En Marea insta á Xunta e ao Concello de Pontevedra a poñer fin a caquera tipo de apoio ás touradas | Noticias Vigo\nEn Marea insta á Xunta e ao Concello de Pontevedra a poñer fin a caquera tipo de apoio ás touradas\nA formación reclama que se prohiba a asistencia e a participación de menores nos espectáculos que impliquen tortura ou violencia contra os animais\nEn Marea pide á Xunta de Galicia que poña fin a calquera tipo de respaldo ás touradas e que prohiba a entrada de menores de idade nos espectáculos taurinos. O deputado Marcos Cal e a deputada Julia Torregrosa trasladáronse este xoves ata Pontevedra para reclamar unha postura valente e clara da administración galega contra as corridas de touros. Os representantes de En Marea criticaron a presenza do vicepresidente do goberno autonómico, Alfonso Rueda, na última feira taurina celebrada en Pontevedra. E reclamaron que o executivo galego remate de inmediato con calquera forma de apoio implícito aos espectáculos baseados na tortura e na violencia contra os animais.\nOs deputados de En Marea estuvieron acompañados polo voceiro de Galicia Mellor sen Touradas, Rubén Pérez. Que criticou o feito de que en Pontevedra se permita a asistencia de menores de idade ás corridas de touros. Cal e Torregrosa fixeron súas as reclamacións do voceiro do colectivo animalista, que lembrou que a entrada de nenos nas prazas de touros é contraria ás recomendacións do Comité de Dereitos do Neno das Nacións Unidas, que ten prohibido a participación de menores, como espectadores ou participantes, neste tipo de eventos para afastalos da violencia das touradas. Así as cousas, En Marea ve necesario que a Xunta actualice o marco normativo e extendámonos a prohibición de acceso, actualmente limitada aos menores de 12 anos, ata os 18. Unha iniciativa que xa teñen adoptado outras comunidades autónomas, como a balear.\n“Este ano vimos como houbo un día menos de corridas, e cada ano ven menos xente. O que indica que hai unha sociedade que cada vez tolera menos este tipo de espectáculos. Sen embargo vemos unha Xunta que ano tras ano segue respaldándoos”, denuncia Marcos Cal, crítico coa “actitude alegre e fachendosa” que o vicepresidente do goberno galego, Alfonso Rueda, exhibiu recentemente no palco de representantes públicos da praza de Pontevedra.\nO deputado lembrou a tentativa de En Marea de incluir na Lei de Defensa Animal a prohibición explícita das touradas. “Entendemos que non pode ser legal ningún tipo de espectáculo no que exista tortura e maltrato. Lamentablemente, non conseguimos que as nosas emendas saísen adiante e séguense a permitir este tipo de espectáculos. Pero resulta intolerable que a Xunta dea respaldo e trate de avivar un espectáculo baseado na tortura, e que ademais está caendo na decadencia e forma parte do pasado”, indicou Cal.\nNeste contexto, En Marea pedirá explicacións ao goberno galego sobre a presenza de cargos do goberno galego na praza de touros de Pontevedra. “Queremos saber que convites ou invitacións está tendo a Xunta de Galicia ou se estas asistencias están tendo algún custo para o herario público. Imos preguntarlle se considera positivo que a Xunta respalde uns espectáculos que non contan co apoio dos galegos e galegas. Así como pola entrada de menores de idade á praza”, explica Marcos Cal, que asegura que “se non hai algún tipo de rectificación por parte do goberno galego En Marea pedirá que se prohiba a entrada de menores nas prazas e que a Xunta se comprometa a non dar respaldo coa súa presenza neste tipo de actos”.\nCríticas ao papel do Concello e ao seu apoio económico\nO deputado de En Marea amosouse crítico coas prioridades dos membros do goberno de Feijóo. “En Pontevedra estamos moi acostumados a ver ao señor Rueda asistindo ás touradas pero non o vemos apoiando aos pensionistas ou nas concentracións contra as violencias machistas”. Mentres que Julia Torregrosa apuntou cara ao Concello de Pontevedra para reclamar a fin do convenio vixente. “Non ten ningún sentido que por unha banda as administracións se amosen contrarias ás actuacións violentas contra os animais e doutra manteñan un convenio duns 35.000 euros que permite á cidade manter este espectáculo taurino e axuda ademais cos ingresos da Feira Franca e publicidade. Hai espazos como Campolongo, Monte dos Ríos ou o parque da Illa das Esculturas nos que a cidade poderia topar outros espazos para esas actividades da Feira Franca”, indica a deputada de En Marea.\nEn Marea insta ao presidente de SOGAMA a poñer fin…


Amigas! Rematou o crowfunding e, malia quedarmos lonxe do orzamento ideal, estamos moi ledas por todo o apoio e agarimo que nos destes. Para nós ten un valor incalculable recibir doazóns de 387 persoas e ter a colaboración de Cuarto Pexigo e Montana Colors. Sentímonos realmente afortunadas! Mil grazas a todas!\nA primeira das boas noticias derivadas da vosa implicación no Delas Fest é que o próximo 12 de setembro celebraremos o encontro de improvisación pictórica DELAS JAM. Para favorecer a implicación no evento, desde 7H, co apoio da Xunta de Galicia e a colaboración da Fundación Cidade da Cultura de Galicia e Montana Colors Spain, convocamos 8 BOLSAS DE CREACIÓN ARTÍSTICA PARA MULLERES cunha dotación de 200€+ IVE. Igualmente, facilitaremos ás creadoras todo o material preciso para realizar unha peza artística sobre un soporte de papel de celofán no Xardín do Teatro do Gaiás.\nAs interesadas en participar:\nDeben enviar a súa candidatura ao enderezo electrónico 7hcoop@7hcoop.gal antes do 18 de agosto.\nA solicitude debe incluír un dossier artístico e un pequeno texto de motivación.\nConsultade toda a información nas bases da convocatoria.


ASOCIACIÓN DEPORTIVO CULTURAL NEGREIRA VETERANOS: TITULO PARA PESCADORES\nTITULO PARA PESCADORES\nO pasado fín de semana no concello de A Baña celebrouse un torneo de fútbol sete ,no cal unha vez máis , a boa sintonía entre o Agrón e os veteranos , veuse refrendada esta vez cunha victoria sen paliativos , ante rivais de gran entidade . O equipo que xa acadou con anterioridade importantes trofeos como o de Corneira ,e que agora suma un máis co de A Baña, non é outro que o de PESCADORES\nFiguraba no plantel ilustres Agronistas como Diego Maroñas , o cal se lle está a notar o magnifico estado de forma que acadou a tempada que está a rematar , sin duda un xogador recuperado para o fútbol.Mendizabal , o cal a pesar dos seus problemas co adestrador este ano ,e de ter pouca continuidade no xogo , demostrou unha eficacia cara o gol decisiba para o equipo. David , que ten unha man prodixiosa non estivo en ningún momento próximo a súa portería polo que esto foi decisivo o final do torneo .Juvenil aportou ante todo seriedade e puntualidade sobre todo o 1º dia pola tarde onde a súa actuación foi determinante . Chito aportou frescura , saber estar e aplomo nos momentos dificiles ,digno de destacar foi o seu desgaste físico ante a máquina do Cotón .\nPor parte veterana estiveron Suso que deixouse todo no campo sobre todo pola noite, Moreno que demostrou unha vez máis que as ofertas que chegan cada ano a nosa Secretaría , por él non son fruto da casualidade .Santi que podemos comentar deste portento físico , sin él serían un menos .Javier onde está a mafía todo pode pasar , e xa se está a comentar que o triunfo foi fruto de certas artimañas desta personaxe tan problematico e tan querido.\nCompletaron o plantel dous dos nosos peñistas como son Paco e Juanín que estiveron moi acertados en todo momento . E o porteiro traido para este campionato que está a sonar moi forte , como gardamallas para esta tempada dun equipo próximo á capital barcalasa.\nPor certo chegaronnos noticias dende a organización , do seu bo comportamento dentro e fora do terreo de xogo , sobre todo fora onde non escatimaron esforzos ,nin recursos, para ser tamén os primeiros á hora de incrementala recaudación do bochinche dos organizadores . Outros torneos dos arredores , están a sopesar de invitalos os seus campionatos .\nDestacar como non podería ser de outra maneira que outro veterano e alma mater deste equipo que é pescadores , e que non é outro que Ponte tivo que ser recluido na illa de Ons , e non poido participar no torneo , esto veu imposto por un acordo tácito entre a súa "representante" e Javier , como premisa para que esta vexa con vos ollos a continuidade de Ponte un ano máis nos veteranos.\nen 16:15 Etiquetas: VETERANOS 07/08


ASFEGA nace no ano 1990, da man dun grupo de pais galegos que decidiu que unirse era a mellor forma para loitar contra as dificultades vinculadas á enfermidade que padecían os seus fillos, a fenilcetonuria.\nA Asociación Socio-Cultural Fonte do Milagro dedica a súa web ó Caurel, o seu entorno e tradición.\nAsociación que nace no Comité Executivo da Cámara de Comercio de Lugo co obxectivo de potenciar o desenvolvemento empresarial da provincia de Lugo.\nWeb da Asociación Empresarial Lucense de Fontanería, Calefacción e Afíns.\nPáxina desta empresa lucense de compra e venda de vehículos nacionais seminovos, revisados e garantizados por dous anos.\nWeb de empresa maiorista de neumáticos, lubricantes e recambios para o automóbil, camión, moto, agrícola e industrial.\nEmpresa dedicada al alquiler de todo tipo de vehículos a nivel nacional.\nQueremos ensinar dun xeito máis profesional co mellor trato, para facer fronte a unha actividade tan complexa, responsable e necesaria como é a conducción.\nAutoescola en Lugo, membro de Formaster (asociación de formación a nivel nacional) e centro colaborador da Consellería de Traballo.\nAutoescola fundada en Lugo en 1973 e que hoxe conta con dous centros na cidade.\nEspecialistas en coche clásico e vehículo histórico, así como todo tipo de recambios para coche clásico.


Poesía no bonsai do cancro - Faro de Vigo\nPoesía no bonsai do cancro\nLuisa Abad presenta "Limaduras de prata", poemario adicado á doenza co que recolle fondos na loita contra a enfermidade\nmar mato vigo 09.06.2017 | 02:25\nLuisa Abad presenta libro hoxe en Librouro. // Marta G. Brea\nTraducir á poesía a enfermidade dende a propia doenza non é unha proeza digna de moitos. Lois Pereiro e Eusebio Lorenzo Baleirón, na memoria, abofé son dous exemplos. No outro polo, no da esperanza verdadeira e o pulso con forza fronte o diagnóstico, atópase a poeta e profesora xubilada Luisa Abad quen presenta hoxe en Vigo o seu libro Limaduras de prata, adicado á etapa de diagnóstico e tratamento do linfoma que un día lle entregou a súa carta de presentación.\n"A mensaxe aparece escrita no espello do baño" foi o verso elixido para escomezar o poemario no que o bonsai é o cancro e o momento de recibir a mala noticia "a hora conxelada" para esta poeta viguesa, nacida en A Coruña, que esta tarde presentará na cidade olívica a obra, acompañada da escritora Mercedes Leovalde ( Funambulista, onde un relato trata sobre unha doenza terminal) e a cantante María José Pérez, en Lirouro, a partir das oito da tarde.\nExplica Abad que Limaduras de prata debe o título ó sabor metálico que queda na boca tralas sesións de quimioterapia; e o contido, ás noites de insomnio nas que optaba por ler ou escribir para non deixar angustiarse pola falta de sono.\nA poeta -que vén participando dende hai un tempo no obradoiro literario de Antía Otero- deixa claro que o fin do libro non é unha satisfacción persoal narcisística senón unhas ansias de "desafogo" na altura do tratamento e o desexo actual de recaudar fondos para a investigación e loita contra o cancro. De aí que os fondos pola venda do poemario vaian destinados á Asociación Española contra el Cáncer.\n"Ó principio, explica, pensei en face-la donación á Fundación Josep Carreras pero un día fun á Asociación contra el Cáncer e tras falar con elas, decidín confiar nesta organización".\nDe momento, a súa poesía intimista está a gustar ó ter saído xa a segunda edición. "Os meus poemas están moi apegados á realidade. Era o meu día a día. Eu non tiña idea de como era unha sala de quimioterapia e agora téñolle un poema adicado", detalla.\nPara quen teña medo de atoparse cun poemario de escuridade e tristura, Luisa Abad bota por terra a temor. "Ten unha carga extra de mostrarse positivo", sinala, para ó mesmo tempo lamentar os recortes na sanidade: "Cando vas facer as probas médicas ves canta xente está nas listas de espera. Para os investigadores, debería haber máis recursos como tamén debería haber máis diñeiro para campañas como a da doazón de médula para evitar que a xente enferma nos hospitais teña que esperar tanto pola operación. Incluso debería investirse máis en prevención. Hai hábitos saudables que poderían previr o cancro".


