Próximas Actividades Actividades - Club Alpino Ourensán\nPróximas Actividades › Formación\nSubscríbete ás actualizacións do calendario do club\nEscalada, Formación, Montaña: Programa Compromiso Alpino 2021(montaña/escalada)\nPrograma COMPROMISO ALPINO Queres escalalo Urriellu? Gustaríache, tal vez, ascender o Mont Blanc ou facer algunha cara norte? ou tal vez, [email protected] culminar os cumes máis senlleiros dos Picos de Europa ou de Pirineos? Todas estas aspiracións montañeiras teñen cabida no programa “COMPROMISO ALPINO” do Club Alpino Ourensán 2021. Con dito programa queremos propoñervos a\nEscalada, Formación: Rocódromo tempada 2021\nRocódromo tempada 2021 Como todos os anos retomamos a clásica actividade do club no rocódromo. Esta actividade permite un uso do rocódomo conxuntamente tanto ós que xa levan tempo escalando como aos que estan comezando. Horario: O noso horario de uso do Rocódromo do Pavillón dos Remedios : mércores, xoves e venres de 11:30 a\n+ Exportar Actividades listados


O Consorcio de Santiago mellorará o sistema de ventilación e a limpeza do lousado da capela do Cristo en Conxo\nlocal Compostela conxo Consorcio Santiago\nEn 2013 o Consorcio promoveu a obra de eliminación de humidades da capela e, co fin de coñecer tanto a orixe do elevado contido de humidade no interior da capela como do escurecemento húmido do solo\nA arquitecta da Oficina Técnica do Consorcio responsable deste proxecto é Lourdes Pérez explica que “a capela do Cristo do Mosteiro de Santa María de Conxo é unha capela anexa á igrexa de Conxo e, a diferenza desta, ten un gran contido de humidade no ambiente e o seu lousado granítico presenta un escurecemento húmido”.\nEn 2013 o Consorcio promoveu a obra de eliminación de humidades da capela e, co fin de coñecer tanto a orixe do elevado contido de humidade no interior da capela como do escurecemento húmido do solo, contratou a un equipo de arquitectos expertos no estudo de humidades para que realizara un diagnóstico e propuxera recomendacións de actuación.\nUn equipo de arquitectos da Universidade Politécnica de Madrid realizou en 2015 un seguimento do comportamento do edificio mediante técnicas de monitorización higrotérmica, inspeccións periódicas, ensaios in situ e no laboratorio.\nAs conclusións deste seguimento revelaron que o terreo estaba húmido baixo as lousas, e que esta humidade retense anormalmente, tanto no terreo como na pedra, debido á presenza de sales higroscópicas, en particular nitratos.\nA contaminación por sales é máis alta na superficie das lousas que na súa parte inferior e fai un dobre efecto: por unha parte, retén a humidade que provén do terreo e, por outra, atrae e condensa o vapor de auga do aire da capela. Estes dous mecanismos impiden o secado do pavimento, que xa de por si é difícil porque non hai condicións favorables do aire exterior.


COMPETENCIA LINGÜÍSTICA: dominar perfectamente as dúas linguas de traballo (francés-galego) tanto a nivel sintáctico, gramatical, morfolóxico, lexicolóxico, terminolóxico e fraseolóxico. SUBCOMPETENCIAS: coñecer tanto as diferenzas como as similitudes dos dous sistemas linguïsticos. CB1\nCOMPETENCIA COMUNICATIVA E CULTURAL: Comprender textos redactados na lingua de partida. SUBCOMPETENCIA: Coñecer a historia e as culturas das dúas linguas co fin de entender perfectamente os textos así como dominar os mundos textuais das dúas culturas coas que se traballa, as distintas convencións sociais. CB1\nCOMPETENCIA TEXTUAL: comprender a estrutura e os principios organizadores dun texto. SUBCOMPETENCIAS: coñecer os diferentes tipos de texto (literarios, publicitarios...) e as súas características (argumentativos, expositivos...) CB1\nCOMPETENCIA TRADUTORA: saber traducir un texto sen interferencias. SUBCOMPETENCIAS: Identificar os participantes no proceso de tradución (autor, tradutor, lector...) e a función comunicativa do texto. Aprender a analizar textos con vistas á súa tradución. Coñecer as distintas técnicas e estratexias de tradución. Traducir textos non especializados. Identificar os problemas de tradución e aprender a resolvelos. Aprender a traballar con textos paralelos. Aprender a manexar as ferramentas básicas de tradución (procesadores de texto, Internet: dicionarios en liña...). Identificar problemas ortotipográficos e aprender as estratexias e normas para resolvelos. Comprender o papel do tradutor como mediador intercultural. Coñecer as normas de presentación de tradución. Coñecer o mercado laboral. Desenvolver habilidades de traballo en equipo e adquirir un compromiso deontolóxico. CB1


Entre toxos e carrachos: X marcha popular polos montes veciñais en man común de Candeán e Cabral\nLonxitude: 11.42 kms\nTramos de GR homologados y tramos non sinalizados\nAltitude máx: 496 ms\nAltitude min: 206\nSaida desde o parque forestal do monte Vixiador (Candeán - Vigo) e chegada no parque forestal de Cotogrande (Cabral-Vigo)\nM.I.D.E.: 9 (1 severidade, 2 orientación, 2 dificultade, 2 Esforzo)\nAndaina lonxitudinal organizada pola asociación cultural O Coto de Cabral. A andaina foi pensada para facer por persoas de todas as idades e participaron unhas 200 persoas. Como podedes imaxinar ao ir con carros de bebés e nenos pequenos a andaina levou tres horas e pico, ademáis de que se fixeron 2 avituallamentos mais as paradas necesarias para xuntar ao grupo, co que a andaina se pode facer en moito menos tempo.\nAspecto da andaina pocos minutos antes de comenzar\nA idea da organización da marcha foi dar a coñecer os montes en man común de Candeán e Cabral dun xeito tranquilo e accesible a todas as idades. Así a andaina transcurre por pistas anchas e por algo de asfalto sen ningún desnivel pronunciado e a maioría do percorrido vai seguindo sendas homologadas como o GR 94 e GR 53. A andaina convídanos a coñecer a fauna, flora e paisaxe destes montes, sen esquecer a parte de lecer que conteñen os seus parques forestais. Tamén serviu para expresar a problemática que vén padecendo o monte mancomunado de Cabral do que vos falarei mais adiante.\nA andaina comenza no parque forestal do Vixiador (lugar onde se fai unha popular romería a comenzos de setembro).O Monte do Vixiador ten unha superficie de mais de 180.000 m2 e atópase a mais de 400 m de altitude, desde onde se poden contemplar unhas magníficas vistas do val da Louriña, os montes de Portugal, a serra do Suído e a ría de Vigo.O parque é ideal para pasar un día de lecer, xa que conta con numerosas fontes de auga potable, asadeiros e mesas.\nCollemos dirección noroeste seguindo o GR 94 que vai dar á Madroa para ver a ría de Vigo. Logo collemos á esquerda e viramos de novo dirección ao parque forestal do Vixiador e pasamos a carón da mámoa Costa Freiría I, ainda que non paramos a ollala. No parque destacan dúas mámoas pertencentes á Cultura Megalítica (IV a II milenio a.C.) que, xunto con outros dolmens e mámoas, constitúen un cinto de enterramentos tumulares nos lindeiros dos concellos de Vigo e Redondela. Hai unha ruta duns 5 kms onde se poden observar ata 13 mámoas pero terá que ser noutra ocasión.\nCastiñeiros observando a andaina\nPor toda esta zona do Vixiador, ainda que lin que a maioría de árbores son os piñeiros, a verdade é que o que mais atopas no camiño e o que mais destacan son as frondosas: carballos, castiñeiros, bidueiros, nogueiras, freixos,...), unha maravilla, acostumados como estamos por estes lares a ver extensións de piñeiros e eucaliptos nos nosos montes.\nA lagoa de seixos\nO seguinte punto interesante do percorrido é a lagoa dos Seixos. En 2006 a comunidade de montes veciñais de Candeán acondicionou esta zona para convertila nun refuxio natural de especies acuáticas. Sitúase nos nacentes do ragato San Cristovo. A variedade de formas de vida vexetal e animal fai deste hábitat un espazo de gran riqueza complementario aos montes que a arrodean. Píntegas, sapos, rás... son só algunhas das mais de doce especies animais que se poden observar nesta lagoa.\nSeguimos o camiño dirección a Cabral, e chegamos ata o campo de golf do aeroclub, alí puidemos obervar a lagoa Mol tamén chamada de Retorta, é unha pequena lagoa que se atopa preto do nacemento do río Lagares e onde nidifica a galiña de río e o alavanco.\nA lagoa Mol\nSeguimos dirección ao aeroporto e xusto enfronte do megagaraxe paramos a facer outro avituallamento, nun pequeno bosque que recomendo visitar porque parece mentira que diante dunha pedazo de obra industrial como é o aeroporto haxa este recuncho de natureza e tranquilidade (a foto que encabeza esta crónica foi sacada ahí). Seguendo o regato Lagares damos cun muiño de auga restaurado e imos ata a rotonda do aeroporto.\nMuiño de auga restaurado enfronte do aeroporto\nDe ahí nos metemos por detrás do Ifevi ata chegar ao parque forestal de Cotogrande, ata a zona de Liñeiriños, final da nosa andaina e onde está proxectado un macrocomplexo comercial o que arrasaría con esta fermosa zona. É unha mágoa que a veciñanza non se poña dacordo, pois seica hai división e posturas enfrontadas coa directiva da comunidade de montes pois, según me contou algún dos comuneiros alí presentes, están tomando decisións sen contar co resto de comuneiros como apoiar o Porto Cabral ou facer unha serie de aterramentos que están poñendo en perigo, por exemplo, o camiño de San Pedro, unha corredoira que daba acceso á capela de San Pedro e paso de moitos veciños de Cabral cara á feira de Puxeiros para vender e mercar gando.\nDesde o meu punto de vista, que non é interesado agás o meu interés por camiñar, prefiro facelo poo monte e non por un área comercial. Opino que hai outros sitios en Vigo onde poder plantar un área comercial. A min chéirame a pelotazo, tendo en conta que os que mais monstran interés sexan os políticos e os empresarios. Eu, de todos modos, vos convido a que vaiades polo parque forestal de Cotogrande e botedes unha ollada para ver o que suporía facer un proxecto tan grande nesa zona. Aquí vos deixo un vídeo que trata sobre o Porto Cabral.\nEn resume, andaina relaxada que se pode facer en menos tempo e que contou cunha organización de dez. recomendable para coñecer zonas de Vigo que incluso, para moitos vigueses son descoñecidas.\nPodedes ollar todas as fotos da andaina pinchando aquí.\nPublicado por Balboa Ramone ás 12:12\nX marcha popular polos montes veciñais en man comú...


Fiscalía reduce a 6 meses de prisión a petición de pena para os responsables da asociación cannábica Casa María - Pontevedra Viva\nFiscalía reduce a 6 meses de prisión a petición de pena para os responsables da asociación cannábica Casa María\nMartes 17 de Xullo, 2018 ás 13:58 do Martes 17 de Xullo, 2018\nO fiscal antidroga, Pablo Varela, retirou a acusación dun delito de asociación ilícita contra o colectivo 'Casa María' de Pontevedra, reducindo a súa petición de penas a 6 meses de prisión para cada un dos responsables desta asociación cannábica.\nA Sección Segunda da Audiencia de Pontevedra deixou este martes visto para sentenza o xuízo contra Javier P., presidente da Federación de Asociacións Cannábicas (FAC) de España, Luís A. e Rubén B. para os que o Ministerio Público pedía inicialmente entre dous e catro anos de prisión.\nAo elevar a definitivas as súas conclusións o fiscal ademais das penas de prisión pediu que se lles impoña unha multa de 2.644 euros.\nAdemais a Fiscalía expresou a súa postura favorable para que esta condena sexa substituída por traballos en beneficio da comunidade.\nPola súa banda, os avogados da defensa pediron a nulidade das actuacións levadas a cabo porque, entre outros argumentos, impediuse a análise do cannabis incautado ao destruílo antes do prazo legal establecido. A defensa trataba de demostrar que a substancia intervida non supoñía ningún perigo para a saúde pública.\nOs representantes legais dos acusados insistiron en pedir a libre absolución dos seus defendidos con todos os pronunciamentos favorables.


