Bailar co máis feo - Pepe Barro - DAG\nBailar co máis feo\nFig. 1. Cabeceira do xornal La Oliva\nFig. 2. Cabeceira do xornal El Miño\nFig. 3. Faro de Vigo\nMoitos recursos gráficos que cremos achados da modernidade veñen xa de atrás. É o caso desta solución empregada para indicar a continuidade entre os xornáis La Oliva e El Miño, dous nomes distintos pero que son un mesmo logotipo, cambian varias letras, pero coñecendo La Oliva co logotipo da figura 1, se mañá desaparece e xurde nos quioscos El Miño co logotipo da figura 2, estaremos certos de que son parentes, irmáns xemelgos e mesmo daremos intuído que este é continuación de aquel. E isto sucede por utilizar o mesmo tipo, certamente un tipo ben exquisito, que dirían en Portugal. Velaquí o caso.\nA mediados do século XIX, os progresistas de Vigo deciden financiar un xornal que dé a batalla ao conservador Faro de Vigo, fundado en 1853 (fig. 3). Alejandro Chao é quen recibe a encomenda da administración e posta en marcha do proxecto, chamando a Vigo aos seus amigos e correlixionarios, o impresor Juan Compañel e o xornalista Manuel Murguía, ambolosdous mozos e naquela altura residentes en Madrid. Velaquí o nucleo que dá corpo a La Oliva, que ve a luz en 1856, na rúa Real de Vigo. Finalmente Murguía non abandona as súas colaboraciónns na prensa progresista madrileña, pero si Compañel, que deixa a imprenta que dirixe en Madrid e desembarca en Vigo. Murguía exercerá a distancia de conselleiro e “director literario”, aínda que en 1859 accede a vivir en Vigo durante cinco meses, mesmo acompañado de Rosalía coa que ven de casar o ano anterior, para sustituir a Compañel no xornal ante unha viaxe deste á capital española.\nAlejandro Chao, Juan Compañel e Manuel Murguía, tamén Rosalía, forman parte dunha xeración que naquelas catro remotas provincias do noroeste de España saben ver un antigo reino, un pequeno país de Europa chamado Galicia e traballan pola súa dignidade. Con La Oliva-El Miño sobordan os límites do progresismo dando pulo á idea de Galicia; do mesmo xeito sobordan a difusión local, viguesa, para acadar unha incipiente influenza nacional, galega.\nFig. 4. Etiquetas da colección Bouza Brey\nJuan Compañel é un impresor formado no obradoiro familiar compostelano (ver na figura 4 as etiquetas da colección Bouza Brey), e xa en Madrid rexe unha imprenta que publica os primeiros xornáis “obreiros” no territorio do estado español. En Vigo logo se fai propietario da imprenta e mesmo do xornal progresista, exercendo como director desde 1859. Pero en 1857 ocorrera xa o cambio de nome, que non de logo, porque La Oliva é suspendido pola autoridade e Compañel idea El Miño como “periódico no político y de intereses materiales y morales” segundo a noticia publicada en La Iberia de Madrid. Evidentemente “no político” é unha calificación necesaria para cumprir a lei, unha declaración puramente retórica.\nPero debo recoñecer que a visión deste logotipo La Oliva-El Miño fíxome crer que o impresor-editor Juan Compañel tiña debuxado el mesmo as letras, deseñando un tipo estrambótico que levou o deseñador a lugares sen saída como o ollo do “E”, no que claramente non hai sitio de abondo para tanto remate, ou ese “O” deitado que para min é prestado doutra familia… Todo nun resultado absolutamente extravagante para unhas letras que invirten a orde clásica de distribución de grosos e finos, plantexando un tipo exípcio bodonizado ou ao revés, un bodoni faraónico. Debo recoñecer que vin debuxar a Compañel, construíndo un logotipo que, como diría o deseñador América Sánchez, para quitalo do ollo tes que ir a Barraquer.\nPero non, Compañel só é responsable da elección do tipo Italian, como foi denominado polo seu deseñador, Henry Caslon II (1786-1850), un dos moitos Caslon da saga tipográfica inglesa de máis prestixio. Para quedar pasmado.\nFig. 5-a. Mostra do tipo Italian publicado no Specimen de 1842\nFig. 5-b. Mostra do tipo Italian publicado no Specimen de 1842\nFig. 5-c. Mostra do tipo Italian publicado no Specimen de 1842\nFig. 6. Karloff Negative deseñada por Peter Bilak\nA primeira metade do século XIX é dalgún xeito unha época dourada para comunicación visual: Os xornáis esténdense a localidades diversas, competindo varios nunha mesma praza; proliferan as follas voandeiras que anuncian produtos, servizos ou ideas políticas; é o momento no que os cartaces comezan a izar as rúas; a alfabetización gaña lectores que engrosan as tiraxes dos libros e as diferentes industrias desenvolven o xénero do catálogo para ofrecer os seus produtos, como é o caso do propio Specimen of Pninting Types que en diferentes anos publica Henry Caslon. Velaquí na imaxe adxunta (fig. 5-a-b-c) o tipo Italian publicado no Specimen de 1842, que acada as seiscentas páxinas ateigadas de tipos que as imprentas de Europa e América consultan para mercar os que precisan. Vexo a man de Compañel marcando a páxina do Italian. Son os tempos dun fervedoiro de deseño nos que fundicións tipográficas de todo o mundo compiten por fornecer os tipos máis rechamantes, que enganchen o ollo dos lectores nos anuncios dos xornáis, nos cartaces das rúas. Neste rebulir aparecen por primeira vez as familias tipográficas de pau seco, as exípcias ou as clarendon, sen contar un sen fin de tipos de fantasía e adorno que por sorte non acadan o canon tipográfico. Pero ao parecer, entre todos os tipos editados nesta época, ningún ten suscitado tanto consenso coma este Italian —seica os deseñadores de tipos tiñan en pouca estima os que viñan de Italia—, presentado por primeira vez en 1821 e que xa tres anos máis tarde era alcumado de “monstrosidade tipográfica” e a principios do século vinte foi definido como “unha expresión crúa da perversidade”, moitos cualificárono sen máis como “dexenerado”, aínda que a súa “fealdade” ten suscitado a simpatía de varios deseñadores de tipos actuais como Peter Bilak, que chega a deseñar e editar o Karloff Negative (fig.6), unha versión do Italian de Caslon, nomeado como o actor que mellor encarnou ao monstro de Frankestein.\nCompañel quería facerse notar e, contra a normalidade gráfica do Faro de Vigo, elixe un tipo rechamante, que mesmo eleva á categoría de símbolo cando ten que facer o cambio a El Miño, e así o estrambótico Italian de Caslon estivo na cabeceira do progresismo galeguista até 1864, ano no que Compañel decide o retorno á orde e sustitúe este tipo por un exípcio de alto peso pero cun deseño moi normal (fig. 7).\nPero o impresor-editor foi aínda máis alá da tipografía. La Oliva é un título con referencia local viguesa, remite a aquela oliveira plantada no adro da colexiata que sobrevive ao estoupido dun polvorín e ao derrube da primitiva igrexa románica; aínda hoxe unha filla daquela oliveira medra no Paseo de Alfonso XII. El Miño é un referente galego, un río transversal ao territorio do país que por iso mesmo, anos máis tarde, vai inspirar a fermosa sobreescrita ao deseño da bandeira galega. Pero vexamos tamén que pon debaixo dos logotipos. Desde o número 106 La Oliva subtitúlase “Periódico de Galicia”, a primeira vez que isto ocorre na prensa galega e Compañel será aínda máis explícito se reparamos no lema incorporado á cabeceira anos máis tarde (fig. 7) : “Todo por Galicia, todo para Galicia”. Con este texto quérese honrar ao xornal El Porvenir (fig. 8), que con “Todo para Galicia” sinalaba claramente as intencións do seu director, Antolín Faraldo, o líder da revolución galega de 1846. O xornal de Faraldo imprimíase en Compostela, na imprenta familiar dos Compañel.\nEn 1868, Compañel decide facer desaparecer El Miño e recuperar e honrar a prohibida La Oliva, son os tempos da proclamación da primeira república española e Eduardo Chao, o irmán máis vello de Alejandro, é nomeado ministro. Anos máis tarde, en 1873, Compañel acepta un cargo político en Ourense e, canso de batallas e farto de multas, pecha o xornal.\nA historia ten aínda outros capítulos só aquí enunciados: emigrados a Cuba, Alejandro Chao merca La Propaganda literaria en 1876 coa axuda de Compañel. Con esta casa editora cubana, Chao botará adiante desde Madrid La Ilustración gallega y asturiana (1878-1882), dirixida por Manuel Murguía. Compañel xa editara Cantares gallegos de Rosalía de Castro en 1863, será Alejandro Chao quen edite Follas novas en 1880.\nEn 2013, no ano que celebramos os cento cincuenta de Cantares gallegos, a fermosa Biblioteca Pública Central de Vigo foi nomeada Juan Compañel.\nQuen precise máis información sobre Compañel debe consultar o artigo de Xurxo Martínez:\nDúas versións actuais do tipo Italian á venda:\nFig. 8. Cabeceira do xornal El porvenirf


Continuamos coas actividades para toda a familia co Xogo de Pistas "Os Segredos Ocultos nas Torres" que se pode realizar a calquera hora en horario de apertura e tamén sen reserva previa. Non así o Escape Room "Pazo do Allo", un innovador xogo de escapismo para grupos de persoas adultas, que finalizou tamén este domingo pasado con un éxito fóra de toda previsión. Nel participaron máis de 500 persoas de todas partes de Galicia e do resto do Estado cun grao de satisfacción moi alto que fai pensar xa na vindeira edición.\nEste outono dará comezo tamén o Programa Didáctico das Torres do Allo enfocado á comunidade educativa con visitas guiadas adaptadas a cada tramo de idade e obradoiro escolares como Sementes do Allo, Escudo de Familia, a Xincana do Allo, e Tecendo a miña Roupa. Estas actividades realizaranse os venres e son totalmente gratuítas baixo reserva previa por parte dos centros escolares. Dende a web www.torresdoallo.gal pódese descargar o cartafol con todo o programa didáctico, consultar os novos horarios de apertura, e permanecer atentx ás actividades especiais que se realizan durante todo o ano no monumento do Concello de Zas.


Expocidades reunirá en Ferrol a centos de visitantes galegos e portugueses\nO Concello de Ferrol vai celebrar na cidade a fin de semana do 13 ao 15 de maio dous importantes eventos no eido cultural e turístico en colaboración co Eixo Atlántico. O alcalde de Ferrol, Ángel Mato, e o secretario xeral do Eixo Atlántico, Xoán Vázquez Mao, presentaron a VII Mostra Musical do Eixo Atlántico, que terá lugar os días 14 e 15 de maio, e a sexta edición da feira turística Expocidades, que se celebrará entre o 13 e 15 de maio.\nEn canto á Mostra, Mato lembrou que se trata dun evento que busca recoñecer, promover, premiar e difundir a práctica e afección á música entre nenos tanto en Galicia como no norte de Portugal. Este ano participarán 39 solistas e 8 agrupacións procedentes dunha vintena de municipios entre ambos territorios.\n“Chegarán a Ferrol estudantes de música de entre 13 e 18 anos e a nosa cidade estará representada por catro: dous estudantes de piano, un de tuba e outro de arpa”, anunciou o alcalde. “Por fin Ferrol vai ser anfitrioa deste evento”, que adoita reunir nunha fin de semana uns 300 estudantes de música dos municipios galegos e portugueses que integran o Eixo Atlántico, ademais de acompañantes. Os concertos terán lugar no Auditorio e no Conservatorio de Música Xan Viaño.\nEn canto á sexta feira turística Expocidades, que terá lugar na Praza de Armas, o alcalde anunciou que participarán 32 casetas (16 galegas e 11 portuguesas e o resto doutras cidades) nun acto que busca promover o turismo de proximidade entre as localidades e deputacións galegas e portuguesas que forman parte do Eixo Atlántico.\nTrátase dun encontro que pretende “dar a coñecer as cidades do Eixo no seu mercado inmediato ao tempo que enriquecer a relación entre produtores turísticos e os propios operadores e axencias de viaxes do territorio”. En Ferrol “aproveitaremos este excelente escaparate para promover especialmente os nosos recursos turísticos, como o Camiño Inglés ou o Ferrol Ilustrado, entre outros”.


