“A canto podemos renunciar ou canto somos capaces de asumir polo outro, pola outra?” - Praza Pública\nEntrevista | Antón Lopo\n“A canto podemos renunciar ou canto somos capaces de asumir polo outro, pola outra?”\nAntón Lopo, premio da crítica española © Óscar Corral\nAntón Lopo vén de gañar o premio da crítica española na modalidade de narrativa en galego con 'Extraordinario' (Galaxia), que define como novela "antirromántica"\nDi Antón Lopo que ‘Extraordinario’ (Galaxia), o libro co que vén de gañar o premio da crítica española na modalidade de narrativa en galego, é unha novela “antirromántica”, e ao mesmo tempo “un tránsito continuo polos tecidos versátiles e contraditorios dos afectos”. O seu protagonista, Óscar, constrúe a súa identidade -e aprende a ser libre- lidando con eles. Mais ‘Extraordinario’ é tamén metáfora dun tempo -o tardofranquismo e a transición- e reflexión sobre os fascismos cotiáns. Lopo respondeu as nosas preguntas por correo electrónico.\n“Romper coa miña nai marcou de xeito decisivo o meu carácter”. É unha das primeiras frases que podemos ler no libro. O personaxe principal (Oscar) ten que “matar a nai” (e non o pai) para construír a súa propia identidade. Pódese recoñecer na personaxe da nai un tipo de muller creada polo franquismo, que pode ser, sen querelo, unha maltratadora psicolóxica. Como xorde a personaxe da nai? Que representa?\n“A nai é unha referencia moral nun edificio de vivendas construído sobre os privilexios da ditadura”\n‘Extraordinario’ é como unha especie de conto do “Parrulo feo", con ese ciño de longo pescozo que vive entre patos fachendosos, retraído por non responder aos parámetros estéticos dos patos e menosprezado por eles debido á súa diferencia. Os contos non teñen tema concreto. Constrúense sobre complexos simbólicos colectivos. Jung dicía que temos un substrato común, con independencia do tempo ou da cultura na que vivamos.\nA nai de Óscar, nese sentido, encarna un arquetipo pouco abordado ata agora na nosa literatura. Ao nomear un arquetipo, corporízase, faise recoñecible. Talvez por iso hai persoas que ao ler a novela redescobren nela a súa propia nai ou a nai da súa nai ou unha nai que coñeceron e á que non lle deran unha identificación singular materna. Alén desta cuestión, é evidente que ‘Extraordinario’ se desenvolve no período do tardofranquismo e da transición. A nai é unha referencia moral nun edificio de vivendas construído sobre os privilexios da ditadura.\nNada máis comezar a ler pensei no protagonista de ‘Ganga’, que é tamén, coma un “patiño feo” que resulta ser outra cousa. Cal é a conexión entre estes dous personaxes?\nO orondo e adicto Ganga, Óscar, a protagonista sen nome de ‘As reliquias’ ou Elba Mácara, a matemática alleada que desencadea a trama de ‘Obediencia’, teñen en común o feito de vivir nas marxes. Están fóra do canon e vertebran a historia narrativa desde a periferia social.\nClaro está, forman parte dunha estratexia literaria concreta e, en certo sentido, abren unha paisaxe singular dentro do catálogo de heroes ou heroínas. Como tales, están conectadas entre si, pero representan realidades múltiples. Están ao outro lado do espello ou, mellor dito, con estes personaxes as lectoras e lectores poden mirarse de costas.\nHai outro aspecto moi recoñecible da túa escrita neste libro, que é o estilo e o coidada que está a lingua. Mais é máis complexo no aspecto narrativo ca outras obras túas. Por algunha razón especial?\n“O presente é inapreixable, agás para a literatura. Narralo é unha ironía literaria, apaixonante”\nNon teño a sensación de que sexa máis complexa que ‘Ganga’, ‘Obediencia’ ou ‘As reliquias’. Dáse un maior trasfego de dimensións temporais, pero é consecuencia do tema central da novela, que xorde dunha cuestión básica: pregunteime como podería facer para narrar a vida. En si mesma, a vida é unha simultaneidade de recordos e accións: pasado recorrente e presente fugaz. O presente é inapreixable, agás para a literatura. Narralo é unha ironía literaria, apaixonante.\nAntón Lopo, premio da crítica española por 'Extraordinario' © Galaxia\nTamén no inicio do libro reflexiona Óscar: “(Os homes) adoitan ter conflitos internos amargos. Vertentes emocionais sen puír, con concepcións pouco elaboradas dos afectos”. El mesmo tivo, nese proceso de construción de si mesmo, ten que aprender a lidar cos seus propios afectos. Que ten este libro de reflexión sobre isto, sobre como a socialización en función do xénero condiciona o noso xeito de lidar cos afectos?\n“A novela é un tránsito continuo polos tecidos versátiles e contraditorios dos afectos”\nDáme a impresión de que ‘Extraordinario’ é unha novela antirromántica. Refírome a que, como observou o editor Carlos Lema, non se sustenta en ningunha historia de amor. Ao seu xuízo, é un trazo infrecuente. Pero en paralelo, a novela é un tránsito continuo polos tecidos versátiles e contraditorios dos afectos.\nSe lemos a entrada de “afecto” no dicionario da Academia, atopámonos con que engloba cada unha das disposicións do ánimo ou dos sentimento. Esa é a enerxía que move ‘Extraordinario’. Probablemente, por iso tantas lectoras e lectores quedan embelesados na súa lectura. Outros quedan paralizados de pavor. E aínda hai tamén quen reacciona de maneira homófoba á súa escrita.\nNo relato máis “de superficie”, o libro é unha historia sobre como Óscar vai (por axudar a súa irmá) coidar da súa nai anciá e enferma. E no relato dese proceso vese que hai ficción pero tamén coñecemento do que podería ser unha demencia e as súas consecuencias (unha aceleración dun trastorno que a nai seguramente xa tiña). Como preparaches este aspecto?\n“Cando menos o contabamos, debemos decidir entre resituarnos na peripecia familiar, manter integrados os pais no seu ámbito propio ou delegar o coidado nas institucións”\nAs mulleres e os homes da miña xeración estamos nunha etapa da vida na que toca coidar dos proxenitores. Non é a primeira vez que iso ocorre, pero si é a primeira na que unha xeración se ve nese dilema despois de loitar por rebentar o modelo familiar tradicional e, incluso, de desligarse dos lazos familiares. Tamén é a primeira vez que os maiores teñen tanta esperanza de vida e, ao tempo, se ven expulsados da función laboral que lles outorgaba a sociedade agrícola galega.\nE cando menos o contabamos, debemos decidir entre resituarnos na peripecia familiar, manter integrados os pais no seu ámbito propio ou delegar o coidado nas institucións. A disxuntiva non é fácil e implica continxencias económicas que a maioría dos núcleos familiares non poden asumir. Ser maior, improdutivo e lonxevo resulta carísimo. A canto podemos renunciar ou canto somos capaces de asumir polo outro, pola outra?\n“Coas experiencias próximas e coas miñas propias reconstruín o que poderiamos denominar a atmosfera hospitalaria da novela”\nNon falo só dos proxenitores senón tamén dos amigos e das amigas, que é o seguinte reto que nos espera... A materia é inquietante e en ‘Extraordinario’ exponse de maneira descarnada. Coas experiencias próximas e coas miñas propias -levo anos encargándome da miña nai- reconstruín o que poderiamos denominar a atmosfera hospitalaria da novela. É unha pasaxe intensa, en parte porque o alleamento das nais crea situacións de violencia.\nMais o libro afonda (e cuestiona) as relacións familiares. Alén da complexa relación coa nai, Óscar ten unha relación moi distinta coa irmá e co irmán. Pareceume ver -como no último libro de Alberto Ramos- un cuestionamento dos tópicos sobre o amor entre os membros da familia. O amor por un irmán, por exemplo, pode desaparecer. En que sentido é iso tamén o libro?\n“O libro fala, entre outras cuestións, da hipocrisía e dos mecanismos de extorsión familiar. Fala do fascismo e podería servir, incluso, de metáfora ou alegoría da transición”\nA maior parte dos asasinos son familiares das vítimas ou pertencen ao seu círculo de amigos. As disputas de herdanza orixinaron boa parte das grandes traxedias humanas e as confrontacións familiares están na orixe das agresións da especie... O libro fala, entre outras cuestións, da hipocrisía e dos mecanismos de extorsión familiar. Fala do fascismo e podería servir, incluso, de metáfora ou alegoría da transición.\nMais Marcos, o irmán, é un ser tan sumamente detestable que non sei se non será así tamén para que o lector se identifique mellor con Óscar… En calquera caso, se cadra Marcos é un reflexo da nai, do mesmo tipo de educación que a nai recibiu e transmitiu. En que sentido é Marcos produto diso, do que é a súa propia nai?\n“Como como mecanismo para reter o poder nas mans que sempre o detentaron, foméntanse estados de opinión que son, en realidade, instrumentos para perpetuar a discriminación e o sometemento”\nParéceme difícil identificarse co protagonista de "Extraordinario", entre outras razóns porque non é un personaxe especialmente recoñecible. O contrario sería o seu irmán: todos coincidimos algunha vez con alguén coma el ou como a súa esposa. Conforman unha parella protitípica do fascismo contemporáneo emerxente. Nas últimas décadas, talvez desde a disolución da URSS e a revolución tecnolóxica, as sociedades experimentaron cambios vertixinosos.\nComo placebo político ás inestabilidades inherentes, ou como mecanismo para reter o poder nas mans que sempre o detentaron, foméntanse estados de opinión e ideoloxías baseadas en verdades que se autoproclaman como paradigmas da sensatez e son, en realidade, instrumentos para perpetuar a discriminación e o sometemento.\nVémolo no rearme relixioso, na presidencia de Modi na India; en Bolsonaro no Brasil, Trump nos Estados Unidos; Finlandia, Dinamarca, Netanyahu, Matteo Salvini en Italia, os países da ditadura islámica, Vox en España... Etc, etc... Todos eles negan os beneficios da diversidade: a lingüística (as novas leis sionistas supoñen o fracaso da utopía de Israel, por exemplo), a diversidade sexual, a identitaria, a diversidade nacional, a racial, a ideolóxica...\nNon é que estean tratando de destruír a liberdade que con tanto esforzo se construíu na recente democracia, simplemente intentan recuperar as concesión que fixeron noutro tempo por circunstancias para eles insoportables: a debilidade ideolóxica e o medo a seren devorados pola lóxica aplastante do marxismo. Á sombra destas tensións, paradoxalmente, empezou a callar a noción do corpo como algo que non é exacto á identidade, entendida a identidade non xa como alma ou patria senón como forma de estar e de construírmos na vida.\nNon hai dúbida, de feito, de que, como en ‘Ganga’, hai unha intención de usar o humor, a hipérbole, para facer un retrato dunha sociedade. (E nese sentido este libro lembra a ‘Obediencia’). ‘Extraordinario’ non deixa de ser, en parte, retrato das miserias (e hipocrisías) do último franquismo, mais das súas consecuencias que chegan á actualidade. (O tipo de elites que crearon)...\n“O humor paréceme imprescindible, aínda que a risa goza de mala fama. Intelectuais e moralistas adoitan considerala un indicio de superficialidade”\nMáis que nada, ‘Extraordinario’ refírese ao monstro. O único verdadeiramente extraordinario é o monstro. A diferencia, a anomalía... O título tamén se refire ao carácter excepcional de vivir, ao cacto que contra todo prognóstico florece. En canto á presenza do humor, paréceme imprescindible, aínda que a risa goza de mala fama. Intelectuais e moralistas adoitan considerala un indicio de superficialidade. Tamén provoca desconfianza porque unha persoa que ri é unha persoa máis libre. Eu non concibo a miña escrita sen rirnos xuntos.\nAos 13 anos, Oscar comeza a rebelarse. A medida que a novela avanza, vamos entendendo mellor por que a nai é como é. Hai un proceso de achegamento entre Óscar e a nai que que vai facendo que o lector mude a súa perspectiva sobre os personaxes. Quixeches que o lector fose achegándose á personaxe da nai? Buscaches poñernos nesa sorte de contradición?\n“O fillo non salva a nai por amor senón por responsabilidade”\nNon foi para nada o meu obxectivo mudar no lector a súa percepción da nai. Hai un momento no que ela observa os carballos afectados pola altica, que é un voraz escaravello, e subliña que a altica come as follas do carballo pero non o mata. Paréceme un autorretrato bastante fiel da relación co seu fillo pequeno, ao que maltratou pero ao que, por sorte para ela, non destruíu. E, por suposto, a lectora ou o lector pode trasladar ese discurso a outras situacións: por exemplo, cando as camadas democráticas respectaron durante a transición o franquismo residual. O fillo non salva a nai por amor senón por responsabilidade.\nNo libro ten moita importancia o relato da relación de Óscar co seu propio corpo, e en relación co mesmo a sexualidade. El mesmo defínese, xa de maior, coma un home como moito “amor para repartir, sen reparar en diferenzas de sexos”. Sen dúbida, o libro ofrece unha visión da sexualidade -Óscar é unha especie de “escort”- que non é a habitual. E unha visión desproblematizada da prostitución (de certo nivel) masculina. E non creo que iso sexa casualidade. Por que é así?\n“Oscar traballa en reconstruír para as súas clientas a representación social dunha parella que non existe ou que deixou de existir”\n(Risos) As clientas de Óscar son, polo pouco que o narrador conta sobre a cuestión, mulleres maduras, con máis curiosidade no amor que no sexo. El traballa en reconstruír para as súas clientas a representación social dunha parella que non existe ou que deixou de existir. Non se trata tanto dunha prostitución de icona sexual senón de iconografía social.\nUnha divorciada contrátao para soportar mellor o verán cun fillo hiperactivo, ou unha viúva require o seu servizo para pasar xuntos o día de Santos... Tamén se nos di que a conversa é o elemento central e máis aprezado do seu traballo... Existe, ao meu ver, unha irónica visión da parella. O protagonista, de feito, subliña no seu relato o fracaso da utopía romántica.\nEn realidade, o libro está a falar de afectos todo o tempo. Cara a última parte, a súa amiga parece ter entrado nunha relación que podemos deducir que non acabará ben… E escribe Óscar nun dos seus cadernos que “o máis difícil da vida é amar e deixar que te amen. Tamén aceptar que non o fagan”. En que sentido é esta novela iso, unha novela sobre a aprendizaxe dos afectos, se tiveramos que resumila en poucas palabras?\nEsa secuencia dá unha das claves da novela, que non é outra que a asunción da liberdade como instrumento de realización colectiva e individual. Algún crítico subliñou que ‘Extraordinario’ é un canto á liberdade do ser humano. É, sen dúbida, un dos seus alicerces simbólicos máis poderosos de ‘Extraodinario’.\nAntón Lopo © AcivroStudio15\nO teu libro foi Premio da Crítica española na modalidade de narrativa, e resultou que tamén estás ligado á obra premiada na modalidade de poesía, de Pilar Pallarés, porque fuches o seu editor. É unha dobre alegría, supoño. Que significaron para ti, nese sentido, os dous premios?\n“O premio de Pallarés, como o ano pasado o de Lupe Gómez con ‘Camuflaxe’, é unha alegría inmensa”\nAgradézolle á Asociación da Crítica que se fixasen en ‘Extraordinario’ para incorporala á súa nómina de galardoados. É un dos premios máis prestixiosos do país e axuda, de maneira xenerosa, a fornecer a nosa industria cultural e a herdanza histórica. Por esa mesma razón, resulta tan emocionante o premio para o libro de Pilar Pallarés, que publicamos en Chan da Pólvora Editora.\nPallarés é unha achega clave na linguaxe poética galega das últimas décadas e ‘Tempo fósil’ recibiría o premio aínda que se publicase noutra editorial. Pero tamén temos a satisfacción de sermos nós quen insistimos en que acabase o libro e os que o levamos ás librarías, co magnífico deseño de Manolo Martínez, nunha calidade estética impactante.\nTraballamos de forma conxunta para que a editora transmita un discurso e unha identidade propios. Por suposto, é esencial o apoio das subscritoras, lectoras e libreiros e, en especial, Quico, que leva a libraría. Pero o protagonismo está nas autoras e nos autores, na difusión da súa obra. O premio de Pallarés, como o ano pasado o de Lupe Gómez con ‘Camuflaxe’, é unha alegría inmensa. Un orgullo que ela nos dese a oportunidade de compartir o seu traballo.


