Nova vida para a Aduana do Ramal de Vilagarcía, un dos escasos exemplos de arquitectura ecléctica en ladrillo de Galicia - Historia de Galicia\nAduana do Ramal de Vilagarcía\nO edificio da Aduana do Ramal de Vilagarcía terá por fin a súa necesaria rehabilitación. E é que a Deputación de Pontevedra confirmou financiar parte das obras do Centro Socio Comunitario que xa se atopa no edificio. O organismo provincial confirmou a concesión dunha axuda de 27.923 euros do total de 58.000 euros que precisa a obra. O resto será investido polo Concello que porén solicitará á Xunta unha subvención do xa que o centro alberga servizos da administración autonómica.\nTrátase dun edificio especialmente singular incluído no Catálogo de Bens a Protexer do Concello. Pois a Aduana é un dos escasos exemplos en Galicia de arquitectura de ladrillo visto, algo moi popular noutras rexións pero case único no noso contexto. É ademais un edifico de estilo ecléctico dunha feitura extraordinaria, tanto na plástica das fachadas, combinando diferentes tipos de arco en ladrillo nos vans, liñas de imposta e pilastras, con panos brancos encalados, coma no tratamento volumétrico propio deste estilo de cambio de século.\nPrecisamente por iso, as obras proxectadas precisaron da autorización da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Xunta de Galicia. Serán varias obras de mantemento, conservación e rehabilitación do inmoble que está moi afectado pola humidade. Os traballos terán como finalidade acabar cos problemas de filtracións de auga do exterior e coas fugas das vellas instalacións de fontanería que están deteriorando o inmoble. O proxecto prevé restaurar a estragada carpintería exterior as varandas de forxa.\nUnha reforma profunda para acabar cos problemas de humidade\nPara acabar coas filtracións de auga procedentes do exterior e que teñen a súa orixe nas cornixas dos muros, instalarse unha protección de chapa de zinc que facilite a evacuación de augas cara fora. Tamén se levantará o pavimento das terrazas do ático que se atopan en bastante mal estado e nas que medra vexetación que obstrúe a desaugadoiro. Instalarase unha lámina impermeabilizante e arranxaranse as baixantes.\nAduana do Ramal de Vilagarcía detalle / foto Concello de Vilagarcía\nAs humidades presentes nos tabiques interiores do edificio resolveranse localizando e arranxando osos puntos de fugas das vellas tubaxes de auga e calefacción que discorren empotrados nas paredes. Reporanse as paredes afectadas e substituiranse os falsos teitos en mal estado. Polo que respecta ao exterior do edificio, restaurarase a antiga carpintería de madeira do ático, así como as varandas de ferro de balcóns deste mesmo andar. As obras respectan por completo a estrutura, elementos e tipoloxía orixinaria do mesmo.\nO edificio do Ramal é de titularidade municipal aínda que dende hai anos o Concello comparte o seu uso coa Consellería de Benestar da Xunta de Galicia que dispón no inmoble de diversos servizos de carácter social e para as persoas maiores. De feito o inmoble funciona como centro socio comunitario. Os traballos que proxecta levara acabo o Concello teñen como obxectivo frear o deterioro do inmoble e mellorar as condicións de uso das persoas que traballan ou acoden aos servizos que alí se prestan. A obra suporá tamén nova vida para un dos edificios máis singulares e de maior calidade plástica e volumétrica da capital do Salnés.\nTemas: Aduana do RamalConcello de VilagarcíaDeputación de PontevedraEclecticismoSalnésVilagarcía de Arousa\nSó se poderán identificar a tres dos 18 asasinados polos fascistas na foxa de Vilagarcía de Arousa\nSeguinte O alcalde de Barreiros sobre o aparcadoiro nun castro: “Iso é unha finca particular”\nAnterior A turistificación chega á Mariña; un castro convertido nun aparcadoiro en Barreiros


Denuncia de "servizos mínimos abusivos e encubertos" nos paros de Vitrasa - Vigo al minuto\nDenuncia de «servizos mínimos abusivos e encubertos» nos paros de Vitrasa\nO Comité de empresa asegura que superan o 60% e nalgún caso son do 80%\nO comité de empresa de Vitrasa vén de denunciar a «vulneración do dereito de folga» coa imposición duns servizos mínimos «abusivos e encubertos». A central adianta que impugnará o decreto do Goberno local.\nSon do 60,8%\nSegundo sinalan dende a representación do cadro de persoal, os servizos mínimos decretados para os paros parciais iniciados hoxe para rexeitar o exceso de xornada e os incumprimentos da empresa, son do 60,8%, «superiores ao 50% establecido na folga do pasado mes de agosto», a\npesar de que nesta ocasión o aforo permitido nos autobuses é maior que daquela e que agora se trata de paros parciais e non de folga.\n«Aumento encuberto» por parte do Concello\nAo mesmo tempo, censuran que «o Concello aumenta aínda máis estes servizos mínimos» de «xeito encuberto», xa que obriga os autobuses que se atopen en ruta cando comezan os paros a completar o servizo, polo que estiman que «nalgúns casos os servizos mínimos vanse elevar até o 80%».\nLamentan tamén que o Goberno local non consultase estes servizos mínimos coa representación dos traballadores/as, “de igual xeito que o alcalde leva sete anos negándose a recibir ao comité de empresa”.\nDiante disto, anuncian a súa intención de impugnar o decreto do Concello e non descartan o endurecemento das mobilizacións.\nFinalmente, a pesar destes «abusivos servizos mínimos», e malia que non contan aínda con todos os datos, amosan a súa satisfacción polo «amplo seguimento» que están a ter os paros por parte do persoal de condución.\nWhatsApp, Instagram y Facebook 'caídos' en todo el mundo


Inicio > Historias > The baby of Macon (Cineuropa, 4)\n> The baby of Macon (Cineuropa, 4) <\nUn filme indescriptibelmente parvo, ideal para ser proxectado en xeriátricos de todo o mundo (The world's fastest Indian). Un prodixio de emocións case abstractas, a derradeira obra mestra de Carl Dreyer, un dos máis grandes cineastas da historia (Gertrud). Un título mítico de Robert Rossen cun Jackie Gleason impagábel (The hustler [O buscavidas]). Unha mala película do Vietnam que non fala do Vietnam senón das Malvinas (Iluminados por el fuego). Un documental escalofriante que é, sen dúbida, unha das mellores películas estreadas neste 2005 (Darwin's nightmare [O pesadelo de Darwin]). Unha obriña menor que disfraza de multiculturalismo a súa alarmante ausencia de ideas (Sud Express). Unha comedia indie que eu considero moi decepcionante e Cesare un clásico moderno (Me and you and everyone we know). O novo de Kim ki-duk, un director disque xenial cuxa grandeza eu non acabo de pillar (Hwal [O arco]).\nQuizá sexa eu o raro, pero posto a escoller entre ver a unha nai facendo queixos ou, por exemplo, a uns adolescentes trosmas facendo de adolescentes trosmas, eu fico coa primeira opción. A cova do can amarelo, o segundo traballo da directora Byambasuren Davaa, a mesma que hai uns meses foi nominada ao Oscar na categoría de documental por A historia do camelo que chora, retrata de maneira case documental a vida dunha familia nómade que pasa os veráns nun val illado de Mongolia. No filme, é certo, non sucede case nada, cousa que lles amola un chisco a algúns partidarios dos pastelóns, pero deixa unha agradábel sensación de verdade, en boa parte polo extraordinario traballo coa nena protagonista, un prodixio de naturalidade e graza que xustifica por si só a visión dunha película ben valiosa.\nO mellor filme de Peter Greenaway é, tamén, un dos máis interesantes e profundos da historia do cinema. The baby of Macon (O neno de Macon) narra a escenificación, barroca e deslumbrante, dun auto sacramental, sen que cheguen a quedar claras as fronteiras entre o que é realidade e o que é representación. O fío argumental da obra é a explotación dun neno cuxo nacemento é considerado un milagre nunha vila convertida desde hai anos nun ermo de miseria e desesperanza. A riqueza visual característica no cineasta británico acada nesta peza uns resultados especialmente brillantes, cun tratamento formal que por unha vez non resulta gratuíto e que encaixa como unha luva cos temas a tratar. O neno de Macon é unha película incómoda que fala de cuestións incómodas, un ensaio sobre o mal en todas as súas formas: a cobiza, a hipocresía, a violencia inútil, o fanatismo. Hai nela un feixe de momentos inesquecíbeis, pero eu elixiría o máis célebre e comentado de todos, a longa secuencia das 208 violacións da protagonista, Julia Ormond, un castigo suxerido polo personaxe de Cósimo Médici (Jonathan Lacey) nunha demostración de perversa inxenuidade. A violación, que debera ser simulada pois forma parte da representación pero acaba sendo brutalmente real, fica fora dos ollos do espectador por mor dunha pudorosa cortina, e a partir dese intre o plano empeza a afastarse ao compás duns berros de dor. Greenaway desvía a atención cun sofisticado movemento de cámara milimetricamente medido que nos leva por outras partes do escenario; crea distancia entre nós e a criminal tortura, convertíndonos en espectadores pasivos dun acto violento, algo que nos sucede en moitas ocasións pero do que non sempre somos ben conscentes. Cando a cámara volve ao punto de partida, a muller xa está morta, e así ficará para sempre, como sucede tamén co fillo do bispo (Ralph Fiennes), encarnación do pensamento crítico arrastrado pola paixón, presentados ao final os seus corpos aos asistentes á obra que á súa vez víranse para saúdarnos a nós mesmos, os asistentes ao filme, nun xiro definitivo especialmente revelador.\nO neno de Macon é unha película non sempre comprendida, atacada ferozmente xa desde a súa primeira proxección no Festival de Cannes do 93, algo ao que parecen estar condenadas todas as obras que asumen riscos fuxindo dos atallos convencionais. ¶\n2005-11-27, 23:20 | 7 comentarios\nURL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/35135\nDe: Vendell Fecha: 2005-11-28 00:10\nAnoto, anoto, anoto, esquezo, anoto, anoto, esquezo, esquezo... gracias.\nDe: Martin Pawley Fecha: 2005-11-28 00:14\nEi, Vendell, e as dúas últimas, que? Que me di da Cova do can amarelo e do excepcional Neno de Macon?\nDe: Martin Pawley Fecha: 2005-11-28 00:22\nFica por presentar unha última entrega sobre Cineuropa, que falará de Vinicius e repescará unha crónica de hai uns meses sobre Moolaadé.\nDe: Vendell Fecha: 2005-11-28 09:59\nA de Greenaway é un problema, porque non hai peli del que me gustase.\nDe: Martin Pawley Fecha: 2005-11-28 12:48\nPois entón nin o intente: "O neno de Macon" é Greenaway elevado ao cubo. Téñoa en VHS, se a quere. E se é que aínda ten un aparello deses antigos, claro (o meu xa non funciona, pero serve de reloxio).\nDe: Pedro Lemos Fecha: 2005-12-02 03:28\nQuando chegar ao Brasil .. na próxima década .. pretendo assistir O Pesadelo de Darwin .. até para conferir se há de fato alguma abordagem evolucionista ou o título é apenas uma apropriação. Se bem que deve ser possível baixá-lo na internet, não? .. Viva o E-Mule! =)\nDe: Gabriel Fecha: 2006-12-31 17:12\nnecesito el correo electrónico de Vendell para hacerle una pregunta sobre la colección de cascos históricos. Muchas Gracias.


