre.\nOs protagonistas son dous rapaces e unha rapaza: Jack, Victoria e Kirtash. Eles viven unha serie de aventuras fantásticas entre dous mundos: a Terra e Idhún.\nJack é un rapaz que perdeu ós seus pais.Kirtash, un vil asesino mandado por Asrhan, o nigromante decide que o ten que matar. Máis por instinto que por outra cousa...\nA raiz do asasinato de seus pais este únese á Resistencia, un grupo de persoas decidido a acabar co malvado conquistador.\nCos compañeiros da Resistencia Jack chega a Idhun, decidido a acabar dunha vez por todas co seu sufrimento. Atópase con problemas,xa que se pelexa con Kirtash polo amor de Victoria... Ti podes seguir lendo, non te arrepentirás.\nComentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 17-12-2009 20:29\nLatitude Austral, de Xavier Alcalá\nLatitude Austral, de Xavier Alcalá, publicada por Galaxia en 1991, é unha novela formada por seis relatos encadeados que teñen como protagonistas a galegos e aos seus descendentes na épica aventura da colonización da Patagonia arxentina.\nA obra móstranos desde diferentes perspectivas a situación dos emigrantes cara un novo continente, onde tiñan que conquistar novos territorios gañándolle terreo aos indios.\nAs diversas historias que coñecemos ao longo da obra dan pé a conectar coa vida actual e cos sentimentos que xorden na mesma.\nÉ unha lectura amena e que engancha facilmente ao lector polo cal lla recomendo a todo aquel que lle guste a temática.\nComentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 16-12-2009 16:34\nCaminaba un hombre de Otar Chiladze\nCaminaba un hombre é unha tradución de 1986 dun libro xeorxiano, da época soviética, na que o lector atopará unha adaptación da lenda do vélaro de ouro e doutros mitos da Grecia clásica, pero agora contados desde outra perspectiva.\nE se todo estivese preparado?, se nada fose froito da casualidade?, se todo fose unha escusa do poder, longa e pacientemente preparada para levar a cabo os seus plans? Pois iso parece desprenderse das páxinas desta novela, que nos vai mostrando a loita do ser humano, representado en varios dos personaxes, por seguir adiante coas súas vidas a pesar dos infortunios.\nChama poderosamente a atención o control que exerce o poder e como maquina e prepara os seus plans para cando os necesite. Ante isto, os protagonistas pouco poden facer, salvo tratar de resistir e liberarse, pero a traizón vén sempre dos que están máis próximos, daqueles dos que nunca se espera.\nSorprende tamén a pasividade ou a aceptación da situación or parte dalgúns individuos, que se cadra, por temor a non ser comprendidos, non fan partícipes da súa situación aos demais.\nEn definitiva, é un libro altamente recomendable, aínda que a tradución ao castelán podería ser mellor, pero isto non lle impedirá ao lector descubrir presonaxes interesantísimos desde o punto de vista psicolóxico e de comportamento, como Bedia, aquel mariñeiro de Vani que observa como o mar os está abandonando sen que el se atreva a contarllo a ninguén, ou Malalo a dos ollos negros, unha prostituta de Babilonia no apoxeo da súa profesión que trata de vencer a morte por medio das súas fillas, ou máis aínda o personaxe de Kusa, sobriño de Farnaoz, un dos protagonistas, un ser vil e rastreiro, sempre ao servizo do poder e que non dubida en vender a quen faga falta.\nComentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 14-12-2009 13:26\nLecturas das mestras e mestres\nA principios de curso fixemos unha enquisa entre o profesorado para coñecer os libros que leran durante o verán. A verdade é que saíu unha extensa e variada lista de títulos. Iso si, como millóns de persoas en todo o mundo, os máis citados (13) foron os da triloxía de Millenium.\nAquí tedes unha presentación coas portadas dos libros.\nPatricia e Noelia Pequeño, Vanesa Míguez\nComentarios (0) - Categoría: Recomendacións - Publicado o 03-12-2009 23:27\nTerritorio comanche, de Arturo Pérez Reverte\nTerritorio comanche é unha novela do famoso escritor Arturo Pérez-Reverte, publicada pola editorial Ollero y Ramos no ano 1994. Foi escrita despois da súa etapa como reporteiro de guerra durante 21 anos (1973-1994), e está adicada ao cámara de TVE, José Luis Márquez, que cubriu o conflito iugoslavo xunto a Pérez Reverte.\nÉ unha obra de ficción, baseada na propia experiencia, con dous protagonistas que son corresponsais de TVE, que están agardando que o exército croata voe unha ponte para frear o avance dos bosnio-musulmáns, mentres recordan acontecementos pasados, nesta e noutras guerras.\nNo 1996 fíxose unha película baseada neste libro, dirixida por Gerardo Herrero, e protagonizada por Imanol Arias e Carmelo Gómez.