Aprobada a nosa proposta para que a Xunta remate coa parcelaria de Figueiras e Villestro logo de 27 anos | PSdeG-PSOE\n#dalleavolta: o video dos 10 anos de fracaso das políticas de Feijóo\nA Comisión de Agricultura do Parlamento aprobou hoxe unha proposición non de Lei presentada polo Grupo Socialista para urxirlle á Xunta a que remate coa concentración parcelaria das parroquias de Figueiras e Villestro, en Santiago de Compostela, aberta hai xa 27 anos. O portavoz de Agricultura do Grupo Socialista, Raúl Fernández, presentou esta iniciativa para dar fin ao prexuízo provocado aos veciños pola lentitude do proceso.\nFernández trasladoulle á Cámara autonómica as alegacións das asociacións veciñais das parroquias afectadas, que protestan polos dez anos de goberno de Feijóo “sen que se dese nin un só paso máis para concluír este proceso”. Reclaman o remate do proceso de concentración parcelaria dos montes que comezou no ano 1991, que tivo que agardar ata decembro de 2009 para que se aprobaran as súas bases definitivas, e que leva paralizado dende entón.\nO responsable socialista criticou “as carencias demostradas pola Xunta na execución das súas propias decisións” e representa un “goberno que incumpre e os cidadáns sofren as consecuencias”. Os veciños, dixo, vense obrigados a agardar durante décadas pola concentración parcelaria “para poder cultivar, producir e reiniciar as actividades vencelladas ao monte”, e se enfrontan a un proceso que “paraliza ou limita a explotación das parcelas”.\nEsta situación, segundo sinalan os propios veciños, redunda nun maior risco de incendios nunhas parroquias consideradas polo Pladiga como de alta actividade incendiaria e de especial vixilancia, incrementado polo estado de abandono das terras derivado precisamente da lentitude no proceso de concentración parcelaria.\n-“O Parlamento galego insta á Xunta de Galicia a que remate o proceso de concentración parcelaria do monte nas parroquias de Figueiras e Villestro, do Concello de Santiago de Compostela, iniciado no ano 1991 e coas bases definitivas aprobadas dende 2009”.


Letras Vaqueiras » portas\nPosts etiquetados ‘portas’\nMércores, 20 de Marzo, 2013\nNON SE lle poden poñer portas ao campo, pero hai quen o intenta literalmente. E non me refiro só a eses camiños que te atopas no cu do mundo e que están pechados por unha cadea ou unha cancela, que por Galicia, onde somos tan celosos da propiedade privada, hai uns cantos. Refírome a sitios habitados, urbanos, nos que é o mesmo Concello o que pon portas ao campo. En Lugo cidade, abonda con saír polo parque Marcos Cela para ver un par de cancelas que pechan (coa súa correspondente chave) non se sabe que. Como o aramado separa un camiño público dunha zona en costa que está a monte, deduzo que son portelos habilitados para cando haxa que rozar ou cortar árbores fóra da zona transitable. E haberá alguén que terá a responsabilidade de gardar esa chave ou de saber onde está. Cantas chaves poderá gardar un empregado de xardíns dun Concello? Haberá unha mestra? Existirá un cuarto, nalgunha propiedade municipal, cheo de chaves ata o teito? Conservarán alí as que usaban cando os parques públicos (polo menos, os dalgunhas cidades) eran pechados ás noites? E onde gardarán as chaves das portas que hai nas pilastras dalgunhas pontes, como a nova de Lugo (a das Saamasas) e algunhas da autovía? Agocharán detrás unha escaleira inmensa (como as que percorren os aeroxeradores por dentro) ou non haberá nada máis que un cuarto baleiro e poeirento? E é que, ás veces, detrás das portas, como as do campo, non hai ren.\nTags: De re varia, pontes, portas