Os masones reúnen a xente que quere preservar o noso mundo.\nContra as teorías da conspiración, actuamos sen cobertura en Marrocos. Os símbolos masónicos foron destruídos ou pintados polos militares marroquís cando o monumento ao Holocausto foi destruído. Un sinal de que a loita contra as teorías da conspiración é moi importante.\nSae e demostra a si mesmo\nDefendendo a dignidade humana e cultivando a fraternidade e exercendo a benevolencia, os masóns buscan realizar os ideais da humanidade. Os masóns non son iluminados, non crean teorías da conspiración en internet sobre unha nova orde mundial, os masóns tampouco teñen nada que ver con iso. As caixas femininas tamén existen oficialmente desde 1935. Que grande foi o desexo das mulleres do século XVIII de facer o mesmo que os homes, como demostran toda unha serie de obras deste período que tratan este tema; Por último, pero non menos importante, a frauta máxica do Mason Mozart. Os masóns son tolerantes e defenden a democracia e os dereitos humanos.\nPixelHELPER, é unha organización internacional sen ánimo de lucro para minorías e dereitos humanos inspirada nos ideais dos masóns. Indeciso polo ruído do mundo, seguimos o noso camiño, tranquilos e seguros, sen medo en perigos, obxectivos altos en mente para protexer a Terra. A crenza fundamental é que os principios da Revolución francesa "Liberdade, Igrexa fraternal" necesario para loitar contra a repetición da indiferenza política. Fiel ao lema: "Coñécete a ti mesmo". os membros intentan xuntar unha cadea de humanidade en todo o mundo.\nExtracto do xornal francés masón "Humanität"\nPixelHELPER foi fundada en 2011 polo artista lixeiro e masón Oliver Bienkowski con máis de 70 colegas, incluíndo outros 6 masóns. A masonería é unha alianza de amizade, unha alianza orientada éticamente, unha comunidade de iniciación e unha alianza de traballo simbólico que xurdiu da tradición da Ilustración europea. Coas súas posicións de valor de humanidade, fraternidade, liberdade, xustiza, amor á paz e tolerancia, proporciona orientación e estándares para os pensamentos e accións dos seus membros.\nOs masóns rexentan hospitais e residencias para anciáns en Alemaña\nO hospital masón abriu as súas portas o 3 de outubro de 1795 en Dammtorwall como o primeiro instituto en aceptar enfermos, algo que ata entón faltaba por completo en Hamburgo. Inicialmente creouse como un hospital para criadas e expandiuse uns anos despois para criadas. A planificación foi realizada por Friedrich Ludwig Schröder coa axuda dos irmáns von Axen Absalom para as tres ortigas, o Dr. Bedtmann, Dr. Despeje Ferdinande Caroline ás tres estrelas e Cords St. Georg ao abeto verde.\nNaquel momento, existían os lodos United 4 Hamburgo (Absalom ás 3 ortigas, St. Georg á picea verde, Emanuel á Maienblume e Ferdinande Caroline ás tres estrelas), aos que só logo de acordo sobre o pago da parte dos activos atribuíbles a eles. En 1799 uniuse o albergue "Ferdinand zum Felsen". A asociación económica e definitiva dos 'United 5 Hamburg Lodges' existe desde este ano. A xestión dos seus activos colectivos quedou en mans do Tesouro e a Alms Comité der Ver. 5 caixas '. Este comité, baixo o seu presidente, Brey (Ferdinande Caroline ás tres estrelas), decidiu reconstruír o hospital en 1883 e proporcionou os medios para que a nova casa de Kleinen Schäferkamp con 06.10.1885 camas xa poida ser empregada o 80 de outubro de XNUMX podería.\nO propósito da Asociación Masónica é educar aos seus membros na verdadeira humanidade. Os medios para isto son a práctica dos costumes simbólicos tomados das cabanas medievais de construción, a instrución mutua sobre asuntos importantes da humanidade, o cultivo do ideal e a estimulación da verdadeira amizade e do amor fraterno. Todo o mundo debería estender estes principios fóra da logia, promover a iluminación ao mellor das súas posibilidades e contrarrestar a intolerancia. No aloxamento, os membros son animados á autoeducación experimentando xuntos símbolos e rituais.\nInstalación láser arco da vella "From the Rainbow", Düsseldorf Alemaña\nNube de etiquetas: século 300 anos masonería Afganistán Aha Museum Action Star Trek Antoine Leiris exposición Avantgarde bamberg Bauhaus Bayreuth Concerto de caridade Berlín Bielefeld Bihac Bosnia Brandeburgo Brandeburgo Bremen Brotherhood of the Dawn Brotherhood Book Bureau Burkhard Sunday burnout Burns Supper Carl a Eintracht Chanson Darmstadt Democracy Deutsches Masonry Dr. Franz Reinschauer Frauenhaus Freedom Masonic Francmason Exhibition Francmasonry Francmasonisches Hilfswerk Friendship Friederike to Immortality Fürth Georg ao Golden Unicorn Georg ao Silver Unicorn Gerd Scherm Society Glocke ao pé do Alb Glocke ao pé do Alb Goethe Golf Fin do golf Avó Großlogentag Gran avo Maestro reunión Gran Maestro Gummersbach Salas de escuelas secundarias Hamburgo Hanóver Hannover Hans-Hermann Höhmann Hoya Patria Museo Heinrich Albert Oppermann Helmut Reinalter hospicio Hoya Humanismo Ayuda humanitaria Humanidad Höhmann En Fe Fe Fe Isis y Osiris Año Nuevo Jens Oberheide Johann Beckmann Johann Beckmann Johann Beckmann Justus Erich Bollmann kabarett kestner-museo kinderdorf infancia infantil hospital infantil consello infantil klaus jürgen verde coloquio premio cultural franc francason falz Leipzig Lessing Líbano a los tres cedros Lichteinbringung lge logen logenbasar lodge Lortzing house Lothar Stitz Ludwigshafen Lübeck mannheim Masonicum Matinee michelstadt Minerva a las tres palmeras Mühlheim Múnich Munster Recepción del año nuevo Nicolai Thein Nederlande Nienburg Nämburger Närdenenerland Pforzheim Planert política Potsdam pottkinder punch mile Quatuor Coronati Purificador Relixión Reuchlin Roland Rolf Appel rotatorio Rumania silenciador Enviar serbien sinn senselessness Exposición especial Masonería Doazón St Alban ao eterno Fire Fire Stade de Sanssouci Buscando símbolos día aberto Tellkamp templo traballo cita Tolerancia virtudes Umbruch Trustch Camiño de Walkenried ao mercado de Nadal de Lyonesse Irmáns do mundo Werner Brix Westphalian Peace Wetzlar Wiesbaden wildeshausen Wilhelm Busch Wilhelm zu den drei Helmen Wilhelm aos tres piares Wolfenbüttel Wolfenbütteler Heimatstiftung zauberflöte Cambio de tempo Ás tres estrelas aos tres ríos unidos Zum goldenen Rade Zur Alten Linde Zur Hansa ao amencer no xeest Zur oberbergischen fidelidade Á fraternidade no rexno á verdade e amizade á confianza da cadea mundial\nOs masones reúnen a xente que quere preservar o noso mundo. 2 de febreiro de 2021Oliver Bienkowski


Recuperación dos muíños de Daión - 2019\nVenres, 30 Agosto 2019 10:58\nO Concello de Soutomaior propúxose recuperar o seu patrimonio etnográfico para aproveitalo como un recurso turístico máis para o municipio. Así, o goberno local acaba de dirixir unha consulta a Deputación de Pontevedra para determinar se existe a posibilidade de expropiar un total de oito muíños tradicionais en estado de abandono. O Concello de Soutomaior está a levar a cabo desde hai varios anos un ambicioso plan para a recuperación do seu patrimonio histórico e, tras a restauración da ponte medieval de Comboa e numerosas fontes e lavadoiros, agora está decidido a abordar a recuperación dos muíños situados no río Daión, o último afluente do rio Verdugo antes da súa desembocadura.\nEn pouco máis de 400 metros, o conxunto etnográfico do Daión conta con oito muíños de moa tradicionais que na actualidade atópanse en ruínas. Para solucionar a situación o goberno local acaba de consultar ao servizo de Asistencia Intermunicipal da Deputación de Pontevedra o procedemento para a recuperación dos mesmos e da súa contorna. Unha vez adquirida a titularidade dos inmobles, a intención do goberno local é, ademais da restauración dos muíños, a recuperación total da contorna para o seu aproveitamento como espazo público e a posta en valor do mesmo mediante paneis informativos sobre a flora e fauna local.\nDesta maneira, ademais de recuperar os muíños para aproveitalos como recurso turístico garántese a supervivencia destes tradicionais centros de traballo ao converterse en patrimonio municipal. Así, unha vez recuperados, en función do tamaño de cada muíño, poderanse adaptar para diversos usos ao servizo dos vecinos e veciñas\n30-08-2019 / Medio Ambiente\nO Concello de Soutomaior propúxose recuperar o seu patrimonio etnográfico para aproveitalo como un recurso turístico máis para o municipio. Así, o goberno local acaba de dirixir unha consulta a Deputación de Pontevedra para determinar se existe a posibilidade de expropiar un total de oito muíños tradicionais en estado de abandono. O Concello de Soutomaior está a levar a cabo...\n"O medio ambiente é unha prioridade"\nSoutomaior acolleu a campaña “Apúntate á compostaxe”\nO lume avanzou ó barrio de Moreira en Soutomaior


A hora das prioridades Federico Cocho\nFederico Cocho 11 de enero de 2016 (11:21 CET)\nA validez temporal dun comentario político, nesta temporada de ventos arrevesados, é moi volátil. En cuestión de horas podes quedar descolocado, desfasado e desinformado. Vai zoar tramontana catalana na política española por moito tempo, así é que, guste ou non, a política galega e a política española van quedar indefinidamente polo devir do problema de Catalunya.\nA xente do común, como se di agora na terminoloxía da esquerda alternativa, estaba preocupada pola gravidade da crise, polos achegados en paro, polos fillos sen perspectivas de traballo digno, polo retroceso do seu poder adquisitivo ou pola humillante perda de dereitos laborais.\nA xente do común estaba encabronada porque lle fixeron pagar a ela o custo das políticas receitadas e aplicadas para enfrontar unha crise xerada polo propio descontrol do sistema financeiro e económico.\nA xente do común ve no seu contorno que iso da desigualdade crecente non son inventos de Cáritas e que uns copagamentos sanitarios inxustos dóenlle máis a uns que a outros.\nE supoño que a sucesión de escándalos de corrupción política encirrou á xente do común, que en canto puido traduciu en votos o seu malestar.\nHai unha parte da poboación que comprende ou parece desculpar ese retroceso no estado do benestar e mantén fiel o seu voto á dereita. A outra parte, a que non o perdoa ou se nutre de savia progresista, sabe que só facéndose co control dos diarios oficiais poderá frear e reverter a situación. Isto é: sumando votos, vontades e escanos para gobernar.\nNon vai ser así. A estrutura territorial do Estado volve ocupar preferencia na axenda política española, esta vez cunha perigosa compoñente desestabilizadora. Por desgraza, a irradiación da crise catalana despraza a segundo plano as loitas sociais, laborais e contra a desigualdade. Faino, desde logo, na política estatal e farao tamén na política galega. Non só por certos efectos miméticos nalgunhas forzas da esquerda, senón porque tamén aquí a raia vermella da unidade española atrancará dentro duns meses o entendemento entre o PSOE e outras formacións da esquerda. Iso no caso, claro, de que o Partido Popular perdese a maioría e carecese dalguna oportuna muleta cidadá.\nDaquela, unha cuestión que, a día de hoxe, guste ou non, ocupa en Galicia un lugar secundario entre as preocupacións "da xente do común" impedirá o entendemento entre forzas con plantexamentos sociais semellantes ou, cando menos, próximos. Como non o impide, por certo, en concellos e deputacións ou, no seu día, na propia Xunta.\nQuizais a base electoral das esquerdas galegas non o entenda. Quizais sexa difícil xustificalo se se pretende facer política para a xente. Dirao o tempo e os moitos acontecementos que se van suceder durante os meses que faltan para as eleccións galegas. Entre outras cousas teremos que asistir, con fatalismo, a esa crónica dun desastre anunciado en Catalunya, cando o Estado free a ilusión óptica dunha independencia que nunca aceptará. Nin polas boas, nin polas malas. Nin con Mas, nin sen el. Realismo.\nEn Galicia tamén fará moita falta unha elevada dose de realismo e de claridade nas prioridades.


