Na terra dos cegos o que ten un ollo...\nAquela Revisión ía lenta porque a análise anímica do Litis, dado o seu polifacetismo, por outra parte tan arrevesado, mesturábase coas visitas, in situ, de tódolos lugares onde actuara ou repercutiran as súas compoñendas, as súas manipulacións, os seus chanchullos. Aínda que aqueles Inquisidores pasasen con celeridade por certas pasaxes, as outras eran de detención obrigada para ponderalas axeitadamente, con rectitude crítica á luz da verdade, pero buscando posibles atenuantes, piadosas atenuantes, comprensións e tolerancias paternalistas. Nun daqueles episodios:\n-¡Eh, rapaces; parade ese proxector e dádelle á reversa!\n-¿Que pasa, Tío Marcos; hai algo divertido, eses galaicos contaron algún chiste? ¡Nos non nos decatamos...!\n-¡Chiste o teu, querido Fisga, que non estamos para bromas! Pareceume enxergar que podemos ter, nesas secuencias, nas últimas, unha testemuña das de cargo, perfectamente válida; iso á parte e ademais de que se trata dun tipo simpático, un rara avis, que en Churiz, coa desfeita que teñen, tipos así xa non quedan.\nO que hai nesta Vila, ¡o que había, en pretérito!, é unha temerona de espanto; ¡cantidade! Para empezar, o Bieito ese, que lles promete o inferno, un inferno seguro, eterno, se non cumpren con rigor o xaxún da Coresma, ¡así estean cavando na bouza! E logo está ese Aurelio, que pasa nun tris, mutatis mutandis, dos seus camelos xurídicos ás ameazas máis onerosas, ¡e tan teso!\n-¿Ameazas onerosas, tipo cazo? ¡Nunca tal oín, pero tampouco me estraña, acostumados como estamos ás grazas celestiais, gratis datis! -Afirmou Fisga Nove.\n-Onerosas, si, que eu entendo aos galegos, perfectamente, así falen en castelán; ¡mellor que vosoutros, por fisgas que sexades! Resulta que este Cubano, ese do Café, empezou a notar que lle deran instrucións, ¡verticais!, ao Cabo da Garda, ao Municipal, para multa-los autos que aparcasen alí abaixo, nas inmediacións do seu “Centro”. De entrada coidei que as "dignísimas autoridades" querían ter un vao, un reservado permanente, gratis, para os seus vehículos, pero como, daquela en Cuba, tamén se lle deran casos similares coa xente do Batista, nada, que ensaiou a perdoárlle-la minuta das consumicións; receita eficaz pois a partires daquel día o Cabo tivo outras consignas: No sucesivo dedicáronse a molesta-la clientela das outras rúas, devolvéndolle os favores ao Cubano. ¡O que non se lle ocorra ao mangante, ao Litis...; nin que estivésemos en Chicago, daquela da Lei Seca!\n-Frei Marcos, ben sei que o encoraxan as estrapuxas prevaricatorias pero faga o favor de calar por un intre con iso do Cubano, que volve a saír en pantalla aquel rapaz do Pelo Pincho, o Simpático. Arestora pregunta polo señor Alcalde...\n-¡Atentos, que esta escena promete; promete e vai cumprir, coido que si!\n-¿Pódese...? ¡Oia, escoite; díxenlle que se podo entrar! É para falar co señor Alcalde, ¡en persoa!\n-¿De qué lle quere falar? -Preguntou Ramonciño, medio levantando a vista duns papeis; un tanto avinagrado, feito un Ramonzón desde que seu compadre deu en mandarlle daqueles xamóns, dos sobrantes, dos rancios, á vez que lle retiraban o despacho directo das visitas paganas; ¡das pagadas en efectivo, séxase, clientais!\n-¿Pero qué de que...; qué pregunta? ¿Oia, é que vostede fai de San Pedro neste vilorrio de Churiz? Xa lle direi ao Xefe o que teña que dicirlle, pero eu mesmo, directamente, en persoa, que non preciso tradutores..., por máis que veño da Alemaña, que alí élle outra xente, outra lingua, outra honradez, outra eficacia!\nRamón refungou ante a coraxe daquel emigrante:\n-¿Ten hora, ten cita...; pediuna?\nO Simpático deixou de lado aquela simpatía habitual que o caracterizaba para poñerse ao nivel das circunstancias locais:\n-¡Non; nin a teño nin é preciso, que non estou na consulta do Médico!\nRamón volveu a farfallar en vista de que o Emigrante, xa desafeito daqueles abusos caciquís, rurais, seguía sen mete-la man no peto das corruptelas, séxase, no das moedas, ¡máis ben en papel, en billetes do B.E.!\n-Daquela preguntareille ao señor Secretario se pode, ou se o quere, recibir..., ¡pero non se pase!\nO Simpático peiteábase para atrás; diso xa facía tempo:\n-¿Ti es funcionario, funcionas, páganche por funcionar?\n-¡Oia, un respecto, que eu son Oficial, Oficial Maior deste Axuntamento, o que se di unha Autoridade, así que non se propase, lle repito!\n-¿Axuntamento? ¡Agora falaches, que trazas diso hai: un axuntamento homoxéneo, ben axuntado e ben conxuntado, tan recadador coma a pá dun croupier! Mire, eu sonlle un cidadán honrado, que saín polo mundo, descantiá, e traio tódolos meus aforros para este país tan rico e tan miserento, á vez, asemade; ¡polo mal administrado que o tedes! Daquela coido que non sobran as miñas remesas... ¿Vai entendendo, ou prefire que lle fale en alemán? Sprechen Sie Deutsch? ¡O que queira, mais, se tampouco entende o noso, o galego, daquela dáme igual, que lle podo parlar en italiano, nun italiano fresquísimo; ou nese franchute dos diplomáticos...! No que prefira, que eu, aquí onde me ve, antes de ir para Alemaña, estívenlle en Suíza, en varios Cantóns, e non precisamente para esconde-los cartos senón para gañalos, ¡honradamente, co meu esforzo! Nacinlle nunha parroquia deste Churiz..., ¡que non é gran cousa, pero algo máis sería se estes parasitos non mamasen dos lugareños!\nOutra cousa: ¡sígolle empadroado, aquí, aquí mesmo, e as miñas leiras pagan contribución! Con isto dito, tócalle falar a vostede; e deixe de ollarme con esas laparadas, que lle estou vacinado, ¡que a min non me hipnotizan vostedes!\n¿Qué; non chegan estes títulos de cidadanía, os meus, para que me reciba o propio Salmonte?\nRamón achicouse ante a dignidade daquel Simpático; en consecuencia, reencarnouse no corpo do Ramonciño, no de costume, pero só a medias:\n-Mire, paisano, déixese de bravatas, que tan mal están nun súbdito. Don Manuel ten as súas funcións, e non está para recibir aos ninguéns. En canto ao Secretario, que don Aurelio se chama, ese recibirao con gusto, que recibe a tododeus, mais iso será tan pronto llo pida eu, ¡se é que llo pido! Mire, con insolencias, aquí en España, o único que vai conseguir, vostede, si, vostede, é un pasaporte..., ¡para ese Tribunal de Orden Público! ¿Sóalle?\nAquel emigrante, tan batido en tantos países, volvérase correúdo:\n-¿Insolencias; que me insolento, eu? En calquera caso está ben, señorito folgazán, señorito funcionario. ¡Vale! Fareino doutra maneira, que por tres pesetas dunha póliza, desas que venden no estanco, non deixarei de dicirlle ao propio Alcalde a queixa que ten este cidadán; ¡e que conste que son honrado, que honra non é a que vostedes me dean, senón a propia, a que merezo! Vou facer unha instancia, xa mesmo, e daquela volvo, de seguida, con ela na man; unha instancia con copia, ¡na que precisarei un cuño e maila data!\nRamonzón, ou Ramonciño, ou a mestura dos dous, volveuse TNT a punto de ignición, a punto de estourar:\n-¡Váiase..., a onde queira, e como queira, pero ao lonxe!, que mentres o fai, mentres fai de ventre, asegúrolle que avisarei aos Gardas; ¡de momento, aos Municipais! Cando regrese, e procure volver limpo, xa veremos se fala co Alcalde, ou se o Cabo fala con vostede, pero, ¡coa porra na man!\nDespois dun breve lapso de tempo, aló dentro, na Secretaría:\n-Don Aurelio, ese home non me fai caso, que xa lle expliquei o incidente, de pé a pá. ¿Que fago, que fago eu, agora? Pondere que ese emigrante quedou de volver, ¡cunha instancia na man! ¡Élle de malas pulgas!\n-¡Que volva, que xa se recibirá..., iso, a instancia! Outra cuestión é contestarlla. ¿Contestar unha instancia...? Para iso terá que esperar tres campañas, desas de dous anos...; ¡ata que o xubilen nas dúas Alemanias, nas dúas á vez, quere dicirse, ad calendas graecas!\nRamonciño víase atrapado, como nunha vagada, entre dous fogos e cos lobos fuxindo polo foxo, de par súa, que tal estivera no verán último, daquela que axudou a apaga-lo lume, porque perigaba unha chousa propia, unha daquelas herdadas de seu tío, que noutro caso..., ¡un Oficial é un Oficial!\n-Don Aurelio, teño que insistir, ¿que lle parece que pode pasar se non lle rexistro esa copia; coido que virá cun Notario? ¡Se vise en que plan se me puxo...!¡Lapeaba!\n-¿Ramonciño, ti es un home ou un coello? Por selar que non quede; e se non se larga, á présa, daquela poslle un cuño..., ¡dous, pero no traseiro, con esas botas, coas túas, rexas, de Monforte, ! ¡Emigrantes, a min..., plin!\n-¿Qué; non veu ese Alcalde? -Preguntou, outra volta, aquel Simpático, de pé diante do mostrador e coa flegma dun home de mundo.\nO Oficial, cun aceno significativo, engurrando o cello:\n-Vir, veu, pero coma se non, que está reunido co Secretario.\n-Entón esperarei; mesmo aquí, xa que non me manda pasar. Pero déixeme unha cadeira desas, que todas están dese lado do seu valado.\n-Como non o faga no chan..., que estas cadeiras son da Oficina; mais aforra de sentarse, que perde o tempo, que xa lle dixen que sen cita previa aquí non se recibe aos ninguéns; ¡ningún dos dous!\n-Pois, neste caso..., pon aquí eses cuños do teu Rexistro. No teu, non; aquí, na copia, na miña, que xa me contestarán, ¡pola conta que lles ten! E que me dean as grazas por non facerlles a instancia en alemán, que con este pasaporte resgárdame o país que mo fixo. ¡Auf wiedersehen!\nNa Secretaría: Aurelio, sentado, e o Salmonte, en pé. Daquela entra o Oficial, mostrándolles a instancia do Simpático:\n-Ramonciño, ¿que di ese tunante, nesta petición?\n-Pois..., reclama a reposición ao estado primitivo da finca invadida. Trátase dese camiño público que lle deixaron incorporar ao Lucas do Barreiro, ese amigo do meu compadre...\nO señor da vara, algo nervioso por aquela instancia insólita:\n-Aurelio, ¿lémbraste de cómo trangallamos iso, esa reparcelación do Barreiro? ¡Van tantas, que me confundo!\nTranquilizouno Aurelio. Aquel deus, aquel Xúpiter, manexaba os raios perfectamente, con boa memoria, que é a principal arma dos mentireiros; tanto para fulminar como para disolve-las chispas no seu puño ensortellado:\n-¿Manuel, ti, outra vez acolloado? Este caso é un chisco de borralla, unha pabea, que todo se fixo, absolutamente todo, en boa xustiza municipal, conforme ao noso dereito, ao noso! Lémbrate de que entre a Extensión Agraria e mailo Concello argallamos aquela pista, en boa pragmática, dándolle carácter de camiño agrícola..., ¡que o é porque permite chegar cos cadáveres dos labregos directamente ao cemiterio parroquial! E para que iso quedase axeitado, de paso borrámo-la corredoira, rechea coa pedra das paredes contiguas. ¿Lémbraste agora? ¡Aquí, nós, ordenamos e mandamos, e das leis facemos regulamentos, que para iso estamos..., ámbolos dous!\nO Salmonte, algo cohibido, ou menos satanizado, ¡aínda!\n-¿Pero, chacho, ese camiño, o de mete-los mortos no cemiterio, é ou non é agrícola?\n-¡Manolón, naturalmente que é agrícola, ao cento por cen! ¿Ou é que os mortos desa parroquia non son labregos? Ese camiño está feito, e ben feito, para cento un anos, pero fíxose con ese rapaciño ausente, que estaba na Alemaña, ¡do que ninguén lle tivo culpa! Certo é que houbo que meterse, aínda ben, no seu horto, para que non levase curvas, que o Párroco quixo que se puidese chegar ao cemiterio en liña recta, desde a propia igrexa, ¡para que non se lle esparexese antes de tempo esa xente, eses que adoitan afrouxa-los responsos! Como ves, todo é unha cuestión económica, ¡de economía pura!\n-¡Sendo así...! -Manuel, ás veces, remiso á lóxica do Secretario, pero acababa entregándoselle, sempre, indefectiblemente. -¿A qué vén iso de que reclame? Se eu estivese aquí, daquela resolvíallo, de seguida: ¡Mira, ho, o que vai a Castela..., que se foda! ¡Quéreno todo: queren emigrar, forrarse coas divisas, chegar a ter un Mercedes, así sexa de segunda..., e mentres, que lles coide eu, Perito e Alcalde, todo á vez, das súas leiras; que lles mire polos propios intereses...! ¡Queren a lúa!\n-A cuestión de fondo, querido Manuel, é que reclama o por qué lle consentiches ao Lucas desemparedar o camiño vello, o que non se utilizaba desde que se alcatreou esa pista. Nisto, que veu o tal Lucas, oportunamente, aproveitándose da ausencia do alemán, e daquela meteu na horta, na súa, o terreo resultante; o antigo e mailas folganzas do vial, ¡que todo se lle facía pouco!\nManuel, alterado polo incidente, bravo cos débiles e manteigoso cos audaces, pedía papas; ¡de árnica que fosen!\n-Aurelio, ti estiveches conforme con todo iso, que incluso me falaras da súa legalidade; lémbrome agora, perfectamente, así que, ¡esa mosca átala ti!\n-Non é fácil, que este non saíu tarugo coma os outros, que puxo na instancia que dispón dunha fotografía aérea, que lla deixaron reproducir no Catastro, pola que demostra que a súa finca foi a única prexudicada, a única diminuída, a que soportou enteiramente ese camiño, esa pista. Alega que houbo unha prevaricación, unha ocupación sen previa expropiación, e que encima diso non o foi por causa de utilidade pública. Reclama que se lle compensen esas superficies, amén dun longo etcétera. Non hai dúbidas de que ese tío é valente, coma un lobo da Serra. Ou é que está aconsellado por un bo asesor; un bo asesor, ou da parte de arriba, se cadra de moi arriba..., ¡que igual ten parentes en Madrid!\n-¡Cómame nunca o diaño! ¿Secretario, daquela, qué facemos?\n-Esíxenos unha certificación do Concello na que se concrete se lle demos ese camiño, o vello, definitivamente, ao Lucas; ou se, do contrario, ese Lucas se apropiou de bens municipais...; ¡todo iso para enfoca-la súa defensa! Non te vou enganar, que o dilema non é cativo. Para que o entendas: Se lle contestamos que si, que se lle deron ao Lucas esas folganzas, graciosamente, ¿qué defensa fixemos, nós, do patrimonio municipal? Daquela, contencioso ao Concello por..., por alleación indebida, malversación de caudais públicos...; ¡cousas así! Pola contra, se lle certificamos que foi un asunto privativo do Lucas, de propicia iniciativa, co leite tan agre que se gasta ese Lucas, ¿como o defendo, eu, ou cómo nos libramos da súa caxata, da do Lucas, co bruto que é, e co que lle mangamos daquela, de extranxis, para consentirlle que ampliase a súa horta á conta dese veciño? Por parte, ti non queres leas cos emigrantes, ¡que son os mellores clientes da nosa urbanización...!\nSalmonte quedouse reflexivo, retendo o aire nos pulmóns e brandindo os puños, coma enfrontado a un sparring só para el visible. Desde que se serenou un tanto:\n-Vai ser cousa de que me achegue ao Barreiro, eu e mailo Cabo, a ver se consigo poñe-lo Lucas en razón propoñéndolle que reparta co alemán esa adición de terras, ¡en boa veciñanza! Do que non, se temos que devolverlle aquel donativo, aquelas pesetas..., ¡máis se perdeu en Cuba!\nAurelio animouno, que se había caxatas, Manuel tiña o lombo de albarda, ancho e seboso:\n-¡Debes ir, en efecto, que ti, mio caro Salmonte, cando queres sabes face-las cousas! Pero vai prevido; e mellor aínda se te fas anunciar coa parella dos Municipais..., para amolenta-lo Emigrante, que esta xentiña segue teméndolle ao qué dirán!\nManolón, a pesares daqueles alentos, co Aurelio si, pero na súa retagarda; vacilou:\n-Non che quero leva-la contraria, pero..., ¡igual se encirra! Ese alemán, se é de tantas pelotas, igual nos espera coa de retratar..., ¡e llelo conta, despois, á volta, cando pase por Francia, aos da Radio Pirenaica! Lémbrate que falaron de min en certa ocasión, que me chamaron cacique, cacique cornudo...; ¡e cousas inda peores!\n-Daquela leva contigo ao Cabo, que o tes de man. E que teñas sorte, meu Alcalde, que che fará falta; pero ti, impávido, sempre, que os caudillos fórxanse nas batallas, ¡pisando cadáveres! Corta e racha, por onde vexas, por onde podas, así haxa que soltarlle cartos ao Lucas, que na túa caixa, na B, ¡aínda que lle restes unha propina...!\nOs da Fiscalía estaban atónitos con aquel Alcalde, tan gordo e tan lixeiro, un auténtico monicreque nas poutas do Aurelio, pero desta vez puido máis o medo que lle pillara ao Emigrante, que se fixo anunciar polos Gardas, segundo lle suxerira o seu Litis.\n-¿Que, qué facedes, aquí, ao Barreiro; vídesme prender, ou queredes restaura-las lindes do meu horto? ¿Ides repoñe-las estremas? ¡Nese caso, mellor có fusil, unha legoña!\n-¡Antón, que nos coñezamos desde nenos, iso non che permite faltarnos ao respecto! Defendeuse un daqueles Gardas.\n-¿Respecto? O respecto perdínvolo eu, ¡desde que estades de criados, de mandados, de esbirros desa xentiña! Veña, rapaces, a emigrar, que tal fixen eu, que iso é de homes. De servir a alguén, mellor aos alemáns, que alí traballan todos; os caciques máis que ninguén, para por exemplo!\nAquel Garda, mancado na súa dignidade, revirouse:\n-¡Eu non son un criado; e aquí o Aduardo, tampouco! Somos dous Municipais, ¡a moita honra!\nO Simpático, Antón para os Gardas, non lles resultou tan simpático, a eles, como lles parecera aos da Fiscalía de Don Pedro. Plantado, escarranchado, retador, coas mans nas illargas:\n-Rapaces, honra sería se estivésedes no papel correcto, no propio dos Gardas, pero iso non é cubrírlle-las costas a catro mangantes; a dous, neste caso; sabendo como sabedes que lles mangan aos veciños canto poden... ¡Menos a pernada, que xa non se estila; ou se cadra, si, tamén, tamén iso!\nEduardo, Aduardo para o outro Garda, rompeu a falar nun ton algo máis suave, pero que non deixaba de ser autoritario:\n-Mira, Antón, déixate de lerios e date por citado para esta tarde, ¡ás cinco!, que vai vir unha Vista do Axuntamento para arranxar isto do camiño, esta pista de aquí por xunto do cemiterio...\nCo Simpático daban en ferro; puntualizoulles:\n-Este camiño arránxase desfacendo a parede que puxeron polo medio da horta, ¡da miña! E para vistas do Concello, chega coas da muller do Alcalde, esa tal Mabel..., ¡que ten máis ubre cá teixa do Lucas! ¡Vaca de moita ubre..., malo! Ademais, nin na terra dos cafres se cita á xente da mañá para a tarde, pero, se queren vir, aló eles, que veñan, que eu estarei aquí, na miña casa...; ou mellor aínda, aquí fóra, nesta pista, na arroubada, pero mañá, ¿eh? Ás cinco da tarde, ¡nin un segundo antes! ¿Anotádelo?\n-Polo teu ben procura estar razoable, que che dou un consello de amigo, -matizoulle o chamado Eduardo, -que daquela volveremos co Xefe Local. ¡Eh; outro aviso! ¡Por un se acaso, traeremos as esposas!\nAntón riuse con ganas; seguía completamente tranquilo, relaxado:\n-Mentres non traiades á propia muller dese Alcalde, dese barrigudo, que así se explica que non se lle poda achegar, e que ela busque outros, máis delgados, máis flexibles, con outros empalmes... As outras, esoutras esposas, non me interesan, pero esa fulana, esa roiba do tinteiro, nin para vosoutros olla, que seguro que vos poñedes de cu cando parrafea co Secretario, que nestes lugarciños sábese todo, e non precisamente pola radio!\nEduardo, aquel Garda, non estaba acostumado ás insubmisións:\n-¡Antonciño, non te porpases! Se nos provocas, a Vista vala ter ti..., ¡pero no calabozo! Daquela xa veremos o teu riso... Quedas avisado; ¡en tempo e forma!\nO Emigrante fixo un estraño, como espantando nas moscas:\n-¡Boh; ídevos por aí adiante..., á bragueta dos burros, que é o voso sitio, que aínda quedan máis de catro, sen ir máis lonxe, na propia bisbarra!\nAo outro día, encabezando a vista, presentouse Litis, que non o Alcalde, no lugar previsto, no mesmo daquel avasalamento expropiatorio. Sacou do seu almario o mellor dos sorrisos; quere dicirse, o máis cínico:\n-¿Así que vostede é ese Antón do que me teñen falado, un home que está moito polo progreso, polas infraestruturas? Seica veu de vacacións, nun Mercedes...; ¡pois iso é posible grazas a que en España temos as pistas asfaltadas, algunhas, tal que neste rueiro, por obra e por graza de don Manuel, que é un benfeitor do Municipio! ¡A miña noraboa! ¡Vostede seica é un fillo ilustre do Concello, outro, un home comprensivo, culto...!\nAntón tomoulle as medidas, de arriba-abaixo e de abaixo-arriba, caixa toráxica incluída, e por fin detivo os ollos cravándollos ao Aurelio directamente, nas pupilas, sosténdolle a mirada, cousa que desconcertou ao Secretario que non estaba afeito a esas dignidades tratándose dun campesiño, ¡por emigrante que fose! Daquela espetoulle, coma un escopetazo:\n-¡Noramala, señor Secretario, que a vostede nada se lle perde neste asunto! ¿Ou si; houbo reparto? ¿Onde está o Alcalde; escóndese tras súa, como fan os nenos mecosos con súa nai...?\nTalmente parecían dous galos tenteándose ás portas dun galiñeiro. Aurelio soltoulle unha finta de boa dialéctica, da súa, da habitual:\n-O señor Alcalde, don Manuel, polas súas ocupacións delegou en min; ¡que por iso vin, e aquí estou, ao seu dispor!\n-¿Tampouco veu..., ningún representante; digamos, un Concelleiro?\n-¿Para que? Viñeron ese Cabo e mailos Gardas..., ¡por si se producen desacatos á Autoridade!\nAntón, irredutible, saturado de dignidade persoal, a mais de ben asesorado:\n-¿Vostede..., autoridade? ¡Non me faga rir! Tardei anos, moitos, mais agora seille distinguir as funcións dun Secretario, dun funcionario, por distinguido que sexa, das que corresponden á Corporación, á Corporación ou a cada un dos seus membros, directamente ou por delegación. Esas funcións coñézoas ben, así que o tomo por un recadeiro do Salmonte, que é a única representación que lle admito. Vaia soltando ese recado, se tal quere, que as miñas vacacións son curtas, e non coma as súas, que xa sei que ás horas de oficina tanto pode estar na Consistorial coma no Café do Centro, ou nesas obras salmonteñas, ou na casa de ben sei quen... Mais, ¿para que vou referi-los seus pecados, se os coñece perfectamente, xa que os vive; ou é que non os vive?\nAurelio, a pesares de que traía a súa estratexia ben perfilada e ben matinada, premeditada, de propia marca, investido daquela sona obtida coa complicidade, coa reciprocidade, do propio Alcalde-Xefe Local do Movemento, atopouse nunha batalla complexa, imprevista, de táctica inédita:\n-Tíveno a vostede por máis listo do que está demostrando, así que, polo seu ben, suxírolle que cambie de ton. Por certo, ¿que fan eses señores que están aí, aí atrás, nese auto? ¡Non os coñezo...; nin vostede mos presentou!\n-Non é preciso; son tres amigos, da Capital, que esperan por min, por se quero ir con eles..., ¡a unha cea!\n-¡Ah, ben; aquí, se vostede razoa, terminamos pronto, de seguida! Como lle ía dicindo, falemos en paz e concordia, que así cómpre entre amigos...\n-¿Eu; falar, eu? ¡Fale vostede, se é que trae ese recado de falar comigo!\n-Ben, vale; que isto faise de contado: o señor Alcalde, sempre conciliador, servidor dos seus súbditos...\n-¡Perdón, Secretario; non sei se lle oiría ben! Quixo dicir, cidadáns; ¿non si?\nAurelio tragou aquel sapo, e sen inmutarse:\n-¡É unha simple cuestión semántica, pola que non imos discutir! Sigamos: Aquí o Lucas... Don Lucas, por favor, achéguese... -Aquel veciño estivera atusmando, de lonxe, entre os couceiros, pero ao verse cachado quitouse a pucha e aproximouse, con tódalas precaucións do caso, con timidez cazurra. Daquela proseguiu o Secretario: -Aquí don Lucas pediu unha concesión gracial das folganzas deste camiño, do vello, e desde a Consistorial non percibimos, na distancia, que puidese resultar lesivo para terceiros...; ¡son folganzas, e por ende, municipais, ab origine!\nLucas entendeu por onde lle doía, ao seu xeito, sen distingos conceptuais:\n-De glacial, nada, meu señor; quentiña de todo, que llela paguei eu, eu mesmo, a vostedes, ben pagada! ¿Xa non se lembra daqueles billetes, ben noviños por certo, do trinque, que así mos deron no Banco? ¡Ben mo dixo Manuel, que de cheque, nada, nin falar; que fose eu, eu mesmo, por aquela cantidade da idenización, en billetes!\nAurelio, polas ganas, houbéseo fulminado cos seus ollos felinos, chispeantes; pero no seu cálculo, calculadamente conciliador, optou por facerlle un guicho:\n-¡Lucas, que te confundes; o que pagaches ti, daquela..., foron..., arbitrios! Uns arbitrios atrasados; por certo que sen recargo, que nos debes ese favor, esa tolerancia. ¡Está visto que facer ben sen mirar a quen...! Xa o di ese refrán: ¡Non lles fagas dano aos labregos, que non cho merecen; nin lles fagas ben..., que non cho agradecen!\nAntón, que se espelira polo mundo adiante, ademais da súa intelixencia natural, non estaba para sofismas caciquís:\n-¡Un momento, Secretario; que ben se ve que vostedes ao que xogan é ao tute, ao subhastado, que iso de chisca-lo ollo dáselles mal! Non lle fai falta darlle a sinal do tres ao Lucas para que se esqueza de certos amaños, que resulta que este home, este matón, é soamente un bocazas. Testemuñas hai, ¡varias!, do que dixo, en certo lugar, sobre certo pago, ou comisión, por xe pesetas, en efectivo; ¡que quede claro! Ora ben, se teñen interese en discuti-lo tema, advírtolles que eses do coche son o meu Avogado e mais un Notario, da propia Capital, co seu Escribente, que os puxen aí, á espera, para que levanten acta, ¡do que sexa preciso! Pero como son máis honrado do que todos vostedes xuntos, daquela non lle chisco o ollo a ninguén, que lle ensino a vostede, señor Secretario, ¡de antemán!, as miñas cartas...; ¡algunha!\nAurelio baixou a voz, que os do auto apeáranse e xa paseaban polas inmediacións, atentos ao terceto:\n-Mire, Antón, aquí viñemos como amigos, buscando unha solución satisfactoria; e vostede pasouse traendo esta xente da Notaría a onde non facía falta..., ¡que estamos entre iguais!\nAntón, sen inmutarse:\n-¡Máis se pasou vostede traendo aos Gardas, cos seus ferrollos, cando o ladrón é outro, que diso tamén se levantará acta..., se é preciso! E ti, Lucas, mira o que dis, ¡que non te enxurren estes caciquiños de terceira, da terceira rural, iso, cos pecados alleos!\nPero aquel Lucas estaba superado por tantos imprevistos; só marmexou:\n-Pois..., o que é pola miña parte, este camiño non o devolvo; nin cos Gardas nin co Notario! Se non mo podiades dar, daquela é asunto voso esa idenización..., aquí ao veciño..., que tampouco teño por qué preitear con este home, ¡dúas casas que sempre se levaron! ¿Non si, Antón?\nMefistófeles seguía de parte do Secretario:\n-Queridos amigos, e bos veciños, ámbolos dous, non se alporicen, que todo ten arranxo. Teño atribucións para propoñerlle, aquí ó Antón...\nO aludido cortouno, en seco:\n-¿Atribucións? ¡O que se di atribucións, non; nada, en absoluto! Vostede quererá dicir, recado; recado da Súa Ilustrísima, dese Salmonte, unha familia que se abaixou do castelo porque entre as xoldas e mailas obras non o daban sostido; agora mangonean un Concello, este, o noso, o mesmísimo feudo de entón, pero cunha diferenza, ¡que teñen unha pata no Pazo e outra na Consistorial, escarranchados, que é a mellor forma de mexar polos cidadáns, desde arriba, ao cirichón!\nNaquelas tesituras, ante aquel arriscamento do Simpático, Aurelio flexionou, mesmo coma se fose de vimbio:\n-¡Querido Antón, recado sexa; o que mande, o que vostede queira, que non imos discutir por cuestións semánticas, que aquí o que se ventila é un tego de terra; como moito, dous; ¡simplemente iso! Para tan pouco, ¡que máis dá! A miña proposta é que o Concello lle urbanice, a vostede, ese camiño que pasa por diante da casa, da súa, poñéndolle un farol, o que sexa, canto precise, ¡do alumado público! Con iso, de ben calculado, vostede aínda sae ganancioso...; ¡polo menos con respecto ao Lucas!\n-¿Señor Secretario, pódolle preguntar unha cousa? -Antón, de falsete, flegmático.\n-¿Cando foi o último Pleno; cando acordaron...; iso, iso que me propón?\n-Pois..., ¡o mes pasado! ¿Pero iso, a qué vén?\n-Non, nada, axustes meus, que por algo son axustador, ¡na Alemaña! Só quero relacionar datas, actuacións, ¡con respecto á miña instancia!\nO Secretario pasou por alto aquela puntualización; tiña présa por cerra-la súa proposta:\n-A ver, Antón, e vostede tamén, señor Lucas, démonos a man, os tres, como se fose na feira, que este trato está feito, rematado, e saen con ben desta operación...; ámbolos dous, que o perdedor neste caso é o Axuntamento, tan escasos que andamos...; ¡diso, de Presuposto! O meu estilo é facer paces...; ¡xa me viron, aquí, neste asuntiño!\nAntón tiña en mente certos prolegómenos:\n-Secretario, espere un momento, que falta enroscar unha peza. E ti, Lucas, atende; deixa de mirar para os señores dese auto. Non che viría mal que che sacasen ese trollo que tes aí fóra, no camiño do curral; ¿non é?\nO interesado aluspouse con aquela suxestión:\n-¡Ai, ho, casual; estaba matinando no mesmo, que ti, neste lio, saes mellorado!\n-Lucas, mira ti por onde, como tamén te aprecio, e como vives neste vilar, a cotío, é mellor que che fagan, por conta do Concello, de paso, unhas boas beiravías, que todo isto, alcatrearche o curral, empedra-los pasos, repoñe-las paredes dese horto..., con cartos públicos. ¿Tres obras da maneira sería moito pedir; ou non, señor Secretario?\nAurelio foise ao anzol, ¡que onde haxa un cazurro listo...!\n-¿Tres obras en beneficio exclusivamente privado? ¡Por suposto que non; non hai capítulo...!\nAntón chegara, por fin, á súa meta:\n-Daquela, amigo Lucas, ti, que sempre fuches un bo canteiro, que paredas ben, volve a murar o meu horto, de propia man, por onde sempre estivo, que así o camiño vello quedará no meu, compensándome un chisco do que me quitou ese Párroco para face-la súa Avenida dos Reponsos. Deste xeito, a ti, en vez de currada, vaiche quedar unha praciña elegante, que cando as túas nenas sexan mozas daquela servirá para que os rapaces chas veñan ver, ¡en auto! Con estes pactos, coas augas devoltas ao río, o que é por min, señor Secretario, podemos dárno-la man.\nAurelio respirou; fondo, aliviado:\n-¡Farase todo, absolutamente todo, segundo propón! Voume, ¡e a mandar!, que alí me teñen, no Consistorio, ¡ao seu dispor!\nAntón retívolle a man:\n-¡Un momento, Funcionario, que aquí falta unha función; ¡cousa de nada! -Dirixíndose ao seu Avogado: -Don Luís, ¿pode achegarse co señor Notario, que imos deixar constancia, fehaciente, ou como se diga, de que este veciño, Lucas, vaime facer, nova, a parede do meu horto, metendo coa mesma, ou sexa, para dentro, o camiño que desapareceu daquela, daquela cando a pista do cemiterio?\nAurelio tentou de largarse, sibilinamente:\n-Está ben así, en efecto, pero eu voume, que isto é cousa súa, dos dous; e logo que teño présa, que me esperan no Concello...; ¡unha xuntanza oficial!\nAntón reforzou a voz, imperativo:\n-¡Señor Secretario, que de Actas entende, e aquí estivemos falando, ou negociando, tres partes interesadas; tres! Non me fará ese desprezo, que teño encargada unha merenda, boísima, para todos nós, para os seis, aí na taberna, no reservado. O que si, se vostede non ten medo para volver á Vila, -engadiulle, burleiro, -os que se poden ir, agora mesmo, ¡a cen!, son estes Gardas, que para eles...; ¡voullo dicir: eu non contaba con xente armada, e por iso non lles encarguei viático!\nO Aurelio viuse nun compromiso, ineludible en boa diplomacia:\n-¿É certo que encargou unha merenda, con antelación? ¿Vostede é adiviño, ou qué?\nAntón riuse, con ganas, a fondo:\n-Non; nada diso: son galego, simplemente galego; ¡a moita honra, que se di!\nNo Ceo, naquela revisión anímica do Secretario, non daban creto ao que estiveran oíndo: ¡unha derrota do Litis! A primeira reacción foi de Don Valentín, que coñecía as artes, as artes e mailas artimañas dos seus paisanos:\n-¡A ver, Fisgas, un receso! Cortade aí, nese proxector, que a escena principal rematou. ¿Que vos parece? ¡Se nos meus tempos fosen así, así de espelidos, aqueles emigrantes non terían que irse ás Américas!\n-Certo é, que ese rapaz, o Antón, non se deixou envolver polo Litis. -Comentou Fisga Seis.\nFisga Nove, asentindo:\n-Ese parece máis esperto cós outros... Coido que nos pode servir para testemuña de cargo; ¡máis que esoutros, máis que eses que saíron nos outros vídeos, nos anteriores!\n-¡É un esperto, a mais de experto; que os durmidos foron aqueles portugueses, aqueles que...!\n-¿De qué falas, Fisga Seis? -Preguntou Frei Marcos, un tanto fóra de contexto.\n-Logo..., ¿non sabe o que pasou?\n-¡Afellas que non; será que fisgo pouco...; mortal, en definitiva!\nFisga Seis referiulle aquel contratempo:\n-Cando volvía para Alemaña, recuperada a súa hortiña, enteira, resultou que entre Valladolid e Palencia aquel Antón cruzouse cunha furgoneta de portugueses, que os pobres durmíranse circulando, ¡coas ansias de volver pronto ao seu país! Daquela, ¡case nada, todo, definitivo, que se deron unha chucha, un chuchado fraterno, co Antón!\nFrei Marcos persignouse:\n-Para min, como me trouxeron ao Ceo daquela, que aínda estabamos na era bestial, na das bestas quero dicir; todo o que pase dun cabalo de potencia xa me parece cousa do diaño. Oes, agora que me fixo nesa circunstancia: ¡neste caso, felices, que xa o temos aquí, dispoñible, na propia Eternidade!\n-Si que o temos, Tío Marcos, pero hai que pasarlle unha citación, que está soterrado no Campo Santo dos portugueses. Por certo, que o teñen a corpo de rei, en desagravio. ¡Para xustos, eses portugueses; con poucas excepcións!\nFrei Marcos asentiu:\n-¡Desde logo, desde logo; eses irmáns, eses galaicos sureños, hai qué ver cómo son, sempre tan cumpridos! Daquela, ti mesmo, Fisga Nove, que ve-las cousas de arriba-abaixo, pásalle razón, con tempo, de que igual ten que depoñer en contra do Litis. Dille, de paso, en broma por suposto, que vaia buscando outro Notario, como fixo daquela; ¡faralle graza recordar o seu episodio!\nFisga nove, con satisfacción:\n-Seguro que lle presta, que xa recuperou medio horto, e agora vai recibir, aquí na Gloria, o cento por un, ¡que merece todo iso, e aínda máis!\nFrei Marcos corroborou:\n-¡Para máis chiste, sen pólizas na instancia, que na Eternidade non as precisamos!\nComo estaban no tempo de entoar o Angelus Dómini, que en Churiz a tal intre xa repicaban as doce solares, apagaron o proxector para seguir coa Vista despois da Hora Santa. Sentíanse fatigados, fatigados e anoxados, que as malicias, de sempre e para sempre, ¡ata no Ceo causan violencia!