Finaliza a folga de recollida de lixo de Ourense logo de que a empresa se comprometese a readmitir a traballadora despedida\nEcourense tamén retirará a denuncia contra o laudo arbitral polas eleccións sindicais\nA Coruña - Venres, 5 Novembro 2010\nCumprindo o sexto día, o comité de empresa de Ecourense daba por finalizada a folga do servizo de limpeza viaria e recollida do lixo este venres tras chegarse a un acordo entre as partes, polo que a empresa concesionaria se compromete a readmitir á traballadora despedida nas mesmas condicións que tiña. O acordo fíxose posíbel durante a segunda reunión celebrada a primeira hora da tarde entre o comité, sindicatos, alcaldía e empresa. Así mesmo, Ecourense retirará a denuncia contra o laudo arbitral pola cuestión das eleccións sindicais, polo que a compañeira Adelina Basteiro será a cabeza de lista da CIG nas próximas eleccións.\nO preacordo chegaba pouco despois das dúas da tarde, tras da segunda reunión mantida no día de hoxe entre a representación dos traballadores, sindicatos, a empresa e o Concello e logo de que as partes acordasen a readmisión da traballadora despedida en idénticas condicións que tiña antes do despedimento. Para executar este punto, está previsto que se realice una conciliación a próxima semana no xulgado do social, a partir da cal se fará efectiva a reincorporación.\nAdemais, Ecourense tamén retirará a demanda interposta contra o laudo arbitral referido ás eleccións sindicais, polo que Adelina Basteiro será a cabeza de lista da candidatura da CIG nas próximas eleccións.\nValoración “tremendamente positiva”\nPouco despois a asemblea de traballadores/as ratificaba o acordo, ficando desconvocada unha folga que nos seis días que durou foi secundada polo 100% do persoal fixo e provocou a acumulación de máis de 600 toneladas de lixo nas rúas de Ourense. Minutos despois de suspenderse a folga, os traballadores e traballadoras de Ecourense volvían á súa actividade.\nEtelvino Blanco, Secretario Comarcal da CIG de Ourense, realizaba una valoración “tremendamente positiva” do acordo, xa que esta folga “é un exemplo da valentía dos traballadores e traballadoras, unha loita solidaria na defensa da dignididade da clase traballadora e das liberdades sindicais. A CIG, como sindicato que abandeirou esta reivindicación, está moi satisfeita co resultado”. Blanco quixo agradecer o esforzo e a unidade amosada polo conxunto do persoal, que coa súa teimosía conseguiu “dobregar os intereses de grandes empresas como Copasa ou FCC” (dúas das compañías que integran a UTE Eucorense).\nO Secretario Comarcal mesmo asegurou que “estamos ante un fito que marcará un dos grandes éxitos sindicais na provincia de Ourense”. O vindeiro luns, os traballadores e traballadoras manterán unha xuntanza para avaliar polo miúdo toda esta situación.