Un total de 21 alumnos participan en cursos de formación dual nas ramas sociosanitaria e forestal en Verín | Creando Tu Provincia\nUn total de 21 alumnos participan en cursos de formación dual nas ramas sociosanitaria e forestal en Verín\npor Redacción CTP · Publicada 8 mayo, 2015 · Actualizado 8 mayo, 2015\nUn total de 21 alumnos e alumnas están a participar en Verín en cursos de formación dual nas ramas sociosanitaria e forestal. A directora xeral de Emprego e Formación, Ana María Díaz López, e o delegado territorial da Xunta en Ourense, Rogelio Martínez, visitaron hoxe aos participantes desta iniciativa que financia a Consellería de Traballo e Benestar e que organizan os concellos de Verín, Oímbra e Vilardevós.\nPor unha banda, un total de 10 alumnos e alumnas están a formarse na rama sociosanitaria. Recibirán 850 horas de formación co obxectivo de capacitalos para atender a persoas dependentes no ámbito sociosanitario na institución ou no seu domicilio. En concreto, os participantes aprenden a aplicar estratexias e os procedementos máis axeitados para manter e mellorar a autonomía persoal das persoas dependentes. Ao remate das accións formativas, os alumnos recibirán un certificado en atención sociosanitaria a persoas dependentes en institucións sociais e en atención a persoas no domicilio.\nDoutro lado, 11 mozos e mozas están a formarse na rama forestal. O curso inclúe 775 horas de formación en tres especialidades diferentes nas que os participantes recibirán un certificado: en actividades auxiliares, en conservación ou mellora de montes, en aproveitamentos forestais, ou en medio ambiente na agricultura. Nestas accións, os participantes aprenden a realizar os traballos necesarios para a conservación e mellora do monte seguindo un plan de traballo e aplicando criterios de calidade e eficiencia tendo en conta a normativa en prevención de riscos laborais. Tamén aprenden o aproveitamento dos produtos forestais, manexando os equipos, as máquinas e as ferramentas axeitadas en condicións de seguridade e saúde respecto a normativa medioambiental.\nDíaz López destacou que o Diario Oficial de Galicia xa publicou as axudas da Consellería de Traballo e Benestar deste ano para a formación dual co que se prevé poder formalizar preto de 500 contratos para mozos e mozas menores de 30 anos. O departamento autonómico investirá nesta iniciativa, coa que se regula, polo tanto, o financiamento de formación asociada aos contratos de formación e aprendizaxe, máis de 2,6 millóns de euros.\nEsta iniciativa, que combina un posto de traballo cunha actividade formativa, está dirixida, especialmente, aos menores de 30 anos cunha baixa cualificación e que estean en situación de desemprego. Tamén poderán ser beneficiarios os mozos inscritos no Sistema nacional de garantía xuvenil, tal e como concretou Díaz López.\nO prazo de solicitude destas axudas xa está aberto e rematará o 30 de setembro para as empresas e o 15 de novembro para as entidades locais.\nA iniciativa ofrece aos mozos desempregados un contrato profesional e unha formación certificada, ao tempo que as entidades contratantes teñen a posibilidade de contar con profesionais preparados para determinados labores específicos. O proxecto consiste en proporcionar aos beneficiarios un traballo asociado a unha actividade formativa de calidade vinculada a demanda real do mercado laboral e a un certificado de profesionalidade, de validez estatal.\nDous tipos de incentivos\nA orde de axudas conta con dous tipos de programas de incentivos: para a formación asociada aos contratos e para a actividade laboral do contrato.\nNo primeiro caso, para o programa de incentivos á formación, será subvencionable a formación asociada aos contratos de formación e aprendizaxe que exceda do 25% da xornada laboral (ata o 25 por cento será bonificado polo Estado) e se teña desenvolvido no ano 2014 e 2015, con anterioridade ao 15 de novembro do ano 2015, no caso das entidades locais, e con anterioridade ao 30 de setembro do ano 2015, no caso das empresas. En todo caso, só serán subvencionables os gastos de formación posteriores ao 14 de novembro de 2014. No suposto de que as persoas traballadoras contratadas con posterioridade ao 24 de xaneiro de 2015, sexan persoas beneficiarias do Sistema Nacional de Garantía Xuvenil só será subvencionable a formación que exceda do 50% da xornada laboral.\nDoutra banda, os contratos para a formación e a aprendizaxe incentivaranse cunha axuda de ata 1.200 euros, sempre que o tempo efectivo de traballo sexa igual ao 75% da xornada de traballo e a parte proporcional, se a xornada de traballo é menor. Neste último caso, poderase subvencionar a cotización á Seguridade Social correspondente á persoa empregadora, sempre que o contrato para a formación e o aprendizaxe sexa realizado por una entidade da Administración Local de Galicia e sen que en ningún caso a contía da subvención poida superar a contía máxima de 2.000 euros.\nEtiquetas: ramas sociosanitaria e forestalUn total de 21 alumnos participan en cursos de formación dualVerín\nVIII Plan estratégico de igualdad: la mujer rural como eje fundamental\npor Redacción CTP · Published 5 junio, 2021\nUn taller práctico para reconocer los «aromas de Monterrei»\npor Redacción CTP · Published 20 noviembre, 2019 · Last modified 19 noviembre, 2019\nCCOO Ensino Ourense defende en todo momento a actuación da docente de Verín\npor Redacción CTP · Published 29 septiembre, 2015\nSiguiente historia Riada Cidadá presenta o seu cartel electoral e o seu programa completo\nHistoria previa A Xunta e o concello de Verín asinan o convenio para a redacción do Plan especial de protección e reforma do núcleo histórico e do barrio de San Lázaro


Feijóo sinala como exemplo de mobilidade segura ás sendas da PO-308 entre Poio e Sanxenxo - Pontevedra Viva\nPaseo pola senda da PO-308 entre Portonovo e A Lanzada\n© David Cabezón / Xunta de Galicia\nVenres 4 de Xuño, 2021 ás 14:50 do Venres 4 de Xuño, 2021\nNúñez Feijóo saúda unha muller\nO presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, destacou este venres a aposta do Goberno galego por unha mobilidade máis segura e sustentable, coa posta en marcha nos últimos cinco anos de 170 quilómetros de sendas integradas nas marxes das estradas.\nAcompañado das conselleiras de Medio Ambiente, Ángeles Vázquez e Infraestruturas, Ethel Vázquez, e do alcalde de Sanxenxo, Telmo Martín, o titular do Goberno galego percorreu a nova senda peonil da PO-308, de máis de 8 quilómetros entre Portonovo e A Lanzada.\nFeijóo referiuse a esta actuación como un exemplo máis dese compromiso, coa posta en valor dunha paraxe singular, ademais de garantir a máxima seguridade viaria no conxunto do traxecto, afastando aos peóns e aos ciclistas da estrada.\nO presidente da Xunta lembrou que ademais desta senda estase a levar a cabo unha actuación integral da PO-308 que, cun investimento total de 17 millóns de euros, permitirá completar un itinerario peonil continuo desde Pontevedra ata A Lanzada pola marxe desta estrada, así como a eliminación dos treitos de concentración de accidentes.\nCoas obras xa rematadas no termo municipal de Sanxenxo, Feijóo confirmou os avances nas actuacións previstas á altura do concello de Poio. Así, anunciou que a vindeira semana, comezarán os trámites para investir preto de 1,6 millóns de euros na construción dun novo treito de senda entre Combarro e Fontenla, onde ademais se reforzará a seguridade viaria.\nEstes itinerarios peonís e ciclistas son actuacións cofinanciadas pola Unión Europea no marco do programa operativo FEDER Galicia 2014-2020.\nMáis de 2,3 millóns para humanizar o paso da PO-308 polo núcleo urbano de Portonovo\nAvanzan os traballos nas zonas verdes da senda entre Portonovo e A Lanzada


Visita a Vimianzo | PSdeG-PSOE\nVisita a Vimianzo\nO PP ignora a petición da veciñanza de Beltrán e desvía responsabilidades acerca dos problemas de seguridade da glorieta da LU-862\nO portavoz do Grupo Socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, avogou hoxe por “rescatar do caixón” ás actuacións en materia de infraestruturas e servizos sociais que necesita Vimianzo, logo de ter sido “abandonadas” polo goberno de Feijóo. Así o dixo durante a visita á localidade na que acompañou á candidata socialista á alcaldía, Mónica Rodríguez, na que tamén participou a parlamentaria Loli Toja e integrantes da candidatura socialista.\nO responsable socialista anunciou que presentará no Parlamento as demandas que require esta localidade, que pasan por “desempolvar” os proxectos de infraestruturas que Feijóo quere “esquecer” logo de telos comprometido dentro do Plan Move, e que tiñan que estar xa realizados ou en marcha. Sinalou á VAC que completaría a autoestrada Coruña – Carballo ata Fisterra e o Porto de Brens, ou a conexión de Vimianzo con Compostela.\nAs dúas infraestruturas serán presentadas como emendas aos Orzamentos por canto resultan, dixo, “vitais” para a dinamización dunha comarca que está a padecer un serio problema de despoboamento, caída do emprego sinaladamente para os mozos e mozas e o éxodo de empresas pola falla de condicións.\nReclamou así “solo industrial en condicións, coas comunicacións por estrada que require” un Polígono Empresarial con apenas 10 firmas instaladas logo de 8 anos, e reivindicou a conexión coa autovía entre Santa Irene e Calo.\nFernández Leiceaga respaldou as demandas dos socialistas da localidade en materia de servizos sociais, reivindicando un servizo de Pediatría digno, así como atender ás necesidades urxentes de residencias e centros de Día, nunhas condicións “lamentables” nunha comarca cun “problema serio de falla de cobertura na atención para os seus maiores”.\nA candidata socialista á alcaldía, Mónica Rodríguez, Lembrou a falla de prazas para a terceira idade, co Centro da Terceira Idade totalmente cuberto, mentres o Centro de Día está privatizado, a un prezo inasumible e sen alternativa pública.\nRodríguez e Leiceaga visitaron hoxe o Parque Empresarial, o mercado e o CEIP San Vicenzo, onde lembrou a urxencia dunha cuberta para o patio, xa que a instalación actual resulta demasiado pequena está desprotexida e carece de pasarela de acceso, o que a fai inútil para os pequenos nos días de mal tempo, ademais da supresión de 3 prazas de mestre no último ano. Tamén visitaron o paso de peóns onde o pasado martes foi atropelado un rapaz pola escasa visibilidade.\nRodríguez reivindicou que o goberno galego asigne un Grupo de Emerxencias Supramunicipais –GES- para o Concello de Vimianzo, logo de lembrar que a Xunta ten anunciado 8 novos GES. Explicou que o Concello “necesita” deste dispositivo integrado por 12 persoas, e lembrou que actualmente o máis cercano, o de Ponteceso, non afecta a Ponteceso, que está atendido polo parque de bombeiros de Cee.


