O III Premio Luísa Villalta apoia proxectos audiovisuais, multidisciplinares, escénicos e de tradución feminista\nO xurado seleccionou as oito propostas culturais pola igualdade gañadoras desta edición, na que por primeira vez se premian iniciativas orixinais e inéditas xa iniciadas ou con continuidade no ano 2020\nDesde un proxecto de tradución feminista entre linguas non hexemónicas ata unha iniciativa multidisciplinar que compila testemuñas de mulleres vítimas do franquismo, pasando por audiovisuais e propostas escénicas, conforman os oito proxectos seleccionados no III Premio "Luísa Villalta" a proxectos pola igualdade.\nConvén lembrar que o Premio Luísa Villalta, que promove a Deputación da Coruña a través das áreas de Cultura e Igualdade, contemplaba nesta edición, e como novidade, que as iniciativas que se presentaran ao certame debían estar xa iniciadas ou con continuidade no ano 2020, e para as oito propostas seleccionadas contempla un importe máximo de 12.500 euros para cada unha.\nO xurado estivo composto pola adxunta da Vicerreitoría de Cultura e Igualdade da Universidade da Coruña, María Leticia Eirín García, pola historiadora da arte María do Carme Galego Marante, e pola técnica de Igualdade da Deputación, Eva Ovenza Pereira. Tamén participou a deputada de Igualdade, María Muíño, en calidade de presidenta do xurado, e a xefa do Servizo de Acción Social, Cultura e Deportes, Mercedes Fernández-Albalat Ruiz, en calidade de secretaria.\nLongametraxe documental participativa sobre memoria e relato íntimo feminino: "CRÍAS". Xiana Gómez Díaz\nCreación escénica onde se mestura a dramaturxia teatral, a danza, a música, a poesía e o vídeo. A obra centrase na figura histórica de Alicia Dorado, anarquista panadeira de 25 anos, e na súa casa refuxio na rúa do Carmen, na cidade de A Coruña. O proxecto trata a vida das casas refuxio, militancia, o compromiso, as relacións coas outras compañeiras, o barrio e a liberdade nun contexto de gran represión que remata o 10 de xullo de 1937 coa súa morte e a doutras compañeiras/os nun asalto policial.\nOs nenos da varíola. Victoria Pérez Varela\nA partir da compilación de testemuñas de mulleres vítimas do franquismo formula a realización dun libro, un audiovisual, unha exposición e unha unidade didáctica. O proxecto está coordinado co tecido asociativo con capacidade de reflexión sobre a memoria histórica e incorpora medidas que garanten a accesibilidade para persoas con discapacidade auditiva e visual principalmente.


Leningrado negro cereza > O xardín\nLeningrado negro cereza\nProbablemente, poucos amantes dos froitos desta marabillosa beleza meridional saben que hai máis de mil mil variedades de cerezas doces na natureza.\nAdemais, cada ano esta cifra aumenta.\nPolo tanto, ten todas as posibilidades de elixir exactamente o tipo de cereixa que crecerá ben na súa rexión, considerando todas as súas características climáticas e do solo.\nA variedade negra de cerezas de Leningrado demostrouse moi ben, e falaremos diso neste artigo.\nDescrición da cereixa negra de Leningrado\nCoidado de inverno e de verán\nOs froitos de Leningrado negros son bastante grandes, marrón escuro, case negro, pesando uns 5 gramos. Forma de corazón. O sabor das bagas é doce, cunha lixeira amargura notable. Segundo as estimacións de degustación, merecen 4,2 puntos.\nColleita madurece a mediados de xullo, desigual, polo que pode colgarse sobre a cereixa ata mediados de setembro, sen perder o seu sabor e aparencia.A pulpa das froitas é fibrosa, moi suculenta, vermella escura e tenra.\nOs froitos desta variedade poden dispoñer dun amplo abano de uso: fan excelentes zumes, mermeladas e compotas, e tamén se poden usar para o viño de conxelación e de cocción a longo prazo.\nTamén é interesante ler sobre as máis deliciosas variedades de cereza\nOs árbores da variedade Negra de Leningrado pertencen a cereixas medianas, a súa altura máxima non alcanza ata 4 metros. Teñen unha fina capa ancha e ancha. Cun bo trato e condicións favorables de frutificación: a primeira colleita xa se pode recoller no 3º ano despois do cultivo.\nÁs veces, comezan a dar froitos só no 5º ano de crecemento. Os cultivos distínguense pola súa abundancia e longa vida útil na árbore.\nNos primeiros anos despois do cultivo, a tartaruga sorprenderache co seu rápido crecemento. Pero isto non sempre é bo, xa que é necesario ter tempo para formar correctamente a súa coroa. A poda de brotes novos debe realizarse anualmente a principios da primavera, sempre antes de que os brotes se inchan.\nEste evento vai diminuír o crecemento intenso un pouco e permítelle crear a forma dunha árbore como planeou. Esquema de recortar As cerezas son bastante simples. Fala nas mudas anuais podadas na parte 1/5 das ramas. É obrigatorio eliminar os brotes que medran na dirección do tronco ou en ángulo recto. Varas, creando un espesor excesivo da coroa.\nAo chegar a 5 anos de cereixa, a necesidade de tal poda xa non é necesaria, xa que esta árbore non se distingue pola excesiva densidade da coroa. Só queda a poda sanitaria das ramas vellas e enfermas.\nPorque cortiza As cereixas teñen maciez e fraxilidade, o nivel de inclinación das ramas debe manterse dentro dos 45-50 graos atados, se é necesario. Isto reducirá o risco de rotura das ramas, o que moitas veces leva a danos a unha gran parte do tronco e, consecuentemente, a enfermidades, e ás veces a morte dunha árbore debido a unha maior penetración.\nNo outono non podes podar os brotes, porque este evento contribuirá ao seu crecemento intensivo e, como resultado, reducirá a resistencia á árbore.\nMéritos Esta variedade está configurada. É moi beneficioso para fins comerciais, como as árbores a principios de frotar e inmediatamente dar unha excelente colleita.Vale a pena prestar atención á maduración desigual das froitas - en grandes xardíns, cando non hai oportunidade de vender inmediatamente todos os produtos - esta é unha vantaxe indiscutible para o propietario.\nPara un pequeno xardín, isto pode ser unha desvantaxe importante.\nEstas cereixas teñen un baixo crecemento, o que simplifica enormemente a recollida de froitas, moi fría e non ten medo á seca. Ademais, o negro de Leningrado ten un alto nivel de resistencia a varias pragas e enfermidades, o que sen dúbida facilita o coidado.\nTodas as vantaxes anteriores amplían significativamente o anel de rexións onde se pode plantar esta variedade, desde o clima cálido de Crimea ata as rexións de Leningrado e Moscú.\nAo aterrizar vale a pena prestarlle atención á profundidade das augas subterráneas, porque a cereixa é unha árbore que non tolera a auga estancada no chan, nin sequera por un curto período de tempo. É bastante termófilo, non pode desenvolverse favorablemente nas terras baixas, onde, se cadra, a acumulación de aire frío na primavera.\nO sistema raíz está moi ben desenvolvido, polo que a tartaruga pode extraer a humidade das capas profundas do chan.\nAs árbores de variedades negras de Leningrado crecen favorablemente en solos lixeiros e fértiles, de medio ambiente con ambiente neutro e permeabilidade ao aire excelente. Moi mal adaptado en solos pesados de turba, rocas con alto contido de arxila e areniscas profundas.\nA árbore é bastante cariñosa, polo que ao elixir un lugar para unha mudanza é necesario ter coidado de que ningún edificio bloquee o acceso á luz.\nPeríodo de vexetación quizais máis de 8 meses, polo que se recomenda plantar os xabóns das cereixas a comezos da primavera, proporcionando así o seu tempo para o enraizamento e adaptación antes do inicio do tempo frío. É necesario preparar un lugar para a túa árbore no outono.\nIsto require cavar un burato de 60 cm de profundidade e 80 cm de ancho, afrouxar o fondo do foso e botar ata 2 cubos de humus, que deben ser mesturados cunha pequena cantidade de terra. Neste estado, deixa un hoyo ao inverno. A principios da primavera, engade a seguinte mestura: 0,5 kg de superfosfatos + uns 100 g de sulfato de sodio, este último pode ser substituído por cinzas de madeira. A mestura de vestir resultante con humus no fondo do pozo de cultivo.O foso en si está listo.\nA cereixa doce é sensible ao aire excesivamente seco ou húmido. Cun resorte moi quente, o período de floración acurtause significativamente, o que afecta negativamente o nivel de rendemento. Con aire húmido, é posíbel a aparición de podremia e mofo nas froitas, así como o seu craqueo.\nAgora hai que prestar atención ás raíces da plántula. No caso de que se secou un pouco, é necesario cortalos un pouco e deixalos na auga durante ata 10 horas para actualizar. Cando a plántula está instalada nun burato, é necesario asegurarse de que o pescozo da raíz sobe por riba do nivel do chan en nada menos que 5 cm.\nSe non, con máis contracción, pode ser subterránea, o que conducirá inevitablemente á morte da árbore.\nA árbore está plantada, facemos un buraco ao redor e rego 1 cun balde de auga para empapar ben o chan, despois de facer un mantillo de turba ou humus ao redor da plántula. A distancia entre a cereixa doce debe ser de polo menos 3 m, xa que estas árbores teñen unha coroa caduca moi poderosa.\nEsta cereixa pertence ás variedades auto-polinizadas, polo que se decide crear un pomar de cereixa, cómpre asegurarse de que as variedades polinizantes como Dawn, Dense Red, Bryanochka, Tyutchevka e Leningradskaya estean presentes no sitio.Os cerezos tamén poden converterse nun bo polinizador, sempre que o período da súa floración coincida co período de floración de cerezos doces.\nA beleza ea fecundidade do teu xardín dependen non só da composición do solo e das condicións climáticas da rexión de cultivo. O papel importante é o que está disposto a dedicar tempo e coñecemento a coidar das súas árbores.\nUnha vez que a cereixa doce é unha árbore que mellor diminúe a humidade, o que dá unha colleita rica, o rego oportuno é moi importante para iso. Xardineiros expertos recomendan manter primeiro rego logo do inverno é a principios da primavera, ata a floración. Se a cereixa xa se converteu nunha beleza branca-nevada, non se recomenda regar a árbore, se non, pode reiniciar o ovario.\nNo verán as cereixas son regadas mentres o chan se seca. Para iso, tome unha mostra do solo cunha profundidade de polo menos 40 cm e esprégase na palma da man. Se unha masa de terra se desintegra, significa que a túa cereixa necesita un rego adicional. Cunha humidade do solo favorable, a masa non se desmoronará nin se adherirá ás mans, será elástica e manterá a súa forma ben.\nTemperatura da auga para irrigación preferiblemente dentro de 25 graos.Para desacelerar o fluxo de savia e preparar a árbore para o inverno, o último rego faise durante o outono cavando o círculo preto do tronco e fertilizante do solo. Este rego é moi importante para a árbore, recoméndase o volume de auga de aproximadamente 100 litros por árbore adulta. Despois diso, é necesario mesturar o círculo okolostvolny ben para reducir a perda de humidade.\nAs cerezas non lles gusta cantidades excesivas de fertilizantes, porque entón comeza o crecemento intensivo de brotes, que non teñen tempo para madurar durante o inverno e morren a partir das primeiras xeadas. O mellor de todo para usar fertilizantes orgánicos ao mesmo tempo que o mineral en determinadas doses, isto permitirá saturar o chan con todas as sustancias benéficas que faltan e non danar a planta.\nEn setembro, son preferibles os aderezos de fósforo na cantidade de 40-60 g de superfosfato en gránulos por 1 metro cadrado. m. proxección cadrada de coroa caduca. Isto axudará á árbore a ser máis doado para sobrevivir ao frío e aumentará o contido de azucre nas bagas nun 25%.\nUnha vez en 3 anos, a terra na circunferencia das cerezas cava coa adición de 8 kg orgánicos (estrume podrido ou esterco de fermentación). O uso de fertilizantes orgánicos frescos é inaceptable. Eles se descompoñen por moito tempo e, como resultado, non cumprirán o seu propósito no tempo.Ademais, a materia orgánica fresca pode causar unha queimadura do sistema radicular, que destruirá a árbore.\nPara que a árbore se prepare para o inverno, fertilizantes con contido de nitróxeno aplicaranse a finais de primavera. É mellor empregar en forma líquida - pode ser o nitrato de amonio ou o sulfato de amonio.\nCereixa moi doce fertilizante verde. Normalmente consisten en mostaza, ervilha, lupine, phacelia e sainfoin, que son plantas a principios do verán. No outono, estas gramíneas son asadas e a mestura resultante é introducida no tronco da árbore. Recoméndase rematar todos os traballos sobre a alimentación de cereixas antes do final da primavera, e cavar con fertilizantes do círculo próximo ao tronco - a finais de setembro, a fin de ralentizar o fluxo de savia e dar á árbore o tempo para prepararse para o frío do inverno.\nA pesar do feito de que a cereixa é unha beleza meridional, tolera xeadas ben no inverno, pero, con todo, xeadas de primavera cunha temperatura de -2, só os botóns que aparecen non poden soportar. O sistema raíz das primeiras xeadas de novembro tamén é moi difícil, xa que aínda non hai desvíos de neve que poidan quentalo.\nOs xardineiros expertos acurtan os brotes de cereixa para aumentar a tolerancia á xeada durante a guarnición anual dunha cabeza de árbore. Como resultado, as placas das follas se fan máis grandes e os elementos plásticos acumúlanse mellor neles, o que aumenta significativamente a resistencia ás xeadas das xemas frutíferas. Se a xeada superou o ovario ou as flores, probablemente, a morte da colleita, porque non poden soportar a caída de temperatura ata -1.\nNon menos xeadas de inverno doces e terribles queimaduras solaresque se producen debido ás grandes caídas de temperatura despois do ocaso. Como resultado, aparecen fendas nas árbores e forman feridas na cortiza, que contribúen ao secado das ramas e, en grandes cantidades, á morte da árbore.\nPara evitar a queimaduras solares é necesario cal en branco e tronco mortero de cal de madeira. Para as mudas moi novas en cal branqueamento substitúese por cal, para non danar a casca nova. Esta calca actúa como un espello e reflicte os raios do sol. Hai que prestar atención á consistencia da solución.\nA súa viscosidade debe parecerse ao espesor da crema agria para cubrir ben a árbore e uniformemente.Algúns tipos de solucións realizan a función de non só protexer a árbore, senón tamén a súa alimentación, como, por exemplo, unha mestura de cal con mulleña ou unha mestura de barro con cinzas e mulleña. Todos os compoñentes son totalmente mesturados coa adición de auga e aplicados cun pincel sobre o tronco e as ramas esqueléticas da árbore.\nAdemais, é desexable Envoltando cereixas "abrigo de pel" illante, que non só protexe á árbore de queimaduras e xeadas, senón que tamén impide que os pequenos e grandes roedores teñan danos na cortiza. Como materiais para o "abrigo" pode usar papel de cuberta, papel, trapos e piñeiros antigos, así como ramas de abeto, que están ligados ao tronco dunha árbore. É absolutamente imposible usar a palla xa que atrae aos roedores que prefiren vivir nel.\nAquí chegamos ao principal problema para o coidado das cereixas. Estas son pragas e enfermidades da árbore. Maior maldición por esta beleza son aves, non é de nada que os nosos devanceiros alcumárono esta árbore "ave cereixa". As aves son capaces de destruír a maior parte da colleita dentro dunha hora, especialmente se a árbore é bastante alta e non se pode eliminar rápidamente as froitas superiores.\nDurante varios centos de anos, os xardineiros presentaron protección contra as desgracias aladas: son animais recheos, varios elementos reflexivos brillantes e sona que producen un ruído constante. Pero todo este oropel non proporcionou un efecto duradeiro.\nSobre todo, demostrouse o uso de redes para albergar a coroa da árbore. Son bastante lixeiros e fáciles de usar, ademais, proporcionan protección real para case toda a colleita. A cereixa doce Leningrado negro é moi resistente ás pragas e enfermidades. Pero se notas algo no maleteiro, poderirome desfacerme do tratamento da árbore con insecticidas e remedios populares.\nMoi húmido debido á néboa ou por grandes cantidades de aire de precipitación contribúe ao desenvolvemento enfermidades fúngicas. Estes inclúen moniliosis e coccomycosis. O primeiro caracterízase pola abscisión temprana de follaxe, o secado de flores e ramas, a engurras e secado das bagas.\nO segundo - esténdese en maior medida nas follas, que, en caso de infección, cobren con pequenos puntos vermellos que, ao longo do tempo, aumentan e únense entre si.A irrigación con funxicidas e, por suposto, a eliminación e completa destrución de ramas, follas e froitas enfermos axudarán a curar a árbore a partir de enfermidades fúnxicas.\nA cereixa doce Leningrado negro é unha opción marabillosa para o seu xardín. Non obstante, non se debe esquecer que as grandes bagas e as árbores saudables non son só as principais características da variedade considerada, senón tamén os froitos do dilixente e atento traballo dun xardineiro amoroso.\nMira o vídeo: ▶ Batalla de Varsovia 1920 (Subtitulada ao Español). Película completa 2011. (Decembro 2019).\nRevista Pan Amarelo © Copyright 2019 | Leningrado negro cereza