En VermisLAB gústanos realizar todo tipo de proxectos científicos para divulgar o coñecemento da ciencia e a tecnoloxía entre os/as máis pequenos/as. É por iso que durante estes días de Semana Santa estamos a realizar un campamento espacial chamado “Colonizando Marte” no que os nenos e nenas aprenden facendo todo tipo de proxectos. Realizan desde foguetes espaciais, os traxes e escafandras, cápsulas de osíxeno, deseño de ecosistemas coas bacterias necesarias, vivendas marcianas e ata adestramento espacial.\nCon motivo da celebración deste campamento aproveitamos tamén para darvos algúns datos interesantes sobre o noso planeta veciño.\nMercurio, Venus, Terra, Marte, Xúpiter…todos aprendemos na escola que Marte é o cuarto planeta do sistema solar, orbita en torno ao Sol entre A Terra e Xúpiter, e por aí está tamén o cinto de asteroides. Tamén sabemos que o seu nome é en honra ó deus romano da guerra pola súa cor avermellada. Pero se queremos entender o porqué desa ansia dalgúns por pisar o planeta vermello, a importancia científica dos datos que desde alí nos envía o robot “Curiosity” desde fai xa máis de 2.000 días ou queremos xogar a colonizar Marte nun divertido campamento como o que estamos a realizar durante estes días, viranos moi ben saber un pouco máis… así que alá van 8 cousas imprescindibles que hai que saber sobre Marte e algunha máis na que hai que pensar.\n1. Marte pódese ver a primeira ollada\nPor iso é coñecido desde a antigüidade. Distínguese facilmente por brillar con bastante intensidade cun ton avermellado. Pode ser confundido con algunhas estrelas, como Antares por exemplo, na constelación de Escorpio, pero se semana a semana vai avanzando polo ceo nocturno, non hai dúbida de que aí está. Ao ser un planeta irá atravesando aos poucos as constelacións do “zodíaco”. Neste momento non é boa época para velo (desde España), teríamos que levantarnos antes do amencer e mirar cara ó suroeste.\n2. Marte ten dúas lúas\nOu mellor chamámolas satélites. Os seus nomes son Fobos e Deimos, son moi pequenos, de menos de 30 km e nin sequera teñen forma esférica. Foron descubertos en 1877. Ambos son asteroides capturados pola gravidade de Marte. Fobos é o máis grande, está moi preto do planeta, a uns 9000 km, e acabará caendo sobre el… pero dentro duns cantos millóns de anos.\n3. En Marte temos menos anos e tamén pesamos menos!!\nEn efecto, o planeta tarda aproximadamente o dobre que a Terra en dar unha volta ó redor do Sol, uns 687 días, así que temos máis ou menos a metade de anos marcianos. Será a forma de como volver a ser nova/o? 😉 Ademais é a metade do tamaño que a Terra, por iso a súa forza de gravidade é moito menor polo que alí pesariamos menos do 40% do que pesamos na Terra!! 😀\n4. En Marte tamén hai estacións\nO eixo de Marte, como o da Terra, está inclinado, por iso, do mesmo xeito que aquí, e dependendo da inclinación con que chegan os raios do Sol á súa superficie ó longo do ano, hai primavera, verán, outono e inverno. En Marte pode facer moito frío, aínda que nunca fai demasiada calor, pois está moito máis lonxe do Sol que a Terra. Non, non é bo sitio para veranear… 😛\nMarte. Por NASA and The Hubble Heritage Team (STScI/AURA) [Public domain], undefined\n5. En Marte hai tremendas tormentas de area\nA atmosfera é moi fina e liviá, pero ás veces xéranse fortes ventos, que superan o 100 km/ h, capaces de levantar o po avermellado que cobre case todo o chan do planeta. Durante estas tormentas prodúcense grandes nubes de area que poden chegar a cubrir centos de quilómetros.\n6. En Marte hai volcáns e canóns xigantescos\nAínda que sexa un planeta relativamente pequeno ten algunhas estruturas xeolóxicas enormes e realmente interesantes. Por exemplo, unha das súas montañas, un volcán extinto chamado Olympus Mons, mide 24 km de altura e máis de 500 km de diámetro na súa base. É o volcán coñecido máis grande do sistema solar. Ademais o famoso Gran Canón do Colorado, cos seus 400 km de lonxitude e 1,6 km de profundidade máxima, palidecería á beira do enorme canón marciano chamado Vales Marineris, de máis de 4.000 km de longo e unha profundidade de 8 km. Son estruturas que se ven claramente desde o espazo.\nRastro de agua. foto NASA CC\n7. En Marte non hai marcianos\nOs famosos habitantes de Marte son cousa de novelas e películas, pero a orixe deste mito é moi interesante: a finais do século XIX, mentres Marte estaba nunha posición especialmente boa para a observación, un astrónomo chamado Schiaparelli creu ver co seu telescopio unhas estruturas lineais na superficie do planeta. Chamounas canles. Pouco despois Percival Lowell, ávido de atopar vida extraterrestre, construíu un observatorio e a partir dos seus propios datos debuxou mapas de Marte onde figuraban redes de canles que supostamente os marcianos construíran para transportar auga. Aínda que en poucos anos outros astrónomos, con observacións de mellor calidade, desmentiron a hipótese das canles, a idea duns veciños planetarios cunha civilización moi avanzada era demasiado atractiva e empezaron a proliferar as novelas e relatos, algúns moi coñecidos, e máis adiante por suposto películas e series de televisión. Grazas Lowell por inspirar tantas historias fantásticas! ;D\n8. En Marte SI hai auga\nUn dos detalles que se poden chegar a ver desde a Terra son os casquetes polares de Marte. Coa chegada da primavera ou do inverno, o xeo polar retrocede ou avanza cada ano, pero este xeo é principalmente de dióxido de carbono conxelado, non de auga. No verán marciano este xeo retírase e queda unha capa fina de xeo de auga.\nPero non só iso: desde hai décadas sábese que nun pasado afastado houbo grandes cantidades de auga líquida en Marte, pódense ver a erosión causada por ela e estruturas xeolóxicas que na Terra só se forman en presenza de auga. Pero desafortunadamente esa auga desapareceu da superficie. Sospeitouse durante moito tempo que unha parte permanece conxelada no subsolo. Recentemente puidéronse observar rastros de auga líquida que baixaban por algunhas ladeiras durante os veráns, o cal elimina por fin calquera dúbida acerca da súa existencia.\nE que pasa coa vida? Aínda que xa sabemos que non existen os marcianos, podería haber vida microscópica en Marte?, é posible a existencia de vida nalgún momento pasado ou futuro?\nÓ longo de moitos anos especulouse coa posibilidade de que houbese bacterias no subsolo ou en zonas “especiais” do planeta. Aínda que ata agora descartáronse moitas posibilidades que parecían prometedoras, cada vez sábese máis de como se desenvolve a vida en hábitats moi extremos polo que aínda non se dá por imposible atopala en Marte.\nHai que pensar tamén na posibilidade de contaminación pola nosa banda. Podería ser que, involuntariamente, puidésemos facer chegar microbios terrestres que puidesen proliferar alí e mesmo desprazar aos autóctonos… aquí na Terra xa ocorreu repetidas veces.\nDeberiamos preguntarnos se está ben correr ese risco, aínda que pola nosa banda non nos cabe a menor dúbida de que un día a humanidade desembarcará en Marte. Esperamos que os futuros científicos que asisten estes días ó noso campamento espacial, farano de maneira responsable e tendo en conta todos os factores ambientais que a nosa presenza ou a dos organismos que levemos connosco terán sobre o planeta. Polo de agora estano facendo xenial!\nEscrito por Carmen Castro\nBy Carmen Castro|2021-01-13T09:15:19+01:00Marzo 28th, 2018|Ciencia|0 Comments


Home ponte - Faro de Vigo\n28·11·15 | 02:11\nO escritor Xosé Neira Vilas foi moito máis que o autor de "Memorias dun neno labrego", a obra máis popular da literatura galega do século XX, traducida a numerosas linguas, sendo unha das primeiras que lemos os neofalantes que nos incorporamos ao galeguismo durante a década dos setenta. Neira significou moito máis que ser o autor deste libro insignia do que foi a identidade galega da primeira metade do século XX. Pepe foi un home ponte, unha das trabes sobre a que se construíu a cultura galega das últimas seis décadas.\nNeira armou unha ponte permanente entre Galicia e América emigrantes, desque marchou a Buenos Aires en 1949, e despois, en 1961, a Cuba, onde viviu durante tres décadas até que retornou, xunto a súa compañeira Anisia Miranda (falecida hai apenas seis anos), ao seu berce natal de Gres, nas terras do concello de Vila de Cruces. Neira foi ponte entre o mundo da edición galega en América e a que se realizaba na península. En 1957 fundou en Buenos Aires a editorial Follas Novas, a primeira distribuidora do libro galego na Arxentina, onde publicou o inesquecible libro protagonizado por Balbino, tamén organizadora da primeira semana do libro galego. Neira e Anisia, directora da revista infantil "Zunzún" e coordinadora de publicacións infantís do goberno cubano, serviron de ponte con Paco del Riego, entón xerente de Galaxia, para que se acometese a edición dos primeiros libros infantís en galego. Como tamén Neira serviu de ponte coa xeración de autores galegos que o precederon no exilio americano como Eduardo Blanco Amor, Luis Seoane, Eduardo Dieste ou Lorenzo Varela.


Así é a nova factura eléctrica con tramos horarios: luz máis barata á noite e na fin de semana - Praza Pública\nDetalle dunha factura da luz, nunha imaxe de arquivo CC-BY-SA Praza Pública\nDesde o vindeiro 1 de xuño, todos os consumidores eléctricos con contrato no mercado regulado recibirán unha nova factura da luz e asumirán un novo modo de consumo tras a implantación da discriminación horaria e de tres tramos con importantes diferenzas de prezo.\nDesde o vindeiro 1 de xuño, haberá tres tramos horarios de consumo eléctrico con importantes diferenzas de prezo\nCo obxectivo de "fomentar o aforro enerxético, a eficiencia, o autoconsumo e o despregamento do vehículo eléctrico", o Ministerio de Transición Ecolóxica fixa tres períodos diarios para os consumidores domésticos --a inmensa maioría: aqueles conectados en baixa tensión con potencia contratada ata 15 kW-- con prezos diferenciados por tramos: punta, chan e val.\nO período punta, co prezo más elevado, irá desde as 10 da mañá ata as 14 horas e das 18 horas da tarde ás 22 da noite, de luns a venres non festivos. O período de chan, cun custo intermedio e menos caro, irá das 8 ás 10 da mañá, de 14 a 18 horas da tarde e de 22 á medianoite. Pola súa banda, a tarifa val, cun prezo reducido, comprenderá as horas nocturnas, das 0 ás 8 horas, ademais de todas as horas do sábado, o domingo e os festivos, onde se aplicará a tarifa máis reducida.\nDeste xeito, a facturación de peaxes e cargos reducirase para os consumidores que ata agora non tiñan discriminación horaria (uns 19 millóns no conxunto de España), mentres que aumentará para aqueles que xa estaban acollidos á discriminación (uns 10 millóns) e que tiñan xa un prezo moito máis barato.\nO tramo co prezo máis elevado vai das 10 ás 14 e das 18 ás 22; o intermedio, de 8 a 10, de 14 a 18 e de 22 á medianoite; o máis barato, ata as 8 da mañá\nAgora, no caso dos consumidores acollidos ao PVPC (prezo voluntario para o pequeno comsumidor), as comercializadoras aplicaranlle os novos importes cos tramos horarios indicados, mentres que no caso dos consumidores no mercado libre, as empresas enerxéticas deberán adaptar o prezo do contrato para incorporar as diferenzas, ben sexa adaptando o prezo do contrato aos novos tramos ou manter os tramos que se acordarn privamente trasladando ao prezo a diferenza de custos para o seu perfil.\nSegundo a Comisión Nacional dos Mercados e da Competencia (CNMC), e no caso de que o consumidor non estea acollido a ningunha discriminación horaria, a factura para un consumidor medio cunha potencia contratada inferior a 10kW reduciríase, aproximadamente, en 17 euros anuais antes de impostos. Para aqueles con potencia contratada entre 10 e 15 kW, sobre 200 euros anuais.\nO Goberno central aclara que esta nova estrutura tarifaria pretende "incentivar o traslado do consumo eléctrico desde as horas de máxima demanda eléctrica (horas punta) a outras nas que as redes de transporte e distribución se atopan menos saturadas (horas val), o que reducirá a necesidade de levar a cabo novos investimentos nas devanditas infraestruturas". Xa que logo, tentar que se desprace o uso lavavadoras, acumuladores ou lavavaixelas, por exemplo, a períodos con menor requirimento enerxético.\n"Redunda en menores custos para os consumidores, xa que son eles os que sufragan este tipo de infraestruturas a través da factura eléctrica, e evita os inconvenientes medioambientais deste tipo de instalacións", di o Ministerio, que advirte do "maior aforro" na factura que acadarán as persoas que trasladen o seu consumo cara ás horas chan e val.\nUnha persoa activa unha lavadora Dominio Público Praza Pública / Cedida\nCon esta medida, o Estado busca tamén aumentar o consumo de electricidade en detrimento do consumo de enerxía proceente de combustibles fósiles e facilitar a transición a unha economía baixa en emisións.\nDesde o 1 de xuño, os consumidores domésticos poderán contratar dúas potencias diferentes para os diferentes tramos horarios\nAdemais, e noutra novidade importante, desde o 1 de xuño, os consumidores domésticos poderán contratar dúas potencias diferentes: unha para os períodos punta e chan e outra para o período val. Esta posibilidade diríxese, fundamentalmente, a aqueles consumidores que precisen dunha potencia máis elevada nos períodos val, como os que desexen cargar ou seu coche ou moto eléctrica pola noite na súa casa.\nNeste caso, a clave é saber cantos kilovatios se precisan ao longo do día nunha casa, resposta que de pode coñecer a través da web de cada distribuidora --en Galicia a maioritaria e Unión Fenosa Distribución-- comprobando cal é a potencia máxima empregada. Pódese facer introducindo o CUPS (Código Universal do Punto de Subministro) de cada contra e que se pode consultar en cada factura.\nAdemais, desde o Ministerio de Transición Ecolóxica imponse tamén ás compañías eléctricas que acheguen máis información nos recibos. Nos usuarios con PVPC, adaptarase a factura ás peaxes futuras, simplificarase o contido para mellorar a coprensión e achegará datos sobre as potencias máximas que cada consumidor demanda en cada un dos períodos horarios no último ano. Tamén incluirá un código QR para acceder ao comparador de ofertas de enerxía na web da CNMC e poder así "atopar alternativas contratuais vantaxosas".