Achegamento á noción cognitiva de "representación colectiva". O caso histórico Delévy-Bruhl | Les Caves\nAchegamento á noción cognitiva de “representación colectiva”. O caso histórico Delévy-Bruhl\nRecibido: 17 August2008 | Aceptado: 28 de novembro de 2008 | Publicado: 2008-12\nAchegamento á noción cognitiva de ‘representación colectiva’. O caso histórico de Lévy-Bruhl\nANAPPACH á noción “Representación colectiva”. O caso histórico de Lévy-Bruhl\nProfesional enantropology.Aniversidad Cardinal Herrera, Valencia.\nA figura de Delévy-Bruhl foi fundamental para o desenvolvemento da antropoloxía. Posiblemente, dúas anotacións fundamentais do pensamento do pensador francés eran “mentalidade primitiva” e “representación colectiva”. Desde unha posición na historia da laantropoloxía, este elemento tamén está intentando introducir e explicar as nocións.\nLévy-Bruhlwas unha figura fundamental no desenvolvemento da antropoloxía. Probablemente, “mentalidade primitiva” e “colectiva Representación “Weretwo dos conceptos máis importantes no sistema do pensador francés. Desde o punto de vista da historia da antropoloxía, este artigo só para ingresar e explicar estas nocións.\nWordsClave | Palabras clave\nLévy-Bruhl | Representación colectiva | Historia laantropoloxía | Mentalidade primitiva | Representación colectiva | Historia de Historia | Mentalidade primitiva\n1.Idtroducción (e unha aclaración)\nWESCOMING O Concepto de “mentalidade primitiva” ou “mentalidade pre-lóxica” deron tantosdebates na historia da antropoloxía. Durante décadas, e actual máis axustado, a idea de que houbo unha reduplicación da filogénese de intoxicación no dolindividual Ontogénico foi adoptado case sen ningún problema: o “exótico”, Sedijo, eran como os fillos da historia da humanidade. “Eles” -con que sempre estaban “eles”, non desenvolveron a capacidade abstractiva típicamente occidental.\npouco pequeno e grazas á discusión continua que reina a raíña No mesmo peito da laantropoloxía, estaba a ver que non só o concepto non era certo, senón que, na práctica, trouxo a xustificación política cultural dos colonialismos QueAún PreABA antes da última guerra mundial.\nLévy-Bruhlfue un dos grandes pioneros e defensores por moito tempo de dichasnocions. Ambos, podería dicirse, que moitas veces móstrase na historia de Losmann de Laantropología como un dos defensores férreos desa noción. Sulged parece ter probado constantemente e defender que había unha “mentalidade primitiva”.\nCon todo, o debate e a ortografía debían ser contextualizarse que Lévy-Bruhl estaba en Sun “Mentalidade primitiva”, porque o francés, lonxe de buscar un dispensador racional-abstracto típicamente europeo, afrontado coa tese evolutiva de Frazer e Tylor.\nTaly como relatte Geertz, Tylor e Frazer acordaron “facerlles parecer as primitivas> Comoseres altamente intelectuais – máis feridas intelectuais que todos sabemos, incluídos que nós mesmos” (Geertz 1986: 237). Para os dous autores, Hayuna Evoluultural desde o estado primitivo ata a aparición da ciencia, pero tanto o home como o feiticeiro preservan as leis psicolóxicas intactas ao sufrir que pensan. O distintivo Washingable entre o pensamento moderno e primitivo é o erro. O pensamento primordiamente que pensaría nun tema do século XVII, só o consuptual de calidade de material, o seu contido, está mal. Así que foi congruente “establecer unha analoxía en Tressentidos, entre a Historia da Humanidade: a Historia da Humanidade Filogenegade, a Histoxenética do individuo e, a continuación, como un terceiro mandato na lanualogía, a psicótica e os seus relacionados con etapas anteriores. como filogénicamente “(Geertz 1986: 238).\nFront This, Lévy-Bruhl demostrou incansablemente que a” mentalidade primitiva “non era unha unmode subdesenvolvida da mentalidade racional , pero outro modo funciona distintivo, para pensar. Magic, relixión, bruxería, aquelas cousas que poderían aparecer con máis bispope Comolas foron froito dunha razón de razoamento que non é eratradúcia á unionización científica-lóxica. E, moito menos, un estrato inferior dixo a racionalidade.\nAínda que 50 anos despois, Lévy-Bruhl podería subscribirse a Geertz dixo na súa crítica Atylor e Frazer: “Non tratamos de deducir procesos de razoamento a partir de primeiros principios psicolóxicos; Tentamos entender o que significan o que están facendo (…). Se o fan, entón sedizan toda a distinción clara entre o pensamento primitivo e moderno “(Geertz 1986: 246).\nSinmbargo, Lévy-Bruhl aínda estaba mal. Aínda que está secuestrado pola defensa da Laautonomia da “mentalidade primitiva” foi un claro ataque e rexeitamento á teoría que provocou débedas teóricas e entenden que a pequena apococa está gobernada como inasumible.\nNohay unha “mentalidade primitiva” como tal. O concepto de erróneo e como mostrou definitivamente a Lévi-Strauss (Lévi-Strauss 1984). E o propio Geertz – nos antípodos de Lévi-Strauss, tamén alcanzou a mesma conclusión: non hai dúas mentalidades, un racional e desenvolvido e outro primitivo e máxico-relixioso. O que hai, saygeertz, é\n“eliminado a partir de experimentado, para dar forma e orde é evidentemente a Tannal e así como as necesidades biolóxicas máis familiares. E sendo así , parece necesario continuar a interpretar actividades simbólicas -Ligion, arte, ideoloxía-só como expresións tenue disfrazada dalgunha outra cousa que parecen ser: intentos de dar orientación a un organismo que non pode vivir en ámbar que non pode ser. Se o Os símbolos son, para usar unha frase adaptada Dekenneth Burke, estratexias para capturar situacións, entón necesitamos pagarente á forma en que a xente define situacións e como chega os acordos con eles “(Geertz 1973: 140).\nRaramente, dise que Lévy-Bruhl tamén foi coñecido na súa época, sendo sen cortar a autocrítica co seu propio traballo. Nunca cesou de reformulares explicacións: Deun Book a outro había sempre perdas e novos beneficios. E o PropIolévy-Bruhl, cara ao ellinal dos seus días, tamén entendeu que este concepto ocultaba a Masque aclarada:\nEnsus Notebooks, unha especie dedicación teórica que se publicou Posthous, escribiu o 29 de agosto de 1938 (un ano antes da súa morte): “Noutras palabras, queremos rectificar o loque en 1910 crer: Non hai mentalidade primitiva” (Lévy-Bruhl 1975: 100). Última que deixou Lévy-Bruhl escrita é que había unha “mentalidade” que non só era só en sociedades non occidentais, senón en todo; que Demantába desplegase – e tan radicalmente como a frase que deixou escrita – Lathesis de “mentalityprimitive”\nSincommargo, o artigo que presentamos aquí non está destinado a resucitar un debate que, para quen escribe, está claro: non hai mentalidade primitiva. Pero Osedebate formou parte da propiedade da antropoloxía, e na explicación de que a tese Lévy-Bruhl sobre dixo “mentalidade” está presente. Lonxe de atopar a polémica, este artigo só o concepto de tomadicho no seu contexto histórico e non como unha proposta teórica.\nPor que a continuación usalo? Porque Lévy-Bruhl foi un dos grandes estudiosos da idea de “representación colectiva”, e na explicación do devandito concepto – o propio el mesmo quere ser unha seria antropoloxía da antropoloxía seria – Lévy-Bruhl Lodesarrolla xunto á idea de “Mentalidade primitiva”.\nA “representación colectiva” é, sen dúbida, un concepto que aínda hoxe continuou a facer a curiosidade saudable dos antropólogos. Probe Deello foi o magnífico de Berian (Berian 1999). Pódese acordar ou non con usos que están feitos ao longo do século XX, pero é innegable que formarte da antropoloxía da antropoloxía.\nisto está escrito só como un establecemento para manter o estudo de lapropy “Historia da antropoloxía” vivo do concepto de “representación colectiva”.\n2.from durkheim e mauss a lévy-bruhl\nESDE SOBRA SOBRE que unha das tese de dedurkheim clásicas é que o O pensamento que está determinado socialmente, xa que a forma en quecemento e concibida por elmundo está definida e organizada desde que se insire o marco do grupo social en Elk.\n“As categorías lóxicas, escribiu Durkheim Ymass, foron categorías sociais; os primeiros tipos de cousas foron tipos de homes nos que estas cousas foron reforzadas.Os homes agruparon idealmente os outros seres porque estaban appoullles a si mesmos en forma de grupos “(Durkheim Ymauss 1996: 69). Aparentemente é o slogan do verdadeiro núcleo de Durkheim, xa que se inclúe a verdadeira crítica que o traballo temprano durkheim non contén unha clarotición cos aspersis fundamentais (Allen 1998).\nde perdiedade, entón, a súa organización e estratificación, norpowering un sistema sinxelo escollido entre outros tipos de que as categorías son extraído para clasificar obxectos, pero é, digamos que é así, o mesmo sistema de clasificación de obxectos. Non ten un criterio entre outros criterios, senón o criterio polo que cualificamos e analizamos cualificacións ou analizadas. Se un grupo social está organizado por Fratricias e clases. Matrimoniales – Desde a simplicidade de dúas fratrias a unha escaleira máis complexa que ten, non é que a esaclasificación social sexa un modelo Para establecer definitivamente, darlles un lugar nos nosos obxectos ou seres, por exemplo, asignado a un animal integral cada tribo, pero se calquera forma de clasificación é inherente e intrínseca, directa hasconexión, coa forma que se organiza ese grupo social.\nlascategorías que xorden a partir do social “cumprir un papel de papelpretente en coñecemento” (Durkheim 1992: 408). O que destaca a Durkheim e afirma tamén unha clasificación paradigmada baseada no social, do mesmo xeito que podería sufrir noutros (por exemplo, a da simplicidade lóxica da onda de pensamento de ockham), pero que a orixe e esencia da clasificación é O social (e continuou co exemplo, se un degrado social pensa reductorista e simplista na súa lóxica “, sen multiplicar as entidades”, sería porque a súa organización social sería moi sinxela). Así, a forma de Hayuna forma lóxica do social con respecto ao individuo. COMOSE pensa porque é onde vives.\nEstadivisions Acusticomes desde e por socialmente están na súa forma orixinal no elarácter relixioso da sociedade, é dicir, teñen unha orixe dentro dos socialistas relixiosos. Lareligion é a base dunha organización social básica. O social recibe forma orixinal, primaria e elemental cunha natureza relixiosa. Non é que haxa o lado social e a relixión de Portotro (Presentamento de Porthwighly Contemporáneo, onde o público é un político loscial-e Larigion está a nivel de privacidade), uníndose a ambos formattos, pero como forma de organización social é relixiosa. A continuación, tamén serás primarias básicas dirixidas e marcadas desde a relixión, e porque “as cousas están a piques, sagrados ou profanos, puros ou impuros, amigos ou inimigos e inimigos de odesfavorable” (Durkheim e Mauss 1996: 71). Como di a Beriain, Las graduouse en Durkheim Meetings Social Bearer, a partir de categoríascognitivas para a clasificación de representación social (Beriain 1990, esp. Capítulo 1). Ou, dixo noutros termos, a esuna sagrada “totalidade de significado”\namplos características, Lévy-Bruhl estaría de acordo con Lodicho aquí, agora, Paradurkheim hai unha evolución ou transformación gradual a partir desa decategorialización, ao paradigma de clasificación científica. A safevolución non leva un claro unarture entre o modelo científico e relixioso, máis ben o ellugar que antes ocupou a laseligión na análise loreal, agora é asumida polo elsaber científico e as súas regras lóxicas, que teñen tanto a relixión social da Comola. A ciencia da ciencia só estaría separada pola maior especialización: o grao Unalto, por suposto e complexidade do primeiro respecto ao segundo, de tal xeito que sería un cambio barato que cualitativo, é dicir, un cambio en cantidade e en análise analítica de lassagations e ordenanzas científicas.\nEste sistema de salto conceptual é posible no sistema dedurkheim se se entende que esta relixión non é o mundo do sobrenatural ou locognoscible e misterioso, xa que normalmente está definido, ou polo menos, non o específico dos relixiosos. Lodgers efectivamente sobrenaturales cos que “primitivo” (1) dotan algúns seres aparentemente inocuos para sorprender ao punto de crer que non teñen nada que ter que ser gardado cos nosos modos do mundo. Non obstante, “a noción de forzas naturais (creada por Lacience) deriva da noción de forzas relixiosas” (Durkheim 1992: 23). Non hai asistente de irracional na mente dos primitivos, senón un conceptual conceptual do científico pero con outro “contido”. A comparación de dous vasos de aguap está achegándose máis a esta idea.Para Durkheim, os dispositivos de desclasificación terían disturbios formais, contido baleiro como un vaso de auga, pero Skellla. Ese vidro depende dunha función, é dicir, que serve para beber e que un jar enche-lo, e así influiría en Loscial na clasificación, de tal xeito que non dá o contido que levará o vaso (viño, cervexa ou brandy) como sempre dependería do jar e que serviría a beber. Foi diferente do Copa de Ciencia e que a relixión é que se faría cunha figura moi feliz, que serve case exclusivamente a beber, é dicir, desfilar a vida do individuo e do grupo social, mentres que o buque de A ciencia estaría chea de ardetizes pictóricos, diferentes cores, formas e tamaños ao seu redor, feita de vidro fino ybohoémico, cunha figurativa mentres medida e milímetro en todas as súas proporcións.\nPORE Relixión será para Durkheim “cando un demonumum de cousas sagradas mantén a súa relación de coordinación e subordinación, de xeito que forma un sistema dunha unidade (…), o conxunto de crenzas e ritos correspondentes” (Durkheim 1992: 36) , Exas, un modo de clasificación mundial entre as cousas sagradas e lasprofa, que lógicamente semanalmente para as relacións, as secuencias, unha determinada orde … Fácil organízase a iordered debido á necesidade de entender que TOTA Group Os obxectos LDE (e cantos obxectos non só se refire aos feitos ou aos eventos “empíricos de empírica netos baixo a mesma condición ou noción.\nde estilo baixo, a idea do grupo e do bolity é orixinada pola propia sociedade (que sería dicir algo así como esa sociedade é a totalidade e todo – Lodemas- provén dun pouco). A sociedade é a unión de todas as representacións do UNGRUPO. As categoríasLogics “son sociais nun segundo grao … non só asentáronas, senón diferentes sonas do eu social que serve de contido (aínda que están entendendo aquí desbloqueado, máis ben que se refire ao esqueleto no que arestruy). . O ritmo do vissocial é a base da categoría de tempo; o espazo ocupado por Loserocyción haplorado a cuestión da categoría espacial; a transmisión creou o concepto de prototipell de forza efectiva, o elemento esencial da categoría Decal … o O concepto total é só a forma abstracta do concepto de sociedade “.\ndemostra que o calendario é o froito do reloxo social, igual ao reloxo e a noción aristotélica a medida como medida do movemento; Tamén as primeiras Fratrias foron os primeiros “xéneros” – entendidos como un grao de definición científica e as primeiras claneslas “especies”.\nPorconnee, non se pode entender que hai ciencia por un lado e relixión e moral, xa que ambos veñen de “unha única fonte” (Durkheim 1992: 413) : O social. É “a sociedade que é obxectiva e non home” (Durkheim 1992: 12), é dicir, que está clasificada pola imaxe que a sociedade ten desi, de tal xeito que a objetificación ou a forma de coñecemento que atravesa o espello loscial .. Se un tigre non está soportado, é porque a miña sociedade está dividida para que os totemcorress corresponden ao meu clan. Loscial é o filtro de todos os coñecementos. Así, a ciencia non será senón “unha forma máis perfecta de relixiosos” (Bonte e Izard 2005: 221), xa que a sociedade Alser Orixe da Todallasificación é do seu marco lóxico.\nSabrabien, un dos problemas atribuídos a Lle Adurkheim, na súa asunción de Laradicality de “Racionalidade Rexistral e Social”, que tal louconfusion e contradictorio (relixión) pode xurdir gradualmente e sen ningún cambio. Lóxico e preciso (Lacience)?\nSinmbargo Lévy-Bruhl, a pesar de aceptar o pensamento individual que Deel se determina (incluso, e aínda que é máis escuro deconcembir, no mundo Dehoy) e no que a relixión é a primeira Forma social na que é saqueada na orde humana, non cría nesa continuidade básica entre a ciencia ea relixión.\nLAIDA da “Mentalidade primitiva” Lévy-Bruhl foi unha conta crítica do racionalismocarista que se viviu en certas áreas académicas de principios de principios (Spurrence 1994: 267) , Bo, rompín a idea de que o pensamento do pensamento podería parecerse, pensamento lóxico-científico. Obviamente, xa en LesFonctions Mental Dans Les Societesinferiureureure (1910), Lévy-Bruhl tivo en mente Frazer e Atylor, pero tamén, posteriormente, Durkheim despegaríase.\nLAIDA De Lévy-Bruhl é que a ciencia ocupou a Ellugar de Religión ata o punto de ligazóns vinculantes de Notener co outro.Como Ellwood dirixido a 1927 Lévy-Bruhl, entende “que debería considerarse a mente primitiva asolutamente diferente de Transtra” (Ellwood 1927: 3) (2). Efectivamente, o pensamento relixioso está involucrado no pensamento social, pero o pensamento de Nadatene primitivo facer co coñecemento científico actual. De feito, é un contraste entre as formas de Yotra dependente e, polo tanto, da organización social e da sociedade, xa que a lóxica (elcientific) que se converte, segundo Lévy-Bruhl, da rebelión do espírito contra o espiruculista. Lévy-Bruhl, como filósofo de adestramento que é, el sabe ben, ilustrado e, polo tanto, sabe perfectamente que unha das perdas centrais de Larmodernity foi a idea da supremacía da individualidade.\nEstaide foi rápidamente asumido pensando en todo o mundo do mundo. Fronte á “antropofagia” da ciencia positivista – recordas o circulodo de Viena – para Lareligion no primeiro terzo do século XX, a tese Lévy-Bruhl Seald como arma atopada “absolutamente científica”. Así, Elpeterator e Premio Nobel de Literatura Tseliot escribiu en 1916:\n“Mythical Labelidad, aínda que a un nivel superficial, xoga moito máis importancia na Vidadier of the Wild que no do home civilizado. Lévy-Bruhl continuou correctamente sobre a mentalidade primitiva, que foi abandonada por viejosantropólogos como Frazer, producindo unha teoría na que ten unha gama común de mitología recentemente feita por discípulos de discre “(Eliott 1916: 116 ).\nPalathevy-Bruhl, de feito, gradualmente, pero a ciencia é sempre un “camiño máis aló” da relixión, “outra cousa distinguible” a relixión. Houbo unha transición histórica, pero a distinción entre unha e outra e non accidental. “Primitive Mind” Lane-Aínda que nun sentido diferente que Delévy-Bruhl – foi rápidamente (Lossky 1926, ou tamén Swaton 1924; aínda que a idea de “primitivo” xa estaba moi marcada mesmo en circuítos non antropolóxicos -Esta 1918 -).\n“pensamento primitivo” non é un pensamento analóxico ou comparativo en manoccidental ou civilizado. As súas representacións insírense en loscial e, específicamente, en loreligiosas. A pregunta sería descifrar como se pensa a prima prima civilizada, observando todo e como son as súas representacións colectivas.\né a partir de aí, desde onde se pode comezar comprende o problema do “representante”.\n3. A noción de “colectiva Representación “\nLanisure de” representación colectiva “Tomalévy-Bruhl de Durkheim. Segundo durkheim colectivo leose representada, oponse á representación sensible polo xeneral Sucrarcter Yabarcante. A representación colectiva ten un carácter fixo moito máis estable que perder do sensible – para a variedade de sensacións esinfinitas, mesmo a ingravidez: nunca hai un sentimento idéntico a outro. IHD, se varía ou cambia é “porque sente a necesidade de ser rectificado” (Durkheim 1992: 402) -. Ademais, a ex-leexperience está prowled polo nivel social a un punto puntual. En primeiro lugar, pódese dicir que “a superposición regular das representacións sobre a experiencia deriva dos sentidos dados por perdas significativas na percepción do que é ‘dada’ á mente” (Throop 2003: 369), YAL SAME O tempo, o paradurkheim “o empirismo clásico, debido á súa redución das categorías concentradas derivadas da sensación, foi fundada nunha” surcación necesaria “(THROOP2003: 368). En segundo plano, Lévy-Bruhl asume o suposto de Dedukheim básico que “diferentes categorías responde a diferentes tipos sociais” (schmaus1996)\nPregunta perica será: ¿Tes ” a Selferception Primitive “a nivel sensible que Elbowded?\nparallevy-bruhl Hai sempre unha representación sensible e mesmo” representación de uncapardo ou unha rata que aparece antes do seu Os ollos (os dos primitivos), inchan a suimaginación, non se distinguen por el desde outra representación máis xeral, sen ser inclinada, comprende todos os seres similares “(Lévy-Bruhl 1985: 45). Polo tanto, somos o nivel de imaxinación e sensación sensibles. O primitivo e percibido o mesmo que o civilizado, así como dun xeito, o coñecemento coñecedor que se atribúe a esa percepción sensorial.\nLosepreting colectivo é máis un xeito de “pensar” (Lévy-Bruhl 1985: 403) que pode variar pero baseado nunha certa violencia ou forza contra o loco set.\ntamén un carácter universalizable (versus “universal”: que sería equivalente á representación de validez de Deesa en todo momento e espazo, ou en toda a sociedade (3) ), é dicir, comprensible e para todas as áreas do “mundo primitivo” (e non de calquera posible marca ou sociedade pública), e, polo tanto, formando parte da engrenaxe conceptual do esundo. Pero sobre todo, é universalizable porque é un conceptocompartida por todos os períodos do grupo social e, polo tanto, pode ser a través de decomunicación, xa que a servingte forma parte dun conxunto de significacións sociais. Enesper Sense, a parte perdedora colectiva é pública, e cando é, pódese afirmar que “se é común a todos, é o traballo da comunidade” (Durkheim 1992: 403).\ntamén, pode comprender dúas fondos da representación colectiva. O primeiro será que sexa unha idea que está máis aló de calquera idea, unha idea “elaborada por Unha única intelixencia na que converxen todos os demais “(Durkheim 1992: 403), de Talmanera que ofrece estabilidade e perseveranza que as representacións existentes non ofrecen. Polo tanto, e en segundo lugar, cando se está a falar “representado” sobre un pensamento ou unha forma de decoración, un “tipo” Dicedurkheim, que é uniformemente imposto ao mero pensativo.\nLanguge Languingance é un exemplo diso, porque as palabras rexistradas van máis aló do que o propio individuo experimentou. Nunha palabra, atopa un complexo designado desde o que o individuo non colaborou en suficiencia. Proba diso é que o individuo non adoita coñecer todo o cargado dos obxectos que fumaban nas palabras. A palabra “ciencia”, por exemplo, implica unha serie designada que non son consciente da súa creación, pero veñen impostos.\nrepresentación colectiva É a media do coñecemento de todos os anos individuais; Si, foi o seu significado, en contradin o que realmente ocorre, sería moi pobre. As representacións colectivas son as presentacións da empresa, queiman de nocións xerais a obxectos específicos.\nelsujeto asimilar, pero a súa asimilación non é xeralmente serthotal ou completa, e desde esa canle , Esdesde onde podes como unha “subjactividade do pensamento”, ICAD individual EUA e Saile Realidade na súa sociedade de moda. “Hai algúns que nos escribimos, (…), hai outros que só percibimos algúns aspectos” ( Durkheim 1992: 405). Ampliación dos temas particulares As representacións colectivas son de forma formal e parcialmente consciente, xa que é unha representación que é un Ucarácter impersonal. Ou dixo con outras palabras, ten un persoal de persoa se se postula un “pensamento social” ou unha “conciencia colectiva”.\nEstas razóns sempre formarán un encorpado sistema, de tal forma que sonininterdependent. Vendo que o meu corpo dunha determinada forma está asociada á organización transmisor que teño do espazo. Cando, por exemplo, vemos “o noso” corpo ou relacións cinestaricamente del, o conciben dun xeito baixo Lacuál, os membros da sociedade son participantes. Entendemos que así é como o mundo e Elespacio Seorganiza. Cremos que é algo “natural” ou “socialmente natural”. Non obstante, esta visión será sempre o resultado da representación colectiva que temos do corpo e do espazo, que ninguén ten dúbidas, das cales hai unha norma moral e legal sobre a sociedade (sen dano ao meu corpo físico), o que implica Unha internalización da extensión, é dicir, as cousas de decolor son percibidas, provocando unha determinada retratación e dependente transmitida pola sociedade na que se vive.\né quen é quen é quen é responsable por esa idea Diverpo e daquela organización espacial?, que dixo que o seu significado é que?, que reuniu estes contrasinais, significativos ou significados – ten esa representación corporal, que está totalmente falando no seu rendemento, en a sensación de que dependen e os seus significados, desa noción corporal, “\nenun un sentido moi lágono – e pódese destacar que é” moi ” – As “representacións” A docencia “é a cousa máis próxima ao que é vulgarmente chamado estereotipo ou un modelo ou modelo. Dan a visión do mundo e sempre teñen un carácter social.Son tamén, algo así como esta mentalidade comola dun grupo social ou actitudes intelectuais de Ungrupo. E para os devanditos esquemas intelectuais, aquelas formas de ver o mundo que non dependen do individuo senón que as normas sociais, implican, unha certa forma de internalizar a experiencia (que á súa vez implica a adxudicación) e a orientación nos modos de comportamento. En máis explícito, cabaled con Beriain que as representacións colectivas son “estruturas useoscialesubjectives representando a adquisición adquisición socialmente dispoñibles, e que son reto como formacións máis ou menos autonomizado discursivas (ciencia / tecnoloxía, moral / dereita, arte / literatura) no proceso de Autorealization Designacións sociais “(Beriain 1990: 16).\nA representación colectiva de Sila depende do social e do prórro da sociedade, marca (que noconstruy ou desfiguración) indefinidamente o mesmo representante, Porque serán presentacións que nos serven a pensar e actuar no mundo (“mundo” que é “insocia”).\ntres representación colectiva do corpo, para Exemplo, depende da sociedade na que é, non o individuo que pensa, que ten claros metodolóxicos no traballo de campo (4) ou dixo en palabras de Lossky-contemporáneo de Lévy-Bru HL-: “En menor losestre da cultura, a concepción dun espírito aínda non se informa; Cada obxecto é considerado e está dotado dun bordo individualizado que está dispoñible todas as cousas e é o tipo de continuo de vida indiferenciado. Lévy-Bruhl Recalcaque Este non é o animismo de Tylor, Frazer e outros autores que perden, senón outra peculiaridade do dinamismo “(Lossky 1926: 146).\nasí , Con respecto ao corpo e ao organizativoNEspace, Lévy-Bruhl conta como as primitivas teñen outra forma de ver o que é o individuo: a parte sombría do individuo, os rastros son o individuo, todo o que sae ou que se atopou con a parte do corpo do individuo (urina, suor, roupa, uñas …). O antropólogo do manifestocomo é outro tipo de representación colectiva. “O concepto xeral deindividual, como queda no noso espírito, permanece á sombra de primitivo “(Lévy-Bruhl 1985: 92). Lamisma forma que ninguén cuestiona a noción de individuo en supervisión, porque é pouco saudable, ou dixo diariamente, porque” é así, a súa representación non é cuestionada.\nLAIDEA de representación colectiva, por R algo social compartido, transmítese. O seu formammore ou menos inconsciente (que pode ser entrevistado non ten un miselyposicológico) que se ve claramente na transmisión ou aprendizaxe de resaltar; Por exemplo: cando unha nai ensina ao seu fillo, non lle di que o individuo, o que é, é sucutable primeiro, que termina en límites físicos e que a súa espesa forma parte do escarpo. Enténdese. Hai unha representación que dá orixe ás explicacións para as que a nai explica ao seu fillo todas as outras ensinanzas: Quene doe a xogar, que se ve, que está indicado ao seu corpo cando está dirixido a el … Perona ten unha bofetada Pegada de ASSO Cando está a crer que é parte do neno. Larprescation permite e daludging estándares, aprendizaxe, formas de comportamento … pero non ten un total, porque é unha representación autónoma dos individuos, está na esfera de Loscial. Neste sentido, Horton di que “está sorprendido”, é dicir, dirixe as súas formas de acción e adiante máis aló dos seus propios pensamentos particulares. A larepresentación colectiva é unha representación imposta sobre o tema da esfera do social. Porconnse Collective Larpressing dá unha orde e unha organización ao Vasy dos suxeitos, que estrictamente node. Esta postura é contraria do quetylor dixo, porque para o pensamento relixioso e outras formas nucleares e fundamentais de Lavide, desde a semellanza e non da sociedade.\n4. A mentalidade primitiva\nTres anos IPPentode Impentode Lévy-Bruhl No seu tempo:\n“A principios dos anos noventa do XIX, extensas disertacións sobre a” mentalidade primitiva “fertilizadas por (algúns) antropólogos e filósofos. En Francia, o máis auténtico destes foi Lévy – . Bruhl, un filósofo das ciencias sociais Primeira dúas décadas do século XX, publicado nunha rápida sucesión tres libros que viviron en diferentes aspectos da mentalidade primitiva: o maspotent Les fonctions Dans Sociedades Inferriew (1910), seguido por Laminalité Primitive (1922 ) e l’âme primitivo (1927).