16 mayo 2016 20:31 h.\nsociedad Cultura Día das Letras Galegas Manuel María Día das Letras Galegas 2016\nCultivou a poesía, o teatro, a narrativa, o ensaio, a conferencia e o xornalismo literario nun centenar de obras que agora serán revisadas e actualizadas pola homenaxe no Día das Letras Galegas\nManuel María Fernández Teixeiro é o autor homenaxeado das Letras Galegas 2016 tras unha ampla carreira na que se converteu nun home chave para entender a Galicia actual, como unha das persoas máis influentes na política e a cultura da Comunidade na segunda metade do século XX.\nA súa carreira literaria arrincou en Lugo e, salvo uns versos xuvenís, a súa extensa obra está escrita en galego desde o seu primeiro libro de poemas Muiñeiro de brétemas, que publicou en 1950 con vinte e un anos cumpridos.\nEla rexentou a libraría Xistral antes do traslado de ambos á cidade da Coruña, xa como xubilados, onde el faleceu en 2004 como membro da RAG. A súa cadeira ocúpaa hoxe Darío Xohán Cabana, tras un ingreso multitudinario nun pleno celebrado en Vilalba en 2003.\nManuel María cultivou a poesía, o teatro, a narrativa, o ensaio, a conferencia e o xornalismo literario nun centenar de obras que agora serán revisadas e actualizadas pola homenaxe que recibe este 17 de maio, día da gran festa do idioma.\nO seu compromiso non só foi coa cultura, senón que tamén achegou ao panorama político galego con militancia en opcións nacionalistas de esquerdas que chegaron até un posto de concelleiro en Monforte polo Bloque Nacional Popular Galego en 1979, nunha militancia política que nunca abandonaría.\nDeixou o seu cargo en 1985, pero seguiu implicado en diversas causas até o final dos seus días, que acabaron na Coruña, onde se asentou tras deixar a provincia de Lugo.\nBrillou de maneira especial, segundo destacan os seus avalistas, no mundo da poesía cunha obra multiforme que vai desde o máis intimista e persoal á musa cívica e nacional, do verso libre ao soneto, das coplas e romances ao gusto popular e até ás formas máis vangardistas.\nLibros como Terra Chá hoxe están de actualidade e a súa lectura habitual fai que se volvan a editar mentres aumenta a popularidade deste autor.\nO seu papel na normalización lingüística destaca aínda, pois sempre estivo presente nos centros escolares e alí continúa, aínda que a través das súas obras, un dos motivos que levou á RAG a decantarse pola súa figura para as Letras Galegas.\nDeixou memoria da súa presenza e numerosos amigos e lectores tras unha actividade como autor e editor intensa e ampla que tivo un recoñecemento especial durante todo o ano, un eco que se acentúa mañá no seu Outeiro de Rei natal, cos actos centrais do Día dás Letras Galegas dedicados a este galego exemplar.


Ramona Órbita, a dona do tempo\nUnha señora do Courel protagoniza o novo traballo de Pakolas\n16 de Setembro, 2020 - 08:00 h. | Publicada por Radio Fene\nUnha señora da Serra do Courel protagoniza “Ramona Órbita. Dona do tempo”, o último traballo musical de Pakolas. O libro-disco maquinouse durante o confinamento.\nRamona ten unha horta cibernética con patacas automáticas que se sementan e recollen soas, sen ter que agacharse. Pero o máis importante é o seu invento da máquina do tempo. Nela viaxa para atopar tecnoloxía adecuada e mellorar o mundo, o que dan en chamar enerxías limpas. Cada canción é unha viaxe de Ramona no tempo. Únense así historia e ecoloxía. A canción que máis fai gozar a Pakolas é a do antigo Exipto. Aló está o arquitecto de Ramsés II, farto do faraón porque lle obriga a carrexar moitas pedras. A súa canción favorita é “Nai Devesa”. Imaxina Paco Cerdeira que a nai do apalpador podería ser unha devesa como a da Serra do Courel.\nO novo libro- disco cociñouse durante o confinamento. O público potencial de Ramona poden ser os nenos e nenas entre 4 e 9 anos. Nos concertos que van xurdindo na nova normalidade, “que non ten nada de normal” afirma Cerdeira, vai introducindo cancións de Ramona Órbita e retirando outras do vello disco. De momento, as actuacións nos colexios están difíciles por non dicir imposibles. “Bastante teñen as mestras e mestres que aínda están co metro na man neste inicio de curso caótico” explica Pakolas. “A ver se para a primavera de 2021. Hai que agardar a que pasen os medos”. El confesa estar en activo, coa axenda aberta e algún concerto programado, os máis inmediatos en Alfoz (dia 18) Muxía (19) Santiago de Compostela (25) Ares (26) e Valga (29). Poden consultar a axenda na súa web www.pakolas.com


Condenan a residencia de Sarria a indemnizar unha traballadora por vulneración do dereito de conciliación - CIG: Confederación Intersindical Galega\n16 Maio 2022 10:30\nO Xulgado do Social nº 2 de Lugo vén de condenar a Residencia Nosa Señora do Carme de Sarria por vulnerar o dereito de conciliación dunha traballadora, condenando ademais a a empresa a aboarlle a cantidade de 2500€ en concepto de indemnización polo danos causados.\nNo mes de xaneiro a residencia de Sarria, a través de escrito asinado polo seu presidente, o membro do Goberno municipal, Benjamín Escontrela, comunicoulle á traballadora a modificación do seu horario laboral, cando a empregada estaba desde o ano 2013 en situación de redución de xornada e gozaba dunha concreción horaria pactada co propio centro.\nTal e como reflexa a sentenza a modificación de horario feita de xeito unilateral pola residencia carecía de xustificación e ademais o horario que tiña a traballadora estaba suficientemente xustificado. Esta decisión obrigou a traballadora a ter que recorrer a unha excedencia para poder conciliar a súa vida laboral e familiar.\nActuacións arbitrarias por parte do Concello\nA CIG considera verdadeiramente lamentábel que un organismo público dependente dunha institución, como é o Concello de Sarria, "utilice prácticas laborais de vulneración de dereitos fundamentais, actuando de xeito absolutamente arbitrario e a capricho, neste caso, dun concelleiro".\nA residencia de Sarria, sinala o secretario de Organización da CIG de Lugo-A Mariña, Lois Neto, é desde hai anos fonte de continuos conflitos "que nesta última lexislatura foron a máis, sendo claramente deficiente a súa xestión, co agravante de ter sen cubrir o posto de dirección desde hai máis de ano e medio".\nDe xeito que estas funcións son asumidas "por unha traballadora afín a Escontrela, que non reúne nin requisitos nin coñecementos para xestionar o centro, e saltándose así desde o Concello os principios de mérito, igualdade e capacidade nunha responsabilidade da importancia como é a dirección dunha residencia de maiores".


QUÉ DEPOSITAR EN CADA COLECTOR: ENVASES LIXEIROS | Limpieza Viaria y RSU de Santiago de Compostela\nUnha carencia que dende fai tempo estamos intentando suplir co esforzo de todos os cidadáns é unha xestión de residuos mais eficientes e responsable. Lembra que o contenedor de envases lixeiros é o amarelo.\nDentro dos envases lixeiros podemos identificar 3 grandes grupos.\nENVASES DE PLÁSTICO (Botellas de auga, aceite, refrescos…, envases de limpadores, suavizantes, xampús, iogures, bolsas e outros envoltorios).\nENVASES METÁLICOS (Latas de bebida e de conserva, tapas metálicas de botes e botellas, papel de aluminio)\nBRICKS (Cartóns de leite, zume, viño).\nSempre que sexa posible dobra os envases para reducir o volume e para que sexan mais doados de manexar; Cando sexan botellas de plástico, primeiro quítalles o tapón e logo unha vez encartados vólvellelo a poñer, deste xeito ocuparán menos e gañaremos espazo evitando que o lixo acabe polo chan por falta de espazo.\nLEMBRA O que nunca debemos botar !!!: materia orgánica, envases de vidro, papeis e cartóns, electrodomésticos, biberóns, luvas de goma, tixolas, pilas nin cintas magnéticas.\nRECICLAR PARA MELLORAR A CIDADE.\n← Limpeza Festas Apóstol 2017


Mañufe inicia unha recollida solidaria de alimentos para o Nadal\nXoves, 10 Decembro 2015 20:53 Redaccion @valminorinfo\nA Asociación Cultural San Vicente de Mañufe desenvolve una campaña de recollida de alimentos non perecedoiros entre a veciñanza. Os mesmos deben achegarse ao centro cultural da parroquia e terán por finalidade apoiar a familias do concello de Gondomar.\nMulleres de ciencia fornecen a “Axenda Feminista 2016”.\nDomingo, 06 Decembro 2015 11:10 Redaccion @valminorinfo\n"As obras feministas non son só para mulleres" advirte a empresaria Patricia Porto Paderne, quen lidera o proxecto cultural Lila de Lilith. Libraría, espazo de eventos e pequena editorial con sede en Santiago o proxecto presentará a axenda feminista 2016 en Pontevedra. Elas na ciencia leva por título este traballo desenvolvido polo Observatorio da Mariña pola Igualdade e que que foi presentado este sábado no Espazo Libro do Culturgal 2015\nDetida tras conducir pola rúa Monteferro co cuádruplo de alcohol permitido.\nMartes, 20 Outubro 2015 18:38 Redaccion @valminorinfo\nA Policía Local de Nigrán detivo a noite do domingo a unha muller (M.B.G.R) de 49 anos nacida no municipio pero veciña de Oia tras observar como circulaba claramente baixo os efectos do alcohol e arroxar un resultado positivo de 1,22 mg/l de aire expirado.\nA condutora rexistrou máis do cuádruplo do permitido.\nIncautan plantas de marihuana nunha leira da Rúa Mariñeiro en Panxón.\nXoves, 01 Outubro 2015 17:47 Redaccion @valminorinfo\nA Policía Local de Nigrán comunica a incautación de cinco plantas de marihuana nunha leira situada en rúa Mariñeiro (Panxón).\nAseguran que ditas plantas eran "perfectamente visibles desde a vía pública" e, ao observalo, os axentes procederon ao seu decomiso ao constituír unha infracción administrativa, á vez que remitiron a denuncia á Subdelegación de Goberno en Pontevedra.\nEcoloxistas reclaman maior sensibilidade co vertido de lixo nas canles dos ríos.\nLuns, 28 Setembro 2015 21:08 Redaccion @valminorinfo\nO domingo 27 de setembro as dez da mañá , 8 veciños de Gondomar convocados por Proxectos Ríos , participaron un ano máis da convocatoria que se fai a nivel de toda Galicia para limpar os cursos fluviais. Neste caso, a intervención realizouse no primeiro curso do río Miñor, dende a ponte do Matadoiro ata a ponte de Mañufe.\nOs voluntarios recolleron dúas toneladas de resíduos entre a canle e a beira do río. Plásticos de diferentes tamaños e orixes, porexpan, botellas de vidro, roupa e ferralla diversa foron o lixo que recolleron os voluntarios o longo de toda a mañá do domingo.