Diálogos sobre o futuro do envellecemento, en Santiago de Compostela\nXornadas DIÁLOGOS SOBRE O FUTURO DO ENVELLECEMENTO en Santiago de Compostela\nEnvellecemento activo\tXeral\tGratuíta\n25-10-2021 26-10-2021 Xornadas DIÁLOGOS SOBRE O FUTURO DO ENVELLECEMENTO en Santiago de Compostela Seis mesas redondas con persoas expertas irán expondo diferentes temas de actualidade sobre o envellecemento Auditorio ABANCA Preguntoiro, 23. Santiago de Compostela (A Coruña) Afundación socioculturales@afundacion.org Europe/Madrid public true Engadir o calendario\n25 e 26 OUT 2021\n25 OUT 9.30 a 13.45 h e 16.00 a 18.30 h\n26 OUT 10.00 a 14.00 h\nO 25 e 26 de outubro o Auditorio ABANCA (Preguntoiro, 23) en Santiago de Compostela acolle estas xornadas de diálogo sobre o futuro do envellecemento.\nEspaña logrou conquistar unha das maiores aspiracións de todo país: aumentar a esperanza de vida da súa cidadanía ata alcanzar niveis sen precedentes na historia. Iso trouxo aparellado un forte envellecemento da nosa pirámide demográfica, o cal é previsible que se agudice durante as próximas décadas. Que a poboación española viva máis anos constitúe unha enorme fonte de oportunidades, pero tamén un desafío para o noso Estado de Benestar. Como serán as pensións que cobremos en 2050? Que podemos facer para reter a poboación en idades máis avanzadas que queira seguir traballando? Como podemos impulsar o envellecemento activo? Que necesitamos para mellorar a cohesión interxeracional da nosa sociedade?\nO amplo programa desenvólvese con seis mesas redondas de persoas expertas con quenda de preguntas abertas ao público. Ademais, celebraranse dous talleres cidadáns deseñados para escoitar a poboación e incorporar as ideas á Estratexia nacional de longo prazo como parte do proxecto España 2050.\nConsulta o PROGRAMA completo nesta ligazón.\nA entrada é libre e gratuíta ata completar a capacidade. Inscricións aquí\nPodes seguir as xornadas a través de AfundaciónTV\nDiálogos sobre o futuro é unha iniciativa do Goberno de España, a Comisión Europea, o Parlamento Europeo e diversas institucións locais, que quere contribuír a reflexionar sobre as oportunidades e desafíos que traerá o mundo post-COVID.\nDiálogos sobre o futuro do envellcemento