Amare Turismo Naútico | Cies.gal, Cultura e Natureza Atlántica\nInicio > Sitios > Cómo chegar > Amare Turismo Naútico\nCategorías de Sitio: Cómo chegar, Navieras Illa de Cortegada, e Navieras Illa de SálvoraEtiquetas de Sitio: Amare, Cortegada, Ría de Arousa, Rúa, e Sálvora\nAmare Turismo Náutico é o mar, a súa vida, a súa xente, a Ría de Arousa\nSomos unha empresa que queremos mostrar toda a beleza e forma de vida da Ría de Arousa. Os seus costumes, as súas illas, a súa vida case 100% mariñeira e a súa forma de traballo no mar.\nVen a visitar a Ría máis grande de Galicia coas súas illas e illotes de areas brancas e augas cristalinas como Areoso e Rúa.\nDescobre como se traballa o mar nunha Ría única en especies. Podes ver como se extraen mexillóns, ameixas, camaróns, navallas, centolla e outros\nO noso obxectivo é que o visitante se marche coa sensación de que cando vexa algo desta ría, unha foto, un marisco, unha reportaxe, lembre os bos momentos pasados a bordo da nosa embarcación e saiba valorar o traballo tan duro de homes e mulleres que fan que esta ría sexa un lugar único e inesquecible por todo o visto e gozado mariscos nunha ruta pola Ría máis bonita de Galicia.\nOrganizamos saídas de pesca tanto para pescadores deportivos profesionais como para aqueles que se queiran iniciar no mundo da pesca.\nCo noso taxi mariño achegarémosche a calquera illa ou illote desta Ría e tamén ás illas pertencentes ao Parque Nacional de Illas Atlánticas:\nCortegada, famosa polo seu bosque de loureiros, Ons cos seus belos cantís e Sálvora co seu faro, os seus cabalos salvaxes e a súa antiga aldea.\nDirección: Travesía Pombal 36626 Illa de Arousa (Pontevedra)\nTeléfono: 650 410 322


