As 8 Mellores Cubertas de praia para mercar en 2018\nDescansar na praia pode ser un xeito relaxante de pasar o día, pero os raios fortes do sol tamén poden ser prexudiciais para a pel. As copas de sol permítenlle traer a súa propia sombra á praia e pode axudar a protexer contra os efectos nocivos do sol. Ao contrario que as tendas de praia, os dossel proporcionan máis fluxo de aire para mantelo máis frío que un área pechada e tamén ofrecen máis sombra que un paraugas típico. Aquí tes as mellores copas de sol para que estés a gusto.\nPara unha tolos de alta calidade e duradeiro que é sinxelo de configurar, o Otentik vale o investimento. Fabricado en Israel e fabricado a partir de telas Eurojersey italianas de alta calidade, a Otentik pódese configurar na praia utilizando area para encher os áncoras de cordón, ou no curro usando terra ou rochas e ata na neve. É doado de montar e proporciona protección de 50UPF desde o sol, e a area non se adherida ao dossel ao poñelas. En días de vento, asegúrese de cargar os áncoras de area con moita area (esténdense). O Otentik vén en 18 variedades de cores diferentes e tamén inclúe unha bolsa de transporte (máis unha bolsa de polo separada).\nO Mad Grit Portable Beach Shade está fabricado con tecido Lycra que repele a auga, mide 6.5 x 6.5 pés e tamén inclúe áncoras de area, estacas (para uso curro ou parque) e postes de aceiro. O verde neón brillante, o vermello, o azul ou o teal fan que sexa fácil detectar despois dunha camiña na praia ou un mergullo no océano. Mad Grit tamén dona parte dos seus beneficios a organizacións benéficas. O dosel vén cun estuche que se pode usar como unha mochila. Os compradores de Amazon quedaron impresionados coa cantidade de sombra que proporcionou e quedaron satisfeitos coa calidade do produto.\nSe as vacacións na praia implica atrapar un voo, necesitará un dossel solar que poida caber facilmente na súa maleta ou equipaxe verificada. O dossel portátil Neso é lixeiro (só catro libras), e pode empaquetar unha caixa de transporte de 19.5 polgadas, que se adapta facilmente ás especificacións para a maioría das maletas de transporte (21 polgadas de lonxitude). O dossel de sete por sete pés bloquea o 98 por cento dos raios do sol e está dispoñible en seis cores e patróns diferentes, incluíndo un estándar de flamenco destacado. Tamén é resistente á auga se pasa unha ducha rápida. Asegúrese de visitar o sitio web da compañía para obter instrucións detalladas sobre como montar o dossel antes de intentalo na praia.\nPara un pano de sol lixeiro, resistente e de prezo razoable que ofrece 50UPF, o Ziggy Shade é un escoller. Feita a partir dunha empresa australiana, o dossel inclúe pesos de saco de area (que poden soportar moita area), así como estacas para protexelo en terreo máis sólido ou rocoso. Asegúrese de determinar a dirección dos ventos lixeiros antes de intentar configuralo e observe que non é ideal en días moi ventosos. O tecido elástico Lycra esténdese coa area e ten dous tamaños: estándar (5.25 x 6.55 pés) ou de tamaño familiar (7,2 x 7,9 pés). O dosel vén en cinco cores brillantes e inclúe unha funda de transporte.\nSe só precisa un dobra simple, funcional e accesible, o Happy Summer Lightweight Sun Shade é unha opción sólida. Cun prezo considerablemente inferior a algunhas das outras opcións, o Happy Summer tamén é máis pequeno, cun tamaño de 6.5 x 6.5 pés (ideal para dúas persoas pero outros tamaños dispoñibles) e vén en cinco cores brillantes. Fabricado en tecido Lycra que proporciona unha protección de 50UPF, o dossel é lavável á máquina, duradeiro nos ventos e resistente á area. A carpa é moi fácil de montar usando sacos de area, bastóns robustos e estacas. Algúns compradores de Amazon dixeron que aínda que a canopy funcionaba ben (mesmo nos ventos), pero a maleta incluída podería ser mellorada.\nSe estás a visitar a praia cun grupo máis grande ou se necesitas manter os refrixeradores e outros elementos baixo a sombra, o Tarp Sun Shelter de Kelty Noah é unha excelente opción. Medindo 12 pés por 12 pés (outros tamaños máis grandes están dispoñibles), o dossel versátil e minimalista pode ofrecer cómodamente a sombra (50UPF) de catro a oito persoas. O dosel pode ser usado para a sombra ou a luz para a forte protección da choiva na praia, así como nas viaxes de campamento e vén cunha bolsa transportadora. A tarp inclúe varias bolsas de almacenamento, liñas chicas para fácil montaxe, costuras robustas e está feita a partir de poliéster de 68D.\nPara unha sombrilla que poida soportar os ventos fortes, considere a Funs Portable Stakeless Windproof Beach Sunshade. Medindo 10 por 10 pés, a espaciosa copa está feita de poliéster e ofrece 30 protección contra o sol. O dosel ten un deseño diferente doutros sombreiros con soporte de tecido "cordas" e postes adheridos ao dossel, dándolle así máis estabilidade e permitindo que soporte fortes ventos con facilidade. O colchón FUNS vén en laranxa ou gris, e é un dos copos máis accesibles do mercado. Os compradores de Amazon afirmaron que o dossel era fácil de configurar, levado ata os ventos e era de gran valor global.\nAqueles que prefiren un deseño máis clásico para o seu dossel de sombra deben considerar a FreeLand Pop-Up Canopy Tent, unha opción pesada cunha oito por oito pés que ofrece 64 metros cadrados de sombra. Feita a partir de tecido resistente ao lume CPAI-84 que bloquea o 99 por cento dos raios UV, o dossel ten un deseño en forma de cúpula e un marco de aceiro de alta calidade con revestimento antioxidante. A canopy instálase en poucos minutos cun rápido botón de bloqueo e liberación. Inclúense apostas, cordas de vento e unha bolsa de transporte. Teña en conta que o dossel non é lixeiro, como moitas outras opcións, pero empaca facilmente e pode ser almacenado no maleteiro dun coche.\nAs 8 Mellores Máscaras a mercar en 2018\nOs 7 mellores wakeboards para comprar en 2018\nOs 5 mellores tradutores dixitais para comprar en 2018\nExperto en Q & A: O mellor de México con nenos\nFestas de Día da Terra de Albuquerque\nTempo de inverno de Montreal\nRoverPass cambia os puntos de reserva do modo RVers ao longo do país\nMuseo de Arte de Tacoma\nChegando desde San Francisco ao Parque Nacional de Yosemite\nGuía de visitantes de Central Park\nExplorando a rexión do viño de Francia\nA cea e aloxamento máis romántico en Vail\nEuropa do Leste en Fotos\nTop 10 Campos de Golf e Resorts en Maui\nComo dicir Grazas en varias linguas africanas


Enviado por admin o 26 Febreiro, 2016 - 13:10\nEnviado por admin o 26 Febreiro, 2016 - 01:41\nEnviado por admin o 9 Febreiro, 2016 - 19:44\nEnviado por admin o 9 Febreiro, 2016 - 17:41\nEnviado por admin o 27 Xaneiro, 2016 - 14:53\nEnviado por admin o 18 Xaneiro, 2016 - 19:41\nEnviado por admin o 11 Xaneiro, 2016 - 18:57\nVisita de David Otero ao CEIP Pérez Viondi.\nEnviado por admin o 11 Xaneiro, 2016 - 18:37\nO escritor galego David Otero, residente en A Estrada, visitou o noso colexio, nesta ocasión falou para o alumnado de 2º ciclo de EP pero volverános visitar para que os de 1º e 3º ciclo tamén o poidan escoitar.\nVisitamos o Novo Mercado\nEnviado por admin o 11 Xaneiro, 2016 - 17:08\nO alumnado de 1º curso de EP do CEIP Pérez Viondi visitou o Novo Mercado de A Estrada. Entre outras cousas, puideron coñecer a primeira variedade de cenoria que houbo, e descubrir que non era de cor laranxa foi unha gran sorpresa para todos/as! Era de cor morada, coma a remolacha! pero ulía a cenoria e tiña a forma da cenoria como a coñecemos hoxe.\nVisita do Polbo Pepo ao CEIP Pérez Viondi.\nEnviado por admin o 10 Xaneiro, 2016 - 20:43\nEste 1º trimestre o alumnado de 5º de Educación Infantil estivo estudando os polbos e tiveron a sorte de contar coa visita do Polbo Pepo ao colexio. Puideron ver como se comportan estes animais na realidade (como se camúflan, como se agarran coas súas entosas, como escorregan para escapar, etc.) Aquí vos deixamos un vídeo coas fotos desta experiencia. Esperamos que vos guste. Dende aquí agradecemos a óodalas persoas que fixeron posible a visita do polbo ao noso colexio.