Alegacións contra o proxecto de parque eólico de Castro Valente - Lindeiros\nBy Lindeiros on\t 27 Febreiro, 2021 Padrón\nPadrón, 27 de febreiro do 2021 – O proxecto Castelos no Aire anima a presentar alegacións contra a instalación dun parque eólico que afectaría ao xacemento do Castro Valente.\nEn decembro pasado contabamos os traballos que Castelos no Aire realizaba no Castro Valente. Tratábase de determinar o valor arqueolóxico do asentamento e propoñer xeitos de protexelo. Naquel momento xa se advertira das intencións de instalación dun parque eólico que cada vez está máis próximo.\nCastelos no Aire, proxecto de investigación que nace na USC e conta co apoio da Deputación da Coruña, alerta que a construción deste parque eólico afectaría dende un punto de vista patrimonial, non so ao xacemento arqueolóxico, senón a toda a contorna. Tamén habería que valorar outras afeccións como as naturais, sociais, etc.\nEquipo de Castelos no Aire que realizou a investigación do Castro Valente\nPor estes motivos consideran que non deben apoiar o proxecto e propoñen presentar alegacións e animan a visitar a páxina Eolicosbaixoulla onde se explica o proceso a seguir e facilita os formularios necesarios. O prazo de un mes comezou o pasado día 18 polo que aínda queda tempo para colaborar.\nO proxecto de parque eólico súmase ao da liña de alta tensión que ameaza o Castro Lupario, que contabamos hai uns días, no veciño concello de Rois. Dúas iniciativas que invitan a reflexionar sobre como protexer o patrimonio ou, cando menos, respectalo ao tempo que se melloran os servizos.\nO XIX Maruxa Villanueva de Interpretación Teatral recae en Rocío González Lorenzo\nMelloras nos camiños rurais de Padrón\nCampaña de esterilización de animais de rúa en Padrón


Traballos de aula Avaliaranse conxuntamente coas prácticas en aulas de informática e as prácticas autónomas a través de TIC. 5 CB1\nPrácticas en aulas de informática Avaliaranse conxuntamente cos traballos de aula e as prácticas autónomas a través de TIC. 0 CB1\nPrácticas autónomas a través de TIC Avaliaranse conxuntamente coas prácticas en aulas de informática e os traballos de aula. 0 CB3\nPresentacións/exposicións cf. "Traballos tutelados"\nA presentación realizarase antes do 10 de abril.\t 5 CB2\nTraballos tutelados Haberá un traballo de entrega obrigatoria (10%) que consistirá nun traballo de investigación documental sobre algún aspecto das culturas ou lingua orixe que poida presentar dificultades para a tradución. Este traballo, que se fará individualmente ou en grupos de 2 persoas (dependendo do núm. de alumnado matriculado na materia), deberá ser exposto na aula. Entregarase unha sinopse do traballo (data límite: 20 de maio).\nA exposición do traballo (estruturación da presentación, retórica, etc.) do traballo contará un 5% (cf. "Presentacións/Exposicións). A/O alumna/o contará coa tutela da profesora.\nO alumnado acordará coa profesora o tema do traballo antes do 28 de febreiro.\t 10 CB2\nResolución de problemas e/ou exercicios Avaliarase a resolución dos problemas e exercicios propostos. 10 CB1\nProbas prácticas, de execución de tarefas reais e/ou simuladas. Consistirá na tradución dun texto de aprox. 200 palabras que abordará algún dos temas estudados ao longo do semestre. Poderá incluír un comentario.\nO exame constará de 2 partes: nunha primeira parte a tradución se efectuará con todo tipo de obras de consulta, sen ordenador e acceso a internet; nunha segunda parte tamén se poderá contar con ordenador e as fontes de información dispoñibles en internet.\nO exame terá lugar na última sesión do curso.\t 70 CB1\nA avaliación continua é a modalidade de ensino presencial para a materia. Neste sentido, a condición para ser avaliada/o será a asistencia asídua ás aulas. Levarase un control de asistencia mediante folla de sinatura. Se algunha persoa non pode cumprir esta condición, deberá comunicarllo á docente argumentadamente e reconsiderarase a posibilidade de avaliación continua.\nA opción pola avaliación continua implica a renuncia á avaliación única. A/o alumna/o deberá notificarllo á docente por escrito nas dúas primeiras semanas de clase. Se por causa de forza maior (traballo, enfermidade...) a/o alumna/o non puidese seguir o sistema de avaliación continua a pesar de escoller esta opción, poderá acollerse á avaliación única.\nA/o alumna/o que non supere a materia e teña que acudir á convocatoria de xullo deberá superar un exame con todos os contidos da materia.\nData do exame: na última sesión do curso, entre o 9 e 20 de maio de 2016\nÓ longo de toda a avaliación penalizarase a copia e o plaxio.\nO alumnado que non se acolla á modalidade de ensino presencial (avaliación continua) poderá presentarse ao exame oficial da materia que terá lugar na última sesión do curso,entre o 9 e o 20 de maio de 2016; a data fixarase antes de rematar o mes de abril e se publicará na plataforma da materia Faitic no apartado "Anuncios".\nO exame final incluirá cuestións teóricas e prácticas relativas ó total dos contidos abordados ó longo do semestre. A nota mínima que se require para superar esta proba é un 5 sobre 10. Os exercicios do exame realizaranse en papel.\nO exame constará dun exercicio de tradución de entre 200 e 250 palabras, así como varias preguntas sobre as estratexias tradutivas aplicadas ou cuestións de estilística contrastiva. A tradución do exame constará de 2 partes: nunha primeira parte a tradución se efectuará con todo tipo de obras de consulta, sen ordenador e acceso a internet; nunha segunda parte tamén se poderá contar con ordenador e as fontes de información dispoñibles en internet.\nO exame de xullo incluirá cuestións teóricas e prácticas relativas ao total dos contidos abordados ao longo do semestre. A nota mínima que se require para superar esta proba é un 5 sobre 10.\nO exame constará dun exercicio de tradución de entre 200 e 250 palabras, así como varias preguntas sobre as estratexias tradutivas aplicadas ou cuestións de estilística contrastiva.\nA tradución do exame constará de 2 partes: nunha primeira parte a tradución se efectuará con todo tipo de obras de consulta, sen ordenador e acceso a internet; nunha segunda parte tamén se poderá contar con ordenador e as fontes de información dispoñibles en internet. Os exercicios do exame realizaranse en papel.


Os escolares mosenses sumérxense na Idade de Ferro visitando o Castro de Pereiras - Comarcas na Rede\nHomeLouriñaMosOs escolares mosenses sumérxense na Idade de Ferro visitando o Castro de...\n220 alumnos de Primaria visitaron o xacemento co director da prospección arqueolóxica como guía de excepción\nA concelleira de Educación, Julia Loureiro, acompañou ao alumnado do CEIP de Petelos nunha visita á escavación e prospección arqueolóxica do Castro de Pereiras, organizada entre o Concello de Mos e a Comunidade de Montes de Pereiras, que encargou a investigación grazas á que se fixo o descrubrimento deste xacemento da Idade de Ferro. Na visita estivo tamén presente o presidente da Comunidade de Montes, Jorge Lorenzo.\nGrazas a esta excavación atopáronse un muro de unha edificación e 200 pezas de cerámica da Idade de Ferro. A prospección arqueolóxica corre a cargo da empresa Tempos Arqueólogos, sendo o director da mesma, Mario Fernández, o encargado de facerlles a visita guiada e explicación do haxazgo aos cativos participantes na actividade.\nConsiderando que a potencialidade dun proxecto arqueolóxico promovido por unha comunidade de Montes, e apoiado pola veciñanza de Pereiras, interesados no coñecemento arqueolóxico do seu territorio é moi interesante, xa que permitirá unha maior protección do ben, en particular, e do patrimonio arqueolóxico da parroquia, en xeral.\nEste proxecto nace polo interese da veciñanza desta parroquia a dar resposta con documentación que abale esta historia e a posible posta en valor do xacemento arqueolóxico.\nAproveitando a ocasión, a comunidade de Montes, a Asociación de Veciños Nosa Terra e o Concello, quixeron convidar aos centros educativos para que foran partícipes directos de esta experiencia e puideran coñecer de primeira man a historia.\nA actividade consistiu en visitar as prospeccións a pé de obra e que o alumnado puidera ver como se levaban a cabo as sondaxes arqueolóxicas na zona dos “Castros”, onde se lles explicou o contexto patrimonial e historia da zona, a metodoloxía empregada nas sondaxes, o material atopado en cada proceso e que obxectivos que se pretender acadar con esta obra.\nTratarase de achegar de unha maneira moi xeral e adaptada a idade dos escolares en que consiste un traballo de arqueoloxía.\nA obra está contratada coa empresa Arqueólogos, S. L, empresa que redactou o proxecto e foron os seus responsables ; Mario Fernández Pereiro, director da obra e Francisco Alonso Toucido, o subdirector, os encargados de dar as explicacións técnicas adaptada ao alumnado.\nTratouse de achegar a este colectivo en que consiste un traballo de arqueoloxía a nivel xeral e que resultados se están atopando nesta sondaxe.\nA visita dos escolares fíxose entre os días 28 e 30 de setembro, sendo hoxe a última xornada de visitas de alumnos.\nOs CEIPs que participaron na visita son Atín, Pena de Francia, Mestre Martínez Alonso e Petelos cun total de 220 alumnos e alumnas dos cursos 4º, 5º e 6º de Educación Primaria.


Gyula Zsengellér - Wikipedia, a enciclopedia libre\n27 de decembro de 1915\nGyula Zsengellér foi un futbolista húngaro, e é unha das lendas do Újpest FC e da selección húngara, coa que quedou subcampión no mundial de 1938, amais de se-lo segundo máximo anotador do torneo, só por detrás do brasileiro Leônidas.\nComeza a súa carreira no Salgotarjani TC, fichando logo polo Újpest FC en 1936. Ficaría neste club once anos. En 1947 marcha cara Italia a xogar na Roma. En 1949 ficharía polo Ancona e remataría a súa carreira xogando dous anos, ata 1952 na escuadra colombiana Deportivo Samarios.\nZsengellér xogou 325 encontros e anotou 387 goles na liga húngara entre os anos 1935 e 1947, cifras que o fan o terceiro máximo goleador da liga maxiar da historia.\nQuedou máximo anotador da liga húngara en cinco ocasións 1938, 1939, 1943, 1944 e 1945. Dúas desas veces tamén foi Bota de Ouro, en 1939 e 1945.\nA IFFHS nomeouno o sétimo mellor artilleiro de tódolos tempos, contando só os goles en campionato de liga.\nDebuta coa selección o 2 de decembro de 1936 nun encontro contra a Inglaterra, onde Hungría caeu por 6-2. Co tempo chegaría a xogar 39 encontros e anotar 32 goles para os maxiares. É o oitavo anotador da historia da selección húngara.\nLigazón á IFFHS\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Gyula_Zsengellér&oldid=5171616"\nXogadores do Salgótarjáni BTC\nXogadores do Újpest FC\nXogadores do AC Ancona\nAdestradores da selección de fútbol de Chipre\nA última edición desta páxina foi o 9 de xuño de 2019 ás 18:24.


Visita gratuíta a San Simón e Meirande dentro da programación do Marzo Muller\nInstitucional • 26/03/2015\nUn programa de actividades organizado pola Concellería de Servizos Sociais, Muller e Igualdade que está a piques de rematar. Será cunha xornada de convivencia na tarde do sábado que inclúe unha visita guiada a San Simón e un taller sobre o asociacionismo na Casa da Cultura o luns día 30. Actividades de balde malia que para participar na visita a Illa é precisa de inscrición previa no 986 408043.\nA saída incluirá unha visita ao Museo Meirande na tarde do sábado a partir das 17.00 horas. Xa dende alí partirá o barco que levará aos participantes ata a Illa de San Simón, lugar no que contarán cun guía para coñecer a historia do lugar. Ao remate desta visita, se procederá ao viaxe de volta ao Museo Meirande.\nUnha actividade gratuíta pero que precisa de inscrición previa no número de teléfono 986 40 80 43, proporcionando nome e apelidos, número de DNI e número de teléfono. O prazo límite para se inscribir será mañá venres.\nXa o luns rematan as actividades co taller "O asociacionismo: claves para o empoderamento da muller" co que se quere achegar ás participantes as ferramentas para facilitar a súa participación nos movementos sociais. Será na Casa da Cultura ás 16:30 horas o luns día 30.\nA excursión do sábado servirá para inaugurar o novo pantalán, situado na fachada do Meirande, e que permite o atraque de embarcacións dando así acceso ao museo tamén por mar. O pantalán ten unha lonxitude de 24 metros e contou cun investimentos de 70.000 euros.\nTeresa París edil de Muller\nA xornada de conviviencia terá lugar na tarde do sábado\nTaller na Casa da Cultura\nUnha actividade aberta na tarde do luns día 30


arume dos piñeiros: caGAIáS 2\nArgallado por Manuel Ángel Candelas Colodrón en 12:05\nFaltouche un clásico compostelán: o Galeón. Se non hai Galeón, non hai complexo con posibilidades de papeo\nÉ a primeira vez que che vexo caer nos tópicos menos elaborados. A Biblioteca de Galicia éche algo máis do que che contaron ou do que ti aquí amosas. Ten carencias abondas, tantas como as da inexistente rede bibliotecaria galega, mais os profesionais que alí traballan tamén merecen unha marxe de confianza.\nSon precisamente os profisionais (cuxa profisionalidade nunca puxen en dúbida: bastante fan arranxando o despropósito) das Bibliotecas os que me fornecen a información. Gustariame estar trabucado: eu concibo unha rede bibliotecaria galega (unha prolongación ambiciosa do Bugalicia: diso sei algo), pero para iso non é necesario mercar 300000 libros. Nin por suposto 1000000. Sobre isto farei anotación máis acaída para que non pareza que caio nos tópicos, pero dígo que eu esa biblioteca nin ese arquivo nin nada do que se fai ou se intenta facer no gaiás (salvo levar para alí toda a consellería) lle vexo utilidade.\nA sátira pode simplificar as cousas que digo, pero, como digo tamén no post, intentarei ser máis concreto no futuro.\nostras, disimules a intromisión mais atopo que criticar a CdC pode que sexa un tópico pero non infundado (ver abondosa bibliografía xeral e especializada ao respecto). Por outra banda, cando eu critico a facenda, á seguridade social ou ás forzas de seguridade do estado non estou poñendo en dúbida a profesionalade dos traballadores senón a calidade dos xestores da cousa pública, ou sexa dos políticos e gobernos que son os que deciden onde colocan o que recaudan. Por esa regla de tres todos caladiños porque amigos témolos en todas partes. Polo demais a cultura non precisa casas e macroesdificios carísimos (¿alguén sabe os cartos que diariamente custa manter aberta esa cidade cultural?) A cultura galega quedaría máis contenta con accións moito máis simples e baratas. Crear unha rede bibliotecaria seria, poñer a funcionar as bibliotecas escolares, dixitalizar o patrimonio documental...que un estudante universitario empregar os recursos das bibliotecas de Galicia co seu carné, facer efectivo o Plan Bolonia no que respecta ás bibliotecas universidades, dixitalizar as teses doctorais e facer repositorios coa producción científica dos nosos investigadores, becarios, eu que sei, unha chea de cousas que só custan un par de reunións e ganas de que "a cousa funcione".