Desacordo do PP de Lugo cos recortes de Fomento na provincia |\nHome Política Desacordo do PP de Lugo cos recortes de Fomento na provincia\nBarreiro: “Lugo é a provincia galega más castigada por Blanco no recorte orzamentario”\n* O presidente dos populares lucenses salientou que, “pese a crise”, os feitos amosan que hai dous xeitos moi distinto de gobernar: “Feijoo está a cumprir todos os seus compromisos con Lugo e Blanco, non”\n* Fixo un chamamento ó resto dos partidos políticos, asociacións empresarias, veciñais e sindicais para que non permanezan calados ante este grave agravio comparativo e sexan reivindicativos\n* Alertou do impacto que os novos recortes de Fomento terá no mercado laboral lucense, xa de por si moi castigado polo desemprego\nLugo, a 23 de xullo de 2010.- “José Blanco non cumple con Lugo”. Así de categórico amosouse o presidente dos populares lucenses José Manuel Barreiro tras a comparecencia de onte no Congreso do ministro de Fomento da que se desprende a paralización da autovía A-56 Lugo-Ourense, coa anulación dos dous únicos tramos licitados (San Martiño- A Barrela Norte e San Martiño-enlace A Barrela Norte) e os retrasos que se sumarán as demoras xa acumuladas noutras infraestructuras básicas para a vertebración e o desenvolvemento da nosa provincia.\n“Blanco volta a incumplir a súa palabra e xa son moitas as ocasións nas que se desdice do que prometeu” porque, segundo lembrou Barreiro, “cansouse de anunciar a bombo e platillo por eso da súa orixe lucense que os recortes que ía aplicar no seu ministerio non iba a afectar a nosa provincia. Agora xa queda claro que todo o que dixo era mentira”.\nO presidente dos populares lucenses insistiu en que “Blanco vai facer pagar a Lugo a desfeita que os socialistas están a facer no Goberno do Estado” e acusouno de “ocultar con alevosía” a situación real na que se atopan todas as obras dependentes do seu ministerio.\n“Imos loitar por todos os nosos medios contra esta situación, empezando por levar ó pleno da Deputación do vindeiro martes unha nova moción para esixir ó Goberno que cumpla os seus compromisos e facemos unha chamamento ó resto das forzas políticas, sociais, empresariais e sindicais, á cidadanía en xeral, a que sexan reivindicativos fronte ó agravio que está situación suporá para a nosa provincia”, explicou.\nBarreiro repasou as obras pendentes na provincia por parte do Ministerio de Fomento.\nAsí, indicou que, segundo a planificación inicial, a autovía do Cantábrico tería que estar rematada hai dous anos. Ata hai uns días fixábase o seu remate para finais do 2011, pero está claro que xa será, “sendo optimistas”, para o 2012. Puntualizou o líder do PP lucense que os tramos que corresponde acometer á Xunta, “pese á crise”, estanse a construir.\nO tramo estatal do corredor da Mariña, Barreiros-San Ciprián está aínda na fase de estudio informativo, mentres que o que lle corresponde á Xunta, San Ciprián-Ferrol está en execución.\nA autovía de Lugo a Santiago tiña que estar operativa este ano, pero á espera do novo reaxuste, Fomento xa a prevía para o 2013.\nO execución da autovía Lugo-Ourense, tras a anulación dos dous tramos licitados, é incerta e antes deste “duro golpe”, indicou Barreiro, xa se falaba de 2014.\nPeor está a situación no que atinxe a A-76, Ponferrada-Monforte, que aínda está en estudio informativo e carece de prazo de execución. “Os lucenses aínda lembrarán as promesas que facía José Blanco antes incluso de ser ministro sobre esta estrada e que, como case todo, quedou en nada”, apuntillou.\nEn semellante caso atópase a A-72, Chantada-Monforte, que tamén tiña que estar operativa, pero para a que, a estas alturas, tampouco hai nin proxecto nin orzamento.\nBarreiro tamén mencionou a nova pote de Lugo que, segundo dixo, de “acabarse de verdade, poderemos circular por ela con cinco antos de retraso sobre as previsións e promesas iniciais”.\nDo AVE, segundo explicou, “mellor nin falar, porque Lugo é a única capital galega que quedará sin conexión”.\nDÚAS FORMAS DE GOBERNAR\nTras este repaso ás infraestructuras dependentes do Ministerio de Fomento, Barreiro concluiu que “Blanco non cumple con Lugo e Núñez Feijoo, si. É así de claro e sinxelo e eso que a crise afecta a todos por igual. A realidade é que desta actitude se desprenden dos xeitos ben distintos de gobernar”\nO presidente popular mencionou, ademais do tramo autonómico do corredor da Costa, as obras do corredor Sarria-Monforte, a licitación do desdobramento do tramo Nadela Sarria, o hospital de Lugo, o polígono industrial das Gándaras, o auditorio, como “algúns exemplos” de que Núñez Feijoo, pese a levar pouco máis dun ano na Xunta, está a cumprir todos os compromisos adquiridos coa provincia de Lugo: “non hai ningunha obra da Xunta en Lugo que se vira retrasada e menos aínda restrinxida. A diferencia é notoria”.\nBarreiro tamén alertou das consecuencias que terá na tasa de paro da provincia o retraso na execución desta obras. “O noso mercado laboral está a pasar un dos peores momentos da historia e esto empeorará aínda máis esta situación”.\nA Deputación destinou nos últimos dous anos 1,4 millóns de euros ás axudas de autónomos


As dúas vitorias da Mariña onte en Ferrol outórganlles a benxamíns e cadetes o pase á fase final do Campionato Autonómico de Seleccións Comarcais, que se disputará en Santiago de Compostela o 17 de xaneiro.\nDespois de vencer a Lambre a semana pasada, as devanditas categorías recolleron o seu segundo triunfo; os benxamíns, cos burelaos Luismi, Nito e Néstor, impuxéronse por 3-8 e os cadetes, cos laranxas Miguel, Daniel, Noé e Alejandro, venceron por 4-6. O infantil mariñán, pola contra, caeu ante os ferroláns (4-2) e depende dos resultados dos outros grupos para confirmar a súa presenza na final; forman parte das súas filas os alumnos da EDM Burela FS Miguel, Jacobo, Isaac, Adrián, Cristian, Jorge e Renato. O cuarto representante da Mariña, o equipo alevín, non tivo tanta sorte, cos laranxas Aarón, Álex, Dani e Arón entre os seus xogadores; onte sufriu a segunda derrota (10-1), coa que desapareceron as súas posibilidades de coarse na final.\nNo último enfrontamento dos mariñáns, xa sen repercusión para a seguinte fase, benxamíns e alevíns visitarán a pista de Cambre, o 8 de xaneiro.\nA Mariña Benxamín 4-0 Lambre Benxamín\nA Mariña Alevín 5-6 Lambre Alevín\nA Mariña Infantil 8-2 Lambre Infantil\nA Mariña Cadete 5-1 Lambre Cadete\nFerrol Benxamín 3-8 A Mariña Benxamín\nFerrol Alevín 10-1 A Mariña Alevín\nFerrol Infantil 4-2 A Mariña Infantil\nFerrol Cadete 4-6 A Mariña Cadete


Jonathan Rosenbaum: "O bo cinema ensínache como vivir" (1/2) | A Cuarta Parede : A Cuarta Parede\nPor Víctor Paz Morandeira Publicado o 17/06/2016 · Deixa un comentario\n“A filmoteca está xusto ao final desta rúa, verdade?” Así é. O meu acompañante oriéntase ben. Saímos do Museo Reina Sofía e parámonos nunha terraza na rúa de Santa Isabel. Aínda que fai 11 anos que non visita Madrid, sitúa perfectamente os principais museos e institucións do centro da capital. “Adoitaba ficar por esta zona, por iso a coñezo; Carlos Heredero convidoume antes de fundar Caimán. Cuadernos de Cine e foi un gran guía. A miña intención era realizar un estudio sobre O Quixote no cinema, pero en Filmoteca só atopei material sobre Jess Franco, así que non me serviu de moito. Resulta que debería ter visitado Barcelona, pero gocei da viaxe igual”.\nSaca una caixiña do seu peto. É un tubo cadrado e alargado de cartón, do que extrae un cigarro fino e estilizado. O seu cabelo branco e liso cáelle sobre a fronte. Retira o pelo con coidado e delicadeza. Toma o seu tempo, como ao falar. Acende o pito e del brota un olor mentolado. Dise que todo bo actor debe transmitir unha presenza. Se cadra Jonathan Rosenbaum debería ter sido intérprete e non o crítico de cinema máis respectado do ámbito anglófono. De novo estudou literatura e quería escribir novelas. Cheou a mecanografar catro volumes de ciencia-ficción. Nunca probou a presentalos a editoriais? “Fíxeno no seu momento, mais agora que xa teño unha reputación como analista cinematográfico, mellor non botala a perder. Empecei escribindo sobre cinema e descubrín que era bo. Aí me quedei”. E tanto, con obras como Movie Mutations ou Goodbye Cine, Hello Cinephilia, Rosenbaum é un dos ensaístas fílmicos máis venerados do mundo. Del destácase sempre a súa maneira sinxela, persoal e apaixonada de aproximarse ao cinema sen deixar de lado conceptos fundamentais desta arte. O seu contaxioso didactismo convérteo na persoa ideal para o seminario dunha semana aberto a todo tipo de públicos que ofrece Filmadrid, marco no que ten lugar esta conversa.\nLevounos a esta terraza un encontro que, visitando el España, debía producirse. Únenos a nosa paixón por Charles Burnett. Hai cousa dun ano el foi o principal responsable de que María Míguez e máis eu contactásemos co académico James Naremore, que está escribindo unha monografía sobre o cineasta afroamericano. É por Rosenbaum que o seu artigo entrou no volume que editamos hai uns meses dende Play-Doc, Charles Burnett: un cineasta incómodo. E as grazas, hai que dalas persoalmente. “Sempre sentín admiración por Charles e lévome moi ben con el. Creo que conectamos porque nacemos no mesmo ano e, aínda que vivimos noutras cidades, os dous provimos do Sur; el de Mississippi e eu de Alabama. As culturas negra e branca son moi diferentes, pero temos unha forma similar de ver o mundo”. Si, tamén as tradicións cristiá e xudía son moi diferentes. “En todo caso, eu perdín a fe con 11 años, como explico no meu primeiro libro, Moving Places. A Life at the Movies“, di Rosenbaum. “Meu pai tiña unha cadea de cinemas, e non perdía case nada do que pasaba por alí. Recordo ver un filme indonesio que me fixo deixar de crer. Hai películas que te cambian a vida. O bo cinema ensínate como vivir”. Unha desas cintas é When it Rains (Charles Burnett, 1990), que colocou na última sesión do seu curso, así que de momento apartarémola e respectaremos a súa orde.\nComo elixiu os cineastas sobre os que vai a falar? “Bueno, son adaptacións de cursos que xa dei e que funcionaron antes, principalmente na FilmFactory de Saraxevo”, indica. “Sabes que a primeira vez que ofrecín a charla sobre Peter Thompson, xusto morreu ese día?” Thompson, ademais do ” mellor cineasta de Chicago”, era un amigo moi próximo de Rosenbaum, que loitou durante anos contra un cancro, ata que a enfermidade puido con el. “Era consciente de que ía morrer, e pediume unhas semanas antes que escribise o seu obituario. Quixen cumprir o seu desxeo, así que intentei publicalo nun xornal local de Chicago. Ningún o quixo”. Nin sequera no Reader? “Xa non escribía para o Reader daquela”. Xa, pero algunha man tería nel dos seus anos como crítico alí. “O certo é que intenteino aí e no Tribune e algúns máis. A ninguén lle interesaba. É moi triste como algúns grandes xenios non se coñecen en absoluto. Tendemos a pensar que os cineastas dos que máis oímos falar son os mellores, pero o único que pasa é que algúns son mellores publicitándose que outros”. Por iso Rosenbaum tamén privilexiou na súa elección a estes artistas menos populares. Ademais, “os alumnos ese día responderon de forma moi emotiva e involucráronse” porque o poñente falaba dende o seu coñecemento de crítico, pero tamén dende o poder do persoal.\nAínda que estar moi preto das túas fontes ás veces moldea a túa percepción. Saltamos dun cineasta a outro, na nosa conversa cinéfila, e chegamos a Jim Jarmusch. Dígolle que me gustou moito o seu anterior filme, Only Lovers Left Alive (2013), aínda que tamén me encantou a súa última ficción, Paterson (2016). É entón cando me confesa algo: “Sabes o que non me gustou de Only Lovers? Que en certo modo está falando dos males de ser unha estrela, e el adórao! Discutín moito con el sobre isto. Díxenlle: “Jim, non estás sendo honesto”. Pero non lle encanta como filma Detroit, todos eses cambios urbanísticos que recolle? “Esa parte está moi ben, pero tamén lle dixen que debía ter filmado o mural anticapitalista de Diego Rivera na central de General Motors. É unha provocación no corazón da besta”. Aínda que de Paterson me gusta todo, confeso que a actriz iraniana Golshifteh Farahani é a nota disonante que me saca ás veces do filme. El aínda non o veu, farao pronto en Melbourne. Explícolle que non ma creo porque se ve que recita uns diálogos de corrido sen empaparse deles. É unha cuestión idiomática, claramente non fixo seu o inglés do seu personaxe. Sendo el nativo, teño curiosidade por saber o que opinará. “Bueno, fíxate no acento húngaro de Eszter Balint en Stranger than Paradise. Ás veces Jim, aínda que creo que non neste caso, ten erros de casting. Tampouco contar historias é o seu forte, pero a quen lle importa! Xa case nin recordo de que ía esta película, pero si recordo a sensación que me deixou. Ves as súas influencias, pero non son evidentes. É a relación a de Bande à part (1964) de Jean-Luc Godard? Remiten a ela certos planos? Si, pero cando miras esta película, estás vendo a Jim Jarmusch. Non segue unha tradición, creouna, e eses son os mellores cineastas”. Este tipo de directores son os que elixiu para o seu seminario.\n“Falando de Detroit, a última vez que estiven por aí foi en Ann Arbor, pero quero volver en breve, porque estou escribindo un libro sobre os proxectos non acabados de Orson Welles e hai certos arquivos que debo consultar”. Rosenbaum fala lento, si, pero cando empeza, non hai quen o pare. Hai máis anécdotas nesta primeira charla persoal con el, pero algunhas xa entran na categoría do íntimo. Amais, quererá a lectora saber que contidos deu no curso. Como dicimos, cineastas pouco coñecidos, que poden ser un descubrimento para moitas. Estes son, cos seus razoamentos para elixilos:\nPeter Thompson e Mehrnaz Saeed-Vafa\nRosenbaum estruturou cada día de clase en torno a dous directores conectados por algún concepto. O primeiro tándem foi o de Peter Thompson e Mehrnaz Saeed-Vafa, ambos os dous amigos próximos e moi ligados a Chicago, onde Saeed-Vafa vive dende hai anos, e de onde Thompson era orixinario. As películas elixidas por Rosenbaum parten de materiais fotográficos ou fílmicos preexistentes para construír relatos persoais atendendo á relación dos realizadores coas imaxes. Así, mostrando a súa construción, as costuras, convértense en alegatos do cinema como ferramenta de autocomprensión de grande poder polisémico.\nO caso de Thompson é paradigmático, case a totalidade da súa curta pero intensa obra parte do arquivo dunha forma ou outra. Conforme explicaba os conceptos que máis lle impactan del, Rosenbaum ía mostrando os filmes que podía. Así, proxectou Anything Else (1981), Universal Hotel (1986) e Universal Citizen (1987). Debido a unha experiencia traumática sobre a morte do seu pai, Thompson quería explicar os seus sentimentos e o que ocorreu. Só contaba cunhas poucas imaxes del nun aeroporto. Con elas e un texto en off, fixo da necesidade virtude. “O cinema é unha necesidade”, e se non non merece a pena, explica Rosenbaum. Así, cando o cineasta se enfronta a un dilema así “encontra a única maneira na que podería expresarse”, e de aí nace a arte. O cinema de Thompson é “ao mesmo tempo dolorosamente privado e ao mesmo tempo moi obxectivo”. Isto explícase porque toma as imaxes como obxectos de estudo, case como pezas dun caso a resolver, que estuda cunha montaxe preciso e voz analítica e aséptica. Porén, o resultado non podería ser máis persoal e íntimo. No seu cinema, sobre todo nas dúas últimas curtas mencionados, ficción e realidade mestúranse a partir da narración dun soño, pero usando material de arquivo moi poderoso nun caso, e no outro material doméstico que ordena na tradición do ensaio. Todo cineasta que se dedique á metraxe encontrada, debera ver Universal Hotel porque é unha verdadeira clase de cinema. Ata tres montaxes chega a facer Thompson dun mesmo feito, con escasas variacións dunhas fotografías, e a cada vez o relato cambia. É un cineasta que se cuestiona a cada momento a posibilidade de ser obxectivo, cuestión que trata con sorna e distancia, pero tamén tenrura, razón pola que Rosenbam o considera “o mellor cineasta de Chicago”.\nFronte a el, unha muller iraniana obsesionada con Jerry Lewis, relato que conta en Jerry & Me (2013), “unha película que Abbas Kiarostami mostra os seus alumnos”. O importante desta cinta non é tanto que se realice unha montaxe persoal sobre a obra de Lewis. O interesante é que Saeed-Vafa conta en primeira persoa como a súa imaxe dos Estados Unidos viuse impactada na súa mocidade pola recepción destas obras e, ao escapar de Irán e ir vivir a Chicago, deulle nos fuciños unha realidade que só podía contrapor a unha identidade iraniana erosionada, pero era a única que tiña para agarrarse a algo, a un sentimento de pertenza. Parte desta percepción provén dunha dobraxe adaptada ás necesidades do país persa. “Vós disto sabedes tamén algo, aquí o réxime de Franco alterou a relación da parella formada por Grace Kelly e Clark Gable en Mogambo (John Ford, 1953), que converteu en irmáns a través da dobraxe”, contextualiza Rosenbaum para gañar o público local. En esencia, alén das lecturas específicas de carácter político que pode ter a película, Jerry & Me mostra moi ben como o cinema pode moldear a nosa propia identidade persoal e a dun pobo. Ao cabo, a Rosenbaum pedíronlle unha historia persoal do cinema, e comezou dando dous exemplos de cineastas que se preguntan o mesmo. Como me afectan as imaxes? Que me din? Que relato de min poido contar a través do cinema? Son a suma, como cinéfilo, de todos os visionados acumulados na miña vida? Vamos, que empezamos por unha psicoanálise de carácter sociolóxica, e por aquí transitou boa parte do curso.\nLouis Feuillade e Charles Chaplin\nA segunda xornada dedicouna Rosenbaum ao cinema mudo. Elixiu dúas opcións moi persoais – e máis populares do que prometera – para contrapor o cinema de montaxe de Griffith e Eisenstein a un máis lúdico onde, porén, hai montaxe no propio plano. Recordou que “Charles Chaplin é un gran montador porque sabe cando dar por terminado un xesto”. Isto é, cada acción correspondería a un corte nas longas secuencias que caracterizan a estrutura de City Lights (1931), que foi o exemplo que elixiu para mostrar en clase. “Seguindo as regras clásicas da montaxe, a escena final desta película conta cunha edición deficiente, pero Chaplin mostra que a montaxe canónico só importa cando non tes nada bo que contar e debes cinguirte ás regras convencionais”, cre Rosenbaum.\nPara el, a serie Les vampires (Louis Feuillade, 1915), da que Olivier Assayas tomou a personaxe Irma Vep para a súa película homónima, é outro exemplo de liberdade creativa, na que había días onde nin guión existía ao chegar rodar. É o pracer de filmar, nada máis. Rosenbaum reivindicou esta vertente lúdica dos seriais. Coa elección destas dúas obras, puxo en valor como certo cinema mudo facíase xa sobre a marcha, adiantándose a correntes do cinema moderno de construción da trama na rodaxe.\nFotos: Kara Borealis e Mariia Dobli (nesta orde).\nArquivado en CONTRACAMPO, NÚMERO 31 · Coas etiquetas charles burnett, charles chaplin, cine, cinefilia, crítica, escritor, filmadrid, goodbye cinema, hello cinephilia, Jim Jarmusch, Jonathan Rosenbaum, Louis Feuillade, Mehrnaz Saeed-Vafa, Movie Mutations, personal, peter thompson, político, reina sofía


