O BNG presenta as medidas de apoio ao comercio e hostalería de Ponteareas - Novas - BNG Ponteareas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nO BNG presenta as medidas de apoio ao comercio e hostalería de Ponteareas\nBNG Ponteareas 24 Feb 2014 ás 17:10\nbng ao ponteareas apoio comercio presenta\nO BNG de Ponteareas fixo chegar a comerciantes e hostaleiros, nunha publicación específica, as medidas concretas para promocionar e potenciar desde o concello a actividade comercial. Fronte as políticas negativas do PP e fronte a paralización do goberno local -de Solla, Villar e Valado, máis preocupados polo seu futuro persoal e xudicial que por Ponteareas- os nacionalistas, conscientes da necesidade de por en marcha actuacións propias para o comercio, levaremos a Pleno as propostas do cambio político que o comercio local precisa afirmou Hortensia Bautista, concelleira do BNG.\nOs nacionalistas reuníronse coas asociacións de comerciantes de Ponteareas para presentarlles un completo paquete de medidas que pode tomar a Corporación, dentro das competencias municipais, para potenciar a Ponteareas como centro comercial comarcal. As medidas pasan por favorecer as compras no comercio local e rebaixar determinadas cargas fiscais do Concello.\nRecuperación do mercado dos sábados, aparcamentos, incentivos fiscais e a dinamización do comercio\nEntre as prioridades, Bautista destacou a emisión dun bono comercio Ponteareas, a recuperación das feiras e mercados, a regulación do tráfico, a dotación de novas zonas de aparcamentos e a dinamización do comercio para xerar movemento de consumidores nas zonas comerciais da vila.\nOutro paquete de medidas están relacionadas cos incentivos fiscais; a aprobación de medidas concretas para incentivar as reformas e melloras coa bonificación do 100% das taxas municipais para obras menores ou rebaixar nun 50% o recibo do lixo durante os tres primeiros anos de funcionamento dos novos negocios.\nValoración moi positiva do sector para a emisión do BONO COMERCIO PONTEAREAS\nPor último, Hortensia Bautista destacou a valoración moi positiva recibida de todo o sector, asociacións e comerciantes en xeral, da proposta do BNG para a creación do BONO COMERCIO PONTEAREAS co obxectivo de incrementar as compras e o consumo en Ponteareas nos vindeiros meses. Desta iniciativa beneficiaranse tanto o comercio e a hostalería como os veciños e veciñas. Con esta medida obteríase un aforro do 25% nas compras sen ningún custe para os comerciantes.\nSolla suspende o Pleno mentres se debatía sobre a lei do aborto\nO BNG de Ponteareas convoca unha reunión cos propietarios das vivendas que están fora de ordenación


Actividades de novembro – IES ROSALÍA DE CASTRO\nLuns 25: Día Internacional contra a Violencia de Xénero\nDesde finais de outubro no IES Rosalía de Castro estivemos traballando en todos os niveis sobre o tema da violencia de xénero. A idea era organizar un acto o día 25 de novembro no que estivese implicado todo o alumnado e o profesorado do centro.\nDesde o Seminario de Igualdade fixemos a seguinte proposta por niveis:\n1º/2º ESO: tratarían o tema nas titorías a traves dunha serie de vídeos e deseñarían uns adhesivos para repartir entre as/os participantes no acto do 25.\n3ºESO: As catro clases de terceiro foron as encargadas de elaborar os manifestos entre os que se elixiría o “Manifesto do IES Rosalía de Castro contra a violencia de xénero para o 25 de novembro do ano 2019 . A súa lectura foi o peche dos actos deste día.\n4ºESO: Escribiron relatos co tema do maltrato e a violencia de xénero e fíxose unha selección para ler publicamente no acto conmmorativo.\n1º/2º BACH: O alumnado de bacharelato escribiu cartas dirixidas ás persoas protagonistas nunha situación de violencia de xénero: ao maltratador, a vítima, ás fillas e fillos, nais, pais, amigxs… catro destas cartas foron seleccionadas para participar representando o noso centro no acto que o concello de Santiago celebrou ese 25 de novembro na Praza do Obradoiro.\nA organización do acto vencellouse á exposición que todos os anos se organiza no centro desde o departamento de Plástica, para denunciar a violencia de xénero, o 25 de novembro. Desde o Seminario de Igualdade elaboramos un folleto-concurso para que o alumnado cubrise despois de ver a exposición, que se repartiu tamén no acto.\nA culminación deste traballo foron dous actos nos que participou case todo o alumnado (agás o de nocturno e algún dos ciclos), un para ESO e outro par Bacharelato. Neles, ademais do reparto de adhesivos e a lectura de relatos, cartas e o manifesto final incluíuse unha actuación musical por parte de dous profesores do centro e unha preformance realizada por máis de 100 alumnas, que lembrou e homenaxeou ás 52 vítimas de violencia de xénero asasinadas no 2019\nNo enlace seguinte podedes ver o vídeo do acto da ESO e imaxes da exposición de Plástica: https://www.youtube.com/watch?v=70Ee2aC5KTE\n← Actividades de outubro\nActividades de decembro →


Plotter versus Pantser - blog de sabela gonzález\nImaxe de Pinterest - Amy Rodchester\nO ano pasado, cando me apuntei (infrutuosamente) ao reto NaNoWriMo, descubrín dous termos que descoñecía, aplicables aos escritores: plotter e pantser. Na literatura internetil que fun papando, movida pola curiosidade, non atopei moita tradución destes adxectivos e, como me parece que tratan de algo moi interesante, vou intentar traelos á nosa terra.\nPlotter vén de plot, argumento ou trama, e chámaselle así á persoa que planifica e artella as estruturas antes de escribir (wordreference só nos di que se trata dunha persoa conspiradora, pero xa sabemos que o contexto o é todo). Ocórreseme chamarlle a esta xente planificadores/as.\nPantser ten a súa orixe na palabra pants, "pantalóns", máis concretamente nunha expresión que vén referirse a sentar e poñerse a algo, sen prepararse. Chámaselle así a quen senta escribir sen facer un plan previo do que vai parir coas teclas. A tradución deste termo ten máis miga, pero, por dicir algo, vou chamarlles improvisadores/as.\nEntendido, non? Sinxelo, verdade?\nPero entón... cal é a mellor estratexia? Planificar ou improvisar?\nSe lle preguntades a 100 autores/as sobre como traballan para daren escrito as súas novelas, é moi posible que acabedes con 100 respostas distintas. Algúns famosísimos teñen mesmo a ousadía de dar consellos coma se fosen universais, pero rara vez o son.\nPoderiamos encher libros con teorías sobre a resposta e non chegariamos a ningunha conclusión. Porque o certo é que o importante non é saber que estratexia é a mellor, senón saber con cal se identifica máis a nosa metodoloxía de traballo.\nSe sabemos que método de traballo nos é máis cómodo, saberemos que ferramentas nos poden ser máis útiles. Unha persoa improvisadora non lle ha sacar rendemento a unha aplicación de control do tempo, pero unha planificadora si, igual que unha planificadora podería tolear cos métodos de ideas baseados nun taboleiro desordeado que unha improvisadora sabería aproveitar mellor.\nCómpre non esquecer, de todos xeitos, que ser improvisador/a non significa non revisar o traballo escrito. Ao igual que unha persoa planificadora a cotío deixará cabos soltos no seu argumento, mesmo se a liña xeral da novela está clara.\nEntón, ti que serías? Planificador/a ou improvisador/a?\nPor exemplo, eu adoito trazar o plan do que vou escribir. Por medio de notas ou garabatos intento atopar o fío argumental e os pasos principais da trama. Ás veces, isto pasa de esquema a unha páxina de texto denso na que non é estraño atopar expresións que de literatura non teñen nada. Que os protagonistas son sorprendidos por algo que non esperaban? Nas miñas notas porá "veno e flipan". Sonvos eu así. A partir de aí, esquematizo os capítulos, normalmente, segundo me vou enfrontar a eles. Se non teño o día moi palabreiro, póñome a trazar a estrutura dos seguintes. Así, estirando e ampliando as notas da trama, fáiseme máis sinxelo escribir a historia, coma se realmente estivese enchendo os ocos da acción. Ás veces, de todos xeitos, hai que tirar para adiante mesmo se hai algo que non está claro. Sempre será mellor probar e logo volver a revisalo que quedar parados ata que nos entre o pánico. Porque, non o esquezades, as musas téñenvos que pillar co cu na silla e currando.\nNon tes claro cal é a túa forma ideal de traballar? Pronto che conto máis, para que o descubras.