O BNG considera vergoñento ninguneo do Concello de Redondela co alumnado do IES Mendiño. | Noticias Vigo\nO BNG considera vergoñento ninguneo do Concello de Redondela co alumnado do IES Mendiño.\nPublicado por Noticias Vigo o día 17/03/2019 na sección de BNG,Galicia,Política,Redondela\nQueren trasladar dende a organización nacionalista, os seus parabéns tanto ao alumnado, como ao profesorado que se “implicou decididamente para poder participar neste Certame de Debate”. Recoñecen o enorme esforzo que supuxo para un grupo de mozos e mozas de 1º de bacharelato, en pleno periodo de exames e celebración do Entroido, prepararse para este encontro. “Damoslle máis valor, se cabe, pois se trata dunha modalidade onde a palabra, o discurso, a capacidade de argumentar e en galego, constitúen o principal valor”.\nDe igual xeito rexeitan dende a forza nacionalista a “actitude manifestamente hostil do alcalde, Javier Bas ante a negativa a colaborar con este grupo de alumnos e alumnas, e profesorado”. Afirman que os gastos do traslado á capital da provincia para particirpar no encontro ,“asumírono en grande parte as familias, ademáis de aportacións económicas do propio profesorado”. Consideran “vergoñento que o noso fose o único Concello que non colaborou neste certame”.\nEthel Vázquez avanza o investimento de 1,6M€ na…


Paralelas que se encontram: Cidades Paralelas\nA forza de alternar a miña vida entre Vigo e São Paulo, acabei buscando paralelismos entre as dúas cidades, pero as diferenzas son sen dúbida moito máis numerosas.\nOnte esperaba un autobús e tiña a sensación de que nunca ía chegar. Obxectivamente o tempo de espera é aproximadamente o mesmo nos dous lugares. Cal é entón a diferenza? Pois que mentres espero o meu bus en São Paulo vexo pasar outros 15 ou 20, e en Vigo se vexo 5 xa vexo moitos. Non é de estrañar, xa que son 800 liñas diferentes fronte a só 35.\nAs diferenzas de tamaño son evidentes, porén hai un detalle interesante. A poboación paulistana é 42 veces a viguesa, pero as liñas de autobús "só" son 23 veces maiores.\nNon quería aburrir con números. Só constatar como cando o tamaño dunha cidade se sae dos padróns a dificultade para que funcione eficientemente tamén é maior. Pero tamén é certo que a calidade acaba compensándose coa cantidade. Que é mellor: un autobús a cada hora que chega puntualmente? ou decenas de autobuses pasando constantente entre os que algún pode servir para o noso propósito?\nDeixo a pregunta aberta, pois eu non sabería que dicir (aínda que hai unha lixeira preferencia pola segunda opción.\nPostado por Jacobo às 15:02\nInteressante essa informação... Quer dizer então que, proporcionalmente, Vigo tem quase o dobro de ônibus que São Paulo. Eu prefiro a primeira opção - acho mais negócio você se programar e ir para o ponto na hora certa do que ficar lá plantado 20 minutos vendo passar um monte de ônibus que não interessa.


La Cafetera #01mar2018 - A Radio de Pontevedra Viva\nO exalcalde de Sada, localidade onde se sitúa o Pazo Meirás -residencia da familia do ditador Franco e hoxe en disputa-, conversou co programa "La Cafetera" de radiocable.com . Abel López Soto reflexionou sobre o futuro e a posible utilidade do Pazo de Meirás.\nO Pazo de Meirás, é un palacete señorial situado en Sada (Provincia da Coruña), España. Os herdeiros do ditador Franco han posto á venda o palacio galego, a pesar das dúbidas que existen sobre a lexitimidade do seu patrimonio. Nos últimos días foi obxecto de interese internacional. Ademais coñeceuse un informe xurídico que avala de forma “sólida e contundente” que o Pazo de Meirás debería ser de titularidade pública.\nCales son as razóns polas que a familia Franco pono á venda? Quen podería comprar unha propiedade sobre cuxa titularidade legal existe tanta controversia? Espera a familia Franco que sexa a administración quen o compre?


A Xunta Directiva da asociación Costa da Morte GDR, presidida por Manuel Muíño, celebrada onte, 02 de outubro, revisou as solicitudes de axuda presentadas ata o 31/05/2017 ao Programa Leader 2014-2020 polas entidades públicas locais, e tomou os seguintes acordos:\nProxectos Non Produtivos Seleccionados:\n1.- Exp: L17-1920-22-0032 “Aula Gastronómica de Mazaricos”, en A Picota. Promotor Concello de Mazaricos. O orzamento ascende a 43.548,77€, e o importe da axuda sitúase nos 37.626,14€.\n2.- Exp: L17-1920-22-0035 “Homologación aula para certificado de profesionalidade en traballos de carpintería e moble”, en O Cruceiro - Anos. Promotor Concello de Cabana de Bergantiños. O orzamento ascende a 51.728,77€, e o importe da axuda sitúase nos 38.000,00€.\n3.- Exp: L17-1920-22-0038 ”Mellora da Eficiencia Enerxética da iluminación dos parques públicos “Maximino Canedo” e “O Recreo” do Concello de Laracha”. Promotor Concello de A Laracha. O orzamento ascende a 38.962,00€, e o importe da axuda sitúase nos 29.455,27€.\n4.- Exp: L17-1920-22-0036 “Área Recreativa – Deportiva e Parque Temporal de Maquinaria Agrícola”, en Hermedesuxo de Abaixo – Duio. Promotor Concello de Fisterra. O orzamento ascende a 45.000,00€, e o importe da axuda sitúase nos 19.620,00€.\nLogo enviouse AGADER a proposta de selección dos proxectos para que emita as resolucións correspondentes a esta convocatoria de selección e lle las envíe aos promotores.


Pensilvaniano - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPaleozoico Permaniano 299,0 ±0,8\nO Pensilvaniano, tamén chamado Carbonífero Superior, unha división da escala temporal xeolóxica, é un subperíodo xeolóxico do período Carbonífero que se iniciou hai aproximadamente 318,1 ± 1,3 millóns de anos e que finalizou hai 299 ± 0,8 millóns de anos, aínda que a data exacta de comezo e fin do período son incertas nuns poucos millóns de anos. Ao igual que ocorre coa maioría dos outros períodos xeolóxicos, os estratos de rocha que definen o período están ben identificados e o Pensilvaniano leva o nome do estado de Pensilvania, onde as rochas desta antigüidade están moi estendidas.\nEn Norteamérica, onde os primeiros estratos do Carbonífero son principalmente calcarias mariñas, o Pensilvaniano é considerado como un período xeolóxico pleno. En troques, en Europa, o Mississippiano e o Pensilvaniano son máis ou menos continuos nos depósitos continentais de terras baixas e agrúpanse no período Carbonífero. No Pensilvaniano xa están presentes todas as clases modernas de fungos.\n↑ Blackwell, Meredith, Vilgalys, Rytas, James, Timothy Y., and Taylor, John W. 2008. Fungi. Eumycota: mushrooms, sac fungi, yeast, molds, rusts, smuts etc.. Version 21 February 2008. http://tolweb.org/Fungi/2377/2008.02.21 in The Tree of Life Web Project, http://tolweb.org/\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pensilvaniano&oldid=5343910"\nA última edición desta páxina foi o 31 de decembro de 2019 ás 12:52.


Vieiros: Galiza Hoxe - Ibarretxe só poderá intervir unha vez, sen posibilidade de réplica\nDEBATE NO CONGRESO SOBRE O NOVO ESTATUTO PARA EUSCADI\nIbarretxe só poderá intervir unha vez, sen posibilidade de réplica\nIbarretxe contará esta tarde con 30 minutos para expoñer de vez a súa proposta de Novo Estatuto para Euscadi no pleno do Congreso dos Deputados e non terá oportunidade de responder ás intervencións dos grupos parlamentarios. No seu lugar, terá que facelo o voceiro do PNV, Josu Erkoreka. Porén, os portavoces das formacións políticas poderán subir á tribuna de oradores até en tres ocasións. Esta é a proposta da Xunta de Portavoces, que será aprobada previsibelmente cos votos maioritarios do PSOE e do PP.\n- 09:01 01/02/2005\nDespois da exposición do lehendakari, tomará a palabra o presidente do goberno, José Luis R. Zapatero, e posteriormente os demais portavoces: Mariano Rajoy (PP), Josep Antoni Duran i Lleida (CiU), Joan Puigcercós (ERC), Josu Erkoreka (PNV), Gaspar Llamazares e Joan Herrera (IU-ICV), Paulino Rivero (Coalición Canaria), Francisco Rodríguez (BNG), José Antonio Labordeta (CHA), Begoña Lasagabaster (EA) e Uxue Barkos (NA-Bai). Pechará esta primeira fase o portavoz socialista, Alfredo Pérez Rubalcaba. De seguido, abrirase unha quenda de réplicas, na que non poderá intervir o propio Ibarretxe, senón o voceiro do PNV, Josu Erkoreka.\nAnte a posibilidade de que se organicen concentracións de protesta no exterior do edificio do Congreso, está previsto que durante a sesión se peche ao tráfico a rúa da Carrera de San Jerónimo. O lehendakari accederá ao Congreso pola entrada situada a carón da Porta dos Leóns e será conducido até o Vestíbulo de Isabel II, onde será recibido polo presidente do Congreso. Entrará no hemiciclo unha vez que comece o debate.


Ábrese o prazo para presentar series ao VIII Carballo Interplay!. Artigos\nInicio // Artigos // Ábrese o prazo para presentar series ao VIII...\nÁbrese o prazo para presentar series ao VIII Carballo Interplay!\nO Festival carballés de Contidos Dixitais terá lugar do 8 ao 11 de setembro de 2021 e repartirá 6.600 euros en premios; apuntádevos!\n16 de febreiro de 2021 - Xa está aquí a oitava edición do Festival de Contidos Dixitais Carballo Interplay, que se celebrará do 8 ao 11 de setembro. Despois do éxito da sétima edición que tivo que celebrarse online e en outono, pero que a pesar diso contou con máis de 23.000 visualizacións, xa estamos preparando a de 2021. Por iso, xa temos aberto o prazo inscrición para que todas aquelas persoas que o desexen presenten as súas series ou proxectos de serie á sección oficial, que repartirá 6.600 euros en premios. Poden facelo dende hoxe mesmo e até o 15 de xuño de xeito gratuíto a través da web carballointerplay.com.\nPara participar na Sección Oficial a concurso, as series deben ser producidas entre os anos 2017 e 2020 e ter un mínimo de 3 capítulos emitidos no momento de inscrición, pero poden ser de calquera duración, temática, xénero, de imaxe real ou de animación, nacionais ou internacionais. Entre as propostas recibidas, un xurado composto por profesionais do sector audiovisual e da cultura premiará a mellor serie estatal, a mellor serie internacional e a mellor serie en versión orixinal en galego con 800 euros e trofeo, para cada categoría. As escollas do xurado novo e máis do público levarán 400 euros e trofeo, cada unha. Finalmente, entregaranse cadanseu trofeo á mellor actriz e ao mellor actor.\nPremio de webserie en galego\nO Carballo Interplay conserva ademais, na súa oitava edición, a dotación económica de 3000 euros para o premio a proxecto de webserie en galego. A data límite para presentarse é o 31 de xullo de 2021 e os proxectos deben ser creacións audiovisuais propias e orixinais, pensadas para seren publicadas e difundidas a través de Internet e mediante capítulos, episodios ou partes (como mínimo tres), pero poden ser de imaxe real, animación, stop motion ou técnica combinada.\nToda a programación do 7º Carballo Interplay, no Youtube


Batman e Superman, adiados dez meses | NOVA FANTASIA\nInício Cinema Batman e Superman, adiados dez meses\nA Warner Bros. Pictures ven de adiar considerábelmente o escomezo da produción do vindeiro filme de Zack Snyder, Batman vs. Superman, até o segundo trimestre deste ano.\nAsí pois, coma consecuéncia, a data orixinal de estrea, prevista para o 17 de xullo de 2015 xa non é posíbel. No seu lugar, os estudos pensan agora nun adiamento de dez meses, até o 6 de maio de 2016.\nNo lugar do calendário que ocupaba Batman vs. Superman, a Warners decidiu meter a película Pan, adicada ás orixes do clásico persoaxe de Peter Pan.\nMália o atraso, a preprodución continuará o seu curso, con Henry Cavill coma protagonista e con Ben Affleck e Gal Gadot coma convidados.\nOs motivos do adiamento non están claros, ainda que alúns sítios Web indican que o polémico Ben Affleck sofriu unha grave leixón nunha perna que o manterá afastado das cámaras alomenos durante seis semanas.\nArtigo anteriorKathleen Kennedy fala da nova Star Wars\nSeguinte artigoA história da túa vida no cinema