Ribadeando: Diferencias e normalidades\nOnte foi domingo. Un día que marca a diferencia co resto da semana. E onte quedou patente.\nLevantou o día con chuvia e foi difícil saír á rúa de xeito calmado sen levar paraugas ou sen mollarse. Tanto así que a algún foráneo escoitóuselle algo como 'es que os olvidábais de que estamos en Galicia?' ante as queixas do resto do grupo polo 'mal tempo'. A auga chegou con falta, e aínda máis que é necesaria, marcando unha diferencia.\nTamén marcou diferencia a viaxe de ata preto de trinta persoas en tren ata Viveiro. Ir ó fútbol reivindicando. E ganando o partido, pero sufrindo retraso considerable á volta. E, se se botan contas e se restan os xogadores e as persoas asociadas ó efecto propagandístico, quizáis se teña máis claro o por que non lle importa á antiga FEVE, hoxe coa marca Renfe Feve, o ter o tren desastrado, nunha especie de peixe que se morde a cola ou efecto automantido que hai que requerter. Por certo, a prensa non trae se houbo ou non revisor para comprobar os billetes nos vagóns onte.\nOnte tamén houbo unha ópera en Burela, unha comida para lembrar unha discoteca en Viveiro, onde tamén se correu reivindicando a continuidade da área sanitaria. En Ribadeo, o mercado rematou un pouco antes, como cando chove, porque chovía, mais o día tristón deixou algún raio de luz solto poñendo a nota sobre un día no que en Ribadeo tamén houbo actividade, como (case) tódolos domingos.\nArco da vella onte sobre Ribadeo. Foto G. Gómez.\nPublicado por Agremon ás 11/06/2017 07:59:00 a.m.\nEtiquetas: ferrocarril, sanidade, sociedade, tren


Unha tese estuda a pegada de carbono de Galicia\nLaura Roibás no centro co tribunal e a directora da tese (á dereita). Foto: USC.\nA investigadora Laura Roibás estudou tamén, os impactos causados por todas as actividades produtivas e de consumo no país\nPor Redacción | 27/07/2018\nA investigadora da USC Laura Roibás Cela aplicou e mellorou na súa tese de doutoramento, dirixida pola profesora Almudena Hospido, a metodoloxía de Análise de Ciclo de Vida (ACV) territorial para calcular a pegada de carbono e os factores de normalización de Galicia, como exemplo de rexión con características e axenda medioambiental propia.\nOs factores de normalización son o conxunto de impactos causados por todas as actividades produtivas e de consumo dunha rexión nun determinado ano, calculados dende unha perspectiva de ciclo de vida. Esta perspectiva permite considerar todos os consumos de recursos e as emisións ligadas ás actividades galegas mesmo que non teñan lugar na comunidade, como poden ser os ligados á importación de bens e servizos para o consumo e de materias primas para a produción.\nÉ a primeira vez que se aplica a metodoloxía de Análise de Ciclo de Vida territorial nun territorio como Galicia\nEsta é a primeira vez que se aplica a metodoloxía de ACV territorial, desenvolvida en Francia, a un territorio tan extenso e autosuficiente como Galicia, o que fixo necesario desenvolver un procedemento para evitar o cómputo dobre dos impactos da produción galega, que xorde debido á perspectiva de ciclo de vida.\nEntre as categorías de impacto determinadas atópase a pegada de carbono (que mide as emisións de Gases de Efecto Invernadoiro e por tanto fai referencia ao risco de cambio climático), pero tamén outras como o risco de eutrofización dos ríos e mares, de acidificación terrestre ou de esgotamento da capa de ozono. Os resultados da pegada de carbono comparáronse aos obtidos con outras metodoloxías, o que permitiu comprobar a súa representatividade e propor novas vías de mellora para sucesivas aplicacións da metodoloxía (como o uso da matriz Galega de Input Output ou doutras matrices multirrexionais).\nEstes factores de normalización serven tanto para analizar a situación ambiental na rexión -xa que permiten identificar as actividades que máis contribúen a cada impacto como primeiro paso para reducilas- como para servir de referencia en futuros estudos de ACV de produtos ou procesos relacionados con Galicia.\nNo marco da tese colaboraron empresas como Calvo e Feiraco\nPara aplicar o ACV territorial son precisos numerosos estudos individuais, tanto de produtos producidos como consumidos en Galicia. No relativo aos primeiros, no marco da tese realizáronse colaboracións coas empresas Calvo e Feiraco (CLUN), que conduciron á certificación da pegada de carbono do leite UNICLA, o primeiro produto galego que a consigue. No que respecta ao importado, avaliouse o impacto ambiental dos bananos ecuatorianos consumidos en Galicia, mediante unha colaboración coa Organización de las Naciones Unidas para la Alimentación y la Agricultura (FAO).\nComo resultado destes traballos individuais e do cálculo dos factores de normalización para a comunidade na tese ‘Application and refinement of territorial Life Cycle Assessment to the calculation of the carbon footprint and the normalisation factors of Galicia’, publicáronse sete artigos de investigación en revistas do SCR.\nO tribunal que lle outorgou ao traballo a cualificación de sobresaliente cum laude estivo presidido pola investigadora de Análise de Ciclo de Vida e Agricultura no Institut de Recerca i Tecnologia Agroalimentàries (IRTA) Mª Asunción Antón Vallejo, e formado ademais pola profesora de Fundamentos de Análise Económica da USC Mª Luz Loureiro García e o profesor do KTH Royal Institute of Technology Miguel Mendonça Reis Brandão.\nTemas: Cambio climático, eutrofización, gases de efecto invernadoiro, pegada de carbono, USC