FAI FUNFETTI JELLO SHOTS PARA A TÚA PRÓXIMA REUNIÓN - COMIDA - 2019\nFai Funfetti Jello Shots para a túa próxima reunión\nClub Das Mulleres Da Moda Comida 2019 Fai Funfetti Jello Shots para a túa próxima reunión\nDiving into 1000 Mousetraps in 4K Slow Motion - The Slow Mo Guys (Xullo 2019).\nTodos podemos aceptar que os tiros de Jello sexan de festa de próximo nivel. Servir bolo funfetti e tiros de jello, ea túa festa é un éxito instantáneo. Agora combina os dous en funfetti Jello shots e - kablam! - As mentes son sopradas. Hoxe, estamos a ensinarlle aínda outra receita híbrida de comida (ou truco de sombreiro, como nos gusta chamarlles). Xa fixemos rosquillas de sushi e s'mores tacos, polo que estamos mantendo o rolo con funfetti Jello shots. A receita estaba inspirada pola miña avoa, que usaba para preparar melocotón Jello e engadía xeado de vainilla á mestura líquida para un postre Jello de cremas. Grazas, avoa! Lea os detalles.\nAínda que non engadín alcohol á miña receita, podes engadir fácilmente 1/2 cunca de ron por unha versión boozy.\n- 2 cuncas de xeado de vainilla, fundido\n- 1/2 cunca de auga fría\n- 1 cunca de auga fervente\n1. Derreta o xeado nunha tixola a lume medio.\n2. Mestura a xelatina con 1/2 cunca de auga fría e deixa absorber.\n3. Poña a xelatina nun recipiente a proba de calor, despois vexa a auga fervendo na parte superior e manteña ata que se combine. Engade o sorbete e mestúralle ata que estea liso. (Se estás engadindo boite, faino agora!)\n4. Despeje a mestura en pequenos envases e engade arcoiris espolvorear.\n5. Refrixerar fotos durante a noite.\nQuenta o xeado a lume medio ata que estea completamente fundido. Isto só debe levar uns minutos. A continuación, coloque o sorbete "sopa" separadamente.\nA xelatina é tan estraña! Mestúrao con auga fría e deixe que se transforme nunha substancia de goma. Despeje a auga quente sobre a parte superior, mestura, engade o xeado derretido e mestura de novo.\nAtopei estes pequenos envases en Target, pero tamén podes usar pequenas cuncas de plástico ou calquera outro molde que teñas en toda a casa. A maioría dos aspersos afundirán o fondo pero iso crea un tope moi bonito para os teus disparos.\nPoña as túas fotos na neveira durante a noite ou ata que se solidifican.\nElimínaos dos envases e ten unha pequena mordida de bondade de funfetes.\nDefinitivamente propoñémoslle engadir un pouco de ron á receita se está facendo isto para a festa do próximo fin de semana.\n¡En realidade encanto os pardos negros do faba de vainilla!\nQue outras receitas funfets fixeches? Móstranos as túas creacións etiquetándonos en Instagram + usando o hashtag #iamcreative.\nProdución e deseño de bricolaxe: Roxy Taghavian\nFotografía: Brittany Griffin


O IGE publica un estudo estatístico sobre o sector mineiro | Camara Oficial Minera de Galicia\nO IGE publica un estudo estatístico sobre o sector mineiro\nO pasado 29 de xaneiro, o Instituto Galego de Estatística (IGE) presentou o informe “Análise da minaría e fabricación de produtos minerais non metálicos”, enmarcado na liña de actividades de interese estatístico (AIE13) Análise estatística de sectores produtivos e da estrutura económica en xeral, recollida no Programa estatístico da comunidade autónoma de 2018. A información que aportan obtense da estatística pública, principalmente da producida na Comunidade Autónoma de Galicia, en particular da estatística económica de síntese elaborada e difundida polo Instituto Galego de Estatística.\nO documento estrutúrase en seis bloques que rematan cun apartado de conclusións. No primeiro capítulo preséntase ao sector e faise unha definición das actividades obxecto de estudo consonte os estándares utilizados nas publicacións do IGE, fundamentalmente as estatísticas do Sistema de contas económicas. O segundo bloque inclúe a cuantificación da achega do sector ao Produto Interior Bruto (PIB) da comunidade, a descrición da súa evolución nos últimos anos e unha serie de indicadores que teñen por obxectivo afondar no coñecemento do sector.\nO terceiro capítulo trata a dimensión territorial do sector. Analízase como se insire o sector da minaría e fabricación de produtos minerais non metálicos galego no contexto estatal, e tamén a distribución da actividade dentro do territorio galego e a relevancia desta en cada economía comarcal. O cuarto capítulo fai unha comparativa internacional, analizando o sector nas economías europeas fronte á realidade galega.\nNa quinta sección abórdase unha análise das relacións intersectoriais do sector na economía galega a través dunha metodoloxía que permite estimar os efectos directos e indirectos no sector, o grao de integración na economía galega e os efectos sobre o emprego. Por último, no sexto capítulo trátase o comercio exterior de produtos da minaría e produtos industriais derivados.\nConclusións máis destacadas\nNo ano 2016 o sector ‘minaría e fabricación de produtos minerais non metálicos’ achegou o 0,7% do produto interior bruto (PIB) da economía galega, 419 millóns de euros. Os postos de traballo ascenderon a 11.211, o que supón un 1,0 % do emprego total. O sector representa o 4,3 % do valor engadido xerado dentro do sector industrial e enerxético galego.\nA composición interna do sector pon de manifesto que as actividades de transformación industrial (R23 Fabricación doutros produtos minerais non metálicos) son as que predominan, especialmente en termos de emprego. Nun contexto actual de terciarización das economías, o sector representa o 4,3 % do valor engadido xerado dentro do sector industrial e enerxético galego.\nDentro da industria extractiva, Galicia destaca pola obtención de produtos de canteira e rochas ornamentais, sendo a lousa e o granito os principais produtos. Así, no ano 2016 a nosa comunidade aportou o 41 % das rocas ornamentais do conxunto estatal.\nA industria extractiva e a de fabricación doutros produtos minerais non metálicos identifícanse como sectores básicos na economía galega. Isto é, son sectores subministradores de inputs para outras ramas de actividade da economía, principalmente a construción, e que por tanto, teñen fortes encadeamentos cara a diante. Isto, unido á que o sector ten presenza en practicamente todas as comarcas de Galicia, fai que sexa estratéxico para o desenvolvemento económico, e a fixación de emprego e poboación no rural.\nPizarras Lomba, S.L.