Kahn (un homenaje) | Sergio de Miguel\nLouis I. Kahn, ensinando do silencio a luz\nO arquitecto Louis I. Kahn (1901-1974) nace en Estoniana pero é levado nos seus primeiros anos de vida aos Estados Unidos onde tras un brillante período de inquietude artística estuda arquitectura na Universidade de Pensilvania, aprendendo os preceptos do “Beux-Arts” do seu mestre Paul Cret.\nTivo non se se a mala ou a boa sorte de nacer case unha xeración despois que Le Corbusier e Mies Van der Rohe. Desde logo que non tiña nin a inventiva do primeiro nin a elegancia do segundo, pero a súa perseveranza e intuición fixeron que, dalgunha maneira, axuntase ambas as cualidades, inventiva e elegancia, como ningún outro.\nObtén o seu título de arquitecto en 1924, un ano despois de que Le Corbusier publicase o seu influente “Cara unha arquitectura”, en plena revolución moderna. Non é por entón o suficiente maduro como para ser protagonista do fértil e revolucionario período de entre guerras, polo que nos seus comezos terá ás grandes figuras como clara referencia. Os acontecementos bélicos e económicos levaranlle aos anos 50 cunha experiencia práctica vivamente marcada polos principios do estilo Internacional e o funcionalismo, facéndolle pasar practicamente inadvertido. Entre os anos 1950 e 1951, na madurez da cincuentena e ensinando arquitectura na Universidade de Yale, accede á beca da Academia de Roma e isto permítelle viaxar e coñecer o espírito arcaico de Exipto, Grecia e Roma. Unha sorprendente lucidez faille albiscar na arquitectura ancestral a referencia da súa máis que relevante futura arquitectura.\nA partir de entón, coma se abrise unha deslumbradora porta ao coñecemento, non ía utilizar as fontes históricas para copialas senón como evocaciones da grandeza intemporal que na súa opinión estaba ausente na maioría dos paradigmas da arquitectura moderna. A súa procura ten como fin unha “Nova Monumentalidad”, unha calidade que tiña que ver co sentimento de eternidade, tan impregnado nel logo das súas viaxes. As súas referencias ían estar en Luxor e Karnak, en Atenas e Delfos, en Ostia e Pompeia, aínda que para Kahn, a arquitectura da Roma Imperial ía ser a máis influyente. O seu amigo e máis ferviente admirador Vincent Scully define a súa arquitectura como “a transformación das ruínas da Roma arcaica en edificios modernos”. En calquera caso, o inquedo Kahn non desdeñaba de nada, e proba diso é que lle gustase afirmar que\n“a arquitectura sempre debe empezar cun ollo na mellor arquitectura do pasado”.\nUnha das máis influyentes achegas de Kahn foi a súa personalísimo mensaxe de poéticas palabras que tiñan como obxecto expresar os seus máis profundas reflexións sobre a arquitectura. Na súa mente e a súa linguaxe reinaba unha dualidad case obsesiva que caracterizaba todas as súas manifestacións. Durante todo o seu último periodo afanouse en explicar a natureza do proceso creativo nun elocuente esforzo por explicarse a si mesmo e desde logo, por transmitir o que el entendía como os máis fundamentais principios da Arquitectura aos seus numerosos alumnos. Porque Kahn antes de ser considerado un dos grandes mestres do século XX foi, ante todo, un excelente e moi querido profesor das Universidades de Yale e Pensilvania. Os seus ensinos calaron fondo en toda unha xeración de discípulos, moitos deles (Venturi, Stern, Moore, Graves, Botta, Tadao Ando, etc.) foron activos protagonistas do cambio que ía sufrir a arquitectura como consecuencia da revisión do moderno.\nA súa devoción, a súa especial sensibilidade, fixéronlle afirmar que\n“a arquitectura, é ante todo, unha expresión das institucións do home, que se remontan a aquela orixe en que o home chegou a realizar os seus desexos ou as súas inspiracións”.\nA súa obsesión polas orixes, polos “comezos” da arquitectura fixéronlle definir a comprensión, a inspiración previa ao acto creativo como\n“o sentimento do comezar no limiar onde o silencio e a luz atópanse: o silencio co seu desexo de ser e expresar, e a luz como creadora de todas as presenzas”.\nSempre usaba enigmáticas palabras, registros expresivos que viñan significar, no fondo, unha mensaxe sinxela: A arquitectura nace dun continuo vaivén, dun percorrido continuo de ida e volta entre o mental e o físico, entre o que aínda non existe e aquilo que é. Entre o que e o como, en definitiva, entre as ideas e as cousas. A dualidad para Kahn, ese aspecto recurrente do seu pensamento e da súa obra, lonxe de perseguir unha dicotomía, unha confrontación, quere ser un equilibrio, unha balanza na que se consegue un obxectivo: o encontro, o limiar do que el concibiu como as “posibilidades”.\n“A arquitectura comeza facendo unha estancia”.\nA estancia, a habitación, “the room”, é para Kahn o elemento indivisible da arquitectura. E do seu particular achegamento ao que unha estancia é e pode chegar a ser xorden as súas obras. Toda a evolución formal da súa arquitectura aparece claramente dirixida por unha meditada e sorprendente concepción das estancias. Para Kahn a arquitectura ten que ver con “crear un mundo dentro dun mundo”, é dicir, a arquitectura crea a sensación dun mundo dentro dun mundo, e esa sensación dáa a estancia. A estancia non é para Kahn senón “un lugar cun carácter particular”, e ese carácter está determinado sobre todo por “a relación entre a luz e a estrutura”. A estrutura é para el a xeradora da luz, e esta relación, nuevamente dual, non deixa de ser unha recurrente disquisición entre aspectos si cabo máis profundos; entre a masa e o espazo, entre o baleiro e o cheo, entre o exterior e o interior.\nAs persoas que coñeceron a Kahn deixáronnos ver que tiña dúas grandes obsesións: a Historia e a estrutura. A alquimia entre ambas é fundamental, como veremos, para comprender a súa arquitectura.\nEstando aínda na súa breve estancia en Roma en 1951, logo de estar tres anos ensinando en Yale, xórdelle o seu primeiro gran encargo. Unha oportunidade de ouro para empezar o seu novo camiño como arquitecto. Trala influencia dos seus compañeiros de docencia, élle confiado o traballo de realizar a nova Galería de Arte da Universidade, edificio que debía ser a ampliación do existente de corte historicista. Logo das súas viaxes el interpretaba a arquitectura tan básica e tan “sen tempo” como a que apreciara en Roma, é máis, volvía absolutamente seducido polo arquetípico orde da geometría, e esta consideración non lle abandonaría xamais.\nPor aquel entón Kahn interésase polas estruturas tridimensionales. Moi probablemente influenciado pola súa relación de amizade cos enxeñeiros Buckmister Fuller e Le Ricolais. Como consecuencia, o proxecto por el ideado, que sen dúbida non renuncia de momento a abandonar o vocabulario do moderno, é dicir, aparecen plantas diáfanas, muros cortina, fachadas cegas e accesos tangenciales, con todo investiga un novo sistema estructural de forxados cunha peculiar retícula de tetraedros que albergando as instalacións dota aos espazos dunha gran continuidade. Pero é sen dúbida a escaleira triangular inscrita dentro dun cilindro de hormigón e o seu característico lucernario o elemento que permite adiviñar o seu recentemente inaugurado anhelo por concibir un novo vocabulario formal.\nUnha vez terminado o edificio arrepíntese de non ser máis categórico no carácter das estancias, e de perseguir demasiada versatilidad, chega a afirmar apesadumbrado:\n“Un bo edificio é aquel que o cliente non pode destruír cun mal uso dos espazos”.\nEn calquera caso, a experiencia sen dúbida seralle de gran axuda para abrir novos campos de investigación formal.\nUn debuxo posterior é claramente expresivo de como lle gustou levar ata o final a expresividade do seu invento estructural e así conseguir un carácter máis adecuado das estancias. A retícula de tetraedros esténdese contaxiando aos soportes verticais. Anos máis tarde, no proxecto da City Tower para o centro de Filadelfia, soña cun edificio feito na súa totalidade a partir desta consideración tridimensional da orde.\nTrala experiencia de Yale, o gran teórico da arquitectura Colin Rowe, gran amigo de Kahn e coñecedor das súas investigacións, faille chegar un exemplar do influyente libro de R. Wittkower “Principio arquitectónicos nos tempos do humanismo”, sinalándolle en concreto un diagrama de explicación das vilas palladianas e anotándolle:\n“creo que podes descubrir actitudes coas que estás en profunda simpatía”.\nNo diagrama aparecen doce esquemas de once das máis representativas Vilas Palladianas, sendo o último un esquema que responde á lenda de: “Modelo xeométrico das vilas de Palladio”, un cadrado dividido en nove cadrados con dúas especializadas liñas de contrapunto tiveron que maravillar á creatividade abstracta de Kahn, contaxiada sen dúbida polo coñecemento dos criterios que Tomás de Aquino dese para determinar a beleza dun obxecto: a integridad (integritas), a perfección (perfectio), a simetría e as proporcións (proportio) e a claridade (proportio).\nEse cadrado xerador de geometría e beleza será recurrente na obra de Kahn. Chegando a afirmar en numerosas ocasións\n“eu sempre empezo os proxectos por un cadrado”.\nPero non só lle cativou o esquema de Wittkower, o “sistema de habitacións” das plantas Palladianas, esa arquitectura de grosos muros onde non se distinguía a estrutura do cerramiento, íanlle a dirixir por un camiño recurrente no seu repertorio formal: a composición de estancias.\nO deseño da casa Adler de 1954, comezou cun esquema claramente Palladiano. Unha planta de cadrados formando unha cruz é o xerme dun “desprazamento” cuxo resultado é unha equilibrada composición de estancias definidas polos grosos soportes das súas esquinas. A estrutura, como non pode ser doutro xeito na obra de Kahn, é a protagonista e a que proporciona o carácter das estancias.\nNa casa de baños, única peza construída do proxecto global de Centro para A Comunidade Xudía de Trenton (1954-57), parte do mesmo esquema de cruz grega, pero si no seu desenvolvemento non abandona a rixidez do esquema, introduce unha novidade que lle depararía grandes posibilidades formais: a idea das columnas ocas. As cubertas do edificio apóianse nos grosos soportes das esquinas, pero esta vez albergan no seu interior as funcións secundarias, o cal permite conseguir a perseguida orde de espazos servidos fronte a espazos servidores. Un xeito de estructurar os edificios que obsesionaba a Kahn e que ía ser posta de manifesto en numerosas ocasións.\nNo encargo para os laboratorios de investigación médica Richards, na Universidade de Pensilvania, ía poder desenvolver os seus recentes descubrimentos formais con maior liberdade. Un programa complexo íalle a permitir distinguir enfáticamente o seu clarificador sistema de espazos servidos e servidores, as súas columnas ocas e desde logo, a perseguida composición de estancias.\nUn conxunto de torres cadradas con expresivos elementos servidores nos centros dos paramentos íanlle a permitir liberar as esquinas valorando así a forza da geometría reinante. (Non se nos pode escapar a evidente influencia dalgunhas obras de Mies Van der Rohe). Unha novedosa estrutura prefabricada de hormigón pretensado de superficies inertes se yuxtapone con elegantes panos de ladrillo vermello. A colocación do vidro neste edificio responde á vontade de eliminar da arquitectura os elementos superfluos, é dicir, búscanse os ocos sen dinteles capaces de completar e enfatizar o valor da estrutura.\nÉ sen dúbida unha interesante evolución da súa “planta de pabellones”.\nPara entender cales eran as referencias que manexaba Kahn para desenvolver tan enigmática arquitectura é necesario deterse nalgúns aspectos.\nContan os seus colaboradores máis próximos que nunha das paredes principais do seu lugar de traballo Kahn colocara unha reprodución xigante do gravado de Piranesi (o Campo de Marcio) no que facía unha idealización en planta da Roma imperial. A contemplación de semellante familia de formas era sen dúbida unha paisaxe evocadora para a súa arquitectura. A yuxtaposición, a orde geométrico dos muros que encerraban as diversas estancias debían de alimentar constantemente a ferviente creatividade dun Kahn fascinado co intemporal, co descubrimento dunha nova pero eterna arquitectura.\nOutra das súas máis fértiles obsesións foron as plantas dos castelos escoceses, cos seus grosos muros habitados polos elementos servidores liberando no seu interior a gran estancia principal.\nDita obsesión viña secundada pola das plantas centradas, resultado da perfección geométrica recomendada polo gran Alberti. Na que da mesma xeito, os grosos muros perimetrales permitían “encapsular” estancias secundarias e jerarquizar dun xeito máis eficaz o espazo.\nA casa Esherick de 1965 é un bo exemplo do desenvolvemento da idea dos muros grosos, engordados aquí a través da incorporación de mobiliario aos muros perimetrales.\nNa primeira igrexa Unitaria de Rochester (1959-67) adivíñase o grado de implicación con tales obsesións. Os esquemas previos do proxecto finalmente construído fan percibir o desenvolvemento de tales ideas dun xeito máis claro. Kahn comentara que\n“debido a que un interior é diferente do exterior… chegamos ao momento onde se pode separar o muro exterior do muro interior… e crear un espazo entre ambos polo que se poida camiñar, cousa que non podería facerse si fose un muro de pedra maciza”.\nO muro groso exterior é “habitado” polas estancias secundarias e a súa delimitación a través do corredor perimetral permite organizar e enfatizar a estancia principal de culto.\nKahn estaba en plena efervescencia creadora, empezaba a dominar unha linguaxe persoal geométrico que non tiña límites. O seu repertorio formal ía ampliarse da man da diagonal. Esa sutil aliada do cadrado.\nNa casa Goldenberg de 1959, aparece unha nova liberdade, reláxase a planta a través da exploración das diagonales. Unha nova argucia que lle ía permitir abrir o seu campo de actuación.\nNa casa Fisher de 1960, o grado de liberdade que se adiviñaba na incorporación da diagonal ía continuar a senda emprendida da composición de estancias xunto coa predilección polo cadrado. Dous cadrados iguais conectados pola esquina dun deles completan un conxunto sorprendente no seu simplicidad e desde logo na súa eficiencia. Canto con tan pouco. Son os inicios do Kahniano mundo da “arquitectura da conexión”.\nNo proxecto para a residencia Erdman da Universidade de Pensilvania (1960-65), empeza a combinar con maestría os seus achados formais. Se batalla nuevamente cos dous obxectivos primordiales da súa arquitectura: unha estrutura claramente expresada, xeradora do carácter, e a orde geométrico. A arquitectura dos pabellones conectados atópase aquí cos desenvolvementos da planta centrada, os muros grosos habitados e a incorporación da diagonal como método de conexión. Tres concatenados diamantes, cada un deles cunha estancia principal no centro e rodeadas dos dormitorios ían formar a “casa xigante” que Kahn imaxinara para a residencia. Para el era necesario evocar “a presenza dunha casa” e xa que logo diferenciar claramente as zonas públicas (salón, comedor e vestíbulo) das estancias privadas de durmir.\nA diagonalidad na conexión íalle a permitir que cada cadrado resolvese a súa conexión coa súa propia esquina, sen elementos intermedios. Tiña como unha das súas máis ventajosas tácticas o evitar as esquinas, sabía que sempre eran un problema a resolver que podía enturbiar a claridade buscada. E que mellor xeito de evitar un problema que non telo.\nA arquitectura da conexión chegou á súa cénit co proxecto do convento das Dominicas de Filadelfia (1965-68). Tendo a estancia como a indivisible unidade do deseño arquitectónico recortáronse as pezas dun debuxo previo e dispuxéronse coma se dun collage tratásese. Kahn afirmaba:\n“Creo que os arquitectos deberían ser compositores non diseñadores, compositores de elementos, entendendo como elementos as cousas con entidade propia”.\nPero as súas investigacións formais non acababan nas consideracións en planta. Unha das achegas máis novedosas do vocabulario arquitectónico de kahn foron as fiestras en forma de “buraco de chave” (“keyhole”). Kahn experimenta coa forma das aberturas en resposta á luz. Interésalle construír sen dinteles, sen cercos de carpinterias si é posible. Idea este tipo de ocos polo seu especial gradación da luz.\nNo edificio para o xornal “Tribune Review” en Pensilvania (1958-61), ensaia unha estrutura sinxela onde as estancias vense caracterizadas por este tipo de aperturas “esenciais”.\nÉ no proxecto para o consulado de Estados Unidos en Luanda, Angola (1959-69), onde este mecanismo empézase a considerar como “toldo vertical”, que consegue deixar aire entre os muros interiores e os exteriores, dentro de toda unha familia de mecanismos de protección fronte ao clima tropical. Pero é sen dúbida a súa predilección pola beleza das ruínas, pola ausencia de cercos, pola formación de enigmáticos ocos sen nada detrás, o que lle move principalmente.\nNo proxecto para a casa Fleisher de 1959 investígase dun xeito máis intenso este mecanismo formal.\nTags: Andrea Palladio, arquitectura alemana, arquitectura egipcia, arquitectura griega, arquitectura norteamericana, arquitectura romana, Colin Rowe, docencia, Giovanni Battista Piranesi, historia, investigación, Le Corbusier, Leon Battista Alberti, Louis I. Kahn, maestro, Michael Graves, Mies van der Rohe, Richard Buckminster Fuller, Robert Stern, Robert Venturi, rudolf wittkower, s. xx, Santo Tomás de Aquino, Sergio de Miguel, Tadao Ando, universidad de Yale