Presos - Manuel Cendán -\nÁs veces éntralle o sentido común a nosa Xustiza e parece que fai honra do seu nome.\nÁs veces éntralle o sentido común a nosa Xustiza e parece que fai honra do seu nome. Lembran a aqueles que consideránbanse de seu os donos de Galicia. Que xestionaban os nosos cartos e decidían, co seu bo e altruísta facer, o que consideraban para o ben común? Eses que decidiron fusionar as nosas Caixas co aval da Xunta, pois desde o luns están xuntiños na cárcere da Lama. E de bo e altruísta facer, nada. Están por ser desleais coas Caixa Galicia e Vigo.\nSupoño que os preferentistas veranno como algo tardío ou incluso colateral, esta xente están en prisión polo que se levaron no peto. Tamén é un torpedo na liña de flotación á política económica da Xunta, que cuestiona o seu papel na fusión, na quebra e tamén na venda a prezo de saldo á banca caribeña. Estamos no comezo, outras persoas seguirán aos ex directivos, e seguro que tamén irá algún coñecido político. É de xustiza.\nObama chanta minas á distensión


Vieiros: Galiza Hoxe - Por un prezo xusto, 60 mil litros de leite polo chan\nNO MARCO DA FOLGA EUROPEA\nGandeiros da comarca de Compostela deitaron a produción de 300 explotacións para exixir unha solución inmediata para o sector. Vídeo no interior.\nRedacción - 17:26 23/09/2009\nTags: folga gandeiros leite SLG\n"A revolta campesina chegou a Galiza". Así definiu a secretaria xeral do Sindicato Labrego Galego (SLG), Carme Freire, as accións reivindicativas que protagonizaron os gandeiros este mércores. Como estaba anunciado, os produtores negáronse a entregar o leite aos camións e, pola contra, esparexérono nunha leira da parroquia de Nemenzo (Santiago de Compostela), en protesta polos baixos prezos que seguen a percibir polo seu traballo.\nSesenta mil litros de leite, procedentes de 300 explotacións lácteas, foron deitados por 14 camións cisterna neste terreo, propiedade dun gandeiro afiliado ao SLG. É o resultado do traballo dos produtores de diferentes granxas de Arzúa, A Estrada, Xallas, Ordes e a Costa da Morte, que preferiron tirar o seu leite a vendelo a un prezo tan baixo que non chega nin a cubrir os custes de produción.\nA exixencia segue sendo, a día de hoxe, a xa repetida nos últimos meses: "so queremos un prezo xusto", subliña Carme Freire. "Os prezos que cobramos non só non subiron dende o pasado mes de xullo, cando se celebraban as tractoradas tanto en Compostela como en Lugo, senón que aínda baixaron máis", subliña Freire. Segundo recorda, os produtores galegos perciben unha media de 22 céntimos de euro por litro de leite, cando o prezo mínimo co que poderían asumir o seus propios custes non baixa dos 31.\n"Queremos que dunha vez o presidente do goberno español, Rodríguez Zapatero, a ministra de Medio Rural, Elena Espinosa, e o conselleiro, Samuel Juárez, asuman o seu papel e se poñan á fronte desta loita que está deixando na creba ao sector gandeiro do país", reivindica o SLG. Finalmente, Freire advertiu que protestas coma esta se sucederán nos vindeiros días noutras comarcas do país.\nXóvenes Agricultores e Unións Agrarias, en contra\nUnha vez máis e plasmando a fenda sindical, os responsábeis das outras dúas formacións con pegada no país desautorizaron a protesta promovida polo SLG.\nTanto o secretario xeral de Xóvenes Agricultores (XXAA), Francisco Bello, como o de Unións Agrarias (UUAA), Roberto García, aseguraron que "cando vas perdendo non é bo copiar a estratexia de países competidores", referíndose a Bélxica e Francia, que teñen excedentes de produción, mentres que o Estado Español é deficitario. Entenden así que esta medida provocará "aínda máis perdas aos gandeiros".\nPola súa parte, Freire asegurou a Vieiros que "este argumento cae polo seu propio peso; non podemos asumir aos gandeiros europeos como competidores, senón como compañeiros, e hai que recordar que eles son os primeiros que iniciaron a folga, polo que non están producindo e, polo tanto, o seu leite non entrará a competir co noso".\nAnterior: Sen acordo sindical, os gandeiros súmanse á folga europea\nVídeo: Os gandeiros deitaron a produción de 300 explotacións lácteas\nExixen un prezo xusto para o seu traballo\nNa actualidade, os produtores reciben de media 22 céntimos de euro por litro\nCarme Freire lembrou que este tipo de accións se sucederán nos vindeiros días noutras comarcas do país / Imaxes: SLG


Co pregón do xornalista Luís Celeiro e unha homenaxe as mestras das unitarias louzariñas\nFeira de Artesanía e Produtos Naturais na Ponte de Lóuzara (Samos)\nOs veciños de Lóuzara acompañaron ás súas mestras, con agradecemento e agrado.\nA Feira de Artesanía e Produtos Naturais da Ponte de Lóuzara (Samos), organizada pola asociación Fonte da Cova, en colaboración Concello de Samos e a Deputación Provincial de Lugo, celebrou a súa decima edición o dezasete de agosto de 2017 e no transcurso da mesma rendeuse unha homenaxe as mestras e mestres que traballaron, nas décadas dos sesenta, setenta e oitenta, nas escolas unitarias da zona.\nLóuzara é un val con catro parroquias, Gundriz, San Cristovo, San Xoán e Santalla e a localidade da Ponte, da parroquia de San Xoán, foi durante a segunda metade do século pasado o centro comercial da contorna, con feira tódolos días dezasete. O pregoeiro desta edición foi o xornalista Luís Celeiro, quen agradezo a invitación, “xa que teño mitos vínculos con estas terras, de onde procede a metade da miña familia e moitas amizades”.\nA presentadora do acto foi a veciña, Alba Álvarez Vergara, quen deu paso ao pregoeiro, ao alcalde de Samos, Julio Gallego e foi citadno unha a unha as emocionadas mestras presentes e ao único mestre, José Antonio Díaz Escolante. Como dixo a presentadora, eta foi unha edición moi especial, “queremos mostrarlles as que foron mestras das escolas desta zona aprecio e a gratitude”, coa entrega a cada unha dun diploma de agradecemento “polo seu traballo e bo facer como mestra que foi desta zona, naqueles tempos e circunstancias tan difíciles, axudándonos a pensar, aprendéndonos a facelo e dándolle o valor debido ao coñecemento, ferramenta necesaria para labrar o futuro”.\nAs mestras participantes no acto foron: Marisa Aira Díaz, Conchita Casas Davila, José Antonio Díaz Escolante (o único home), Marujita Díaz López, Pascuala Dorado Fernández, Alicia Fernández Paredes, Paz Fernández Sánchez, Olga Fernández Vázquez, Carmen Iglesias Castro, Maribel López Armada, Teresa López Fernández, Emilia Marzabal Alvaredo, Pacita Sánchez Castaño, Lelucha Sanfiz Mera e Aurora Trebolle López.\nO alcalde tamén agradeceu a presenza das mestras, “grazas por vir e, sobre todo, vai para vostedes o noso agradecemento polo traballo que fixeron cos nosos veciños naquelas épocas de incomunicación e tantas dificultades para a mobilidade e para o aceso á formación e a cultura”.\nTexo do PREGÓN de Luís Celeiro\nArtigo `Mestras do espertar"\n“Artesanía e gastronomía tradicional na feira de Lóuzara”\n“Enseñanza en el rural gallego, un mundo de nostalgia”\n“Homenajeados 16 maestros en la feria de artesanía de A Ponte de Lóuzara”\n“A Ponte de Lóuzara recuperó por un día el esplendor de las ferias de antes”