Vide: Fundación Vigo Deporte - Balance positivo da fin de semana entre os equipos do programa Siareiros Elite\nO Pavillón Pablo Beiro non puido estrear de mellor forma a súa nova denominación. Vitoria na prórroga nun soberbio partido do CD Amfiv ante un dos candidatos a pelexar por todos os títulos, o Bilbao BSR (80-72), na décima e última xornada do Grupo 1 da División de Honra. Antes do comezo do partido descubriuse a placa co novo nome do polideportivo vigués, que dende este sábado se coñecerá oficialmente como Pavillón Pablo Beiro en homenaxe ao presidente e fundador do Club, falecido o pasado ano. No descanso procedeuse ao sorteo dá viaxe para dúas persoas ao Caribe da Fundación VIDE en colaboración con Viaxes Zonda (o 15.262 foi o boleto gañador vendido polo Club Cios Vigo).\nO Magope Seis do Nadal Coia pechou a primeira volta da competición cunha vitoria ante Granitos Ibéricos (24-27) que lle mantén na pelexa dous equipos que aspiran a xogar a fase de ascenso. Os de Jorge Fernández son quintos con 21 puntos. O derbi local foi disputado, con refachos de dominio alterno e igualado por momentos. Esta fin de semana o Magope xoga na cancha do Artabro Novo Mesoiro.\nAs rapazas do Olivo suaron a camiseta para vencer ao Victoria no Municipal Pahíño (3-2), nun partido con dificultade para as viguesas pero levaron os puntos mantendo o pleno de triunfos. Esta fin de semana as de David Ferreiro decansan da competición liguera.\nO Blusens Networks Universidade de Vigo conseguiu onte en Navarra unha importante vitoria tras vencer aa Peña La Única por 18 a 19, cun ensaio no último suspiro de Valentín Gutiérrez. Con este resultado a favor rompe unha mala sorte de dúas tempadas sen conseguir un triunfo de visitante. Este fin de semana os vigueses recibirán ao AVK Bera Bera R.T. de San Sebastián, o partido será o domingo 24 ás 12 h. no CUVI.\nGoleada do CD Mosteiro Bembrive ante o Leis Pontevedra (4-7) na cidade do Lérez. Os vigueses manteñen a cuarta posición na clasificación con 28 puntos. Esta fin de semana xogarán ante o Ventorrillo novamente a domicilio.\nCelta Zorka alcanzou a cuarta vitoria do campionato en León, tras impoñerse a Aros (65-70) nun excelente partido das viguesas que mostraron grande equilibrio en todas as facetas do xogo. Esta fin de semana as de Cristina Cantero reciben en Navia ao Baloncesto Feminino Aragón, o partido será o sábado 23 ás 17 h.\nNova derrota do Academia Octavio que segue sen levantar cabeza. Os de Jabato perderon ante o Covadonga (28-30) e afúndense un pouco máis na última praza tras perder un dos partidos importantes no seu calendario. A súa nova fichaxe, Mbanefo, debutou pero pouco puido achegar. Esta fin de semana o club que dirixe Javier Rodríguez enfrontarase ao BM Alarcos a domicilio.\nO Vigo Voleibol caeu en Xátiva (3-0) a pesar de ofrecer unha boa imaxe. Encontro con moita igualdade pero os de Touza viaxaron con dous xogadores importantes menos o que lles pasou factura no marcador. Esta semana recibirán en Coia ao CyL Palencia 2016. O encontro será o sábado ás 18.30 h.\nNon pode ser máis cruel a derrota no último minuto ou no último set, como sucede en voleibol. Un axustado 3-2 na cancha do C.D.U. Valladolid deixou o mel nos labios da primeira vitoria do ano e da tempada para o Xuvenil de Teis, tan necesaria nestes momentos para o club vigués, posto que tan só quedan catro partidos para rematar esta tempada. Esta fin de semana viaxarán a terras castelás para enfrontarse ao Soria.\nE tamén caeu derrotado Las Cinco Jotas UB Lavadores na cancha do líder, o Calvo Xiria (40-14), nun partido que quedou resolto na primeira parte cun marcador de 21-6 ao descanso. Esta fin de semana se enfrontarán ao Luceiros a domicilio.


Bichos e demais familia: Censadores e manipuladores\nPublicado por Xabier Prieto Espiñeira en 23:08\nAnónimo 16 de noviembre de 2012, 0:23\neu non sei a xente que foi á manifestación de Ferrol, nin me parece que sexa algo que teña demasiada importancia.\nSolo fago unha conta de neno pequeno para contextualizar un pouco. 12.000 persoas representan o 16% da poboación de Ferrol. Levado a unha manifestación en Madrid, serían 600.000 persoas. Igual é que as grandes cifras nos abruman e nos fan esquecer onde vivimos...\nXabier Prieto Espiñeira 16 de noviembre de 2012, 8:26\nNon se trata do número de manifestantes, senon de que se considere información algo que é outra cousa. No sei se pinchaches no enlace que poño, pero é moi claro o que transmite.\nPaco 16 de noviembre de 2012, 11:28\nestou contigo en canto ao número da manifestación do Mércores.\nAsí, a ollo, foi o que calculei eu cando vín o que ocupaba. Dixenlle ao que iba ó meu carón uns 12.000. Como fago coas gaivotas (cando non censo, eh!), conto 100, miro o que ocupan e fágome a idea de cántas son. As veces "xoguei" a calcular e despois contar unha a unha e non fallo moito.\nE sí, a xente está por tragar con todo.\nASHEGA 16 de noviembre de 2012, 11:45\nBenvido a realidade, se criticas (ou so tentas ser riguroso) algunha "informacion", rapidamente converteste en fascista/rojo segundo o medio/entidade o que critiques. En vez de falar do exito de participacion metemonos nunha liorta de X, non X/2, non 2X. E a xente fartase de tonterias..\nLembrame a vez que tiven a boa idea de rebatir amablemente unha nova que alertaba sobre a extincion do sapoconcho en Ourense. A argumentacion foi preguntarme se estaba a favor da Xunta ou da natureza...\nNon vos preocupedes que os nosos dirixentes estan moi preocupados polas cifras desta semana. Quisir por quen se vai a sentar na mesa do Parlamento, e cobrar 9000€ mais as dietas, mais..\nXabier Prieto Espiñeira 16 de noviembre de 2012, 12:00\nOlá Paco e César:\nPaco: É que iso de querer ensinarlle a un zapateiro cómo se fan os zapatos....\nCésar: Dacordo contigo. Iso si, a "benvida" dáselle a aquel que acaba de chegar "á realidade". Agradezo o detalle, pero non sei eu se é o vocablo máis axeitado (máis científico) neste caso, je, je,..\nUnha aperta aos dous. E tranquilos que mañá xa poño unha entrada sobre bichos racionais.\nToño Salazar 19 de noviembre de 2012, 22:21\nExactamente lo mismo lei en otro blog pero referido a las grandes ciudades: ahora una manifa de menos de un millón es un fracaso y, por tanto, todas lo superan; y el bloguero se preguntaba ¿pero la gente sabe lo que es un millón de personas?. En la última de la diada catalana dijeron dos millones, ¡pero si Cataluña no llega a ocho!.\nEl problema es que la gente dice cuántos hay pero no cómo llegó a esa conclusión, con lo que no hay manera de rebatir. Había un blog muy bueno -el manifestometro- que hacía estos cálculos, pero ya hace mucho que lo dejaron...\nXabier Prieto Espiñeira 20 de noviembre de 2012, 15:34\nComentáronme hai pouco que existe unha empresa que se adica precisamente a censar manis. Polo que sei o método habitual da policía local en Ferrol é calcular 3 persoas por metro cuadrado..