PORTO/POST/DOC 2016: UN FESTIVAL SENSORIAL | A Cuarta Parede : A Cuarta Parede\nPor Ivan Villarmea Alvarez Publicado o 20/12/2016 · Deixa un comentario\nUn festival de cinema é unha experiencia intensa, de moitas horas na sala e poucas na cama. Alén de provocar algunha que outra cabezada involuntaria, a falta de sono tamén axuda a potenciar toda caste de sensacións, dentro e fóra da sala. No mellor dos casos, volvémonos hipersensíbeis, percibimos cousas que antes non percibiamos: o cinema educa o noso ollar e estimula o resto dos nosos sentidos. Por iso, a idea de organizar a terceira edición do Porto/Post/Doc arredor do cinema sensorial foi máis que atinada.\nO acontecemento que artellaba a programación deste ano era o foco adicado aos filmes do Sensory Ethnography Lab (SEL). Este ciclo incluía, dunha banda, a proxección de varios dos seus títulos máis representativos –Sweetgrass (Lucien Castaing-Taylor & Ilisa Barbash, 2009), Leviathan (Lucien Castaing-Taylor & Véréna Paravel, 2012) e Manakamana (Stephanie Spray & Pacho Vélez, 2013)– e doutra, unha carta branca que Castaing-Taylor e Paravel aproveitaron para programar varios filmes da cineasta checa Jana Ševčíková: Jakub (1992), Starověrci (Old Believers, 2001) e Opřižebřík o nebe (Lean a Ladder Against Heaven, 2014). Esta escolla deixou fóra da programación grandes traballos do SEL como Foreign Parts (Véréna Paravel & J.P. Sniadecki, 2010) ou People’s Park (Libbie Dina Cohn, J.P. Sniadecki, 2012), mais tamén serviu para comprobar que hai moito cinema sensorial alén de Harvard que xa estábamos tardando en descubrir. Ademais, a presenza doutros excelentes filmes sensoriais noutras seccións –dende o gañador do Grande Premio Porto/Post/Doc deste ano, Eldorado XXI (Salomé Lamas, 2016), até Dead Slow Ahead (Mauro Herce, 2015), programado en Cinefiesta– contribuíu a dar sentido e coherencia a esta nova edición do festival.\nSentir, habitar, empatizar\nUnha das características máis interesantes do cinema sensorial é a súa vontade de profundar no que os cineastas do Direct Cinema chamaban “a sensación de estar alí”. A implicación dos cineastas sensoriais cos seus suxeitos filmados permítelles integrarse no seu medio de xeito fluído e espontáneo, sen rixidez nin inxenuidade, establecendo un vencello, e mesmo unha certa continuidade, entre o que acontece diante e detrás da cámara. O obxectivo deste cinema é, moitas veces, representar a relación dos suxeitos filmados co seu entorno, amosando a forma que teñen de habitar as súas casas, os seus barrios, os seus lugares de lecer ou de traballo; calquera lugar, en definitiva, que signifique algo para eles, mesmo aqueles que son demasiado novos ou demasiado alleos como para ter un sentido antropolóxico, como as cabinas do teleférico de Manakamana ou o barco de Dead Slow Ahead.\nManakamana (Stephanie Spray & Pacho Vélez, 2013)\nPara conseguir este propósito, os cineastas sensoriais empregan os cinco sentidos para capturar as sensacións e emocións dos suxeitos filmados ao mesmo tempo que as súas propias sensacións e emocións detrás da cámara. O seu método de traballo consiste en abrazar a intersubxectividade para ofrecer ao público unha experiencia que recolla a pluralidade de estímulos que se xuntan no intre da rodaxe. A pretensión de obxectividade, neste contexto, está fóra de lugar, porque a idea é crear un rexistro da experiencia corporal, sensorial e afectiva diante e detrás da cámara. A fin de contas, a etnografía sensorial, a disciplina da que xorde este cinema, considera que “esta multisensorialidade é integral nas vidas das persoas que participan nas nosas pescudas”, explica a teórica Sarah Pink, “así como no xeito no que os etnógrafos practicamos o noso oficio”. (1)\nAs tres sesións do Fórum do Real deste ano serviron, pola súa banda, para tratar este tema dende diferentes puntos de vista: as dúas primeiras abordaron a experiencia sensorial dende perspectivas teóricas enraizadas na historia da arte, na etnografía e nos estudos fílmicos, mentres que a terceira deu voz a varios cineastas para explicar, a xeito de autopoética, a dimensión sensorial dos seus filmes. Nun dos momentos máis divertidos do Fórum, Joana Pimenta –unha cineasta portuguesa vencellada ao SEL, que formaba parte do xurado– pediulle a Salomé Lamas –a vencedora final da competición, como se sabería un día despois– que lese con ela un texto no que os antropólogos Gregory Bateson e Margaret Mead debatían sobre as cuestións de posta en escena dos seus filmes, nomeadamente Trance and Dance in Bali (1952). Ese diálogo revelounos que, alén da vontade científica do seu traballo, estes dous antropólogos tiñan os mesmos que outros cineastas á hora de decidir a posición da cámara, a distancia con respecto aos suxeitos filmados ou a composición estética do encadramento. A súa experiencia sensorial ficaba inhibida pola rixidez do sistema de representación co que traballaban, certo, mais iso non significa que non existise. As súas reflexións, recuperadas por Pimenta, permiten imaxinar unha xenealoxía poética para o cinema sensorial: Bateson e Mead filmaban aos bailaríns posuídos polos espíritos estando eles mesmos posuídos polo paradigma científico da época, mentres que o actual cinema sensorial nacería en troques con Divine Horsemen: The Living Gods of Haiti (Maya Deren, 1985), unha vez que os cineastas abandonasen a ilusión de obxectividade e se deixasen posuír pola experiencia intersubxectiva. Isto non significa, no entanto, que o cinema sensorial sexa só unha cuestión de saber cando e como mover a cámara, senón que é unha cuestión de comprender onde e con quen se está no momento da rodaxe. Neste sentido, a grande habilidade dos cineastas sensoriais é saber como empatizar cos suxeitos filmados e como reaccionar en consecuencia.\nFilmar a presenza e a ausencia\nEldorado XXI, título vencedor desta edición, é un bo exemplo do xiro sensorial na non-ficción contemporánea. O filme comeza cun abraiante plano dunha hora de duración rodado ao lusco-fusco que amosa un regueiro constante de mineiros que soben e baixan por un camiño de La Rinconada, o asentamento humano situado a maior altitude do mundo (5.100 metros sobre o nivel do mar). Estas imaxes están acompañadas dun colaxe sonoro que mestura noticias e entrevistas radiofónicas nas que se resume os riscos e perigos de vivir nesta vila peruana. Unha vez que remata o plano, o dispositivo muda por completo para recoller, cun estilo menos distanciado e máis inmersivo, distintas estampas cotiás que recuncan nos temas anunciados. Salomé Lamas rexistra así, de forma crúa e alucinada, as experiencias da xente vive e traballa en La Rinconada para compor un retrato desta vila dende fóra e dende dentro, mediante unha mestura de observación obxectiva e implicación subxectiva.\nOutros títulos de non-ficción incluídos no concurso tamén estaban construídos arredor do encontro entre os cineastas e os suxeitos representados. Ama-San (Claudia Varejão, 2016), por exemplo, recolle a convivencia, respectuosa e distanciada, entre a realizadora e unha comunidade de mergulladoras tradicionais xaponesas. A sutileza de Varejão contrasta coa vulgaridade de Jan Gassmann en Europe, She Loves (2016), un filme que expón de forma tópica e algo badoca a vida privada de catro parellas nos catro recantos de Europa: Irlanda, Estonia, Andalucía e Grecia. O dispositivo máis intervencionista, con todo, foi o de Tales of Two Who Dreamt (Andrea Bussmann e Nicolás Pereda, 2016), un traballo performativo composto polos ensaios e tempos mortos dunha historia que nunca se chega a filmar – a historia dun cativo que se transforma en paxaro: unha variante da metamorfose de Gregor Samsa. A repetición de ensaios e escenas é un recurso habitual de Nicolás Pereda, que emprega desta vez con intelixencia e habilidade para achegarse a unha familia cigana húngara mentres agarda polo resultado da súa solicitude de asilo en Canadá. Pedro Neves, por último, acompaña en Tarrafal (2016) aos antigos moradores do desaparecido Bairro de São João de Deus do Porto durante as súas visitas ás ruínas dos seus vellos fogares. Os veciños evocan aló as súas lembranzas, boas e malas, reivindicando o seu valor emocional e histórico, na medida en que son do pouco que aínda se pode recuperar do bairro, reducido ao entullo como solución práctica e desapiadada ante a súa decadencia. São João de Deus asemellábase moito ás Fontainhas, o bairro que Pedro Costa retratou en Ossos (1997) e No Quarto da Vanda (2000), mais Pedro Neves filma, neste caso, a persistencia da súa memoria alén da súa extinción.\nAs técnicas e enfoques de todos estes filmes son moi diferentes, mais todos comparten unha mesma vontade de representar aos seus personaxes de xeito empático, atendendo antes á súa forma de habitar o tempo e o espazo que ás súas accións. A narrativa, ademais, non funciona aquí por acumulación de acontecementos nin polo principio de causalidade, senón pola exploración de rutinas, xestos e actitudes, isto é, pola atención a todo aquilo que nos permite recoñecer a unha persoa sen necesidade de que diga ou faga nada especial. Esta premisa tamén guiaba varias ficcións da competición, como Mimosas (Óliver Laxe, 2016) ou Bangkok Nites (Katsuya Tomita, 2016), dúas viaxes sensoriais, interiores e exteriores, nas que o destino importa moito menos que o camiño. O obxectivo de todos estes filmes, en última instancia, é capturar unha determina presenza, ou a ausencia desa presenza, como ocorre nas mellores secuencias de Tarrafal, nas que os relatos do pasado conseguen dar vida ao entullo do presente.\nOutros títulos a concurso anticipaban o tema que o festival desenvolverá o próximo ano: a posmemoria, un concepto, creado hai máis de vinte anos pola escritora Marianne Hirsch, para denominar a relación que establecemos cos traumas dos nosos devanceiros. Miranda Pennell, nesta liña, analiza en The Host (2015) o arquivo fotográfico da BP –a antiga Anglo-Persian Oil Company– á procura daqueles detalles que lle permitan comprender a experiencia de seus pais como inmigrantes neocoloniales no Irán dos anos cincuenta e sesenta, nos tempos da nacionalización do petróleo e do posterior golpe de estado contra o primeiro ministro Mohammad Mosaddegh. A proposta deste filme ten moito que ver coa do libro Geometrias da Memória: Configurações Pós-Coloniais, unha publicación, presentada no marco do festival, que xorde do Proxecto ‘Memoirs: Filhos de Imperio e Pós-Memórias Europeias’ do Centro de Estudos Sociais da Universidade de Coimbra. Este proxecto quere pensar a Europa poscolonial a través das prácticas artísticas daqueles cineastas que non viviron a época colonial, e que empregan, polo tanto, a posmemoria como marco conceptual. A decisión de mesturar esta caste de traballos con filmes sensoriais foi todo un acerto pola banda de Darío Oliveira, Daniel Ribas e Sérgio Gomes, os tres programadores do festival, porque serviu para a ancorar o Porto/Post/Doc no presente do cinema, e tamén para pórnos a todos sobre a pista do seu futuro.\n(1) Pink, Sarah (2009): Doing Sensory Etnography. Los Angeles / Londres / Nova Delhi / Singapur / Washington DC: Sage: 1.\nArquivado en CIRCUÍTO, NÚMERO 32 · Coas etiquetas Actitud, Actitudes, Ama-San, Andrea Bussmann, Bangkok Nites, Cine Etnográfico, Cine Sensorial, Cinema Etnográfico, Cinema Sensorial, Claúdia Varejão, comunidad, comunidade, Convivencia, Daniel Ribas, Darío Oliveira, dead slow ahead, Divine Horsemen: The living gods of Haiti, Eldorado XXI, emociones, emocións, empatía, encontro, Encuentro, Etnografía, Etnografía Sensorial, Europe She Loves, festival, foreign parts, Forum do Real, Gestos, Gregory Bateson, Ilisa Barbash, Intersubjetividad, Intersubxectividade, j.p. sniadecki, Jakub, Jan Gassmann, Jana Ševčíková, Joana Pimenta, Katsuya Tomita, La Rinconada, Lean a Ladder Against Heaven, leviathan, Libbie Dina Cohn, lucien castaing-taylor, Manakamana, Margaret Mead, Marianne Hirsch, mauro herce, Maya Deren, memoria, mimosas, Miranda Pennell, nicolás pereda, Old Believers, oliver laxe, Pacho Velez, Pedro Neves, People's Park, Porto / Post / Doc, Porto Post Doc 2016, Poscolonial, Posmemoria, Projecto Memoirs, salome lamas, Sarah Pink, SEL, Sensorial, Sensory Ethnography Lab, Sérgio Gomes, Stephanie Spray, Sujeto Filmado, Suxeito Filmado, Sweetgrass, Tales of Two Who Dreamt, Tarrafal, the host, Trance and Dance in Bali, verena paravel, Xestos