'Os traballadores temos que obrigar os sindicatos a que realicen unha convocatoria unitaria de folga' - Praza Pública\ns Cara á folga xeral\nXoves 16, Febreiro 2012 | Política\t| 67\n"Os traballadores temos que obrigar os sindicatos a que realicen unha convocatoria unitaria de folga"\n© Esquerda Unida\nO traballo que Rubén Pérez vén desenvolvendo en Vigo á fronte de Esquerda Unida parece estar dando resultados: nas eleccións municipais de maio EU obtivo case sete mil votos (o 4,53%) e quedou a uns 600 de chegar ao 5% mínimo esixido pola lei para obter representación. Nas eleccións xerais chegou aos doce mil votos na cidade, un 7,2% do total, triplicando os seus resultados de 2008. A empresa na que traballa Rubén Pérez, coordinador local da coalición e candidato municipal, está nun Expediente de Regulación de Emprego, unha boa representación da situación da cidade, con taxas de desemprego crecentes e continuos conflitos laborais.\nVigo ten unha taxa de paro próxima ao 25% e un sector naval sumido nunha profunda crise. Como analizades a situación dende Esquerda Unida?\nToda a comarca de Vigo está nunha situación de emerxencia, dentro de pouco podémonos converter no que foi Ferrol nos anos oitenta. Iso pódelle soar catastrofista a moita xente, pero facendo unha análise polo miúdo, ves que antes había sectores que podían facer de colchón: cando nos oitenta fallaba o naval, moitos traballadores podían pasar aos servizos ou á construción. Agora estamos vivindo unha caída brutal da actividade industrial, que é a base do PIB da comarca, e non hai sectores alternativos. Nin sequera nos anos oitenta ou noventa, nos peores momentos de incremento do desemprego, nunca tivemos en Vigo unhas taxas de paro tan grandes.\n"Isto só se amaña coa nacionalización dos estaleiros e a creación dun holding público de construción naval"\nQue vai pasar co naval en Vigo?\nNon se ve futuro no sector naval, e aínda por riba hai grupos económicos, os propietarios de Barreras, por exemplo, que levaron a empresa á ruína e que seguen tirando de plusvalía e se negan a vender as súas participacións, cando poderían venderllas ao Estado. Nos anos noventa privatizamos Barreras e unha das accionistas era unha sociedade financeira con sede nas Illas Caimán. Iso dáche unha idea de quen veu aquí mercar os estaleiros. A situación é terrible, dos dez mil traballadores que había en activo, agora quedan 1500. Sabiamos que ningún cambio de goberno ía solucionar o problema do sector naval, porque é un problema tan profundo que só se amañaría cunha reforma lexislativa profunda, cun cambio de modelo económico, a nacionalización dos estaleiros e a creación dun holding público de construción naval.\nComo valorades as primeiras medidas adoptadas polo goberno do PP, en especial a reforma laboral?\nEsta reforma laboral, que nós chamamos contrarreforma, vén afondar na política laboral do goberno socialista e que levou á folga do 29 de setembro. Baséase no abaratamento nos custes do despedimento pensando que iso se traduce na creación de emprego, cando sabemos que neste país, sen regular os beneficios empresariais, iso non vai redundar na creación de novos postos de traballo. Esta reforma afecta moi directamente a un instrumento que tiñamos os traballadores, que era a negociación colectiva, que nos permitía acadar convenios en situacións vantaxosas.\n"CC.OO. e UGT van convocar unha folga xeral"\nComézase a falar da convocatoria dunha folga xeral. A CIG xa puxo enriba da mesa unha convocatoria a finais de marzo, e CC.OO. e UGT admiten que hai razóns, pero amósanse máis cautos. Que pensa Esquerda Unida de Vigo?\nNós reclamamos a folga laboral non coma un fin, senón coma un método. A folga xeral é o instrumento que queda contra ese tipo de agresións. Nós sabemos que CC.OO. e UGT van convocar unha folga xeral. Son sindicatos que miden moito os tempos, co obxectivo de mobilizar o maior número posible de traballadores. Pero dado que a política destes anos foi a de non mobilizar, unha folga pode ser un fracaso porque a clase obreira deste país non está preparada para este tipo de conflitividades. En Portugal fanse relativamente poucas folgas xerais, porque o que se prima é a mobilización constante nos centros de traballo, e a folga xeral gáñase con esa mobilización previa. Despois dunha reforma laboral desta magnitude, plantexar inmediatamente unha folga xera é abocala ao fracaso, e neste senso a convocatoria en solitario da CIG é lesiva para os traballadores. O que temos que facer os traballadores é presionar e obrigar a todos os sindicatos a que realicen unha convocatoria unitaria. Quizais o cálculo da CIG teña que ver coa perda de 700 delegados en Galicia nas últimas eleccións sindicais. Hai que evitar que os resultados das eleccións sindicais condicionen as mobilizacións.\nA posición de CC.OO. e UGT foi criticada pola súa morneza...\nPreocúpame, como afiliado a CC.OO., que o meu sindicato e UGT chegaran a acordos coa Xunta, cando todo o mundo sabe que eses acordos son papel mollado. Ese tipo de políticas desmobilizan a clase obreira. Agora mesmo os traballadores non están tensionados, pero estamos convencidos de que vai haber folga, comezando porque esta reforma mata a negociación colectiva, que foi un instrumento que durante anos lles deu forza aos sindicatos dentro das empresas. Ten que haber un calendario sostido para as mobilizacións e a folga, que se ten que marcar xa. Esa é a estratexia que se vén seguindo en Grecia ou Portugal. Parar os estaleiros é relativamente doado, pero se agora convocamos unha folga xeral sen ter capacidade para parar as pequenas empresas, será un fracaso. A folga ten que saír de cada empresa, non dos piquetes, e iso conséguese cun labor sindical de tensión dos delegados e dos traballadores. A folga convocada o ano pasado en solitario pola CIG foi un fracaso. Nós imos apoiar todas as mobilizacións convocadas por calquera sindicato, pero as folgas en falso son moi difíciles de levantar despois.\n"Superamos ao BNG nos barrios obreiros, como Coia, Lavadores ou Teis"\nNas eleccións municipais EU quedou a uns poucos votos de acadar un concelleiro. A que se debeu o éxito e como está sendo o voso traballo fóra da corporación?\nNon ter representación municipal limita a túa acción, sobre todo nun concello tan opaco coma o de Vigo, onde para saber algo tan sinxelo coma o que se está negociando nos orzamentos, tes que conseguir os documentos de estraperlo. Dende hai dous anos, cando chegamos á dirección local, asumimos que a estratexia era esta: construír a esquerda dende a base, dende os barrios. Estamos presentes en todos os conflitos, en permanente contacto con todos os colectivos sociais. Este traballo é duro pero gratificante, porque estamos recuperando o traballo que se perdeu nos anos oitenta, coa crise do PCG. E os resultados son moi satisfactorios, porque por exemplo superamos ao BNG nos barrios obreiros, como Coia, Lavadores ou Teis. Nós non temos un discurso interclasista e dirixímonos á clase traballadora.\nEstades notando nas afiliacións e en presenza social ese aumento en votos?\nEstase notando nun grande incremento nas afiliacións, que nos permite facer o traballo que caracteriza a EU, que é un movemento político-social; agora podemos traballar por áreas sectoriais, en colaboración con todo tipo de colectivos non partidarios, e así faise a política, de forma transversal. Iso foi o que sempre intentou EU, pero non eramos capaces polas sucesivas crises que tivemos, e a propia incapacidade que tiñamos de ocupar ese espazo da esquerda que nos últimos anos estaba monopolizado de forma férrea polo BNG, e agora a xente é moito máis receptiva ao discurso de Esquerda Unida.\n"Imos estar atentos a todos os procesos unitarios da esquerda galega"\nDe que forma estades seguindo os procesos internos que se veñen dando no BNG nos últimos meses, en especial a saída de destacados militantes e cargos, e esta semana do propio Encontro Irmandiño?\nNon nos gusta valorar os procesos internos doutros partidos. Creo que é positivo que as forzas políticas de esquerda teñan debates e catarses; tamén as houbo en Esquerda Unida. As experiencias de goberno do BNG non foron as que esperaban os seus votantes e xa hai máis dunha década aquí en Vigo tivemos un goberno do BNG que privatizou moitos servizos municipais. Nós pensamos que o papel definitorio da esquerda é a cuestión social; non se poden defender os intereses de Anfaco, da patronal conserveira, e á vez os da muller que traballa nunha conserveira. A min parecéronme interesantes algunhas reflexións que lles escoitei a algúns militantes do Bloque, que dicían que non había que discutir tanto por postos, senón que o que había que discutir era se o proxecto era o dunha esquerda plural ou se o proxecto era o dun nacionalismo no que podían entrar outras ideoloxías. É un problema que afecta ao BNG, pero que tamén afecta á esquerda social, porque o BNG ten moitos militantes que obviamente tamén traballan no tecido asociativo, e a súa situación actual pode debilitar este tecido asociativo galego. Imos estar atentos a todos os procesos unitarios da esquerda galega, pero dende unha definición clásica do que debe ser a esquerda organizada.\n"O Parlamento galego gañaría en pluralidade e representaría mellor a sociedade galega"\nNos vindeiros meses haberá eleccións ao Parlamento galego. Para obter representación Esquerda Unida ten que superar unha barreira do 5% de voto, que así e todo rozou nas últimas eleccións xerais. Como afrontades esta nova convocatoria electoral, aínda no horizonte?\nSomos conscientes de que a implantación de EU se concentraba en certos núcleos urbanos, cunha forte presenza obreira, como Ferrol, Vigo, Vilagarcía ou A Coruña, pero que tiñamos unha presenza moi feble noutros espazos, sobre todo no interior de Galicia. Ese é o traballo que estamos levando a cabo agora: chegar aos concellos nos que non conseguíamos ter implantación. O que nos parece lamentable é que un tope electoral que puxo Manuel Fraga, que pasou do 3% ao 5% foi mantido polo Bipartito, a pesar dos requerimentos que lles fixemos para que volvese ao 3%. Pensamos que o Parlamento galego gañaría en pluralidade e representaría mellor a sociedade galega, como sucedía hai anos, cando estaban presentes o PSG-EG ou EU, ou como sucede en Catalunya ou Euskadi, onde hai seis formacións no Parlamento. En Vigo hai sete mil cidadáns que non están representados porque obtivemos o 4,5% e non o 5%. Os nosos recursos económicos son poucos, deberíamos facer campañas electorais de custe cero, como estamos plantexando en Asturias: a xente xa coñece as nosas propostas e deberíamos limitarnos a facer debates públicos abertos. Non podemos competir coa maquinaria electoral dos tres grandes partidos e sobre todo coa forma con que algúns teñen mercados a algún medios de comunicación en Galicia. En Vigo, por exemplo, sufrimos o bloqueo sistemático dun medio de comunicación porque está inflado coas achegas económicas do Concello de Vigo. Pero é certo que afrontamos estas eleccións autonómicas, cando sexan, con máis tranquilidade e posibilidades ca nunca.\nRubén Pérez: "Vigo pódese converter no que foi Ferrol nos anos oitenta"\nRubén Pérez "Plantexar a curto prazo unha folga xeral é abocala ao fracaso"\nRubén Pérez: "Estaremos atentos a todos os procesos unitarios que se dean na esquerda"\nVenres 17, Febreiro 2012 | Economía\t| 5\nDúas folgas xerais polo "maior atentado contra os traballadores" desde os anos 70\nDomingo 11, Marzo 2012 | Economía\t| 7\nDomingo 11, Marzo 2012 | Economía\t| 1\nVenres 9, Marzo 2012 | Movementos sociais\t| 12\nXoves 1, Marzo 2012 | Economía\t| 3\nMércores 29, Febreiro 2012 | Economía\t| 18


Ai Haibara - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Shiho Miyano")\nManga, capítulo 176\nAnime, episodio 136\n7 como Ai\nEx-membro da Organización dos Homes de Negro\nAtsushi Miyano (pai)\nElena Miyano (nai)\nAkemi Miyano (irmá)\nShiho Miyano (宮野志保, Miyano Shiho?) é un personaxe ficticio da serie O detective Conan, creado por Gosho Aoyama.\nVida de Ai[editar | editar a fonte]\nShiho Miyano (o seu nome orixinal) é filla do científico tolo Atsushi Miyano e da arisca Elena Miyano, e a irmá máis nova de Akemi Miyano. Asistiu á escola no estranxeiro, tendo unha infancia non demasiado feliz. Cedo, comezou a abraiar os seus pais no campo científico. Dado que seus pais realizaban experimentos para a Organización dos Homes de Negro, unha organización criminal, e vistas as súas dotes acabou ingresando tamén.\nXunto a eles crea velenos e fármacos. Non obstante, a Organización mátaos facendo crer a Shiho que fora un fatal accidente. Deste xeito, Shiho continúa soa os seus traballos de científica. Sen os seus pais seguiu seguiu o labor de desenvolvemento dunha misteriosa droga alcumada APTX-4869. Nun principio o fármaco tiña a función de rexenerar as células do corpo, pero a Organización obrigouna a trocalo todo polo seu escuro propósito: matar. Nun experimento con ratos, Shiho comprobou que un dos animais minguou ata un tamaño de cría. Finalmente, cando a Organización probou unha dose con Shinichi Kudo, o adolescente minguou no canto de morrer, e comezou a loitar contra a Organización en segredo, dado que o deu por morto.\nMáis tarde, a Organización liquidou a Akemi, a única familia que tiña Shiho. Por causa diso, ela retirouse e negouse a seguir traballando, polo que a Organización ceibouna. Nun intento de suicidarse, Shiho probou o seu fármaco pero no canto diso, acadou un tamaño de cativa. Así, recorreu a Shinichi, xa que sabía que o fármaco non rematara coa súa vida.\nO asisado detective convértese nunha criatura de cueiros cando hai fútbol polo medio.\nO profesor Agasa atopouna tirada diante da casa dos Kudo e contoulle a Conan o que pasara. Ai Haibara, o seu novo nome como nena, prometeu acompañar a Conan indo á escola e vivindo unha vida normal para non ser descuberta. Xunto co profesor, ten como obxectivo atopar un antídoto que anule o efecto da apoptose que induce a droga dos Homes de Negro. Para iso, Ai e o profesor Agasa necesitan ter coñecemento da composición exacta do veleno. Parece ser que un tipo concreto de augardente chinesa bebida cando se está a chocar unha gripe anula temporalmente os efectos da droga. Por desgraza, que unha vez utilizado este método para recuperar o verdadeiro corpo do suxeito durante uns minutos, nunca máis volverá ser efectivo nesa mesma persoa. Ai, sospeitando que esa augardente puidera ter un factor clave para a creación dun antídoto, investiga sobre o asunto chegando a crear un antídoto provisional moi perigoso e que debe ser tomado só en caso de urxente necesidade, pois pode conducir á persoa que o tome á morte.\nAínda que ás veces a rapariga poida parecer algo fría, ten un corazón moi fráxil e segue conservando a tristura pola morte da súa irmá.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Ai_Haibara&oldid=3826290"