Vieiros: Galiza Hoxe - Catástrofe ecolóxica no Xallas: a Xunta paga a súa permisividade con Villar Mir\na morte dun río e a deterioración dos últimos redutos de bosque atlántico\nDiante da grave situación que atravesa o encoro da Fervenza, no Xallas, con evidentes irregularidades e continuos incumprimentos dos caudais ecolóxicos que xa deixaron milleiros de peixes mortos, a Xunta ven de anunciar a apertura dunha investigación. No entanto, ADEGA lembra que en xullo deste ano, a Xunta concedeu 3 novos aproveitamentos a Ferroatlántica, enaxenando de facto o treito final do Xallas a Villar Mir. Con estes, son xa 8 centrais hidroeléctricas 4 encoros nun treito de 9 km de río, por non falar do "secuestro" dunha das marabillas naturais de Europa: a fervenza do Xallas no Ézaro.\nADEGA - 14:40 12/11/2007\nDeste xeito, a Xunta certificou a morte dun río e a deterioración dos últimos redutos de bosque atlántico ben conservado (a Devesa de Anllares) da provincia da Coruña. É absolutamente inmoral permitir por acción u omisión a enaxenación dun río, un recurso público, aos intereses privados. En que quedou pois a moratoria das minicentrais (lembremos tamén a da Hermida no Umia) mentres non se aprobaba un novo Plano Sectorial Hidroeléctrico, aínda en fase de elaboración, e a Lei de Protección dos Ríos Galegos, aprobada por unanimidade logo dunha ILP?\nO río Xallas é o sistema fluvial con maior potencia instalada dentro dos sistemas de explotación hidroeléctrica das bacías de Galiza-Costa. Son 134 MW o que supón o 28,13% do total da potencia instalada en Galiza-Costa repartidos en catro centrais, sendo o encoro da Fervenza o maior en canto a ocupación en hectáreas.\nA concesión en xullo pasado de 3 novos aproveitamentos podería sobardar, como indicaba ADEGA nas súas alegacións, a capacidade de recuperación ambiental deste río, comoprometendo gravemente a súa viabilidade ecolóxica.\nInstalacións como o encoro de Santa Uxía vulneran o caudal ecolóxico establecido polo artigo 22 da Lei 7/1992, de Pesca Fluvial, e o artigo 75 do regulamento 130/1997 que desenvolve a devandita lei. Neste caso unha concesión do 2001 modificou este aproveitamento na bacía do Xallas, a cambio dunha brusca liberación de caudal durante dúas horas os fins de semana e 10 festivos ao ano, provocando que o leito do río fique prácticamente seco en épocas de estiaxe, con caudais medios por baixo dos 0,5 m3/s. Incúmprese deste xeito a obrigatoriedade de respectar a liberación paulatina dos caudais resultantes do aproveitamento hidraúlico e as propias directrices do vixente Plano Sectorial Hidroeléctrico Galiza-Costa.\nPara ADEGA resulta inadmisíbel que se autorizaran novos aproveitamentos no Xallas que só virían a agravar a situación criada polos reiterados incumprimentos dos caudais ecolóxicos e do rexime de liberación dos fluxos encorados. A Xunta é pois responsábel da actual catástrofe ecolóxica no Xallas. Non abonda con abrir unha investigación: hai que depurar responsabilidades, comezando polas da propia administración. Por iso ADEGA solicita novamente a destitución do Presidente de Augas de Galiza por permitir, coa súa política de mirar para outro lado, a consumación dunha catástrofe anunciada.\nE de comprobárense a responsabilidade por malas práticas de Ferroatlántica, esiximos desta volta sancións exemplares: non abonda cunha simples multa, hai que resgatar os dereitos de explotación que a cidadanía galega outorgou a Villar Mir e rematar coa vergoña de termos o único río do mundo que desauga de 12 a 14 en fin de senana e festivos.


A carballeira de Famelga en Cerdedo-Cotobade acollerá o pleno extraordinario da Real Academia Galega o 17 de maio - Pontevedra Viva\nPlenario da RAG en Pontevedra no Día das Letras Galegas de María Victoria Moreno\nXoves 9 de Maio, 2019 ás 16:40 do Xoves 9 de Maio, 2019\nCarballeira de Famelga, en Cerdedo-Cotobade\nO pleno extraordinario da Real Academia Galega que se vai celebrar o 17 de maio para conmemorar o Día das Letras Galegas terá lugar na carballeira de Famelga, na parroquia de Augasantas do Concello de Cerdedo-Cotobade. Desta forma, este acto realizarase ao pé da escola, un espazo fundamental na traxectoria de Antonio Fraguas, a figura homenaxeada este ano.\nNaquela escola descubriron o potencial daquel alumno que quería ser etnógrafo e alí foi profesor para moitas xeracións de escolares. No acto, que comezará ás 11.30 horas, intervirán os académicos Clodio González Pérez, Fina Casalderrey e Francisco Díaz-Fierros Viqueira.\nFraguas naceu en Cotobade en 1905 e comezou a ir á escola pública na súa parroquia de Loureiro pero a finais de 1918 iniciou os estudos na escola de Famelga cun mestre co que compartía nome, Antonio. Este profesor foi quen impulsou que chegara a cursar unha carreira.\nCos anos, Antonio Fraguas converteuse en membro das Irmandades da Fala e do Seminario de Estudos Galegos, ademais de ser etnógrafo, historiador, director e presidente do Museo do Pobo Galego. Foi unha figura comprometida coa lingua e a cultura galega, que cursou estudos de bacharelato en Pontevedra con Castelao e Antón Losada Diéguez como profesores.


baseunha - Ramón de la Sagra - A Coruña: TEATRILLO\nO día 24 de maio estivo Ramiro na Biblioteca do colexio.\nEl é un antigo alumno. Algúns xa o coñecían porque ensínalles teatro.\nOs seus contos e a súa actuación tivéronnos abraiados durante máis dunha hora.\nPoida que entre nós haxa quén faga o mesmo dentro duns anos. Gustaríanos!\nPica na primeira imaxe para velo como presentación.


Cetaqua presenta o proxecto Aquatik en Europtrode\nPosted on 29 abril, 2014 at 10:43 am\nOs días 13-16 de Abril celebrouse en Atenas (Grecia) o Congreso Europtrode XII.\nO proxecto Aquatik foi presentado nas Conferencias sobre Sensores e Biosensores químicos Ópticos. Ditas conferencias atraen a máis de 250 enxeñeiros e científicos de máis de 30 países.\nAs conferencias céntranse en todos os aspectos relacionados coa investigación, desenvolvemento e aplicacións dos sensores químicos ópticos.\nO evento cubre todos os temas do desenvolvemento do sensor óptico satisfacendo as necesidades e os intereses da industria e o mundo académico.


A Asociación Pola Defensa da Ría de Pontevedra critica as declaracións da senadora do PP, Pilar Rojo, á que acusa de mentir nunha pregunta ao Goberno do Estado español sobre a adhesión dos terreos que ocupa a celulosa á Autoridade Portuaria de Marín.\nRedacción 12:41 do 5 de decembro de 2021\nA Asociación Pola Defensa da Ría de Pontevedra (APDR) denuncia un “novo chanzo na carreira popular pola ilegalidade e a fraude” no que a Ence se refire. O colectivo lamenta así as declaracións da senadora do PP, Pilar Rojo, sobre a adscrición dos terreos que ocupa a factoría á Autoridade Portuaria de Marín.\nMalia que os membros do colectivo din saber que “se trata dunha estratexia que o PP” está a levar “a todos os niveis institucionais que pode”, din non saír do “asombro polo descaro que agochan”.\nAtendendo ao que transcendeu nestes días, falan da pregunta de Rojo na que interrogou ao Goberno do Estado español para que aclare “sen rodeos, se vai estudar a viabilidade da adscrición dos terreos, tal e como comprometeu a ministra Teresa Rivera durante a reunión que mantivo en Madrid co presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo”.\nAo respecto do seu discurso, a APDR asegura que se atreveu “a terxiversar, como xa fixeran con anterioridade Feixoo e Rueda, o contido do informe” que fixo o Consello Consultivo da Galiza.\nPuntualiza que, supostamente a senadora empregou esta estratexia “ao afirmar que ese informe garante o mantemento da fábrica no seu actual emprazamento e o mantemento dos postos de traballo”.\n"Ence non ten cabida en terreos portuarios"\n“Deixando de lado que se trabuca ao falar dos “terreos de Ence” cando se trata de terreos públicos ocupados pola empresa, debemos indicar que non somos quen de saber se o seu comportamento -e a propia formulación da pregunta- responde máis a unha actitude cínica ou ao seu grado de ignorancia sobre o tema”, comenta a plataforma.\nAsí, aclara que nin Feixoo pediu ao Consultivo ese estudo sobre as posibilidades de que os terreos nos que está a celulosa pasen á titularidade do Porto de Marín nin o organismo emitiu información ao respecto.\n“Así pois, mente a senadora do PP cando di que hai un informe favorábel e unánime” desta institución. Aliás, a APDR opina que para adscribir os terreos á Autoridade Portuaria, antes debería saír Ence dos mesmos porque “unha empresa destas características, coa lei na man, non ten cabida en terreos portuarios”.\nE debería saber que para adscribir eses terreos ao Porto, tería que terse producido previamente a saída de Ence dos mesmos, xa que unha empresa destas características -coa Lei na man- non ten cabida en terreos portuarios.\nPP pontevedra ence lourizán apdr