A Axencia Tributaria e os retornados do Ulla-Umia atenderán conxuntamente aos retornados\nUnha das pasadas manifestacións ás que acudiron os representantes da Asociación de Emigrantes Retornados Ulla-Umia.\nI.B. 22/01/2015/ A Rexión\n"Estamos moi contentos e satisfeitos". Así cualificou Celso Domínguez, presidente da Asociación de Emigrantes Retornados do Ulla-Umia (AERU) o convenio asinado onte coa Axencia Tributaria para a tramitación da devolución das pensións aos emigrantes retornados. "Aínda que a devolución tiña que ser de oficio estamos moi satisfeitos con este acordo", insistiu Domínguez\nImelda Capote, Delegada Especial dá Axencia Tributaria en Galicia e o presidente de AERU comprometéronse a unha atención personalizada e directa para todos os retornados da bisbarra. O acordo, que beneficiará a "unhas 1.000 persoas", en palabras de Celso Domíngue, supoñerá que os retornados terán unha atención directa para resolver as súas dúbidas e recuperar as cantidades das sancións.\n"A través deste convenio podemos enviar nós directamente dende a asociación as reclamacións de intereses, sancións e recargas así como proceder a regularización das liquidacións non prescritas", sinalan dende a Asociación de Retornados Ulla-Umia. De feito, AERU ofrecerá atención a todos os interesados a través dunha xestoría instalada na Rúa Celeiro de Caldas de Reis, en horario comercial. "Os socios de AERU non terán que pagar nada polos trámites, o resto poderán facelo pagando 25 euros".\nO obxectivo é que todos os que se acheguen a este xestoría poidan resolver as dúbidas que non lles quedaron claras nas delegacións da Axencia Tributaria. "O acordo supoñerá un accceso directo á Axencia, onde teremos a atención ao momento dun técnico experto na materia", sinala Domínguez.\nOs que non teñan tempo de ir á Axencia Tributaria, aos que lles de vergoña ou aínda teñan dúbidas, contarán cun método para solucionar as súas dúbidas e problemas. Nós seremos os que solucionen os seus problemas".


Ponte de Rande. Un soño feito realidade - Revista Digital CS Coia Vigo\nPonte de Rande. Un soño feito realidade\n26/01/2017 07/02/2017 Telmo Comesaña\treportajes\nOs soños só se converten en realidade cando se soña desperto. Iso foi o que fixo o vigués D. Gerardo Campos Ramos, que aló polo ano 1947 soñaba cunha ponte en Rande, e prendeu tanto na sociedade, que 34 anos despois, (1981), inaugurábase; él xa non foi quen de estar no acto, porque finara en setembro do 1964.\nDespois de moitas queixas da poboación e xestións do alcalde de Vigo, as obras comezaron no 1974 e remataron no 1977, quedando sin inaugurar ata empatalo coa autopista.\nO desenrolo de Vigo, despois da anexión de Lavadores (1941), era manifesto, e ainda que os medios de transporte eran primarios, D. Gerardo xa albiscaba o que ía a acontecer: Vigo e o sur de Pontevedra quedaría aillado o ter como única estrada o paso por Redondela. E así aconteceu.\nA comenzos dos anos sesenta empezou a medrar o parque automobilístico: furgonetas Citroen, berlinas seat 600, Renault 4×4, Citroen 2cv e camionaxe, misturados ainda daquela con carros de cabalos e de bois, facían que o paso por redondela fora un atasco permanente, chegando a ser “bautizado” como o “funil”.\nNos anos setenta a situación era insostible, pero os días de feira e os da festa da Coca eran un desespero. E foi cando o ministerio de Obras Públicas tomou conciencia do problema e decidiu a construción da ponte, rematando a asfixia de Vigo e a súa zona de influencia. Daquela pensábamos que xa todo estaba feito, máis en menos de trinta anos a ponte xa non chegaba para dar paso ao tráfico de Vigo e todo o procedente do sur de Pontevedra e norte de Portugal, despois de conetar a autopista coa autovía portuguesa, e Rande converteuse no “novo funil”.\nA sociedade voltou a organizarse a prol dunha solución para Rande, e sairon ideas, algunas tan fantásticas como a de Alvariño: arrancando de Alcabre unha ponte de gran altura, que puideran pasar os máis grandes barcos e fora algo sonado, como san Francisco, e logo outra ponte para salvar a ría de Marín ata o Salnés. Soto Ferreiro fixo alguna achega semellante pero non tan espectacular, e outros foron falando de facer outra semellante en paralelo, pero a máis asisada foi a que se está levando adiante: Dúas plataformas por fora de columnas para o tráfico ao Morrazo con posibilidades de conexión entre as actuáis e as de nova construción.\nA constución da ponte foi unha obra senlleira por ser ( de plataforma livián, atirantado e cun van de 400 metros) e a ampliación segue a ser unha grande obra de enxeñería civil.\nEn xaneiro do 2015 comezouse a falar da ampliación , pero as novas dos xornais eran pouco creibles e non se tiña claro na cidadanía como se ía a facer a obra en cuestión, mais en febreiro xa se empezaron a ver homes enriba das columnas e despois “trapecistas” deslizándose polos tirantes abaixo, entón as cousas cambiaron e a xente xa falaba -cada quen- ao seu xeito como ía ser a ampliación. E a enxeñería danos outra sorpresa da importancia que ten para obras civis de tal envergadura. E consígueno sin cortar o trafico.\nA ampliación da ponte coas conexión a unha veira e outra da ría está previsto que remate este ano 2017.\nCompre suliñar a importancia das empresas que fan este “milagre” como IBEC, radicada en Tomiño, que fixo a revisión das columnas e dos tirantes (esta empresa fai o mantemento das chimeneas das Pontes de García Rodriguez -Coruña cunha altura de 365 metros). A outra é Puentes y Calzadas -que forma a UTE, con Dragados-, do enxeñeiro de Soutelo de Montes, José Manuel Otero, perfecto coñecedor da ponte porque nela comezou na obra no 1974, unha vez rematada a carreira con só 24 anos. Arestora a empresa lévana as dúas fillas tamén enxeñeiras de camiños, canales e portos.\nDe José Manuel, din os e as que o coñecen que é un home de ben: moi intelixente, traballador, creador dunha gran empresa e boa xente, moi boa xente, compre suliñalo.\nSegún o relatado na prensa da época, a ponte de Rande foi un fito como obra única no seu xénero, e a ampliación, según os técnicos que desenrolaron o proxecto, volve a ser un fito histórico na obra civil.\nA cidadanía de menos de cincuenta anos, nin se figura vir de Cangas a Vigo un domingo de vran. Teño algunas lembranzas:\nUn técnico daquela dixo que o tesouro de Rande non estaba no fondo do estreito, que estaba nas cabinas da autopista. E coido que non se enganou.\nOs domingos que saiamos a coñecer o Morrazo e máis aló, a ida e a volta era por Redondela,e sempre con problemas. Cecais o día máis atravesado foi vindo de Cangas, pola única estrada deica Vilaboa, e esa tarde, bastante cedo para non parar moito en Redondela atopamos tráfico parado en Sta Cristina de Cobres, e qué acontecía? Un enterro. Os enterros eran ceremonias abertas: catro homes levando o cadaleito e a correspondente procesión ocupando a estrada, e alí estuvemos un tempo moi longo; xa preto ao solpor chegamos a Cesantes onde xa estaba o embotellamento, e pouquiño a pouquiño fomos chegando ó funil para chegarmos a casa cos nervos rotos e as pequenas desesperadas.\nPor iso que a ponte foi liberdade.\nTelmo Comesaña xaneiro 2017\n← Un poco de filosofia para ser feliz\nCastañeta guisada →\nUn comentario en “Ponte de Rande. Un soño feito realidade”\nel 27/01/2017 a las 11:35 am\nExcelente este artículo por el testimonio directo que nos cuenta de una obra civil tan importante en Vigo. Cuando los hechos los cuentan los testigos directos, la historia no se falsifica. Gracias Telmo porque este artículo, además de informativo, es una joya para saber, así de primera mano, cómo fue y lo que supuso este bello puente que tanto significa para todo el que lo ve . Me declaro una ferviente enamorada de los puentes.


Detido un veciño de Vilanova por un roubo con intimidación a un taxista e unha estafa con tarxeta - Pontevedra Viva\nDetido un veciño de Vilanova por un roubo con intimidación a un taxista e unha estafa con tarxeta\nMércores 13 de Xaneiro, 2021 ás 16:17 do Mércores 13 de Xaneiro, 2021\nAxentes da Policía Nacional de Vilagarcía detiveron a un home de 29 anos de idade, veciño de Vilanova de Arousa, con antecedentes policiais, como presunto autor dun roubo con intimidación.\nSegundo informaron fontes oficiais da Comisaría Provincial de Pontevedra, os feitos tiveron lugar na tarde do día 8 de xaneiro cando un taxista denunciaba ser vítima dun roubo con intimidación cando realizaba un servizo.\nAo parecer o individuo que recollera para o traslado ameazoulle cun obxecto co que lle presionaba a parte posterior do asento á vez que dicía "o me das el dinero o te quemo el coche y te pincho", o taxista entregoulle 50 euros que tiña na guantera e obrigoulle a levalo a unha determinada rúa.\nPor mor da denuncia os axentes iniciaron as pescudas para tratar de pescudar a identidade do individuo e localizalo.\nEste martes ás 17.00 da tarde os axentes policiais foron requiridos nun domicilio onde reside unha vítima de violencia de xénero para colaborar na súa protección. Cando chegaron ao lugar esta muller estaba acompañada por un home, un amigo, que ao ser identificado polos axentes comprobaron que este individuo era o que estaba implicado presuntamente no delito de roubo con intimidación ao taxista.\nAo decatarse de que os axentes o recoñecían propinoulle un empuxón a un deles tratando de fuxir do lugar, propinando patadas e golpes aos axentes que lograron detelo.\nSignifícase ademais que este mesmo individuo foi identificado polos axentes como a persoa que subtraeu varios obxectos do interior de dous vehículos nun garaxe comunitario da localidade de Vilanova de Arousa.\nEntre os obxectos subtraídos atopábase unha tarxeta de crédito coa que abonou ata tres carreiras de taxi polo que se lle imputa ademais un delito de estafa.\nUnha vez en dependencias policiais tras prestar declaración foi posto ao dispor da autoridade xudicial.