Lindeiros - A USC prepara unha cartografía do COVID19\nA USC traballa nunha cartografía de risco do COVID19\nBy Lindeiros on\t 18 Maio, 2020 Compostela\nCompostela, 18 de maio do 2020 – Unha cartografía de risco coordinada polo profesor da USC Ángel Miramontes permitirá coñecer onde se localizan os principais focos de contaxio pola COVI19.\nA cartografía mostrará ademais con que factores territoriais están relacionados ese focos e cales son os espazos de actuación chave para frear a súa propagación. O convenio de colaboración asinado este xoves coa Axencia Galega de Innovación (GAIN), por importe de 71.174 euros, favorecerá a análise do comportamento espacial de propagación da COVID-19 en Galicia.\nImaxan de piviso en Pixabay\nO labor de apoio científico e técnico concretarase na elaboración dunha cartografía da localización espacial dos afectados nas cidades galegas. “Este mapa actualizable, permitirá realizar un diagnóstico sobre o comportamento espacial do contaxio, e á súa vez, seleccionar os espazos máis necesitados de aplicar medidas anti-propagación”, explica o profesor Miramontes. Seguindo a mesma metodoloxía, realizarase a cartografía correspondente ás cabeceiras comarcais e entidades de poboación das áreas rurais.\nA memoria técnica do proxecto titulado ‘Xeración de cartografía de risco da COVID-19 nos espazos urbanos e rurais de Galicia’ foi realizada polo profesor Miramontes e contou coa colaboración do catedrático de Xeografía da USC e coordinador do grupo de investigación de Análise Territorial (ANTE), Rubén C. Lois González. Asemade, para o seu desenvolvemento, no equipo investigador integráronse expertos en Xeografía da Saúde doutras universidades españolas.\nEsta cartografía é un dos oito proxectos concedidos por GAIN no marco da convocatoria que publicou a finais de marzo para impulsar actividades de I+D+i que podan ser transferibles ao sector da saúde, comercio ou industria, ante a situación de emerxencia derivada da evolución da pandemia do coronavirus. A esta convocatoria concorreron 160 propostas.


Vítimas e resistentes: represión contra as mulleres de Cerdedo tras o golpe militar de 1936\nLola Varela / Dionisio Pereira\nEn lembranza de Francisco Arca e Secundino Bugallo,\nno 80 aniversario do seu asasinato na Ponte do Barco (Pedre)\no 13 de agosto de 1936.\nPolo que sabemos, no vizoso tecido asociativo cerdedense e nas afoutas loitas sociais que protagonizou no primeiro terzo do século XX está ausente en boa medida o elemento feminino, debruzadas as mulleres no eido privado, no traballo das terras, no coidado do gando e da casa, mentres os homes emigraban polo Estado español adiante ou cara o estranxeiro para exercer como canteiros, tomando contacto na acción pública colectiva coas correntes operarias (socialistas, libertarias) do momento.\nEn razón do anterior, non debera de nos sorprender que os asasinatos ou fusilamentos de veciños e naturais de Cerdedo non provocaran vítimas entre as mulleres. Porén, é pouco coñecido o feito de que, como mínimo, case que o 10% das represalias sen resultado de morte no Concello tiveran como alvo ás mulleres, o que evidencia a relevancia dunha represión, a de xénero, definida por unhas características específicas que dificultan aínda hoxe o seu coñecemento e denuncia. Porque, compre dicilo ás claras, as represalias que as mulleres deberon padecer se produciron maiormente no ámbito extraxudicial e privado (eis, por exemplo, a violencia de xénero que decote acompañaba aos asaltos domiciliarios) sen que ficara constancia documental; só contados testemuños orais foron quen de transcender esta magoada realidade, superando a humillación e a vergoña coa que os vitimarios desexaban marcar de por vida ás mulleres que tiveron a desgraza de ser obxecto destas noxentas agresións. Desvelamos aquí, pois, tan só a punta do "iceberg" dunha represión dobremente silenciada, mais que por veces reflicte así mesmo actitudes de teimuda resistencia aos facciosos.\nVelaí, sen ir máis lonxe, á veciña de Cuíña (Quireza) Manuela García Castro, mallada e rapada na tristemente célebre taberna-cheka de Outeiro na parroquia de Quireza, por se negar a revelar o paradoiro do seu home, Gervasio Penela, fuxido no monte. Non foi a única muller aldraxada naquel sitio, pois Otilia Fernández Obelleiro, aveciñada en Fondós (Quireza) e irmá do mestre do Serrapio, primeiro foi intimidada a rentes do seu pai polos falanxistas da parroquia no transcurso dun ameazante paseo nocturno en camioneta, para logo rematar cun bárbaro corte de pelo levado a cabo na taberna en cuestión. Un local que, por certo, conservou ata hoxe unha moura lembranza, pois alí tamén tiveron lugar numerosas extorsións e incautacións de diñeiro mediante ameazas e malos tratos, como as que deberon sufrir a dona da taberna de Fondós Elvira Quibén Reigosa, ou a súa conveciña de Quireza Manuela González Monteagudo. Outras veces, os abusos dos fascistas se facían con nocturnidade nos propios negocios ou residencias das vítimas, caso das propietarias dunha taberna de Castro Docabo (Castro), María e Dorinda Garrido, da irmá do derradeiro secretario de "Izquierda Republicana" de Cerdedo Elena Bugallo Camiña, multada e presa durante algún tempo, ou da labrega de Figueroa Carmen Monteagudo Troitiño. Esta muller, de ideas republicanas, aturou unha aleivosa tentativa de asalto nocturno do seu domicilio, así como reiterados rexistros nos que lle confiscaron efectos persoais; por se fora pouco, Carmen foi vítima de ameazas explícitas de “paseo” por parte dos falanxistas cerdedenses, e non lle quedou outra que abandonar a casa e deixar ás súas tres fillas a cargo dalgúns veciños solidarios.\nCanto ás mestras, compre lembrar que no Concello de Cerdedo catorce delas serían depuradas e suspendidas dos seus cargos durante varios meses; mesmo unha, Carolina Camiña Losada que puña escola en Barro (Cerdedo), foi afastada durante cinco anos da provincia de Pontevedra. Outra, a mestra retirada de Vilalén (Tomonde) Teresa Garrido Paz, residente en Castro, foi extorsionada polos escopeteiros falanxistas que lle requisaron a importante (naquel entón) suma de 500 pts.; ademais, Teresa será obxecto de vixilancia xunto coa súa filla Clotilde tras ser delatadas polo crego da parroquia.\nDaquela, as resistencias ás requisas dos falanxistas por parte das mulleres achegadas aos antifranquistas entobados nos seus domicilios, foron habituais en Quireza; nesta parroquia houbo exemplos como o de Divina Ferreiro Álvarez, que tivo ao seu irmán Martín agachado durante varios meses na casa familiar de Outeiro, ou o das donas de Manuel Garrido "O Negro" e de Francisco Obelleiro, residentes en Fondós e Os Castros (Quireza), respectivamente, malladas unha e outra vez polos milicianos sen que delatasen aos seus homes. Unha resistencia solidaria, en suma, prolongada durante todo o período da Guerra Civil, pois nese tempo as mulleres da parroquia de Quireza baixaban andando a Pontevedra, collían a liña ata Cesantes e dende alí pasaban en barco á Illa de San Simón, teimando en deixarlles roupa, comida e algunhas palabras de ánimo aos seus familiares presos naquela Colonia Penal.\nVaia para todas elas, mentres as autoridades locais non atendan ao que debera ser un imperativo ético e político inescusable, a nosa homenaxe.\n* Publicado no Faro de Vigo o venres 12 de agosto de 2016\nElvira Quibén Reigosa