O Supremo confirma a condena por branqueo ao narcotraficante Sito Miñanco | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 15/04/2021 14:24\nO Tribunal Supremo confirmou a condena por delito de branqueo de capitais agravado o narcotraficante galego José Ramón Prado Bugallo, Sito Miñanco, a súa primeira esposa Rosa Pouso, a súa filla maior Rosa Prado Pouso e o empresario José Alberto Agüin.\nPorén, a Sala reduce a pena de 4 anos de prisión imposta pola Audiencia Provincial de Pontevedra a cada un deles, ao apreciar dilacións indebidas na causa, que se iniciou en 2009.\nO tribunal absolve a excuñada do narcotraficante porque os feitos polos que se lle condenou non son concluíntes e suscitan unha dúbida razoable, o que obriga á absolución polo principio de presunción de inocencia.\nA Sala Segunda imponlle a Sito Miñanco tres anos e 9 meses de prisión e unha multa de cinco millóns de euros. A súa primeira esposa, 3 anos e 6 meses e unha multa de cinco millón. A súa filla, 3 anos e 3 meses e unha multa de catro millóns. E ao empresario, 3 anos e 6 meses e unha multa de 5 millóns.\nA sentenza ratifica o resto de pronunciamentos da Audiencia, que inclúen a clausura definitiva da Inmobiliaria San Saturnino S.L. e o comiso da totalidade dos bens reflectidos nos feitos probados.\nO tribunal considera acreditado que os condenados formaron unha estrutura organizada marcada por intensos vínculos persoais dos seus integrantes.\nDo mesmo xeito, conclúe que branquearon diñeiro procedente do narcotráfico entre 1988 e 2012, a través de sociedades instrumentais "constituídas para a ocultación e retorno das ganancias obtidas ou vinculadas coas actividades" de Bugallo.\nA sentenza, relatorio do maxistrado Javier Hernández, analiza os feitos probados da sentenza de Pontevedra. Segundo o ditame, Prado Bugallo desenvolveu desde os anos oitenta actividades relacionadas co narcotráfico dunha especial relevancia cuantitativa e cualitativa polas que foi condenado en dúas ocasións a graves penas de prisión.\nDurante ese período constituíu as mercantís San Saturnino S.L. e Jolva S.L., mediante as que se adquiriron trinta e catro inmobles e trece leiras. Estas empresas estaban administradas por Rosa Pouso e José Alberto Agüin. As adquisicións inmobiliarias realizadas non se axustaban aos ingresos societarios e os prezos de compra presentaban un patrón de infravaloración respecto aos prezos de mercado.\nA xuízo da Sala, os feitos obxectivos acreditados conducen á conclusión de que Prado Bugallo "creou un modelo de transformación das ganancias ilícitas derivadas da súa actividade criminal prolongado durante máis de 20 anos no que participaron as persoas próximas do seu círculo máis íntimo persoal e familiar".\nCatro anos e medio de prisión para o titular da orquestra París de Noia