concelleiro de seguridade, mercados e benestar animal Germán Costoya repite como edil no Concello ferrolán, xa que formou parte da anterior corporación, primeiro como responsable de áreas de goberno e, tras a ruptura do pacto entre FeC e PSOE, como edil da oposición\nGermán Costoya Psoe Ferrol\nc.r.c. ferrol 14/08/19\nComo edil de Seguridade é o responsable da Policía Local e Bombeiros, dous corpos que veñen demandando continuamente melloras tanto de instalacións como de ampliación de plantilla.\nPor que se desbotou o traslado da Policía a FIMO como estaba previsto?\nNós, nese sentido, temos a premisa de ser fieis ao programa electoral e tiñamos o compromiso de que a zona de FIMO sería unha área de esparcimento e deporte e así o faremos. En canto ás instalacións da Policía e Bombeiros é obvio que precisan melloras e non se pode continuar como ata agora. As dúas necesitan un acondicionamento e modernización coa maior urxencia posible para que poidan desenvolver o seu labor.\nE poden facer ese traballo diario co persoal do que se dispón?\nO tema do persoal afecta a todas as áreas do Concello e, por suposto, á seguridade e tráfico. No caso da Policía Local e dos Bomberios esta situación é especialmente grave porque se trata dun servizo que se presta 365 días ao ano e ten que ser cuberto por funcionarios que veñan de pasar un proceso de oposición, non podemos tirar de bolsas de emprego. Por iso, nese aspecto, temos especial problemática nestas áreas.\nNo caso da Policía, vai aumentar en cantidade significativamente pero aínda tardará ao redor dun ano. Hai un proceso de selección que incorporará a doce policías que se destinan a Ferrol de maneira directa, ademais de catro prazas de mobilidade que poden chegar á cidade naval. Esa ampliación fará que teñamos un achegamento ao cidadán, que é un dos obxectivos primeiros da área de Seguridade, acercar a Policía ao veciño. Ás veces dise que a policía non se ve, pois hai que solucionalo e coas novas incorporacións visibilizarase máis a Policía Local. En canto aos bombeiros é necesaria a ampliación de plantilla, xa que nos próximos anos o déficit irá en aumento, con xubilacións á vista e van facer que se reduza máis a plantilla.\nEn materia de Tráfico, como se pretende ordenar A Magdalena?\nFerrol non é unha cidade ordenada. A día de hoxe non hai máis que saír á rúa e ver que se aparca ao chou, onde caiba o coche se deixa. É un obxectivo claro e urxente, ordenar e regularizar o estacionamento. Temos un barrio da Magdalena pintado de cores pero ninguén entende nin sabe si funcionan as zonas acotadas ou non, nin canto tempo ou onde se pode aparcar. É preciso, ademáis, un labor informativo á cidadanía, unha vez que a ordenación se leve a cabo.\nOutra das súas áreas é a de mercados, que necesidades teñen as prazas de abastos?\nOrdenar é unha palabra común para todas as miñas áreas. Se ben é certo que precisamos ordenar o tráfico tamén hai que facelo en mercados e mercadillos, que a día de hoxe parece que se colocan ao chou, e son cousas que non se poden permitir os gobernos serios. Tampouco pode ser que se tarde tantísimo tempo en conceder un posto dun mercado municipal ou que haxa outros adxudicados e pasen incluso anos sen abrilos.\nEsa ordenación chegará tamén aos mercadillos e feiras?\nEstamos traballando na ordenación, paso a paso. O primeiro para poder regular eses mercadillos é regular aos que venden neles e cando nós teñamos exactamente o censo dos vendedores neses mercados, que estean en situación correcta, que cumpran a legalidade (e para iso lles daremos todas as facilidades), poderase ordenar, de xeito que nada máis que estean nos mercados os postos que teñan garantía e a dean tamén ao consumidor\nAgora o mercado de Caranza está inmerso en obras de mellora, requeirirán actuacións os outros dous, Recimil e Magdalena?\nO mercado de Caranza témolo máis ou menos encamiñado coa obra que se está a facer. Os postos estarán cubertos case na totalidade polos praceiros actuais, e é o mercado que pasará a ter menos problemáticas. Si que hai necesidades importantes en Recimil e Magdalena, porque hai moitísimos postos baleiros. Por iso, coa área de Patrimonio temos que traballar man a man para axilizar os trámites de adxudicación, xa que hai xente interesada en abrir postos e a lentitude burocrática fai que se decanten por outras vías.\nE responde o funcionamento das prazas de abastos ao que require o cidadán como comprador?\nÉ certo que temos que modernizar os mercados, abrir a posibilidade a que se vendan outro tipo de produtos, que entren negocios.que dinamicen e sobre todo de tipo hostelería, que poderían promocionar os produtos propios da praza e consumirse alí mesmo, de calidade e fresco. Ademais, hai que facer os mercados máis atractivos –de aí a necesidade de obras–, porque os espazos sombríos, escuros, sen coidado, merman a posibilidade de que entren clientes que si son atractivos e con variedade de produtos. Eu quero mercados nos que entren os clientes incluso polo pracer de pasear por eles. Despois será cando veña a dinamización, en colaboración cos propios praceiros.\nNa área de Benestar Animal, aprobouse a ordenanza este mismo ano, queda agora a súa aplicación...\nA ordenanza está ben pero hai que poñela en práctica e aí si que afecta a carencia de persoal, porque esta concellería non ten funcionarios asignados específicos. Cos medios que temos traballaremos nun proxecto de control das colonias felinas. É unha problemática que pode levar á falta de salubridade e que está na man do concello evitar. Proximamente faremos un primeiro traballo de control das colonias e, á vez, traballaremos noutras cuestións como o mantemento e mellora dos parques caninos na cidade. A día de hoxe hai algúns que son simplemente unha malla ao redor dun terreo. Nós queremos que os espazos destinados para cans sexan coidados para animar aos propietarios das mascotas para que os leven a espazos axeitados.\nE queda pendente un ano máis a praia para cans?\nEu estou a favor de que haxa unha praia adicada a isto, pero non por imposición. Terá que ser o máis consensuada posible, o que non quere dicir que finalmente sexa a gusto de todos, pero si o máis consensuada posible. De tódolos xeitos, prefiro ter unha praia de cans e non ter críticas por non tela.\nGermán Costoya | “A ampliación da plantilla da Policía Local permitirá o achegamento...


Liqen - Wynwood Walls - Alg-a\nLiqen - Wynwood Walls\nluns, 5 de decembro do 2011, por Isaac Cordal.\ncategorías: Creacións, Pintura-debuxo, Street art, Ilustración\nFai uns meses alguén lle preguntaba nas redes sociais a Liqen: ¿qué estás pintando todo México?. Unha boa pregunta realizada desde a fascinación por todo o traballo realizado polo artista galego desde a súa actual base en Oaxaca.\nRecentemente participou en Miami no Wynwood Walls, Art Basel pintando un enorme mural que reflexiona sobre o laberíntico entramado de Wall street. Cos múltiples detalles que lle caracterizan, do branco ao negro e en todas as súas variables recrea un universo moi persoal. Atopámonos cun bestiario actual, baseado nas mutacións con numerosas reminiscencias a insectos e animais, a maquinaria imposible e imaxinería onírica.\nFotos por Liqen.\nBaixo a miña ignorancia e desde as miñas profundidades, este mural conta unha historia de ficción que non se afasta da realidade. No mural aparecen filas de executivos financeiros perdidos nun labirinto onde a única saída parece ser o lume. Completamente dirixidos pola avaricia dos cartos e condenados sen que parezan sabelo: ao cambio. Por iso é polo que moitos sufran mutacións e transfórmanse en vermes, ratas ou cascudas. Uns converteranse en detrito, outros en po ou tal vez convértanse en bonitas bolboretas,...\nTransformar a realidade cortando e pegando a carne das formas de vida da nosa natureza, é un xeito de gozar da arte, como un poder transformador. Pódese dicir que temáticamente é un traballo de ciencia ficción cunha crítica cara á nosa especie, un surrealismo crítico.\nA súa elaboración durou 12 días, feito con pintura plástica e pinceis.\nFotos por Martha Cooper


Alemaña, Austria, Hungría, Bulgaria e Turquía non participaron por térselles prohibido debido á súa posición durante a I Guerra Mundial.\nO italiano Nedo Nadi realizou un feito nunca máis igualado nos Xogos ó conquistar cinco medallas de ouro entre as seis modalidades de Esgrima.\nA nadadora norteamericana Ethelda Bleibtrey gañou tres medallas de ouro nas tres probas da natación feminina, quebrando o récord mundial en todas elas.\nO tirador sueco Oscar Swahn, medallista de ouro en Londres doce anos antes, gañou unha medalla de prata por equipos no tiro ós 72 anos e tornouse no atleta máis vello en gañar unha medalla olímpica en todos os tempos.\nEstes Xogos viron a aparición daquel que sería un dos maiores atletas de todos os tempos, o corredor finlandés Paavo Nurmi.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Xogos_Olímpicos_de_1920&oldid=4210139"\nA última edición desta páxina foi o 28 de febreiro de 2017 ás 14:22.