NOVEMBRO 2020 – PROPOSTA DE MODIFICACIÓN NORMATIVA PARA O ESTABLECEMENTODO LÍMITE DE VELOCIDADE A 30 KM/H NO CENTRO URBANO DECAMBADOS – Portal de Transparencia Cambados\nÉ vontade desta concellaría a limitación de velocidade no centro urbano de Cambados rebaixándoo dos 50 km/h aos 30 km/h, posibilidade á que habilita o artigo 50 parágrafo segundo do Real Decreto 1428/2003 do 21 de novembro polo que se aproba o Regulamento Xeral de Circulación.\nA principal problemática que pretende solucionar esta iniciativa é a de reducir os accidentes de tráfico e mellorar a seguridade viaria na vila.\nDe igual forma, considérase que a súa aprobación poderá mellorar considerablemente a calidade de vida no centro urbano, reducindo a contaminación atmosférica e a acústica co ánimo de que mellore o medio ambiente urbano e a convivencia cidadá.\nOs obxectivos da modificación son, en síntese, os de mellorar a seguridade vial e a calidade do medio ambiente urbano da vila.\nPosibles solución alternativas, regulatorias e non regulatorias\nCon carácter previo á formalización desta iniciativa levouse a cabo unha campaña de información e concienciación da cidadanía.\nNon obstante, resulta preciso adaptar os instrumentos normativos dos que conta o Concello (neste caso a Ordenanza Municipal de Circulación) para dotar de seguridade xurídica á medida e permitir a súa difusión xeral a través das canles de publicidade que son de aplicación.\nProposta de modificación de ordenanza municipal de tráfico (limitación velocidade)


Kiko da Silva abrirá a finais de mes a primeira escola profesional de cómic de Galicia - Praza Pública\nImaxe creada por Miguelanxo Prado para O Garaxe Hermético © Miguelanxo Prado\nO Garaxe Hermético. Así se chamará. O ilustrador Kiko da Silva collerá prestado o título do afamado cómic de ciencia ficción, creado por Moebius, o autor de referencia do cómic europeo falecido este sábado, para bautizar a que será a primeira escola profesional de banda deseñada e ilustración de Galicia. Situada en Pontevedra, a escola abrirá as súas portas a finais deste mes ou a comezos de abril, todo dependerá da burocracia e das obras que se están a facer no local, situado no número 4 da Rúa Álvaro Cunqueiro. A escola compartirá sede coa redacción da revista Retranca, que dirixe o propio Da Silva. "É o único centro destas características que hai en Galicia e practicamente en todo o estado, xa que só Madrid e Barcelona contan con escolas profesional deste tipo", explica Da Silva, impulsor deste proxecto que contará cos debuxantes Fernando Iglesias, Miguel Porto, Jacobo Fernández e Norberto Fernández como profesores.\n"É o único centro destas características que hai en Galicia e practicamente en todo o estado, xa que só Madrid e Barcelona contan con escolas profesional deste tipo"\nAínda que a escola abrirá nas próximas semanas, o curso oficialmente non comezará até outubro. "Non tería sentido inicialo agora que quedan tres meses útiles de curso. Arrancaremos en outubro", explica Kiko da Silva. Non obstante, O Garaxe Hermético arrancará cargado de actividades para os próximos meses, xa que o equipo de dirección traballa nunha serie de obradoiros e sesións formativas para dar a coñecer a escola, o seu funcionamento e o seu profesorado. Todo con vistas ao próximo curso, de xeito que estas actividades serán de balde para todos aqueles participantes que realicen a preinscrición para comezar as clases en outubro.\nA titulación durará tres anos e será privada. "Non queremos ofertar un título oficial e público porque implicaría realizar unha morea de papeleo e a burocracia obrigaría a que todos os profesores terían que contar con titulación. Iso sería absurdo e impediría que autores tan respectados e importantes como César Portela ou Miguelanxo Prado puideran impartir clases na escola", sinala Da Silva. Os prazos das matrículas e os horarios da futura escola aínda non están pechados, xa que o equipo de dirección anda a barallar varias posibilidades, pero a súa intención é que cando a Escola sexa inaugurada, as tarifas e o plan de estudos estea totalmente pechado. En calquera caso, a dirección do centro ten claro que as mañás dedicaríanse ás clases propias do centro e as tardes reservaríanse para obradoiros, clases complementarias e sesións formativas á marxe da titulación.\nMostra de Miguelanxo Prado\nKiko da Silva presentará o 30 de marzo O Garaxe Hermético nun acto que se celebrará no Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra\nA inauguración do Garaxe Hermético celebrarase cunha mostra de Miguelanxo Prado, na que o debuxante amosará unha serie de bandas deseñadas antigas. A escola contará, polo tanto cun espazo expositivo ademais das necesarias mesas de debuxos e as salas de ordenadores onde ensinar as técnicas de ilustración dixital. Miguelanxo Prado, ademais, é o encargado de deseñar a imaxe da escola, algo que xa fixo e que podemos ver en Praza. Esa debuxo identificará, ao xeito de carta de presentación, a escola creada por Kiko da Silva.\nPara dar a coñecer o seu proxecto, Kiko da Silva presentará o 30 de marzo O Garaxe Hermético nun acto que se celebrará no Salón do Libro Infantil e Xuvenil, que se celebra no Pazo da Cultura da cidade do Lérez e que este ano está a celebrar a súa 13ª edición.\nReferencia de Moebius na Galipedia\nMoebius faleceu este 10 de marzo CC-BY-SA Jarek Obważanek\nImaxe creada por Miguelanxo Prado para O Garaxe Hermético


Boa Vida aposta pola formación para axudar as persoas a saír de situacións de vulnerabilidade - Pontevedra Viva\nFaladoiro de Boa Vida sobre a relación entre comunicación, pobreza, vulnerabilidade e voluntariado\nVenres 27 de Agosto, 2021 ás 14:43 do Venres 27 de Agosto, 2021\nA relación entre a comunicación, a pobreza, a vulnerabilidade e o voluntariado centrou este venres o faladoiro que organizaba a Oficina de Dereitos Sociais da Asociación Boa Vida.\nA xornalista Natalia Puga, de PontevedraViva, era a encargada de iniciar a sesión coa presentación da guía de estilo que edita a rede europea de loita contra a pobreza e a exclusión (EAPN). Nesta publicación recóllense as claves que permiten analizar e entender as causas da pobreza e a exclusión, ademais de establecer as fórmulas para tratala.\nNesta guía recóllese como, sen mala intención, é empregado un vocabulario que perpetúa prexuízos relacionando ás persoas pobres con delincuentes, incapaces ou lacazáns. Indícase tamén que poucas veces se contextualiza de forma individual e colectiva estas situacións. Desde Boa Vida recomendan falar de persoas en situación de pobreza ou exclusión evitando outros termos como indixentes, esmoleiros ou transeúntes. Ademais, demandan aos medios de comunicación que se atenda sempre a fontes fiables e contextualizando as situacións, destacando aqueles casos de persoas que atravesaron este problema e conseguiron superalo.\nPepa Vázquez, presidenta de Boa Vida tamén demandou formación e a creación de ferramentas para que as persoas abandonen situacións de vulnerabilidade.\nNeste sentido, a Escola de Verán de Boa Vida desenvolverase durante o luns 30 e o martes 31 de agosto con dous marcos de actuación, un irá destinado a adquirir e manter habilidades con obradoiros de canto e tambores, fomento da vida colectiva e análises persoais e de aprendizaxe.\nO outro preséntase como un taller de emprego para crear estratexias que axuden a atopar traballo e formación. Durante os dous días desta Escola de Verán celebraranse comidas interculturais no albergue Raíña da Paz coa participación de persoas de 22 nacionalidades distintas.\nA asociación tamén ten aberto o prazo de matrícula para a primeira edición da Escola de Bo Vivir, deseñada para persoas que queiran formarse en atención en punto de venda, en domicilios coa adquisición de coñecementos sobre atención personalizada a maiores, infancia ou servizos no fogar e sobre pintura e bricolaxe. Tamén se establece unha formación agro-gandeira para producir e comercializar produtos do campo.\nActo organizado pola Oficina de Dereitos Sociais da Asociación Boa Vida coa participación da xornalista de PontevedraViva Natalia Puga\nBoa Vida recibe a visita do director xeral de Inclusión Social


Crónica da constitución de Plataforma de defensa da Praia e Ría de Cedeira. | Ollaparo off\nCedeira, Mar e Pesca, Medio ambiente\t— 24 Abril, 2016 at 11:14 a.m.\nCrónica da constitución de Plataforma de defensa da Praia e Ría de Cedeira.\nO pasado día 22 de abril, membros de ADEGA e SomosCedeira participamos na constitución dunha plataforma cidadá en defensa da praia e da ría de Cedeira. Este acto organizado polo Concello de Cedeira, no que participaron unha ducia de asociacións cedeiresas, comezou cunha breve exposición por parte de ADEGA e SomosCedeira sobre a situación actual da praia así como das vantaxes de constituír unha plataforma que vele pola defensa do entorno. A continuar houbo un prolongado debate, no que participaron todos os que alí estaban presentes e rematou coa encomenda para ADEGA e SomosCedeira de elaborar un documento de inicio. Este documento será trasladado ao Concello que se encargará de distribuílo ás demais asociacións para despois poder debater e melloralo.\nÉ de resaltar a excelente disposición do Concello de Cedeira que se encargou de organizar o acto e convocar a toda a cidadanía, así como de todos os asistentes que amosaron un gran preocupación polos problemas que se manifestan na praia, e amosaron a súa disposición para tratar de solucionalos.\nEsta plataforma nace coa intención de que informar á cidadanía da problemática da praia, e de tratar de dar solucións a un problema multifacetado. Despois das mobilizacións realizadas no areal no ano 2013 demandando a paralización das obras que pretendían soterrar a praia e a reserva mariña de Cedeira, este é un paso máis para continuar a demandar unha boa xestión deste espazo protexido. Así, a plataforma estará aberta a todos os que queiran participar.


24 marzo 2019 13:34 h.\nPonte Caldelas eucaliptos\nUn home elimina un eucalipto no monte en Gradín. JOSÉ LUIZ OUBIÑA\nA Rente do Chan desenvolve un proxecto de rexeneración de monte queimado en Gradín que abarca catro hectáreas de terreo que ardeu en 2017\nA localidade de Gradín, en Ponte Caldelas, e a de Rebordelo, en Carballedo (Cerdedo-Cotobade) foron os dous puntos da comarca de Pontevedra onde se celebrou a deseucaliptización simultánea convocada por "Cousas de Raíces" e na que participaron 20 colectivos e asociacións en distintos puntos de toda Galicia. No caso de Rebordelo, a erradicación realizouse nunha zona de traballo onde Verdegaia ten actuado con unha "brigada deseucalitizadora", mentras que no de Gradín, o colectivo A Rente do Chan volveu a un terreo no que se está desenvolvendo un proxecto para desenvolver un espazo de Custodia do Monte.\nA Rente do Chan, que ten traballado en esta zona en varias ocasións desde que en 2017 os incendios forestais asolaron gran parte do concello, contou con máis de cen participantes nun voluntariado familiar, no que non faltaron, maiores e cativos e no que se eliminaron, principamente, o Concello participou prestando material como guantes de traballo a todos os asistentes.\nA Rente do Chan revelou que o ámbito de actuación en Gradín xa alcanzou as catro hectáreas de terreo, e nela intégranse 22 fincas pertencentes a 16 propietarios, que se puxeron de acordo entre eles, e cos integrantes do colectivo para erradicar especies invasoras (non só eucalipto, senón tamén acacia) que foran ocupando as leiras abandonadas. A asociación axudou a que os donos se puxeran de acordo en vender a madeira existente e eliminar o eucalipto e neste momento, os propietarios teñen ante si o reto de converterse en un grupo de Custodia do Territorio e de decidir que usos se lle darán a estas terras recuperadas. Entre as opcións, apuntan desde o colectivo, están a de plantar pasto para o gando, pero tamén a de implantar colmeas, ou a de desenvolver unha prantación de especies aromáticas.\nA Rente do Chan lembra que esta zona emblemática é a coñecida como Cruceiro das Torres e que en tempos pasados servía para deambular, polas súas corredoiras, cara Caldelas, Paradela, Tourón ou Cuñas. O plan incluirá a recuperación de muros e rehabilitación dos camiños, e tamén o control sobre a eficacia das progresivas erradicacións de rebrotes de eucalipto e acacia. Deste xeito, A Rente do Chan estreará outro proxecto, "Ciencia cidadá" co que informará aos voluntarios -por exemplo, as cen persoas reunidas este sábado- dos resultados obtidos grazas á súa colaboración.\nPonte Caldelas celebrou o Día dos Bosques coa axuda de cen...\nSobral renova a lista do BNG para seguir transformando o concello de Poio\nCampelo bate récords de asistencia y participantes con su 'primer' Entroido


As outras encarceradas\nFoi a imaxe da Noiteboa: o paseo da cidadá Cristina de Borbón co seu marido de permiso carcerario, tan louros e guapos coma sempre. Así se constrúe a bonita normalidade dun preso, esquivando a través dun presente agridoce a memoria fría desoutros paseos que van quedando na distancia, aquela época dos avogados e as condenas, o tempo en que comezou outra vida.\nQue a instantánea, tan acaída para o papel couché, non lles faga pensar que o sorriso borra a dor, exactamente igual que acontece nas fotos que poboan os móbiles das familias dos presos españois que non son perseguidos pola prensa. Pero velaí están esoutras persoas, coma esta familia cuxa conta corrente non sae na imaxe, devecendo polos permisos que penden dun fío; que unha lea non cadre un mal día a un metro de onde un come; que a ansiedade non cha xogue no peor momento; que o mono non che veña o día que non debe. Non, claro que non, ninguén fai fotos desas mulleres que non cometeron delito ningún pero sofren a condena da soidade, a separación, a pobreza e a culpa; as esposas, as nais e as fillas de milleiros de presos que non teñen casa en Suíza pero sofren algo moi semellante ao que seguramente se vive nos últimos tempos na gaiola dourada da familia Borbón-Urdangarin.\nNa imaxe, Cristina e Iñaki, da man, desprenden a aura da conta atrás. Cada día un día menos. Cada hora unha hora menos. Cada bico, un bico menos. Quizais aínda cren que a liberdade ten un prezo accesíbel para millonarios e casas reais, pero xa aprenderon, seguramente ao seu pesar, que o tempo non hai deus nin rei que o merque. Pois, coma a morte, o cárcere non iguala, pero ensina que hai emocións que non se venden, nin se tapan con Photoshop.