Piares dunha verdadeira reforma educativa | Culturalia GZ\nPiares dunha verdadeira reforma educativa\npor Toño Núñez | Feb 15, 2017 | Autores/as, Creación | 0 Comentarios\nNon sei moi ben como iniciar este artigo… Son mestre. Ou iso di nun papel, asinado polo anterior rei, que anda durmindo nalgunha carpeta dalgún caixón da casa. Tamén aprobei unha oposición e cobro nómina de profesor. Pero eu non me recoñezo como mestre, como un bo mestre… No pasado, cando a maioría da poboación era analfabeta ou posuía un nivel de formación moi elemental, o mestre, ou a mestra, era unha autoridade. Autoridade erudita e moral. E como tal era recoñecida. Pola familia e pola sociedade. Porque a palabra do mestre era luz e identificábase coa verdade. E a escola marcáballe o camiño á sociedade. Hoxe… Hoxe a escola é un axente formador máis. A familia, primeiro; e os valores e os modelos sociais, despois, son axentes formadores non menos influentes, dependendo dos casos e das circunstancias. Hoxe é tan difícil ser mestre, ser bo mestre… Son tantas as cousas que descoñezo… Sempre llelo digo aos meus alumnos e alumnas: “O que eu sei é a pulga; o que non sei, o elefante”. Non, non me recoñezo como un “mestre”… Daquela, si, son un covarde. Porque o honrado sería deixarlle o sitio a outra persoa e ver de ganar o pan doutra maneira. Mais, xa o dixen, non son un heroe…\nPor ser, tamén son unha vítima. Unha vítima dun sistema educativo que forma moi deficientemente (deforma) os seus aspirantes a mestres. Unha vítima dun sistema educativo que deseñou unhas probas selectivas (oposicións) que garanten moi escasamente a valía e a profesionalidade das persoas que as superan. Unha vítima duns sistemas educativos e duns gobernos que valoran moi pouco as persoas que se dedican ao ensino, en calquera das súas etapas. E unha vítima duns sistemas educativos que deseñan uns currículos sen xeito. E aquí, neste parágrafo, quedan xa presentadas as grandes eivas do sistema educativo español. Eivas que lle afectan aos alicerces mesmos da educación e que ningunha reforma educativa tivo o valor nin a vontade de abordar. E iso que esta si que debería ser cuestión de estado. Debería…\nFormación inicial. Cando eu fun alumno da Escola de Formación do Profesorado de Lugo, estudei Matemáticas, Linguas, Física, Debuxo, Música… E, non podía faltar, Relixión! Os contidos que eu estudei en calquera destas áreas do saber nada tiñan que ver cos contidos das mesmas áreas das e dos que no futuro habían ser as miñas alumnas e os meus alumnos. Máis matemáticas, máis castelán, máis xeografía… do que xa estudaramos nos seis cursos do antigo bacharelato e do C.O.U. daquel tempo. Tamén había algunhas materias que se chamaban, por exemplo, Didácticas das Matemáticas, Didáctica da Física… Didácticas? Non, non; máis física, máis matemáticas, etc. E, despois, menos mal, había Psicoloxía e Pedagoxía… Pero estas, que debían ser dúas materias fundamentais, eran unha estafa teórica e memorística, totalmente desconectadas e descontextualizadas da realidade: as nenas e os nenos cos que iamos traballar. E, se falamos da metodoloxía do profesorado… Sen a menor intención de culpar a ninguén, eran persoas que non foran formadas especificamente para realizar aquel traballo; entón, cada quen saía do paso como podía, en función da súa formación, da súa intuición e da súa capacidade individual. Amais da súa personalidade, claro; porque, por riba, había malas persoas; non caben eufemismos. Mesmamente, igualiño, igualiño ca seguimos facendo hoxe. Unha pedagoxía baseada na rutina, na improvisación intuitiva e na experiencia vivida; si, porque, cando un non sabe, reproduce esquemas. Así foi. E segue a ser. Pero… como pode ser? Como pode ser que un aspirante a profesor non traballe con alumnos e alumnas dende o primeiro día do primeiro curso? Como pode ser que os fundamentos psicopedagóxicos teóricos non vaian acompañados dunha vivenciación e dunha experimentación que permita atoparlle sentido a esa teoría? Este é un mal común de toda a formación en España, pero moito máis inxustificable no caso da formación do profesorado. Uns meses de “prácticas”, desconectados e dedicados, fundamentalmente, a remexer nos documentos burocráticos, son toda a experiencia previa que acumulan as e os estudantes de Maxisterio. Vaiche boa! Calquera reforma educativa auténtica tiña que comezar por aquí. Unha reforma que garantise unha verdadeira formación das profesoras e dos profesores futuros. Ningún centro de formación de profesores de calquera nivel debería estar desvinculado dun centro no que estudasen alumnos dese nivel concreto. Por exemplo: unhas horas (poucas) de teoría polas tardes e, polas mañás, nas aulas, con alumnos reais. E aínda iría máis lonxe: os profesores dos aspirantes a profesores deberían ser profesores ou profesoras en exercicio, do nivel correspondente e de contrastada valía profesional. Convertemos o sinxelo en complexo; dende o principio dos tempos, o aprendiz aprende a carón de quen sabe e interactúa con el e co material necesario; neste caso, os nenos e as nenas, adolescentes, universitarios… É tan obvio! Pero…\nProbas selectivas. Moi relacionadas cunha formación inicial irracional, cunha concepción burocrática do sistema e cun currículo sobredimensionado e absurdo, deséñanse unhas probas selectivas teóricas que non buscan lexitimar a persoas vocacionais, creativas e competentes. Dunha parte, as esixencias para entrar na Facultade de Formación do Profesorado son mínimas e descontextualizadas, sen requisitos específicos para dedicarse á docencia. Cal foi, e segue a ser, o perfil dos e das estudantes de Maxisterio? Por que nunca se fala disto? Cando eu estudei, había un dito chocalleiro; pero, tamén, en boa medida, verdadeiro: “Quen vale, vale; e, quen non…” Por outra, a proba de acceso (oposición) é fundamentalmente memorística e cunha carga de contidos lexislativos esaxerada. Mesmo as supostas probas “prácticas” son estereotipadas e escasamente representativas.\nValoración da profesión docente. Se os diferentes gobernos valorasen como é debido a profesión clave dunha sociedade, por extensión, a sociedade tamén o faría. Entón, como prestixiar esta nosa profesión? En primeiro lugar, dedicándolle á educación unha porcentaxe do PIB moi superior á actual. Pero, ollo, non para construír máis e mellores centros nin para investir máis en pseudorreformas, en infraestrutura tecnolóxica, cursos parche de formación, etc. Senón, fundamentalmente, para abordar unha reforma educativa en profundidade. E para pagarlles aos profesionais da educación o que merecerían, se lle deramos importancia á función social que desempeñan. Como lles imos pedir ás persoas máis capaces de cada promoción que se dediquen ao ensino se é das profesións cualificadas peor pagadas? Xa sei, xa sei, hai casos moi vocacionais que, aínda así, apostan pola docencia; pero, en que porcentaxe? Unha sociedade que inviste intelixentemente en educación ten asegurado o seu futuro. Aquí non hai segredos. Unha sociedade que escolle as persoas máis capacitadas de cada promoción para transmitir coñecementos e para formar de maneira integral as xeracións futuras será unha sociedade avantaxada, máis xusta e máis libre. Pero para iso faise necesario cambialo case todo: a formación inicial, a selección de aspirantes a docentes e a valoración dos profesionais da educación. Con isto, e coa elaboración dun currículo menos rutineiro, menos “precoz”, menos pechado e menos pensado exclusivamente nun perfil estándar de alumno, dariamos paso a unha educación na que de verdade primase a calidade educativa. Todos os políticos e todas as políticas de todos os gobernos enchen a boca falando da calidade educativa. Pero ninguén deseña e executa un verdadeiro modelo educativo que garanta tal realidade. Remendo por aquí, remendo por alá… Se de verdade queremos unha educación de calidade, é imprescindible unha revolución; unha revolución educativa, claro está. Si, revolución, reforma integral! Porque, se mal están a Educación Infantil, a Primaria e a Secundaria, que pasa coa universidade? A maioría das carreiras universitarias son unha auténtica estafa, cheas de contidos desfasados e inútiles, que non forman profesionais competentes do ramo, por regra xeral. A profesionalización virá da man dos másters, das becas explotadoras e humillantes… e de ir aprendendo de aquí e de acolá… Lamentable. Quizais medicina e enfermería constitúan unha mínima excepción. E pouco máis. Que profesores, que avogados, que enxeñeiros, que psicólogos… forma a universidade? E non é porque o alumnado universitario non se esforce. Cada vez son máis difíciles e elitistas as carreiras universitarias, comparadas coas da miña xeración. Toneladas de teoría, toneladas de traballos… Para que? Viva o Plan Bolonia! E o contacto coa realidade de cada unha das profesións? Ula?\nAi… Vou canso… E corro o risco de cansar, ben o sei. Pero… o tema é moi denso. E intenso. Ao longo da miña experiencia vital, como alumno e como profesor mediocre, padecín xa non sei cantas reformas. En cada unha delas, un teórico, ou un equipo de teóricos, impuxeron a súa receita educativa. Comecei estudando na Enciclopedia Álvarez. Despois viñeron os libros por materias. Cada vez máis materias, máis currículo. E menos horas por materia… Cando comecei a traballar, a palabra máxica era “motivación”; dez actividades de motivación para explicar unha idea. Máis adiante chegaron as aprendizaxes significativas. Agora as competencias (seguro que deixo algunha “moda” destas no camiño). Está moi ben isto das competencias. O que ninguén quere decatarse é que a inmensa maioría do profesorado seguimos explicando contidos e avaliando… contidos! É o que sabemos facer! Remendo vai, remendo vén… Máis alá da implantación do sistema de becas (que xa non é o que era) e da universalización do ensino, que queda? Palla para o palleiro. Esaxerando algo, claro.\nE, que pasa co currículo? Dixen que era rutineiro, precoz, pechado, demasiado extenso e pensado exclusivamente para un perfil de alumno ou alumna estándar. Rutineiro, porque en moitas materias hai contidos que se dan dende o Primeiro Ciclo de Primaria ata os últimos cursos da ESO. E isto convérteos nunha rutina, ás veces, difícil de superar. E, ademais, precoz. Porque moitos destes contidos aparecen en idades demasiado temperás, nas que só os individuos máis avantaxados de cada promoción entenden a idea. Entón, veña moer e remoer nunhas abstraccións para as que a maioría do alumnado non ten aínda desenvolvemento cognitivo suficiente como para comprendelas. Un exemplo: as clases de palabras. Os alumnos estudan o substantivo, o adxectivo… ao longo de toda a primaria. E unha elevada porcentaxe dos mesmos chega a 1º curso da ESO sen entender de verdade o quen son cada unha das distintas categorías gramaticais. A queixa máis común do profesorado é que os alumnos non comprenden. Vaites! Pero… como han comprender, se pasan máis da metade do tempo escolar traballando conceptos gramaticais?! E esta enfermidade contáxiase ás linguas estranxeiras, e o profesor de Francés non pode explicar non sei que porque o alumno X de 1º da ESO non sabe as preposicións! E veña a aprender de memoria as preposicións! E, para que serve iso, se non entenden o seu significado e a súa función? Ai… Canta rutina! Canta perda de tempo! Da Educación Primaria tiña que desaparecer máis da metade do currículo. E dedicarnos a traballar o básico de cada área do saber. En Lingua, traballo con textos: lectura, escritura, comprensión e expresión, selección da información… Que fácil sería, daquela, explicarlle o adxectivo a un rapaz ou a unha rapaza de 3º da ESO! Falo do que coñezo, da miña materia, claro; pero supoño que haberá un paralelismo coa maioría das materias de estudo. E, relacionado coa precocidade, está tamén o parcelamento do saber. Dentro de pouco, en Educación Infantil xa haberá materias optativas encamiñadas a que o neno ou a nena vaia ser astronauta ou enxeñeira… Ai… Ao meu parecer, nas etapas de formación xeral deberíanse traballar todos os coñecementos dunha maneira moito máis global e relacionada. Así é que, xa hoxe, podemos atopar un técnico moi cualificado no seu; pero que non sabe nadiña de calquera outra área do coñecemento. Primeiro sería necesario formar as persoas; despois, sen présas, especializalas. Ademais, dixen, currículo pechado e dirixido a un perfil de alumno estándar. Claro, todo o que non aparece nos libros de texto, non existe. Toda alumna ou alumno que se aparte da maioría do grupo-clase, no tipo de intelixencia, na sensibilidade, nos intereses, na interacción, etc, o sistema xa o encamiña ao fracaso; porque, as medidas correctoras previstas fallan, en primeiro lugar, debido á xa mencionada escasísima formación inicial, tamén, dos profesionais dedicados a esta tarefa. E, que dicir da “abolición” das materias humanistas dos plans de estudos?\nEn fin, para min, estes son os piares nos que se asenta unha verdadeira educación de calidade: selección dos profesionais, formación inicial, dignificación da profesión e revisión a fondo e racionalización do currículo. A continuación, habería que entrar noutros niveis de concreción, importantes, pero menos decisivos; curiosamente, nos únicos nos que entraron ata o de agora as pseudorreformas educativas que eu padecín ata hoxe. Despois din que imos mal na clasificación esa do Informe PISA. E utilizan isto para xustificar reformas ideolóxicas impostas: LOMCE. Ou será que non interesa ter unha sociedade formada? Como se pode explicar que persoas como Aznar, Berlusconi, Zapatero, Rajoy, Trump… individuos mediocres, cando non perversos, cheguen a ser presidentes dos seus países? Terá algo que ver?\n(Praza Pública, 22 de xaneiro de 2017)\nIlustración: En ausencia da mestra (MIGUEL ANXO MACÍA)


A Xunta pídelle aos xestores das piscinas públicas que extremen a limpeza | Sana Sana\nHome » Bienestar » A Xunta pídelle aos xestores das piscinas públicas que extremen a limpeza\nA Xunta pídelle aos xestores das piscinas públicas que extremen a limpeza\nPosted by: admin Tags: Posted date: junio 16, 2010 | No comment\nA Consellería de Sanidade fixo 1.442 inspeccións nas piscinas de uso colectivo no ano 2009. Estes controis enmárcanse no Programa de vixilancia sanitaria de piscinas, desenvolvido pola Dirección Xeral de Saúde Pública e Planificación.\nOs obxectivos deste programa son diminuír o risco de contraer enfermidades ao bañarse nunha piscina deste tipo e facer cumprir a normativa a través das inspeccións sanitarias periódicas. Esta norma afecta ás piscinas de uso colectivo, das que en Galicia hai arredor de 580, e non ás unifamiliares nin ás de comunidades de veciños.\nDeste xeito, a Dirección Xeral de Saúde Pública e Planificación lembra aos usuarios que teñen que ducharse cada vez que se metan na auga e ser precavidos á hora de realizar certas manobras como lanzarse de cabeza, asegurándose de que o vaso ten suficiente profundidade e que non hai ningún bañista mergullado.\nTamén están obrigados a usar chancletas ou calzado de baño persoal nas piscinas cubertas e recoméndase o uso do gorro de baño.\nAdemais, está prohibida a entrada de animais no recinto, agás cans guía, e non se permite comer, beber nin fumar na zona reservada aos bañistas, e tampouco deixar desperdicios no recinto.\nA normativa vixente da Comunidade Autónoma de Galicia relativa a estas instalacións é o Decreto 103/2005, de 6 de maio, polo que se establece a regulamentación técnico-sanitaria de piscinas de uso colectivo, publicado no Diario Oficial de Galica nº 90 do 11 de maio. Do marco de aplicación deste decreto exclúense as piscinas unifamiliares e as pertencentes a conxuntos inmobiliarios ou comunidades de veciños. Por este motivo a Dirección Xeral de Saúde Pública e Planificación elaborou unhas recomendacións sanitarias destinadas as piscinas deste tipo que se poden consultar na súa páxina web.\nNas piscinas de uso colectivo, os responsables do recinto teñen que limpar e desinfectar periodicamente as instalacións e facer controis de cloro polo menos dúas veces ao día, pola mañá e no momento de máxima afluencia de bañistas. A maiores destas análises, deben realizarse controis mensuais da calidade da auga, dos que se extraen parámetros como a conductividade, pH e amoníaco, ou a concentración de desinfectante, entre outros.\nA cantidade de desinfectante da auga das piscinas non pode chegar a ser nunca irritante para os ollos, a pel e as mucosas dos bañistas, e os produtos químicos que se usen teñen que estar homologados polo Ministerio de Sanidade e Política Social.\nA norma tamén indica que un socorrista debe permanecer nas instalacións durante o tempo que estean abertas ao público.\nAdemais de todo o antedito, é conveniente que o recinto onde se atopa a piscina dispoña dalgún sistema que impida o acceso aos nenos e nenas fóra do horario expresamente establecido, coa fin de evitar accidentes.