Editorial Galaxia | Petando nas portas de Dylan\nProdutos / Petando nas portas de Dylan\nFantástico achegamento á poesía para aqueles lectores que xa comezan a etapa preadolescente, tendo en conta os seus gustos musicais e as posibilidades que a música pop ofrece para ler doutro xeito a poesía.\nPetando nas portas dos sentimentos. Petando cos versos na vida, abríndoa, facendo que as palabras canten. Como cantan os poemas de Bob, pero doutro xeito. Como soa o corazón. Como asubía o vento e brúa o mar…\nVelaquí un poemario que fala da vida, en todas as súas facetas. Que nos fai entender que a poesía é necesaria para sobrevivir. Que non hai nada mellor ca o mundo entendido en clave poética. E que un libro de versos pode recoller o universo. Velaquí un libro no que poesía, vida e ti vos daredes a man.\nData Publicación : 2012-01-12\nISBN : 978-84-7154-012-6\nPetando nas portas de Dylan2012-06-08 12:13:40\nA chave dos soños9,95€


Bib_SC: para funcionar\n/ ► Bib_SC\n/ ► para funcionar\nNORMAS DE UTILIZACIÓN DA BIBLIOTECA\nÉ preciso respectar ao máximo esta normativa, para que o servizo da Biblioteca funcione ben e chegue a un maior número de persoas da comunidade educativa.\nA Biblioteca ofrece aos seus usuarios o acceso gratuíto a INTERNET para lles facilitar a procura de información necesaria. Para usar este servizo cumpre respectar a seguinte normativa:\nSó se permite utilizar este medio para buscar información con fins educativos.\nNon se permite utilizar disquetes nin CDROM particulares, sen consulta previa, para evitar que entren virus na rede.\nSe houbese varias persoas interesadas en utilizar a rede ao mesmo tempo o persoal encargado da biblioteca poderá limitar os minutos da consulta ou establecer algún tipo de quenda ou acordo.\nNon se pode chatear, nin xogar, nin mandar correos electrónicos ou facer gravacións sen petición previa.\nNon está permitido o acceso aos contidos informativos que supoñan unha desconformidade coa natureza pública, cívica, social ou educativa da Biblioteca.\nO usuario comprométese a facer u uso axeitado do servizo de acceso a Internet.\nPara poder sacar libros non é necesario presentar o carné do centro. Basta con facilitar o número de lector aos responsables da Biblioteca que procederán a rexistralo.\nO préstamo de libros terá unha duración de 15 días. Si se sigue necesitando despois deste tempo, poderase renovar o préstamo por 7 días máis, sempre ao criterio dos responsables da biblioteca. Unha vez rematado este segundo prazo os libros teranse que devolver, para que outra persoa os poda utilizar se así o desexa.\nPoderanse sacar tres libros por persoa e mentres estes non se devolvan non se poderá sacar outro, excepto en vésperas das vacacións de Nadal, Semana Santa e verán cando poderase acordar persoalmente cos responsables da biblioteca o número de libros que se poden tomar en préstamo.\nHai obras que polo seu volume, custo, etc. se poden consultar pero non sacar. Ex: enciclopedias, atlas, dicionarios, libros de texto, cómics, etc.\nO préstamo de DVDs será de catro días, non se poderán levar máis de dous DVDs por persoa.\nTodos os fondos están centrados na Biblioteca. Cando o profesorado precise algún tipo de material, deberá comunicalo aos responsables que rexistrarán o préstamo no programa e acordará con eles a data da devolución.\nCoida os libros mellor que se foran teus: non os subliñes, nin os pintes, nin os forces ao abrilos, porque van ser utilizados por outras persoas.\nCando un alumno/a perda, rompa ou estrague un libro ten a obriga de repoñelo . Así os recursos económicos do centro rendabilízanse utilizándoos para a adquisición de obras novas e non para a reposición das que xa había.\nÚltima modificación: Xoves, 14 de Xullo do 2016, 11:42


Sursuncorda » Parot\nPosts etiquetados ‘Parot’\nMércores, 23 de Outubro, 2013\nA vida é o máis valioso que se lle pode quitar a alguén e por iso considero que os que son capaces de matar a un ser humano merecen unha pena de cárcere sen beneficios penitenciarios. Quizá por iso dubido de que haxa asasinos máis sanguinarios que outros, porque desde o momento en que se quita unha vida xa se traspasou unha barreira na que non hai volta atrás, nin para a vítima nin para os seus familiares.\nDito isto, non creo que a posta onte en liberdade dunha etarra con máis de 23 cadáveres ás súas costas vaia a xerar máis alarma social co terceiro grao de calquera criminal que reduza unha pena de asasinato no taller da prisión, se de verdade a excarcelación de ambos é conforme á lei. O que ocorre é que este país aínda non soubo darlle unha solución ao problema do terrorismo e hai quen está interesado en seguir poñendo sobre a mesa mortos e presos para evitar unha negociación.\nA doutrina Parot o único que buscou no seu día foi intentar desculpar unha mala lexislación sobre os delitos de sangue nun momento no que se trataba de combater o terrorismo con todos os medios ao alcance e o feito de que o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos bote por terra esa fórmula só demostra a chapuza coa que se pode actuar a calquera nivel neste país.\nE claro que podemos declararnos insubmisos ante ese fallo, como tamén podemos volver usar o garrote.\nTags: doutrina, etarra, Parot, Tribunal de Dereitos Humanos


O Deportivo; algo máis que fútbol\n07:44 Luns, 01 de Xuño de 2020\nLendoiro logrou cimentar unha base social primeiro, accionarial despois, proclive aos seus postulados; inalterábel, en apariencia aos bombardeos mediáticos á que era sometida\nComo Accionista e Socio do Deportivo, contra do que máis dunha persoa poida pensar a marcha de Augusto César Lendoiro da presidencia do Deportivo transcende o ámbito futbolístico. Resultaría temerario e francamente imprudente non encadrar os aconteceres xerados nos últimos anos, e máis nos últimos días entorno ao club branquiazul, na dinámica de poderes e equilibrios que gobernan a cidade da Coruña e a súa área de influencia.\nEn certa maneira o que ven de se pechar, non é un dilatado periodo de mandato no equipo de fútbol bandeira dunha cidade, o que ven de se pechar é unha época en si da propia cidade. A traxectoria pública de Lendoiro arrinca a escala local como unha desas personalidades coñecidas no fútbol base da Coruña, para acrecentarse despois como presidente dunha equipa de hockey a patins xurdida do propio colexio do que fora director e que foi quen de acadar cetros mundiais. Á par Lendoiro dá, da man por aquel entón de AP, o salto á política local coma xefe da oposición a Paco Vázquez, e logra asumir a presidencia do Deportivo a finais dos anos 80.\nSendo Lendoiro, no seu paso pola política local e provincial, un político de dereitas o certo é que as súas maneiras e formas de xestión á fronte da Deputación (onde tentou centralizar a xestión e restarlle poder aos alcaldes) remataron por poñer na súa contra ao conxunto do PP provincial, inzado de alcaldes que non querían tanto piscinas no seu concello como que a piscina de turno fora adxudicada por eles mesmos e non dende o goberno provincial.\nAsí, falto de apoios entre as súas propias ringleiras, o propio PP decidiu fagocitalo, para alivio de Paco Vázquez e os seus apoios, e non me refiro á UGT precisamente. Baste dicir que anos despois, poñendo o retrovisor, o propio Lendoiro manifestaba que unha enquisa do diario madrileño El Mundo, a primeira publicada dende que Francisco Vázquez accedera a Alcaldía no ano 83, na que o PSOE coruñés non tiña maioría nunhas municipais, en función do afianzamento de Lendoiro e o medre do PP, determinou o seu ocaso político para os dirixentes do seu propio partido.\nPero sempre lle quedaba o Deportivo. Dende o Deportivo asistiu ao final de Paco Vázquez, ao surrealista epílogo de Javier Losada na mesma lexislatura, á configuración dun bipartito rexeitado a posteriori nas urnas si, pero condenado previamente a morte por un entramado de poder que non podía concebir que o nacionalismo participase do goberno da cidade. Ai arrinca a conformación dun neovazquismo entorno á figura, plana e carente de gancho, dun Carlos Negreira títere escandaloso do entramado que o sostén no cargo. É esa a mafia que goberna hoxe a Coruña, e esa a xente que hoxe celebra a queda de Lendoiro ca satisfacción de quen se cobra a peza de caza maior que levaba anos anhelando.\nChegara Lendoiro á Praza de Pontevedra logo dos convulsos aconteciments do verán do 88, onde por certo, xogou un importantisimo papel unha muller; Berta Vales, Lendoiro afianzou o seu mando no Dépor e logrou cimentar unha base social primeiro, accionarial despois, proclive aos seus postulados; inalterábel, en apariencia aos bombardeos mediáticos á que era sometida.\nContra do que pretendan dicir crónicas presentes, nunca en 25 anos o tivo fácil Lendoiro á fronte do Deportivo. A propia chegada foi complexa, con dous intentos explícitos por Paco Vázquez de promover candidaturas alternativas á súa persoa e cando menos un non nato a maiores. Sempre tivo Lendoiro e a súa xente que afrontar o trato ingrato e cheo de desdén dos que se tiñan por clase dirixente da Coruña e non recoñecían no de Corcubión máis que a un usurpador do seu estatus.\nLendoiro construiu un club que foi quen de darlle títulos oficiais ao fútbol galego coa animadversión manifesta dos dirixentes da todopoderosa Caixa Galicia, o trato máis humillante por parte da condesa de Fenosa e o seu círculo de altos executivos do Banco Pastor e a indiferenza trasunto de envexa da inmensa maioria da clase empresarial coruñesa. Lendoiro non formaba, nunca formou parte dese mundo.\nE iso, dende logo, non convirte a Lendoiro nun heroe, nin moito menos. Lendoiro é en esencia unha persoa individualista en extremo que baseou a organización do seu poder nunha concepción personalista dos cargos que ostentou, rodeándose, eso si, de xente fiel até o extremo, da súa máxima confianza, deixando de calibrar en moitas ocasións, a súa propia valía para as tarefas encomendadas.\nNo Deportivo instalou Lendoiro a súa fortaleza. Talvez, saberao el, viviu todos estes anos pensando que estaba nunha conta atrás, consciente de que nun momento ou outro a súa cabeza sería decapitada polos poderes fáticos que, dende a sombre, gobernan a cidade da Coruña. Contodo, tivo tempo a facer o Deportivo máis grande que viron os tempos e tamén a realizar unha xestión económica con claroescuros que se viu agravada pola incomprensíbel colocación no organigrama do Deportivo de familiares directos e amizades íntimas asi como polo uso de recursos do Club para o pagamento de encherolas varias.\nFoi isto, por irónico que pareza, o factor determinante para que moita xente desertara das ringleiras de seareiros dun home que construiu a súa personalidade pública enfrontando coma ninguén fixera antes o poder mediático máis obsceno e indisimulado. Ao final, torcéronlle o brazo, perdeu, acabouse. Baixouse o pano.\nE que queda? Queda un club lider da 2ª División cunha negociación encamiñada con entidades bancarias, xogadores e acreedores ordinarios pendente dun acordo con Facenda en datas próximas. Queda unha liga, dúas copas, tres supercopas e unha chea de recordos imborrábeis para moitos afeccionados que nunca atoparemos palabras para verbalizar a nosa gratitude. Pero queda sobretodo unha Coruña todavía máis controlada polas forzas vivas do pacovazquismo que sosteñen a día de hoxe a Carlos Negreira e ao PP no poder. Con independencia da consideración que cada quen poida ter de Lendoiro, a súa permanencia á fronte do Deportivo garantía a continuidade do club coma un elemento discordante dentro da anodina paisaxe de férreo control social do que é obxecto a cidade da Coruña; o Deportivo veu sendo unha das escasísimas institucións libres que perviviron na Coruña á marxe do poder estabelecido.\nAsistimos non máis, a consumación do que a día de hoxe é o poder omnimodo do PP na cidade da Coruña, a eliminación total de calqueira tipo de nota discordante, por aminorada que esta poidera estar, do panorama social. Sendo conscientes de todas as contradiccións que unha persoa coma Lendoiro poidera presentar, non poucos accionistas do Deportivo decidimos dar a cara, sabedores que eramos de que a maís de un lle faltaría tempo para, sempre eso sí sen argumentos nin razóns, chimparse sobre nós para rompérnola.\nO certo é que, sorpresivamente, a necesidade de galeguizar o Deportivo, reducto na súa elite do españolismo máis recalcitrante, fíxose un espazo no medio do debate máis transcendente para a historia do club nos últimos 25 anos. Lendoiro, polos motivos que sexan, recolleu a luva e incorporou ao seu programa numerosas propostas encamiñadas nesa dirección, trasladando o debate aos medios de comunicación e ao resto de candidaturas.\nCorrespondenos agora a nós, accionistas, propietarios do Dépor, que acreditamos no noso país e como deportivistas que somos, na vocación de grande equipa da Galiza do noso club, continuar a traballar para conquerir pasos certos, firmes e concretos, na galeguización do noso club. Ao tempo que perseveramos na loita para que nunca o Deportivo sexa de catro empresarios amigos do poder, e siga a ser, como até agora, dunha inmensa masa accionarialde máis de 23000 persoas.\nFarémolo coma nacionalistas actuantes na sociedade e no mundo no que vivimos, participando activamente da vida cotiá da nosa cidade, movéndonos sempre, como nacionalistas que somos, baixo a premisa de gañar espazos de visibilización e normalización para o noso país, para a nosa cultura, para a nosa língua, para a nosa causa.\nFixémolo, ainda que algún non o queira ver, antes e durante o mandato único e irrepetíbel de quen foi o mellor presidente da historia do Deportivo, de quen dende un prisma ideolóxico e social antagónico aos que moitos poidamos ter, foi sempre unha persoa aberta, receptiva e amábel. E farémolo despois. Desde mañá mesmo.\n0 comentarios | 2478 lecturas