Burros con GPS permitirán monitorar e ampliar as súas zonas de pastoreo\nFotografía de arquivo duns burros en Allariz. EFE/Rosa Veiga\nPublicado por: Redacción EFEverde 9 Marzo, 2017 Allariz (Ourense)\nO concello ourensán de Allariz e a Asociación Andrea presentaron este xoves na citada localidade un "proxecto pioneiro", polo que burros que residen en San Salvador de Vos Penedos, na provincia de Ourense, incorporan sistemas de geolocalización (gps) o que lles permitirá ampliar as áreas de pastoreo e facilitar o seu monitoreo de forma que se poidan controlar as zonas de tránsito rodado e coñecer en todo momento onde se atopan.\nEsta iniciativa nova, que aúna as técnicas tradicionais coas novas tecnoloxías, foi presentada esta mañá polos responsables do consistorio e a asociación Andrea, que leva anos dedicándose ao coidado dos burros e terapia asistida con estes animais.\nCon ela, esperan poder contribuír a preservar limpos os terreos e limitar así “a incidencia de incendios”, todo iso, sen perigo de que se escapen, sinalou o concelleiro de Medio Ambiente, Benardo Varela.\n“En canto sáense do valo imaxinario marcado, salta un aviso para acudir ao sitio”, indicou Varela. Outra das posibilidades que ofrece este sistema, é saber “que zonas pastorean máis”, apuntaron.\nPara levalo a cabo, o presidente da asociación Andrea, David Lema, explicou que a asociación puxo en marcha dúas fases, unha primeira centrada na “recuperación dos terreos de labrado” e que agora “se ve implementada” con esta segunda fase, que pasa pola incorporación de GPS nos animais.\nSegundo asegurou, este sistema permite non só controlar o pastoreo, “senón que a nivel pictórico é moi interesante xa que pasan moitos senderistas” que non ocultan a súa sorpresa ao ver aos burros neste hábitat, catalogado como Reserva da Biosfera.\nPolo momento, os dispositivos lévanos dúas burras, líderes da manda, que reciben o nome de Branca (de cor clara) e Esperanza aínda que a comunidade de burros que habita San Salvador está conformada por uns dezasete, nalgúns casos rescatados e outros que xa naceron neste lugar e que forman parte dunha das razas máis ameazadas como son as das encartaciones.\nComo datos interesantes, Lema explicou que esta zona ofrece óptimas condicións para estes animais xa que necesitan “moita cantidade de lignina e celulosa”, procedente de arbustos, e que é fundamental para que faga ben “a súa dixestión”.\nOutro dato curioso é que “non modifica a contorna” xa que o burro non tira os valados nin provoca desfeitas como sucede con outros animais, engadiu.\nNesta liña, o concelleiro destacou “a multifuncionalidad” dos burros.\nNa actualidade, a asociación realiza actividades de asinoterapia dirixidas a persoas con discapacidade (síndrome de down, autismo ou alzhéimer) e tamén se dedica á elaboración de xabón con leite de burra.\n“Se a iso engadímoslle que estes animais permítennos manter superficies limpas desde un punto de vista respectuoso co medio ambiente en zonas ademais de interese ambiental e arqueolóxico pouco máis podemos engadir, xa que pecha o círculo”, engadiu o concelleiro.\nRespecto das dúbidas á hora de apostar polo sector primario, Varela reivindicou que este proxecto é un bo exemplo de “todo o contrario”, en alusión a que se poden “axuntar as novas tecnoloxías co aproveitamento tradicional do espazo que temos”.\nPor outra banda, Lema reivindicou o pastoreo dos montes con burros xa rehabilitados, iniciativa, lamentou que “a ninguén lle interesou” e que si se está empezando a aplicar “de forma habitual” noutros países como Francia, concluíu. Efeverde\nEFEverde en Galego Galego 2017-03-09


Este curso, ademais de ter os contacontos por parte do alumnado dos cursos máis altos para os nenos e nenas de ED. Infantil , tamén viñeron ó colexio a contarlles un conto , 3 mamás e un papá ós que lles estamos moi agradecidas, polo seu tempo e por compartir un conto con nós.\nAcó vos queda o vídeo dos catro contos por se os queredes escoitar.\nO primeiro é Jano co conto "A toupiña que quería saber..."\nA segunda (minuto 9:12) é Diana que lles contou " A vaca que puxo un ovo".\nA terceira foi Pilar ( minuto 13:37) co conto de "Elmer".\nE por último Verónica ( minuto 19:39) co "Mago Goma".\nMoitísimas grazas ós 4, e ás mestras de ED. Infantil.\nAgardamos que para o próximo curso se animen máis papás e mamás!!!


A Xunta leva á Mesa de Transición Xusta das Pontes unha proposta para queimar biocombustíbeis na central que xa fora rexeitada por inviábel.\nCentral térmica das Pontes (Foto: Endesa)\nRedacción 20:06 do 2 de xuño de 2021\nA Xunta presentouse esta cuarta feira na reunión da Mesa de Transición Xusta das Pontes cun plan para queimar biocombustíbeis, que para o único que serviu foi para quentar os ánimos entre os asistentes.\nA proposta defendida polo conselleiro de Economía, Francisco Conde, baséase en reconverter a central térmica ─cun investimento de 30 millóns de euros─ nunha planta de biocombustíbeis que, segundo as súas estimacións, permitiría crear 80 empregos na central e outros 30 nas auxiliares.\nA idea da Xunta, que xa fora rexeitada no seu día pola empresa ao considerala inviábel, incorpora agora unha petición ao Goberno estatal para que artelle un mecanismo polo que a planta poida contar cunha prima de 30 euros megavatio hora para que sexa viábel, unha proposta que nin tan sequera puxo Conde sobre a mesa nas negociacións para salvar Alcoa ou Alu Ibérica.\nDeste modo, a Xunta tratou unha vez máis de disimular a falta dun verdadeiro plan industrial para a comarca impulsado desde o Goberno galego, que nada ten que ver co Pacto do Estado que vende desde hai uns meses e que deixa en mans do Goberno estatal calquera solución para evitar a crise económica e social que atravesan estes concellos.\nO problema é que con esta patada adiante da Xunta quedaron sen tratar os asuntos que máis preocupan aos traballadores e traballadoras que dependen do futuro da central, como a tramitación administrativa do feche e a continuidade dos empregos nas auxiliares.\nRepresentantes dos traballadores consideran que a reunión "non foi positiva" xa que non se prolonga o emprego máis aló do 30 de xuño, "nin hai garantía de que non haxa despedimentos".\nNesta liña, Alberte Amado (CIG) lamenta que, despois de ano e medio de proceso e cando en xaneiro dábase un prazo de 15 días para buscar unha solución, continúe a "incerteza".\nApunta ao "enfrontamento" entre Xunta e Goberno estatal, dado que Endesa insiste en que o proxecto de Conde "non se axusta a realidade" e non está disposto a levalo adiante, mais accedería a botarse a un lado se hai un terceiro que o asuma, di Amado.\nNeste senso chama ás partes a "non seguir perdendo tempo" e apostar por "alternativas reais" que garantan o emprego e eviten os despedimentos o 30 de xuño, xa sexan proxectos de Endesa ou con fondos europeos.\nXunta conde térmicas as-pontes transición-xusta


www.verdegaia.org/bicis - Nalgúns sitios subvencionan algo máis que coches\nInicio Arquivo Nalgúns sitios subvencionan algo máis que coches\nEscrito por Fonte: amigosdelciclismo.com\nO concello de Logroño subvencionará a compra de bicicletas aos seus cidadáns. O consistorio da capital rioxana ten previsto axudas do 30 ó 35% para bicis de até 250 euros. Porá en marcha a iniciativa a principios de 2010, con previsión de financiar entre 350 e 400 bicicletas durante ese ano. Co obxectivo de fomentar o uso de bicicletas como medio de transporte na cidade, o Concello de Logroño anunciou a creación dun sistema de axudas á compra de bicis de tipo sinxelo e uso urbano, que non excedan dos 250 euros.\nAínda quedan por puír algúns detalles da operación, por exemplo si o diñeiro da subvención entregarase á tenda onde se adquiran as bicicletas (coas que xa tiveron conversacións) ou directamente aos clientes, así como a cantidade final a subvencionar, que podería estar entre o 30 e o 35% do valor total do vehículo.\nEn calquera caso, trátase dunha noticia moi interesante pois á parte do aforro que suporá para os petos dos interesados, porá nas rúas máis bicicletas de uso urbano e por tanto os seus usuarios terán o aforro adicional de deixar o coche no garaxe.


Vigo. Caballero recibe a Almuiña y luego en rueda de prensa vuelve a la carga ~ RÍAS BAIXAS TRIBUNA\nVigo. Caballero recibe a Almuiña y luego en rueda de prensa vuelve a la carga\n-LA EURORREGIÓN · -PORTADA)\nO alcalde traslada a Almuíña a oposición “frontal” do Concello a calquera recheo na ría. Abel Caballero recibiu este venres ao novo presidente do Porto, reunión “cordial” na que insistiu na negativa municipal a novos recheos. O rexedor ofreceu “diálogo” para un Plan de Usos “respectuoso” coas zonas de confluencia Porto-cidade e que “atenda ás necesidades” de ambas partes.\nJesús Vázquez Almuíña e Abel Caballero, este venres na Alcaldía (Concello de Vigo)\n“Os recheos na ría de Vigo acabaron para sempre”. O alcalde de Vigo reiterou este venres a posición do Goberno municipal ao respecto, “categoricamente inamovible”, logo da entrevista celebrada co novo titular da Autoridade Portuaria de Vigo, Jesús Vázquez Almuíña.\n“Opoñémonos frontalmente a calquera recheo”, comunicou en rolda de prensa posterior Abel Caballero, quen si manifestou a disposición do goberno vigués a gañar atraque sen afectar á ría, considerando outras alternativas como por exemplo a construción de silos que multiplicarían por catro o espazo, opción “medioambientalmente e visualmente inocua”.\nEn segundo lugar, o rexedor referiuse ao Plan de Usos que tramita o Porto, que “vai na dirección contraria” do proposto polo Concello, xa que “non só non cede espazos senón que recupera algúns que xa estaban desafectados”, por exemplo en Bouzas ou na Avenida de Beiramar. O Concello ofrece “diálogo” para elaborar un documento “respectuoso” coas zonas de confluencia Porto-cidade e que “atenda as necesidades” de ambas partes.\nNo eido estritamente portuario, o alcalde trasladou a súa “cooperación” a Vázquez Almuíña para unha utilización máis conveniente dos espazos portuarios e tamén para mediar coa Zona Franca e ADIF, para que o Porto poida empregar solo destas institucións. A modo de exemplo, Caballero nomeou o terreo de Adif en Isaac Peral e recordou a proposta municipal de uso compatible coa cidade. Por outra banda, Abel Caballero volveu rexeitar o proxecto ferroviario ata Bouzas “rompendo a cidade” e que a propia factoría de PSA Peugeot Citroën de Balaídos non quere. Para Caballero, unha “pésima decisión” sequera propoñelo.\nO alcalde tamén citou a necesidade de prolongar o actual túnel de Beiramar. “Temos que ir buscando financiamento e vexo para a Xunta de Galicia”, manifestou Caballero, quen tamén avanzou que “pronto” solicitará a ampliación da concesión dos actuais pasos inferiores, de titularidade portuaria e polos que o Concello abona un canon anual.\nAs reunións entre a Autoridade Portuaria e o Concello de Vigo continuarán con dúas comisións técnicas da man da directora do Porto e da concelleira de Urbanismo, segundo informou o alcalde, mais sempre desde a “posición inamovible” contraria aos recheos e á ocupación de espazo da cidade.


¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia?\nTema: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 05, 2009 3:53 am\nAbro este post para que cada un dea a sua opinion sobre quen e para el o millor piloto galego e asi abrir un debate sobre o tema.\nPara min o Sr. don Manuel Senra, porque marcou un antes e un despois na carreira cara o titulo galego, piloto todavia en activo e moi querido pola aficion, trouxonos impresionantes maquinas para Galicia e sempre intentou agradar o mesmo tempo que pilotar.\nLocalización : as pontes de garcia rodriguez\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 05, 2009 7:11 am\ncerto para min tamen e o mellor\ncasi siempre kn su 306 maxi\nk es mi coche favorito y k espero k pa final de año lo tenga en mis manos el 306 gti\ne komo non mencionas o seu peugeot s2000\nk maravilla xDDD\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 05, 2009 8:14 am\npara min o millor Ramón Santiso que levaba o seu Ford Escort Cosworth como nadie:\n¿POÑEMOSLLE CHINCHETA O POST ?\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 05, 2009 10:34 am\npa min Don Manuel Senra sin duda que e o mellor piloto galego da historia,pero non consigo olvidaarme do Rallye de Noia do 2001 no que excluiron a German e Estrella Castrillon por faltarlle unha folla do carnet de ruta por error de imprenta!!! pero bueno,xa daquela estaba don Ivan Corral e xa se sabe como eo noso "presi". Santiso tamen me encanta como lebaba o escort e Bamarti tamen é un pilotazo (o meu favorito nos rallyes do galego).E por espectacular e pilotazo, pois Don Xesus Ferreiro sin lugar a dudas!!!\nPD:anxo, podiaslle poñer chincheta ehh\nÚltima edición por xesus_racing el Sáb Feb 27, 2010 6:28 am, editado 1 vez\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 05, 2009 10:38 am\nPD:anxo,podiaslle poñer chincheta ehh\na chincheta fai falta que a pida mais xente\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Lun Jun 08, 2009 12:10 am\nPor min chincheta o canto\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Lun Jun 08, 2009 5:48 am\nxa ta a chincheta\nAQUI FALTA MOITA XENTE POR CONTEXTAR\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Lun Jun 08, 2009 6:00 am\nAnxo mira na porra haber que che parece a nosa proposta.\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Lun Jun 08, 2009 6:02 am\nXa vian agregame o msn : lambecunetas@hotmail.com e falamos\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Miér Jun 10, 2009 5:02 am\npara min tamen sen duda RAMON SANTISO abia poukos koma el uf\naora cada vez k o vexo e saber k falata nos rallyes puf\npero weno ande aparecer novos pilotos k o an d valer\nou non jeje\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 12, 2009 6:45 am\nPamin en pilotaxe e espectacularidade mesturados senduda Senra solo o sonido do kitcar xa e moito.\nComo espectacular sen dubida Ferreiro q esta a marcar tempos moi interesantes por todo europa.\nTamen destacar a pilotos a nivel español como Vallejo.\nLocalización : calofornia\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Mar Jun 16, 2009 6:32 am\ne nn levo moito tempo indo a ver rallyes pero o mais espectacular pa min e " Chelis Gomez " sempre que o vin dando espectaculo .poño unhas fotiños :\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Jue Jun 18, 2009 6:51 am\nPara min foi e sera sempre Victor Magariños da historia, agora mesmo pa min o millor e Rodrigo Freiria Crego e un rapaz que penso que promete bastante no mundo dos rallyes. Este ano estamos a pasar graves consecuencias pero bueno como di el " Eu non busco janar busco divertirme " eña un saludo a todos\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Jue Jun 25, 2009 12:36 am\neu coincido con moitos de vos... para min Senra e moi bo, pero Vallejo non se queda corto... vaia cun Gt, 4X4 ou S2000 sempre esta marcando vos tempos\ne para piloto espectacular e rapido Amador Vidal... vaia mans que ten!!\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Jun 26, 2009 1:12 am\npara min o millor Ramon Santiso que levava o seu Ford Escort Crosword como nadie :\nahi home ahi, a parte de ser seu veciño, e un dos millores pilotos galegos da historia, pero para min sen dubida o millor e PEDRO BURGO, logo SANTISO, VALLEJO ......\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Dom Jul 05, 2009 9:06 am\nSANTISO levaBA o escort como nadie,pero a min tamen me gustan senra e vallejo\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Mar Jul 07, 2009 10:33 am\nHome, aqui referimonos mais ben o campeonato galego non? porque Vallejo esta a outro nivel ca Senra,Bamarti,etc. pero o mellor foi sin lugar a dudas o "pai" do automobilismo galego: Estanislao Reverter....\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Mar Jul 07, 2009 6:45 pm\no post pregunta polo "mellor piloto galego"... non pregunta polo "mellor piloto do galego"....son duas cousas distintas, porque Vallejo aunque corra no nacional sigue sendo galego\nSe me equivoco en algo correxideme\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Lun Jul 27, 2009 3:12 am\nSen ningunha dubida Senra!!!\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Jue Ago 06, 2009 2:45 am\nPara min o mellor e Senra, inda q me gusta ver a todos os punteiros: Bamarti, J. Castro, Magariños, Carracedo, Grille, etc etc.\nLocalización : PoNTeVeDRa RaCiNG\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Miér Ago 19, 2009 9:53 pm\nO millor sen dubida algunha e o señor Senra!!\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Sep 04, 2009 2:16 am\nSolo velo na subida a pontevedra vale un huevo, si alguen veu galicia ras a camara interior podiase ver como cambiaba e a veces se lle escapaba a palanca da man, iba fora de si.\nNon discuto que hai moitos outros Vallejo(un fenomeno)Carracedo(botalle moitos*****)\nBurgo(gran campeon)etc, etc. Pero Senra doulle a Galicia a posibilidade de ver coches bos hai moitos anos, e ese 306 ponlle os pelos de punta a calquera, pasaran moitos mitshu,etc. pero cando vai pasar Senra a xente tolea porque e bo piloto e bo fulano, por eso digo que habra moitos bos pilotos galegos pero Manolo e moito Manolo.\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Vie Sep 04, 2009 2:34 am\na verda e que coma Tarolo non hai nin haberá outro\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Jue Oct 29, 2009 4:39 am\nO mellor de todos foi Ramon santiso sen dudalo so vendo o video do salto no rally do botafumeiro https://www.youtube.com/watch?v=e3SmseoNNxg\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia? Lun Nov 02, 2009 10:31 am\npois pa min ai 2 o señor Manuel Senra e Don Victor Magariños rapaz que empezou de pekeno os 16 anos andando nun seat 850 que lle deran andando por unha finca despois pasandose os ralis a bordo do 1430 e despois o bmw m3 a sua conduccion e envidiable\nTema: Re: ¿Quen é para vos o mellor piloto galego da historia?\n» LEVANTAR JEEP DAIHATSU ROCKY


Contra a directiva de tempo de traballo\n7 de octubre, xornada mundial polo traballo decente\nOs beneficios da globalización distribuíronse de xeito moi desigual entre países e grupos sociais. Nas últimas décadas asistimos á extensión da democracia por amplas rexións do mundo e a un crecemento económico continuado. Porén, ao mesmo tempo incrementouse a fenda que separa os máis pobres dos máis ricos. As desigualdades acentuáronse entre os países e tamén no seu interior.\nEsta situación afecta preferentemente aos países en desenvolvemento, pero ten unha repercusión directa sobre os desenvolvidos. Entre eles, as rendas salariais cada vez teñen un menor peso na renda nacional e increméntanse a precariedade, a informalidade e a sinistralidade laborais. Baixo o pretexto da competencia internacional cuestiónanse dereitos sindicais, como está a ocorrer en Europa co gallo da revisión da Directiva de\ntempo de traballo e coas sentenzas do Tribunal de Xustiza da Unión Europea que favorecen o dúmping laboral.\nPara dar resposta ao actual modelo económico, a Confederación Sindical Internacional (CSI), que agrupa organizacións sindicais de 155 países (entre elas, CCOO e UGT), decidiu mobilizarse e convocar unha Xornada Mundial polo Traballo Decente para o vindeiro 7 de outubro. Esta xornada ten unha gran relevancia. Por vez primeira convócase unha protesta sindical a escala planetaria. O sindicalismo intemacional quere expresar aos gobemos e aos empresarios, ao conxunto das sociedades e ás institucións intemacionais e rexionais (como a Unión Europea) a vontade sindical de achegar un novo enfoque á globalización, de responder aos retos impostos pola acelerada interdependencia económica, á transformación das estruturas empresariais, á desregulación, ás deslocalizacións e á ausencia de dereitos sindicais e laborais en moitos lugares do mundo. A Xornada Mundial ten os seguintes obxectivos:\nA xeneralización do traballo decente no mundo. Segundo a definición da Organización Internacional do Traballo (01T), significa traballo con contrato, salario digno, protección social básica e dereitos sindicais (incluído o diálogo social). No noso ámbito, isto implica que:\nAnte as institucións a UniónEuropea, xuntamente coa Confederación Europea de Sindicatos (CES), esíxese a modificación radical ou a derrogación da Directiva sobre tempo de traballo.\nEsta proposta normativa é a maior agresión contra os dereitos dos traballadores e do modelo social europeo desde que se iniciou a integración. Avanza cara a un modelo de relacións laborais máis propio do século XIX ca do XXI.\nAnte o Goberno e as empresas españolas,medidas e políticas para combater a sinistralidade e precariedade laborais e eliminar o traballo non declarado.\nA universalización as NormasFundamentais Traballo, adoptadas pola OIT. Entre os dereitos recollidos nelas atópanse a abolición do traballo infantil e do traballo forzoso, a eliminación de toda discriminación en materia de emprego e o recoñecemento efectivo da liberdade sindical, da negociación colectiva e do dereito de folga.\nO cumprimento dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio das Nacións Unidas; oito obxectivos cuantificables que deben acadarse, como moito, en 2015. Os principais son a erradicación da probreza extrema e da fame, a extensión do ensino primario, a promoción da igualdade entre xéneros e a redución da mortaldade infantil.\nCCOO e UGT chaman os traballadores españois a participaren nas accións que se convocarán en moitas cidades e empresas españolas o 7 de outubro de 2008 para celebrar a Xomada Mundial polo Traballo Decente: manifestacións e concentracións en lugares públicos, asembleas e paros simbólicos en empresas e centros de traballo.