Falamos con María Yáñez dos Papeis da Academia: “Os problemas crecen, as solucións tamén, e miramos con optimismo ao futuro” | Academia Galega do Audiovisual\nFalamos con María Yáñez dos Papeis da Academia: “Os problemas crecen, as solucións tamén, e miramos con optimismo ao futuro”\nDesde o ano 2007 a Academia Galega do Audiovisual edita os Papeis da Academia, unha publicación que naceu co obxectivo de contribuír ao enriquecemento da reflexión e o saber sobre a creación e a industria audiovisual galega. A daquela presidenta da Academia, María Bouzas, indicaba a oportunidade de “dar testemuño desde o ámbito académico de que e como somos, como nos ven e como vemos”.\nAo longo deste anos, a publicación mudou de formato e transformou a tipoloxía dos seus contidos, ata chegar, en 2017, ao formato web actual baixo a dirección da nosa asociada María Yáñez. Falamos con ela co gallo da publicación dos Papeis do ano da pandemia.\nQue nos podes adiantar dos Papeis da Academia que se publican a semana que vén?\nSon uns Papeis que miran cara ao futuro proximo, tratando de enxergar todo o que vai vir en 2021 en canto a estreas, rodaxes e proxectos das distintas produtoras e creadores. Tamén botaremos a ollada cara a novas iniciativas no mundo da investigación e difusión audivisual en Galicia, ou aos novos investimentos para a industria que virán desde o sector público e o privado. Queremos ser optimistas e tratar de mirar máis alá, con ilusión por todas as estreas pendentes, rodaxes e proxectos en marcha, que oxalá poidan saír adiante no medio desta crise e desta incertidume.\nPanorámica: audiovisual na educación. Papeis da Academia 2019.\nE obviamente non podemos deixar pasar o gran tema deste ano: a crise do coronavirus e como afectou ás distintas áreas do sector audiovisual. Falaremos dos problemas que apareceron pero tamén de como se resolveron. Isto de ser un sector creativo tamén se pode aplicar a como se argallaron distintas solucións. De todos xeitos non todas as áreas o viviron igual: moitas producións paráronse, algunhas reanudáronse e outras non, o consumo doméstico de audiovisual subiu moitísimo e as salas de exhibición están a sufrir a peor crise da súa historia… e logo hai traballos máis afectados e outros que o foron menos. Para explicar todo isto falamos con 8 persoas das distinas áreas: produción, dirección, guión, interpretación, departamento técnico, exhibición, festivais e cineclubes.\n“Queremos ser optimistas e tratar de mirar máis alá, con ilusión por todas as estreas pendentes, rodaxes e proxectos en marcha, que oxalá poidan saír adiante no medio desta crise e desta incertidume”.\nEn 2017 plantexas unha renovación do formato dos Papeis da Academia, cales eran os obxectivos desa renovación? Pensas que se cumpriron?\nO obxectivo era facer uns Papeis verdadeiramente dixitais que aproveitasen as potencialidades do formato web para contar distintas historias sobre o sector audiovisual galego. Queriamos que fose unha revista online coidada visualmente pero fácil de navegar e de ser compartida nas redes sociais, que son as que atraen a maior parte do tráfico, sobre todo en móbiles. Tamén apostamos pola revista en canto a concepto, con grandes reportaxes fotográficas e de texto que tivesen á vez impacto e profundidade.\nAs fotografías de Tamara de la Fuente tamén foron importantes nesta renovacion. Como é o traballo con ela?\nSi, colaboramos desde esa edición de 2017 nesta nova etapa, que case foi a máis divertida, polo que supuña de novo reto e de frescura, tamén pola temática: os retratos aos novos talentos do audiovisual galego. Seguramente foi a que máis gozamos porque puidemos concentrar a sesión un día, con todas as persoas participantes, e o bo ambiente que se creou penso que se reflicte nas fotos. Todo o traballo ata agora con Tamara baséase nos retratos porque queremos contar a parte humana deste oficio, e dar a coñecer as persoas que hai detrás das producións e da difusión audiovisual en Galicia.\n“Apostamos pola revista en canto a concepto, con grandes reportaxes fotográficas e de texto que tivesen á vez impacto e profundidade”.\nSe tiveras que recomendar só un artigo dos Papeis 2017, 2018 e do 2019, cal sería?\nEsta primeira reportaxe das millenials e tamén a das pioneiras do audiovisual galego, en 2018, unha serie de retratos con maquillaxe e estilismo moi creativos, que fixemos coa colaboración de novos deseñadores galegos. É un luxo (asequible, en verdade) poder facer ese tipo de xornalismo nunha publicación coma esta. Do 2019 estivo moi ben facer ese ranking das 10 películas galegas imprescindibles, no que participaron bastantes socios e socias da Academia. E sempre nos gusta moito facer o adianto do que vai vir o ano que vén, esa recompilación de rodaxes, estreas e novos proxectos que nos dá unha moi boa panorámica de como está o sector neste momento. Como ademais era unha das seccións máis lidas dos Papeis quixemos este ano darlle máis presenza e debullar máis polo miúdo as previsións en cada ámbito (cine, televisión, documentais, experimental, proxectos de investigación e difusión). Para isto contamos co traballo exhaustivo de María Villamarín e Cibrán Tenreiro na recompilación de datos e na redacción.\nComo che gustaría que fose a evolución futura do formato?\nPoder seguir facendo estes temas de portada en formatos creativos, que perduren, que creen arquivo e fotografías para o futuro, que deixen pegada… sería xa algo extraordinario. Sobre todo tendo en conta que na rede é cada vez máis complicado conseguir a atención dos lectores. Os Papeis deben seguir sendo dixitais, téñoo moi claro, pero non descartaría facer algún tipo de edición ou monográfico en papel que puidese ser atractivo para coleccionar ou poñer no mercado.\nComo definirías, nunha frase, os Papeis de 2020?\nOs problemas crecen, as solucións tamén, e miramos con ilusión e optimismo ao futuro.