QUANTIC LOVE | Bioloxía Secundaria IES F. Asorey\n← Técnicas de separación de mesturas\nActividades forzas →\nPublicado o Marzo 6, 2017 por nac812\nQuantic Love é a novela que resolve a ecuación do amor.\nNo CERN, o centro de investigación máis avanzado do mundo, entre experimentos de viaxes no tempo e de teletransportación, entre partículas que superan a velocidade da luz e outras que revelan a orixe do Universo, a moza Laila enfróntase ao maior misterio que existe: como decidir entre dous amores. Por unha banda, Alessio, un atractivo xornalista; e, por outro, Brian, un cerebral científico que oculta un gran segredo.\nCóntanos máis cousas acerca desta historia…..\nEsta entrada foi publicada en 4ºE.S.O e etiquetada átomo, física. Garda o enlace permanente.\n20 Responses to QUANTIC LOVE\nOutubro 29, 2015 ás 11:06 a.m.\nLaila decidiu pasar as vacacións traballando de camareira no CERN, o Centro Europeo de Investigación Nuclear. Así gañará algo de diñeiro antes de ir á universidade e á vez poderá pasar unha tempada no centro de investigación máis avanzado do mundo.\nCando Laila chega ao CERN descobre dúas cousas. A primeira é que os científicos tamén saben divertirse. Non hai máis que ver a Angie, a súa compañeira de cuarto, que é tan guapa como intelixente e non ten dificultade para compaxinar o seu traballo de investigación coas festas universitarias. A segunda é que se pode ser moi listo para unhas cousas e moi pouco para outras. É a única explicación para que Brian, que é, de xeito evidente, un cerebrito, teña tanta dificultade para expresar os seus sentimentos.\nMarzo 16, 2017 ás 10:51 a.m.\nLaila decidiu pasar as vacacións a traballar como camareira no CERN, o Centro Europeo de Investigación Nuclear. Entón vai gañar algún diñeiro antes de ir para a facultade e canto pode pasar algún tempo no centro de investigación máis avanzada do mundo.\nCando Laila chega ao CERN descobre dúas cousas. A primeira é que os científicos saben tamén divertido. Hai máis para ver Angie, a súa compañeira de cuarto, que é tan bonito como intelixente e non ten dificultade en conciliar a investigación con vacacións da universidade. A segunda é que pode ser moi listo para algunhas cousas e moi pouco para os outros. É a única explicación para Brian, que é, obviamente, brainy, teñen tanta dificultade para expresar os seus sentimentos.\nEste é un pequeno resumo do princio do libro QUANTIC LOVE.\nMarzo 16, 2017 ás 10:53 a.m.\nLaila é unha xoven sevillana cun único obxectivo, traballar no CERN durante o verán para poder pagarse o seu primeiro ano na universidade. Unha vez alí coñece a Angie, a súa compañeira de piso, que converte un verán sacrificado e duro en algo inesquecible; un verán no conocera a xente nova que lle abrirá novas portas e farana sentirse como en casa.\nO libro está moi ben,porque conta a súa historia de amor, mentres nos fai ver o interesante que é a ciencia.\nMarzo 16, 2017 ás 11:00 a.m.\nCando Laila decidiu pasar as vacacións traballando de camareira no CERN, o Centro Europeo de Investigación Nuclear. Encontrouse que os científicos tamén saben divertirse. A primeira e Angie ( súa compañeira de habitación)que le gosta compaxinar o seu traballo de investigacion coas festas universitarias. Laila coñece 2 chicos Alessio e Bryan. Brian explicalle como funciona o Universo. E Alessio é mais como un amigo. Acaba namorandose de Brian.\nMarzo 16, 2017 ás 11:05 a.m.\nLaila é unha moza Sevillana que quere traballar no verán para pagar os seus estudos na universidade e alí coñeceu a Angie a súa compañeira de piso que converte o seu verán sacrificado e duro nun verán sacrificado de coñecer a xente nova que lle farán resolver a ecuación do amor.


Os Felos - Xeodestino Área de Allariz, Maceda e Alto Arnoia\nA súa orixe podémola atopar no corazón da serra de San Mamede vinculada a ritos pagáns. Felo é sinónimo de máscara. O seu traxe é semellante ao dos peliqueiros de Laza ou ao dos cigarróns de Verín. Caracterízase por ser unha figura máis primitiva e masculinizada. Compónse de: camisa branca, chaquetilla, ombreiras con charretas de militar, gravata, medias negras, calcetíns brancos de lá, pololos, adovíos de borlas de cores e unha colcha con flecos na cintura como amortiguación das chocas, cinco, que espantan os lobos e malos espíritus. Como calzado usan botas e portan caxato. A máscara componse de carauta e mitra: a carauta, de madeira cocida, mostra xesto autoritario e sorriso, coróase coa mitra, de latón, pintada coa ilustración dun animal representativo da serra de San Mamede e remátase cunha cola de raposo.\nOs felos saen en época do Entroido, sendo o día máis senlleiro o sábado, no que se xuntan de mañá na Praza das Toldas de Maceda e fan un percorrido por diferentes lugares da zona alta da serra: Castro de Escuadro, Pías, Xinzo da Costa, Celeirón, Barxela, Vilardecás, Carguizoi, Sarreaus e Tioira.


"A verdade doe pero fainos libres" | Galicia | EL PAÍS\n"A verdade doe pero fainos libres"\nAgustín Fernández Paz publica 'Non hai noite tan longa', a súa primeira novela nunha colección para adultos - "É un axuste de contas coa miña xeración", afirma\n27 may 2011 - 05:00 UTC\nUn día calquera de 2006, a Agustín Fernández Paz (Vilalba, 1947) veulle á cabeza a imaxe dun espectro que se dirixe a seu fillo para dicirlle: "Moito tardaches". Aquela "idea potente", a do aparecido que viña pedir algo, xa non o deixou en paz mentres empezaba a trazar esquemas, segundo o proceder habitual do escritor nos primeiros pasos dun libro futuro. A comezos de decembro do ano seguinte, Fernández Paz enceta en Biarritz un caderno novo, amarelo como sempre, e dun tirón enche varias páxinas cunha historia que, provisoriamente, chama Fantasmas. Neses apuntamentos xa están definidos, como eixes temáticos do relato e que se manterán durante todo o proceso, o remorso dun fillo que quixo esquecer o pasado e un drama persoal e familiar que cómpre vingar, en certo modo, para procurar o descanso dos vivos e dos mortos. Velaí o cerne de Non hai noite tan longa (Xerais, 2011), acabada de saír do prelo.\nA idea do libro comezou a rondalo hai cinco anos, coa imaxe dun espectro\n"Alédame o espertar social da mocidade, o meu temor é que quede en pouco"\nO título está tirado dunha pasaxe de Macbeth, e tamén hai aires de Hamlet e de Ulises no protagonista, Gabriel Lamas, quen, á idade simbólica dos 50 anos, retorna á súa aldea natal, Monteverde, o lugar do que fuxiu, coa intención de non volver nunca máis, en 1969. Parece levado por unha forza semellante á da muller da fotografía da capa, Rosa Parks, a costureira de Alabama cuxo pequeno grande acto de xustiza individual, pois sendo negra negouse a lle ceder o asento no autobús a un branco, tivo un papel detonante no Movemento polos Dereitos Civís nos Estados Unidos de América. "Identifícome con esa forma de cambiar a sociedade", revela, ollando de esguello o retrato de Parks pendurado no salón da súa casa en Vigo, agasallo de Rosa Aneiros.\nO discurso une o sentimento de culpa persoal e o estigma da familia co retrato dun país cambiado e mais a evocación dunha época de miseria moral espellada no franquismo. No Souto da Reboreda, o enclave natural idílico no que o destino da familia toma rumbo fatal, apenas quedan castiñeiros. Non hai noite tan longa é unha novela negra, inzada de referencias literarias, cinematográficas e sociais contemporáneas ás personaxes nun esforzo de verosimilitude contado con axilidade e detalle, as marcas da casa. O propio Fernández Paz liquida tamén unha débeda, que lle ronda desde antes de Corredores de sombra, a novela que se inicia coa descuberta dun esquelete entre as paredes do pazo de Vilarelle: "É abrir unha fosa, un axuste de contas coa miña xeración; non podemos esquecer o que nunca se soubo. Aínda hogano seguimos alucinando cos roubos dos nenos". Explícao Gabriel Lamas: "A verdade doe, pero tamén nos fai máis libres. O delito prescribe, pero a indignidade non".\nOs berros infantís acadan a estancia chea de libros, películas e música, as fontes das guías secretas que introduce nos libros, a xeito de política de lectura persoal que demanda dos poderes públicos, aos que acusa, en cambio, dunha deliberada estratexia do bonsai, "cortar as pólas que estaban medrando de máis". Proceden dun colexio co que este profesor retirado desde 2008, o ano do Premio Nacional de Literatura Xuvenil por O único que queda é o amor, comparte patio de veciñanza. "Hoxe hai festa nas aulas", comenta quen co seu nome bautiza bibliotecas; o mesmo que vén de recibir a distinción do colectivo Redes Escarlata "por representar a dignidade de Galicia coa súa renuncia ao Premio da Cultura Galega da Xunta, acto que supón unha censura a unha política inimiga da nosa lingua".\nSe como escritor carece de porta de saída para lectores de todas as idades, como membro de movementos renovadores da escola galega, os seus saberes, baseados no traballo en equipo e na estimulación da imaxinación dos nenos a partir da experiencia persoal, seguen sendo levados á práctica polas xeracións de educadores que el contribuiu a formar. Interesado nun público xuvenil ao que decote dignifica nos seus textos, "porque os que facemos isto en Galicia estamos construíndo un lectorado en galego", a edición deste novo froito da súa "literatura de fronteira" por primeira vez nunha colección "para adultos" supón un experimento de recepción: "A ver que tal funciona, aínda que xa pasou con outros libros meus noutros idiomas que tiveron aceptación".\nCabo dun feixe de rotuladores de colores, ao seu alcance ten Indignádevos!, de Stéphane Hessel: "Alédame este espertar social da mocidade; o meu temor é que quede en pouco". Antes de rematar a conversa, o escritor recorda algo de súpeto. Vai cara ao estante na procura dun libro de poemas e le a Loa da dialéctica, de Brecht. " Aquel que estea perdido, que loite! / Quen poderá conter a quen coñece a súa condición? / Pois os vencidos de hoxe son os vencedores de mañá / e o endexamais muda en hoxe mesmo".\nCandidato ao 'Nobel' infantil\nO premio Hans Christian Andersen é o galardón de referencia no eido da literatura infantil. A prestixiosa Organización Internacional para o Libro Xuvenil, IBBY [International Board on Books for Young People], unha entidade non gubernamental con sede en Basilea que garda relacións de cooperación con institucións de todo o mundo vencelladas aos libros, concédeo cada dous anos a un escritor e a un ilustrador vivos "cuxa produción contribúa a engrandecer a literatura infantil e xuvenil". Tamén con carácter bianual, o IBBY elabora unha listaxe de honra con títulos salientábeis que frecuentan os escritores galegos. Chamádeme Simbad (Galaxia, 2009), de Francisco Castro, é incorporación recente.\nAta entón, Fernández Paz non saberá se terá que viaxar a Londres en agosto dese ano para recoller o galardón durante o 33º congreso do IBBY. Afeito a recibir distincións, a última foi unha mención especial no VI Premio Iberoamericano SM (2010), "polo equilibrio entre a razón e o corazón da súa escrita", o autor de Contos por palabras (Xerais 1991, Premio Lazarillo 1990, Lista de Honra do IBBY 1992 e título seleccionado pola Fundación Germán Sánchez Ruipérez como unha das cen mellores obras de literatura infantil española do século XX) recibe a noticia con humildade e sen facer ruído. "Eu non me podo queixar, porque xa teño lectores".