INIMIGOS, NON TERRORISTAS\nPor Abraham B. Yehoshua, escritor israelí, impulsor do movemento Paz Agora.\nLa Vanguardia 29/10/09\nDesde a súa independencia, Israel tivo que enfrontarse con países que non recoñecían a súa existencia e que buscaban a súa desaparición. Os israelís denominábanos países "inimigos" e non países "terroristas". En 1948 Xordania cercou Xerusalén e bombardeouna durante varios meses. Pero Israel nunca tachou a Xordania de país terrorista. Igualmente, Siria estivo anos bombardeando as poboacións israelís do val do Jordán e de Galilea; con todo, Israel nunca chamou a Siria "Estado terrorista". Na guerra que estalou entre israelís e palestinos tras a partición establecida pola ONU morreron moitos civís de ambos os lados e cidades enteiras foron arrasadas e os seus cidadáns tiveron que fuxir ou exiliarse; pero nin israelís nin palestinos denominaron a esa guerra unha "guerra terrorista".\nDesde os anos noventa na linguaxe oficial de Israel substituíuse o termo "inimigo" polo de "terrorista", sobre todo por mor da prolongada guerra contra os palestinos. Ao non constituír un Estado, todo acto de guerra palestino considerábase terrorista por parte de Israel, mentres que os palestinos chamábano "resistencia lexítima á ocupación". Israel aferrouse ao adxectivo terrorista como unha forma de expresar as súas profundas sospeitas acerca das intencións de paz dos palestinos, á vez que servíalle para xustificar a súa non disposición a facer concesións e gañarse a solidariedade da comunidade internacional, en especial tras os atentados en EE. UU., ao presentarse como un país que loitaba contra o terrorismo. Con todo, este cambio de termo creou graves problemas desde o punto de vista moral.\nOs actos terroristas son accións de persoas que actúan ás agachadas contra obxectivos civís ou militares co fin de estender o medo na poboación e provocar cambios políticos. Nestes casos os cidadáns entre os que vive o terrorista non se consideran combatentes e non son responsables das accións terroristas, e por tanto, toda acción destinada a danar á poboación civil é xulgada como un crime.\nCando Israel se retirou do sur de Líbano e da franxa de Gaza, deberíase substituír o termo "terrorista" que se aplicaba a Hezbollah e a Hamas polo de "inimigo", tal como fan eles ao referirse a Israel. E é que nin o grupo Hezbollah nin o goberno de Hamas son organizacións terroristas: os seus membros actúan practicamente ao descuberto e teñen o control absoluto das zonas onde viven; crean institucións públicas, levan signos distintivos como uniformes e bandeiras e manteñen unha relación estreita coa poboación local que os elixiu. Hezbollah ten representantes e ministros no Parlamento de Líbano; e Hamas chegou ao goberno en Gaza a través dunhas eleccións libres.\nA ideoloxía de ambas organizacións non se corresponde coa dun grupo terrorista, senón que vai moito máis alá: exterminar, liquidar de raíz o Estado de Israel. Por iso, decláranse a si mesmos inimigos irreconciliables de Israel, igual que fixeron no seu momento países como Xordania e Exipto, ate que tras varias guerras reconsideraron a súa posición, recoñeceron o Estado de Israel e asinaron con el un acordo de paz. Por tanto, hai que referirse a Hezbollah e a Hamas como estados inimigos no canto de como organizacións terroristas.\nE disto último derívase o feito de que Israel non teña responsabilidade xurídica con respecto aos civís de Gaza e o sur de Líbano, xa que son considerados parte do esforzo da guerra que libran os gobernos de Hamas e Hezbollah, aos que cales votaron para que dirixan os seus asuntos e represéntenos. Está claro que de acordo coas regras dunha guerra xusta, nin Hezbollah, nin Hamas, nin por suposto Israel, deben atacar indiscriminadamente á poboación civil dun Estado inimigo cando esta non participa na loita. Pero desde un punto de vista xurídico e moral está a falarse nestes casos de inimigo contra inimigo, non dun Estado contra terroristas.\nPor iso, ao denominar Israel a Hamas e a Hezbollah organizacións terroristas, creouse un problema, xa que os civís que viven xunto aos "terroristas" non só non eran considerados cómplices das "accións terroristas", senón que eran "reféns" en mans dos "terroristas", de modo que calquera ataque a eses civís supuña un crime aínda maior. E aínda que Israel se retirou do sur de Líbano e de Gaza, segundo a comunidade internacional e o informe da comisión de investigación da ONU, ségueselle considerando dono e señor desas zonas e como alguén que combate actos terroristas.\nO informe Goldstone debería ter en conta que se trataba dun enfrontamento entre dúas entidades políticas nun contexto de guerra total e que cada unha debía ser responsable da seguridade dos seus cidadáns, e por tanto, non debían deixar exposta á poboación ao ataque de mísiles nin a unha dura resposta militar. O non considerar este feito deslexitima o informe da ONU ao endurecer as críticas a Israel, con independencia de que tamén se poideran ter dado casos excepcionais dun mal comportamento do exército israelí cara á poboación civil palestina.


Edgar Allan Poe e as novas pantasmas\nFoi mestre universal do relato curto, a sua influencia na literatura universal é incuestionábel. Vivíu entre tebras marcado sempre polo xenio, o misterio, a traxedia e a morte. As pantasmas comenzaron a mudar no noso imaxinario despois do paso de Poe pola terra.\nfantasma POE LITERATURA PANTASMA\nO destino decidiu que Edgar Allan Poe nacese en Boston en xaneiro de 1809, lugar onde se atopaba a compañía de teatro na que traballaban seus pais, David e Elizabeth Poe. O seu pai abandoou á familia cando Edgard contaba cun ano de idade, a súa nai morreu cando Edgar tiña apenas dous anos e o pequeno foi acollido por John Allan, un home cunha situación económica acomodada residente en Richmond (Virxinia) e que máis que afecto por aquel rapaz tiña plans para el: desexaba convertir a Poe en home de negocios ou nun prestixioso avogado.\nLonxe dos plans que o seu protector tiña para el Poe pasaba as horas lendo a Lord Byron, escribindo poemas e paseando entre mortos, pois un dos negocios da súa familia adoptiva era unha fábrica de lápidas e a él encantáballe pasear polas necrópoles observando cada inscripción en pedra e facendo cálculos mentais sobre os anos que vivira cada defunto/a.\nPoe pasou un curso académico na Universidade de Virxinia e posteriormente entrou, sen demasiado éxito, no exército, do cal rematou sendo expulsado. Debido ás desavenencias ca súa familia de acollida, farto das imposicións desta e de sentirse incomprendido marchou a Boston de novo e continuou a escribir elevando ao infinito as posibilidades do conto e o relato curto pero sen ser valorado na América sureña nin na América do progreso, onde nunca encaixou de totalmente.\nEdgar Allan Poe. / biography.com\nEdgar Allan Poe foi aire fresco para a antiga novela gótica e é considerado como o primeiro escritor estadounidense de renome que tentou facer da literatura a súa forma de vida. Unha das suas primeiras obras de lírica foi Tamerlán and other poems, pero ao pouco tempo decidiu centrarse no relato curto, moito mais rentable para el e tamén para os seus editores.\nA lenda negra medrou ao redor de Poe alimentada por todas as persoas detractoras do escritor: o consumo case constante de láudano como anestésico, a súa escasa tolerancia ao alcohol e a súa etapa como crítico literario fixeron que o autor gañase numerosos inimigos con ganas de espallar medias verdades e mentiras completas sobre a súa vida.\nO escritor sempre se sentíu illado das correntes culturais de moda do seu tempo e aínda así non tiña demasiada piedade cando de facer crítica literaria sobre algunha obra recén publicada se trataba, sobre todo se o autor/a da mesma alababa os valores puritanos, que el detestaba. Os seus artigos e críticas facían gañar moitos cartos a editoriais e xornais, sen embargo Poe recibía un salario mísero e non paraba de gañar firmes inimigos.\nO seu círculo de protección más íntimo estaba formado pola súa tía Clemm e a súa prima Virxinia, que se convertiría na súa esposa con tan só 14 anos, aínda que no rexistro civil constara que tiña 21. Clemm e Virxinia foros as mulleres que o blindaron sempre contra a soidade.\nEn xaneiro de 1845 Poe publicou o poema que o faria tocar o ceo: The Raven (O Corvo). Este poema era recitado en todos os círculos literarios de renome, pero aínda así Poe continuaba sen ser valorado o suficiente como autor.\nAs fontes literarias das cales bebeu foron a novela gótica inglesa, con Ann Radcliffe, Charles Maturin e Horace Walpore como expoñentes e tamén a novela gótica alemana. En poesía a súa inspiración principal, ademáis de Lord Byron, foi o romanticismo inglés con Coleridge e Percy Bysshe Shelley entre outros/as.\nOs contos de terror ou contos góticos de Poe son a súa obra máis xenuína ca cal o autor, máis que pretender aterrorizar pretende elevar este xénero á unha categoría de suxestión máis profunda, con moito contido onírico e simbólico, máis psicolóxica e con contido similar ao dos soños e pesadelos. A súa xenialidade residíu principalmente na habilidade para describir estados de ánimo (sobre todo a transición entre os mesmos).\nAs pantasmas cambiaron no imaxinario social tras a literatura de Edgar Allan Poe: xurdiron novos medos, máis profundos e ocultos ate o momento, de seguro porque a literatura de Poe levaba unha grande carga de escuridade e é complexo describir a escuridade so falando de luces. Poe nomea o que non ten nome e aquello que as luces do progreso ían apagando.\nAo longo da história da literatura as interpretacións sobre a figura das pantasmas foron variadas: as pantasmas foran descritas como algo tan real como as personas, como entidades que pasaban pola vida dos seres humanos, como Epifanías e aparicións, como algo esotérico e sobrenatural; sen embargo, con Poe as pantasmas pasan a ser ademáis entes motivados polos desexos ocultos, que fan acto de presencia na limitada vida das personas, en ocasións como evasión de liberdade e noutras como resposta a realidades opresivas.\nDe todos os tipos de pantasmas tratados na literatura Poe articulou especialmente ben aqueles cun campo de acción limitado ao espazo da mente: as pantasmas que nacen e morren con nos, aquelas que son imaxes elaboradas en resposta a desexos inconfesados e en ocasións descoñecidos e que por tanto, aquelas que para aparecer tiveron que franquear a barreira psicolóxica medindo entre tódalas áreas da psique humana.\nA morte de Poe foi o seu último relato de misterio, foi tal vez como si o autor quixese deixar neste mundo unha historia sen utilizar tinta nin papel. Poe saiu de viaxe, nunca chegou ao seu destino, apareceu nunha taberna de Baltimore, cidade na que soamente tiña que facer un breve trasbordo na viaxe.\nAtopárono borracho, delirando e vestido con roupa que non era súa. Foi levado a un hospital pero nunca máis volveu en sí. Morreu en poucos días. Ninguén sabe o que Poe fixo durante o tempo que desapareceu pero a versión máis veces relatada ten que ver con piquetes políticos da época, que o reclutaron e a cambio de comida e bebida o levaron de mesa en mesa electoral votando varias veces.\nNo día do seu pasamento unha longa esquela apareceu publicada no xornal New York Tribune a cal comezaba dicindo: "Edgar Allan Poe morreu. Morreu antonte en Baltimore. Esta noticia sorprenderá a moitos e algúns sentirán pena". Desta esquela, aínda que o principio aparecía firmada baixo o nome de Ludwig, pronto se coñeceu que foi obra de Rufus Wilmot, un editor e crítico que mostrara dende sempre unha tremenda aversión cara Poe (e que tras a morte deste seguíu empeñado en destruir a reputación do autor gañando cartos á súa costa como albacea literario).\nA pesares de que Wilmot foi denunciado por aqueles que conocían de verdade a Poe e lle tiñan afecto a versión máis aceptada pola sociedade e a que pasou á historia foi sempre a mais negativa sobre el. En canto á súa morte, a falta de probas esta é un misterio...aínda por escribir. @mundiario


Os theremins protagonista hoxe en Afundación dentro do ciclo Sonoro empeño - Lindeiros\nOs theremins protagonista hoxe en Afundación dentro do ciclo Sonoro empeño\nBy Lindeiros on\t 22 Maio, 2019 Compostela\nCompostela, 22 de maio do 2019 – Dentro do ciclo Sonoro empeño, organizado por Afundación, hoxe mércores a partir das 19.30 h no Centro Obra Social ABANCA (pr. de Cervantes) terá lugar un concerto a cargo do Trío Modulador de Ondas, a única agrupación de toda a península conformada por dous theremins e un violoncelo.\nOs theremins son instrumentos electrónicos inventado en Rusia no ano 1920. O son que emite non está xerado por ningún contacto físico do intérprete co aparello, de aí a súa particularidade. O intérprete acariña as melodías no aire cos movementos dos seus brazos e mans diante dos campos electromagnéticos de dúas antenas. O trío Modulador de Ondas recupera a técnica e maneira de usalo, acompañado dun violoncelo. Un trío electroacústico que sinxelamente non ten ningún precedente en España ou Portugal, e escasos no mundo. Confórmano Macarena Montesinos (chelo), Paulo Pascual (theremin e guitarra) e Uxo Pousa (theremin e melódica).