\nArturo Perez Reverte neste libro, descríbenos a situacion bastante traxica, á vez que dramatica, que aconteceu nos Balcáns durante a guerra de Iugoslavia.\nNárranos, sobre todo, as dificultades que tiñan os reporteiros internacionais para poder transmitir a tempo as súas reportaxes para as distintas televisións. De maneira moi clara descríbenos o mal que o pasan os reporteiros recén chegados, cando lles toca atoparse con cadáveres nas beiravías, que xa teñen un fedor putrefacto, ou un neno ca cabeza esmagada por un tanque.\nUn libro bastante real á vez que moi duro.\nComentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 30-11-2009 20:16\nLas chicas de alambre, de J. Sierra y Fabra\nJordi Sierra i Fabra, un dos escritores de literatura xuvenil máis coñecidos en España, naceu en Barcelona en 1947. Foi locutor de radio e dirixiu dúas revistas musicais (Disco Exprés e Música I). Actualmente adícase exclusivamente á literatura (cousa que moi poucos autores poden dicir e índice de que os seus libros son moi vendidos). Son moitas as obras de Sierra e Fabra; entre as máis coñecidas están Campos de fresas ou El asesinato de la profesora de lengua.\nLas chicas de alambre é unha obra narrativa, unha novela. A primeira edición do texto é de 1999. A edición que manexei eu foi a 15ª (dígoo para que vos fagades unha idea da cantidade de exemplares que se venderon). O libro está escrito en castelán e foi publicado pola editorial Alfaguara.\nO argumento da obra xira en torno á investigación que Jon Boix, un xornalista, fai sobre a desaparición de Vania, unha popular top model da que non se sabe nada dende hai dez anos. A medida que Jon vai profundizando na súa reportaxe entra en contacto coas diferentes esferas do mundo da moda e da vida cotiá das modelos, e adéntrase nos moitos tópicos que xiran en torno a este mundo (anorexia, drogas, escándalos, etc.).\nA acción ten lugar en distintos lugares do mundo, debido á cantidade de viaxes que ten que facer o protagonista na procura da desaparecida Vania, pero o lugar onde vive e traballa Jon é Barcelona. O autor non profundiza moito na descrición destes lugares, prefire centrarse no glamour que rodea ás modelos e no retrato dalgúns dos personaxes. Dende o meu punto de vista, na novela queda bastante ben reflexada a superficialidade e a beleza do ambiente das pasarelas e revistas. É unha novela bastante sinxela para ler, pois nela abundan os diálogos e non ten un vocabulario difícil. Ademais, o feito de ter unha investigación como fío condutor da trama narrativa facilita que o lector manteña o interés, a curiosidade por saber que foi de Vania, ata o final da obra, e non abandone a lectura pola falta doutros estímulos.\nPenso que este libro pode ser lido por rapaces a partir de doce ou trece anos, especialmente se teñen interés pola moda ou polo xornalismo. Non é unha obra mestra da literatura universal (recordemos que non sempre o éxito de vendas garantiza a calidade literaria), pero pode estar ben para afianzar o hábito lector.\nNa biblioteca do colexio hai varios exemplares desta novela, sete se non lembro mal.\nComentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 25-11-2009 23:05\nAlbert y el domador de dragones, de David Blanco\nAlbert esperaba un motón sus vacaciones, pero nunca hubiera soñado con quedar atrapado en un lugar del que nadie ha logrado escapar. Enfrentarse a un ejército de zombis o huir de un palacio encantado cuyo secreto guardan cinco crías de dragón.\n¡Su principal preocupacion no es que las vacaciones se acaben ,sino que éstas no acaben con él!\nRecoméndovolo ler porque a min gustoume moito; as historias con animais mitolóxicos son as miñas favoritas!!\nGUSTAVO ESPIÑO TURNES\nComentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 25-11-2009 15:08\nCrepúsculo, de Sthefanie Meyer\nEste libro é de Sthefanie Meyer, foi escrito no 2007, e tivo moito éxito, como toda a saga que están levando ao cine.\nO libro é de aventuras, misterio e amor.\nEsta novela vai de que un vampiro se namora dunha humana, pero o seu amor é moi complicado, ata que un día uns vampiros malos apararecen e queren matar á humana e teñen que fuxir.\nEste libro gustoume moito porque tiña moitas aventuras e sobre todo moito misterio. Recoméndovos este libro, máis os que veñen a continuación que son: Luna Nueva,Eclipse e Amanecer.\nEu linos todos e son moi bonitos e entretidos.\nNoelia González Pereiro (1ºB ESO)\nComentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 25-11-2009 14:56\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-11-2009 17:02