En beneficio de tod@s cómpre ter en conta estas medidas sanitarias – Cies.gal, Cultura e Natureza Atlántica\nHome / ACTUALIDADE / En beneficio de tod@s cómpre ter en conta estas medidas sanitarias\nℹ Dende es luns 15 de xuño xa podemos visitar o Parque Nacional das Illas Atlánticas (Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada)\n📢 EN BENEFICIO DE TOD@S CÓMPRE TER EN CONTA ESTAS MEDIDAS DE HIXIENE E SEGURIDADE\n✅ É obrigatorio o uso de máscara no transporte en barco, nas colas de embarque e desembarque e sempre que non se poda gardar o distanciamento social de 2 metros.\n✅ Mantén a distancia de seguridade de 2 metros sempre que podas, tamén nas praias.\n✅ Leva varias máscaras cirúrxicas ou hixiénicas por persoa xa que o uso das primeiras está limitado a unha duración neta de 4/8 horas.\n✅ Incrementa a hixiene das túas mans e leva xel hidroalcohólico utilízandoo sobre todo en zonas de uso común.\n✅ Mantén a distancia de seguridade evitando o contacto con outras persoas na medida do posible.\n✅ Leva a túa propia bebida e non utilices fontes ou billas da hostalería.\n✅ Non leves luvas, son innecesarias e poden constituír un vector de propagación vírica.\n✅ Evita tocar sempre que sexa prescindible varandas e pasamáns.\n✅ Emprega o cóbado protexendo así a cara cando teñas que esbirrar.\n✅ Procura saudar sen manter o contacto físico.\n✅ Circula sempre que sexa posible pola dereita do camiño.\n✅ Prégase moita precaución e hixiene nas zonas de uso común coma hostalería, puntos de información, centros de visitantes, cámping ou aseos.\n✅ Segue sempre as indicacións do persoal do Parque Nacional e autoridades competentes.\n✅ Procura descargar os folletos informativos sobre rutas e normativa antes da túa viaxe. Se pode ser de maneira dixital, moito mellor, evitemos o papel.\n✅ A normativa habitual no que se refire á procura do equilibro entre a conservación e o uso público e desfrute segue en vigor.\n✅ En definitiva, desfruta da túa estancia no Parque Nacional con máis precaución e seguridade 🏝 🙂\n✅ A Consellería de Medio Ambiente reactivará ao a longo desta semana a central de reservas para solicitar as pertinentes autorizacións\n📅 >> https://bit.ly/2Uq7zTy\n#NaturezaAtlántica #CulturaAtlántica e moito #SENTIDIÑO


Unha moza noiesa morre presuntamente pola súa exparella - Canal Rías Baixas\nUnha moza noiesa morre presuntamente pola súa exparella\nNOIA> Unha moza noiesa de 19 anos ven de morrer acoitelada no centro urbán de Noia cando se atopaba coidando o seu irmán pequeno de a penas…\n… 2 anos. A víctima, Gloria García, pereceu nesta vivenda familiar sita na Rúa de Galicia, onde foi atopada agonizando nunha poza de sangue, por outro irmán seu pasadas ás cinco da tarde de onte. O seu corpo, aínda con vida, presentaba varias puñadas na zona do tórax e do abdome. No seu auxilio acudiu unha ambulancia medicalizada cun médico do PAC de Noia que non a deu reanimado. A investigación xudicial impón o segredo do sumario, con todo, xa se sabe que a principal hipótese que se baralla apunta a que podería deberse a un crime machista.\nGloria podería ser a primeira víctima da violencia de xénero galega por este ano e a número 23 a nivel nacional; posto que tódolos indicios apuntan a que o autor podería ser a súa ex-parella; un veciño de Teo, de 31 anos, residente no Milladoiro, co que víctima rompera a súa relación que se prolongará nos últimos dous anos. Veciños da contorna aseguran que onte mesmo viron o coche do presunto asasino nas proximidades da vivenda.\nAxentes da policía xudicial estiveron rexistrando o entorno da Ponte de Traba, na procura da posible arma homicida; e continúan na busca da ex-parella de Gloria, arestora desaparecido. Os restos de Gloria foron trasladados ó Instituto Anatómico Forense co fin de esclarecelos detalles dos feitos mediante a autopsia.\nNamentres en Noia, esta mediodía celebrouse un pleno de caracter extraordinario no que se declarou este sábado como día de loito oficial, e onde o seu alcalde, Rafael García Guerrero fixo unha sentida chamada á concienciación cidadá non só para atallar este tipo de mortes, senón para que sexa o global da sociedade a que se implique na erradicación de calquera tipo de violencia ou ameazas machistas. Esta tarde está prevista unha manifestación que partirá ás oito da tarde da Praza do Concello.\nArtigo anteriorOs candidatos de IVIL están a ser presionados\nSeguinte artigoConmoción en Noia trala morte de Gloria García\nO PSOE esixe maior control ante novos vertidos no Río Morto\nUn novo temporal deixa en Arousa árbores caídos e pequenos anegamentos\nO IES Virxe do Mar ofertará un ciclo de vídeo, disc...


TACÓN GITANO & MIGUEL FLORES (21/5/2017) - Riquela\nDomingo 21/5/2017 20:30\nTacón Gitano é flamenco, pero non un flamenco calquera, é a voz dun pobo, o pobo xitano; un pobo que soubo conservar ata os nosos días un xeito de vida e unha cultura propias e un pobo que expresa como ningún os seus sentimentos feitos música. As súas penas e as súas alegrías xa son patrimonio da humanidade e inundan case calquera recuncho do planeta con beleza e arte. Galicia non podía ser menos, e ten en Tacón Gitano aos embaixadores do mellor flamenco xitano: os Fernández e os Salazar, aos que se une á guitarra, o gaditano Miguel Flores, un nome que é sinónimo de bo gusto e un dos artistas flamencos máis activos do panorama musical galego. Dende os paus máis tradicionais ata os máis modernos danse cita nunha hora de espectáculo fresco, natural, sen máis pretensión que a de ser un mesmo; sen outro propósito que o de compartir o propio co espectador como farán neste concerto en Riquela Club o domingo 21 de maio. Unha viaxe única, un deleite para os sentidos.\nMiguel Flores iniciouse no flamenco en Madrid, na academia Amor de Dios e no Conservatorio Casa Patas, onde entra en contacto con outros afeccionados e profesionais do flamenco, e ademais tomou clases con Aquilino Fernández “Entri” e, máis tarde, con Óscar Herrero. Ten participado, xunto á familia Serranito, no Festival Flamenco e na Peña Flamenca de Ceuta. Dende a súa chegada a Galicia non deixou de colaborar en diferentes proxectos musicais e artísticos que o levaron a compartir escenario con artistas como Narf, Guadi Galego, Iria Peña, Monica de Nut, Montse Rivera, Pablo Pérez, Carlos Freire, etc., formando parte de bandas como Miguel Flores Trío, Pesdelán, Mamá Cabra, Isaías Salazar Trío ou Kelibén\n#77 TACÓN GITANO & MIGUEL FLORES Domingo 21/5/2017 20:30


José Moreno Torres (sindicalista) - Wikipedia, a enciclopedia libre\nJosé Moreno Torres (sindicalista)\nJosé Moreno Torres\nJosé Moreno Torres, Comandante Moreno, nado na Coruña o 4 de marzo de 1904 e finado en 1937, foi un sindicalista e militar galego.\nNaceu no barrio coruñés de Vioño, fillo do militante anarquista José Moreno Bello, fundador da Unión Campesina. Comenzou a súa militancia anarquista na emigración en Nova York, en contacto coa colonia anarquista galega. Traballou na fábrica Singer. Coa proclamación da II República, volveu da emigración e comenzou a militar na CNT galega, participando en mitins e ocupando cargos como o de secretario da Federación Local Obrera da Coruña, membro do Comité Regional da organización, e director de Solidaridad Obrera. Panadeiro de oficio, foi un dos creadores da Federación Regional de Industria del Ramo de la Alimentación de la CNT. A partir de 1932 integrouse na facción máis radical da CNT, responsable de varios intentos insurreccionais en 1933. Representou a sindicatos coruñeses no Congreso de Zaragoza da CNT en maio de 1936.\nMonumento en Oza ós ocupantes da embarcación "La Libertaria", obra de Jorge Pastor.\nCoa sublevación do 18 de xullo de 1936 participou nos intentos de resistencia na Coruña, falou no mitin da praza de touros para organizar a resistencia e encabezou unha comisión que se dirixiu ao Goberno Civil para pedir que os cuarteis foran asaltados antes de que os militares saíran ás rúas. Cando A Coruña caeu nas mans dos sublevados escondeuse nos arredores, intentando coordinar os grupos de militantes dispersos que non foran capturados. Grazas a este traballo, en colaboración cos militantes do Sindicato El Despertar Marítimo, logrou fuxir da Coruña a principios de xaneiro de 1937, na embarcación La Libertaria, coa que chegaron ao porto de Xixón o 9 de xaneiro de 1937.\nEn Asturias asumiu postos de responsabilidade á fronte dos anarquistas galegos, participando na fundación da Agrupación Confederal Galaica. En febreiro de 1937 ingresou no Batallón Galicia co rango de Tenente, e ascendeu posteriormente a Comandante, en substitución de José Penido, en xullo de 1937. Foi ferido nun pe na ofensiva de febreiro de 1937.\nDespois escapou cara Galicia cun grupo de dezaseis anarquistas do Batallón Galicia. A noite do 29 ao 30 de outubro de 1937 chegaron ao porto do Acevo, nos límites de Asturias e Galicia. Alí fixeron noite en dous grupos en dúas tabernas. O grupo de nove que durmía na taberna máis internada en Galicia foi sorprendido por falanxistas e gardas civís da zona, que os capturaron e executaron sumariamente. O outro grupo, alertado polos disparos, non foi sorprendido; enfrontáronse aos atacantes e mataron a un falanxista á unha da madrugada do día 30 de outubro. Despois dun breve tiroteo, Moreno e o resto de compoñentes deste grupo escaparon pola parte posterior da casa e internáronse no monte.\nJosé Moreno e outro dos membros do grupo retrocederon cara Asturias, refuxiándose días despois nunha casa en Monteserín Pequeno, no concejo de Grandas de Salime. Alí foron capturados por falanxistas e gardas civís. Moreno foi conducido á taberna de Carolo da que escaparan, onde estivo detido ata a súa execución. Descoñecese a data exacta do seu asasinato, pero sábese que outros catro milicianos do Batallón Galicia, foron detidos e executados o domingo 31 de outubro de 1937. Eran canteiros orixinarios de Forcarei, e un deles, Manuel Bugallo Lois, sobreviviu ata o 4 de novembro, cando foi enterrado no cemiterio da Fonsagrada.\nXulio Ferreiro, alcalde da Coruña, na homenaxe ós soldados de "La Libertaria".\nIdentifican os restos do Comandante Moreno\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=José_Moreno_Torres_(sindicalista)&oldid=4619661"\nA última edición desta páxina foi o 17 de xaneiro de 2018 ás 11:08.


Haydee Castillo e Ramón Grosfoguel reflexionan sobre a esquerda - SOCIAL - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nHaydee Castillo e Ramón Grosfoguel reflexionan en Compostela sobre experiencias e desafíos da esquerda\nRedacción 11 Setembro 2017 12:35 h.\nNo coloquio, organizado por AGEe, tamén estarán voces como a da feminista e activista Lupe Ces, ou David Rodríguez, autor do blog ‘O funambulista coxo’. Será esta sexta feira, 15 de setembro, ás 19:00 horas na Facultade de Filosofía.\n´Reflexións, experiencias e desafíos da esquerda’ é o título do coloquio que esta sexta feira, 15, terá lugar en Compostela organizado por AGEe e na que tomarán parte voces procedentes de diferentes latitudes. O sociólogo portorriqueño, membro fundador de Europa Decolonial, Ramón Grosfoguel; a comandante guerrilleira nicaragüense, presidenta tamén da Fundación Popol Na, Mónica Baltodano; ou a activista do Movemento Autónomo de Mulleres de Nicaragua e membro do Foro de mulleres para a integración centroamericana e do Caribe, Haydee Castillo, son algúns dos participantes.\nTamén participa a europdeutada Lídia Senra, así como a mestra, feminista e activista social Lupe Ces. Todo o coloquio será moderado por David Rodríguez, autor do blog O Funambulista Coxo.\n“Trataremos de poñer en común reflexións que dende distintas experiencias e realidades se están dando na esquerda no contexto actual europeo e planetarios fronte aos impactos da globalización e dende unha perspectiva de clase e feminista”, explica Lídia Senra, para quen este tipo de intercambios son hoxe máis necesarios que nunca.