BNG reclama á Xunta que actúe para que a banca comunique nos rexistros o cambio de titularidade dos inmobles que merca - Novas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG reclama á Xunta que actúe para que a banca comunique nos rexistros o cambio de titularidade dos inmobles que merca\nIago Tabarés pide ao Goberno galego que non bote balóns fóra ante unha práctica que prexudica a concellos e comunidades de propietarios\n22 set. 2021 - 16:17\nO BNG propuxo no Parlamento galego que a Xunta realice as xestións oportunas a fin de que as entidades financeiras e prestamistas procedan a comunicar, cando menos aos rexistros administrativos correspondentes, o cambio na titularidade dos bens inmobles que adquiran. O portavoz nacionalista de Xustiza, Iago Tabarés, advertiu na comisión parlamentaria de Administración e Xustiza sobre o “enorme problema” que está a causar a concellos e comunidades de propietarios o feito de que este tipo de entidades adquiran bens inmobles e fincas rústicas sen realizar comunicación algunha ata o momento en que son transmitidas a unha terceira persoa.\nNeste sentido, explicou que nos últimos anos entidades financeiras e prestamistas non están comunicando aos rexistros públicos (administrativos e da Propiedade) a adquisición de inmobles froito de transmisións involuntarias, nomeadamente por execucións hipotecarias e procedementos concursais, nun contexto marcado polo incremento da morosidade e do endebedamento.\nO deputado nacionalista lembrou que, segundo datos do INE, entre 2016 e 2019 incrementáronse nun 60% os procedementos de execución hipotecaria e, pese a isto, no que atinxe só a fincas rústicas, estas descenderon nun 30%. “Non é razoable pensar que incrementándose a morosidade e medrando as execucións hipotecarias, a transmisión involuntaria das execucións hipotecarias sobre fincas rústicas sufran un descenso tan importante”, alertou, logo de salientar as dificultades que provoca na identificación dos e das verdadeiras propietarias a voluntariedade da inscrición rexistral.\nTabarés explicou que o feito de que os acredores (entidades financeiras e prestamistas ou tamén entidades que mercan créditos) non comuniquen aos rexistros públicos a realidade destas transmisións provoca a imposibilidade de que os concellos localicen ás persoas ás que corresponde cumprir coas obrigas ligadas á propiedade como, por exemplo, a limpeza de parcelas, “co risco de incendios que isto implica”.\n“Nos pasados meses de xuño e xullo só en cinco parroquias do Concello de Ourense se atoparon preto de 1.500 fincas sen propietario coñecido cheas de maleza e situadas en zonas con risco de incendio pola súa proximidade a núcleos habitados”, exemplificou, para a continuación subliñar que a limpeza destas parcelas, mediante execución subsidiaria, implicaría un custe superior aos 300.000 euros que habería que repercutir ás e aos “descoñecidos propietarios”.\nDe igual xeito, salientou que no caso de acometer obras que comprometen a estrutura de inmobles que ameacen ruína, serían exixibles as achegas precisas ás e aos propietarios, “polo que o descoñecemento destes é unha carga que tería que soportar a entidade local”, ao tempo que advertiu sobre a necesidade de reclamar o pago de obrigas fiscais, como o IBI, “que están a eludir estes novos adquirentes”.\nO deputado nacionalista apuntou que o problema de identificación na propiedade afecta tamén ás comunidades de propietarios, que teñen que adiantar a parte que lle corresponde ás vivendas de propietarias e propietarios descoñecidos, “véndose na necesidade de iniciar un procedemento xudicial e de anticipar uns custes de incerta recuperación”.\nAnte o veto do PP á iniciativa, Tabarés acusou á Xunta de poñer en práctica unha vez máis a súa política de “botar balóns fóra”, escudándose en que as competencias son estatais cando o imposto de transmisións patrimoniais é competencia galega e cando, ademais, podería pactar acordos neste sentido aproveitando os distintos convenios que o Goberno galego asina coas entidades financeiras. “Si que teñen competencias e a capacidade de chegar a acordos con esas entidades á que vostedes tanto subvencionan”, reprobou, para concluír reclamando ao Executivo que exerza as súas responsabilidades para contribuír a solucionar un problema “que existe e que está a causar un prexuízo enorme aos concellos e ás comunidades de propietarios”.\nAna Pontón propón primar nos concursos públicos os parques eólicos ligados a proxectos industriais con postos de traballo\nBNG acada un acordo unánime para implantar o bacharelato de Artes en Redondela, atendendo á demanda na preinscripción de matrícula


BOIRO VOLEIBOL: RESULTADOS DA XORNADA DO SÁBADO 8 DE FEBREIRO:\nREDESYL BOIRO VOLEIBOL 0-3 FISIOTERAPIA CINESIA A-SOLUCIÓNS NOIA\n(16-25, 11-25, 24-26)-(2ªDiv. Autonómica Masculina)\nOs nosos perecen ante o ataque noiés\nClara derrota a sufrida polo filial masculino ante o 2º clasificado da competición autonómica sénior. A diferencia de experiencia entre os dous planteis foi manifesta desde o comezo do encontro, onde o potencial ofensivo noiés superou a defensa do Redesyl. Os erros non forzados dos nosos poñían en bandexa a consecución de puntos durante os dous primeiros parciais para os visitantes, que se situaron cunha vantaxe enorme sen moitos atrancos. No 3º set o xogo dos boirenses mellorou. A defensa branquiazul gañou enteiros e fixo errar máis do normal ó ataque do Fisioterapia Cinesia A-Solucións. Tras este tropezo os de Adrián Alves permanecen na 6ª praza, onde manteñen ós rianxeiros do Mexillón de Ouro a 4 puntos despois do tropezo destes ante o Ames Voleibol. Polo Redesyl xogaron: Ismael M., Fran D., Lois V., Félix R., Adrián G., Adrián A. e Felipe R. (líbero). Como reservas estaban Daniel V., Diego R., Pablo R., Juan O. e Dani G.\nJEALSA BOIRO VOLEIBOL 2-3 FISIOTERAPIA CINESIA A-SOLUCIÓNS NOIA\n(18-25, 19-25, 25-23, 25-18, 6-15)-(Liga Galega Xuvenil Feminina)\nPartido tolo entre boirenses e noiesas\nAs baixas coas que contaban as de Mario Iglesias culminábanse cunha derrota nun encontro no que se remontou un 0-2 adverso para morrer na beira. O pouco ritmo inicial facía que as nosas non tivesen opcións de pelexar polas vitorias parciais prácticamente en ningún momento. O servicio boirense era pan comido para unhas noiesas que pechaban os seus ataques e conseguían deste xeito tomar unha dianteira que semellaba definitiva. Nada máis lonxe da realidade. A defensa de segunda liña boirense fixo acto de presencia para remontar. Alejandra Galbán era a gran baza ofensiva das nosas nun tie-break que se presentaba esperanzador despois da inercia tomada. Tampouco foi así e as noiesas aproveitaron o seu tino dende os 9 metros para acabar coas esperanzas locais. Polo JEALSA xogaron: Sara B., Isa G., Alejandra G., Antía S., Lea G., Sheila O. e Sara C. (líbero)\nJEALSA BOIRO VOLEIBOL 1-3 FISIOTERAPIA CINESIA A-SOLUCIÓNS NOIA\n(17-25, 8-25, 25-8, 21-25)-(Liga Galega Cadete Feminina)\nPaula V. ataca ante a mirada das súas compañeiras\nDerrota en catro sets das de Emilio Palacio ante un rival que gracias a este resultado superou ás nosas na clasificación desta Liga Galega Cadete Feminina. A baixa por lesión da receptora Ana Bugallo segue a ser un duro revés para o ataque dun JEALSA improductivo nesta faceta. Máis atinadas co seu saque, as noiesas adiantáronse de xeito sinxelo nun encontro ó que as nosas chegarían con dous sets de retraso. Durante o terceiro parcial vimos a mellor cara das locais. A súa presión desde os 9 metros complicaba a construcción das visitantes e recurtaban distancias cun set de clara cor branquiazul no que Lea Gatbache estivo moi atinada. A 4ª manga foi igualada e tan só nos instantes finais puideron as de Noia remontar un set no que ata o ecuador marchaban por debaixo e colocar os dous puntos da vitoria no seu casilleiro. Polo JEALSA xogaron: Lea G., Paula V., Sara T., Marta S., Laura S., Laura P. e Irea T., (líbero). Tamén xogaron Ada V., Laura O., Lía V. e Luciana V.\n(14-25, 25-23, 20-25, 16-25)-(Liga Galega Infantil Feminina)\nMarta S. recibe un saque no encontro ante as noiesas\nDerrota por 1-3 das nosas infantís nun encontro no que o acerto en saque sería a gran baza na que se apoiarían ambos equipos para tentar acadar a vitoria final. Deste xeito comezaba o choque coas noiesas sobresaíntes nesta faceta. A recepción local pouco podía facer para elaborar xogadas de ataque e o 0-1 era inevitable. No 2º acto as forzas igualáronse e foi agora o servicio do JEALSA o que desequilibraba un set con final incerto. A partires de aquí as pantasmas do primeiro set volveron a campo local. O maior porcentaxe de acerto e o potencial ofensivo dunha das centrais noiesas poñían a salvo a vitoria visitante nun encontro típico desta Liga Galega Infantil Feminina na que as nosas fican agora en 8ª posición. Polo JEALSA xogaron: Ada V., Paula V., Lía V., Laura O., Sara T. e Irea T. Marta S., Verónica P. e Luciana V. agardaban a súa oportunidade no banco de suplentes.\nPublicación de Adrián Alves a las 11:06\nBuenaaass. Chicho,te puedo pillar una foto para el blog? es que no sacamos ninguna...\n12:57 do 10 de febreiro de 2014\n14:43 do 10 de febreiro de 2014