Recorre semente, a través da mirada dos seus comisarios, Alberto González-Alegre e Ángel Cerviño, a necesaria cita que o Auditorio de Galicia ten cos artistas máis novos do noso País a través do premio Auditorio de Galicia.\nDesde 2001 este premio vén sendo lugar onde constatar como os e as artistas avanzan, cambian, buscan, interpelan aos sentidos, á estética, como arriscan, coidan.... como evolucionan. É realmente un lugar vivo, onde ollar e establecer novas relacións entre creadores e público, entre creadores e críticos, entre creadores e aqueles que se interesan nestes novos valores para que pasen a formar parte de coleccións públicas ou privadas.\nSabemos da difícil labor de Alberto e Ángel para facer a selección que formou parte da mostra e forma parte desta publicación, tendo en conta que ao longo de 15 anos a este premio presentáronse case 1300 e un xurado experto seleccionou case 400 pezas.\nNa rigorosidade desta selección podemos comprobar como esta iniciativa contribúe a acadar aquel primeiro obxectivo primordial, polo que se crearon os premios, que é difundir e impulsar o esforzo das novas xeracións, fomentar o seu desenvolvemento profesional, permitir o coñecemento e recoñecemento da súa obra, a visibilidade dos e das artistas e converterse nun certo acicate para que continúen creando. Unha aposta de futuro que hoxe é presente.\nConcelleira de Acción Cultural\nO Premio Auditorio de Galicia para novos artistas chegou no ano 2016 á súa novena edición. Un breve repaso ás cifras alcanzadas durante estes 15 anos de andaina pode dar conta da magnitude e da relevancia que esta iniciativa tivo para o conxunto do sistema artístico da nosa comunidade:\nCase mil proxectos presentados a concurso nas nove edicións\nMáis de 300 obras resultaron seleccionadas, catalogadas e expostas\nUn numeroso grupo de profesores de belas artes, historiadores da arte, críticos e comisarios de recoñecida solvencia, constituíron os xurados responsables da elección dos artistas premiados en cada nova edición, sendo eles os primeiros en entrar en contacto co conxunto de obras presentadas: un material de traballo de primeira magnitude que, sen dúbida, axudou a que frutificaran outros moitos proxectos expositivos e curatoriais.\nGrazas a esta iniciativa, artistas nados ou residentes en Galicia beneficiáronse deste importante galardón e da súa contrapartida económica; ademais puideron mostrar o seu traballo nas mellores condicións e tiveron a posibilidade de utilizar o premio como carta de presentación, no seu apartado curricular, para a consolidación do seu propio proxecto artístico.\nMiles de persoas puideron gozar, nas nove exposicións realizadas, dunha excelente selección da mellor arte emerxente creada na nosa comunidade. En tempo real, mentres o proceso creativo está a producirse, tivemos acceso a un conxunto de obras palpitantes de vida e vontade expresiva: case sen darnos conta estivemos asistindo –en vivo e en directo– ao nacemento dunha nova xeración de artistas.\nCon todo, estimamos que o principal mérito do Premio Auditorio de Galicia foi a súa capacidade para xerar tecido social ao redor das manifestacións máis novas da arte contemporánea, trenzando novas redes de complicidade e cooperación entre todos os estamentos que conflúen nesta actividade: artistas, público, universidade, sistema crítico, coleccións públicas e institucionais, sistema comercial, institucións e xestores. Nos tempos convulsos que nos tocou vivir, esta capacidade de xerar valores sociais e xuntar intereses comúns ao redor das expresións culturais debe ser considerada o patrimonio máis valioso dunha institución.\nUnha toma de posición e unha política cultural que sen dúbida responde á decidida asunción dun postulado que se nos presenta como algo cada día máis necesario: as prácticas artísticas son o vital e imprescindible i+d da elaboración simbólica, son as produtoras do material sensible que conforma o ADN dunha comunidade, o conxunto de procedementos que sementan de sinais o imaxinario colectivo e proporciona a cada membro desa sociedade instrumentos para experimentar o seu propio lugar no mundo. Porque o ser humano aliméntase basicamente de imaxes, e porque a imaxe é o reino da liberdade e abre un espazo no que se mostra a posibilidade dunha nova configuración do perceptible, o pensable, o dicible..., e o factible. A experiencia da arte pon en escena -demostra performativamente- a posibilidade dunha reorganización do réxime de visibilidade: novas formas de contemplar as persoas e o mundo; e faino cuestionando a repartición política do sensible, o relato do poder que define quen pode ver que cousas.\nAs producións artísticas e as prácticas expositivas das últimas décadas, moi especialmente a partir do despuntar dos movementos conceptuais xurdidos ao redor dos anos 60 e que confluíron na crise ideolóxica de 1968, non fixeron senón confirmar esas expectativas: o lugar desde o que se formulan as prácticas artísticas –e as súas contrapartidas argumentais– cambiou de localización, e o artista, convertido en produtor de sentido, xa non poderá moverse por eses novos territorios sen a sólida estadame do seu armazón discursivo.\nO artista devén así provedor de contidos intelectuais, a miúdo filósofo, noutras ocasiones etnógrafo (H. Foster), pero tamén sociólogo, documentalista do espolio e da dominación, crítico da cultura, desvelador da fascinación adormecedora dos media, ‘mecenas ideolóxico’ (W. Benjamin), ou abandeirado da loita pola visibilidade dos máis diversos colectivos desatendidos pola mirada hexemónica (feminismo, activismo queer, réxime poscolonial) /.../, e sempre explorador da provisionalidade e inestabilidade dos réximes de representación, recodificador das convencións.\nOs dispositivos expositivos das últimas décadas xa nos familiarizaron suficientemente co novo paradigma, a obra preséntasenos como zona aberta e en definitivo estado de inacabamento, work in progress, traballo en curso que dilúe a súa aparencia estética e renuncia, de mellor ou peor grao, á fantasía narcisista do estilo. A mirada é bulímica por natureza, está dominada pola lambonada e é preciso atala curto para que non nos encha a casa de lixo. Inerte ante a pantalla de plasma, o espectador acumula inmundicias e abarrótase de simulacros; vítima dunha voraz síndrome de Dióxenes, amontoa entre os seus aveños psíquicos toneladas de discursos putrefactos e imaxes desperdicio. A hiperrealidade cancela toda ilusión por exceso de evidencias, o torrente de datos afoga calquera posibilidade de lectura nunha sorte de crispación pornográfica, porque todo está á vista e non hai nada que ver.\nO real é apenas un desfile de espectros nun mundo reducido a unha soa dimensión: o tempo; un mundo no que o espazo foi devorado pola velocidade. Calquera acontecemento sofre, ao instante de producirse, a súa propia virtualización, cunha aceleración progresiva que o conduce (o-tele-transporta) máis aló do limiar que calquera territorio pode soportar. É imposible a pervivencia dos seres e das cousas nese non-espazo engulido pola velocidade, só poden subsistir como signos: convertidos en mercadoría. A desmaterialización que Paul Virilio asigna á arte contemporánea quizais poidamos facela extensiva xa á totalidade da experiencia de vida: non pode estar en ningún sitio, non existe máis que como emisión e recepción de información. A inmediatez é o motor do xogo. O distanciamento temporal entre estímulo e resposta acúrtase infinitesimalmente e isto, entre outras moitas consecuencias, supón un enfraquecemento da posición do suxeito que agora, en nome dunha interacción efectiva, se ve obrigado a reducir drasticamente o seu tempo de reacción para adecualo á simultaneidade do acontecemento predirixido (J. L. Moraza). Consumo acelerado de imaxes que só pode xerar ansiedade, ansiedade que só pode saciarse tragando atropeladamente máis imaxes. Así, o espectáculo dásenos por duplicado, primeiro como causa da alienación e logo como falso remedio, como tratamento que alivia os síntomas á conta de agravar a enfermidade, de forma semellante aos náufragos que se ven obrigados a beber auga do mar para acougar a sede.\nOs froitos dun proxecto de futuro para a nosa comunidade\nNeste novo e cambiante escenario desenvolveuse o traballo dos artistas presentes nesta exposición, (Mónica Alonso - Carla Andrade - Misha Bies Golas - Marta Bran - Mónica Cabo - María Castellanos - Rosendo Cid - Nicolás Combarro - Andrea Costas - Manuel Eirís - Suso Fandiño - Tamara Feijoo - Sara Fuentes - Amaya González Reyes - Beatriz Lobo - Carlos Maciá - Tatiana Medal - Holga Méndez - Antía Moure - Nano 4814 - Álvaro Negro - Simón Pacheco - Mery Pais Domínguez - Lois Patiño - Pablo Pérez Sanmartín - Jorge Perianes - Rubén Ramos Balsa - Borja Santomé - Diego Santomé - Olaia Sendón - Federico Vladimir Strate Pezdirc - Mauro Trastoy - Damián Ucieda Cortés - Manuel Vázquez - Mar Vicente), en todos eles apréciase –e en cada un dunha forma diametralmente diferente– a vontade de dar canle e resposta ás cuestións e preguntas que a contemporaneidade pon inequivocamente sobre a mesa; desde unha pormenorizada e obsesiva investigación do espazo expositivo, un diálogo (un forcexo ben educado) co ‘cubo branco’ do museo ou a galería de arte, até a decodificación política dos patróns de clase ou xénero, a denuncia da espectacularización das situacións de vida, e o ‘detournement’ táctico das imaxes publicitarias.\nImponse tamén na maioría destes traballos a necesidade de abrir brechas, físicas e mentais, na idea de espectador como ente meramente receptivo: non existe o espectador pasivo, senón alguén que observa, selecciona, compara..., interpreta (Rancière); alguén que retén e esquece selectivamente, conforme aos seus particulares intereses: incorpora ou desdeña aspectos do contemplado que recombinará cos seus propios arquivos seguindo os seus propios métodos (cuns procedementos seica personalizados até o delirio). O espectador non está, nin moito menos, condenado a unha experiencia ‘comungante’ da obra de arte. O indomeable poder do espectador consiste na súa capacidade de traducir experiencias, esquecer, desestimar e sacar partido do que se lle presenta. Tomará para si as partes que lle interesan –desentendéndose mesmo dos designios e as previsións do autor–, e aproveitará unicamente aquilo que poida utilizar para os seus propios propósitos: aquilo susceptible de ser incorporado á súa persoal aventura intelectual. Coa suma (a montaxe) deses materiais heteróclitos deberá construírse a si mesmo e tomar as súas propias decisións, moi lonxe de calquera condena á aceptación e á pasividade.\nSe aceptamos a idea de que a actual crise do sistema da arte, e da sociedade no seu conxunto, é fundamentalmente unha crise ideolóxica e de valores, entón, a saída só pode vir da man dunha redefinición colectiva deses valores que entraron en crises. Se o que pretendemos é poder seguir desenvolvendo o noso traballo nas novas condicións debuxadas polo colapso o sistema da arte que até agora coñeciamos, imponse a necesidade dun esforzo colectivo por repensar e reformular –de arriba abaixo– o papel de cada un dos axentes implicados: produtores, exhibidores, comercializadores, críticos, compradores..., e tamén xestores e administradores públicos. É neste plano de colaboración institucional onde o Premio Auditorio de Galicia para novos artistas ha poñer a proba todas as súas capacidades de presente e de futuro.\nE agora, tras 15 anos de singradura nestas turbulentas augas, chegou felizmente o momento dunha merecida celebración, a hora de presentar en público o balance e reconto destes anos de andaina: mostrar os froitos da colleita cunha grande exposición que poña en valor os resultados do proxecto, e demostre –a propios e estraños– a extraordinaria solidez do traballo artístico desenvolvido nestes últimos anos por todos os premiados e seleccionados.\nRepasar, a día de hoxe, a lista de artistas seleccionados ao longo das sucesivas edicións do Premio Auditorio de Galicia dános a medida exacta do acertado daquelas decisións: unha gran maioría destes mozos situáronse no primeiro plano da actividade artística peninsular, entrando as súas obras a formaren parte de importantes coleccións públicas e privadas, e todos sen excepción demostraron coas súas realizacións posteriores o importantísimo punto de inflexión que supuxo, no enfoque e materialización dos seus proxectos artísticos, o interese suscitado con este premio. E da súa man asistimos, ano tras ano, edición tras edición a unha serie de cambios e desenvolvementos conceptuais dignos da máxima atención: o definitivo establecemento dos medios videográficos e fotográficos como un dos principais referentes dos traballos artísticos dos nosos días, a triunfante entrada das tecnoloxías dixitais nas aulas, os museos e as salas de exposicións; e unha imparable hibridación de procedementos e linguaxes que pon en cuestión calquera idea preconcibida acerca das prácticas artísticas e as súas condicións de exhibición ou posta en discurso.\nO proxecto expositivo SEMENTE recolle obras de 35 artistas que participaron nalgunha do nove edicións do premio; o conxunto das obras e os artistas seleccionados presentan unha significativa mostra dos traballos de toda esta xeración de novos artistas galegos ou residentes na nosa comunidade. O criterio de selección privilexiou aquelas obras que xa entraron a formar parte dalgunha das máis significativas coleccións públicas e privadas de Galicia, confirmando desta forma a traxectoria ascendente dos seus creadores e o acerto dos sucesivos xurados, e pondo de manifesto e subliñando esa característica do Premio Auditorio de Galicia que quixemos sinalar como núcleo consubstancial do proxecto: a súa vocación social, a súa capacidade para xerar sentido e acción colectiva ao redor das prácticas artísticas contemporáneas.\nÁngel Cerviño e Alberto González-Alegre\nSilvia Modia Ferreiro\nDirectora – xerente en funcións\nResponsable de exposicións\ne actividade cultural\nMíriam F. Louzao\nSantiago Cabrera, Rogelio Fernández, Antonio Liñares,\nJosé Mayo, Carlos Marcote, Javier Rodríguez,\nJosé Rodríguez e Antonio Vieites\nFrancisco Javier Castiñeira Izquierdo\nMaite Cancelo Márquez\nMª José Castro Carballal\ne equipo técnico do Auditorio de Galicia\nMery Pais Domínguez\nPoliéster rfv pintado\n65 x 230 x 30 cm e 70 x 30 x 20 cm c/u\nMaquetas da alma, emoción a escala. Sanación, terapia psico-espacial (psicoloxía do espazo), investigacións sobre o poder curador da cor e a forma, estas son as claves do traballo que vén desenvolvendo desde os primeiros anos 90. Curación que se volve sobre si mesma como experiencia de introspección e autocoñecemento.\n18 x 24 cm c/u\nCortesía da artista\nVigo, Pontevedra, 1983\n“Inspirándome na teoría do big bang, realicei esta serie paisaxística creando imaxes alegóricas da orixe do universo. Un inicio que podería non distinguirse demasiado do seu fin. Neste caso, un desenlace último, sen cabida xa a un retorno eterno. Cunha estética de liñas e figuras reducidas ao esencial, trato de debuxar un mundo poderoso e máxico ante o cal o ser humano vólvese insignificante”.\nFollas de libro, cristal fluorescente e madeira\n26 x 40 x 20 cm\nLalín, Pontevedra, 1977\nÉ un creador en permanente diálogo cos postulados da vangarda clásica, empeñado en que os xestos formais daqueles experimentadores non perdan nada do seu contido revolucionario. Malévich e as radicais composicións do suprematismo soviético sempre no horizonte, como grao cero dun novo realismo pictórico, fornecen de enerxía estas obras e pautan os termos do seu delirio construtivista.\nObra propiedade da Deputación Provincial de Ourense\nMelide, A Coruña, 1986\nAnimalario de fábula, que nas súas mans devén fantasía psicanalítica, narración dislocada que coa súa inocencia aparente (ou seica hiperreal na súa nudez extrema) abre nas carnes do conto as portas do sinistro. O recurso do fráxil, o pequeno, o desposuído –tamén isto marca xeracional– anuncia coa súa claridade futuras convulsións.\n300 x 254 x 376 cm\nColección permanente CGAC. Santiago de Compostela\n“Formulo ‘Escenografía complementaria’ como unha estrutura de acción, un espazo lúdico onde se configuren identidades, unha especie de escenario con todos os elementos de rigor, onde poder xogar ou actuar; cada un é libre de interpretar un papel, de desenvolver un determinado rol. Para uns pode ser algo máis ou menos lúdico, para outros máis ou menos sexual, pero creo que sen dúbida para ambos será inquietante”.\n“Mestura repetidamente a fariña coa auga para crear o vestido que cubrirá a protagonista. O esforzo queda tamén manifesto: no canto de presentarnos a masa xa preparada e lista para cubrir a modelo, Castellanos móvese e amasa con forza, nunha clara alusión a aquelas tarefas máis privadas da muller no fogar; a suor, a vontade, o traballo físico non se obvia tampouco nesta peza”. (Semíramis González).\nSerie “L’esprit de l’éscalier”\nComezou pouco despois do ano 2000 a desenvolver as súas ‘esculturas dun minuto’, unha moi simple interacción entre obxectos que presta alento a unha máis complexa reflexión sobre o proceso escultórico e sobre o concepto mesmo do bosquexo como obra en si. Unha imaxe previa require doutra, non que a complete senón que a desencadee, que desencadee entre ambas a ficción (a fricción).\nInxección de tinta sobre papel de algodón\nSen título (Arquitectura oculta IV)\n“O formigón armado serve de paleta e de lenzo á vez. Como pedra artificial, aparece provisto de liques e demais manifestacións naturais que crean sobre el formas e debuxos caprichosos, rompendo a vontade xeométrica e plana. A maneira en que foi executado e o estado de semiabandono en que se atopa permítenos observar as súas imperfeccións. Bordos rotos, ocos, ... feridas da arquitectura”.\nFotografia (Fine art inkjet sobre papel Hahnemühle)\ne texto de vinilo adhesivo\nColección Alterarte do Campus de Ourense, Universidade de Vigo\nVigo, Pontevedra, 1978\nEstablece no seu traballo fotográfico situacións de proximidade entre distintas persoas da súa contorna máis próxima: pai, nai, irmáns, familiares, ou amigos, como concreción metafórica da influencia dese apertado círculo emocional na construción da súa propia identidade. Presenzas que a completan, e que son, a un tempo sutís proxeccións da súa existencia. Etnografía da contorna: estruturas elementais do parentesco.\nSen título (...)*\nTécnica mixta sobre lenzo\nColección Fundación Barrié\nSantiago de Compostela, A Coruña, 1977\nAcumulación e desocultamento, socavar e superpoñer, escavar e acumular. Interésanlle excesivamente as transparencias e superposicións: os estratos de significación. As súas pinturas adoitan estar construídas a partir dunha obsesiva superposición de capas de diferentes tonalidades que anulan calquera posibilidade figurativa. A imaxe só ten presenza como posibilidade tachada ou ausente, seica como oco baleiro do desexo forcluído.\nOf deer and Men I\nTinta chinesa e acrílico sobre papel Canson\nOf deer and Men II\nOf deer and men #3\nTinta chinesa e acrílico sobre papel Canson, 200 mg\n173 x 123,5 cm\nSantiago de Compostela, A Coruña, 1971\nTritura ismos e modismos con alegres pasos de danza. O termo ‘apropiacionismo’ hai tempo que lle quedou pequeno ao seu humor e á súa intelixencia, á mirada crítica (cruel en ocasións) que envorca sobre a historia dese ente escuro que coñecemos como ‘sistema da arte’. Nada escapará ás poutadas da súa risa: a aura, a autoría, o mercado das ‘marcas’ artísticas, o orixinal e a copia... ou o espazo sacralizado do cubo branco.\nNaturalezas invasoras (dermáptera)\nColección de Arte Contemporáneo Español de Gas Natural Fenosa\nCunha pedra pequena constrúe un universo, e cunha semente grande lévanos onde agora estamos, no grande museo das súas cousas. Tamara vive en pequeno, pero todo o seu lévao tan lonxe que os espectadores da súa obra volvémonos paxaros que cantan e que se rin do máis pintado. A súa obra sempre desenvolveu unha liña longa de asuntos mínimos que suceden preto de todos nós.\nApuntes de escultura contemporánea\nGrafito e carbón sobre papel\n32 x 27 cm c/u\n“Tanto para enfrontarnos a unha obra de arte como a un diagrama matemático esíxesenos facer un esforzo tanto de intelección como de interpretación, ademais de comprender que alí se atopan encartados, esquematizados, algúns trazos illados dunha realidade que foi tomada como modelo; habemos de sintonizar coa complexidade intrínseca do novo obxecto que temos entre mans”.\nPretensión (o como hacer algo bonito con un rollo de papel higiénico blanco)\nCartón e papel\n15 x 25 x 18 cm\n18 x 14 cm c/u (4 pezas)\nSanxenxo, Pontevedra, 1979\n“Poucas liñas podo escribir cando no título o digo todo, ou case todo (aínda que minto...). Hai máis dunha pretensión –quizais demasiadas– (facer algo que me guste, que sexa sinxelo, que non sexa ostentoso, unha obra pechada, circular, redonda, que non me aburra; utilizar un xesto, que vos guste, que chegue a ser algo que quere chegar a ser, que sexa branco e pequeno, fráxil, lixeiro... pretendo ser útil?)”.\nVigo, Pontevedra, 1985\nExplorar os límites do decoro e o bo gusto non é tarefa menor, pois obrígalle ao intrépido cartógrafo a internarse en xunglas de banalidade e pantanos de mal gusto aos que, ademais, dalgunha retorta maneira, é preciso amar e proporcionar a dose exacta de tenrura. Sen máis armas que a claridade da súa mirada mergúllase en océanos de tedio e vulgaridade para extraer as perlas cultivadas na marea sen repouso da (in)consciencia.\nSen título, núm. 34 (serie Air Click)\nSen título, núm. 37. Serie Air Click\nLega unha desas pinturas de ‘instante decisivo’ onde calquera erro –mellor diría encontro fortuíto– se converte en acerto e condiciona irreversiblemente o resultado final. Maciá confesa estar interesado nos límites dos medios, nos intersticios contraditorios da imaxe. Unha pintura reflexiva a pesar do seu aspecto formal, aparentemente libre e fluído: unha pintura contundente que loita por transcender o lenzo.” (David Barro)\n195 x 228 cm\nA Coruña, 1971\nAs xeometrías e perspectivas do espazo urbano constitúen o punto de partida de boa parte das obras da artista. Superposición de retículas e transparencias que evocarán a miúdo maquetas de cidades imaxinarias; trazados de derivas e ‘promenades’ tanto en espazos físicos como mentais. Planimetría dos impulsos, luces e sombras da desolación, punto de fuga da emoción.\nLámpada, pel, espello\nA lámpada colgante titúlase ‘ELLA’ e non “eu” nin “eu mesma”. Toda a obra última de Holga móvese nese conxugar equilibrista entre o que foxe e o que dura, entre a biografía e a narración novelada, o que remite a experiencias propias e o que nos leva a sentírmonos estranxeiros de nós. Pertence á primeira fornada da Facultade de Belas Artes de Pontevedra e na actualidade é docente na homónima de Valencia.\nFotografía dixital (2/7)\nMonforte de Lemos, Lugo, 1981\n“A necesidade humana de contar historias, a miña propia necesidade de contar a miña historia, co desexo de de descifrar, proxectar e conseguir certa orde emocional, permíteme regresar a certos momentos da miña vida, a recordos ou fragmentos do que queda deles, dende a memoria. Unha memoria que nos fai soportable o paso do tempo”. Para a artista o valor da palabra está sempre vixente nas súas obras.\nMadeira, tea, espello e esmalte\n68 x 72 x 107 cm\nLicenciado en Belas Artes, pero educado na rúa, skater, dj, coleccionista de fanzines e vinilos, formado nalgunha das academias de referencia como o London College of Printing, ou a Saint Martins School of Arts, é un artista que cuestiona códigos e desbarata restricións: o popular e a alta cultura, o street art e as feiras de arte, a galería e o graffiti paralegal, as fronteiras dilúense no innegable triunfo da plástica.\nEsmalte sobre metacrilato en caixa de luz\n200 x 137 x 16 cm\nLalín, Pontevedra, 1973\nInvestiga na obra que colga en Semente (sen título) sobre a presenza da luz como compoñente esencial do feito pictórico e sobre a súa expansión sobre o plano arquitectónico. Iniciado como pintor, “o traballo de Álvaro Negro habita un lugar que se move con liberdade dentro do campo da imaxe, esquecendo a preponderancia dun medio exclusivo para realizar unha investigación que ten máis que ver co traballo arredor da percepción” (Mónica Maneiro).\nSantiago de Compostela, A Coruña, 1968\nMóvese arredor de dúas constantes, a reflexión espacial e o tempo/morte. Como outros moitos artistas dos que agora fan Semente, comezou na pintura, algo que desde as súas longas estadías, primeiro en Londres e agora en Berlín, transmudou en novas técnicas e experimentos. En ‘Sobre el espacio’ parte dunha fotografía convencional dun matrimonio xa maior sentado nun banco para, alongando e alterando os planos, obter a imaxe dunha vida.\nFotografía dixital e neón\n85 x 122 cm (fotografía)\n100 x 31 cm (neón)\nSantiago de Compostela, A Coruña, 1990\nA propósito de ‘Alfombré’ e doutras obras súas, exponnos: “Fixen a carreira en Marrocos e hai unha chea de estereotipos, de aquí para alí e de alí para aquí. Preocúpame esa situación que viven e quero dar outra versión, trasladar que estamos a xeneralizar o musulmán como terrorista, o que prexudica a vida de persoas individuais. Dan ganas de gritarlle ao mundo como son as cousas e a miña maneira de facelo é por medio da arte”.\nA montaña observa, desde a distancia da súa altura, esquiadores desprazárense polo seu corpo nevado. Figuras que se volven espectrais nun movemento hipnótico. ‘Montaña en sombra’, en palabras do artista, é unha obra poética que se aproxima á relación entre o ser humano e a inmensidade da paisaxe. Partindo do branco da neve, a imaxe vaise volvendo cada vez máis escura, transformando o espazo en algo irreal, impreciso.\n60 x 142 cm\nVilagarcía de Arousa, Pontevedra, 1980\nGañou o cuarto premio Auditorio de Galicia coa obra ‘Tomorrow people’ que era unha colección de cromos simpática e algo delirante. Hai que saudar que desde aquela até a obra que agora ‘sementa’ non teña perdido nin o intelixente sentido do humor nin a eficacia debuxística. Mirádea, a obra chámase “sen título”, pero ben podía chamarse ‘milk for the future’.\nMadeira, terra e acrílico sobre táboa\nPor idade e por traxectoria, que inclúe non pouca experiencia internacional, é dos posuidores dunha linguaxe máis establecida. Del ten dito a crítica que persegue no espectador unha resposta emocional, un cuestinonamento, unha reflexión e unha revisión sobre o ámbito, sobre a súa relación cos obxectos e co mundo. “Producir no espectador unha sensación cando menos dupla. Se funciona a comunicación funcionará a imaxe (a obra)”.\nCambiando la luz de un espacio vestido de frac\n120 x 100 cm /120 x 10 cm / 43 x 34 cm (tríptico)\nColección particular, Santiago de Compostela\nSantiago de Compostela, A Coruña, 1978\nÉ outro dos artistas presentes con maior actividade internacional, xa foi seleccionado para representar a España na Bienal de Venecia. Del, a crítica de arte María Peña Lombao concrétanos o seguinte: “A súa obra marca a posible eliminación do concepto de tempo hipotético-deductivo, a atemporalidade no seu traballo devólvenos ao noso lugar. Esconde o truco, pero el fálanos do truco: parece que chegas moi pronto ou moi tarde ao momento da representación”.\nTinta sobre acetato e papel\nVigo, Pontevedra, 1992\nO máis novo dos cineastas da última xeración, é un adorador da mestura: cinema, deseño, animación e trazos en estoupido expresionista nos que nunca decae nin o fío narrativo nin a sensibilidade para a selección de momentos. A obra que mostra aquí é a segunda parte dunha triloxía filmada en Londres, cidade na que completa a súa formación.\nMadeira e aceiro\n110 x 90 x 95 cm\n175 x 18 x 5 cm\nColección particular. Depósito na Fundación RAC\nVigo, Pontevedra, 1966\nDe aparición tardía no panorama galego das artes, é, porén, un dos artistas que entre os presentes ten acadado maior dimensión nacional e internacional. Cinema, textos e palimpsestos, esculturas domésticas desestructuradas por obra e graza do humor, neons... “Diego Santomé é sen dúbida unha illa no panorama artístico galego, con propostas que se desmarcan das liñas máis habituais” (Ángel Calvo Ulloa)\nVídeo HD b/n estero\nO proxecto é aparentemente sinxelo: unha persoa corta o pelo en cámara mentres escoitamos un conto, unha lenda. Pero as cousas non son tan simples, o vídeo traspasa a documentación para convertelo en imaxe privada ao compartir o momento con amigos e familia e a lenda non é máis que o retrato en clave metafórica dos recordos vividos mentres o pelo crecía. A idea é xerar un mosaico de retratos que unan biografías nunha sorte de mitoloxía íntima.\nHenry Hudson e o seu fillo\nVídeo formato HDV, 16mm transferido a HDV\nCortesía do artista\nBos Aires, 1983\nFoi primeiro premio na sétima edición dos premios Auditorio de Galicia coa peza que se volve ver nesta mostra ‘Henry Hudson e o seu fillo’, o persoal é sempre o eixe do seu traballo. Un retrato nos arquivos da Tate Britain. Dúas rapazas derretendo xeo. Un dentista tomando fotos da súa muller núa na praia. Un explorador británico do século XVII. Unha conversa entre un pai e un fillo. Unha nube baixa cobre o plano. O plano está agora aberto ao inesperado.\nUn dibujo (7)\n80 x 62 x 4 cm\nUn dibujo (8)\nVilalba, Lugo, 1971\nManualidade extrema, obras en que o táctil se eleva ao rango do visual. Tratamento povera dos recursos. Fraxilidade e precariedade dos materiais: corda de cáñamo, arame, ramas de arbusto, cartón ou cinta illante; e inmediatez espida das prácticas e os procedementos: anoar, dobrar, esfiañar, envolver... repetir o xesto como tantra que propicia a iluminación.\nIntentando golpear ideas\nColección Fundación Luís Seoane\n“Intentando golpear ideas” é unha proposta de Damián Ucieda en que o artista toma un traballo homónimo de Luís Seoane como punto de partida para dar forma a unha fotografía de gran formato (parte dunha serie de sete). Ambos, Seoane no ano 1972 e Ucieda en 2014, establecen un nexo entre as protestas estudantís e sociais das que tamén ambos participaron.\nSantiago de Compostela, 1969\nAnda agora noutros esquemas técnicos e formais pero o seu cerne foi a pintura. A resposta está na luz e non ten a luz forma estable. Porque é un fluído non un ser senón un devir. A luz é o ámbito de representación, o dispositivo que nos permite tomar consciencia: ver o desnivel, a distancia entre a experiencia e as formas plásticas. O seu é, diríamos, a interrogación artística da luz.\nAcrílico sobre madeira cuberta de tea\n30 x 75,5 x 75 cm c/\nDefine con claridade a súa poética: “Parto de formas xeométricas-simples desenvolvidas cara ao volume en busca de irromper dalgunha maneira no espazo. Unhas veces parto do elemento arquitectónico como soporte e outras do soporte como elemento arquitectónico; sexa cal for, o meu interese sempre vai encamiñado cara a calquera superficie susceptible de portar cor”.