BLOG DA BIBLIOTECA » Literatura portuguesa\n26th Xuño 2017 by tikeles Comentarios desactivados en BO VERÁN, BOAS LECTURAS\n20th Abril 2016 by tikeles Comentarios desactivados en De Coimbra, do cine, da literatura, das festas…\nRecompilamos a información que o alumnado do IES de Porto do Son e o Aquis Celenis recolleu a partir dos roteiros que realizamos na viaxe conxunta a Coimbra dos clubs de lectura. Unha fiestra aos portugueses! More presentations from etikeles\n26th Marzo 2016 by tikeles Comentarios desactivados en Um poema por semana: Portugal celebrando a poesía\nInteresante esta iniciativa que vén dende Portugal. “Um poema por semana” é unha idea de Paula Moura Pinheiro para celebrar a poesía. Ao longo de 75 días, 75 persoas diferentes recitan poemas de Sophia de Mello Breyner Andresen, Cesário Verde, Ruy Belo, Fernando Pessoa, Miguel Torga, Sá de Miranda, António Nobre, Alexandre O?Neill, Luís Vaz de […]\n17th Xaneiro 2012 by tikeles 2 Comments\nEsta semana a biblioteca volveu ser unha fiestra aberta ao mundo. Sabedes do noso interese en achegarvos ao país irmán, Portugal, e á súa lingua (visita á biblioteca de Viana do Castelo, lecturas recomendadas…). Puxémonos en contacto coa Associaçom Galega da Língua (AGAL) e, xunto con Normalización, organizamos un obradoiro de portugués para dous grupos de 4º […]\n11th Outubro 2011 by tikeles Comentarios desactivados en O home que entraba pola ventá\nAs ilustracións de Gabriel Pacheco que nos debuxan El hombre que entraba por la ventana de Gonzalo Moure teñen aire de fado, “un fado vagabundo” que nos leva a Lisboa, ao barrio de Graça, a María Luces. Dende a súa infancia, vivida en soidade ao lado da nai, os silecios envolveron a separación do pai, unha ausencia […]


A arquitectura local tamén é musealizable - Historia de Galicia\nO Consello da Xunta acordou a cesión ao Concello de Mondoñedo dun inmoble para a súa recuperación, co obxectivo de que acolla un centro de divulgación da arquitectura mindoniense e dos programas de axudas en materia de rehabilitación de vivendas na vila. Trátase dun inmoble propiedade do Instituto Galego da Vivenda e Solo situado na rúa Matadoiro, 1, que non reúne as condicións para ser destinado a vivenda.\nO inmoble será destinado polo Concello de Mondoñedo á realización das actividades relacionadas coa conservación do patrimonio cultural e da difusión dos valores da arquitectura mindoniense. Neste espazo tamén se promoverán actuacións de rehabilitación de vivendas, a mellora da calidade das edificacións e a realización de accións de formación de técnicos e axentes que interveñen neste sector.\nAdemais, a Xunta cofinanciará a rehabilitación do inmoble a través dunha subvención a fondo perdido, concedida ao concello de Mondoñedo, por importe de 42.000 euros.\nPola súa parte, o Concello comprometerase a executar as obras de rehabilitación do inmoble que sexan necesarias para o adecuado desenvolvemento das actividades referidas no prazo máximo dun ano.\nNun comunidado, a Xunta lembra que, a través do Programa Rexurbe, promoverá a recuperación dos cascos históricos de diferentes vilas e cidades galegas mediante a adquisición e rehabilitación de edificios degradados, co obxectivo de potenciar o desenvolvemento económico e social nestes núcleos.\nTemas: arquitectura popularConsellería de CulturaMondoñedorehabilitación\nSeguinte Cando o oso era o ser máis temido e respectado de Galicia\nAnterior O Arde Lucus xa ten cartel para este ano