Póker de vitorias consecutivas para Alexis Viéitez nunha renovada Subida Cidade de Pontevedra - Pontevedra Viva\nDomingo 15 de Xullo, 2018 ás 18:44 do Domingo 15 de Xullo, 2018\nNin o obrigado cambio de trazado da proba, que cambiou Marcón por Bora, impediu que Alexis Viéitez volvese a demostrar que cando corre en casa é practicamente imparable. O piloto do Buxa Motor Poio logrou un incontestable triunfo, o seu cuarto consecutivo, na Subida Cidade de Pontevedra.\nViéitez finalizou a primeira xornada da proba como líder, e este domingo confirmou o seu dominio sendo tamén o máis rápido nas últimas quendas da competición.\nTras lograr o mellor tempo nas catro mangas da proba, o pontevedrés logrou a vitoria acumulando un tempo de 3:40.834, a suma dos seus dous percorridos máis rápidos.\nFoi, en total, case seis segundos máis rápido que o segundo clasificado, Sergio Varela (Pontevedra 1984 Team). Terceiro concluíu Pablo Rey (T. Martínez Racing), que quedou a media décima de segundo da prata.\nOs resultados completos da XXI Subida Cidade de Pontevedra pódense consultar nesta ligazón.\nA proba discorreu pola estrada PO-233, en dirección a Carballedo. A saída estivo situada no campo da festa de Santa Lucía (Bora) e a chegada, 4.270 metros despois, na Xesteira (Cerdedo-Cotobade).\nA Subida Cidade de Pontevedra estrea percorrido entre Bora e Cotobade\nNin o obrigado cambio de trazado da proba, que cambiou Marcón por Bora, impediu que Alexis Viéitez volvese a demostrar que cando corre en casa é practicamente imparable. O piloto do Buxa Motor Poio logrou un incontestable triunfo, o seu cuarto consecutivo, na Subida Cidade de Pontevedra


Tenda de Alimentación en Lugo.Produtos do País e Agricultura Ecolóxica no Barrio da Milagrosa.Establecemento recomendado polo Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica de Galicia\nO noso horario definitivo é o seguinte:\nAbrimos de Luns a Venres :\ne pola tarde de 5:00 a 9:00.\nPolas mañás de 10:00 a 2:00.\nPodes seguirnos moito mellor no noso Facebook que intentamos actualizar case a diario:\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 14:47 No hay comentarios:\nA nosa amiga Xandra probou a Tentación de Eva este Nadal, a tarta de mazá de Fina Rei de Allariz. Xa sabedes, hai que probala é moi moi rica, pero a súa presentación, nunha caixiña de madeira está feita tamén con moito mimo e se cae nunhas mans creativas este é o resultado, con explicación do proceso de elaboración incluído, graciñas Xandra.\nOs "ingredientes": A Caixa da Tentación de Eva, uns tapóns de tetrabricks, uns parafusos coas súas torcas, tesoiras, uns vasos para facer as formas, ou un compás, un punzón para facer os buratos e papel adhesivo da cor que se queira, pizarra adhesiva neste caso.\nXa a pleno rendemento e tuneado con pegatinas.\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 9:16 1 comentario:\nO noso primeiro Nadal.II\nQuerémosvos presentar algunha das nosas novidades en bebidas para este Nadal...\nUnha proposta de Bodegas Fragamoura (adicada con moito agarimo as miñas Chris, elas saben). Un sorprendente espumoso galego feito por unha muller valente. Estase presentando estas semanas cun grande éxito.\nE tamén temos un cava de Bodegas Pinord elaborado con uvas de agricultura ecolóxica. Observade as propostas de maridaxe da súa páxina web, non temos que esperar as uvas para disfrutalo.\nDúas magníficas maneiras coas que brindar este Nadal...\npróximamente as novidades en sidra e cervexa, botamos por fóra!\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 12:22 No hay comentarios:\nEtiquetas: Fragamoura; Bodegas Pinord\nO noso primeiro Nadal .I\nCon moito gusto empezamos hoxe unha serie de entradas cos novos produtos que vos ofrecerá a Despensa do avó Francisco para este Nadal. E tiñamos que empezar con sabor a chocolate. Xa Finarrei nos vén acompañando hai uns meses cos seus chocolates, amendoados e coa súa magnífica tarta de mazá A tentación de Eva, e agora cos seus turróns artesanais, galegos, delicados e cunha presentación inmellorable.\nTamén podedes encontrar os Turróns artesanais e ecolóxicos da man de Torrons Biolluch con variedades dos sabores tradicionais.\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 4:50 No hay comentarios:\nAgasallos con corazón... branco\nPasámolo ben preparando esta cesta agasallo personalizada, sobre todo pola súa orixilalidade. É para un amante das caipiriñas, leva unha botella de Cachaça, o mezclador, lima, fresón e panela...pero támén unha cesta feita a medida por Carmen Fieiras e unha guirnalda de corazóns brancos de mimadriña...e esta última foto pode ser probablemente o resultado...\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 4:28 No hay comentarios:\nPlantas medicinais de Galiza II\nA herba deste mes, siii xa sei era unha proposta semanal, é que tivemos discrepancias coa orde de plantas a seguir, e ao final resultou ser unha proposta mensual e non aleatoria :O) , e se vós parece ben así vai quedar . Pois a pranta elexida polo enxeneiro de chourizos e prantas da Despensa do avó Francisco foi a Herba Ceruda.\nÉ unha pranta bastante común que medra en paredes. E o zume alaranxado que segrega cando se corta é moi cáustico polo que foi empregado como remedio para a eliminación dos eczemas da pel e das verrugas, de aí o nome popular de Herba das Verrugas. Como conta no libro é tan popular que se di dela que : "a ceruda, todos os males cura".\nSegundo algúns curandeiros é unha pranta de uso máxico, que semella estar dotada de intelixencia humana nada menos! Animádevos a buscala!\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 12:27 No hay comentarios:\nAntes de abrir a tenda recibimos un agasallo moi especial, o libro da tristemente desaparecida editorial A nosa Terra: Plantas Medicinais de Galiza. Presta mimalo, lelo e observar as fermosas ilustracións. E dende esta semana compartímolo con vós no noso escaparate. Cada semana abrirémolo por unha planta distista. Esta semana tocoulle á Herba dos Carpinteiros, valorada polas súas propietades cicatrizantes e antiinflamatorias e que foi moi empregada para a curación das feridas, de aí o nome. É unha especie moi común tanto que esta mañá houbo quen se inspirou e nos trouxo a herba do carpinteiros. E non sei se isto se convertirá nunha tradición, queredes xogar con nós? Se non atopamos unha semana a herba que nos toca, convidaremos aos nosos clientes a buscala...pode ser ben interesante e de seguro que todos imos aprender un montón de cousas das herbas medicinais...vou tomar por certo unha infusión de melisa de Milhulloa para celebrar a iniciativa\nPublicado por A despensa do avó Francisco en 9:54 1 comentario:\nEtiquetas: Milhulloa, plantas medicinais\nTenda de Barrio\nA Ecotarxeta do Agro do Rolo\nA cultura alimenta\n657 30 80 70\nPodes seguirnos polo Facebook que actualizamos diariamente:\nMañas 10:00 - 1:45\nTardes 5:00 - 9:00\nMañás 10:00 - 2:15\nCarmen Fieiras Conservas Artemar Coren denuncia Entre azul e bos días Fragamoura; Bodegas Pinord Galego Galileo Nenos Libros Luis de Riotorto Milhulloa Millo corvo Mimadriña Ovella galega Packaging Pedidos semanas eco plantas medicinais Polo eco Rutas vivas Sorteo ruta guiada Zona eco