ETA recoñece nun comunicado os danos causados e pede desculpas ás vítimas colaterais da loita armada | Ollaparo off\nEstado, Movementos sociais, Política\t— 20 Abril, 2018 at 6:46 a.m.\nA banda anuncia nunha declaración através dos xornais Gara e Berria na que expresamente pide “perdón” as vítimas “que non tiveran participación dereita no conflito”\nBaiona.Euskal Herria. Artesans da Paz\nETA publicou este venres, quince días despois da súa anunciada disolución definitiva, unha declaración na que recoñece “o dano que causou durante a súa traxectoria armada” e mostra “o seu compromiso coa superación final de as consecuencias do conflito e a non repetición “. Afirma que “ogallá nada diso tiver pasado” e pide “reconciliación”. No comunicado, publicado polo xornal GARA, ETA fala dun “sufrimento excesivo” con “mortos, feridos, torturados, secuestrados ou persoas que foran obrigadas a fuxir no exterior” e recoñece “a responsabilidade adquirida con esta dor “porque” nada diso tivo que ter acontecido ou durar tanto no tempo “.\n“Somos conscientes de que neste longo período de loita armada causamos moita dor, incluídos moitos danos que non teñen solución. Queremos mostrar o respecto polos mortos, os feridos e as vítimas que causaron as accións de ETA, na medida en que resultaron danados polo conflito. Realmente sentímolo “, di a organización, que o 5 de maio planexa un evento na Franza para escenificar a disolución final. Neste sentido, lamenta que “como consecuencia de erros ou decisións equivocadas, ETA tamén provocou que as vítimas non tivesen unha participación directa no conflito” dentro e fóra do País Basco.\n“As nosas accións prexudicaron aos cidadáns sen ningunha responsabilidade. Tamén causamos danos graves que non poden ser revertidos. Pedimos perdón a estas persoas e ás súas familias. Estas palabras non resolverán o que pasou ou mitigará tanta dor. Dicimolo con respecto, sen querer provocar máis angustia “, afirma. “Entendemos que moitos consideran e expresan que a nosa acción foi inaceptabel e inxusta, e nós o respectamos, porque ninguén pode ser obrigado a dicir o que non pensa nin sente”, engade. ETA sinala, porén, que “moitos outros tamén foron totalmente inxustos, a pesar do uso do traxe da lei, as accións das forzas do Estado e das forzas autónomas que actuaron xuntas e nin estes cidadáns nin os cidadáns merecen ser humillados “.\nETA, por outra banda, ten outra posición: ogallá nada diso tiver acontecido, agardamos que a liberdade e a paz enraizaran en Euskal Herria hai moito tempo “, recoñecen. Nesta liña, sinala que “ninguén pode mudar o pasado, mas unha das cousas máis nocivas que se podería facer agora sería intentar desfigurar ou ocultar certos episodios”. “Recoñecemos toda a responsabilidade e os danos causados. Malia non ter o mesmo punto de vista ou os mesmos sentimentos, todos deberiamos recoñecer, de acordo, o sufrimento sufrido por outros. Isto é o que ETA quere expresar “, dí o comunicado.\nNo futuro, cita a “reconciliación” como “unha das tarefas a realizar” e que “na súa medida está a ser producida honestamente entre os cidadáns”. “É un exercicio necesario para coñecer a verdade de xeito construtivo, cicatrizar feridas e crear garantías para que este sufrimento non volva ocorrer. Fornecendo unha solución democrática ao conflito político, pódese construír a paz e conseguir a liberdade”, remata o comunicado.\nTags Desarme ETA Euscadi Euskal Herria Pacificación


O Museo da Limia presenta a figura do premio Pedra Alta, obra de Xosé Lois...\n"Elixio Rivas é ben merecente do recoñecemento de gratitude e admiración de toda a sociedade galega" sinalan dende o Consello Asesor.\nDelfín Caseiro, Manuel Seoane, Lola Peláez, Xosé Lois Carreira e Antón Jardón.\nO. Ferreiro 26 de octubre de 2017, 21:54\nO Museo da Limia presentou a figura do premio Pedra Alta, que consiste nunha réplica do menhir situado no corazón da antiga Lagoa da Antela, coñecido popularmente como Pedra Alta, creada polo escultor limiao Xosé Lois Carreira. O premiado recibirá tamén un diploma de recoñecemento, deseñado polos arquitectos Manuel Seoane e Lola Peláez. Os tres, membros do Consello Asesor do Museo da Limia, colaboran de maneira altruísta.\nO premio, concedido polo Museo da Limia con carácter anual, foille outorgado nesta primeira edición de 2017 ao doutor don Elixio Rivas Quintas.\nO premio, concedido polo Museo da Limia con carácter anual, foille outorgado nesta primeira edición de 2017 ao doutor don Elixio Rivas Quintas e a entrega das distincións e o acto académico, abertos a cantos queiran asistir, será na sede do Museo da Limia o vindeiro día 25 de novembro (sábado). A celebración concluirá cun cocido de fraternidade limiá no restaurante Novaíño de Sandiás.\nO obxecto deste premio é recoñecer o traballo e dedicación de persoas ou entidades,dedicados a pór en valor o coñecemento do pasado, a análise da realidade actual, a creación intelectual e os elementos identitarios, así como o seu apoio ao desenvolvemento económico e social da comarca da Limia.\nO padre Elixio é un dos máis grandes sabios da nosa terra.\nO doutor Rivas Quintas vén compaxinando ao longo da súa dilatada existencia a actividade docente, na ensinanza secundaria e na superior, cun inxente traballo de investigación e difusión en saberes como a lexicoloxía, a onomástica, a toponimia, a filoloxía e a etnografía. Autor, entre máis de 50 obras, dunha obra lexicográfica monumental, reunida en 25 volumes, Léxico rural do noroeste hispánico e dun libro fundamental para o estudo do territorio limiao, A Limia: Val da Antela e Val do Medo (1985). Artífice, así mesmo, dun completísimo museo arqueolóxico-etnográfico, compendio material de todos os saberes populares, que se garda en dependencias do santuario dos Milagres doo monte Medo. O padre Elixio é un dos máis grandes sabios da nosa terra, que ten contribuído con extraordinaria xenerosidade a estudar, difundir e acrencentar a cultura galega. "É ben merecente do recoñecemento de gratitude e admiración de toda a sociedade galega" sinalan dende o Consello Asesor.\nda do limia xosé premio presenta


Mahmoud Darwich, Escritor Galego Universal 2006\nA Asociación fixo entrega, de mans da Conselleira de Cultura, Dona Ánxela Bugallo, do Premio Internacional Aelg 2006 "Poeta Galego Universal" ao Poeta Nacional Palestino Mahmoud Darwich, no Paraninfo da Universidade de Santiago, ás 20:00.\nMahmoud Darwich é un dos máis grandes poetas árabes contemporáneos. Soubo mesturar a beleza do verbo e a profundidade do sentido. Soubo describir o sufrimento palestino, mais tamén a determinación do seu pobo a opoñerse, sobrevivir, ser. Recoñecido como a voz da Palestina, a súa pluma soubo deseñar o contorno dos soños e as aspiracións do pobo palestino.\nSoubo cantar o amor, a resistencia, o sufrimento e a esperanza, e resumirá en 2002, durante a segunda Intifada, a capacidade de resistencia dos palestinos con estas palabras: "Sufrimos dun mal incurábel que se chama esperanza."\nIntervencións no acto de entrega do Premio:\nCesáreo Sánchez Iglesias, Presidente da Aelg, en galego, en árabe.\nÁnxela Bugallo, Conselleira de Cultura e Deporte, en galego, en árabe.\nMahmoud Darwich, en árabe, en galego.\nO día anterior, 17 de abril, o Poeta Nacional Palestino deu unha Conferencia-Coloquio, convidado pola Asociación de Escritores en Lingua Galega e coa colaboración da Fundación Araguaney, no Salón de Convencións do Hotel Araguaney, en Santiago de Compostela, ás 20:00.\nPara ler a Presentación da Conferencia-Coloquio feita por Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da Aelg, clica aquí.\nPara ver obra de Darwich traducida (por Xavier Frías-Conde), clica aquí.\nPara ver obra de Darwich traducida (por Olga Patiño), clica aquí\nEn 2012 Barbantesa editou Carné de identidade, en tradución de Moncho Iglesias e Samar Sabat, obra finalista nos Premios AELG 2013.


Reserva de praza para o campamento 2016 - ANPA Vilaverde - Mourente\n/Primeiro día do Campamento 2016\nReserva de praza para o campamento 2016\nEste ano volvemos a repetir no cámping PRAIA PAISAXE II en San Vicente de O Grove. Se queredes ver imaxes do camping: Camping praia paisaxe II.\nAs datas para a realización do campamento serán dende o venres 27 de maio de 2016 ata o domingo 29 de maio de 2016. A saída será sobre as 17 horas e o regreso o domingo a partires das 18 horas.\nO número de prazas máximas é de 90. O prezo do campamento será de 90€ (inclúe transporte, aloxamento, comida e actividades). Para os socios da ANPA haberá un desconto sobre ese prezo, que aínda está por determinar. (Para ter dereito a este desconto é preciso ter entregado o formulario de inscrición da ANPA e ter feito o pago da cota no prazo establecido)\nDebido a necesidade de reservar as prazas do cámping, é necesario facer un adianto para reservar a praza. A cantidade para a reserva de praza será de 20€, que se descontará da cantidade final a pagar en maio. Esta cantidade deberá aboarse na conta do BBVA:\nindicando o nome e apelidos do neno ou nena no concepto/observacións (non no beneficiario) do ingreso antes do día 31 de marzo de 2016. Deberase entregar na oficina ou na caixa de correo da ANPA o formulario de reserva cuberto e asinado e a fotocopia do resgardo bancario.\nSe deberá gardar o resgardo de ingreso como xustificante da reserva. Os que aboen esta cantidade terán a praza asegurada (en caso de que a demanda de prazas supere as prazas dispoñibles terán prioridade os socios, e terase en conta a data do ingreso e a da entrega da reserva). Aos nenos que non fagan o abono, non poderemos garantirlle a praza. Debido a que o camping cobraranos as prazas reservadas aínda que non se ocupen, non se devolverá a cantidade adiantada, salvo motivo xustificado.\nA directiva do ANPA\nCIrcular reserva campamento 2016\nCamping Praia Paisaxe II