Diferenza entre GitHub e Bitbucket | Diferenza entre Diferenza entre GitHub e Bitbucket | Diferenza entre\n• Categorizado baixo Tecnoloxía | Diferenza entre GitHub e Bitbucket\nÉ unha práctica habitual ter un repositorio aloxado de xeito remoto cando se usa Git máis que cando se está a traballar nos seus propios proxectos persoais. Hai moitas formas diferentes de lograr todo isto, pero hai dous servizos comúns de hospedaxe de repositorio de código que realmente destacan, a saber, GitHub e Bitbucket. Ambas son dúas das ferramentas de xestión de repositorios máis populares con moitas cousas en común, pero tamén teñen a súa xusta proporción de diferenzas.\nGitHub é unha plataforma empregada por millóns de desenvolvedores, xa sexan novatos ou experimentados, en todo o mundo. Na industria do software, é imprescindible traballar en colaboración con outras persoas para crear software e aplicacións, e GitHub é unha das ferramentas máis importantes e sofisticadas para soportar un fluxo de traballo colaborativo. GitHub é unha plataforma de aloxamento de código que permite a desenvolvedores de todo o mundo traballar xuntos en proxectos. Crea un ambiente que permite que millóns de proxectos de código aberto almacenen o seu código nun servidor remoto, animándoo a compartir o seu código con outros desenvolvedores e programadores de todo o mundo. Ofrece un servizo de hospedaxe baseado na nube para o control de versións mediante o repositorio Git, con millóns de desenvolvedores que comparten os seus proxectos, facilitando a calquera persoa engadir, modificar ou eliminar código ao mesmo ficheiro e proxecto. A idea básica é que o software toca case todos os recunchos das nosas vidas e GitHub é a plataforma onde a xente constrúe ese software.\nQue é Bitbucket?\nBitbucket é o servizo de repositorio de código baseado na nube de Atlassian que ofrece repositorios de código público e privado, con soporte tanto para Git como para Mercurial. Ofrece aloxamento gratuíto de repositorios públicos e privados de Git. Basicamente, Bitbucket proporciona un centro central para a xestión de repositorios Git e a colaboración no código fonte e axuda durante todo o fluxo de traballo de desenvolvemento. É unha ferramenta de colaboración deseñada para que os equipos poidan xuntalos para traballar nun proxecto. Está escrito en Python e está baseado no marco web de Django. É unha solución única de xestión de proxectos que ofrece ás organizacións que queren pasar ao sistema de control de versións distribuído unha gran opción para facelo sen ter que xestionar a sobrecarga da infraestrutura. Bitbucket está deseñado pola mesma xente que creou JIRA, a popular ferramenta de xestión de proxectos para erros e seguimento de problemas.\n- Bitbucket pode ter unha base de usuarios máis pequena, pero é máis flexible que GitHub. Tanto GitHub como Bitbucket son sen dúbida dous dos servizos de xestión de código fonte baseados na nube máis populares. Non obstante, GitHub só admite Git mentres que Bitbucket soporta tanto Git como Mercurial. Un dos mellores puntos de venda de Bitbucket é que ofrece flexibilidade integrada no que respecta ao sistema de control de versións. Aínda así, GitHub, cunha diversa comunidade de máis de 40 millóns de usuarios, é sen dúbida un dos mellores sistemas de control de versións distribuídos.\n- Bitbucket ten unha estrutura de prezos mellor que GitHub. Unha das mellores cousas de Bitbucket é que, en vez de ter unha estrutura por niveles, cada cliente recibe as mesmas características e realmente pagas por máis usuarios. Dito isto, Bitbucket é absolutamente gratuíto para ata cinco usuarios, o que significa que os usuarios poden acceder e escribir aos repositorios aloxados. Non hai restricións para acceder ás funcións porque es un usuario gratuíto. Ofrece repositorios privados ilimitados para ata cinco usuarios. Os plans de pago ofrecen asistencia sen límite no número de usuarios e comeza a só 3 $ por usuario ao mes e sobe ata 6 $ por mes.\nGitHub, por outra banda, ofrece repositorios privados con colaboradores ilimitados absolutamente gratuítos. Ofrece todas as funcións básicas para equipos e desenvolvedores. Para unha colaboración máis avanzada, existe este plan de equipo que custa 4 dólares por usuario ao mes e un plan para desenvolvedores que custa 7 dólares por usuario ao mes. O plan Enterprise é un pouco máis caro e custa 21 dólares por usuario ao mes e inclúe funcións de seguridade avanzadas ou Enterprise Cloud.\n- Unha das mellores cousas de Bitbucket é que ofrece a mellor integración JIRA de clase para facer a experiencia do usuario moito máis agradable. JIRA é un popular sistema de seguimento de erros e problemas empregado por organizacións de todo o mundo e unha das vantaxes clave desta integración é a automatización integrada. Compleméntanse combinando os fluxos de traballo de desenvolvemento e xestión dunha organización. E isto tamén permite ver e interactuar con problemas JIRA dentro da interface de Bitbucket. Esta integración garante que os equipos estean na mesma páxina no que se refire aos cambios de código para que poida ver cando unha función está lista.\nGitHub vs. Bitbucket: gráfico de comparación\nAínda que, tanto GitHub como Bitbucket son dous dos servizos de repositorio de código máis empregados, Bitbucket converteuse nunha plataforma de aloxamento bastante popular con millóns de usuarios que a usan actualmente. O mellor de Bitbucket é a súa estrutura de prezos flexible. As características que ofrece Bitbucket son estándar noutros servizos de hospedaxe, pero as súas ofertas gratuítas que inclúen repositorios públicos e privados gratuítos e ilimitados son o que o distingue do resto da competencia. Bitbucket ofrece o mellor servizo para quen non quere que todo o seu código sexa público, pero ao mesmo tempo non quere aloxar os seus propios repositorios, probablemente Bitbucket sexa a mellor opción.\nCita a APA 7 Khillar, S. (2021, 8 de febreiro). Diferenza entre GitHub e Bitbucket. Diferenza entre termos e obxectos similares. http://www.fdfds.org/technology/difference-between-github-and-bitbucket/. MLA 8 Khillar, Sagar. "Diferenza entre GitHub e Bitbucket." Diferenza entre termos e obxectos similares, 8 de febreiro de 2021, http://www.fdfds.org/technology/difference-between-github-and-bitbucket/.\nVer máis sobre: Bitbucket , github


A canteira audiovisual recupera a historia bergantiñá - Cultura - Que pasa na costa\nA canteira audiovisual recupera a historia bergantiñá\nSeguimos esperando, como auga de maio, o II Festival de Webseries Carballo Interplay, logo do radical éxito da primeira edición. Mentres van rematando as propostas formativas de primeiro nivel en materia audiovisual (o mesmo Jorge Coira califica estes módulos como marabillosos), as mellores webseries do país vanse preparando para aterrar en Bergantiños para os vindeiros 16, 17 e 18 de abril.\nXa teñen o xurado listo e todo, con Paula Hernández, Xavi Daurae Esteban Navarro de Venga Monjas, Daniel Vilaverde e Sara Gómez Iglesias. E contan con algunha sorpresa como a estrea do primeiro capítulo da sexta temporada de “Entertainment”, a nova proposta do equipo de Malviviendo.\nE paralemente, gracias a influencia destas propostas audiovisuais, nacen novos proxectos polo arredor, como o PROXECTO NEME, no que están traballando 20 rapazas e rapaces do IES Parga Pondal guiados nun obradoiro pola produtora Beli Martínez, unha das responsables do Proxecto Socheo da Guarda. Falamos dun proxectp de recuperación da memoria audiovisual, que tamén estará presente no Festival. Este é o primeiro detalle que nos deixan, a visita de Franco ao Certamen agro-pecuario de Carballo no ano 1954:


O detective Conan: O mago do ceo prateado - Wikipedia, a enciclopedia libre\n3 de xaneiro de 2013 (TVG)\nO detective Conan: O mago do ceo prateado (名探偵コナン 銀翼の奇術師, Meitantei Konan: Ginyoku no Majishan?, literalmente O mago das ás prateadas) é un filme de animación baseado no anime O detective Conan. No Xapón, a estrea deste filme produciuse nos cinemas o 17 de abril do 2004.\nEn galego, estreouse na TVG o 3 de xaneiro do 2013.\nUnha famosa actriz recibe unha nota de Caco Kid que ameaza con roubar o seu zafiro, "a pedra da sorte". Esa mesma noite o roubo terá lugar no teatro onde se representará a derradeira función da obra na que participa a actriz.\nConan e os seus amigos pensan que Caco Kid aparecerá durante a representación, pensando que se ha disfrazar de alguén a quen coñecen. Entón, a policía preséntase cun asistente, o detective adolescente Shinichi Kudo. Mais Conan sabe que o Shinichi que está en fronte deles é Caco Kid, xa que el é o verdadeiro Shinichi, pero non pode revelar a súa verdadeira identidade. A oportunidade para capturar o ladrón chegará no momento do final da representación, pero Caco Kid subirá ata a azotea e sairá voando polo ceo.\nDespois, Conan e os demais son convidados pola actriz a unha festa na súa casa de campo, polo que terán que viaxar en avión ata Hakodate. Conan pensa que Caco Kid pode estar dentro do avión, disfrazado. É entón cando a actriz cae ao chan despois de comer un bombón de chocolate. Poderá Conan resolver o caso nun lugar tan pequeno e pechado como é un avión?\nCaco Kid Chema Gagino Kappei Yamaguchi\nGinzo Nakamori Antón Olmos Unsho Ishizuka\nJuri Maki Xermana Carballido Keiko Toda\nBunjiro Narasawa Coté Sansegundo Katsuji Mori\nToru Ban Alfonso Agra Hidekatsu Shibata\nNatsuki Sakai Ana Lemos Kyoko Hikami\nIsao Shinjo Óscar Fernández Shinichiro Miki\nTenko Tajima Ana Maciñeiras Saeko Shimazu\nMasayo Yaguchi Beatriz García Aya Hisakawa\nComandante Nakaya Santiago Cortegoso Daiki Nakamura\nCopiloto Monti Castiñeiras ?\nComandante Shimaoka Santiago Cortegoso Masashi Sugawara\nUesugi Xavier Perdiz Tetsuo Kaneo\nA canción empregada na versión orixinal como tema de peche é "Dream x Dream" (Soño por soño), interpretada por Rina Aiuchi.\nOs temas da música de fondo foron compostos por Katsuo Ono, e serían utilizados na serie orixinal a partir do ano 2005.\nO detective Conan: O mago do ceo prateado na IMDb (en inglés).\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=O_detective_Conan:_O_mago_do_ceo_prateado&oldid=5738038»\nA última edición desta páxina foi o 7 de abril de 2021 ás 12:28.


Segovia - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Segovia (homónimos).\nO historiador Rodrigo Jiménez de Rada, ao referirse a Segovia di: Civitatem iuxta iugum Dorii aedificavit [Hispan] in loco subiecto promontorio quod Cobia dicitur et quia secus Cobiam sita, Secobia muncupatur, ubi aquaeductum construxit qui miro opere civitate aquarum iniectionibus famulatur . Do texto despréndense tres premisas: primeira, que Segovia está situada na rexión do Douro e aos pés dunha montaña, o que é evidente; segunda que a cidade foi fundada por Hispán e terceira, que este mesmo foi o construtor do Acueduto. Jiménez de Rada denomina Cobia á actual Serra e da situación de Segovia aos seus pés deriva o termo Segovia. No século XVI, Garci Ruiz de Castro, primeiro historiador da cidade fai súa a etimoloxía de Jiménez de Rada e anos despois Diego de Colmenares, o famoso autor da Historia de Segovia, escribe: «Este fortísimo sitio [a roca sobre a que se asenta Segovia], que a natureza forma inexpugnable, elixiu Hércules, o noso fundador, para unha cidade, propugnáculo entón do mellor de España. A cal desde estes principios (segundo entendemos) nomeouse Segovia: seica do antigo vocábulo briga, que significa xunta de xente».\nO clima é mediterráneo continentalizado (Clasificación climática de Köppen: Csb), consecuencia da elevada altitude, a súa proximidade ao sistema Central e a súa lexanía da costa; a temperatura anual ten unha media de 11,5 °C, con mínimas absolutas en decembro de −17,0 °C (6-ene-1938) e máximas en xullo de 39,7 °C (16-jul-1920), a precipitación anual é de 464 mm anuais, o que fai da provincia un recuncho húmido no contexto da Meseta. A vexetación predominante nas áreas montañosas é de piñeiro negral, piñeiro piñoneiro, silvestre, carballo, haxa, piorno e enebro, deixando paso na zona sedimentaria á aciñeira e ás superficies cerealísticas, con paisaxes de trigais, rastroxos e barbecheras.\nNota: Entre o Censo de 1981 e o anterior crece o termo do municipio porque incorpora a Fuentemilanos, Hontoria, Madrona, Revenga e Zamarramala.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Segovia\ncódigo INE: 40194\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Segovia&oldid=5871834"\nA última edición desta páxina foi o 19 de setembro de 2021 ás 14:05.