O Funambulista Coxo: O Foro Social Galego e a nova fraternidade\nO Foro Social Galego e a nova fraternidade\nA «Restauración», tal como chama Alain Badiou á hexemonía do pensamento conservador e postmoderno que domina intelectualmente desde 1970 até os nosos días, rexeita a idea do «nosoutros» en favor do «eu». Escaldados dos excesos cometidos no século XX en nome dos grandes ideais colectivos, a nova civilización liberal renega de toda construcción dun suxeito que transcenda ao individuo. O filósofo francés, na procura dunha «palabra tenda» –é dicir, unha palabra refuxio– que permita superar a tensión existente entre a subxectivación colectiva e a individual, pregúntase se, fronte «a la fraternidad-terror (...) del nosotros sometido al ideal del yo fusional y cuasi militar» para a que non hai outra alteridade que a do adversario, non podería formarse un novo «nosoutros» que, sen deixar de ser «nosoutros», sexa tamén dispar e respectuoso coa súa propia diversidade.\nNo mes de xaneiro deste ano botaba eu man da metáfora do mar de xiz de G.K. Chesterton para mostrar como a nosa realidade próxima está –de abrírmonos ao mundo con curiosidade– chea de campos nos que actuar politicamente. Naquel texto daba conta da celebración na capital de Galiza dunha asemblea de colectivos e individualidades con ganas de dar un pulo ao discurso emancipador mediante a organización dun Foro Social Galego que, asumindo a carta de principios do Foro Social Mundial, fixese realidade o máis que coñecido lema de pensar globalmente e actuar localmente. Hoxe, pasados varios meses daquela xuntanza, é posible anunciar que aquela unión de vontades con vocación constituínte comeza a dar os seus froitos. O Foro Social Galego xa ten título –Pensar e construír alternativas desde Galiza–, data –os vindeiros 5, 6 e 7 de decembro–, lugar –Santiago de Compostela– e eixes temáticos –Modelo económico e límites do crecemento, Vida e traballo, Soberanía e diversidade fronte a uniformización e imperialismo e Defensa das liberdades e dereitos sociais.\nDa traducción francesa dos versos de Paul Celan: Du visible, de l´audible, le/ mot-tente/ qui se libère:/ Emsemble (Do visible, do audible, a/ palabra-tenda/ que se libera:/ Xuntos.) extrae Alain Badiou o bocexo, a posibilidade aínda embrionaria, desa nova e necesaria fraternidade. Os procesos de creación dos diferentes Foros Sociais Mundiais e en concreto o do Foro Social Galego tratan tamén, paseniño, de abrir un camiño inexplorado na matogueira de individualismo e incomunicación que nos oculta o mar de xiz no que nadamos. Desde este pequeno espazo convido a todo o que queira a participar; porque só permanecendo xuntos, emsemble, será posible crear un novo mundo mellor.\nPostado por O Fuco às 01:45


Proxectos de tecnoloxía creativa\nNos nosos talleres Enxeño Labs by Dismedia desenvolvemos proxectos STEAM para traballar de forma divertida as ciencias, tecnoloxía, enxeñería, arte e matemáticas.\nA metodoloxía está deseñada para favorecer:\nO reforzo de competencias clave e valores sociais\nSon unha excelente forma de iniciar proxectos de máis envergadura. Ou ben para iniciarse na práctica de Metodoloxías activas na aula (Aprendizaxe Baseada en Proxectos, Aprendizaxe Baseada en Problemas, Gamificación, etc.)\nEn todos os nosos Enxeño Labs by Dismedia l@ s alumn@ s terán que superar retos nos que crearán os seus propios prototipos levando ao máximo a súa creatividade.\nArte, Electrónica, Música, Programación, Robótica, Deseño, Xogo e moito máis!\nNa nosa versión para docentes, ademais de realizar e superar os retos propostos, veremos como trasladar todas estas actividades ao currículo e como podemos incluír proxectos deste tipo na programación didáctica.\nA programación e a robótica educativa son o perfecto recurso didáctico para que os teus alumnos aprendan de forma creativa diferentes materias. Desenvolvan competencias clave e experimenten novas formas de aprendizaxe de forma lúdica.\nFomenta a iniciativa e a motivación dos teus alumnos, eles serán os que queiran aprender máis e achegar ideas, traballar valores e competencias.\nPromove a cultura, o coñecemento libre e estimula a filosofía do movemento maker.


Pandeireta e canto tradicional II A\nAula de perfeizoamento de canto e pandeireta. O alumnado ampiará neste curso o seu repertório de recursos melódicos e rítmicos, mediante a montaxe de pezas dalgunha das zonas propostas no temário (serán, Suído e Terra de Montes).\n•\tOs obxectivos son mellorar o funcionamento grupal dacordo ao xeito natural -e tradicional- de facé-lo, facendo fincapé en cuestións como a non memorización sistemática de arranxos e letras; mais ao contrário: adquirir a habilidade necesária para tocar e cantar con naturalidade dentro dunha masa coral tradicional, entendendo e respectando o seu funcionamento.\n•\tTraballará-se tamén a técnica vogal e a ornamentación melódica, à par que a rítmica coa pandeireta, ampliando os recursos dispoñíbeis mediante a aprendizaxe de pezas do repertório tradicional.


Categorías - Narrativa - Galiza Mutante: Poder Nuclear!\nMoitas xeracións pasaron desde aquel aciago día en que o Froilán, o Santo Vingador, baixou dos ceos para alagar co lume purificador as cidades pecaminosas da Xente Vella. Agora, a vida retornou á terra fértil que se estende desde os Montes Áncaros até o Mar da Fin do Mundo e a semente dunha nova civilización agroma en Cmph’sthulhu, a Cidade dos Sete Círculos. Mais a sombra dun perigo álzase nas marcas distantes e descoñecidas do nordés, e tamén aniña nos corazóns dos cobizosos que se agochan dentro dos muros da urbe.\nO Pastor, Rocho, Holifoz e Costenla, catro mutantes acabados de chegar a Cmph’sthulhu, terán que enfrontarse aos máis estraños perigos na que será a aventura da súa vida, na que se cruzarán cos máis variopintos personaxes, como o capitán Xacho-beu, os Sete Bispos Mutantes e outros moitos enxendros nacidos deste novo e delirante mundo.


Categorías - Banda Deseñada - Historias do mestre Raposo 2\nIlustrador/a: Bruno Heitz\nNo segundo volume de “Historias de Mestre Raposo”, o protagonista atópase moi preocupado porque o rei mandárao prender e axustizar polas súas falcatruadas; malia tratarse dunha circunstancia que forma parte da súa propia natureza animal. Coa intención de redimirse das acusacións, Renart decide viaxar ata a a corte do Papa.\nA súa aventura leva os lectores a coñecer personaxes como o gato Tiberio ou o oso Pardo, e a ser partícipes de arduas e divertidas peripecias das que Mestre Raposo sae airoso grazas ao seu enxeño. O libro, estruturado en capítulos, é un perfecto exemplo de cómic, cunha meditada secuencia de viñetas, diálogos e elementos característicos da banda deseñada.\nLe Roman de Renart é unha das obras máis antigas da literatura francesa, redactada en forma de poemas nos séculos XII e XIII para parodiar a épica e a novela cortesá da época. A adaptación de Bruno Heitz deste clásico medieval transcorre nunha sociedade animal, antropomórfica, na que destaca un descarado personaxe que se atreve a cuestionar a orde establecida.\nTralo epílogo da historieta, o autor ofrece unha visita ao interior do castelo deste peculiar reino de intrigas e picarescas.