eugenio_barrientos – Brétemas\nListado de la etiqueta: eugenio_barrientos\n29 de Xuño de 2018 /en Age, Autores, Cultura, Edición, Editores, Eventos, Goberno Feijoo, Lectura, Librarías, Libro, Libro_electrónico, Literacidade, Onte, Promoción do libro, Vigo/por bretemas\nOnte tiven a honra de pronunciar o pregón da Feira do Libro de Vigo, un dos maiores orgullos dos que gocei na miña vida de editor. Xaora, puiden comprobar, outra vez máis, o escaso interese institucional do acto para os responsables do concello de Vigo.\nDeixo o texto en pdf no que homenaxeo ao editor vigués Eugenio Barrientos «Tetilla», fundador da proeza que foi a editorial Cíes de literatura popular, e reclamo dignidade para o libro galego como sector estratéxico para Galicia. Un texto, homenaxe ao mestre Xabier DoCampo, no que tamén reflexiono sobre o valor actual do libro e da lectura e no que propoño a recuperación do proxecto de Vigo llegit, como festival internacional do libro de Vigo. Agradezo o agarimo das persoas amigas que me acompañaron nesta xornada coa que sei pecho unha etapa profesional na que pretendín defender a edición en galego como un piar para o futuro da nosa lingua e da nosa cultura.\nTexto do pregón en pdf.\nO soño de «Tetilla» e outros editores vigueses\n11 de Xullo de 2017 /en Artigos, Artigos Faro de Vigo, Autores, Editores, Galerías de fotos, Vigo/por bretemas\nDedido o artigo da semana en Faro de Vigo á segunda entrega da historia da edición viguesa, centrada sobre os editores Eugenio Krapf, José Cao Moure e Eugenio Barrientos:\nEugenio Krapf foi o primeiro dos editores vigueses do século XX. Impresor e libreiro vigués nacido en Zürich, establecido na rúa Policarpo Sanz, ademais de publicar innumerables tarxetas postais sobre Vigo e a ría, pasou á historia polas súas edicións de fermoso feitío tipográfico de obras clásicas como «La Celestina» (1900) de Fernando de Rojas ou «El diablo cojuelo» (1902) de Vélez de Guevara.\nNo primeiro terzo do século XX, a pesar de existir en Vigo moitas imprentas, a maior parte delas dedicadas ás publicacións periódicas, como «Faro de Vigo», «La Concordia», «Vida Gallega» ou «La Ráfaga», a edición de libros decaeu. Foi, sen dúbida, o editor máis destacado dese tempo José Cao Moure, propietario da editorial P.P.K.O, situada en Príncipe 30, un auténtico home orquestra, defensor afervoado do carácter cosmopolita da nosa cidade, que publicou, entre outros moi fermosos libros ilustrados, «Catálogo de Vigo» (1921) e «Vigo en 1927» (1928), auténticas alfaias recuperadas por ventura polo Instituto de Estudios Vigueses.\nComo non convén esquecer as achegas que nos anos vinte e trinta fixeron a Litografía e imprenta Roel, que iniciou en Vigo a edición a cor de guías turísticas, e os talleres onde se imprimiron os xornais «Galicia» (1922) de Valentín Paz Andrade, e despois «El Pueblo Gallego» (1926), onde se imprimiron os oito primeiros relatos que Rafael Dieste publicou baixo o título «Dos arquivos do trasno» (1926), co que Vigo recuperaba a edición en galego iniciada por Juan Compañel en 1863.\nDespois do alzamento militar, Vigo recuperou a edición de libros grazas á figura do maragato Eugenio Barrientos López, o propietario da editorial Cíes, que dende 1941 a 1958 tivo a súa sede na Libraría Tetilla da rúa Elduayen, dedicada a publicación de postais de Vigo. «Tetilla», como era coñecido popularmente Barrientos, foi un auténtico xenio da edición, aínda non abondo recoñecido. Inventou na triste España de 1945 o formato da novela de peto («bolsilibro») e dun curioso sistema de distribución por kioscos, no que tanto se vendían como se prestaban os libros.\nAxudado polo famoso editor catalán Ramón Sopena, Barrientos comezara o seu labor editorial publicando novelas policiais e románticas. Cando coñeceu en Portugal as novelas americanas de «pulp fiction», puxo en marcha senllas coleccións de novela popular, «Biblioteca X» (200 títulos de novela policial) e «Rodeo» (800 títulos de novela do oeste), que pasaría á historia como a colección deste tipo por excelencia, na que publicaron os seus dous principais autores: Marcial Lafuente Estefanía e Fidel Prado. Sen esquecer a Corín Tellado, a famosísima autora asturiana, que tamén publicou as súas primeiras obras en Cíes, na colección «Princesita» de novela sentimental (200 títulos), na que o propio Estefanía chegaría a publicar algún baixo pseudónimo feminino.\nOs libros de Cíes creábanse en Vigo, as xeitosas portadas a cor preparábanas en Barcelona os ilustradores Moreno e Tomás Porto, eran impresos e encadernados con fío cosido en Bilbao por Artes Gráficas Grijelmo ou en Madrid pola imprenta Maeza e, finalmente, distribuídos para toda a España dende o almaceniño da editorial en Elduayen onde un encargado e dúas rapazas facían os paquetes que se enviaban por correos. Un incrible modelo de edición popular periférica en tempos de dura posguerra, que desenvolveu un catálogo de case 1.500 títulos, estimándose que puido chegar a publicar seis millóns de exemplares das súas novelas veloces de xénero romántico e de vaqueiros que formaron como lectores e lectoras a millóns de persoas. Cíes solicitaba escritores en anuncios nos principais xornais de España baixo o lema: «Editorial Cíes. Creadores de rotundos éxitos».\nA editorial Cíes publicou, ademais, libros de literatura xuvenil de rancio sabor franquista, en coleccións de edición acartanoda como «Amenus» ou «Galatea», ademais de series de banda deseñada como «El pirata cobra blanca» (1947), «Máscara verde» (1949) ou «Rodeo infantil» (1947-1949), auténticas pioneiras do xénero.\nA incrible aventura do editor Eugenio Barrientos López rematou en 1958. Con anterioridade, en 1951, Marcial Lafuente Estefanía, o seu autor estrela, instalado nas casas de Pernas de Travesas, non puido rexeitar unha importante proposta económica da editorial Bruguera de Barcelona, a principal competidora de Cíes. Aquel soño de «Tetilla» de edición popular en tempos difíciles (lembrando a Juan Farias), a pesar de durar apenas catorce anos, constituíu o fito máis destacados da historia da edición en Vigo na primeira metade do século XX, que merecería ser recoñecido pola cidade. Un soño que proseguirían os editores galeguistas como Xosé María Álvarez Blázquez e Francisco Fernández del Riego.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2017/07/Eugenio_barrientos.jpeg 261 193 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2017-07-11 18:09:252017-07-11 18:41:09O soño de «Tetilla» e outros editores vigueses\n17 de Febreiro de 2015 /en Artigos, Artigos Faro de Vigo, Política, Vigo/por bretemas\nNo artigo da semana en Faro de Vigo reflexiono sobre o que entendo o retroceso actual que sofre Vigo e a súa área metropolitana.\nA pesar do meu natural optimista non podo negar que a situación de Vigo e a súa área metropolitana é crítica nos eidos económico, social e cultural e confusa no político. A estabilización das cifras do desemprego por riba das trinta mil persoas na cidade e das corenta mil na área metropolitana, a pesar do certo repunte da industria naval e da contención da crise dos sectores do automóbil e da pesca, sitúan a milleiros de familias viguesas nos umbrais da probreza e da exclusión social, expresando así un moi preocupante devalo. Desde comezos do século actual Vigo comezou a retroceder, perdeu o liderado sobre o proxecto de Galicia como país, que viña exercendo co seu dinamismo económico e iniciativa cultural durante a maior parte do século XX, derrubándose tamén a sua centralidade na articulación da rexión europea Galicia e Norte de Portugal sobre o chamado “Eixo Atlántico”, proxecto político estratéxico acuñado durante a última década do século pasado.\nUn retroceso económico e social cuxa orixe é anterior aos efectos da actual crise económica, ao que non foron alleas unhas élites políticas e económicas viguesas ensimesmadas nas súas interminables loitas de Rande para adentro, cuxas máis dramáticas consecuencias foron a perda da caixa de aforros, unha entidade centenaria de crédito popular ao servizo do desenvolvemento local, e o atraso na modernización das infraestruturas básicas portuarias, aeroportuarias, ferroviarias e sanitarias, en permanente proceso de ser finalizadas ou sequera coordinadas coas existentes no Norte de Galicia, mais que continúan ofrecendo un servizo precario ou moi caro, o que hoxe supón un lastre para a competitividade das empresas viguesas. Un retroceso económico e social de Vigo ao que non se remedia acudindo á existencia dun inimigo exterior, un ser maligno unhas veces vestido de picheleiro outras de cascarilleiro, destinado a magoarnos pola nosa condición de ghichiños que non sabemos se miramos ou vemos pola xanela.\nUn retroceso que se produce tamén no liderado cultural, onde a nosa cidade foi tantas veces hexemónica, dende os proxectos do diario “Galicia” de Valentín Paz Andrade na década dos vinte, pasando polos anos máis difíciles da ditadura, cando aquí se creou a editorial Cíes de Eugenio Barrientos e comezou a funcionar a Galaxia de Paco del Riego, até os anos oitenta da creatividade postmoderna da movida e da creación das actuais industrias culturais, que converteron a Vigo en capital editorial e musical de Galicia, cun peso identificable no panorama peninsular. A incapacidade para dotarse dunha biblioteca pública do estado, unha infraestrutura cultural básica coa que contan todas as capitais de provincia, a imposibilidade de soster unha rede museística especializada e para públicos diversos, como a falta dunha programación musical e de artes escénicas á altura dunha área metropolitana de medio millón de habitantes constitúen outros síntomas deste preocupante retroceso dunha cidade que foi berce da innovación e transgresión no eido cultural.\nVigo retrocede, tamén, pola súa incapacidade para desenvolver o seu proxecto metropolitano, inserido nun novo mapa territorial de Galicia. A incapacidade de poñer en marcha sequera un servizo de transporte intermodal, terrestre e marítimo ou dun servizo de abastecemento e depuración de augas ou sequera do servizos de bombeiros e protección civil, como de recollida e tratamento de residuos sólidos a nivel metropolitano condiciona de forma negativa as posibilidades de mobilidade e de calidade de vida de medio millón de persoas. Tras catro mandatos municipais sen atopar solución ningunha para a cuestión metropolitana viguesa, os responsables políticos do concello e da Xunta de Galicia están obrigados a ofrecer explicacións á cidadadanía que vaian moito máis alá de culpabilizar aos seus contricantes políticos da súa incapacidade para atopar un marco de acordo. Sen un deseño dun Vigo metropolitano non haberá posibilidade ningunha de recuperar o liderado perdido.\nNunha situación tan crítica non semella que a solución máis sensata sexa continuar coas prácticas do vello cesarismo localista. Vigo precisa fixar un proxecto estratéxico de desenvolvemento metropolitano, canto menos para as dúas próximas décadas, enxergando o horizonte de 2035. Un proxecto apoiado por unha ampla maioría social e política, que fixe unha posición orixinal que permita a súa continuidade por riba de coxunturas e liderados políticos efémeros. Deseñar este proxecto requirirá firmeza para facerse respectar polas diversas administracións, máis tamén da capacidade dos seus promotores para reinventarse, abandonando os modelos da vella política e forxando acordos amplos arredor de proxectos novidosos.\nhttps://bretemas.gal/wp-content/uploads/2015/02/rua_elduayen_arredor_da_decada_1920.jpg 475 736 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2015-02-17 23:15:062015-02-17 23:18:12Vigo retrocede\n7 de Maio de 2012 /en Artigos, Artigos Faro de Vigo, Edición, Editores, Memoria, Narrativa, Promoción do libro, Vigo/por bretemas\n0 0 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2012-05-07 07:15:072012-05-07 07:15:07M.L. Estefanía e a editorial Cíes\n8 de Febreiro de 2012 /en Autores, Editores, Memoria, Narrativa, Vigo/por bretemas\nJosé Ballesta, director e guionista dunha longometraxe documental de próxima estrea sobre Marcial Lafuente Estefanía, achegoume novos datos sobre a proeza da viguesa editorial Cíes. A editora de Eugenio Barrientos López, situada na Libraría Tetilla da rúa Elduayen, entre 1941 e 1958 desenvolveu un catálogo de arredor 1.500 títulos, estimándose que puido chegar a publicar SEIS MILLÓNS de exemplares das súas novelas populares de xénero romántico e de vaqueiros. Barrientos, un auténtico xenio da edición, aínda non recoñecido, foi o inventor en España, en 1945, do formato da novela de peto («bolsilibro») e dun curioso sistema de distribución por kioscos, no que tanto se vendían como se prestaban os libros. Foron as dúas coleccións de novelas de «pulp fiction» as de maior éxito de Cíes, tanto a primeira, «Biblioteca X» (200 títulos), como a segunda, «Rodeo» (800 títulos), nas que publicaron os seus dous principais novelistas : Marcial Lafuente Estefanía e Fidel Prado (un letrista notable de cuplés). Os libros de Cíes concebíanse en Vigo (onde MLE viviu e escribiu de 1943 a 1951), as xeitosas portadas a cor preparábanas en Barcelona os ilustradores Moreno e Tomás Porto, eran impresos en Bilbao por Artes Gráficas Grijelmo e, finalmente, distribuídos para toda a España dende o almaceniño de Elduayen onde un encargado e dúas rapazas facían os paquetes que se envían por correos. Un incrible modelo de edición popular periférica en tempos de dura posguerra. Cíes solicitaba escritores en anuncios nos principais xornais de España e anunciábase baixo o lema: «Editorial Cíes. Creadores de rotundos éxitos». Sobre a experiencia de Cíes e sobre a apaixonante biografía da súa estrela, Marcial Lafuente Estefanía, volverá Ballesta nun libro que está escribindo. A memoria de Barrientos e MLE debe ser recuperada.\n0 0 bretemas https://bretemas.gal/wp-content/uploads/2018/09/logobr2-2.png bretemas2012-02-08 09:53:312012-02-08 09:53:31Onte 153: A proeza da Editorial Cíes