02 | enero | 2019 | DESPLASTIFÍCATE!!\nBy maite on 02/01/2019\nAgora que é tempo de Reis Magos nace o apartado «bibliobosque» para suxerirnos libros, que poden ser o mellor agasallo para ensinarnos a coidar os nosos bosques, as nosas árbores e a nosa imaxinación.\nAo longo de todo o curso iremos incorporando novos títulos que nós axudarán a coñecer, a sentir e a valorar as nosas árbores, e que podemos atopar na biblioteca do noso centro.\nAnimamos aos papás, ás mamás e ás avoíñas, e aos avoiños dos nosos nenos, a que escollan algún destes libros, para viren lelos á aula na que están os seus cativos.\nPeter Wohlleben garda forestal e amante da natureza, narra neste libro fascinantes historias sobre\nas insospeitadas e extraordinarias habilidades das árbores. Reúne por unha banda os últimos descubrimentos\ncientíficos sobre o tema, e por outra as súas propias experiencias nos bosques; e con todo iso ofrécenos un\nemocionante punto de encontro, unha maneira de coñecer mellor a uns seres vivos cos que cremos estar\nfamiliarizados pero dos que sabemos moi pouco.\nA VIDA SECRETA DAS ÁRBORES permitiranos entrar no mundo oculto do bosque, achegarnos aos sentimentos das árbores e coñecer como se protexen.\nAfirma o autor que: «Nos bosques suceden cousas sorprendentes: árbores que se comunican entre si, árbores que aman e coidan aos seus fillos e aos seus vellos e enfermos veciños; en definitiva árbores sensibles, con emocións, con recordos\ne con sentimentos».\n2. Árboles Piotr Socha afonda, xunto a Wojciech Grajkowski, no mundo das árbores nesta marabillosa obra. Nela atoparemos interesantes respostas a moitas das preguntas que podamos facernos sobre as árbores.\nDescubriremos cantas especies de árbores hai no noso planeta. Por que son tan importantes para o resto das especies. Como construír unha casa na súa copa. Que idade ten a árbore máis vella do mundo…..\nNeste libro temos interesantísimos datos sobre as árbores, as súas follas e as súas raíces; cales son as árbores máis altas, máis anchos e máis antigos; construcións, instrumentos e vehículos de madeira; as peculiaridades de árbores como o baobab, o bonsái, a topiaria e o alebrija; algunhas lendas e o papel das árbores nas relixións.\nTemos polo tanto un libro cheíño de información que vós animamos a ler.\n3.El hombre que abrazaba a los árboles.\nEste libro contén pouco máis de cen páxinas, escritas desde o profundo amor polos bosques.\nCunha enorme habilidade narrativa, Ignacio Sanz soubo combinar nesta historia a emoción dunha amizade entre un ancián leñador e unha nena moi curiosa, salpicada de suculentas conversacións que se enredan en ocasións en pequenos relatos produto da imaxinación, e noutras, en relatos que describen con realismo o comportamento de moitas aves do bosque.\nFelicidade e Marcial son os protagonistas deste libro. Viven en Piñares, un pequeno pobo rodeado de bosques de piñeiros, con esquíos pequenos, paxaros faladores e piñas cheas de ricos piñóns.\nEla é todo ouvidos co ancián que responde ás súas constantes preguntas e regálalle historias. Xa o ten claro: quere ser garda bosques.\nFelicidade fíxose moi amiga de Marcial, un vello leñador que lle conta historias sobre o seu traballo. O home lembra as aventuras que viviu en Canadá, onde se enfrontou aos perigos dos bosques e coñeceu a personaxes inesquecibles. Marcial comprende todos os segredos da natureza. Un día empeza a perder a memoria. Felicidade,entón, comprende o importante que resulta que agora ela se faga cargo de contar as historias do vello leñador.\nSaber e emoción están entrelazados nestas páxinas.\nMarcial e Felicidade están cheos de riqueza persoal, con opinións e comportamentos cheos de valores cara ás relacións, a natureza e as persoas, manifestados con moita sinceridade, sen artificios e en ocasións, cunha sutil dose de crítica.\nMarcial cóntalle á nena algo impresionante, dille que, antes de cortar unha árbore, el sempre o abrazaba. Non lle importaba que os seus compañeiros se risen.\nAbrazaba árbores porque os quería. Era unha maneira de pedirlles perdón. Díxonos que, para rexenerar un bosque, hai que cortar as árbores vellas, pero a el dáballe moita pena ter que cortalas.\nEste libro é un canto á natureza e unha historia de esperanza e ilusión sobre aqueles que nunca se dan por vencidos.\n4. A memoria das árbores\nCando naceu Tano, seu pai plantou no xardín a semente dunha árbore tropical. E díxolle ao rapaz: Chámase Baobab e medrará canda ti, seredes como irmáns.\nTano aínda era moi cativo, e pouco entendeu do que lle estaba a dicir o seu pai.\nCando Tano cumpriu 5 anos houbo unha gran festa na súa casa. Pero ninguén se lembrou de Baobab que tamén facía 5 anos. E Tano queixouse porque se esqueceran da súa irmá árbore.\nAo rematar o día do aniversario Tano foise deitar, porque estaba moi canso e foi entón cando alguén petou na fiestra\ne ………….convidámosvos a ler, a compartir e a regalar este fermoso conto.\n5. O home que plantaba árbores\nEste libro narra a historia dun pastor que, coa súa soa vontade e esforzo, foi capaz de converter unha terra deserta, abandonada, e infértil, nun marabilloso bosque cheo de árbores, e de vida.O narrador cóntanos como no 1913, nunha excursión pola Provenza atravesou unha zona árida na que non medraba nada, e na que era imposible atopar auga. Pobos abandonados mostraban que na zona unha vez viviron persoas, agora xa só quedaban as ruínas das súas casas. No medio desa desolación, o narrador atopa un pastor co que pasa un par de días mentres lle explica a súa principal ocupación: plantar árbores.\nCada día prepara e planta landras de carballos na inmensidade deserta das montañas que o rodean.\nO pastor ignoraba quen era o dono das terras que plantaba, se é que o tiñan, pero comprende que aquelas terras morrían pola falta de árbores. Xenerosamente, dedica os seus esforzos a devolvelas á vida.\n6. La estación de las hojas\nEste é o primeiro libro da ilustradora Isabel Ruiz Ruiz.A estación das follas é un álbum ilustrado que utilizando o outono como escusa, aborda nunha linguaxe sinxela e poética o medo ao cambio, á perda. Ás veces, só basta unha mirada diferente para descubrir a maxia que se esconde tras esa realidade que cambia. O conto narra dunha forma poética pero á vez sinxela o medo aos cambios, expresado a través da incomprensión e inconformismo dunha nena ante a chegada do outono. Nun principio négase a aceptar a caída das follas, pero aos poucos vai descubrindo o fascinante que poden resultar eses cambios\n7. Los guardianes del bosque\nDona Rosa vendeulle as súas propiedades a uns señores, que queren destruír unha carballeira para construír edificios.\nIso si, se o consenten os seres fantásticos que habitan no bosque.\nTi tamén podes ser un bo gardián da natureza.\nPosted in OBXECTIVOS, PROXECTO, Sin categoría Leave a Comment