O anecdotario: "A terapia do Ratibrom caseiro", por Arturo Calvo - Futbolinlugo\nO anecdotario: “A terapia do Ratibrom caseiro”, por Arturo Calvo\nUnha rata solta e un capitán atemorizado no vestiario\nNo noso vestiario somos moi de facer bromas. As botas adoitan ser recurrentes ao estar debaixo dos nosos asentos. Atamos cordóns todos xuntos, botamos champú dentro das mesmas…\nPois ben un día, entrounos un rato pequeno no vestiario. Aínda non sabemos como. Empezou a corretear por entre as botas, os bancos. Non o demos atrapado. Só o víamos pasar de cando en vez de xeito moi fugaz. Ese día serviunos para darnos conta de que un dos nosos capitáns, Xaime, lle tiña unha fobia criminal aos ratóns. O tipo chegaba, arrimábase ao interior do vestiario e preguntaba atemorizado se o bicho andaba por alí. Mentres miraba escrupulusamente todo debaixo do seu sitio, as botas incluidas.\nXaime, o protagonista indirecto da historia\nDeunos unha idea. Así que un día chegamos antes ca el ao vestiario. Gastámoslle unha broma das boas. Collimos cinta negra e fixemos con ela unha pelota alongada. Semellando o corpo dun rato. Tamén lle metimos o cordón dunha bota vella para facer como se fose a cola do rato. E metimos o noso bicho artificial no interior dunha das botas de Xaime.\nXaime chegou ao habitáculo e seguía preguntando polo rato. Se estaba dentro, se o viramos… Vestiuse atemorizado e chegou o momento de calzar as botas. Tentou poñer a primeira delas. Non deu e de feito estampouna no outro lado do vestiario. Tirouna dicindo:\n“Dentro da bota hai algo, dentro da bota hai algo…”, dixo cun medo evidente.\n“Pero que dis oh…”, contestamos.\nPasámoslle a bota de nova. Volveuna a medio poñer e volveulle dar outro golpe.\n“Aquí dentro hai algo”, repetiu Xaime.\n“Que dirás, non hai nada”, respostamos de novo.\nVolveuna coller, meteu a man dentro e quitou o rato de mentira gritando como un tolo. Ese día certificamos o medo de Xaime aos ratos. Un home tan forte de apariencia pero ao que un rato pequeno de nada lle atemoriza.\nArturo Calvo Martínez. Home gol do Viveiro, canteira do Cembedo


Os usuarios e o persoal do Hospital Asilo de Ribadeo recibiron este venres a segunda dose da vacina contra o Covid 19 |\nHome Actualidade Os usuarios e o persoal do Hospital Asilo de Ribadeo recibiron este venres a segunda dose da vacina contra o Covid 19\nRibadeo, 5 de marzo de 2021. Todos os usuarios e usuarias así como o persoal do Hospital Asilo de Ribadeo recibiron hoxe a segunda dose da vacina contra o covid 19. O alcalde ribadense, Fernando Suárez, asegura que “por este motivo estamos moi esperanzados no Concello”.\nO rexedor dixo: “quero expresar a nosa satisfacción por ver como no Hospital Asilo hoxe xa se puxo a segunda dose da vacina, a primeira hai varias semanas que foi aplicada. Agora xa podemos dicir que as dúas residencias de Ribadeo, tanto a nova como o Hospital Asilo, o seu persoal e os usuarios e usuarias, todos coa excepción dunha persoa na nova residencia, fóiselles aplicada a vacina contra o covid19”.\nSuárez Barcia subliñou que “é algo que nos ilusiona nesta nova etapa de recuperación e que tamén vemos como o resto da cidadanía, nos diferentes segmentos de idade, a están empezando a recibir e outros están ansiosos de que veñan máis vacinas para que todo o mundo a poida poñer, para que empecemos como sociedade a mellorar e a tirar para adiante. Esperemos que nos próximos días sigamos tendo boas noticias neste sentido”.\nTags: Concello de Ribadeocovid-19 Ribadeo


Galicia Confidencial (GC) - Información sobre Santiago de compostela\nFamilias compostelás denuncian o "caos" no programa de conciliación do Concello\nAseguran que a corporación municipal ten "absolutamente abandonada" a área educativa.\nA súa directora pide "un novo espazo para seguir mellorando".\nSantiago recibe o solsticio de verán co Festival de San Xoán e pandeireta, baile e concertos\nTamén haberá rutas botánicas para buscar herbas de San Xoán.\nDan de alta os feridos catro leves polo derrube do escenario principal do Son do Camiño\nOs dous feridos graves están baixo prognóstico reservado.\nO ICO non prevé "grandes datos de morosidade" co vencemento dos créditos\nRelevo no Grupo Municipal do PP en Santiago, José Antonio Costenla substituirá a Sánchez-Brunete\nO candidato Borja Verea ratificou os nomeamentos do novo comité executivo local.\nSantiago recupera as fogueiras de San Xoán tras dous anos sen elas pola pandemia


A nosa prioridade: as persoas | Serunion\nNesta etapa da vida, saber comer é clave para facer fronte aos cambios fisiolóxicos que sofre o noso corpo e que a miúdo interfiren na nosa alimentación.\nCoidamos de ti e da túa alimentación\nSegundo o estado en que nos encontramos nesta etapa da vida, dispomos de maior ou menor mobilidade e de certas dificultades para comer ou mastigar. Por iso, deberemos recibir unha atención adaptada ás nosas necesidades coa intención de atrasar ao máximo a perda da nosa autonomía e independencia, para poder seguir gozando do pracer da boa cociña.\nUnha alimentación saudable permite ao noso organismo acadar e manter o seu nivel óptimo, conservar ou restablecer a saúde e axudar a diminuír o risco de enfermidades. Pero alimentarse dunha maneira saudable non é só inxerir determinados nutrientes. Ademais de nutritiva, a alimentación debe ser sobre todo gustosa e atractiva, en definitiva: unha experiencia pracenteira.\nPorque entendemos e sabemos que necesidades teñen os nosos maiores, os nosos esforzos van dirixidos a achegar solucións para a súa alimentación e benestar emocional. Comprometémonos a unha alimentación equilibrada e saudable, adaptando o noso menú e elaborando dietas especificas para casa caso:\nProdutos frescos, de tempada e de proximidade.\nUtilizando as técnicas culinarias de toda a vida.\nElaborando pratos caseiros.\nAsegurando a hidratación.\nPromovendo hábitos alimentarios saudables.\nDeseñando menús variados e equilibrados tendo en conta diferentes parámetros como a idade, o sexo, a enerxía recomendada diaria.\nPlanificando menús semanais para unha correcta frecuencia de consumos de todos os grupos de alimentos da pirámide nutricional.\nEvitando a monotonía.\nPondo a disposición do cliente un equipo de profesionais preparados para atender calquera esixencia requirida.\nPlan de formación á medida segundo as necesidades de casa centro.


Ence lanza un pioneiro programa de fidelización para produtores forestais\n30 de agosto de 2018.- Ence-Energía y Celulosa presentou hoxe en Viveiro (Lugo) un Programa de Puntos para asociacións de produtores forestais. Trátase dunha iniciativa pioneira cuxo obxectivo é contribuír á mellora da xestión forestal e reforzar as relacións entre a compañía e os produtores de madeira, mediante a creación dun programa de puntos que premiará a fidelidade e compromiso dos propietarios.\nA Asociación de Produtores de Madeira de Viveiro (Promavi), foi a primeira entidade en adherirse a este Programa tras a firma dun convenio de colaboración con Ence no mesmo acto de presentación, un evento no que estiveron presentes o director xeral de Cadea de Subministración de Ence, Álvaro Eza, e o presidente da entidade, Manuel Galdo.\nNa presentación do programa, Álvaro Eza afirmou que "estamos convencidos de que este Programa supoñerá un importante impulso para a mellora da xestión forestal de asociacións e propietarios, o que redundará nun aumento de rendemento e rendibilidade dos seus cultivos forestais". Eza tamén sinalou que "confiamos en que esta iniciativa traducirase, así mesmo, nunha contribución directa ao coidado do medioambiente e a loita contra os incendios, porque o monte ben xestionado e mantido presenta un risco moito menor de incendios".\nTres categorías para premiar a fidelidade dos produtores\nO Programa de Puntos de Ence parte da creación de tres categorías que se asignarán aos produtores na firma do acordo de adhesión da asociación ao programa, e revisaranse anualmente na renovación do convenio de compra. As categorías serán Platino, Ouro e Bronce, e estableceranse en función de varios parámetros acordes aos compromisos pactados con Ence.