Berta Travieso: «Hai vontade de axudar, pero tamén cansazo de tanta crise e miseria»\nCedida por Unicef\nRedación / La Voz 20/11/2014 22:37 h\nHoxe cúmprense 25 anos dun feito histórico: o 20 de novembro de 1989 a Asamblea Xeral das Nacións Unidas aprobou un tratado que recolle en 54 artigos os dereitos dos nenos, uns dereitos que as nacións asinantes (194 a día de hoxe) vense obrigadas a cumprir. Berta Travieso, galega do Ribeiro, fala do traballo de Unicef nunha data tan sinalada. Esta galega filla de emigrantes en Suiza é o exemplo perfecto de cooperante humanitaria. Travieso estudou Traballo Social en Santiago e fixo un máster en Asuntos Humanitarios en Xenebra. A partires de aí, sempre traballou en temas relacionados cos dereitos humanos. Primeiro con refuxiados, despois con mulleres e nenos vítimas de violencia de xénero e, dende 1999, como cooperante: Camboia, Afghanistán, Sudán, Kosovo e República Democratica do Congo, onde comezou como xefa de oficina de terreo con Unicef en 2011, foron os seus destinos. Agora desenrola o mesmo posto en Zahle (Líbano).\n-¿Qué fai Unicef no Líbano?\n-O Líbano acolleu a máis de un millón de refuxiados e, naturalmente, é un peso enorme para un país cuns catro millóns de habitantes. A demanda sobre o sistema educativo e sanitario, o emprego e a vivenda é fora do común. Unicef ofrece auga e saneamento, espazos educativos temporais, clínicas móbiles... Agora mesmo estámonos a preparar para o inverno, que é moi frío nesta zona montañosa, con neve a partir dos 800 metros.\n-A guerra dura tres anos xa, e hai rapaces que poden perder a súa escolarización. ¿Como arranxar iso?\n-Existe un compromiso rexional e internacional para evitar que isto pase, cristalizado no programa RACE (Reaching All Children with Education), no que se inscribe a iniciativa de Unicef No Lost Generation. Trátase de facilitar que os nenos e nenas sirias poidan acceder ó sistema educativo no país no que se refuxiaron e, se non é posible, de proporcionarlles unha educación informal que inclúe a lectura e a escritura en árabe e inglés, matemáticas, ciencias e habilidades para a vida, na que se abordan temas de hixiene, saúde, nutrición, protección e dereitos.\n-Coa súa experiencia, ¿cómo é a resposta dos países ricos?\n-Hai unha enorme vontade de axudar, se ben e certo que ás veces existe unha especie de cansazo de tanta crise, de tanta guerra e miserias. Ademais, o feito de que moitas familias estean nunha situación difícil, por causa do desemprego e da redución de servizos, xoga un papel importante.\n-¿Hai algún encaixe entre o mundo occidental e o musulmán?\n-O que me parecería incrible é que non o houbese. Por suposto que si. Só temos un planeta no que vivir e imos ter que encaixar todos. Practicamente tódalas persoas de relixión musulmán que coñecín ó longo da miña vida, en Afganistán, Sudán, a República Democrática do Congo, no Líbano, e en tantos outros lugares nos que estiven, son tolerantes e respectuosas cos demais. O mesmo pasa co mundo occidental. Non creo de debamos xulgar a millóns de persoas polo feito de que unha pequena minoría fanática utilice a relixión como escusa para acadar o poder.\n-¿Pensa que vida quere ter despois de Unicef?\n-Para min, traballar en Unicef é un soño feito realidade, porque permíteme dedicarme ó que máis me gusta, que é contribuír a realizar os dereitos das nenas e nenos que máis o necesitan, dereitos como nacer con boas posibilidades de sobrevivir, crecer, aprender e vivir protexidos contra os abusos, a violencia e a explotación. A infancia de hoxe son os novos cidadáns de mañá, e cada esforzo que fagamos ao seu favor é un paso ao fronte para toda a humanidade. Así que espero poder seguir traballando con Unicef por moitos anos, e despois, poder retirarme ao meu Ribeiro querido.\nAfganistán Congo Líbano Suiza África


O colexio de Tenorio será eficiente en materia enerxética a finais de 2019 - Pontevedra Viva\nActividade escolar no colexio de Tenorio\n© CEIP de Tenorio\nSábado 14 de Xullo, 2018 ás 17:51 do Sábado 14 de Xullo, 2018\nA Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria levará a cabo unha rehabilitación enerxética e integral completa en oito centros escolares de Galicia -a razón de dous por provincia- no vindeiro ano 2019. Un deles será o colexio de Tenorio, en Cerdedo-Cotobade. En total, investiranse catro millóns de euros.\nEsta actuación busca ofrecer un maior confort aos seus usuarios á vez que acadar un aforro nos custes de mantemento dos edificios.\nOs traballos supoñen unha reforma integral enerxética e funcional dos centros, que xeralmente abranguen actuacións específicas en cubertas e fachadas (illamentos), carpinterías (substitución por outras con rotura de ponte térmico), luminarias (substitución por equipos de alta eficiencia enerxética) e outros elementos das instalacións.\nEstas actuacións complementaranse con outras como o pintado de aularios ou posibles melloras funcionais segundo o establecido nos proxectos técnicos, así como melloras estéticas e funcionais coa incorporación dunha imaxe corporativa única a través da gama de cores empregados nas aulas así como en todos os elementos identificativos e sinaléctica dos centros.\nAdemais, desde o ano pasado, a consellería colabora co Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia na selección de arquitectos novos para participar nestes proxectos, co que se busca tamén fomentar a empregabilidade deste sector da poboación.\nSegundo as previsións que manexa a consellería, de aquí a outono procederase á redacción de cada un dos proxectos, coa intención de que o proceso de licitación e adxudicación de obras estea rematado arredor do vindeiro xuño co fin de que os traballos físicos se realicen durante a tempada estival aproveitando que non hai actividade nas aulas.\nComeza a remodelación da cuberta do patio exterior do colexio de Tenorio


De acordo á vesión do principal sindicato do sector, tras coller unha baixa e comprobarse que coa súa lumbalxia non podía cargar ela soa cos enfermos, foi despedida no canto de buscar unha solución alternativa.A condena obriga á empresa castelá a pagarlle máis de 6.200 euros por danos morais a demais dos salarios que lle corresponderían desde 2017.Por agora, nin o SERGAS nin Ambuibérica valoraron a sentenza.\n'Feijóo dimisión, ambulancias corrupción' béranle os traballadores de ambulancias ao presidente\nTraballadores de ambulancias protestaron este mércores á saída dun acto do presidente de la Xunta, Alberto Núñez Feijóo, en Santiago de Compostela, onde lle esixiron a súa "dimisión".\nPersoas inmunodeprimidas, por sufrir un cancro por exemplo, son trasladados á vez que persoas con enfermidades infectocontagiosas. Esta é a denuncia do comité de empresa dunha das concesionarias de ambulancias do SERGAS. Unha práctica que cren ilegal e da que non se informa nin a pacientes nin a traballadores.\nDesde este venres, o cadro de persoal do transporte sanitario non urxente na comarca do Salnés non trasladarán aos pacientes desde as ambulancias ata o interior do hospital comarcal para distribuílos nas distintas consultas.\nFerido un mozo que caeu desde un terceiro piso en Santiago\nAo parecer, trataba de fuxir da casa para poder ir ás festas do Apóstolo.\nEvacuada ao CHUS unha ocupante dun coche que se precipitou por un terraplén en Muros\nOs efectivos de Emerxencias excarceraron e rescataron a muller, que viaxaba como acompañante.\nAs queimaduras, de terceiro grao, afectan a peito, abdome e pernas e o seu prognóstico é "moi grave".\nNos dous casos, todo apunta a que a mala combustión dos seus quentadores provocou a acumulación dese gas que non ten cor nin cheiro.


Henri Cartier-Bresson - Wikipedia, a enciclopedia libre\nRatna Mohini e Martine Franck\nHenri Cartier-Bresson, nado o 22 de agosto de 1908 en Chanteloup-en-Brie e finado o 3 de agosto de 2004 en Montjustin, foi un célebre fotógrafo francés considerado por moitos o pai do fotorreportaxe. Predicou sempre coa idea de atrapar o instante decisivo, versión traducida das súas "images a la sauvette", que veñen a significar con máis precisión "imaxes a hurtadillas". Tratabase, pois, de poñer a cabeza, o ollo e o corazón no mesmo momento no que se desenvolve o clímax dunha acción.\nNaceu en Chanteloup-les-vignes, ás aforas de París, o 22 de agosto de 1908. Aos 22 anos decidiu probar sorte en Costa do Marfil, foi aí onde tomou as súas primeiras fotografías. De regreso a Francia, adquiriu unha cámara Leica, a cal quedaría asociada coa súa persoa. Tras coquetear co surrealismo e colaborar con cineastas como Jean Renoir e Jean Becker decidiu fundar a axencia fotográfica Magnum con Robert Capa, David Seymour e George Rodger.\nAo longo da súa carreira, tivo a oportunidade de retratar a personaxes do talle de Pablo Picasso, Henri Matisse, Marie Curie, Edith Piaf, Fidel Castro e Ernesto Guevara. Tamén cubriu importantes eventos, como a morte de Gandhi, a guerra civil española ou a entrada triunfal de Mao Zedong a Pequín. Cartier-Bresson foi o primeiro periodista occidental que puido visitar a Unión Soviética tras a morte de Stalin.\nXunto á súa esposa, a tamén fotógrafa Martine Frank, creou no ano 2000 unha fundación encargada de reunir as súas mellores obras. Faleceu o 3 de agosto de 2004 en Cereste, ao suroeste de Francia.\nEn 2003, Heinz Bütler dirixiu a película suíza Henri Cartier-Bresson - Biographie eines Blicks, documental biográfico interpretado polo propio Cartier-Bresson ademais de Isabelle Huppert, entre outros.\nFundación Henri Cartier-Bresson (en inglés)\nHenri Cartier-Bresson Society (en inglés)\nFotografías da Axencia Magnum\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Henri_Cartier-Bresson&oldid=5132420"\nA última edición desta páxina foi o 30 de abril de 2019 ás 00:13.


A CANTAUTORA ROZALÉN PRESENTARÁ ESTE SÁBADO NO PAZO O SEU ÚLTIMO DISCO, "CUANDO EL RÍO SUENA..."\nO concerto, de aproximadamente hora e media de duración, comezará ás 20.00 horas no Pazo da Cultura, e aínda quedan algunhas entradas dispoñibles\nNarón, 4 de xuño de 2018. A cantautora Rozalén estará o vindeiro sábado, día 9, no Pazo da Cultura. Chega a Narón no marco da xira internacional de promoción do seu último traballo, Cuando el río suena…, que viu a luz o pasado ano. As últimas entradas dispoñibles están á venda na billeteira do Pazo e na web do Padroado da Cultura –www.padroadodecultura.es-, a un prezo de 18 euros para o público xeral e de 12,60 para abonados, desempregados e persoas con carné xove ou de estudante (ata 25 anos). O concerto comezará ás 20.00 horas e durará aproximadamente unha hora e media.\nAs letras de Rozalén teñen unha marcada vertente persoal, con historias emotivas e que defenden os dereitos das persoas máis desfavorecidas. Cuando el río suena… foi Disco de Ouro e estreouse no segundo posto de listas de vendas en España, encabezándoas tan só unha semana despois. Un total de once temas integran este traballo, que se dará a coñecer tanto en España como noutros países europeos e latinoamericanos.\nRozalén ten no mercado tres discos, editados nos anos 2013 –Con derecho a…- , 2015 –Quién me ha visto…- e este último, de 2017 –Cuando el río suena…-. A súa carreira musical xorde de nena e co paso dos anos foi ascendendo continuamente ata recibir numerosos recoñecementos e premios polos seus traballos. Colaborou con artistas do panorama nacional como Bebe, Luis Eduardo Aute, Miguel Bosé e outros recoñecidos profesionais da música.\nOS ESCOLARES QUE PARTICIPARON NOS CAMIÑOS ESCOLARES SEGUROS O PASADO CURSO PERCORRERON EN CONXUNTO ALGO MÁIS DE 26.500 QUILÓMETROS\nO PROGRAMA "CINE DE VERÁN" CONTINÚA ESTA SEMANA COA PROXECCIÓN DOS FILMES "MAIMIÑO" E "SOÑO DUNHA NOITE DE VERÁN"