Iniciativa pola Liberdade de Colexiación\nSábado, 26 Marzo 2011 13:43\nIniciativa pola Liberdade de Colexiación nas profesións sanitarias\nNos próximos meses o Parlamento Español decidirá finalmente sobre a liberdade ou obrigatoriedade da pertenza aos colexios profesionais, incluídos os das licenciaturas e diplomaturas sanitarias. A Lei 1/2010, promovida pola Xunta de Galicia establecía a colexiación obrigatoria, sen embargo, esa lei foi recentemente suspendida cautelarmente polo Tribunal Constitucional. A decisión final sobre si a colexiación será colexiación libre ou obrigatoria, fica pendente dunha decisión lexislativa que non tardará en producirse.\nNesta situación, e en apoio da colexiación libre, ven de constituírse en Santiago a “Iniciativa pola Liberdade de Colexiación nas Profesións Sanitarias”, co apoio de profesionais sanitarios galegos da Medicina, Enfermería, Farmacia, Fisioterapia, Odontoloxía, Psicoloxía, ...\nCIG-Saúde apoia a “Inciativa”, e chama a todos e todas as profesionais que defenden a Liberdade de Colexiación e ven na obrigatoriedade de estar colexiado unha imposición impropia dun país democrático, a que expresen o seu apoio á “Iniciativa” adheríndose a ela.\nEn http://colexiacionlibre.blogspot.com pode atoparse a “Declaración de Constitución” da “Iniciativa”.\n- Grupo Profesional (enfermeir@, medic@ de AP, de AE, fisioterapeuta de AE, ...)\nA lista de adhesións irá facéndose pública en http://colexiacionlibre.blogspot.com\nSomos moitos, fagámonos escoitar. Liberdade de Colexiación !!!


Hoxe tivo lugar na biblioteca a entrega de premios do calendario, que como sabedes este ano está adicado a Manuel Marría. Noraboa a todos por participar, especialmente aos gañadores!\nPremiados calendario 2016 - Kizoa Editar Videos - Movie Maker\nEtiquetas: Manuel María, premios\nMANUEL MARÍA E O MEDO\nDado que este ano o autor homenaxeado no Día das Letras Galegas é Manuel María, imos traballar sobre a súa obra e figura ao longo de todo o curso.\nComezamos, aproveitando o tempo de Samaín e Halloween, a investigar sobre Manuel María e o medo. Así escollemos o seu poema O LOBO para facer un poema-puzzle colaborativo entre tódolos cursos do centro: Infantil, Primaria e Secundaria. Ademáis, con anaquiños de papeis fixemos un cartel có lobo de protagonista, no que colaboraron moitos nenos e nenas. Graciñas ao profe Víctor por facernos a silueta do lobo. Mirade que chulo quedou!!!\nEtiquetas: Manuel María, poesía, Samaín\nMirade que mural máis bonito fixeron os nenos e nenas para esta estación do ano. Quedoulles ben chulo, non si?


Os Bolechas presentan o seu novo libro no Vigo SeaFest - Metropolitano\nOs Bolechas presentan o seu novo libro no Vigo SeaFest\nUxía Pérez el 28/06/2018\nOs Bolechas tamén van de festivais. As populares personaxes confirmaron a súa presenza no Vigo SeaFest, onde gozarán das actividades programadas e presentarán o libro «Os Bolechas comen peixe».\nA cita dos Bolechas cos máis pequenos da casa será o domingo 8 de xullo, última xornada do evento que terá lugar no Náutico de Vigo a partir do venres 5. Ás 12:00 horas, as personaxes infantís sairán do Centro Comercial A Laxe en dirección ao escenario Estrella Galicia, onde ás 12:30 horas terá lugar a presentación da súa nova publicación e a proterior sinatura de libros por parte do seu creador, Pepe Carreiro.\nO novo libro dos Bolechas é o primeiro tomo dunha nova colección sobre nutrición co que se trata de fomentar o consumo de peixe e coñecer as vontades deste producto para toda a poboación e especialmente para a infancia.\nÉ do teu interese: Todo o que poden facer os máis pequenos no Vigo SeaFest\nTras o acto da presentación de «Os Bolechas comen peixe», Carlos, Loli, Pili, Braulio, Sonia e Tatá farán un novo percorrido polo Vigo SeaFest para gozar das actividades do evento, que inclúe concertos diúrnos e nocturnos, talleres familiares, actividades deportivas, espectáculos escénicos e de rúa, showcookings e unha grande área de exposición.\nA participación dos Bolechas no Vigo SeaFest é unha das grandes novidades de cara a programación infantil, unha serie de actividades que xa se anunciaronfai unhas semanas. Coa presenza das personaxes infantís, a cativada poderá ver como a familia dos Bolechas ten unha alimentación saudable e con unha importante presenza do peixe.\nOs Bolechas volven a Vigo despois de presentar no mes de abril a guía «Os Bolechas van ás Illas Atlánticas». As personaxes creadas por Pepe Carreiro participaron nunha xornada lúdica xunto a nenos e nenas de diferentes centros de ensino de Bueu, Ribeira. Vilagarcía de Arousa e Vigo con actividades relacionadas co deporte e o medio ambiente.


O AUDITORIO RECIBE A MOSTRA DE FOTOGRAFÍA SENSACIÓNS: A VIDA E A MORTE, DE ROSA SUÁREZ\nInclúe imaxes tomadas en Santa Marta de Ribarteme, considerada a romería máis antiga de Galicia // O venres, a partir das 20 horas, terá lugar o acto de inauguración\nCoa entrada do mes de febreiro, a sala de exposicións do Auditorio Municipal renova o seu contido e recibe a mostra fotográfica Sensacións: a vida e a morte. A autora é Rosa Suárez, veciña de Catoira pero con raíces e familia en Valga. Seu pai era veciño de Cordeiro, parroquia na que aínda conserva moitos achegados.\nA fotografía é unha afección á que Rosa adica cada vez máis tempo e esforzo. Gústame dende hai tempo, pero nos últimos anos estou máis centrada nela e estou realizando varios cursos con mestres coma Fuco Reyes, considerado un dos fotógrafos maís relevantes de Galicia e gañador de numerosos galardóns, entre eles varios Premios Lux.\nEsta é a primeira exposición que protagoniza Rosa Suárez e está adicada a seu pai, xa falecido. De feito, a temática da mostra está relacionada co pasamento do seu proxenitor e con outras experiencias vencelladas á morte que viviu a propia Rosa: Persoalmente tocáronme vivir unha serie de circunstancias que me afectaron, co falecemento de seres queridos e xente próxima.\nA exposición inclúe fotografías tomadas na Romería de Santa Marta de Ribarteme, considerada a romería máis antiga de Galicia e que se celebra no concello de As Neves. A procesión de cadaleitos con persoas ofrecidas no seu interior e a poxa de animais son dúas das tradicións máis senlleiras desta festa e que aparecen recollidas na mostra de Rosa Suárez, simbolizando a morte e a vida. A mensaxe que pretende transmitir é que debemos mirar a vida doutra forma. Fixarnos máis na xente que temos ao noso arredor, convivir máis con esas persoas e valorar as relacións, a amizade e a familia.\nA mostra xa pode verse no Auditorio, onde permanecerá durante todo o mes de febreiro. O vindeiro venres, ás 20 horas, terá lugar a inauguración.


Escola de Letras - Deputación de Pontevedra\nEscola de Letras - Deputación de Pontevedra gl_ES\nTemas / Cultura / Escola de Letras\nUnha Escola de Letras para sacar á luz a historia que todas e todos levamos dentro\nA Deputación de Pontevedra e a Editorial Galaxia queren fomentar o talento na provincia de Pontevedra. Por iso, poñen á disposición das escritoras e escritores galegos un espazo propio no que impartirán, a partir de xuño, obradoiros de novela, relato ou poesía para todas as idades.\nO proxecto, bautizado como Escola de Letras e que é o primeiro deste tipo en Galicia e un dos poucos do conxunto do Estado, abrirá as súas portas no mes de xuño nas sedes da institución provincial en Vigo e Pontevedra.\nO seu obxectivo é converterse nun punto de encontro de autoras e autores consagrados e persoas anónimas que gozan escribindo e ás que se pretende axudar a crecer na súa paixón.\nA Deputación de Pontevedra e a Editorial Galaxia traballaron durante máis dun ano para sacar adiante esta iniciativa que pretende converter a provincia de Pontevedra nun referente das políticas culturais.\n"Este lanzamento é un soño cumprido que volve converter esta provincia nunha referencia. Fronte ao ruído que non achega nada, unha escola como esta é máis necesaria que nunca porque a cultura é unha necesidade vital", resumiu a presidenta provincial, Carmela Silva, o día do lanzamento da Escola de Letras.\nPola súa banda, o escritor e director da Editorial Galaxia, Francisco Castro, agradeceu o compromiso da Deputación con proxectos que axudan "a transformar a realidade" e destacou que este espazo nace co obxectivo de ofrecerlles ás persoas a posibilidade de contar "as súas historias" e de "converter en literatura as súas vidas". "Será un lugar para soñar a través da palabra", concluíu.\n"Todxs temos unha historia que contar" é o lema co que se pon en marcha a Escola de Letras, que contará cunha oferta formativa moderna e moi completa que combinará literatura e pracer. A idea central é permitirlles ás e aos asistentes gozar dos libros, da lectura e da escrita dunha maneira nova e insospeitada.\nA participación estará aberta a calquera persoa interesada a partir dos 16 anos, xa que non é preciso que o alumnado teña coñecementos previos e recibirá todo o material na propia Escola.\nA súa posta en funcionamento tivo que reformularse pola crise sanitaria da COVID-19. O primeiro obradoiro, que terá lugar na sede de Vigo durante a segunda quincena de xuño, esgotou as prazas dispoñibles nunhas horas. Logo do parón estival, a Escola continuará coa súa actividade lectiva en setembro, con ata nove obradoiros máis repartidos entre as sedes de Vigo e Pontevedra.\nO enderezo para formular dúbidas e inscribirse é escoladeletras@editorialgalaxia.gal\nA actividade formativa desenvolverase a través de obradoiros con 15 prazas cada un e estarán dirixidos sempre por autoras e autores de ampla traxectoria.\nEn Vigo están programados por agora os seguintes obradoiros:\nObradoiro de Escrita Creativa (con Franciso Castro): 15 e 22 de xuño (prazas esgotadas)\nObradoiro de Escrita Creativa (con Diego Giráldez): 8 de setembro ata o 26 de outubro (plazas agotadas)\nObradoiro Literario (con Inma López Silva): 2, 9, 16, 23 e 30 de novembro e 9, 14 e 21 de decembro (prazas esgotadas)\nObradoiro de Poesía (con Antonio García Teijeiro): 16 e 17 de setembro (prazas esgotadas)\nObradoiro Literario para Maiores (con Franciso Castro): 7 de setembro, 5 e 20 de outubro, 17 de novembro e 1, 15 e 16 de decembro\nEn Pontevedra realizaranse os seguintes obradoiros:\nEscrita Creativa (con Franciso Castro): 21 e 22 de setembro (prazas esgotadas)\nObradoiro Literario (con Inma López Silva): 3 de novembro ata o 22 de decembro (prazas esgotadas)\nA acción da Escola de Letras incluirá encontros con profesionais do mundo do libro e recitais con público nos que as escritoras e escritores poden dar a coñecer o froito do seu traballo.\nDentro do catálogo da Editorial Galaxia publicarase un libro que recollerá, polo menos, un traballo de cada participante.\nAs dúas entidades promotoras, a Deputación de Pontevedra e a Editorial Galaxia, traballarán para estar presentes nas redes sociais co fin de crear unha comunidade arredor do proxecto que sirva como ferramenta de comunicación continua entre as persoas participantes e co conxunto da cidadanía antes, durante e despois da actividade.