» Obradoiro Feminista en Viana\nEste xoves 29 de decembro a Asemblea de Mulleres de Galiza Nova celebra en Viana do Bolo un obradoiro arredor da violencia machista invisibilizada. Esta actividade servirá para analizar e debatermos sobre as violencias machistas que a pesar de non ser tan visíbeis coma a física, tamén atentan contra a liberdade das mozas galegas.\nEsta actividade contará coas intervencións de Alba García Sánchez, Militante de Galiza Nova e de Sara Feijóo, encargada do CIM de Viana, así coma coa da cantautora María Blanco. Agardámoste o xoves 29 de decembro ás 20:30 horas, na Casa da Cultura de Viana do Bolo (Rúa Ferradal s/n).\nÉ hora de rematar con todas as violencias machistas, incluso aquelas que nos parecen menos visíbeis.\nAledámonos da revogación da ilegalización de Causa Galiza


Europa debate sobre o pasaporte de vacinación da covid | Noticias de Galicia | CRTVG\nEuropa debate sobre o pasaporte de vacinación da covid\nPublicado o 25/02/2021 15:00\n• Os virólogos ven prematuro o certificado de vacinación internacional e piden agardar\nDas vacinas falarán os xefes de Estado da Unión Europea nun cumio virtual en que van abordar os atrasos nas entregas das farmacéuticas. Van debater tamén sobre o chamado pasaporte de vacinación.\nÉ un debate que queren acelerar os países máis dependentes do turismo, como España ou Grecia. Ese pasaporte facilitaría o turismo con vistas ao verán. Con todo, o certificado de vacinación xera moitas dúbidas noutros países. Consideran que podería restrinxir dereitos e liberdades. Francia ou Alemaña, por exemplo, cren que é precipitado.\nPiden agardar a coñecer o impacto das vacinas na transmisión do virus. Este será o outro asunto do cumio, os atrasos nos plans de vacinación que están xerando os incumprimentos nas entregas dos laboratorios.\nInvestigadores de Ourense logran unha hamburguesa de carne máis saudable e co mesmo sabor\nO Sergas inicia un programa de apoio psicolóxico para os sanitarios máis angustiados pola pandemia


Ames acolle o 12º Campionato de Galicia de 5km ruta\nAmes acolle o XII Campionato de Galicia de 5km ruta\nÁ proba acudirán galegas internacionais como Uxía Pérez, Sandra Mosquera e Helena Ledo\nAmes acolle o XII Campionato de Galicia de 5km ruta / FGA\nDespois do parón obrigado pola pandemia, o Campionato de Galicia de 5 km ruta volve á acción na súa XII edición. Desta vez, a proba terá lugar no concello de Ames, concretamente en Bertamiráns, o 26 de setembro desde as 10:30 horas.\nNa categoría femenina importante tamén será a preseza das internacionais Uxía Pérez do Playas de Castellón e Sandra Mosquera do Comesaña así como Helena Ledo do ADAS Proinor. No caso das probas masculinas, os nomes máis salientables so os de Manuel Hurtado, do SG Pontevedra, e Rubén Diz, do Ourense Atletismo.\nXunto aos citados e citadas atletas, non menos importante será a participación de atletas das categorías Sub18, Sub20, Sub23 así como a dun amplo e nutrido grupo de participantes das categorías máster entre quenes destacan os gañadores e gañadoras da última edición do ano 2019 en Ferrol nas súas respectivas categorías: Inés Papín do CA Sada; Domingo Álvarez do Egovarros de Viveiro; Mar Barcón e Antonio Hernández da Mochila del Deporte; José Carlos Ferreira do Club Veteranos de Samil e Javier Toro do Verxel Nutrición.\nO acto de presentación do torneo de 5km ruta, que se desenvolveu en Ames, contou ca presenza do seu alcalde José Blas, o Presidente da FGA Isidoro Hornillos e a Concellal de Deportes Susana Señorís, quenes salientarían a importancia desta cita tanto polo número de inscritos, preto de catrocentos, como pola calidade das súas participantes.\nO palmarés do Campionato de Galicia de 5km ruta\nNas súas edicións a gran domiñadora no histórico na categoría feminina é a atleta de Ares Paula Mayobre quen con cinco campionatos de Galicia encabeza esta lista, seguido con dous campionatos por Iván Docampo e o especislista en tríatlon Francisco Gómez Noya.\nMayobre foi vencedora na ruta dos 5km nas edicións de 2010, celebrada na Coruña, a do 2013, en Ribeira, e as de 2017, 2018 e 2019, realizadas en Curtis, Vimianzo e Ferrol. Tamén resultaron vencedoras en anteriores ocasións Marta Fernández, no 2011, María Gestido, no 2012, Barca Toba, no 2014, Carmela Cardama, no 2015 e Rocío Alvite, no 2016.\nA proba será retransmitida en directo vía streaming a través da canle oficial da FGA dando comezo a primeira carreira as 10:30 horas desde a rúa Alcalde Lorenzo na orde establecido segundo o protocolo covid-19 vixente. Farase unha serie coas 10 mellores marcas de inscrición, e o resto de participantes agruparanse polas súas categorías.\nEtiquetas AMESatletismoCampionato de Galicia de 5km rutaFEDERACIÓN GALEGA DE ATLETISMOFGA


Magnesio e flúor durante o embarazo | Consumer\nMagnesio e flúor durante o embarazo\nA xestación require tomar cantidades extra destes minerais que, co ferro e o calcio, desempeñan importantes funcións nesta etapa\nPor maitezudaire 25 de Maio de 2009\nAs necesidades nutricionais da muller aumentan durante o embarazo a consecuencia dun ascenso dos requirimentos enerxéticos, como a demanda dalgúns micronutrientes (vitaminas e minerais). Dentro dos minerais inclúense o magnesio e o flúor, ambos cun papel moi importante nesta etapa da vida. Unha alimentación variada e equilibrada cobre as necesidades que precisa a nai.\nO magnesio é un mineral con importantes funcións no organismo: intervén na transmisión dos impulsos nerviosos e na actividade muscular, no aproveitamento dos nutrientes que conteñen os alimentos e no bo funcionamento do corazón. Ademais, forma parte da matriz do óso e xoga un papel primordial na relaxación muscular. Por este motivo, a deficiencia de magnesio durante o embarazo pódese acusar con cambras nas pernas, sobre todo pola noite.\nO flúor é un micromineral cuxos requirimentos ven lixeiramente aumentados durante esta etapa da vida da muller.Durante o embarazo, a acidez bucal aumenta e os dentes necesitan unha atención e coidados especiais que eviten o seu desmineralización e a aparición de carie dental. O flúor xoga un papel relevante na prevención de carie da muller gestante.\nMagnesio e embarazo\nOs requirimentos de magnesio establécense en 350 miligramos diarios no caso dos homes e en 300 miligramos no das mulleres. Habitualmente, a inxesta deste mineral sitúase entre os 250 e 400 miligramos ao día, polo que en principio non sería necesario o achegue de magnesio a través de suplementos. Con todo, durante o embarazo as necesidades deste mineral aumentan, do mesmo xeito que sucede con outros nutrientes. É necesario incrementar a inxesta de magnesio en 100 miligramos adicionais ao día, polo que os requirimentos deste mineral para a muller embarazada sitúanse en 400 miligramos diarios.\nPolo xeral, non é preciso tomar suplementos, posto que unha dieta variada e equilibrada é capaz de achegar á muller embarazada a cantidade diaria de magnesio que necesita. En caso contrario, será un experto quen deba valorar a necesidade de inxerir suplementos.\nCambras durante a xestación\nDurante o embarazo é común que aparezan cambras nas pernas, sobre todo pola noite. As causas deste incómodo trastorno son múltiples, aínda que unha delas pode ter relación coa falta de magnesio. Nese caso, a solución sería mellorar a súa achegar a través da dieta. O peixe e o marisco, as hortalizas e as verduras, os froitos secos e os grans integrais son algunhas das mellores fontes dietéticas de magnesio. Así mesmo, a auga tamén é boa fonte de devandito mineral. Algunhas augas envasadas, as máis concentradas en magnesio, achegan ao redor de 50 miligramos por litro.\nFlúor e embarazo\nO flúor é un mineral que o corpo necesita en pequenas cantidades, polo que recibe o nome de micromineral, xunto a outros como o cinc, o iodo ou o selenio. Aínda que o organismo precíseo en pequenas cantidades, non significa que a súa presenza na dieta non sexa relevante. De feito, un achegue deficiente de flúor pode ocasionar a aparición de carie, xa que este micromineral, ademais de ser un elemento importante na formación e mantemento dos ósos, participa tamén na formación do esmalte dental.\nA auga, o té, o peixe, os mariscos e algunhas verduras como as espinacas e a col son os alimentos máis ricos en flúor. Utilizar pastas dentífricas fluoradas é outra maneira de achegar flúor aos dentes.\nFlúor para a nai\nDurante o embarazo, a acidez da cavidade bucal aumenta, polo que os dentes necesitan unha atención e coidados especiais que eviten o seu desmineralización e a aparición de carie. Con todo, durante os primeiros meses do embarazo o cepillado dos dentes pode acentuar as náuseas, polo que nalgúns casos descóidase, o cal favorece a aparición das caries.\nPara evitalo, o correcto sería realizar un correcto cepillado (despois das comidas, aínda que sexa un pouco máis tarde do habitual) e evitar no posible alimentos doces e pegañentos que se adhiran aos dentes e activen a acción das bacterias que deterioran o esmalte e contaminan con carie.\nE PARA O BEBÉ…\nAs deficiencias nutricionais que poidan darse durante o embarazo non só afectan á saúde da nai senón tamén á do bebé. Unha dieta desequilibrada pode provocar enfermidades bucais na nai e no neno, quen pode padecer problemas de dentes mal calcificados, así como alteracións no esmalte dental. Para evitar a aparición destes problemas é importante ter en conta que o desenvolvemento dental do bebé vai comezar desde o primeiro mes de embarazo. Por iso, é importante que para a súa correcta formación a dieta da nai inclúa as cantidades necesarias non só de flúor senón tamén de calcio, magnesio, fósforo e vitaminas A, C e D.\ncarie dentes embarazo flúor-gl magnesio-gl\nQue comer antes de quedarche embarazada\nConsultorio nutricional: os suplementos de magnesio levantan o ánimo?\nEmbarazada? Ponche a salvo destes 5 mitos dietéticos\nIogur caseiro ao microondas