Salarios en especie, como quedan tras a reforma? | Consumer\nSalarios en especie, como quedan tras a reforma?\nOs cambios nas cotizacións á Seguridade Social afectan a varias partidas, desde válelos de comida aos complementos de transporte ou as achegas aos plans de pensións\nOs cambios aprobados polo Consello de Ministros en xullo respecto das cotizacións á Seguridade Social afectarán a varias partidas salariais dos traballadores por conta allea, desde válelos de comida aos complementos de transporte, pasando polas achegas aos plans de pensións ou gastos de manutención ou estancia, entre outros conceptos. Neste artigo debúllanse os conceptos salariais que ven alterados e en que medida.\nReforma nas cotizacións á Seguridade Social\nO Consello de Ministros do 25 de xullo aprobou unha serie de cambios nas cotizacións á Seguridade Social que afectarán nos próximos meses aos traballadores que teñan unha nómina.\nA primeira novidade destas medidas reside en que agora as empresas terán que informar de todos os conceptos que abonen aos seus empregados, con independencia de se cotizarán ou non por eles, e dos que ata agora moitos estaban exentos. As compañías teñen de prazo ata o 30 de setembro para a liquidación e ingresos dos mesmos á Seguridade Social. O obxectivo prioritario é mellorar o control por parte do órgano administrativo. Na práctica afectará a varias partidas salariais, desde válelos de comida (ata agora o límite máximo exento era de 9 euros ao día), aos complementos de transporte, pasando polas achegas aos plans de pensións ou gastos de manutención ou estancia.\nOutra das repercusións da posta en marcha desta ampliación dos conceptos salariais teranas os empresarios que paguen calquera clase de salario en especie, e boa parte dos traballadores que a reciben, a non ser que coticen pola base máxima, e que a partir de agora terán que pagar máis. Suporá unha variación notable con respecto aos modelos anteriores na elaboración das nóminas, e os empregados terán a información necesaria sobre que conceptos cotizan e cales non o fan.\nTodos os conceptos salariais\nA modificación máis importante que notarán a partir de agora ambas as partes (empregadores e traballadores) é que deberán informar á administración do Estado de todos os conceptos salariais que se reflictan na nómina, tanto se cotizan coma se non. Esta medida afectará a conceptos salariais de gran incidencia, como os vales de comida ou o plus de transporte.\nCheques de comida: válelos deberán incluírse na súa totalidade na base de cotización á Seguridade Social, ao considerarse como salario en especie. O cambio é substancial, pois ata agora o límite exento era de 9 euros ao día.\nManutención: nos casos en que o traballador desenvolver a súa actividade fóra da súa contorna habitual ou estea destinado noutra cidade, terá que facer fronte aos gastos de hoteis , restaurantes… Cotizará os importes que excedan de 53,34 euros por noite, en España, e os 91,35 euros, no estranxeiro.\nPlus de transporte: todos os complementos que reciban os empregados para desprazarse ao seu posto deberán cotizarse (transportes públicos, axudas para a gasolina…), despois de estar exentos ata a chegada desta nova normativa.\nPlans de pensións: incluiranse nas bases de cotización as achegas das empresas a plans de pensións, así como as curmás de antigüidade que algunhas compañías proporcionan aos que se xubilan.\nBolsas: os traballadores que conten con axudas para o ensino dos seus fillos (preferentemente con estudos universitarios) tamén cotizarán, co que perderán poder adquisitivo para relanzar a educación das súas vástagos.\nFinanciamento: os empregados que reciban préstamos da súa empresa manterán a súa cotización pola diferenza entre o interese pago (pactado entre ambas as partes) e o legal (que en xeral é máis baixo ao aproximarse ao 4%). En boa parte dos casos establécese entre unhas marxes de entre o 3% e 7%, que son os que deberán cotizarse.\nIndemnización por despedimento e horas extraordinarias\nUnha das maiores incidencias destes cambios nos conceptos salariais son os que teñen que ver coas indemnizacións por despedimento e as horas extraordinarias, que afectan a moitos traballadores.\nAs indemnizacións por despedimento a partir de agora estarán exentas da base de cotización ata un máximo de 45 días por ano de traballo, sempre que sexa un despedimento improcedente, contando cunha contía máxima que alcanza o tres anos e medio de salario ou, na súa falta, a que dite a sentenza xudicial sobre cada caso.\nTamén estarán na mesma situación de exención todas as indemnizacións que sexan por falecemento.\nPolo que se refire a as horas extraordinarias, seguen como ata agora sen ser computadas na base de cotización dos empregados, coa excepción de accidentes de traballo e enfermidades laborais.\ncotizar salario en especie soldo traballador


Xudeus messiânicos - cumprindo a profecía\nAdemais de numerosas denominacións cristiás existentes en Israel eo movemento dos chamados "xudeus messiânicos". Estas persoas normalmente veñen de familias xudías, pero cren en Xesús como o Mesías e aceptar as ensinanzas contidos no Novo Testamento. Ao mesmo tempo, mantendo ou tentando preservar as tradicións e costumes xudaicos, así como algunhas igrexas cristiás (por exemplo, os Adventistas do Sétimo Día).\nSúas igrexas son moitas veces decorados cunha sinagoga, eles teñen Aron ha Kodesh e pergamiños. Ningún dos denominación non recoñece o xudeu "xudeus messiânicos", como xudeus, pero consideralos como cristiáns. Mesmo o Estado de Israel non dá "xudeus messiânicos" dereito de retorno, porque "todos os xudeus que se voluntarios para outra relixión deixa de ser un xudeu. "\nOs xudeus messiânicos, moitas veces son chamados Mesías (da palabra messias) é un grupo que tanto se se consideran xudeus, e non informar a calquera cristián ou unha rama. Cren tanto no Vello canto no Novo Testamento e recoñecer a Xesús como o Mesías, mentres que os membros do Antigo Testamento, certas prácticas rituais como a circuncisión. Ademais de celebrar os festivos xudaicos como Nadal e Pascua.\nEles parten para bautizar e organizar varios cursos bíblicos e eventos educativos. Son agradables e simpáticos. Coa adopción da fe en Xesús son xeralmente ligados a específicas e raras experiencias persoais. Israel é de preto de 4 500 membros dese grupo e están concentrados preto de 50 igrexas. Os centros están situados en Haifa, por exemplo, no Monte Carmelo, en Xerusalén, preto do Porta de Jaffa. "\nProféticos palabras de Ellen Gould White (anos 1827-1915)\nDeus espera que a predicación do evanxeo será chegar ao final, o traballo específico feito para aqueles grupos que eran ata entón negligenciados. Entón vai mensaxeiros de Deus a prestar especial atención aos xudeus que se atopan en todas as partes do mundo. Cando o pobo xudeu comprender que o Antigo eo Novo Testamento forman un todo completo e explicar os propósitos eternos de Deus, moitos dos seus membros terá a impresión de que chegou un novo día da creación e da resurrección da alma ocorreu.\nCando entender claramente como o Cristo retratado nos Evanxeos, xa presentado na páxina web do Antigo Testamento e Novo Testamento, como explica claramente o Vello, unha capacidade que cochilar, acordar e recoñecer que Cristo é o Salvador do mundo . Moitos levalo pola fe como o seu Redentor. "(AA 381; PNL 217 218)\nEsta profecía de Ellen White, temos fermosos ollos cheos. Xudeus messiânicos aceptan Xesús Cristo e confirmar estas palabras proféticas, escrito hai máis dun século atrás.\nProfecía - Nova York 11/09 - colapso do WTC - 11 de setembro de 2001\nLe este interesante profecía. Ellen White viu nas súas visións do que está a suceder en Nova York do 11 de setembro de 2001? Para nós, eses eventos aínda están á ...\nGl.AmazingHope.net - Xudeus messiânicos


Axencia Tributaria:Tipo impositivo reducido do 10 por cento\nTipo impositivo reducido do 10 por cento\nAplícase o tipo do 10 por cento ás seguintes operacións:\nAs entregas, adquisicións intracomunitarias e importacións dos seguintes bens, así como ás execucións de obra que teñan a consideración de prestación de servizos e como resultado inmediato a obtención destes bens:\nAs substancias ou produtos que sexan susceptibles de ser, habitual e idoneamente, utilizados para a nutrición humana ou animal, así como os animais, vexetais e os demais produtos susceptibles de ser utilizados, habitual e idoneamente, para a obtención destes produtos.\nDende 1 de xaneiro de 2021, exclúense deste concepto as bebidas que conteñen edulcorantes engadidos, tanto naturais coma aditivos edulcorantes, que pasan a tributar ao tipo impositivo xeneral do 21 por cento.\nDeterminados bens susceptibles de ser utilizados en actividades agrícolas, forestais ou gandeiras.\nAs augas aptas para a alimentación humana ou animal ou para o rego.\nOs medicamentos de uso veterinario.\nOs produtos farmacéuticos comprendidos no Capítulo 30 «Produtos farmacéuticos» da Nomenclatura Combinada, susceptibles de uso directo polo consumidor final, distintos dos medicamentos de uso veterinario e daqueles aos que lles resulte de aplicación o tipo do 4 por cento.\nAs compresas, tampóns, protegeslips, preservativos e outros anticonceptivos non medicinais, así como tamén os equipos médicos, aparatos e demais instrumental, relacionados no apartado oitavo do anexo da Lei do imposto, que polas súas características obxectivas, estean deseñados para aliviar ou tratar deficiencias, para uso persoal e exclusivo de persoas que teñan deficiencias físicas, mentais, intelectuais ou sensoriais, sen prexuízo dos bens para os que especificamente se prevé a aplicación do tipo do 4 por cento.\nNesta categoría de bens non se encontran incluídos outros accesorios, recambios e pezas de reposto dos devanditos bens.\nOs edificios ou parte dos mesmos aptos para a súa utilización como vivendas, incluída os garaxes, cun máximo de dous, e anexos que se transmitan conxuntamente.\nAs flores, as plantas vivas de carácter ornamental, así como as sementes, bulbos, gallos e outros produtos de orixe exclusivamente vexetal susceptibles de ser utilizados na obtención de flores e plantas vivas.\nOs transportes de viaxeiros e das súas equipaxes.\nOs servizos de hostalaría, acampamento e balneario, os de restaurantes e, en xeral, a subministración de comidas e bebidas para consumir no acto, mesmo se se confeccionan logo de encargo do destinatario.\nOs servizos mixtos de hostalaría, espectáculos, discotecas, salas de festas, barbacoas ou outros análogos non se exceptúan expresamente do tipo reducido.\nDeterminados servizos efectuados en favor de titulares de explotacións agrícolas, forestais ou gandeiros.\nOs servizos de limpeza de vías públicas, parques e xardíns públicos.\nOs servizos de recollida, almacenamento, transporte, valorización ou eliminación de residuos, limpeza e desratización de redes de sumidoiros públicas e a recollida ou tratamento das augas residuais.\nA entrada a bibliotecas, arquivos e centros de documentación, museos, galerías de arte, pinacotecas, teatros, circos, festexos taurinos, concertos, e aos demais espectáculos culturais en vivo.Tamén se aplica este tipo reducido á entrada a salas cinematográficas.\nAs prestacións de servizos de asistencia social que non estean exentas nin lles sexa de aplicación o tipo do 4 por cento.\nOs espectáculos deportivos de carácter afeccionado.\nAs exposicións e feiras de carácter comercial.\nAs execucións de obra de renovación e reparación realizadas en edificios destinados a vivendas que cumpran determinados requisitos.\nOs arrendamentos con opción de compra de edificios ou parte dos mesmos destinados exclusivamente a vivendas, incluídas as prazas de garaxe, cun máximo de dúas unidades, e anexos neles situados que se arrenden conxuntamente.\nA cesión dos dereitos de aproveitamento por quenda de edificios, conxuntos inmobiliarios ou sectores deles arquitectonicamente diferenciados cando o inmoble teña, polo menos, dez aloxamentos, de acordo co establecido na normativa reguladora destes servizos.\nOs prestados por intérpretes, artistas, directores e técnicos, que sexan persoas físicas, aos produtores de películas cinematográficas susceptibles de ser exhibidas en salas de espectáculos e aos organizadores de obras teatrais e musicais.\nAs execucións de obra, con ou sen achega de materiais, que cumpran os seguintes requisitos:\nQue sexan consecuencia de contratos directamente formalizados entre o promotor e o contratista.\nQue teñan por obxecto a construción ou rehabilitación de edificacións ou partes das mesmas destinadas principalmente a vivendas.\nAs vendas con instalación de armarios de cociña, baño e encaixados, cando se cumpran determinados requisitos.\nAs execucións de obra, con ou sen achega de materiais, consecuencia de contratos directamente formalizados entre as comunidades de propietarios dos edificios a que se refire o punto 3 e o contratista que teña por obxecto a construción de garaxes complementarios, sempre que non excedan de dous as prazas a adxudicar a cada un dos propietarios.\nAs importacións de obxectos de arte, antigüidades e obxectos de colección, así como tamén ás entregas e adquisicións intracomunitarias de obxectos de arte cando a entrega se realice polos seus autores ou habentes dereitos e empresarios non revendedores con dereito a dedución íntegra do imposto soportado.\nPáxina actualizada: 11/novembro/2021