O Euribor podería pechar maio marcando un novo máximo histórico | Consumer\nO Euribor podería pechar maio marcando un novo máximo histórico\nA media mensual rolda o 4,95%, un nivel que non se alcanzaba desde novembro de 2000. Baixa a demanda de préstamos paira a adquisición de vivenda\nO Euribor non baixou no que vai de mes do 4,94%, co que a media mensual situaríase en torno ao 4,95%, un nivel que non se superaba desde novembro de 2000, segundo fontes do mercado. O indicador máis utilizado paira o cálculo das hipotecas en España pechou o mes de abril no 4,820%, a súa cota máis alta desde decembro de 2000, e segue aproximándose ao seu máximo histórico do 5,248%, marcado en agosto dese mesmo ano.\nEn maio, a referencia hipotecaria oscila entre o 4,941% e o 4,960%. De terminar o mes nunha taxa do 4,95%, a cota dunha hipoteca media de 150.000 euros a 25 anos subscrita en maio do ano pasado incrementaríase en 50 euros ao mes ou 600 euros ao ano, mentres que as hipotecas que se revisen semestralmente verían incrementada a súa cota en 15 euros mensuais. Iso é así porque en maio de 2007 o Euribor marcaba o 4,373% e en decembro subira até o 4,793%.\nEste índice reflicte as previsións sobre os tipos de interese na eurozona dentro de 12 meses, e sobe cando os mercados prevén que o Banco Central Europeo (BCE) ten intención de aumentar o prezo do diñeiro. Así, a maior número de subidas previstas, máis se incrementa o Euribor.\nOs analistas confían en que o BCE rebaixe os tipos na eurozona até o 3,75% antes de fin de ano. O director da institución, Jean Claude Trichet, segue tirando balóns fose e insiste en que a misión do banco é controlar a inflación, que segue disparada e lonxe do obxectivo do 2%.\nA cota dunha hipoteca media de 150.000 euros a 25 anos subscrita en maio do ano pasado incrementaríase en 50 euros ao mes\nO pasado xoves, o Consello de Goberno do BCE mantivo os tipos de interese no 4%, xa que prevé que a inflación se manteña alta na eurozona durante un período prolongado.\nRestricións dos bancos\nO importante descenso sufrido na liquidez dos mercados fixo que os tipos de interese interbancario aumenten excesivamente na zona euro, até situarse case no 5% nos primeiros días de maio. Iso provocou que as entidades bancarias haxan incrementado as restricións en canto ao acceso ao crédito.\nSegundo datos do BCE, case a metade dos bancos que operan na zona euro (en concreto, o 49%) restrinxiron a concesión de créditos no primeiro trimestre do ano, de forma máis acusada ás empresas e sobre todo ás de maior tamaño.\nDesde finais de 2007, o número de entidades bancarias que endureceron as súas condicións crediticias ha aumentado case un 20%, mentres que de face á primavera espérase una certa moderación nese sentido, segundo pon de manifesto una enquisa realizada polo banco entre 113 entidades da eurozona. Esas restricións son especialmente acusadas os préstamos destinados tanto a financiar fusións ou adquisicións, como a reestruturar grupos empresariais.\nCase a metade dos bancos que operan na zona euro restrinxiron a concesión de créditos no primeiro trimestre\nOs bancos europeos admiten que o impacto das turbulencias financeiras causadas pola crise das hipotecas “subprime” foi máis acusado no principio do ano e, á súa vez, que someteron a máis condicións as peticións de fondos realizadas polas empresas fronte ás feitas polos fogares.\nTamén baixou a demanda de préstamos destinados a financiar a adquisición de vivenda, mentres que a daqueles empregados paira comprar bens de consumo mantense estable. Iso, no entanto, non foi óbice para que o número de bancos que restrinxiron a concesión de hipotecas vinculadas a unha casa dispararase o 57%, de maneira que agora supoñen un terzo do total (o 33%), mentres que no caso do consumo case se duplicaron, aínda que só una de cada cinco entidades financeiras (o 19%) incrementou as súas esixencias.\neuribor euros mayo-gl media-gl nuevo máximo histórico-gl


A pantalla do Galaxy S9 é actualmente a mellor do mercado | Novidades do iPhone\nA pantalla do Galaxy S9 é actualmente a mellor do mercado\nA empresa DisplayMate é a encargada de analizar as pantallas de todos os terminais que chegan ao mercado cada ano. O ano pasado, DispayMate afirmou iso a pantalla Super Retina do iPhone X foi a que ofreceu un maior rendemento e a máis innovadora que probaran, unha pantalla feita por Samsung.\nPero parece que as táboas viraron e Samsung puxo as pilas co Galaxy S9 para poder implementar a mellor pantalla do mercado tanto en rendemento como en innovación, superando ao dispositivo Apple en termos de calidade de pantalla.\nA pesar da excelente calidade do panel CHEIRADE fabricado por Samsung Display e dispoñible no iPhone X, a compañía coreana conseguiu aumentar aínda máis a calidade de imaxe da nova serie S9. Como resultado, DisplayMate situou o Galaxy S9 na parte superior da clasificación como a mellor pantalla para teléfonos intelixentes cun rendemento excepcional. Qué máis, é a primeira pantalla dun teléfono intelixente que recibe a clasificación All Green en todas as probas de laboratorio que realizou a empresa.\nSegundo o presidente de DisplayMate, Samsung bateu todos os récords de rendemento e converteuse na pantalla con mellor desempeño na actualidade, recibindo a clasificación A + máis alta de toda a súa historia. O Galaxy S9 coincidiu e incluso superou o iPhone X en termos de precisión de cor absoluta, brillo máximo da pantalla, maior relación de contraste, gama de cores nativa máis ampla e menor reflectancia da pantalla (4,4%). DisplayMate describe a pantalla do Galaxy S9 como "visualmente perfecta".\nA pantalla do Galaxy S9 ofrécenos un panel de SuperAMOELD de 5,8 polgadas con resolución 3k e 570 ppp, mentres que a pantalla do iPhone X é de tipo OLED de 5,8 polgadas cunha resolución de 2.336 x 1.125 e 458 dpi.\nCamiño completo ao artigo: Novidades do iPhone » Competencia » A pantalla do Galaxy S9 é actualmente a mellor do mercado\nPrimeiro concepto de como podería ser o iPhone X Plus\nElectra, o jailbreak de CoolStar con Cydia para iOS 11, xa está dispoñible


CCOO formula unha proposta de garantías laborais para desbloquear a situación no sector de transporte en autobús\nComisións ten o aval do persoal do sector para manter o conflito se a Xunta non asume estas condicións\nComisións Obreiras (CCOO) presenta unha proposta de garantías laborais para desbloquear a situación no sector de transporte colectivo de viaxeiras e viaxeiros en autobús. A proposta sindical consiste en catro puntos que, a xuízo de CCOO, a Xunta debe asumir para cambiar o actual escenario de conflito. No caso de que non sexa así, o sindicato considera que ten o aval do persoal do sector para continuar coas mobilizacións.\nParo absoluto na sexta xornada de folga do sector de transporte de viaxeiras e viaxeiros en autobús\nO xoves terá lugar a primeira xuntanza entre os sindicatos e a patronal para desbloquear os convenios colectivos\nO martes, 4 de xullo, na sede do Consello Galego de Relacións Laborais (CGRL), as organizacións patronais e sindicais decidiron constituír unha mesa de negociación e desbloquear os convenios do transporte de viaxeiras e viaxeiros en autobús. Nesta mesa, as patronais Transgacar, Anetra, Fegabus e Fegatravi e os sindicatos CCOO, UGT e CIG intentarán chegar a un acordo marco para o sector.\nFolga indefinida desde o 13 de xullo no sector de transporte de viaxeiras e viaxeiros en autobús\nCCOO alerta da «extrema precariedade» que se agocha tras da «aparente» recuperación do emprego este mes\nEn Galicia segue habendo case 190.000 persoas no paro, ao tempo que a metade dos galegos e galegas con experiencia laboral, pero sen traballo, carecen de prestación por desemprego\nComisións Obreiras (CCOO) aplaude a «aparente» recuperación do emprego no último mes, coa diminución do paro rexistrado en 9973 persoas. Porén, o sindicato alerta da «extrema precariedade» que se agocha tras das cifras, pois o 93,4 % dos contratos rexistrados foron temporais, ao tempo que un terzo dos contratos iniciais dura menos dunha semana.\nUnai Sordo é o novo secretario xeral confederal de CCOO\nAs delegadas e delegados que participaron a pasada fin de semana no 11.º Congreso Confederal de CCOO elixiron o sindicalista vasco Unai Sordo como novo secretario xeral. A súa candidatura, única que se presentaba, logrou case o 90 % dos votos. Sordo colle a remuda do galego Ignacio Fernández Toxo á fronte do primeiro sindicato do Estado en afiliación e representación co obxectivo de situar a organización «á ofensiva» na recuperación de dereitos.\n11.º Congreso Confederal: CCOO móvese!\nRamón Sarmiento, convencido de que Unai Sordo situará CCOO «na ofensiva» pola recuperación de dereitos\nOs días 29 e 30 de xuño e 1 de xullo ten lugar en Madrid o 11.º Congreso Confederal de CCOO. O conclave celébrase so o lema «CCOO móvese», que resume a renovación de cadros e de procedementos iniciada meses atrás coas asembleas e congresos das diferentes estruturas de todo o Estado.\nWeb do 11.º Congreso confederal\nParos consolidados na cuarta xornada de folga do metal da provincia da Coruña\nO persoal dediciu en asemblea ampliar a folga aos días 13, 20 e 27 deste mes de xullo\nManifestacións pola mañá na Coruña, Ferrol e Santiago de Compostela\nCCOO salienta o «éxito» da xornada de folga de hoxe no sector coruñés do metal, cos paros consolidados desde primeiras horas. Igual que nas anteriores xornadas de folga, a actividade está completamente parada nos polígonos industriais. Durante a mañá e o mediodía haberá diferentes actos reivindicativos na Coruña, Ferrol e Santiago de Compostela.\nCCOO esixe que Medio Rural reforce os efectivos nas oito parroquias que acumulan máis de 600 incendios no último lustro\nO sindicato considera «escandaloso e irresponsable» que a metade destas parroquias estean nos distritos forestais Verín-Viana e Xinzo-Bande, onde a Consellaría segue sen cubrir o 70 % das vacantes\nVarios medios de comunicación salientaron nos últimos días que oito parroquias galegas acumulan máis de seiscentos incendios nos últimos cinco anos. Comisións Obreiras (CCOO) esixe que a Consellaría do Medio Rural reforce os efectivos nestas zonas e, ademais, considera «escandaloso e irresponsable» que a metade destas parroquias estean nos distritos forestais Verín-Viana e Xinzo-Bande, onde o departamento autonómico segue sen cubrir o 70 % das vacantes.\nO mércores comezan en Vigo as mobilizacións do metal pontevedrés\nO sector do metal da provincia de Pontevedra comeza o próximo 5 de xullo as mobilizacións ante o bloqueo das negociacións por parte da patronal. CCOO, CIG e UGT denuncian que, tras doce xuntanzas, segue sen haber avances.\nO persoal de PSA-Vigo esixe máis contratacións para afrontar a «sobrecarga» de traballo\nCentos de traballadores de PSA Peugeot-Citroën en Vigo manifestáronse o sábado, 1 de xullo, baixo o lema «Menos abusos e máis respecto», para esixiren máis contratacións que permitan reforzar os equipos e mitigar a «sobrecarga» de traballo.\nCCOO-Servizos logra a maioría nas eleccións do 061 en Santiago de Compostela\nNas eleccións parciais que tiveron lugar o pasado venres entre o persoal do 061 de Santiago de Compostela, a Federación de Servizos de CCOO logrou a maioría. A candidatura de CCOO-Servizos logrou tres representantes nun comité de cinco membros; os restantes foron para UGT e CUT.\nSeguimento maioritario da folga en GKN e mobilizacións convocadas en PSA\nTras catorce reunións, non hai avances na negociación do convenio de GKN Driveline Vigo\nO persoal de PSA inicia as mobilizacións o sábado, 1 de xullo, para esixir máis contratacións\nCase todo o persoal de GNK Driveline, auxiliar de PSA Peugeot-Citroën de Vigo, secundou a xornada de folga do xoves, 29 de xuño. Denuncian o «inmobilismo da dirección». CCOO, sindicato maioritario na compañía, convocou unitariamente con UGT e CIG esta folga, tras catorce reunións sen avances para un convenio colectivo que afecta a case mil persoas nas instalacións de Balaídos.\nManifestación do metal en Santiago de Compostela\nPresentación proposta de unidade sindical\n11.º Congreso Nacional - Resumo da intervención de Ramón Sarmiento\nEn CCOO loitamos pola igualdade real entre homes e mulleres