Rakel Poveda, directora do Ámbito das Persoas Maiores e de Atención á Dependencia do Instituto de Biomecánica de Valencia | Consumer\nRakel Poveda, directora do Ámbito das Persoas Maiores e de Atención á Dependencia do Instituto de Biomecánica de Valencia\nÁs persoas maiores preocúpalles a perda de autonomía persoal e de memoria\nData de publicación: Martes, 01deFebreirode2011\nA prevención dos problemas de saúde para non perder a autonomía persoal e a memoria é a maior preocupación de quen superaron os 65 anos. A eles deberían dedicarse máis recursos para mellorar a calidade de vida. Estas son, polo menos, as necesidades que identificou o Foro de recursos para as persoas maiores, formado por persoas deste grupo e por profesionais. Esta iniciativa xurdiu en Valencia, pero prevé aglutinar a membros de toda España. A súa presentación tivo lugar na “Primeira Xornada de Recursos para o Fomento da Calidade de Vida das Persoas Maiores”, onde expuxo a súa misión de identificar as necesidades de saúde e calidade de vida que teñen os anciáns, con que programas cóntase para cubrilas, cales faltan e impulsar boas prácticas para elevar a súa calidade de vida. Así o explica Rakel Poveda, directora do Ámbito das Persoas Maiores e de Atención á Dependencia do Instituto de Biomecánica de Valencia (IBV).\nQue é o “Foro de recursos de saúde para as persoas maiores”?\nÉ un intento de agrupar, identificar e diferenciar programas para mellorar a calidade de vida deste grupo de poboación.\nEn que consiste esta iniciativa?\n“Analizamos que recursos hai, de que programas disponse e que botan de menos profesionais e maiores”En identificar os problemas non resoltos para mellorar a calidade de vida deste grupo, así como en impulsar e transmitir boas prácticas para solucionar os seus problemas, como evitar as caídas ou a soidade, con distintos tipos de programas. Os dispoñibles deben presentarse aos profesionais e outros necesarios, desenvolverse. Foi un traballo de moitos anos, dirixido a estudar que recursos hai, de que programas disponse, que botan de menos profesionais e afectados, que áreas non están cubertas, se se solapan os recursos, que fan as comunidades autónomas e que non chega aos profesionais de base. Isto permitiu construír un primeiro mapa duns temas concretos, que abordamos na primeira xornada e que debemos tratar no Foro.\nQue preocupa máis a este grupo de idade?\nTanto ás persoas maiores como aos profesionais, en termos xerais, preocúpanlles máis a prevención en saúde (como facer exercicio físico ou seguir unha alimentación sa) para evitar a perda de autonomía persoal e de memoria. De forma concreta, preocúpanlles outros problemas como o Parkinson, as caídas, os problemas dixestivos, o Alzheimer ou a dor.\nQue fixeron ata agora?\nDespois dunha revisión bibliográfica en distintas áreas de interese e por mor das conclusións obtidas na reunión, celebramos esa primeira xornada, onde se debateu sobre a importancia da prevención, a dor, o uso da medicación, as caídas e o equilibrio, hábitos saudables, a promoción da saúde a través da actividade física e os balnearios -un bo recurso para o benestar-, a saúde xeral, a xestión, a selección e a asignación de recursos. Tamén incluíu un programa dirixido ao coidador, sobre recursos para as persoas maiores e como elixir produtos fáciles de usar para eles.\nTratáronse as caídas?\n“Tanto ás persoas maiores como aos profesionais preocúpalles a prevención en saúde”Si, xunto con todos os temas que máis lles preocupan e que están menos resoltos, cunha visión holística. Un exemplo son as caídas que se consultan ao geriatra: tamén se deben superar en canto á soidade ou a falta de redes sociais. Se como resultado dunha caída unha persoa non sae á rúa e as súas redes sociais diminúen, iso pode conducirlle a un proceso de degradación ou de depresión.\nCales son os recursos e programas de saúde que se deben impulsar de forma prioritaria ou urxente?\nDesde o meu punto de vista, son moitos e moi complicados. Pero poderían destacar os programas de prevención e de desenvolvemento da autonomía persoal.\nOs maiores son conscientes das súas necesidades de saúde?\n“A persoa maior prioriza, a miúdo, as necesidades dos demais fronte ás súas”Neste aspecto, é moi importante a formación e a educación. As mensaxes básicas de melloras xerais chegan a poucas persoas. Hai que dar máis información e máis produtiva, e avanzar no ensino e a concienciación deste grupo. Son suxeitos de pleno dereito. En ocasións, o perfil do maior lévalle a priorizar as necesidades dos demais fronte ás súas, a coidarse menos a si mesmo e a coidar menos a prevención. As necesidades teñen que sentirse e eles teñen que pedilas porque, se non sente algo como propio, non se lles fai caso.\nEn canto á autonomía persoal, que se pode facer para mellorala se cada vez hai máis persoas dependentes?\nUn aspecto moi importante é adecuar a contorna, facilitar a vida diaria para a persoa dependente, para que colla os cubertos de maneira adecuada, que poida comer soa e gozar de máis autonomía. Pero ocorre que a maioría de recursos dedícanse ao coidado das persoas dependentes e non á promoción da autonomía persoal, que é necesario pero non debe ser o único. Os procesos de fraxilidade hai que atendelos con urxencia. A miúdo, o coidado limita a autonomía persoal: é unha axuda que se ofrece unha hora, cando sería preferible estar dúas horas con esa persoa e ensinarlle a ducharse coas súas capacidades funcionais para que poida facelo por si mesma. Pero é máis rápido facelo todo, porque hai unha limitación de recursos.\nRespecto ao Foro, operará en toda España?\nConvidamos a expertos de todo o país para buscar boas prácticas de recursos para este grupo de poboación. Naceu en Valencia, pero non o queremos limitar a esta comunidade.\nCal é o perfil dos profesionais que o compoñen?\n“A maioría de recursos dedícanse ao coidado das persoas dependentes e non á promoción da autonomía persoal”Entre os profesionais que o integran hai moitos perfís, como fisioterapeutas, geriatras, logopedas, médicos de residencias, ortoprotesistas, podólogos profesionais, persoal de enfermaría, psicólogos, rehabilitadores, terapeutas ocupacionais e traballadores sociais. No entanto, estamos abertos á participación doutros especialistas.\nOs seus membros serán permanentes ou cambiarán?\nUn total de catorce persoas asistimos ás dúas primeiras reunións, pero a partir da xornada que celebramos, convidamos a máis persoas. Creamos un grupo permanente e tamén outros foros, en función dos temas de saúde e de calidade de vida que se aborden, onde están representados todos os profesionais.\nA VOZ DA PERSOA MAIOR CONTA\nQue necesitan e que piden? O recentemente creado “Foro de recursos para as persoas maiores” ha tido presente esta cuestión ao incluír entre os seus membros aos propios destinatarios do seu traballo, cuxa voz a miúdo non se escoita. Concibiuse coa presenza dos propios afectados para que sexan quen indiquen aos profesionais da saúde cales son as súas necesidades e participen como un axente principal máis, informa Rakel Poveda.\nAínda que hai outras iniciativas óptimas cuxo foco de atención é a persoa maior, a singularidade do Foro é que nel son, á vez, a razón de ser do grupo e os seus integrantes, de maneira que poden redirixir as súas accións, en función das necesidades que digan ter.\nOutro aspecto diferencial desta iniciativa é que non se constituíu como asociación, para non solaparse con outras iniciativas como as sociedades e asociacións de profesionais ou de usuarios que xa constan, senón como un foro de debate dinámico, para que participen de forma masiva todas as persoas interesadas. Na actualidade, pódese acceder ao traballo do Foro a través de páxinas web como mibienestar.es ou maiores.ibv.org.\ndependencia mayores-gl prevención-gl


Actualizado 09/04/2013 07:31\nXulio Pardo de Neyra (Lugo, 1968) licenciouse en Filoloxía na Universidade compostelá, pola que é doutor en Filoloxía Galega e en Historia Contemporánea. É tamén doutor europeo en Didáctica da Lingua e a Literatura pola Universidad de València. Foi profesor da Universidade de Compostela, da de Estremadura, da Católica Portuguesa e actualmente é Profesor Titular da Universidade da Coruña. Ten publicado unha trintena de libros e multitude de artigos, así como ten participado en numerosos congresos internacionais, tanto en Galicia como en España e noutros lugares de Europa. As súas liñas de investigación abranguen temas como a pornografía literaria, o republicanismo, o feito trobadorista galego, a literatura galega contemporánea, a literatura comparada, a didáctica da lingua e a literatura, sociolingüística e historia social.\nNo libro o autor trata de contextualizar o nacemento e o devir dunha das casas nobiliarias con maior representatividade e, polo tanto, antigüidade do actual concello de Cervantes e da propia Terra de Ancares que antes se chamaba Terra de Cervantes, e de facelo mesturando intereses xeográficos, históricos, filolóxicos e xenealóxicos. Son estes últimos os que presentan unha maior problemática, por máis que haxa tempo que se teña subliñado a importancia dos arquivos familiares -polo xeral conectados cunha casa ou cun edificio palaciano determinados- como medio fundamental para o estudo do noso pasado.\nO estudo de Pardo de Neyra, tras un detido limiar, estrutúrase nos catro apartado seguintes: A Torre e Pousa de Dumia no proxecto xurisdicional da Igrexa lucense: o nacemento dunha liñaxe canceladense, A Torre e Pousa de Dumia á calor dos Neyras. A consolidación dun patrimonio Fidalgo na Idade Moderna, Os Dumias marchan ó país de Neira. A creación do apelido Pardo de Neyra e a preparación para un regreso trescentos anos despois e Dumias e Neyras na arte popular galega: os símbolos familiares dos Señores de Dumia na heráldica galega da Idade Moderna.


Galicia asumirá a representación das comunidades españolas no Consello de Ministros de Medio Ambiente da Unión Europea\nO traspaso farase efectivo de forma oficial o próximo 28 de xuño, en Bilbao\nGalicia asumirá durante o segundo semestre deste ano a representación das comunidades españolas no Consello de Ministros de Medio Ambiente da Unión Europea. A través da Consellería de Medio Ambiente, a Xunta tomará o relevo do Goberno vasco, que desde xaneiro asumiu o papel de representante e coordinador autonómico nas sesións do Consello e nos grupos de traballo de medio ambiente da UE.\nO traspaso farase efectivo de forma oficial o próximo 28 de xuño, en Bilbao, nun acto durante o que a directora xeral de Calidade Ambiental e Cambio Climático, María Cruz Ferreira, recibirá a testemuña da man da viceconselleira de Medio Ambiente vasca.\nDurante a reunión, que estivo presidida pola ministra para a Transición Ecolóxica, Teresa Ribera, a conselleira de Medio Ambiente agradeceu a confianza do resto de comunidades ao depositar en Galicia a súa representación ante as institucións europeas nos vindeiros meses. Así, lembrou a importancia de que as institucións aposten de forma decidida polo medio ambiente e que Europa traballe en rede e cunha fronte común pola súa protección.\nEstá previsto que o Consello Europeo de Ministros de Medio Ambiente se reúna o 9 de outubro, en Luxemburgo, e o 20 de decembro, en Bruxelas, dúas citas nas que será Austria, país que asume a presidencia rotatoria da UE o vindeiro semestre, o país encargado de definir os principais temas a tratar.


Vinicius desequilibra para o Real Madrid en Elxe (1-2) - G24\nVinicius desequilibra para o Real Madrid en Elxe (1-2)\nDous goles do brasileiro danlle a vitoria ao Real Madrid diente dun Elxe que recurtou no treito final cun tanto de Pere Milla\nVinicius fixo dobrete e leva 7 goles en liga\nG24.gal 30/10/2021 17:42\nSen e presenza de Benzema e coas dúbidas da falta de gol amosada días antes fronte ao Osasuna, a visita a Martínez Valero tiña carácter de exame para os atacantes do Real Madrid. Proba superada, pois Mariano cumpriu e, sobre todo, Vinicius desequilibrou.\nEstes dous xogadores aliáronse no 0-1. Tras perda do Elxe, o balón chegoulle ao dianteiro centro, que atopou con moita calidade a Vinicius. O gol deu tranquilidade aos de Ancelotti, que incluso tiveron o segundo nunha acción na que Mariano fixo todo ben menos enviar o balón á rede. Pero esa tranquilidade foi mal entendida en ocasións, o que lle provocou algún susto maiúsculo. Pastore case empata. Contra o final o Madrid lamentaría outro erro semellante.\nO Elxe queda con dez pola expulsión de Raúl Guti\nNa segunda parte e, cando máis buscaba o Elxe o empate, chegou unha das accións do partido. Segundo cartón amarelo a Raúl Guti, que excedeu o seu ímpetu nesta acción intrascendente. Media hora tivo que xogar o Elxe en inferioidade, que ademais viu como o Madrid ampliaba diferenzas no minuto 73.\nAparición estelar de novo de Vinicius, recibindo de Modric, para superar con calidade a Casilla. A ledicia do brasileiro, que xa leva 7 goles en liga. Amosa ademais unha confianza absoluta na finalización, aspecto no que antes frouxeaba.\nPero a este Real Madrid sobroulle suficiencia e cunha pésima circulación de balón en zona defensiva deulle vida ao Elxe. Erro de Casemiro, recuperación de Benedetto e gol de Pere Milla a catro minutos do final. O Elxe, que aínda non perdera na casa, albiscou o empate pero o máis que fixo foi facerlle suar sangue a ao seu adversario nun final máis incerto do agardado.\nO atacante brasileiro amosou a súa ledicia en Twitter tras o partido\nBenzema e Courtois amplían a vantaxe do líder\nCondenado Benzema a un ano de cárcere polo 'caso Valbuena'