Homenaxe a Chavela Vargas un ano despois da súa morte – Editorial\nUn ano despois da súa morte, Chavela Vargas foi recordada en Cidade de México por músicos e amigos procedentes de México, España e Arxentina, que a quixeron homenaxear como a ela máis lle gustaba, con tequila e cancións da artista.\nO concerto, titulado «Chavela Vargas por sempre», comezou coa voz da artista recitando uns versos do poeta Federico García Lorca que aparecían no seu último disco «Lúa Grande».\nAs guitarras do dúo Os Macorinos e a española Inma Serrano foron os mestres de cerimonias nun acto ao que acudiron numerosos artistas entre os que se atopaban o cantautor Tontxu, o mexicano Edgar Oceransky e a arxentina A Negra Chagra.\nChavela Vargas estivo presente en todo momento, sobre o escenario colocouse a cadeira tradicional mexicana, que estivo baleira durante toda a velada, e unha botella de tequila branca sobre unha mesa, bebida favorita de Chavela nos seus mellores anos. Esa alegoría foi explicada polo cantante Fernando do Castelo «O Chinés» antes de interpretar Desde o abismo, «alí sentábase ela sempre. Os últimos anos de Chavela foron máis espirituais, a vida foille dando esa introspección, de recollemento, que lle axudou a sentir as cancións doutro xeito».\nA actuación estivo seguida desde a primeira fila pola mexicana María Cortina, gran amiga e biógrafa de Chavela Vargas. Cortina foi tamén a directora musical do concerto-homenaxe, organizado polo departamento de cultura da Embaixada de España en México\nAntes de abrir o espectáculo ás improvisacións, as copas de tequila e os «saúde Chavela, que viva Chavela, arriba Chavela», cantáronse outros temas da falecida como Non son de aquí nin son de alá ou Onde te vas pomba.\nhttps://baiaedicions.gal/editorial/wp-content/uploads/2013/08/chavela-vargas-concierto-644x362.jpg 362 644 patricia http://baiaedicions.gal/editorial/wp-content/uploads/2017/04/logo.gif patricia2013-08-07 11:47:242013-10-08 09:43:06Homenaxe a Chavela Vargas un ano despois da súa morte\nA divulgación e ilustración da natureza, da man de Calros Silvar Manuel Rivas e X. M. Pereiro “resucitan” a revista Luzes


A Policía Nacional celebra o seu 194 aniversario orgullosa polo descenso da criminalidade en Pontevedra - Pontevedra Viva\nA Policía Nacional celebra o seu 194 aniversario\nVenres 12 de Xaneiro, 2018 ás 14:50 do Venres 12 de Xaneiro, 2018\nA subdelegada do Goberno en Pontevedra, Ana Ortiz, presidiu este venres na Comisaría de Pontevedra o acto institucional da conmemoración do 194 aniversario da fundación da Policía Nacional, no que se destacou a redución da criminalidade na provincia durante o pasado ano 2017.\nO comisario provincial principal da Policía Nacional, Manuel Bouzas, declarou que "estou satisfeito co peche do ano, sempre se pode mellorar, non se poden botar as campás ao voo", pero destacou que o índice de criminalidade baixou "case un punto e medio" respecto ao ano pasado. "Isto ten a súa importancia porque son cinco anos seguidos reducindo", quixo precisar o comisario.\nMáis en concreto, algúns obxectivos parciais como os roubos en establecementos "sufriron un descenso importante e os de vivenda tamén". Para iso foi crucial a desarticulación dun activo grupo organizado.\nO obxectivo para este ano é incrementar a loita contra a delincuencia itinerante "porque nos fai moito dano" e pediu publicamente a colaboración dos establecementos comerciais, para que "traten de poñer medidas para evitar os roubos". Así mesmo fixo un chamamento á cidadanía para que teña coidado coas estafas a través de internet e cos cartóns bancarios.\nManuel Bouzas tamén se referiu ao descenso de delitos de furto, as agresións sexuais pero lamentou o "pequeno repunte" nos malos tratos "pero hai que matizar", apuntou o comisario provincial, "o pequeno repunte é posible que non sexa porque aumentaron os casos de violencia de xénero senón porque aumentaron as denuncias".\nNeste sentido o comisario referiuse ás campañas impulsadas polo Goberno e a propia Policía nas que "se anima e exhorta a que as mulleres denuncien sempre en todos os casos. E ese incremento das denuncias dá esa falsa aparencia dun incremento de casos".\nO comisario sinalou que se acaba de convocar unha vacante na Unidade de Familia e Muller (UFAM), un servizo policial integral que presta atención especializada e personalizada ás vítimas de violencia de xénero, doméstica e sexual. Ademais indicou que "se vai a ampliar sobre todo polo tema de protección ás mulleres. É un tema prioritario", subliñou.\nO comisario provincial principal da Policía Nacional tamén lamentou que o tráfico de drogas a gran escala "non decae", aínda que o pasado ano "bateuse un récord importante de aprehensións", xa que se lograron asestar tamén grandes golpes ao tráfico de heroína e cocaína. "A provincia de Pontevedra nese aspecto penso que está ben dotada de medios", destacou Manuel Bouzas.\nSegue funcionando o Greco Galicia, a Udyco Pontevedra e de Vigo, "estamos na loita e non imos afrouxar. Evidentemente imos seguir na mesma liña e, se podemos, melloralo", comentou.\nOBRAS NA COMISARÍA\nO comisario provincial, Manuel Bouzas, anunciou que "a semana que vén vaise reformar toda a fachada desta comisaría". O Concello de Pontevedra concedeu licenza urbanística para esta obra no edificio da rúa Joaquín Costa. "As dependencias melloraron, é obvio", sinalou Bouzas respecto da vella reclamación dos sindicatos policiais.\nNeste sentido, o traslado das oficinas de expedición do DNI permitiron a disposición de máis espazo e agora "estamos en fase de reestruturación de despachos. Espazo non falta".\nEn canto á necesidade de ampliar o persoal "vemos a luz ao final do túnel", dixo o comisario. A día de hoxe a comisaría de Pontevedra conta con 9 alumnos en prácticas, "que son policías integrais" e hai unha promoción numerosa que está en Ávila "máis a que empezan a examinar que é máis numerosa aínda", o que "nos fai pensar que o problema de recursos humanos mellore de forma ostensible".\n"A crise económica e o parón na oferta de emprego público evidentemente fíxonos dano desde o punto de vista de recursos humanos pero vexo a luz ao final do túnel", destacou Bouzas. Finalmente, en canto á equiparación salarial da Policía Nacional e da Garda Civil co doutros corpos policiais autonómicos "vén ben aos policías e evidentemente aos comisarios tamén", chanceou.\n"Satisfainos, á organización, que o ministro de interior está en sintonía con esa demanda" dixo en referencia ao documento que Juan Ignacio Zoido entregou aos sindicatos de policía e ás asociacións da Garda Civil no que xustifica a decisión de equiparar os seus salarios cos das policías autonómicas. "Penso que é unha demanda xusta e ademais ratifícamo o noso ministro que está de acordo con iso e estou convencido de que poñerá a solución para acabar con iso", concluíu.\nA subdelegada do Goberno en Pontevedra, Ana Ortiz, presidiu este venres na Comisaría de Pontevedra o acto institucional da conmemoración do 194 aniversario da fundación da Policía Nacional, no que se destacou a redución da criminalidade na provincia durante o pasado ano 2017\nA fachada da comisaría, en obras\nA Xunta implica ás asociacións de veciños nunha campaña de prevención da violencia de xénero


Medio Rural quere combater o despoboamento do Courel e Os Ancares cun acceso á Rede en boas condicións - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nMedio Rural quere combater o despoboamento do Courel e Os Ancares cun acceso á Rede en boas condicións\nA Galiza que se está quedar despoboada ou que corre máis risco de estalo nun futuro próximo coincide nos mapas coas zonas da nosa terra que aínda non teñen un acceso en boas condicións á Sociedade do Coñecemento. Achegar no posible as redes a estes lugares moi probablemente non sería a solución integral a tódolos problemas, pero si que podería contribuír a que unha parte da mocidade que pode traballar ou estudar a distancia bote raíces máis fondas nestes espazos até o de agora excluídos da sociedade dixital. Asemade, incrementaría a competitividade das empresas que xa existen. Neste senso, Medio Rural vén de anunciar unhas medidas para levar as redes ó Courel e ós Ancares que, ben encamiñadas, poderían contribuír a frear o despoboamento e mesmo a xerar riqueza. Segundo informou os días pasados Europa Press, a xeralización do acceso a Internet nestas comarcas da provincia de Lugo constitúe o miolo dun plan de impulso económico e social da devandita Consellería, e que comezará a dar os seus froitos este ano 2007.\nNo que respecta a esta aposta polo dixital en concreto, cómpre sinalar que non só incluirá o despregue técnico da infraestrutura propiamente dita (tecnoloxía Wimax, que ofrece máis e mellores posibilidades de cobertura en zonas de orografía accidentada), senón que tamén se organizarán actividades formativas encamiñadas a familiarizar ós veciños co manexo dos computadores, coas posibilidades do teletraballo e con servizos de uso común (alí onde hai redes) como por exemplo o correo electrónico. Asemade, o plan de Medio Rural inclúe a posta en marcha de puntos de información e de acceso a Internet no camiño de Santiago e, tamén, o desenvolvemento de actividades formativas relacionadas co dixital en colexios da zona, entre as pequenas e medianas empresas e entre os propios traballadores.\nO proxecto completarase cun proxecto de detección de incendios a distancia e outro de vixilancia ambiental. Asemade, Medio Rural está a valorar a posibilidade de tirarlle rendemento ás redes da información que se vaian habilitar para poñer en marcha unha serie de medidas que incrementen a calidade de vidas das persoas maiores das persoas discapacitadas, concretamente a través do Programa Asisto, que posibilitaría a atención médica a distancia.