Fina Calleja, ''Moncha'' en ''Padre Casares'': ''Lembro ir cos meus pais de viños no horario maravilloso do aperitivo pero en Galicia perdeuse o costume e só queda o da tardiña''\nRosa Veiga 09 abril 2011 21:21 h.\nUn mes antes de retomar as gravacións da serie "Padre Casares" na Televisión de Galicia, Fina Calleja ultima co seu grupo teatral "Sarabela" duas produccións. Na comedia "Tango" de Slavomir Mrozoék, Calleja participa como actriz nunha comedia que, según dixo a GG, é pata público intelixente e tamén pura teatralidade. No outro espectáculo, a ourensá será directora dunha versión renovada do "Asombro da auga" que se estreou nas beiras do río Miño, no marco dos baños termais do "Muiño da Veiga" hai uns meses. Agora afrontará o reto de levar a representación a outros lugares da provincia para revitalizar os recursos termais e mananciais repartidos por toda a provincia e así suplir, de paso, as carencias de recursos culturais. Na cociña incorpora o asiático "wok" a unha chea de pratos tradicionais aprendidos da sua nai e da sua sogra.\nPregunta: Cal é a sua comida favorita a cal a que menos lle gusta?\nResposta: A tarta de queixo que fai a miña sogra Conchita que vive en Ourense, é o mellor do mundo mundial. Non me gusta nada, por pudor e porque me da grima, a lamprea cociñada no seu sangue...é que non podo con ela. Tampouco podo ca cociña de vísceras en xeral.\nR: Me encanta o viño tinto. Xa pasei por todos e agora son seguidora confesa dos tintos da Rioja. Gustame calqueira e debe ser algo de familia porque todos somos de viño tinto. Non me gustan os licores "brancos" salvo o "vodka" e a xenebra. Do resto deles non quero ningún pero o peor de todos para mín é o "coñac" pois lembro aqueles preparados para os catarros con leite e mel, os "xarabotes milagreiros", e sabían fatal polo "coñac"\nR: Pois ademaís do que dixen que fai a miña sogra, me encanta o pan de noces e pasas que nos regala cada Noiteboa Carmita, unha amiga da familia de toda a vida.\nR: Pois na cociña deféndome ben e gústame preparar un xarrete ó viño tinto con compota de mazán. É o prato familiar do Nadal e sempre o fago eu para todos, cando nos xuntamos até 18 persoas. Tamén me sae de maravilla o caldo de repolo aínda que xa non o fago moito na casa, pero na dos meus pais entre outubro e maio había cada día caldo, se sempre variado.\nR: Pois o segredo, por exemplo, para preparar ese xarrete está nas 18 horas que pasa en viño tinto antes de poñelo ó lume. Nas últimas horas engadollle pirixel, ourego, allo, e unha botella enteira dun viño mencía bó, porque tinta moito e da sabor. Logo, cando a carne está no lume, ese prebe se vai engadindo a medida que se fai o guiso. O segredo sempre é o tempo que lle adicas.\nR: Se quero comer son máis ben de facelo sentada e tomo dous pratos. O postre dependerá do día e a veces non o tomo, porque son de come pouco e me farto enseguida. Se vou de picoteo no segundo petisco xa estou farta.\nAsí e todo, me encanta ir de viños cara a tardiña e onde máis é na zona vella de Ourense con moita diferencia, pero tamén en Pontevedra e na Coruña, tendo todas elas ambientes diferentes.\nEn relación cos petiscos e ir de viños, me sorprende que cando eu era moito máis nova os viños eran de sesión matinal, como aperitivo longo antes de comer. Eu acordo ir cos meus pais a esas horas que eran maravillosas pero en Galicia perdeuse totalmente ese costume, que, sin embargo, se mantén en Salamanca, Asturias ou Madrid.\nR: Para cociñar non teño moito tempo pero levo dous anos utilizando o "wok" e me parece un descubrimento maravilloso porque permite facer comida rápida, variada e sá. Ademáis a miña sogra aprendeume a reservar os sobrantes de algúns pratos e reutilizalos e agora fago misturas no "wok" con verduras ou pastas diferentes. Como comensal, gustanme os pratos variados.\nR: Eu son de "carrrrrne". Encantanme todas, sobre todo o cabrito pero sempre en pouca cantidade.\nR: Se estou desacougada ou con insomnio, pois son propensa sobre todo en épocas de función, me ergo as tres da madrugada, abro a neveira e apaño un queixiño, papoo e volto para cama.\nR: Últimamente me sorprendeu o carpaccio de cecina de vaca con marmelada que comín no restaurante leonés "El Campillo", de Villablino. Estaba espectacular. Tamén me foi moi grato un queixo increíble que poñen no pobo onde nace o río Sil, no restaurante "Babieca" en La Cueta, na comarca leonesa de Babia. Outra sorpresa gastronómica para mín foi a crema de nécoras que fixen na casa seguindo a receta que me deu Xavier González, do restaurante "A Rexidora". Quedou riquísima pero deume tanto traballo que a partires de agora, cando queira comela, irea onda él porque os que ten alí son uns heroes... menudo traballo.\nR: Alguns pratos de comida asiática que probei na Coruña, entre eles un sushi que xa sei que no me gusta nada.\nR: Pois teño moitas gañas de ir o restaurante "Fernandica" en Ledesma (Salamanca) porque as propietarias preparan comida tradicional e podes escoller entre moitos pratos diferentes. Atráeme sobre todo polas costeliñas de año.\nP: ¿Quén ou qué cousa está para comela?\nR: Aahh... pois a programación da Mostra Internacional de Teatro Universitario (Miteu) deste ano en Ourense. Quedounos moi compensada e preciosa e tal como estamos no ecuador do evento, como sigamos así imos batir a nosa marca de espectadores.\nR: Por un lado, rillaría a manipulación das ideas por parte dos políticos e dos medios de comunicación. Creo que nos últimos anos demos pasos cara atrás nese eido e hai sempre un ambiente de confrontación provocado e interesado.\nTamén rillaría a empresa Tepco, a que xestiona as centrais nucleares de Xapón, porque non entendo en maos de quén estamos... En Xapón, onde ademáis do desastre natural terrible agora teñen as consecuencias da producción de enerxía nuclear, todo eso sigue en maos dunha empresa privada...e eso é o que non entendo.\nR: Entre outras bastantes cousas...penso que sí. O que comemos é definitorio, non a nivel individual pero sí no colectivo. Vamos, que a producción de alimentos e os tipos de cociña nos identifican.\nR: Pois é un defecto moi humano e podese chamar indiscreción. Somos humanos e, por tanto, sociables así que temos unha comunicación na que podemos ter excesos.\nFina Calleja, ''Moncha'' en ''Padre Casares'': ''Lembro ir cos meus...


O Pleno aprobou coa maioría dos grupos de goberno uns orzamentos municipais de 3.750.000 euros “os de maior contido social da súa historia” | Xornal Galicia Sur\nA rebaixa de 8.000 euros do salario do alcalde e a eliminación de dietas e quilometraxe permitirá unha mellora económica para os operarios municipais e a creación da Unidade de Información Cidadá con atención personalizada aos veciños\nO equipo de goberno formado polo PSdeG-PSOE, AVP e BNG aprobaron co seu voto maioritario os orzamentos municipais para o 2016, que alcanzan un total de 3.750.00 euros, e que foron cualificados como “os de maior contido social da historia recente do Concello de Ponte Caldelas”. Estas contas, onde se conxelan as taxas e impostos, e se retira a do uso do pavillón de deportes, prevén deixar por debaixo dos 700.000 euros a débeda do Concello na senda por acadar o déficit cero ao final da presente lexislatura. Os cinco edís do Partido Popular expresaron o seu rexeitamento ás contas no Pleno da Corporación.\nO alcalde Andrés Díaz, que se referiu a estes orzamentos como “os do cambio e progreso do noso pobo” explicou ante un público que ocupou por completo os asientos do salón de plenos que os orzamentos foran elaborados tendo en conta as necesidades das veciñas e veciños do municipio recollidas nas distintas xuntanzas celebradas para escoitar os problemas que padecen os cidadáns que residen nos 32 núcleos de pobación do concello.\nEstes orzamentos, os primeiros elaborados íntegramente polo goberno tripartito, incrementan o volume investidor con respecto ao ano pasado, subindo de 193.000 a 389.000 euros este apartado. Así, haberá un plan de reposición de pavimento e muros de contención, cun orzamento que superará os 100.000 euros e tamén un incremento 20% destinado a compra de material “para atender pequenas obras e reparacións reclamadas nestas xuntanzas dun xeito público e aberto onde todo o mundo pudo opinar e ver o que se pedía e non, como antes, que se arranxaba en privado dun xeito caciquil, a porta pechada entre o alcalde e o veciño nunha clara práctica máis próxima á compra de favores que a unha xestión democrática”, indicou Andrés Díaz.\nA AMPLIACION DE ORZAMENTOS PARA EMERXENCIA SOCIAL E AXUDA NO FOGAR, EIXO PRINCIPAL DA NOVA POLITICA DO GOBERNO TRIPARTITO\nAndrés Díaz foi desgranando as cifras do orzamento ata chegar ao apartado social, eixo fundamental da nova política do goberno tripartito. As novas contas municipais destinarán un 25% máis ao apartado de emerxencia social subindo a cifra ata os 20.000 euros e o capítulo referido ao Servizo de Axuda no Fogar (SAF) estará dotado con 40.000 euros o que suporá un aumento do 33% máis que o exercizo pasado debido á gran demanda detectada polas responsables dos Servizos Sociais do Concello de Ponte Caldelas. Ao Consorcio Galega de Igualdade e Benestar o Concello aumentará un 100% a súa contribución.\nTamén se prevé o incremento dun 67% da partida destinada a realización de cursos de capacitación e formación co fin de favorecer a inserción laboral das persoas que se atopen en situación de desemprego. Contempla tamén un aumento do 110% na colaboración económica coa Asociación de Empresarios Coempo, pasando de 9.000 a 20.000 euros a axuda que o Concello destinará a dinamizar a actividade hostaleira e comercial do municipio.\nPor outra banda, o orzamento reforza o capítulo destinado a cultura e promoción turística de Ponte Caldelas que xirarán, básicamente, en torno a un plan cultural novidoso que terá como eixo a descentralización da actividade cultural no maior número de lugares posibles do municipio “e non só no centro da vila como se viña facendo. Queremos dinamizar os centros culturais que están pechados cun ambicioso proxecto que precisará da colaboración cidadá e da implicación dos veciños e das veciñas para que redunde no seu beneficio”, aclarou Díaz.\nAPOIO AOS CENTROS EDUCATIVOS E Á FESTA DA TROITA NO SEU 50 ANIVERSARIO\nOutro capítulo importante é o destinado ao apoio das Asociacións de Nais e Pais (ANPAs) do municipio que verán incrementado nun 66% a asignación que os orzamentos van a destinar para actividades que organicen ao longo deste ano 2016. Tamén se habilitará unha partida destinada a equipamentos en centros socioculturais así como un plan cultural ambicioso que dinamizarán as zonas rurais do municipio e darán unha nova visión ás festas tradicionais así como á Festa da Troita que este ano acada o seu 50 aniversario que será celebrado dun xeito especial desde o Concello de Ponte Caldelas ao tratarse dunha festa de interese turístico e culinario de fama e trascendencia internacional.\nCREACIÓN DUNHA UNIDADE DE INFORMACIÓN CIDADÁ\nA transparencia e o trato personalizado do veciño é unha prioridade que toma forma a través da reformulación da Relación de Postos de Traballo (RPT) que permitirá a creación da Unidad de Información Cidadá e unha nova redistribución das oficinas municipais cun lugar axeitado para que calquera veciño poda ser atendido dun xeito persoal e confidencial.\nEsta modificación da RPT contou coa abstención do PPdeG e afrontarase orzamentariamente coa rebaixa de 8.000 euros do salario do alcalde, máis 4.000 euros da súa Seguridade Social, a eliminación das dietas e quilometraxes e o aforro resultante da xubilación do aparellador municipal.\nUNHA XESTIÓN MÁIS EFICIENTE QUE PERMITE AFORRO ECONÓMICO\nO alcalde tamén defendeu os orzamentos nos que se aplica unha política de eficiencia na prestación de servizos e onde se contempla o aforro de 3.500 euros en combustible, 6.350 en telefonía e uns 1.500 euros en seguros . Tamén se prevé realizar unha auditoría eléctrica para determinar una política de eficiencia enerxética e a eliminación de consumos inxustificados.\nFinalmente, Andrés Díaz sinalou que estes eran os “orzamentos do cambio político, da transparencia e da esperanza dun pobo que por fin empeza a abrir os ollos. Son uns orzamentos coa maior carga social da historia, o maior investimento e a maior atención aos veciños e veciñas posto que primeiro foron escoitados ante de que elaboráramos este documento contable. Son, en definitiva, os orzamentos do cambio e do progreso do noso pobo”.\nfebrero 1, 2016\ten Concellos, Economía, Ponte Caldelas\nO concello da Lama rende homenaxe ao seu secretario-interventor, Gonzalo Porto Becerra, con motivo da súa xubilación\njunio 27, 2016\t0 comments 725 visitas\nO alcalde, Jorge Canda, e o ex rexedor Manuel Rial fixéronlle entrega dunha placa conmemorativa ...\nnoviembre 10, 2016\t0 comments 329 visitas\nagosto 11, 2015\t0 comments 1120 visitas\nO orzamento desta liña de axudas aumentou este ano e permitirá apoiar programas de inclusión ...