Un novo veciño na illa de Luzón. | IES Francisco Asorey (Cambados, Pontevedra)\n← Sonidos musicais, efectos cerebrais\nINMUNES A SELECCIÓN NATURAL? →\nO pasado mes de abril, descubreuse unha nova especie de Homínido na illa de Luzón filipinas. Os primeiros restos foron atopados durante a excavación dunha mina en 2007, anos máis tarde en 2011, volvéronse a atopar restos e, finalmente, atopáranse máis restos no 2015. O nome científico de este Homínido é Homo luzonensis en honra a illa na que foi descuberto.\nEstes restos foron analizados por un equipo internacional de investigadores dirixido e coordinado polo francés Florent Détroit, profesor titular do Museo de Historia Natural de París. Entre estes había restos de ósos da man e do pé, do fémur e da dentadura entre outros. A nova foi publicada pola revista británica Nature, no cal afirmaban que posuía semellanzas cos xéneros Australopithecus e Paranthropus” ; e que viviu hai 50.000 anos no Pleistoceno Tardío.\n“O que a converte nunha nova especie, é o conxunto de características, xa que elas por separado, están presentes en varias especies de homínidos e é iso o que a fai especial” afirmaba Florent. Aínda que según Florent é cedo para facer suposicións do seu comportamento e tamaño debido á falta de mostras, estímase que, a partir da dentadura, non era un Homínido de gran tamaño.\nEsta entrada foi publicada en Novas e etiquetada evolución humana, Filipinas, homínidos, Luzón. Garda o enlace permanente.


Redacción | Xoves, 15 de Outubro de 2020, 11:40\nARCHIVADO EN | Galicia As Pontes Endesa Central térmica Unións Agrarias\nA viabilidade económica da planta será a que finalmente marque o futuro da mesma a pesar de que desde o Concello das Pontes cren que se "aveciñan" uns "bos resultados" nas probas da próxima semana. Desde Unións Agrarias cren que isto tamén podería solucionar o problema de moitos gandeiros, incapaces de cumprir coa nova normativa.\nRolda de prensa para explicar a situación da central das Pontes\nNa central térmica das Pontes concluirán a semana próxima as probas que se están realizando con biocombustibles en substitución do carbón coa intención de manter a viabilidade da planta. De momento as primeiras impresións neste sentido son positivas en canto ao que xerar enerxía refírese, pero será Endesa a que terá que determinar se a viabilidade económica da planta permite o seu funcionamento. Nese sentido, a empresa esixe garantías á Xunta para o abastecemento dos residuos procedentes de explotacións gandeiras para o seu uso como combustible.\nO alcalde das Pontes e presidente da Deputación da Coruña, Valentín González Formoso anunciou que se “aveciñan” uns “bos resultados nestas probas”. “Hai unha segunda pata, talvez a máis importante, que é a viabilidade económica”, recalcou o rexedor, que será onde se verán “os compromisos” reais tanto de Endesa como da Xunta.\nDoutra banda, a viabilidade destas probas non só axudarían a manter os empregos na antiga térmica, senón que tamén terían un impacto moi beneficioso sobre o sector gandeiro. Desde Unións Agrarias celebran que esta posibilidade pronto se faga realidade xa que podería axudar na loita contra o cambio climático, ademais de ser unha solución para moitas explotacións, agora asfixiadas polo novo decreto de xestión de xurros que obriga a cumprir as mesmas condicións a todas as explotacións sen depender das dimensións das mesmas.\n“Trasládanos unha certa dose de optimismo para converter en solución o que para nós está a empezar a ser un problema”, sinalou Roberto García, secretario xeral do sindicato. "Coas novas esixencias para utilización do abono orgánico fáisenos moi difícil en determinadas zonas", manifestou. Con todo, desde o Concello subliñan que aínda faltarían por concretar porcentaxes, materiais definitivos e custos para concluír o estudo das probas.\nTRASLADOS FÓRA DE GALICIA\nMentres o futuro da planta aínda permanece no aire, hai uns días o comité de empresa denunciou os traslados de persoal que Endesa leva realizando, en contra da versión oficial sostida pola empresa.\nDesde o comité aseguran que Endesa está “a acelerar” no seu “proceso de recolocación do persoal”, pero que as prazas libres, “máis dun 90%”, atópanse fóra da comunidade autónoma. Por isto, acusan a Endesa de mentir, xa que a intención de manter o emprego na contorna das Pontes “non é real”. Do mesmo xeito, afirman que o plan eólico da compañía na zona “non é viable” ata 2024 e que o programa ‘Futur-E’ para a apertura de novas industrias “nin sequera pódese dicir que estea iniciado” a pesar de que o tempo aprema á zona.\n“Se a decisión de peche materialízase en xuño do ano 2021 non hai ningún tipo de alternativa de traballo na zona nin para persoal propio nin para o das auxiliares”, argumentan, á vez que lamentan a situación que os empuxa a vivir “nunha incerteza total”.


Requisados 800 quilos de peixe e marisco nas rías galegas - Vigo al minuto\nO Servizo de Gardacostas de Galicia requisou nos últimos días preto de 800 quilos de peixe e marisco, 390 aparellos e 4400 metros de artes de enmalle nas rías galegas.\nA maior cantidade requisada produciuse na ría de Vigo, onde os axentes decomisaron preto de 162 quilos de diferentes especies, 50 aparellos de pesca e 3750 metros de artes de enmalle. O operativo máis importante desenvolveuse nas zonas das Queimadas, praia de Samil, Pedras do Sinal e Cabo do Mar e nel os axentes comisaron preto de 29 quilos de peixe e marisco, a maioría choco.\nNa ría de Pontevedra incautáronse 180 aparellos de pesca, máis de 130 quilos de diversas especies e 250 metros de artes de enmalle. O operativo máis destacado foi en Aguete e saldouse coa incautación de 172 nasas de polbo, 2 caceas, un salabardo e co comiso de 57 quilos de polbo e 35 de centola ovada.\nPola súa banda, na ría de Arousa produciuse o comiso de 111 quilos de peixe e marisco, 32 deles de choco, e a incautación de 101 útiles de pesca e 250 metros de artes de enmalle. En Muros-Noia os gardacostas incautaron unha embarcación de porexpán que carecía de nome e 8 nasas de ferro e 21 quilos de marisco e de 2 viveiros, mentres que na Costa da Morte comisáronse 118 quilos de peixe e marisco, a gran maioría de centola.\nAdemais, nun control na cadea da comercialización realizado na estrada A-8, na Mariña luguesa, axentes do Servizo de Gardacostas de Galicia e da Garda Civil de Burela e de Xove requisaron 250 quilos de ourizo xa que non estaba debidamente documentado e incumpría os requisitos regulamentarios de comercialización.\nEstampida en una procesión de Badajoz por unos golpes en una puerta


A orixinalidade e paixón no proceso de emprender | EmprendeVGA\npost-title A orixinalidade e paixón no proceso de emprender\nA orixinalidade e paixón no proceso de emprender\nEmprender é o proceso de xerar valor a partir de ideas. Pero ideas temos moitas e incluso é posible que teñamos as capacidades necesarias para implementalas nun proxecto empresarial pero no fondo sabemos que non todas son recomendables para nos embarcar con elas. Dadas as características do propio proceso de emprender, hai dous criterios de valoración que nos poden axudar a discriminar entre as nosas ideas de café: a orixinalidade e a paixón.\nA ausencia de orixinalidade nun proceso de emprendemento poderíanos facer dependentes da idea doutra persoa ou dunha idea moi común. Nestes casos, aínda que teñamos a propiedade dunha empresa e a responsabilidade administrativa sobre un proxecto, o noso carácter emprendedor ten limitada a súa capacidade para aportar ao éxito final.\nPolo que se refire á paixón, é importante encontrar un equilibrio entre traballar no que nos apaixona e poñerlle paixón a aquelo no que traballamos. Parece un matiz moi sutil pero se aceptamos que emprender e/ou innovar, non e unha acción senón unha maneira de facer as cousas, traballar en algo que nos gusta moito fará que as nosas enerxías e motivacións estean alienadas cos nosos obxectivos. Porén, no caso de poñerlle paixón ao que sexa que facemos, este tránsito das emocións vai retirar parte da enerxía que precisamos para levar a bo porto o noso emprendemento.\nSe temos paixón por levar adiante as nas nosas ideas máis orixinais, non estaremos só a xerar oportunidades de futuro senón que no camiño estaremos a vivir os nosos soños porque non debemos perder nunca a perspectiva de que emprender vai moito máis aló do acto administrativo que nos convirte en empresarias ou empresarios. No proceso de xerar valor a través das nosas ideas pouco aportan os trámites de entrega de documentación nunha ou varias fiestras da administración. É a nosa capacidade para traballar por unha ilusión o que nos axudará a saír con éxito das múltiples e diversas situacións que enfrontaremos constantemente nas nosas vidas se somos persoas con espírito emprendedor.\nSusana 27 marzo 2016\ncreacion empresas, emprende en vilagarcia, emprendementovga, ponente xoan marcos perez Emprende VGA 2016


Sony presenta novos portátiles delgados, lixeiros e con pantallas táctiles - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nSony presenta novos portátiles delgados, lixeiros e con pantallas táctiles\nmércores, 5 de xuño do 2013 Marcus Fernández\nSony presentou os novos integrantes da súa gama VAIO no Computex de Taipei, que en tamaños de 11 e 13 polgadas parecen querer converterse no referente no rango de Ultrabooks, á vez que a principal alternativa aos populares MacBook Air de Apple, cos que teñen semellanzas innegables.\nOs novos Sony VAIO Pro funciona con procesador Intel Core de cuarta xeración (ata Core i7), teñen un teclado de tamaño completo retroiluminado, pantalla táctil capacitiva Full HD (ideal para Windows 8), webcam con sensor CMOS Expor R e incluso NFC. Estes atractivos equipos chegarán ao mercado europeo a finais de mes en cor negra ou prata, descoñecéndose o seu prezo final no noso territorio (nos EE.UU. custarán uns 1.149 dólares con pantalla de 11 polgadas e 1.249 dólares con pantalla de 13 polgadas).\nO Sony VAIO Pro 11 virá equipado con ata un procesador Intel Core i7-4500U, 4 Gb de RAM, ata 256 Gb de SSD, pantalla Full HD de 11,6 polgadas, Wi-Fi N, Bluetooth 4.0, USB 3.0, saída HDMI, lector de tarxetas SD, webcam, NFC, unha autonomía de ata 11 horas, un grosor de 17,2 milímetros e un peso de só 0,87 quilogramos.\nPola súa banda, o Sony VAIO Pro 13 permite elevar a súa RAM ata 8 Gb, a súa unidade SSD ata os 512 Gb e a súa pantalla ás 13,3 polgadas, o que provoca un peso superior (1,06 quilogramos) e unha autonomía inferior (ata 8 horas).\nEn ambos casos estará dispoñible unha batería externa que pode fixarse aos portátiles dotándoos dunha autonomía de ata 18 horas no caso do VAIO Pro 13 e ata 25 horas para o VAIO Pro 11.\nComo curiosidade temos que o adaptador de corrente destes portátiles pode comportarse como un punto de acceso Wi-Fi, de xeito que facilita a conexión de ata 5 dispositivos sen fíos cando esteamos en mobilidade.\nA resposta de Sony aos MacBook Air de Apple chega nun formato semellante, pero con pantallas táctiles