A corporación reúnese no pleno ordinario de decembro\nA corporación teense reúnese este luns 23 de decembro nunha sesión ordinaria. O debate plenario terá lugar en horario de tarde, ás 20:00 horas, no Salón de Plenos da Casa Consistorial, na Ramallosa, co fin de facilitar a asistencia das persoas interesadas. Tamén se poderá ver por streaming a través da canle de youtube do Concello premendo aquí.\nLee más sobre A corporación reúnese no pleno ordinario de decembro\nO programa Apego comeza a ter programación estable en Teo\nO Concello de Teo, que é un dos 30 concellos que forma parte do programa Apego desde finais do ano 2016, comezará no ano 2020 a ter unha programación estable, cunha actividade dirixida a crianzas de 0 a 6 anos e as súas familias, con periodicidade mensual.\nLee más sobre O programa Apego comeza a ter programación estable en Teo\nPechada a estrada de Castro de Pontevea por asolagamento\nO Servizo Municipal de Emerxencias comunica que a estrada do Castro de Pontevea permanece pechada por inundacións. Dada a previsión de mal tempo para os próximos dias, dito peche manterase ata o sábado, como mínimo. Moita precaución no resto dos viarios e lembren o teléfono 112 para calquera aviso de emerxencia.\nLee más sobre Pechada a estrada de Castro de Pontevea por asolagamento\nA corporación reúnese nun pleno extraordinario para votar a proposta do POS+2020\nA corporación teense reúnese este luns 16 de decembro nunha sesión extraordinaria. O debate plenario terá lugar en horario de tarde, ás 20:00 horas, no Salón de Plenos da Casa Consistorial, na Ramallosa, co fin de facilitar a asistencia das persoas interesadas. Tamén se poderá ver por streaming a través da canle de youtube do Concello premendo aquí.\nLee más sobre A corporación reúnese nun pleno extraordinario para votar a proposta do POS+2020\nO Cantateo reúne as voces corais do Concello\nO Cantateo, o encontro de corais do Concello de Teo, saudará o Nadal este domingo 15 de decembro ás 17:30 horas no auditorio municipal Constante Liste da Ramallosa.\nLee más sobre O Cantateo reúne as voces corais do Concello\nGalicia será o epicentro do primeiro festival feminista de arte urbana e contextual de Europa. Delas Fest, organizado por 7H Cooperativa Cultural, desenvolverase entre o 9 e o 15 de decembro en distintos espazos da comarca de Santiago coa participación de sete creadoras feministas que, desde diferentes disciplinas, sensibilidades e enfoques empregan o espazo público como soporte de expresión e ámbito de intervención política.\nLee más sobre Nace Delas Fest, o primeiro festival de arte urbana feminista de Europa\nLee más sobre O Concello convocará novas prazas de persoal nas vindeiras semanas\n(EDITADO) Resultado do sorteo dos premios da campaña 'Tamén no Nadal, comercio local´\nRESULTADO DO SORTEO DA CAMPAÑA DE NADAL NO COMERCIO.\nO 14 de xaneiro ás 12:00 horas realizouse o sorteo público dos premios da campaña de nadal no comercio.\n1º. O primeiro premio (un abono anual para as instalacións da piscina da Ramallosa) foi para unha papeleta entregada na Perruquería Luima.\n2º. O segundo premio (unha noite de aloxamento, cea e almorzo nun establecemento de TEo) foi para unha papeleta entregada por Spacio B (artesanía).\nLee más sobre (EDITADO) Resultado do sorteo dos premios da campaña 'Tamén no Nadal, comercio local´\nO Concello de Teo convoca a vixésima edición do Concurso de Postais de Nadal infantil e xuvenil. O certame pretende que os nenos e as nenas comuniquen a través da linguaxe artística as súas vivencias, intereses e emocións relativas ao Nadal.\nPoden concursar todos os nenos e nenas empadroados no municipio e que cursen ata o sexto curso de Primaria. Pode presentarse un debuxo por persoa.\nLee más sobre Debuxa o Nadal, concurso de postais infantil e xuvenil\nAs xornadas micolóxicas desta fin de semana arrancan cunha gran acollida\nAs Xornadas micolóxica programadas para os días 29, 30 de novembro e 1 de decembro tiveron unha enorme acollida cun número de persoas anotadas que superou as expectativas. Publícase a listaxe de persoas admitidas e en listaxe de agarda para as xornadas micolóxicas. Consulta aquí a listaxe.\nLee más sobre As xornadas micolóxicas desta fin de semana arrancan cunha gran acollida\nPrimera página « Primeira\nÚltima página Derradeira »


As catro esquinas do Quinto: E ti, que les?\nMarina 23:25 do 14 de xuño de 2012\nQue iniciativa tan interesante! Estamos estes días coa campaña de lectura de verán e vou poñer na entrada que fixen para difundila unha ligazón a este traballo teu.\nBegoña 10:56 do 15 de xuño de 2012\nPaloma, xa sabía que ti ías facer algo artístico coa información. Segue así, guapa.\nPaloma 15:30 do 15 de xuño de 2012\nGrazas ás dúas: a Marina, por enlazarnos, e a Begoña polos ánimos.\nEla, que me coñece ben, xa sabe que a min todo o que cheire a internacional me perde, así que esta iniciativa resultoume moi inspiradora. Blogs, lectura e países diferentes unidos no mesmo proxecto! Sen perder de vista aos verdadeiros protagonistas, que son eses adolescentes inquedos e creativos que hai en todas partes. A verdade é que dá gusto lelos, espero que se lles unan moitos máis.


Lingua catalá - Desgalipedia\nTotal de falantes: máis de 9,5 millóns\nClasificación xenética: Indoeuropeo, Itálica, Románica, linguas galorromances\nLingua oficial de: Andorra. Cooficial en Cataluña, País Valenciano e Illas Baleares\n— Catalán común sobre comida.\nQuero un bocadill de jamo y ques\n— José Montilla Presidente da Generalitat sobre como ordenar un sándwich de xamón e queixo.\n— Joan Manuel Serrat sobre o fermoso que é o catalán.\nLingua catalá é unha de entre as varias linguas reprimidas faladas en territorio español, máis exactamente en Cataluña. En suma, trátase de unha mestura mal feita de español, francés e italiano, parecendo un tanto canto mal acabada, así como a Catedral da Sagrada Familia, en Barcelona.\nO habitante de Barcelona é coñecido como catalán e... así, tamén o resto das rexións catalás. Crese que hai outras cidades (nos códices antigos nomeados), que adoitan acabar co seu nome en "ona", porque eran barrios da gran Barcelona no momento da Terceira Gran Separación de Gondwana. Estas supostas cidades existentes chámanse Tarragona, Xirona, Leridona / Lleidona, Badalona, Lacagona, Tontorrona, Guarrona, Manresa, etc.\nOs habitantes desta terra tamén son chamados cataláns, para non confundir o nome co nome da lingua, que tamén se pode ler a continuación.\n2.1 O barcelonés\n3.1 Teorías sobre a súa orixe\n4 Desgalería de imaxes\nA xenealoxía catalá parece dividirse en dúas ramas: as do Barça e as de Espanyol e unha pequena vara de quen non gusta o fungo e son de Penya. O bo catalán é unha lingua antiga e ancestral da nobreza pura. Conservado polos cataláns, que a diferenza dos españois non os insultan.\nMoitos viven en Barcelona e a maioría son hippies, geeks, heavies, hobbits e criaturas fantásticas que escapan á imaxinación humana como por exemplo os cabriegos cegos de carajillos. Moi aínda, fontes fóra deste artigo afirman que o catalán será a lingua do futuro e oficial en toda España e de tódala península Ibérica, nun mundo parafascista. O pensamento único, din eles.\nA lingua catalá (ou o catalán segundo os nativos cataláns da Selva de Llobregat) é bastante antiga, ten unha "estraña" e "aparente explicación" similar ao occitano, ao castelán, ao francés, ao italiano, ao galego e ao chinés mandarín , xa que provén da mesma lingua común, o tuvalunes ulteriorino. É particularmente amado polos pepeiros, aínda que só poden falalo en privacidade.\nA existencia da lingua catalá está máis que garantida grazas aos esforzos notables dun ferviente filántropo e grupo nudista coñecido como "Ciutadans" ea súa cruzada pola expansión do catalán en todos os ámbitos da vida privada da sociedade catalá. Na súa xuntanza de inauguración, Albert Rivera (líder de "Ciutadans") respondeu: "- Calquera que non lle guste o catalán poñerá todas as obras de Salvador Espriu no culo", rematando o seu discurso cun grito pola independencia de Cataluña.\nTeorías sobre a súa orixe[editar]\nCrese que esta lingua foi inventada por un grupo de cultos e sabios lingüistas europeos que, no intento de inventar os indoeuropeos, capturaron unha cogorza que merece a pena mencionar nos anais da historia (de aí o idioma que saían como o culo), e a partir de aí xurdiu o catalán. O éxito desta lingua era fulminante. A razón é que as súas palabras eran moito máis curtas que as súas equivalentes noutros idiomas.\nOutra teoría é que os supervivientes da Cuarta Gran Separación de Gondwana modificaron o galego-portugués residual ata convertelo involuntariamente no valenciano. Logo, séculos máis tarde, coa Reconquista, ao recuperar os nobres cabaleiros valencianos, as terras de Cataluña, en mans do infame Mahoma, ampliaron o valenciano a través de todos os territorios chamados agora País Valencianos. O resto é historia. A proba: valenciano e catalán aínda se parecen hoxe.\nTamén hai un estudo interesante: segundo unha máquina xaponesa, o 90% das frases dicindo por un borracho no seu estado de gloria son palabras en catalán, porque aínda que non poida terminar as palabras (por exemplo: estou borracho, Enrique = Estyk borrax, Enrik).\nPara os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Lingua catalá.\nCatalán en Andorra.\nCatalán nas Illas Baleares.\nCatalán no Rosellón.\nCatalán na Franxa de Aragón.\nTraído desde "https://desgalipedia.org/index.php?title=Lingua_catalá&oldid=153787"