O concello de Soutomaior abre o prazo de inscrición para o seu campamento urbano | Xornal Galicia Sur\nA iniciativa é totalmente gratuíta e conta con protocolos de protección contra a Covid19\nO Concello de Soutomaior acaba de anunciar a apertura do prazo de inscrición para o seu Campamento Urbano Infantil que se desenvolverá do 1 ao 9 de setembro. A actividade está dirixida a nenos e nenas desde os 3 ata os 12 anos de idade e ten carácter gratuíto. O prazo para anotarse finaliza o 24 de agosto.\nO obxectivo do campamento, explicou o alcalde, Agustín Reguera, é “facilitar a conciliación familiar dos pais antes do comezo do curso, polo que o campamento conta cun horario ampliable que se poida axustar ao horario das familias”. Así, aínda que lle horario normal do campamento é de 09:00 a 14:00 horas, os mozos que estean acollidos ao plan madruga poderán entrar ás 08:00 da mañá. Do mesmo xeito, habilitarase un servizo de “ Fiambrera” para os que desexen ampliar o horario ata as 15:00 horas.\nO campamento conta con diversos protocolos de protección contra a Covid19 para o seu desenvolvemento. Así, o edificio multiusos de Arcade dedicarase en exclusiva a acoller esta iniciativa, evitando interaccións con outras actividades. Ademais, os participantes dividiranse en grupos reducidos segundo idades que se manterán durante todo o campamento.\nCada participante dispoñerá dunha “bolsa de obradoiros” de uso unipersoal na que dispoñerá de todo o material necesario para as actividades de cada día. Ademais, non se realizarán actividades que impliquen compartir obxectos nin comida. Para evitar aglomeracións, tanto a entrada como a saída de cada día farase de forma graduada e utilizando todos os accesos dispoñibles.\nPara participar no campamento de conciliación, todas as familias deberán achegar unha declaración responsable na que garanten a saúde do menor durante os 14 días previos á entrada da actividade. A inscrición é totalmente gratuíta e contarán con preferencia aquelas familias con baixos ingresos ou en calquera outra situación de vulnerabilidade acreditable.\nA inscrición deberase realizar de forma telemática a través da páxina do concello de Soutomaior. Os interesados en recibir máis información poden facelo a través da web www.soutomaior.com ou no teléfono do CIM en horario de mañá, o 986 701 227.\nagosto 7, 2020\ten Concellos, Soutomaior\nmayo 30, 2017\t0 comments 467 visitas\nA alcaldesa e a concelleira de Igualdade reivindican un Porriño Transverso coa ocasión de celebrar o Día do Ourgullo LGTBIQ\njunio 27, 2020\t0 comments 64 visitas\nA Alcaldesa Eva García presidiu este mediodía a presentación do programa de actos de celebración ...\nseptiembre 16, 2019\t0 comments 146 visitas\nA medida foi solicitada por comerciantes e veciños para fomentar a rotación do aparcamento durante ...


Santiago acolle as actuacións de 'Capella della Pietá de'Turchini' e a 'Venice Baroque Orchestra' no 'Via Stellae'\nActualizado 10/07/2006 22:43:10 CET\nSantiago de Compostela acolle as actuacións de 'Capella della Pietá de Turchini', Al Ayre Español, os italianos da Venice Baroque Orchestra (en dous concertos) e os franceses Les Musiciens du Louvre na semana grande do 'Via Stellae'.\nHoxe no Auditorio de Galicia actuará a Cappella della Pietà de' Turchini e o seu director Antonio Florio. Será esta unha noite especial do festival coa interpretación do único oratorio propiamente dito escrito por Mozart, cando aínda era un rapaz de 15 anos, en 1771: La Betulia Liberata.\nPara celebrar o 250º aniversario do nacemento de Mozart, o Festival Vía Stellae deseñou unha programación na que, ao carón de todo o repertorio barroco e de música antiga que predomina na oferta, podamos achegar ao público galego a música do famoso compositor de Salzburgo e do seu contorno. Os protagonistas vocais deste concerto son o tenor xaponés Makoto Sakurada e catro italianos: a mezzosoprano Marina de Liso, o baixo Sergio Foresti e as sopranos Maria Grazia Schiavo e Valentina Varriale.


Unha viaxe moi agradábel e frutífera por terras de Celanova e Ourense | Retellador@sdogaliñeiro\n20/03/2012 / lernolosada\nUnha viaxe moi agradábel e frutífera por terras de Celanova e Ourense\nO 13 de marzo, a pesar de ser martes e 13, pasamos unha xornada moi pracenteira e interesante polas terras de Celanova e Ourense. O tempo acompañou, pero sobre todo a compañía. Os retelladores e as de arte de 2º de Bacharelato formamos un grupo tranquilo e curioso, capaz de aprender sen esforzo, de mirar e gozar coa beleza da literatura e das pedras. Así dá gusto viaxar.\nTivemos a sorte de contar cunhas guías amenas e entusiastas, e moi amables. Paula amosounos a Casa de Curros (ao final do vídeo) e propúxonos un xogo de procura de fragmentos de Longa Noite de Pedra polos comercios de Celanova (mentres os profes torrábanse mirando o mosteiro, que privilexio!). De seguido, visitamos o mosteiro e a preciosa capela mozárabe de San Miguel. Hai que entrar nela para apreciar toda a súa beleza e harmonía, que bonita!! A igrexa do mosteiro, coa súa impoñente e lixeira cúpula, os claustros, as escaleiras… Todo un canto ás cousas ben feitas, con gusto, eternas. Algúns mesmo tivemos o enorme regalo de comer entre as arcadas do claustro Vello.\nE aínda houbo máis. Grazas á amabilidade do profesorado e das bedeis do Instituto de Celanova fixemos unha sesión exclusiva de lectura informal na admirable biblioteca do IES, antiga biblioteca do mosteiro. Quedamos abraiados ante a súa monumentalidade, pero tamén perante o seu dinamismo e confort. Unha biblioteca viva entre pedras seculares. A pesar das incomodidades que poida ocasionar nada é comparable a poder aprender e ensinar nun espazo tan marabilloso, nun edificio que en si mesmo é coma un libro aberto. O poleiro debe seguir sendo un centro educativo!!!\nXa pola tarde visitamos a monumental Catedral de Ourense e fixemos un percorrido (paseamos) polo rueiro de Auria, a cidade de Blanco Amor e outros moitos senlleiros escritores galegos. Rematamos na Ponte Romana, todos saudables e contentos. Que máis se pode pedir? Só por convivir, por compartir un día coma este, xa paga a pena ser membro dos Retelladores do Galiñeiro.\nAbaixo tedes algúns dos vídeos que rodou Fernando, montados por Martín.\nPreme na foto para ver o album completo\nFiled under Actividades, Saídas, Vídeos\n← Vilamor, de Ignacio Vilar\nFrancis Scott Fizgerald, o gran sedutor →\nPaula / Mar 21 2012 4:36 pm\nEncantounos a reportaxe que fixestes da viaxe, graciñas a vós pola vosa visita. Agardamos voltar a veros a todos por Celanova. Un saúdo. Paula


Aprueba Concello de Arbo su ordenanza reguladora de las ayudas de servicios sociales - RÍAS BAIXAS TRIBUNA\nHome PROVINCIA Aprueba Concello de Arbo su ordenanza reguladora de las ayudas de servicios sociales\nAprueba Concello de Arbo su ordenanza reguladora de las ayudas de servicios sociales\nRías Baixas Tribuna septiembre 23, 2018 ,PROVINCIA\nARBO.- Co fin de dispensar unha atención básica e urxente no momento en que as necesidades se produzan, así como apoiar aquelas persoas, familias, ou unidade de convivencia que carecen de recursos económicos para satisfacer as súas necesidades básicas (en relación coa alimentación, aloxamento, etc.), ou calquera outra situación que poida suponer un factor de marxinalidade ou risco de exclusión social, o Concello de Arbo ven de promover a sua ordenanza reguladora de axudas dos servizos sociais.\nConsidéranse axudas de emerxencia social, aquelas prestacións económicas de pago único, de carácter extraordinario e finalista, destinadas a resolver as situacións de emerxencia que afecten ás persoas ou familias as que sobreveñan situacións de necesidade o se vexan privados dos medios de vida primarios e imprescindibles.\nA contía máxima da Axuda de Emerxencia Social non poderá exceder dos 1000 euros por beneficiario/a no mesmo exercicio económico. Poderán solicitar axudas económicas as persoas físicas por si mesmas ou en nome da súa unidade familiar que, reunindo os requisitos establecidos, atravesen unha situación de necesidade social.\nAs axudas están destinadas a atención dos gastos derivados do uso da vivenda (¨gasto de alquiler, Créditos hipotecarios, recibos de auga , luz..), alimentación básica e hixiene persoal , gastos de atención sanitaria e outros tratamentos, axudas de apoio a infancia (Libros e/ou outro material escolar, Actividades extraescolares). Importe máximo de 50 €/ano, pagamentos de desprazamentos dentro do propio concello para a realización de xestións ou a asistencia a actividades relacionadas cos programas de educación familiar, do servizo de axuda no fogar ou de asistencia a recursos sociais, educativos ou sanitarios do propio concello. Axudas destinadas ao pagamento parcial ou total de audiófonos, tratamentos odontolóxicos non financiados polo Servizo Público de Saúde, entre outras. As achegas teñen o limite marcado na ordenanza reguladora. Para máis información, nos servizos sociais do Concello de Arbo de luns a xoves.\nRefere o alcalde do Concello de Arbo, Horacio Gil, que "a finalidade será dispensar unha atención básica e urxente no momento en que estas situacións de necesidade se produzan; así como apoiar a esas persoas en risco social. Está dirixida a persoas individuais, unidades familiares e/ou unidades de convivencia que carezan de medios económicos e nas que concorran factores de risco, sendo sempre un apoio á intervención social".


A normativa en materia de protección de datos permite que calquera persoa poida exercer os seus dereitos de acceso, rectificación, supresión e portabilidade de datos, oposición e limitación ao seu tratamento, así como a non ser obxecto de decisións baseadas, únicamente, no tratamento automatizado dos seus datos.\ndos fins do tratamento, así como das categorías de datos persoais que se traten e das posibles comunicacións de datos e os seus destinatarios.\ndo prazo de conservación dos datos, de ser posible. De non selo, os criterios para determinar este prazo.\ndo dereito a solicitar a rectificación ou supresión dos datos, a limitación ao tratamento, ou opoñerse ao mesmo.\ndo dereito a presentar unha reclamación ante a autoridade de control.\na obter, cando os datos persoais non se obtiveran do interesado, calquera información dispoñible sobre a súa orixe.\na recibir información das garantías adecuadas si se produce unha transferencia internacional de datos.\na obtener unha copia dos datos obxecto do tratamento.\nDebe distinguirse do dereito de aceso dos interesados aos expedientes administrativos que regula a Lei 39/2015, de 1 de outubro, do procedemento administrativo común das Administracións Públicas, así como o dereito de aceso regulado na Lei 19/2013, de 9 de decembro, de transparencia, aceso á información pública e bo goberno.\nDereito de Rectificación.\nA persoa afectada ten dereito a obter, sen dilación indebida do responsable do tratamento, a rectificación dos datos persoais inexactos, así como que se completen aqueles datos persoais incompletos, incluso mediante unha declaración adicional.\nDereito de Supresión (dereito ao esquecemento).\nA persona afectada pode solicitar a supresión dos datos persoais cando concorra algún dos supostos contemplados na lexislación, destacando aqueles casos nos que desaparezca a finalidade que motivou o tratamento, ou que os datos persoais fosen tratados de forma ilícita.\nExceptúase este dereito nos casos en que deba prevalecer, para el cumprimento dunha misión realizada en interese público ou no exercicio de poderes públicos conferidos ao responsable.\nDereito á Limitación do Tratamento.\nPermite á persona afectada obter do responsable do tratamento a limitación do tratamento dos datos cando:\nse impugne a exactitude dos datos, mentres se verifica dita exactitude polo responsable.\no tratamento resulte ilícito, pero o interesado solicite, no lugar da supresión, a limitación do seu uso.\no responsable xa non necesite os datos para o fin do tratamento, pero sí a persona interesada para o exercicio dalgún dos seus dereitos.\no afectado exercitou o seu dereito de oposición ao tratamento, mentres se verifica se os motivos lexítimos do responsable prevalecen sobre o afectado.\nDereito á Portabilidade.\nA persoa interesada terá dereito a recibir, do responsable do tratamento, os seus datos persoais, nun formato estruturado, de uso común e lectura mecánica, ou solicitar que sexan transmitidos a outro responsable do tratamento, cando sexa técnicamente posible.\ncando, por motivos relacionados coa sua situación persoal, deba de cesar o tratamento dos datos, salvo que se acredite un interés lexítimo, que prevaleza sobre os intereses, dereitos e libertades do interesado, ou sexa necesario para o exercicio ou defensa de reclamacións.\nFormularios para o exercicio dos seus dereitos:\nFormulario do exercicio do Dereito de Aceso\nFormulario do exercicio do Dereito de Rectificación\nFormulario do exercicio do Dereito de Oposición\nFormulario do exercicio do Dereito de Supresión (dereito “ao esquecemento”)\nFormulario do exercicio do Dereito á Limitación do Tratamento\nFormulario do exercicio do Dereito á Portabilidade\nFormulario do exercicio a Non Ser Obxecto de Decisións Individuais Automatizadas