O BNG de Vigo demanda un novo modelo de xestión da auga fronte a ameaza ambiental de máis encoros ou transvasamentos - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Vigo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG Vigo 13 abr. 2022 - 16:23\nO Bloque Nacionalista Galego demanda a posta en marcha dun novo modelo de xestión da auga “racional, ambientalmente sustentábel e público” fronte a ameaza que representan “solucións extremas e cun importante impacto ambiental” como a construción dun encoro adicional a Eiras ou de executar transvasamentos no río Verduxo. A fronte nacionalista chama a despregar un modelo alternativo de xestión deste ben básico que avance cara a remunicipalización do servizo ante o “pésimo negocio para a cidade” que supón a concesión a Aqualia.\n“É fundamental que nos diferentes concellos da área de Vigo se poñan en marcha plans de racionalización do uso da auga”, reclamou o concelleiro do BNG en Vigo, Xabier P. Igrexas. “A solución nunha cidade que segue a baldear as rúas con auga potábel non pode ser apostarmos como primeira opción en actuacións que supoñen graves agresións ambientais”.\nDesde o BNG rexeitaron a “absoluta frivolidade” coa que o goberno de Abel Caballero está a abordar esta cuestión estratéxica, demandando un novo encoro ou transvasamentos, cando aínda non se ten acometido a ampliación e modernización da estación potabilizadora do Casal que “é un asunto chave para garantir a subministración de auga en Vigo”.\nPara as nacionalistas é preciso despregar de forma previa medidas que permitan un uso “racional e sustentábel” da auga. Neste sentido, lembran que o pasado setembro o BNG fixo pública unha proposta conxunta de todas as localidades para o despregamento dun Plan Comarcal de xestión eficiente da auga, cun decálogo de medidas orientadas a unha xestión “mancomunada e pública”.\nEntre esas actuacións, reiteraron a petición dunha auditoría integral da rede de abastecemento diante das diferentes denuncias que alertan de perdas dun 30% nas canalizacións, como consecuencia da falla de investimentos durante anos tanto do Goberno do Estado como da Xunta de Galiza e do propio Concello de Vigo, así como do “desleixo” de Aqualia.\nAbrir o debate da remunicipalización\n“Para o BNG é clara a necesidade de blindar desde o público o acceso a este servizo esencial”, afirmou Igrexas. O edil da fronte nacionalista urxiu a abordar o debate da remunicipalización para recuperar a xestión pública directa do servizo. “A xestión privada da auga en Vigo é un pésimo negocio para a cidade mais un negocio moi lucrativo para Aqualia, que presta un servizo moi mellorábel e extraordinariamente caro”, subliñou.\nAdemais, o portavoz municipal do Bloque en Vigo salientou que os encoros están nestes momentos na súa capacidade máxima e non existen previsións que advirtan de posíbeis carencias no futuro inmediato.\nO BNG denuncia un novo recorte de frecuencias en Vitrasa coa fusión das liñas 8 e 9A