Prisioneiros (A voapluma, Diario de Ferrol, 29/11/2001) - Xavier Alcalá\nHome Galego Hemeroteca A voapluma (Diario de Ferrol) Prisioneiros (A voapluma, Diario de Ferrol, 29/11/2001)\nXavier Alcalá 27th Setembro 2018\t A voapluma (Diario de Ferrol) / Galego / Hemeroteca\nDesde que hai televisión vía satélite observo o mundo a través da fiestra informativa da CNN. Tamén son subscritor da revista TIME desde hai décadas. Entre as dúas fontes vou compondo as realidades que me fican lonxe.\nA CNN ofrece a noticia en quente e TIME dá a versión reflexiva, de xornalista ou de ensaísta. Unhas veces é o servicio televisivo da Time-Warner o que indica a substancia de fondo e outras é a revista a que marca pautas para as próximas novas.\nA pasada semana lin en TIME unha reportaxe a cerca dos prisioneiros da chamada Alianza do Norte que aclaraba o porqué o emperador Bush II falou dunha guerra longa, a que seu pai, Bush I, comezou sen rematar.\nBarbudos e farrapentos, vencidos por quedaren sen balas nin granadas con que seguiren matando, eran conducidos ao encerro, e alí mortos en masa como bestas daniñas coa escusa de non seren naturais do Afganistán.\nAntonte vin completarse a traxedia diante das cámaras da CNN.\nUn prisioneiro talibán respondía a un xornalista americano con serenidade:\n–Entregámonos –dicíalle– porque non puidemos tirar a vida. Os americanos pensades que con cazardes o Bin Laden todo vai acabar, pero o Osama só é un símbolo. Sen el, a guerra vai seguir. Sen nós, seguirá a guerra, ata a destrución dos Estados Unidos. Nin el nin nós a veremos, pero na Irmandade Musulmana estamos moitos millóns. Moitos máis dos que xamais vós poidades matar.\nE dicíao con tal convencemento –o de quen ten todo perdido no Aquén– que convencería a calquera telespectador.\n[Diario de Ferrol, A voapluma, 29/11/2001]\nA voapluma / Afganistán / CNN / Diario de Ferrol / Estados Unidos / George Bush junior / George Bush pai / Irmandade Musulmana / Osama Bin Laden / Prisioneiros / Time\nPrevious PostTrece días (A voapluma, Diario de Ferrol, 28/11/2001)\nNext PostDar o peito (A voapluma, Diario de Ferrol, 30/11/2001)


Encantoume o libro, trata un tema que ahora parece casi extinto como é a esclavitude\nXabi Lemus 4A ha dicho que…\nO libro ATa a páxina que lein pareciume un pouco aburridO.\nEste libro non me gustou, xa que me parecio aburrido e un pouco rpetitivo.Ademáis, non me gustou tanto detallismo na novela.\nNerea Santos 4ºa ha dicho que…\nGustoume moito este libro porque fala de temas distintos dos habituais, a parte de que son temas interesantes e o que sucede nel non é evidente.\nEste libro foi o que máis me gustou dos que lemos no club ata agora. Os temas que trata parecéronme de interés. Pero foi demasiado largo.


o ollo da vaca: a cultura circula\nMoi boa reflexom e moi necessaria, aliás. Sen restar valor a iniciativas coma "A Cultura Circula" que polo que eu sei achegou grupos e actuaçoms que doutro jeito nom terían chegado a moitos lugares, botase em falta um esforço serio por criar um tecido cultural, proprio e na medida do possivel autogestionado entre todos os agentes culturais do pais. Se cadra nom é nada vistoso em comparaçom coas carpas e os fogos de artificio, máis diria que é bastante máis necessario.\nalgunhas averiguacións posteriores permítenme engadir que, efectivamente, para a carpa d'a c.c. si se convocou a grupos locais para actuaren.\nunha persoa coa que conversaba sobre este asunto onte dicíame que pensaba que non era mal utilizar golpes de efecto (como pode ser este proxecto) para chamar a atención sobre un produto (a cultura, neste caso) que require difusión e coñecemento por parte da xente.\nparéceme ben. non estou a dicir que non se é boa idea facer cousas rechamantes como a c.c. pero si creo que o reclamo que significa unha actividade como esa perde forza se non está moi ligado á acción cotiá e duradoira dos grupos e asociacións que permanecen nos sitios.\né dicir, volto sobre a idea de que estas accións son máis efectivas se se deseñan contando coa participación das xentes que fan cultura nos sitios onde a carpa e mais o bus van aterrar.\nDisque os indios apuntaban tirando unha flecha por arriba e miraban onde caía; despois tiraban outra por abaixo, e miraban onde caía. Con iso, sabían por onde tiñan que apuntar nas seguintes flechas para lle atinar ó blanco. A Cultura Circula non me parece mala idea porque parece ter a intención de popularizar unha forma de cultura distinta das galas de Xoan Pardo e demáis eventos de outros anos. Está ben, para ser a primeira campaña de esta administración (flecha por arriba). Estaría ben que o ano que próximo intentaran algo máis localizado, e más autosostible (flecha por abaixo) e, das dúas experiencias, trataran de crear ese tecido cultural permanente, que combine as actividades de cada vila, coa posibilidade de "circular" cousas para que se vexan en toda Gaicia.\npode ser que teñas razón F. só que teño a sensación de que o tempo pasa e pasa e que xa vai sendo hora de empezar a atar cousas en serio... non vaia ser que dediquen esta lexislatura a facer puntería e cando teñan a mira en condicións lles quiten o arco e mais as frechas.\nEu teño esa mesma sensación de que había que estar xa a enmendar mil cousas, pero bueno, despois sempre penso que as administracións móvense por exercicios anuais e un ano é o mínimo que se debe agardar.\nTeño debatido este tema dende o primeiro día (estiven en lugo o primeiro sábado) con bastante xente. E aínda que creo (iso lin por aí) que en Culleredo a cousa non foi mal (de xente digo), creo que si cómpre facer unha reflexión. Creo que a programación (sobre todo o feito de combinar bós artistas internacionais con bandas galegas) e a organización merecen unha boa cualificación.\nO erro estivo na promoción (mellorou cara ao final pero seguiu sendo escasa) e noutros aspectos loxísticos: os espectáculos comezaban cedo de máis (sobre todo os venres: hai xente que traballa pola tarde), non había autobuses para desprazarse das cidades ás vilas (da Coruña a Culleredo...), etcétera.\nPero quizais habería que facer unha reflexión máis fonda e pesimista, e concluír que en Galicia só é viábel facer espectáculos de certa dimensión en Coruña, Santiago e Vigo, combinados con servizos de autobuses dende as vilas...\npolo que eu sei, algún concello non fixo moito máis que reclamar unha actuación no municipio e ceder o terreo para situar a carpa... quero dicir, que non existe unha vocación municipal de artellar unha rede de actuacións continuadas, senón simplemente a de acumular cantas máis actividades mellor para logo presumir delas cando cheguen as eleccións... os contidos importan ben pouco, o caso é que haxa algo... sen ese esforzo dos municipios, supoño que será ben difícil facer algo...\noutro cousa que deberían solucionar: nun acto organizado por unha institución pública resulta indignante que non te deixen entrar de novo se queres saír, obrigándote así a consumir dentro da carpa... pareceume vergonzoso!