A UNED organiza en Ourense as xornadas “Luces s sombras da Constitución española", do 9 ao 11 de abril \nA UNED organiza en Ourense as xornadas...\nA UNED organiza en Ourense as xornadas “Luces s sombras da Constitución española", do 9 ao 11 de abril\nPartidos políticos, as “fake news”, a reforma da Carta Magna; a prisión permanente ou a independencia do poder Xudicial son algúns dos temas a tratar por dez ponentes, entre eles Roberto Blanco Valdés, Miguel Ángel Cadenas, Luis Míguez Macho, Fernando Alañón e Inés Iglesias\nOURENSE, 14 de marzo de 2019.- No seu 40 aniversario, a Constitución está moi presente na opinión pública. Moitos a reivindican e outros tantos desexan a súa reforma. Pero, ata que punto o noso Texto podería amoldarse ás esixencias que lle expón unha sociedade moi distinta á que existía a finais dos anos 70? En definitiva, cales son as luces e sombras do sistema constitucional español? Son preguntas que se tratarán nas xornadas Loces e sombras da Constitución española, que organiza a UNED desde o seu Centro Asociado en Ourense, consciente da necesidade de falar da Carta Magna neste seu aniversario. As xornadas celebraranse do 9 ao 11 de abril no Salón Progreso, da segunda planta do Centro Cultural Marcos Valcárcel. Consta de 10 horas lectivas e é presencial, e permitirán conseguir 0,5 créditos ECTS.\nO programa abrirase o martes, 9 de abril, coa súa inauguración ás 16.00 horas. Ás 16.15 comezará o primeiro bloque, dedicado aos partidos políticos e o sistema electoral. Intervirá o catedrático de Dereito Constitucional da Universidade de Santiago, Roberto Branco Valdés co tema: Pasado, presente e futuro dos partidos políticos. Seguen sendo instrumentos representativos da vontade popular? Ás 17.15 falará José Agustín González-Ares Fernández, profesor contratado doutor de Dereito Constitucional da Universidade de Vigo, que tentará respostar á pregunta: É necesaria unha reforma da Constitución?\nO segundo bloque da primeira xornada comezará ás 18.30 horas e está dedicado á liberdade de información e a liberdade de expresión. A esa hora intervirá Jesús Manuel García Díaz, doutor en Historia, xornalista de ampla experiencia e director do Centro UNED de Ourense. Falará sobre As fake news e a posverdade. Está en risco a democracia? Seguiralle, ás 19.30 horas, Antonio Piña Alonso, maxistrado e presidente da Audiencia Provincial de Ourense. O seu relatorio titúlase: Os xuízos paralelos nos medios de comunicación. Información ou share?\nO mércores, 10 de abril, ás 16.00 horas comezará o terceiro bloque, dedicado ao dereito á liberdade, á tutela xudicial efectiva e á resocialización do reo. Para iso contarase coa intervención de Manuel Arias Carral, secretario xeral da Subdelegación do Goberno en Ourense, profesor asociado de Dereito Penal da Universidade de Vigo e ex director do Centro Penal de Pereiro de Aguiar. O seu relatorio titúlase: A constitucionalidade da prisión permanente revisable. Estamos ante o cadalso do século XXI?\nUnha hora despois intervirá Fernando Alañon Olmedo, maxistrado da Sala do Civil e Penal do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia e profesor-titor do Centro Asociado á UNED en Ourense. Falará acerca das figuras do indulto e do aforamiento a debate. Derrogación ou renovación? Ás 18:15 horas comezará o cuarto bloque, dedicado ao Poder Xudicial. O tema escollido é A independencia do Poder Xudicial. Medidas necesarias para o seu correcto funcionamento, a cargo de Inés Celia Igrexas Canle, acreditada a Catedrática de Dereito Procesual da Universidade de Vigo e maxistrada suplente da Audiencia Provincial de Ourense. Tras a súa intervención producirase a de Miguel Ángel Cadenas Sobreira, presidente do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, quen falará de Os dereitos fundamentais dos xuíces e maxistrados. Participación política e dereito á folga.\nXa na terceira e última xornada, o xoves, 11 de abril, Ás 17.00 horas comezará o bloque quinto, dedicado á organización territorial do Estado. Sonia Rodríguez-Campos González, profesora titular de Dereito Administrativo da Universidade de Vigo e directora da Escola Galega de Administración Pública, responderá á seguinte cuestión: Está esgotado o modelo territorial na Constitución de 1978? Tras ela, ás 18:00 horas, falará Luís Míguez Macho, catedrático de Dereito Administrativo da Universidade de Santiago de Compostela, co título: É necesario unha reconsideración da actual repartición competencial entre o Estado e as CC. AA.?\nEstas xornadas contan cun número limitado de prazas fixado en 40. A matrícula ordinaria é de 10 euros. Van dirixidas a estudantes de Dereito, Ciencias Políticas e Socioloxía, Ciencias Xurídicas e da Administración, e público en xeral interesado. O obxectivo é profundar no coñecemento do período constitucional e analizar os principais elementos configuradores do sistema político abordando as luces e as sombras da súa evolución tras 40 anos de Constitución. Cuantan co patrocinio do HCI: Grupo de investigación de Historia Contemporánea e coa colaboración da Deputación Provincial de Ourense.\nA dirección corre a cargo de Mónica López Viso, profesora titora da UNED; a coordinación é responsabilidade do profesor titor da UNED Xullo Prada Rodríguez, encargándose de moderación Noa Ferreiro Ávila, graduada e Master Universitario en Dereito.


Número 274 - 25 de maio de 2015\nBorrador da terceira convocatoria de funcionarización\nConstitución da nova Xunta de Persoal\nDespois de varios intentos de convocatoria que non se puideron levar a efecto debido á imposibilidade de asistencia dalgún dos representantes, convocouse aos novos membros electos para proceder á constitución da Xunta de Persoal o vindeiro día 1 de xuño.\nInicio da campaña de micromecenazgo: APOIA ó Ateneo Ferrolán. Fai unha achega pola cultura por paypal, transferencia bancaria, tarxeta de creto ou #faircoin. https://achegas.ateneoferrolan.org/\nO OPUSDEISTA FERNÁNDEZ DÍAZ DETÉN A MÁIS DUNHA VINTENA DE INTERNAUTAS\nCal é o obxectivo da ofensiva contra internet do Ministerio do Interior?\nDende fai meses,o Ministerio do Interior desata, de xeito recorrente, auténticas campañas de amedrentamento social en contra da libre comunicación a través da Rede.\nO gran logro ideolóxico dos capitalistas\nUn dos maiores logros dos capitalistas é o de facer pasar os seus intereses como os intereses de todos.\nTelefónica frustra as negociacións cos folguistas\nA multinacional non recoñece o Comité de Folga como interlocutor e insta as traballadoras mobilizadas a acatar os acordos asinados por CCOO e UGT. Estas manteñen a folga indefinida.\nA ONU suspende ao Estado Español por non actuar contra a tortura\nO Comité contra a Tortura da ONU sinala ao Estado Español que non adoptou as recomendacións que xa lle lanzou en 2009, que van dende adaptar a lexislación ata investigar os casos de torturas e poñer medios para impedir a súa práctica.\nEN BUSCA DO TURISMO SANITARIO DE ALTO NIVEL\nO 'servizo americano de saúde' de Galicia\nO goberno do 'popular' Alberto Núñez Feijoó traspasou a xestión da sanidade pública de Galicia a fondos de investimento e a multinacionais estadounidenses.\nDía 28 de maio, nova reunión do Consello de Goberno\nO vindeiro día 28 de maio realizarase unha nova reunión do Consello de Goberno, como é habitual na orde do día non aparece ningún punto que, expresamente, trate sobre o PAS. Como facemos sempre poñémonos á vosa disposición para que, se tedes algo que queirades facer chegar ao sr. reitor, equipo de goberno e demais membros alí presentes, nolo comuniquedes.\nVIGO. SANIDADE PÚBLICA\nO SERGAS e POVISA\nImos preservar a identidade da boa interlocutora que nos mandou esta interesante mensaxe, pero creo que é importante difundir o que realmente é unha mostra do que estes negan e do que realmente pasa.\nO Xerente de Xestión Integrada da Coruña (CHUAC) traslada unha Supervisora de Planta por cumprir co seu traballo\nSindicatos, médicos e persoal sanitario de todas as especialidades presentaron as súas protestas ante a Xerencia do Chuac, e realizaron unha concentración en apoio da Supervisora, este xoves pasado, ás 13:00 horas diante do CHUAC.\nA desigualdade social no Estado Español chega a unha marca histórica\nA desigualdade entre ricos e pobres no Estado Español alcanzou o máximo rexistrado dende que a Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) iniciou esta medición, hai 30 anos.\nO Goberno de Cospedal enfróntase a unha investigación criminal por non readmitir aos interinos\nO sindicato STAS Castela-A Mancha sinalou que se trata de posibles feitos de prevaricación e falsidade documental, debido a denuncias impostas por varios dos afectados. A Fiscalía Provincial de Guadalaxara citou ás partes para o día despois das eleccións para tomar as declaracións correspondentes.\nREMATANDO A CAMPAÑA MACHUCANDO!\nNúmero anterior 18/05/2015