O proceso cuberto, Voltaire eo Tratado de Tolerancia - Viaxes legais | Century\nCubertas de proceso, Voltaire eo Tratado de Tolerancia\nEn novembro de 1761 tomou Lugar en Toulouse, Francia, un proceso de asasinato cuxa influencia determinará o que sabemos hoxe como o dereito fundamental á liberdade ou á liberdade relixiosa entendida de acordo co artigo 18 da Declaración Universal de Dereitos Humanos de 1948:\n“Todo o mundo ten dereito á liberdade de pensamento, de conciencia e relixión; este dereito inclúe a liberdade de cambiar a relixión ou a crenza, así como a liberdade de manifestar a súa relixión ou crenza, individual e colectivamente, tanto en público como privado, polo ensino , práctica, culto e observancia “\né o proceso ben coñecido que Jean Calas, un proceso onde o fanatismo eo odio relixioso primordialmente preparados das probas. Pero imos ver antes do que estaba a suceder en Francia con relixións.\nA revogación do edicto de Nantes\nO edicto de Nantes autorizou a liberdade protestante en Francia. Foi asinado polo rei Henri IV, Enrique IV, na citada cidade ao redor de 1598. Grazas a este edicto, as guerras da relixión foron rematadas entre católicos e protestantes que durante a Francia do século XVI.\ndesas guerras Aínda son recordados episodios como os terribles asasinatos de San Bartolomé de 1572 onde uns 3.000 protestantes foron asasinados en París e algúns miles máis en Francia. Deixamos aqueles tempos a famosa frase “París vale a pena unha masa” atribuída a Enrique IV, rei protestante que se converteu en catolicismo para poder acceder ao trono francés en 1593. Francia era un estado católico e protestante ao mesmo tempo, Aínda que, aínda que o protestantismo estaba en inferioridade das condicións, a situación realmente non foi desexada. Enrique IV tamén se acredita coa seguinte frase: “Eu preferiría perder un brazo para reunir todos os seus suxeitos na mesma crenza”\nrepresentación da matanza de San Bartolomé segundo François Dubois co Palacio de Escenario de Louvre. 1572-1584. Mcba\nPero as veces cambian, con eles os reis e as súas políticas. O rei Luís XIV, o rei do sol, o prototipo do monarca absoluto, considerou unha vantaxe para unificar o estado baixo unha soa relixión, polo que decidiu implantar o catolicismo ao longo do territorio francés, facendo o seu famoso lema: “Unha fe, unha lei, un rei” (UNE FOI, UNE LOI, A ROI). Para este propósito, o monarca comezou a usar o sistema da dragonada: un método sinxelo e sinxelo de extorsión. Os dragóns eran misioneros militares do rei que debían ser aloxados e alimentados nas casas dos protestantes. Se esta carga non era suficiente, os dragóns podían velos ata que obteñan a adjuração da confesión protestante. Finalmente, o 18 de outubro de 1685, o monarca decidiu deixar a extorsión e comezar a persecución. A través do edicto de Fontainebleau, foi decretado como a única relixión legal ao catolicismo ao longo do territorio francés revogando o edicto de Nantes. Aínda que o edicto de 1685 garantía a liberdade de conciencia, foi o comezo do exilio para moitos dos protestantes. A pena de morte contra os pastores sorprendidos foi establecida polo exercicio. Non se permitiu que non sexa católica pero con consecuencias moi negativas. Louis XV (1715-1774) continuará coa política absolutista e procatórica do seu pai.\no proceso contra a familia Calas. Toulouse 1761.\nOs feitos que motivaron o proceso a Jean Calas tiveron lugar na cidade de Toulouse en outubro de 1761.\nA familia Calas, Formado polo matrimonio de Anne Rose Cabibel e Jean Calas, desde máis de 40 anos quedou comprometido no comercio de tecidos na cidade de Toulouse. Jean Calas foi o xefe da familia con 63 anos, eran protestantes. Tiveron seis fillos: catro fillos e dúas fillas.\nLouis Calas, o terceiro fillo do matrimonio, non viviu con eles, tiña 25 anos de idade en 1761. converteuse en catolicismo cinco anos antes debido á influencia de Jeanne Viguière, a Casa Casas Católica serviu durante máis de 25 anos.Practicamente, foi quen levantou os seus seis fillos; Jean Calas sabía que finxiu que a familia converteuse en catolicismo pero nunca o reprochaba que o seu fillo abjurase e mantíñaa na casa, sempre tratándolle con respecto. Louis Calas rompeu coa súa familia, non funciona con eles e viviu sobre os ingresos que o seu pai tiña que pagarlle. Segundo unha orde real fechada o 17 de xuño de 1681, o fillo dun protestante foi permitido á chegada á idade de 7 anos, tendo a súa persoa, para abjurar a relixión dos seus pais e esixir unha pensión alimentaria para vivir fóra da súa familia.\nMarc Antoine Calas, foi o fillo máis vello, tiña 28 anos de idade, estudou dereito a ser un avogado pero a lexislación anti-protestante non lle permitiu exercer esa profesión reservada para os católicos para que se dedicou ao Comercio de tecidos co seu pai.\nNa noite do 13 de outubro de 1761, a familia reuníase para cear no segundo piso da tenda de tenda. Sobre a mesa esa noite era un invitado, Gaubert Lavayse, amigo de Marc-Antoine eo irmán pequeno, Pierre Calas. Gaubert, acaba de chegar de Burdeos, tiña 19 anos e era o fillo dun famoso avogado de Toulouse.\nDespois da cea familiar, ás 7:30 p.m., Marc-Antoine, como adoitaba facer, Saíu da casa en Rue des filatiers (n. ° 50, na actualidade un póster cóntanos a casa) para camiñar pola noite.\nAo redor das 22:00 p.m., Lavaysse decide retirarse e o seu amigo Pierre Calas acompaña a el convertendo unha vela para baixar pola rúa. Será cando ambos descubrirán a Marc-Antoine suspendida dunha corda entre as dúas portas que comunican a casa da tenda de tenda das calas. Asustado pai gritando a Jean Calas. Jean eo seu fillo Pierre deciden baixar o cadáver. Mentres tanto, o amigo Lavaysse corre para buscar un médico.\nOs sollozos e os gritos das calas cruzan as paredes e unha multitude atópanse inmediatamente diante da súa casa.\nEsta multitude non coñece a causa da morte de Marc-Antoine, xa que as calas coinciden en non revelala. O suicidio é unha deshonra, un terrible pecado aos ollos dos católicos. Os Órganos falecidos dos suicidios, foron sometidos a xuízo e logo arrastraban espidos pola cidade ata que se colgou na horca para a exposición pública como establecida pola ordenanza criminal de 1670.\nInmediatamente, os veciños, emitidos Accusación: Os protestantes de Calas asasinaron ao seu fillo Marc-Antoine porque quería converterse en catolicismo. Alerta por clamor público, o Capitoul, o maxistrado municipal que tiña xustiza na cidade, David de Beaudrigue, interviñitou coa forza pública. Foi 00:30 pola noite.\nCando chegou á escena, o xuíz examina brevemente o cadáver e conclúe que “non morreu por causas naturais”. O maxistrado comanda a detención de todos os ocupantes da casa: os pais da vítima, o fillo Pedro, a criada, a moza Lavayse e causou que o cadáver sexa trasladado ao concello.\na detención de calas. Casimir Destrem. 1879\na instrución do proceso CLASAS\nO 14 de outubro pola tarde, o Capitoul, David de Beaudrigue, toma Unha declaración a Jean Calas, que responde dubidosa sobre as causas da morte do seu fillo.\nSegundo o pai e fillo Pierre, Marc-Antoine atopouse morto no chan mentres a porta da tenda estaba pechada.\nO xuíz conclúe que Marc-Antoine foi asasinado por unha persoa actual na casa, incluíndo como unha criada sospeitosa aínda que fose un devoto católico.\nDurante o segundo interrogatorio, o 15 de outubro, ao ver a quenda dos acontecementos, Jean Calas cambia a versión dos feitos e indica que o seu fillo suicidouse: afirma que descubriu que Marc-Antoine aforcou e admite para mentir para preservar a honra da súa familia. Pero é demasiado tarde, o Capitoul xa non o cre e quere unha auténtica confesión do crime segundo as súas ideas e as da poboación: mataron ao fillo porque quería ser católico. O único que declarou desde o principio a versión do suicidio foi o amigo Gaubert Lavayse.\nCapitouls of Toulouse Ano 1663-1664 LIVRE IX DES anual\nO fiscal do rei, Pimbert, decide recorrer ao uso de chamadas, seguimento, que era unha especie de chamadas a través de sacerdotes, facendo nove problemas ou preguntas coa intención de demostrar unha trama familiar contra o neno para evitar que o catolicismo se volva.O primeiro deles dixo: “Contra todos os que saben de escoitar ou doutro xeito, que o señor Marc-Antonie Calas alcalde renunciou á relixión que se renovou, na que fora educado; que asistiu ás cerimonias da Igrexa Católica Romana; que foi presentado no Tribunal de Penitencia, e que tiña que facer unha abjuración pública logo da corrente de outubro e contra todos aqueles que Marc- Antonie Calas deu parte da súa resolución “.\nObter 87 declaracións que Non engada ningún elemento decisivo. As testemuñas foron bastante interrogadas do que escoitaban: non se permitiron dicir máis do que quería escoitar.\nO monitor foi lido no púlpito, fixado a través das esquinas e enviáronlle a todos aqueles que oíron ou doutro xeito, tiveron que revelar algún feito, declarárono ante os xuíces ou ante os sacerdotes parroquiales.\nA xustiza do antigo réxime de Francia seguiu a regra de que calquera declaración voluntaria dunha testemuña debe ser rexeitada en torno a Testis Ofrende a repelente ao testemuño; Ademais, o acusado non tiña dereito a citar testemuñas. Polo tanto, todos os testemuños foron ou requiridos pola autoridade xudicial ou polos sacerdotes.\nO 16 de outubro, a casa das calas das calas foi feita e non se atopou nada que indicaba a conversión católica do fillo; Nin libros de devoción, nin rosarios.\nO 19 de outubro, a autopsia do cadáver fora realizada.\nMentres tanto, o 8 de novembro, Marc-Antoine foi enterrado con gran pompa segundo o Rito Católico. O ataúd foi acompañado pola tumba por máis de corenta sacerdotes e unha multitude exaltada. Marc-Antonie foi un mártir, un novo santo, os tolosanos xa condenados, con antelación, ás calas.\na procesión dos Santos do Corpo da Catedral de Toulouse. Jean II Michel ao redor de 1700. – Oleo Musée des Augustins. Toulouse.\nO xuízo ás calas\nUn primeiro xuízo tivo lugar o 18 de novembro de 1761, un mes despois dos actos.\nO tribunal estaba composto por catro xuíces capitulares, dous dos cales participaron na investigación e tres asesores.\nOs acusados deféndense só. De feito, os avogados foron excluídos da fase de investigación dos Villers-Cotterêts agosto de agosto (artigo 162) excepto por algunha dilixencia ou recordos.\nMemoria escrita 3 meses despois da detención das calas familiares realizadas polo avogado Sudre\nO fiscal do rei, Lagane, require a pena de morte para o Pai, a nai eo fillo da familia Calas, as galeras perpetuas para Lavayse e unha prisión de cinco anos para o servidor católico Viguière.\nDespois de longas discusións, escoitar testemuñas e dúas sesións de voto, os xuíces considéranos culpables e condenaron ás calas a sufrir unha cuestión de tormento ordinario e extraordinario e de Lavayse e a doncela viguière estar presente durante estes interrogatorios de tormentos. En Toulouse, o punto ordinario de tormento, para probar a confesión despois da sentenza, levouse a cabo estendendo os membros do condenado por cordas e a pregunta extraordinaria usando auga, tragar auga para obter a admisión do crime.\nRepresentación do problema extraordinario da auga\nOs acusados apelaron ao parlamento de Toulouse. O fiscal Lagane fixo o mesmo, atopando a frase insuficiente.\na sentenza sobre apelación do parlamento de Toulouse\nNeste caso de apelación antes do parlamento de Toulouse, as calas terán o Lord Sudre como avogado que manterá a ausencia de probas irrefutables do asasinato de Marc-Antoine e sen confesión.\nOs trece xuíces do parlamento estarán moi divididos no destino dos acusados. Necesitarás dez sesións para obter a maioría requirida.\nFinalmente, o 9 de marzo de 1762, o Parlamento condena a Jean Calas á pena de morte por 8 votos contra 5. Será presentado ao tema do tormento ordinario e extraordinario para confesar o seu crime.Resólvese que para gobernar sobre os outros acusados, os xuíces esperarán a confesión do Pai, Jean Calas.\nNotrating of Scale forember á súa familia\nConjunto de Declaración:\n1º) que Jean Calas sufriría unha cuestión de tormento ordinario e extraordinario, para sacar a confesión do seu delito, cómplices e circunstancias;\n2nd) que en camisa con pés espidos e descubriu a cabeza, sería conducido nun carro das prisións do palacio á catedral, e que alí, de xeonllos diante da porta de entrada , cunha vela de cera amarela de dúas libras de peso, o executor de xustiza faría que a retracción pública e pediría o perdón de Deus, o rei e a xustiza dos seus males;\n3º) que despois de facer de volta ao Cesta mencionada, o verdugo levaríalle a St. George Praza, onde sobre unha mesa rompería e facer pezas pernas, coxas, brazos e riles;\n4º) feito isto, o mesmo executivo levarache e poñer unha roda, lanzada, para que vivise alí que padece os seus crimes mencionados e malvados e servir como exemplo e infundir o terror ao mal todo o tempo que plazcou ao Señor dálle a vida\nNa mañá do 10 de marzo de 1762 Jean Calas, esgotado, non variará a YC Emitirá que sexa inocente e tamén aqueles que o rodean. Pola tarde, soporta o tormento da roda. Durante o tormento, Jean Calas permaneceu digno e firme, arroxou un único grito a cada golpe e non confesou nada, agás que quería morrer como protestante. El chamou a Deus a testificar e suplicoulle que perdoe os seus xuíces.\nDespois de dúas horas ao volante, o verdugo estrangulouno e logo arroxou o seu corpo ao lume. As súas cinzas estaban espalladas polo vento.\nO 17 de marzo, os xuíces reuníronse de novo, sen ningunha confesión, decidiron desterrar Pierre Coves of Toulosse, sobre adxacente e absolución de Madame Calas, Lavaysse e The Maid.\nEsta segunda frase diferente para os outros membros da familia, o amigo ea doncela, evidencia de que os xuíces cometeran un erro con Jean Calas, era inocente. Non se ten en conta que Marc Antonie perdeu, fai días, apostas de diñeiro; Que a roupa de Marc Antoine foi dobrada e deixada no mostrador; Que o Pai, Jaen Calas, era imposible que coa súa idade puidese matar e colgar o seu fillo de 28 anos sen axuda da súa familia e sen morte porque nin o cadáver nin a roupa tiña signos de defensa ou loita. Non se ten en conta que a criada católica nunca participaría nunha trama protestante e, aínda menos, matar a un futuro católico. En canto á nai xa tiña un fillo católico, porque unha nai querería matar a outro fillo? Se o pai era culpable, debía ser axudado polo fillo Pierre, que é destruído, e para o seu amigo, ao que absolve.\nA familia Calas, arruinada, deixou a cidade. A casa sufrira un saqueo continuo desde o día da morte de Marc Antonie.\na Maison Coves no monumento histórico de Toulose inscrito. Rue des filatiers. Foto Wikimedia\nMentres tanto, o fallo de Toulose comeza a ser coñecido en toda Francia e no exterior. O primeiro efecto causado por esa sentenza e a súa ganancia de execución era infundir un gran terror entre protestantes, o segundo espertou o interese de Voltarie, o escritor, historiador, filósofo e avogado francés, un dos maiores representantes da Ilustración, gran defensor da lei a unha xustiza universal.\nRehabilitación da familia Clasas\nVoltaire, a súa investigación e tratado de tolerancia\nO caso de calas tivo un impacto considerable en Francia. Voltaire, alertado por contradicións no xuízo, decide realizar a súa propia investigación. Examinou os documentos nos que baseou a sentenza por tres meses e logo de obter o consentimento da viúva e entrevistar cos irmáns cubertos en Xenebra, Voltaire adquiriu unha convicción íntima: Marc-Antoine non puido ser asasinada polo seu pai ea súa morte obedeceu un suicidio. A partir de entón, traballou incansablemente para obter a rehabilitación de Jean Calas, aumentando o número de intervencións e solicitudes en Versalles.\nVoltarie comezou a escribir o tratado de tolerancia en outubro de 1762.Traballo que comeza coa historia do caso de Calas, denunciando as súas inconsistencias, pero expandiu a perspectiva do seu tratado cunha ampla reflexión sobre a tolerancia: “Imos saír da nosa pequena esfera e examinar o resto do noso globo.”\nO 7 de marzo de 1763, o Consello do Rei, a través da sección de casas, por unanimidade ordena ao Parlamento de Toulouse enviar o procedemento. Este último resistirá e non se resistirá envialo ata un ano despois, consideráronse agraviados pola petición.\nEn novembro de 1763 Voltarie publica o tratado de tolerancia, traballo que conta o caso de cubertas para engadir novas ideas ilustradas. Obviamente, tivo un gran impacto. Contén ideas que poderían estar en cuestión séculos de fanatismo relixioso.\n“O gran principio, o principio universal dun e outro é, en toda a terra: non fagas o que non quería facer”\n“Esta tolerancia nunca causou unha guerra civil; intolerancia cubriu a terra dos asasinatos “\n” Sabes que a intolerancia só produce hipócritas ou rebeldes: que é un falso alternativo! Finalmente, quererías manter a través da relixión da relixión dun deus que algúns vergusionales fixeron perecer E quen só predicou a dozura e paciencia? “\nVoltarie. Tratado de tolerancia. 1763\nA nova instrución de case de calas durou nove meses e foi dirixida por DUPLEIX de Bacquencourt. Neste foi posible escoitar todas as testemuñas de descargas que non foran escoitadas en Toulouse.\nOs oitenta xuíces de montaxe finalmente revogaron a decisión do Parlamento de Toulouse o 4 de xuño de 1764 e ordenou a revisión completa do xuízo. O 9 de marzo de 1765, Jean Calas ea súa familia foron definitivamente rehabilitados por unanimidade.\n“Foi en París unha alegría universal: coñecemos en lugares públicos, en camiños; correron para ver a esta familia tan infeliz e tan ben xustificado; aplaudimos cando vimos os xuíces, que enche-los con bendicións “describe Voltaire\ndiv.” 117316f2E4 “>\nDespois de pasar varios anos en conventos que fuxían da furia dos que non querían acordar a súa inocencia, a Madame Calas foi invitada a Versalles Para coñecer ao rei Luís XV, quen lle deu a ela e aos seus fillos unha pensión de 36.000 libras.\nA cuestión de Calas non foi o único caso de odio relixioso aos protestantes: o xuízo de Pierre Paul serviu en 1761, con máis sorte que calas escapando, ou o xuízo a François-Jean Lefebvre executado en 1766; En ambos Voltaire interveu para solicitar a súa rehabilitación pola súa oración inxusta.\nO proceso de Calas non tiña un impacto inmediato na lexislación antiprotistante. Foi en 1787 que Luís XVI decidiu asinar o edicto de Versalles, edicto de tolerancia que restaurou protestantes na súa capacidade civil.\nDous anos máis tarde, a Revolución Francesa está en marcha e perturba a antiga orde: a declaración dos dereitos do home e do cidadán de 1789 proclama a liberdade de conciencia (artigo 10) e liberdade de opinión (artigo 11) :\n“art.10. Ningún home debe ser incómodo por mor das súas opinións, nin nin sequera porque Das súas ideas relixiosas, sempre que a manifestándoos, non causan trastornos de orde pública establecidos pola lei.\nart.11. Desde a comunicación gratuíta de pensamentos e opinións é un dos dereitos máis valiosos de Home, cada cidadán pode falar, escribir e publicar libremente, salvo cando ten que responder o abuso desta liberdade nos casos determinados pola lei “\nDeclaración dos dereitos do home e cidadán. 1789\nEn 2015, despois do ataque terrorista Yihadist contra a escritura de Charlie Hebdo, a Pocket Edition do Tratado sobre a tolerancia de Voltaire que esgotou ao longo Francia, séculos despois de ser escrito é o traballo é unha referencia contra o fanatismo relixioso musulmán.\nHai unha película sobre este proceso: Voltaire et l’affaire calas. Franco-Suíza Película lanzada en 2007, dirixida por Francis Reusser e escrita por Alain Moreau. Podes ver que está completo en francés aquí:\nVoltaire et l’affair Coves.Película franco-suza de 2007


Alberto Rama, exemplo de superación tras 49 días na UCI - Canal Rías Baixas\nMUROS> Tras superar o coronavirus, este luns volvía á súa casa de Esteiro, Alberto Rama. Este enfermeiro muradán relata a súa experiencia despois de corenta e nove días ingresado na UCI.\nDe seguro que Alberto Rama non esquecerá xamais o día do seu corenta e tres cumpreanos. Pasouno na UCI, intubado e sedado. Este enfermeiro muradán contaxiouse en pleno pico da pandemia, traballando nas Urxencias do Clínico de Santiago, con medios de protección limitados. O que empezou como un malestar acompañado de febre traduciuse en corenta e nove días en Coidados Intensivos.\nRecibía a alta este luns e así o agardaban os seus veciños da parroquia de Esteiro. A pesar de ter superado o coronavirus, Alberto ten por diante un longo proceso de recuperación. O que máis lle preocupa son as secuelas nun pulmón que mesmo poderían ter que obrigarlle a pasar por quirófano.\nTralo duro da súa experiencia, Al berto mira ó futuro con optimismo pero con cautela. Fai un chamamento a que non nos confiemos porque o virus segue aí e, sen tratamento, todos podemos correr a mesma sorte que el.\nArtigo anteriorLores quere que o BNG chege á Xunta para darlle a Pontevedra o ‘impulso definitivo’\nSeguinte artigoRianxo traballa na posta en marcha dunha plataforma de venda online para o comercio local\nA mellora do Pozo do Chalón será acometida con cargo ó...