Revisión feita o 4 de setembro de 2015 ás 16:33 por Josep Maria Roca Peña (Conversa | contribucións)\nA nave FEF 05.\nA nave FEF 05 por detrás.\nA nave 05, e máis tarde FEF 05, é unha nave estelar do universo expandido de Planetes. É unha nave estelar que nunha orixe era do Dominio e que quedaron os nenos que estaban atrapados en Tékoda.\nViaxes en Tékoda e perda\nEn 2000 os nenos que ían na bóla 04 mentres estaban en Tékoda foron secuestrados por unha raza que ao principio lles chamaban a dimensión descoñecida, que destruíron a bóla 04. Grazas aos poderes de Josep Maria 4, colleron unha nave dos inimigos que chamaron 05 e escaparon de volta a Tékoda.\nUnha vez en Tékoda tiveron a maioría das aventuras que aparecen na primeira parte de Planetes Mata 2, do universo expandido de Planetes (2000-2001). Ao final da primeira parte por unha avaría na 05, esta programou unha viaxe case a Warp 10 fóra de Tékoda, cara ao espazo profundo. A tripulación tiveron pouco tempo para escapar, e a nave se dió por perdida.\nReencontro e novas viaxes\nEn 2007, mentres a nave FEF 08 exploraba unha zona remota do espazo, atopouse por casualidade a 05. Entón a 08 remolcou a nave até a Terra e a Frota Estelar da Federación con Josep Maria 12 renombró a nave como FEF 05. Entón 12 asignou unha nova tripulación para a nave: con Manuel como capitán e con Laia como comandante e primeira oficial. Isto vese en SerieStar4.\nUnha vez formada a nova tripulación da FEF 05, esta embarcou nunha misión de explorar máis aló do Universo, o que chamaban “Ceo”. Alí atoparon o Mar dixital, o Limbo, o Continuum dos Q e viron por primeira vez o universo espello, entre outras aventuras. Todo isto vese na segunda parte de Planetes Mata 2.\nAo final da serie Planetes Mata 2 tentaron facer unha cousa prohibida no “Ceo”: levar con eles un espírito. Por iso foron penalizados e foron enviados ao Sol a Warp 10. Na rápida viaxe á morte en 2012 puideron enviar unha mensaxe de socorro á Terra, que Josep Maria 17 recibiu e colleu a abandonada nave FEF 06 para salvalos. Só se salvaron 6 persoas da FEF 05, e perdeuse a FEF 06 causando a morte de quen a pilotaba, unha copia dunha moza chamada Marta (a orixinal ía ao antigo colexio de 17).\nEsta nave levaba como lanzadeiras a IF1 e a IF2, que ao final acabaron en mans dos ifnilianos.\nTraído desde "https://planetes.fandom.com/gl/wiki/FEF_05?oldid=156"


A importancia do xénero nas pesqueiras a pequena escala – Future Oceans Lab\nA importancia do xénero nas pesqueiras a pequena escala\nELENA OJEA E DIEGO SALGUEIRO AVALÍAN O COMPOÑENTE DE XÉNERO DENTRO DO PROXECTO IHH NO ESTUDO DE CASO DE ESPAÑA\nO proxecto Illuminating Hidden Harvest (IHH) céntrase nas contribucións da pesca a pequena escala (SSF) ás catro dimensións do desenvolvemento sostible (social, económico, ambiental e gobernanza) a escala global e local. Ademais, inclúe unha análise de xénero en todos estes compoñentes xa que o xénero é un tema transversal nas pesqueiras a pequena escala. A idea principal é chegar non só a datos desagregados por sexo, senón tamén a detalles adicionais sobre identidades para aumentar o coñecemento da participación e contribucións a pequena escala da pesca en todas estas dimensións.\nElena Ojea e Diego Salgueiro Otero xunto con outros expertos en xénero de todo o mundo buscaron escasos conxuntos de datos desagregados por sexos para a iniciativa Illuminating Hidden Harvests, para garantir que se coñezan as contribucións das mulleres e dos homes ás pesqueiras a pequena escala. Así, Elena e Diego desenvolveron novas preguntas e enquisas de investigación para contribuír a unha mellor comprensión do SSF no estudo de caso de España. Cabe destacar que o seu traballo permitiu obter por primeira vez novos datos de xénero sobre pesqueiras artesanais de España.\nQueremos agradecer a Kate Bevitt por dar forma á historia e ao resto do equipo de temas de xénero de IHH dirixido polos doutores. Danika Kleiber e Sarah Harper pola oportunidade de contribuír a iluminar as dimensións de xénero da SSF.\nPodes ler a versión orixinal do artigo aquí\nCATEGORÍAS: Diego Salgueiro, Elena Ojea, IHH, Research


Unha muller non terá que indemnizar ao seu ex-marido por ocultarlle que non era o pai do seu fillo\nO Supremo estimou o recurso de casación interposto pola muller contra a sentenza da Audiencia Provincial de Cádiz que a obrigaba a abonar á súa ex-parella máis de 60.000 euros\nO Pleno da Sala Primeira (do Civil) do Tribunal Supremo rexeitou que unha muller teña que indemnizar por danos morais ao seu ex-marido por ocultarlle que non era o pai dun dos seus fillos.\nO alto tribunal estimou así o recurso de casación interposto pola muller contra unha sentenza da Audiencia Provincial de Cádiz, que a condenou a abonar á súa ex-parella máis de 60.000 euros en concepto de devolución das pensións alimenticias fixadas nas sentenzas de separación e divorcio, gastos e danos morais causados pola ocultación da verdadeira paternidade.\nEn concreto, os maxistrados de Cádiz sentenciaran que a muller pagase ao seu ex-marido 45.971,56 euros polas pensións alimenticias, 522,88 euros por gastos e 15.000 euros por danos morais.\nCon todo, o Supremo descarta a indemnización ao home por danos morais: "Non se nega que condutas como esta sexan susceptibles de causar un dano. O que se nega é que este dano sexa indemnizable".\nOs maxistrados admiten que o xuízo de moralidade que se expón neste caso é "indubidablemente complexo e de consecuencias indubidablemente negativas" para a familia afectada, aínda que remarca que condutas como a da muller non contemplan indemnización de dano moral en caso de infidelidade e ocultación desta, pois o que contempla a normativa é a separación ou o divorcio, o cal xa se produciu.\nPara o Supremo, que con esta sentenza dita doutrina sobre se os efectos dunha infidelidade, neste caso un fillo, son indemnizables por danos morais, a fidelidade son "deberes estritamente matrimoniais e non coercibles xuridicamente con medidas distintas, como a nulidade matrimonial".\nUnha muller non terá que indemnizar ao seu ex-marido por ocultarlle...