«A derradeira leición do mestre» de Castelao atópase co país ao que deu voz\nEn Marea e BNG critican a explicación «descafeinada» que Feijoo deu sobre o cadro\nO cadro foi desembalado este mércores na Cidade da Cultura, onde se poderá ver a partir deste venres PACO RODRÍGUEZ\nO 17 de agosto de 1945 presentábase en Bos Aires con motivo do Día dos Mártires Galegos o óleo A derradeira leición do mestre. Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, a pesar da súa cegueira, recreou nun cadro de grandes dimensións a estampa número 6 do seu álbum Galicia mártir, publicado en Valencia en 1937, no que denunciaba a represión exercida polo bando franquista. Este mércores, despois de 73 anos, era a primeira vez que se vía en Galicia ese lenzo no que dous nenos choran ante o cadáver do seu mestre asasinado. Un feito histórico, tal e como o definiu o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijoo, que presenciou a desembalaxe da obra na Cidade da Cultura, nun acto no que tamén participaron pola importante simboloxía da peza representantes dos grupos parlamentarios da oposición -En Marea, PSdeG e BNG-, outros membros do executivo e representantes do Centro Galicia de Bos Aires, institución propietaria da pintura.\nO cadro exhibirase ao público a partir deste venres no Museo Gaiás, como eixe central da mostra Castelao maxistral, que se poderá visitar ata marzo, momento no que A derradeira leición do mestre regresará á Arxentina. A exposición tamén contará con todos os debuxos de Castelao sobre a educación, espazos protagonizados polo ensino, así como pezas que demostran a dimensión internacional que adquiriu esta obra e un apartado dedicado aos mestres represaliados.\n«Recibimos con emoción unha obra significativa, un símbolo para Galicia, pola man que a pintou, pola súa calidade e pola lección histórica que representa e a homenaxe que fai aos mestres», destacou o presidente da Xunta sobre o lenzo de Castelao. Tamén fixo fincapé na súa «carga simbólica, coa defensa da educación fronte ao fanatismo» e indicou que o cadro «reconcílianos coa xustiza e fainos sentir máis galegos». Unhas verbas que espertaron a crítica inmediata do portavoz de En Marea, Luís Villares, porque, anotou, «hai cousas que se deixaron de dicir. Hai elementos que son imprescindibles, porque o mestre que figura no cadro é un que foi asasinado, palabra que non foi mentada, e a evocación que fai Castelao é a de Alexandre Bóveda». Nese senso, indicou, a presenza da pintura en Galicia debe lembrar que «hai unha conta pendente con todos os galegos asasinados». Ademais, a deputada de En Marea neta de Alexandre Bóveda, Ánxeles Cuña, deixou a zona das autoridades.\nTamén a portavoz do BNG, Ana Pontón, lamentou esa falta de detalles: «Necesitamos coñecer a Castelao sen descafeinamento. Foi un nacionalista que defendeu esta nación e sufriu o exilio por iso [...]. Hai que poñer en valor o que supón este cadro, está denunciando o asasinato de Bóveda, o intento de aniquilación do nacionalismo polo fascismo». O portavoz do PSdeG, Xoaquín Fernández Leiceaga, avogou porque esta mostra sirva para acadar un maior compromiso da Xunta coa memoria histórica e a eliminación da simboloxía franquista.\no traslado do óleo\nEscolta policial e unha embalaxe específica para resistir as diferenzas de temperatura\n«Está en moi bo estado». A afirmación da técnica do departamento de exposicións da Cidade da Cultura Carmen Menéndez certificaba que o traslado iniciado a pasada semana do óleo de Castelao se completara segundo o previsto. Para esta histórica viaxe contouse cunha embalaxe específica, tendo en conta que ía ser sometido a moitas diferenzas de presión e de temperatura, ademais da manipulación, «que é sempre o momento máis crítico». Así, o lenzo estaba protexido por material ignífugo e que mantiña os estándares de humidade. Tamén tivo escolta policial para o seu traslado por estrada dende Madrid. Menéndez engadiu que, aínda que a obra tivo que ser restaurada hai unha década porque tiña unha rotura na súa parte inferior dereita, as súas condicións son adecuadas.\nEn Marea BNG Alberto Núñez Feijoo Xunta de Galicia Ciudad de la Cultura


Aberto o prazo para a residencia universitaria do campus de Ferrol - Enfoques\nAberto o prazo para a residencia universitaria do campus de Ferrol\nHaberá 25 prazas dispoñibles e o 20% delas estarán reservadas ao estudantes de primeiro ano\nA Universidade da Coruña convoca prazas de aloxamento nas residencias públicas universitarias do campus de Ferrol para o curso académico 2020-2021. As prazas que se ofertan na residencia pública universitaria da pública universitaria de Ferrol son 25 sempre que estean garantidas as condicións sanitarias do momento. Se aumentase o número de prazas dispoñibles, adxudicaranse ás persoas que lle correspondesen da listaxe de agarda.\nComo regra xeral, non poderán presentarse as persoas con domicilio familiar no municipio de Ferrol ou na área metropolitana deste, que comprende os concellos de Miño, Cabanas, Pontedeume, Fene, Narón, Valdoviño, Neda, Ares, Mugardos e Cedeira. Para valorar isto terase en conta a distancia entre o domicilio familiar durante o curso e o centro docente, os medios de comunicación existentes así como as súas frecuencias e os horarios lectivos.\nO período de duración das estadías será do 21 de setembro de 2020 ao 15 de xuño de 2021. Os prezos dos cuartos oscilan entre os 108 e os 230 euros, dependendo das circunstancias. iO prazo de presentación de solicitudes remata o día 31 de xullo de 2020.\nEl CEI Nodus acogerá hoy la primera película de un ciclo de cine al aire libre\nSoleá Morente actuará este sábado en la Sala Riquela de Santiago en el ciclo SON Estrella Galicia\nA Universidade da Coruña reservará un número de prazas. No caso da residencia pública universitaria de Ferrol reservarase o 20% das prazas para o alumnado que inicie os seus estudos en primeiro curso por primeira vez; dúas prazas serán para ofrecelas en convenios asinados pola UDC que así o recollan nas súas cláusulas e dúas prazas para o estudantado de intercambio internacional que estea de estadía na universidade. No caso de quedaren vacantes estas prazas ofreceranse na cota xeral.\nOs residentes terán que cumprir o protocolo de medidas sanitarias que contempla, entre outros condicionantes, o cumprimento do aforo en zonas comúns. A Universidade porá á disposición do usuarios kits hixiénicos, hidroxel e unha alfombra desinfectante na entrada.


Biblioteca IES Laxeiro: xuño 2016\nDesexámosvos a todas e a todos un moi feliz verán lector. Gozade a tope!!!\nPublicado por a ás 30.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 29.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 25.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 24.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 23.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 22.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 21.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 20.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 19.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 18.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 17.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 16.6.16 Ningún comentario:\nHai pouco comentabámosvos que eramos finalistas. Agora anunciamos que somos premiados. Si, si, primeiro premio! Todo, grazas ao vídeo “Des-Marca-Te do tabaco”\nO premio foi entregado pola Directora Xeral de Xuventude e Voluntariado, dona Cecilia Vázquez. Recolleron o premio a delegada e a subdelegada de 2º C, Noa Villar e Noa Presas, respectivamente.\nNa entrega de premios estivemos con outros centros (IES de Teis, IES Xulián Magariños de Negreira, IES Castroverde, Mercedarios de Verín, IES Otero Pedrayo de Ourense…. entre outros) para descubrir que gañaramos o o 1º premio da categoría de actividade creativa, así como o premio de actividade innovadora para o titor.\nO titor, Manuel Busto, falou deste xeito:\nOla, bos días. Encoméndanme que dirixa unhas palabras a este auditorio na condición de titor da ESO que participou cos seus alumnos neste concurso de CLASES SEN FUME.\nO concurso ten como obxectivo primordial a prevención do tabaquismo nos adolescentes que cursades 1º e 2º da ESO.\nOs profesores que nos involucramos nesta actividade agradecemos esta iniciativa da Consellería de Sanidade, durante anos, pois apoia o noso cometido de procurarvos unha educación integral, na que a educación para a saúde debe ser un piar fundamental. O concurso máis que promover a competencia propia de calquera concurso, trata de educar e concienciar con información médica, científica e rigorosa, instruír e convencer con actividades creativas nas sesións de titoría.\nTodas as medidas axudan e son necesarias. Porque educar na adolescencia require moita habilidade. A adolescencia é unha etapa tan intensa e marabillosa na vida dunha persoa como susceptible de incorrer en erros con facilidade. As persoas necesitamos información e persuasión para conducirnos polos camiños da vida. O camino da procura da saúde ninguén negará que é o camino correcto.\nA priori, todos diríamos hoxe coa información que posuímos, que fumar atenta seriamente contra a nosa saúde. Mais, aínda sabéndoo, o ser humano din que é a única especie do planeta capaz de facerse dano a si mesma de maneira consciente. Por iso cómpre á beira da moita e cualificada información, unha gran dose de persuasión.\nConsidero moi apropiado dirixir este concurso ao alumnado de 1º e 2º da ESO. É un proxecto que parte da mellor base. Vén a educarvos cando a gran maioría de vós nunca vos iniciastes no hábito de fumar. E apela á mellor das medicinas: a preventiva. Como di o refrán : ”Mellor previr que curar”.\nDou remate a esta alocución formulando un desexo desde a miña traxectoria vital sen tabaco (educar co exemplo): Gustaríame que todos os adolescentes que hoxe estades aquí gocedes dunha vida saudable, sen cabida para o tabaco; que teñades a suficiente asertividade para rexeitar un pitillo cando alguén volo ofreza, que as vosas casas sexan fogares de aire limpo e que os vosos futuros fillos nunca teñan que ser fumadores pasivos do tabaco que consomen seus país.\nE colorín colorado, oxalá en pouco tempo este fume (o do tabaco) estea acabado, segundo dicimos no vídeo que elaboramos.\nMirade alguns do momentos da ceremonia de entrega de premios…\nPublicado por a ás 15.6.16 Ningún comentario:\nEtiquetas: Clases sen fume, Departamento de Orientación, Premiados, Saímos na prensa\nPublicado por a ás 14.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 13.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 12.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 11.6.16 Ningún comentario:\nDespois do Manequin challenge, o alumnado de 3º de ESO seguiu aprendendo e visibilizando as mulleres científicas.\nPublicado por a ás 10.6.16 Ningún comentario:\nEtiquetas: 3º ESO, Alumnado, Igualdade da Muller, Matemáticas, Plan Proxecta\nPublicado por a ás 9.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 8.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 6.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 5.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 4.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 3.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 2.6.16 Ningún comentario:\nPublicado por a ás 1.6.16 Ningún comentario:


Convocan unha concentración en Pontevedra pola recuperación da sanidade pública - Canal Rías Baixas\nConvocan unha concentración en Pontevedra pola recuperación da sanidade pública\nPONTEVEDRA> Pontevedra sairá á rúa en defensa da Sanidade Pública. A Plataforma SOS Sanidade convoca para o vindeiro día 25 unha concentración para reclamarlle á Xunta que explique a que vai destina-los cartos que o goberno central vai destinar á comunidade para palia-los efectos derivados da pandemia. Sospeitan que boa parte desa partida acabará na privada. Ademais, piden mellores condicións para o persoal sanitario que, como indican, é unha parte imprescindible da sociedade.\nA Plataforma SOS Sanidade Pública de Pontevedra botarase á rúa o vindeiro 25 deste mes. Vai organizar unha concentración ás portas do Hospital Provincial, ás 8 e media do serán, reclamándolle á Xunta que desvele os seus plans para os cartos que vai recibir do goberno central destinados a cubri-los gastos derivados da pandemia do coronavirus.\nDende o colectivo consideran que agora é o momento de mellora-las condicións do persoal sanitario e blindar o sistema público. Entenden que coa crise da COVID-19 quedou demostrado que os recortes acaban pasando factura.\nAdemais, a Plataforma SOS Sanidade Pública de Pontevedra pide tamén unha volta á normalidade para a sanidade pública, cun reforzo da atención primaria.\nA concentración prevista para o día 25 vaise desenvolver seguindo as medidas de seguridade correspondentes. Por iso pídenlle ós veciños que queiran participar, que garden a distancia mínima e empreguen en todo momento a máscara.\nArtigo anteriorPontevedra quere protexer o seu patrimonio industrial e a súa arquitectura contemporánea\nSeguinte artigoA Marea de Noia esixe o cumprimento dos acordos adoptados nas comisións do COVID-19\nA Xunta ofertará este ano unhas oito mil prazas nos seus...