O alumnado-traballador de PROXEDIS- PROWEB poñerá en práctica os seus coñecementos elaborando webs para as asociacións do municipio | Concello de Cambre\nCambre abriu hoxe a convocatoria para elaborar unha listaxe de asociacións para a confección dos seus sitios web.\nAs entidades interesadas poderán presentar a súa solicitude nos rexistros ou na sede electrónica do Concello ata o 24 de febreiro.\nO Concello de Cambre iniciou, no mes de outubro, unha nova edición do taller de emprego PROXEDIS- PROWEB –PROfesionais en XEriatría e DIScapacidade e PROfesionais en deseño WEB-. Despois de catro meses, os oito alumnos-traballadores da especialidade de Confección e publicación de páxinas web terán ocasión de poñer en práctica os seus coñecementos elaborando páxinas web para as asociacións de Cambre. O Concello abriu hoxe a convocatoria para elaborar unha listaxe de asociacións para a confección dos seus sitios web por parte do alumnado-traballador do taller.\nEsta nova iniciativa ten un dobre obxectivo. Por unha banda, brindarlle ao alumnado-traballador a oportunidade de poñer en práctica todo o aprendido durante o programa formativo. Polo outro, mellorar as canles de comunicación das entidades e asociacións de distintos ámbitos (cultural, deportivo, veciñal, etc.).\nO prazo de inscrición estará aberto ata o 24 de febreiro. Os interesados en optar a esta convocatoria deberán presentar a súa solicitude en calquera dos rexistros ou a través da sede electrónica do Concello.\nEn canto aos requisitos, poderán optar a esta convocatoria as persoas xurídicas -asociacións ou entidades sen ánimo de lucro existentes no termo municipal-, xuridicamente constituídas e rexistradas no Rexistro de asociacións veciñais do Concello de Cambre.


As negras, negras – Luzes\nAs negras, negras\nDespois do fenómeno empowering women protagonizado por Oprah Winfrey na gala dos Globos de Ouro, chegou o momento de sinalar unha das caras menos amables do mundo do feminismo. Esa que demostra que, cando se trata da cor da pel, neste lado do planeta hai feminismos de primeira e de segunda.\nDíxoo moi claro a actriz estadounidense Viola Davis, facendo referencia á fenda salarial de xénero, pero tamén de etnia, en Hollywood. «A xente di: ‘Querémoste. Non hai ninguén coma ti. Es a Meryl Streep negra’. Vale. Pois se non hai ninguén coma min, se pensas iso, págame o que vallo. Dáme o que merezo».\nPor se a desigualdade de xénero por sí soa non fose suficiente, as mulleres negras (e tamén árabes, chinesas, latinas…) enfróntanse a unha barreira engadida por teren nacido con determinados rasgos ou cor de pel: o racismo. É o mesmo racismo co que teñen que loitar os homes, coa diferenza de que eles non son considerados máquinas cuxa finalidade única e fundamental é parir.\nNon é Davis a primeira nin a única en protagonizar esta dobre discriminación dentro e, por suposto, fóra do movemento feminista occidental. Hai uns días cumpríronse 85 anos do nacemento de Nina Simone. A diva do jazz e «Sacerdotisa do Soul» -ou dese estilo único de Simone que non se pode (nin ela quería) catalogar- dicíao tamén de xeito preciso:\n«Tería que estar feliz por ser a primeira pianista clásica negra, pero non o estou». Namentres, as mulleres negras seguían morrendo ou esmorecendo nas rúas a mans dos supremacistas brancos, e nos fogares a mans de pais, maridos, irmáns e mesmo de fillos.\nSimone non se desviou do discurso polos dereitos civís nin denunciou directamente a problemática de xénero, pero sí tivo unha vida convulsa desde a súa infancia, cando exerceu de coidadora do seu pai, pasando por unha carreira de abusos que afectaron gravemente a súa saúde mental, ata rematar os seus días co estigma da muller soa, vítima da vida e desencantada do personaxe na que a converteran.\nUns anos antes, Billie Holiday vivía marcada polos abusos e o estigma social de ser unha muller negra. Ela mesma explicou nas súas memorias como foi violada cando só tiña 10 anos e os sacrificios que tivo que facer para sacar adiante a súa vida, entre eles, exercer a prostitución.\nComo reza o famoso -e racista- dito popular, as negras, coas reivindicacións, póñense negras. E teñen todo dereito. Porque todo o que se oculta ou se obvia, invisibilízase.\nTags: feminismo, fenda salarial, racismo, xénero


Marea humana contra Reganosa | manuelcendan.com\nMarea humana contra Reganosa\nPoblicado o 11 Xuño 2007 por Manuel Cendán\nUnha marea humana contra Reganosa, solidaria con Bastida e que aféctalle a Carlos Aymerich.\nLevo varios días sen escribir. Este pretende ser un blog xeneralista, pero os acontecementos obrigan case a ser monográfico. Tamén ando ocupado coa nova edición da revista de Fuco Buxán; mais, estes días puidemos dixerir o enorme éxito da manifestación do domingo 3 de xuño aquí en Ferrol. ¿Cantos éramos? ¿Doce,quince mil? Non sei, é difícil sabelo. Os diversos vídeos e todo o material gráfico que está colgado na rede dános unha idea aproximada.\nEsta foi unha das grandes manifestacións na cidade, porque todos os sectores da sociedade civil ferrolá séntense implicados. Agora xa traspasou o ámbito da propia pluralidade do Comité Cidadán e do medio centenar de asociacións integrantes. Estaban presentes xentes de todo tipo, de todas as cores e sensibilidades políticas. Este é un éxito do conxunto da poboación ferrolá, do conxunto das asociacións e movementos da cidade. Todos/as traballaron para iso. Unha marea humana contra Reganosa e solidaria cos represaliados.\nA presenza das asociacións ecoloxistas galegas, que desconvocaron a súa manifestación – do día do medio ambiente – en Santiago para vir aquí, así como as adhesións de Manuel Rivas, Méndez Ferrín, Santiago Carrillo, a presenza de Camilo Nogueira, Xosé Manuel Beiras, Mabel Rivera, Gustavo Pernas, de moitos Patróns de Confrarías galegas… doulle a este evento a categoría de primeira gran Manifestación Nacional contra Reganosa e pola liberdade do patrón maior da confraría ferrolá.\nA entrada dos gaseiros, a intervención policial e a prisión incondicional do patrón maior, segue a causar unha gran alarma e malestar social, onde asistimos asombrados da conivencia dos poderes públicos co Grupo Tojeiro. Se estamos onde estamos é por mor dunha clase política e dunhas Institucións que estiveron mirando para outro lado, ocultando os riscos e a información, desobedecendo as sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, as Leis medio ambientais e de seguridade, así como as esixencias da Unión Europea.\nReganosa é moi perigosa, é ilegal e non é legalizable. Ou a trasladan ao Porto Exterior de Ferrol ou non poderá iniciar a súa actividade, de facelo sería prevaricación por parte dos poderes públicos e conivencia por quen ten que garantir o estado de dereito.\nO malestar social segue a plasmarse na marcha que estes días houbo sobre a Prisión de Teixeiro, ou nos centos de autoinculpacións ante os xulgados ferroláns, os mesmos que vulneran dereitos fundamentais do patrón maior. Obviaron ademais a sentenza do Tribunal Supremo do 19 de xaneiro de 1994. Grave erro cometeron aqueles que detiveron a Bernardo Bastida; o converteron nun símbolo da loita democrática dun pobo que loita contra o pacto siciliano. E, ademais agora, Vicente Irisarri e o PSOE ferrolán están emprazados a defender aos cidadáns fronte as agresións de Reganosa.\nPero, a marea humana tamén chega á capital de Galicia. O Presidente Touriño xa recoñece que “non é o sitio idóneo para unha planta de gas” e os pésimos resultados do BNG na cidade de Ferrol, causa unha profunda crise no seno da súa dirección nacional. Ambos teñen que facer fronte ao desafío que supón esta herdanza do fraguismo. Non vale dicir que xa está feito, de ser así só amosarían a súa supeditación a intereses alleos ao ben común dos cidadáns e de Galicia. Non poden deixar desasistidos aos cidadáns, violentar o estado de dereito e poñerse á marxe da legalidade vixente.\nCarlos Aymerich afectado pola marea\nDentro da pluralidade social e política, tamén a parte máis dinámica do nacionalismo participou en Ferrol contra Reganosa. Ese é a orixe do malestar de Carlos Aymerich, voceiro do BNG no Parlamento de Galicia. Choca coa crónica de Perfecto Conde, tamén publicado no semanario A Nosa Terra, ou con aquel de Carlos Neira Suárez publicado en Vieiros.\nO artigo de Aymerich no fondo é unha acusación aos sectores nacionalistas que están en contra de Reganosa e que participaron na manifestación do 3 de xuño, unha acusación de “colaboracionismo español”, de “antigalegos”, por non se pór de xeonllos ante o Grupo Tojeiro. Así como o ataque a Fuco Buxán, unha asociación cultural plural de esquerdas, por canalizar e impulsar aos movementos sociais da ría de Ferrol.\nO evidente é que desde a Consellería de Industria non hai unha política industrial que mereza tal nome, estamos ante unha visión “desarrollista” e de depredación dos nosos recursos. Nunha visión neoliberal que supedita o interese xeral e nacional aos intereses dos grandes grupos financeiros. Aymerich debera saber que Reganosa como empresa non é estratéxica para Galicia; aínda está sen finalizar e poden poñela onde corresponde no Porto Exterior. En todo caso, non podemos seguir sendo dependentes dun modelo de desenvolvemento subsidiario consistente en exportar enerxía a cambio de hipotecar as nosas vidas (e dentro da ría é literal).\nO voceiro parlamentario do BNG debera ter un pouco de máis respecto por xentes como Lastra, Luísa Sabio, Miguel López, Montse Garel. Xentes que desde o principio mantiveron a súa oposición a Reganosa e pagaron un alto custe persoal dentro e fóra do BNG. A gran forza do Comité Cidadán foi saber que esta é unha loita de todos os sectores sociais, por iso sempre participaron e buscouse a colaboración de todas as persoas á marxe da súa militancia ou ideoloxía. Por iso o Xeneral Gabeiras presidiu esta plataforma desde o principio.\nAdemais, os electores ferroláns merecen máis respecto co manifestado por Aymerich. Os resultados electorais en Ferrol son claros e botarlle a culpa a outros é non querer recoñecer os erros propios (perdón, pola autocita).\nA torpeza de Aymerich é tan grande que non se decata de que a suposta incoherencia de Esquerda Unida co proxecto dunha planta de gas en Xixón – e que en todo caso tamén deberá cumprir coa legalidade: Declaración de Impacto Ambiental favorable, distancias á poboación, Directiva Seveso II; e que Reganosa nin cumpre nin pode cumprir dentro da ría – non vai en detrimento de Yolanda Díaz en Ferrol, senón que reforza a súa credibilidade pola súa coherencia. A torpeza de Aymerich é tal, que reforza o castigo ao BNG ferrolán.\nAh, unha mensaxe final, en forma de vídeo, para este voceiro parlamentario. Como dicía a Presidenta nacional de Adega na súa intervención na manifestación do 3 de xuño: ¡Aquí hai pobo!\nEngado aquí, o enlace ás fotos do Comité Cidadán na marcha ao cárcere de Teixeiro.\n(Déixovos máis fotos do día 3, algunha xa ma reclamaron por email):\nEsta entrada foi publicada en .gal / gz,As Terras do Nordés,Fotos,Vídeos por Manuel Cendán. Ligazón permanente.\n2 opinións sobre “Marea humana contra Reganosa”\nCAROLONLINE o 22 Xuño 2007 ás 7:39 pm dixo:\nUna diva ELLA!!! En Chile gusta mucho sobretodo a los màs pequeños. Ella tiene un bello hijo chileno fue mujer de Alvaro vocalista del mìtico grupo de Los Tres . Cariñosd.\nManuel Cendán o 23 Xuño 2007 ás 7:07 am dixo:\nHola Carol: la verdad que llevo mucho tiempo sin visitarte en tu blog. Aquí los acontecimientos se precipitan y nos devoran.\nObviamente, tu comentario se refiere a Julieta Venegas.