(Redirixido desde "Xeorxia, Estados Unidos")\nO primeiro asentamento europeo en territorio americano foi fundado en 1526, polo español Lucas Vázquez de Ayllón. Non se sabe con seguridade a localización deste asentamento, si foi fundado no litoral do Atlántico de Carolina do Sur ou de Xeorxia. Seis meses logo da fundación, o asentamento foi abandonado a causa do mal tempo e das enfermidades.\nEn 1540, o español Hernando de Soto, partindo da entón colonia española de Florida en dirección ao río Mississippi, explorou partes do actual estado de Xeorxia. Na rexión, Soto entrou en contacto cos mound builders, sendo o único europeo do que se ten noticia de avistar este grupo indíxena. Crese que os mound buiders extinguíronse durante a década de 1560.\nEn 1564, colonos franceses fundaron un asentamento permanente na colonia española de Florida. As noticias deste feito encoraxaron ao por entón rei español, Filipe II. Por ordes do rei, que reivindicaba toda a rexión sur dos actuais Estados Unidos de América, incluíndo a rexión da actual Xeorxia, tropas españolas foron enviadas para expulsar aos franceses. Estes foron expulsados en 1565, e entón, fundáronse diversos fortes na costa Atlántica dos actuais Estados Unidos, un dos cales foi construído na actual Xeorxia, en 1566, na Illa de St. Catherines.\nO rei Xurxo II de quen toma o nome o estado\nEn 1730, un grupo de británicos estableceron plans para a creación dunha colonia no sur inexplorado das Carolinas. Esta colonia chamouse Xeorxia, en homenaxe ao entón monarca do Reino Unido, o rei Xurxo II de Gran Bretaña. Este autorizou a creación da nova colonia a través da segregación da rexión sur das Carolinas. Inicialmente, este grupo de británicos proxectaron enviar prisioneiros ou persoas endebedadas á rexión. Este plan, con todo, foi abandonado, e só algúns endebedados foron enviados á rexión, persoas das que non se volveu a ter máis noticias logo da súa saída do Reino Unido.\nTanto o Reino Unido como España reivindicaban Xeorxia. Esta cuestión, máis o feito da existencia do comercio ilegal entre comerciantes británicos e colonias españolas en América, fixeron que España e o Reino Unido entrasen en guerra en 1739. Nesta guerra, Oglethorpe intentou anexionar a colonia española de Florida, aínda que non o conseguiu. En 1742, logo da captura dunha importante forza militar española, na Illa de St. Simons, en Xeorxia, por parte de Oglethorpe e as súas tropas, terminou coa guerra. Con todo, a cuestión da reivindicación de Xeorxia continuou.\nDurante o período no que Xeorxia estivo baixo o control da Corporación, os colonos tiñan diversas limitacións impostas pola coroa británica, que non se aplicaban ao resto das Trece Colonias. Por exemplo, non podían facer uso do traballo escravo. Mentres que a economía de Carolina do Norte e de Carolina do Sur prosperaban co cultivo do millo e do arroz, a economía de Xeorxia sufriu coas baixas exportacións e os altos prezos dos produtos importados, levando a moitos a recorrer ao contrabando de produtos españois vía Florida. En 1752, a Corporación abriu a man nas condicións da súa licenza, e Xurxo II reorganizou a colonia como unha provincia colonial, en 1754, retirando as restricións impostas con anterioridade á colonia. Xeorxia entón prosperou economicamente, e a súa poboación pasou a crecer con rapidez.\nO primeiro conflito en Xeorxia na Guerra de Independencia dos Estados Unidos foi a tentativa de captura de once navíos cargados de arroz, no porto de Savannah, en 1776, conseguindo capturar só dous. O 24 de xullo de 1778, Xeorxia ratificou os Artigos da Confederación, o pai da Constitución dos Estados Unidos de América. Savannah foi conquistada polos británicos en decembro de 1779. A finais de setembro de 1779, forzas navais americanas, coa axuda da Mariña francesa, tomaron a cidade, logo de sitiala durante tres semanas. Malia a reconquista da cidade, a maior parte de Xeorxia estaba baixo control británico a finais de 1779. Foi soamente en 1782 que as tropas británicas presentes en Xeorxia abandonarían a colonia. Despois do fin da Revolución Americana, en 1783, e baixo os termos do Tratado de París, Estados Unidos tomaron o control de todas as colonias británicas ao sur dos Grandes Lagos, ao norte do golfo de México e ao leste do río Mississippi. Entón, a rexión que actualmente constitúe os estados de Alabama e Mississippi, foi anexionada a Xeorxia. Esta converteuse no cuarto estado americano, o 2 de xaneiro de 1788.\nAdquiríronse máis terras foron a través da expulsión dos nativos americanos da rexión, forzándoos a emigrar máis aló do oeste do río Mississippi —rexión que aínda non formaba parte dos Estados Unidos. En 1827, todas as tribos Creek de Xeorxia acordaron vender as súas terras ao goberno americano, e a emigración ao Territorio de Oklahoma. En 1829, foi descuberto ouro en Xeorxia, atraendo miles de colonos brancos doutros estados, o que fixo que os habitantes do estado pasasen a meter presión ao goberno a expulsar aos cherokee, que posuían os dereitos de propiedade das terras de grandes áreas de Xeorxia, posuían o seu propio goberno e non recoñecían a autoridade do goberno de Xeorxia. En 1830, co Acto de Remoción Indíxena, os cherokee e todas as tribos de nativos americanos que vivían na rexión foron forzados a retirarse ao Territorio de Oklahoma, e así, a última tribo cherokee en migrar para Oklahoma fíxoo en 1838.\nA economía de Xeorxia, ao longo da primeira metade do século XIX, dependía en gran medida do cultivo, procesamento e da exportación do algodón a países europeos. Con todo, para a venda do algodón a prezos baixos e competitivos no mercado europeo, era necesario o uso do traballo escravo. Logo da elección do abolicionista Abraham Lincoln en 1861, o Gobernador Joseph E. Brown pasou a liderar un movemento a favor da separación de Xeorxia dos Estados Unidos. O 19 de xaneiro de 1861, a República de Xeorxia converteuse no quinto estado americano en separarse da Unión, uníndose aos Estados Confederados de América. Irónicamente, un político que anteriormente estaba en contra da secesión de Xeorxia da Unión, Alexander H. Stephens, converteuse en vicepresidente da Confederación.\nNas décadas finais do século XIX, a industria secundaria pasou a facerse cada vez máis unha fonte de renda importante no estado. Á vez, diversas liñas ferroviarias foron construídas no estado, e gradualmente, o algodón deixou de ser a fonte de renda máis importante dos agricultores de Xeorxia, que comezaron a diversificar os seus cultivos. Na década de 1890, o estado aumentou drasticamente os orzamentos estatais destinados á educación e asistencia social e económica. No inicio do século XX, a industria pasou a ser a fonte de renda máis importante de Xeorxia. A Primeira Guerra Mundial aumentou aínda máis a produción industrial e agropecuaria do estado.\nXeorxia foi alcanzada con severidade pola Gran Depresión, onde a recesión do sector agropecuario do estado agravouse, e moitas fábricas e establecementos comerciais pecharon ou despediron a miles de traballadores. Os efectos da recesión serían minimizados a través de programas gobernamentais de asistencia a partir de 1933, pero a recesión acabaría soamente coa entrada do país na Segunda Guerra Mundial. Durante a guerra, a migración de grandes cantidades de persoas de áreas rurais cara ás cidades do estado aumentou drasticamente. En 1943, Xeorxia converteuse no primeiro estado americano en permitir que persoas con máis de 18 anos de idade votasen en eleccións —con anterioridade, só persoas con máis de 21 anos de idade podían votar.\nA industria de Xeorxia creceu con forza os anos que se seguiron á Segunda Guerra Mundial, grazas a custos de operacións relativamente baixos. En 1950, por primeira vez na historia do estado, máis persoas traballaban no sector industrial que no sector agropecuario. A emigración poboacional do campo cara á cidade tamén aumentou, e en 1960, a poboación urbana de Xeorxia superou a súa poboación rural. Á vez, a grande emigración de afroamericanos da Rexión Sur dos Estados Unidos en dirección aos estados industrializados do Norte diminuíu a proporción de negros na poboación do estado. Na actualidade, preto do 28,7% da poboación do estado é afroamericana.\nAta o inicio da década de 1960, todas as escolas de Xeorxia estaban segregadas. En 1954, unha decisión do Tribunal Supremo americano ordenou que todos os estados que obrigaban ou permitían a segregación racial en escolas pasasen a integrar tódolos seus distritos educativos. Foi soamente a partir de 1960 que o goberno de Xeorxia iniciou a integración, logo dun mandato do goberno americano, para integrar ou pechar as súas escolas. En 1961, por primeira vez na historia do estado, nenos afroamericanas frecuentaban por primeira vez escolas anteriormente permitidas só para brancos. O proceso de integración racial nas escolas foi lento, sendo que en 1965 só preto dun quinto dos distritos educativos de Xeorxia estaban integrados. En 1969, unha nova orde do goberno federal fixo obrigatoria a aceleración do proceso de integración en tódalas escolas do estado.\nDurante a década de 1970, moitos brancos cambiáronse de áreas maioritariamente habitadas por afroamericanos, cambiándose para rexións onde os negros eran menos numerosos, causando un grande aumento da proporción de negros na poboación de numerosas grandes cidades —en especial, Atlanta. Actualmente, preto de dous terzos da poboación de Atlanta son afroamercanos. O crecemento poboacional de Xeorxia disparouse a partir de entón, e na actualidade Xeorxia é un dos estados americanos en máis rápido crecemento do país.\nXeorxia limita ao norte con Tennessee e Carolina do Norte, ao nordés e ao leste con Carolina do Sur, ao leste co Océano Atlántico, ao sur con Florida e ao oeste con Alabama. Xeorxia é o maior estado do país ao leste do río Mississippi, desde que Virxinia Occidental separouse de Virxinia en 1863. O terreo accidentado da rexión norte do estado fai que as fervenzas sexan comúns na rexión. As máis altas son Amicalola, cos seus 222 metros de altura, e Toccoa, con 57 metros. Os principais ríos que atravesan Xeorxia son o Altamaha, Chattahoochee (o máis longo do estado), Suwannee e o Savannah. O litoral do estado posúe 161 quilómetros de extensión total —que sobe ata os 3.772 quilómetros, si incluímos todas as rexións bañadas polo mar, o litoral ao longo das illas oceánicas, baías e estuarios. Cerca do 60% de Xeorxia está cuberto por bosques.\nO Piemonte, localizado ao sur das tres rexións mencionadas con anterioridade, caracterízase polo seu terreo relativamente plano e pouco accidentado, cunha altitude media de 450 metros no norte, diminuíndo gradualmente a medida en que se viaxa cara ao sur. O sur do Piemonte posúe unha altitude media de 120 metros. Cinco das maiores cidades do estado - Atlanta, Athens, Augusta, Columbus e Macon están localizadas nesta rexión, a máis poboada do estado.\nEn verán, a variación de temperatura do estado é mínima, dependendo basicamente da altitude do terreo —canto máis alta máis baixa a temperatura media. No verán, a media das mínimas do estado é de 22 °C, e a media das máximas é de 33 °C. A maior temperatura rexistrada en Xeorxia foi de 44 °C, rexistrada o 20 de agosto de 1983, en Greenville.\nPreto de metade do orzamento do goberno de Xeorxia esta xerado por impostos estatais, e o restante vén de orzamentos recibidos do goberno federal e de préstamos. En 2002, o goberno do estado gastou 30.053 millóns de dólares, habendo xerado 24.847 millóns de dólares. A débeda gobernamental de Xeorxia é de 8.243 millóns de dólares. A débeda per cápita é de 965 dólares, o valor dos impostos estatais per cápita é de 1.612 dólares, e o valor dos gastos gobernamentais per cápita é de 3.517 dólares. Xeorxia posúe unha das máis pequenas débedas gobernamentais per cápita entre calquera estado americano, detrás soamente de Arizona, Kansas e de Tennessee.\nA composición racial da poboación de Xeorxia é a seguinte:\n0,3% Nativos indíxenas\n1,4% Dous ou máis razas\nOs cinco maiores grupos étnicos do estado son os afroamericanos, americanos, británicos, alemáns e irlandeses.\nHistoricamente, preto de metade da poboación de Xeorxia estaba composta por escravos negros. A Gran Migración de afroamericanos do Sur en dirección aos estados industrializados do Norte americano, durante 1910 e 1960, así como a crecente emigración de brancos no estado logo de 1970, reduciron a proporción dos afroamericanos na poboación de Xeorxia. Actualmente continúan sendo maioritarios en condados rurais da rexión centro-leste e do sueste do estado, así como na cidade de Atlanta e os seus barrios meridionais.\nMoitos brancos, como outros sudistas, xeralmente describen a súa ascendencia no censo americano como "americano", "Estados Unidos" ou simplemente "sudista". Brancos de ascendencia americana —principalmente de ascendencia británica— son predominantes nas montañas do norte e na rexión setentrional do Piemonte, así como en certas rexións pantanosas do sueste. Habitantes que reivindican ascendencia británica tamén predominan nos barrios setentrionais de Atlanta.\nO sector primario supón o 2% do PIB de Xeorxia. O estado posúe 50 mil granxas, que cobren aproximadamente o 30% de Xeorxia. Xuntas, a agricultura e a gandería supoñen o 1,85% do PIB do estado, e empregan aproximadamente a 120 mil persoas. O estado posúe grandes rabaños bovinos e ovinos. Os principais produtos agropecuarios producidos no estado son as galiñas e os seus derivados —ovos e carne, dos cales Xeorxia é un dos líderes nacionais de produción anual. Carne e leite bovina e ovina tamén son importantes produtos da gandería estatal. Os principais produtos cultivados en Xeorxia son noces e cacahuetes. O estado é o líder nacional na produción destes dous produtos. Outros produtos cultivados importantes para a economía de Xeorxia son algodón, pexego, tabaco, arroz e millo. A pesca e a silvicultura supoñen xuntas o 0,15% do PIB do estado, empregando a preto de dez mil persoas.\nO sector secundario achega o 21% do PIB de Xeorxia. A industria secundaria supón o 16,5% do PIB do estado e emprega aproximadamente 608 mil persoas. O valor total dos produtos fabricados no estado é de 59 mil millóns de dólares. Os principais produtos industrializados fabricados no estado son alimentos industrializados, equipamentos de transportes, produtos químicos, téxtiles, maquinaria, produtos de madeira, e material publicitario. A industria de construción supón o 4% do PIB do estado, empregando aproximadamente a 270 mil persoas. A minería responde polo 0,5% do PIB de Xeorxia, empregando preto de 9 mil persoas. Os principais produtos minerais no estado son bauxita, mármore, granito e magnesio.\nOs primeiros centros educativos de Xeorxia foron creados durante o século XVIII. Estas escolas rústicas, pequenas estruturas, eran construídas por comunidades rurais, en parcelas fornecidas por un dos facendados da comunidade. Estas escolas funcionaban a través da contratación de "profesores-viaxeiros", aos que se lles pagaba para ensinar por un curto período de tempo, e viaxaban dunha comunidade rural a outra. Por iso, a educación comunitaria da época era irregular. Estas escolas rústicas estaban mantidas pola comunidade local, e de libre acceso para calquera neno branco. Os ricos latifundistas, pola súa banda, contrataban profesores do Norte do país, como titores particulares para os seus fillos.\nNo inicio do século XIX, Xeorxia construíu algunhas escolas públicas nas principais cidades do estado —con todo non achegaban orzamentos para estas escolas logo da súa fundación, polo que estas escolas víanse obrigadas a cobrar pola subministración de servizos educativos. Algunhas cidades e condados asumiron os custos da educación pública, con todo a maior parte era privada, con algunhas destas escolas permitindo que os alumnos estudasen se consentían en traballar nas facendas controladas pola escola. Foi soamente na década de 1870 que Xeorxia creou un sistema estatal de educación pública. Este sistema, mantido polo goberno do estado, fornecía orzamentos para calquera escola elemental do estado. A partir de 1912, o sistema de educación pública do estado pasou a achegar fondos tamén para escolas de ensino secundario.\nXeorxia é actualmente o principal centro de comunicacións da Rexión Sur americana. As principais estradas pavimentadas do estado foron inauguradas no inicio do século XX, e a gran maioría das estradas estatais de menor porte foron pavimentadas nas décadas que seguiron á Segunda Guerra Mundial. Atlanta é o principal centro viario de Xeorxia. O estado en 2003, posuía 187.543 quilómetros de vías públicas, dos cales 2.004 quilómetros eran estradas interestatales, considerados parte do sistema federal viario dos Estados Unidos.\nAtlanta posúe actualmente o aeroporto con máis movemento do mundo, en número de pasaxeiros atendidos, o Aeroporto Internacional Hartsfield-Jackson, que move preto de 82 millóns de pasaxeiros ao ano. Savannah é o principal centro portuario de Xeorxia, e é un dos portos máis modernos en actividade do país.\nO primeiro xornal publicado en Xeorxia foi o Xeorxia Gazette, publicado por primeira vez en Savannah en 1763. O xornal máis antigo do estado aínda en publicación, pola súa banda, é o Augusta Chronicle, de Augusta, publicado por primeira vez en 1785. En 1828, o Cherokee Phoenix primeiro xornal de indios americanos foi publicado en New Echota, publicado en inglés e en lingua cherokee. Actualmente, son publicados en Xeorxia 256 xornais, dos cales 32 son diarios.\nXeorxia viu nacer a un gran número de grandes nomes do cine como Kim Basinger, Julia Roberts, Laurence Fishburne, Spike Lee, Steven Soderbergh, e ata Hulk Hogan. Tamén foi berce de grandes personaxes da música como Ray Charles, R.E.M., Kanye West e Outkast. Pero Xeorxia é sobre todo o estado nativo de Martin Luther King.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Xeorxia,_Estados_Unidos_de_América&oldid=5879915"\nÚltima edición o 28 de setembro de 2021 ás 15:51