Rolda Internacional: 16 / 07 / 2018 | Erregueté\nIvo van Hove e Anne Teresa De Keersmaeker colaborarán nunha nova versión de West Side Story para “traer a historia ao século XXI”. A estrea está prevista en Broadway, en decembro de 2019.\nAinda que polo de agora se coñecen poucos detalles, o elemento máis audaz consiste no afastamento completo da coreografía orixinal de Jerome Robbins. Van Hove partirá de cero cun novo enfoque físico, colaborando por primeira vez coa súa compatriota belga Anne Teresa De Keersmaeker, a celebrada coreógrafa de danza contemporánea.\nDe Keersmaeker explicou que o seu proxecto para West Side Story seguirá sendo tan intenso como a do o espectáculo coñecido. “Considero que Leonard Bernstein non só é un dos compositores americanos máis importantes, senón tamén un dos principais compositores do século XX”, declarou. “A forma en que Bernstein, en West Side Story, combina teatro con música, especialmente música de baile, crea un dispositivo brillante para contar a historia a través da danza. O desafío será ofrecer unha nova lectura”.\nMáis información no Hollywood Reporter\nO Festival Internacional de Jazz de Montreal cancelou a produción de Slav, de Robert Lepage [na foto], unha “odisea teatral baseada en cancións de escravos”, tras as protestas sobre un elenco maioritariamente branco que interpretaba escravos negros. A reacción provocada pola produción foi visceral e rapidamente se espallou a pregunta de por que Lepage non se molestou en contratar máis actores e cantantes negros e a acusación de apropiación cultural.\nLepage, un director bilingüe francés canadense, adoita enfrontar no seu traballo interrogantes sobre identidades minoritarias. Tamén axudou a poñer Quebec no mapa internacional, creando o ciclo Ring para a Metropolitan Opera e Kà para o Cirque du Soleil.\nAs protestas resultaron demasiado agres para o festival, que cancelou o espectáculo despois de só dúas funcións. Vendera máis de 8.000 entradas e estaba programada para 16 días. O festival dixo que se vira abraiado pola intensidade da resposta. “Queremos pedir desculpas a aqueles que foron feridos”, dixo nun comunicado. “En absoluto foi a nosa intención”.\nNun comunicado, Robert Lepage denuncia o “lamentable discurso da intolerancia” e fala dun “golpe severo á liberdade de expresión artística”. Lepage dixo que o espectáculo aínda estaría en cartel se a decisión dependese del, aínda que recoñece, no entanto, que “cada novo espectáculo ten os seus erros, fracasos e malas decisións”, pero que segundo el, o teatro é unha arte en evolución, particularmente en contacto co público, e que é posible “corrixir o tiro no curso das presentacións “.\nMáis información no Guardian\nPouco máis dun ano despois de converterse na directora do Tanztheater Wuppertal, Adolphe Binder foi despedida tras unha reunión especial do consello consultivo da compañía o pasado venres 13. Nun comunicado, o consello declarou que a decisión “se fixo lamentablemente necesaria para restaurar a capacidade desta institución cultural única de operar a plena capacidade”. Non se ofreceu máis explicación.\nO Tanztheater Wuppertal, dirixido pola coreógrafa Pina Bausch ata a súa morte en 2009, continuou representando as obras de Bausch en todo o mundo. En maio e xuño, a compañía realizou novas obras do coreógrafo grego Dimitris Papaioannou e o coreógrafo noruego Alan Lucien Oyen – as primeiras pezas creadas para a compañía desde a morte de Bausch. Ambos recibiron críticas en xeral positivas.\nMáis información en Die Zeit\nO 5 de outubro, o Holburne Museum de Bath inaugura unha exposición sobre a relación entre o pintor Thomas Gainsborough e o teatro. Reunindo algúns dos mellores retratos de Gainsborough de actores e actrices, directores, músicos, dramaturgos, diseñadores, bailaríns e críticos da década de 1760, esta exposición explorará temas como a celebridade, o naturalismo, a actuación e a amizade.\nGainsborough e o Teatro incluirá 37 obxectos, incluíndo 15 retratos ao óleo do artista, traballos en papel (incluíndo caricaturas, vistas de teatros e programas) e documentos procedentes de coleccións públicas e privadas de todo o Reino Unido.\nEsta época, na que Gainsborough chega ao oeste do país coincidiu coa crecente riqueza e status social dos principais actores, como James Quin e David Garrick, aos retratou. A súa amizade con ambos abriulle portas, tanto en Bath como despois en Londres. Os dous actores tamén lle permitiron a Gainsborough explorar o naturalismo en retratos, nun momento en que se impuñan formas menos artificiais ca as anteriores na interpretación no teatro, a música e a danza.\nMáis información no web do Holburne Museum\nPódese bailar a poesía? Pam Tanowitz acaba de estrear unha coreografía baseada nos Catro Cuartetos de T.S. Eliot.\nFour Quartets, dirixida e coreografada por Tanowitz, tivo a súa estrea o pasado día 6 no Richard B. Fisher Center for Performing Arts de Bard. Trátase dun esforzo colectivo impresionante e ambicioso con música do compositor finlandés Kaija Saariaho e a actriz Kathleen Chalfant recitando o poema completo.\nMáis información no New York Times\nFoto: Slav de Robert Lepage (© Facebook / Ex Machina / Elias Djemil)\nNeste artigo falamos de: Internacional, Ivo van Hove, Robert Lepage


LUÍS SOTO - Librería Luces\nLUÍS SOTO. A XEIRA POLA UNIDADE GALEGA\nLuís Soto é apenas un descoñecido para a maioría da sociedade galega e con el vai parte do noso pasado. Esta obra afonda na súa vida e no seu tempo: o sindicalismo da ATEO e o PCE na II República, Castelao e a UXT na Guerra Civil; a Comisión Galega do PCE e a Internacional do Ensino na posguerra; o Consello de Galiza e a JSUN; o Padroado da Cultura Galega e Vieiros no exilio; a fundación da UPG, a súa teoría e pensamento; a crise do 76 na UPG e o nacemento do PGP. En todo isto, Luís Soto foi parte protagonista.\nO autor acudiu ao fondo Luís Soto (no Arquivo Histórico Provincial de Ourense), practicamente inédito, para realizar unha biografía que se botaba en falta. Xurxo Martínez González incorpora ao libro nova documentación sobre o exilio, o nacionalismo ou a revista Vieiros. Outros arquivos, co descubrimento de novos papeis, completaron unha obra necesaria para comprendermos mellor a esquerda, o exilio en México, a cultura e o nacionalismo galegos.\nUnha peza imprescindible para encaixar a historia máis recente.\nXurxo Martínez González (Coia-Vigo, 1984). Doutor en Filoloxía Galega e premio extraordinario de Tese de Doutoramento pola Universidade de Vigo. A súa investigación céntrase no Rexurdimento, no provincialismo e na cultura galega do século XIX, con distintas publicacións e artigos. É autor dos libros " Fuco Gómez " (AGER, 2007) e " Luís Soto. A xeira pola unidade galega " (Xerais, 2011), así como de varios traballos sobre Ramón Villar Ponte. En colaboración con Emilio Xosé Ínsua escribiu " Común temos a patria. Biografía dos irmáns Villar Ponte " (Xerais 2018). Colabora acotío coa prensa ( " Praza Pública " ou " Faro de Vigo " ) e recibiu varios premios literarios de poesía e relato. Traballa como técnico de normalización lingüística no Concello de Redondela.


A editora Small Stations Press publica Dragal en inglés\nA saga Dragal continúa a súa andaina internacional coa tradución da primeira novela, "A herdanza do dragón", a distintas linguas.\nSmall Stations Press, o selo editorial de Jonathan Dunne, elexiu Dragal entre os catro títulos cos que puxo en marcha a nova serie de literatura xuvenil galega en inglés Galician Wave.\nA colección, iniciada no outono de 2014, existe para dar a coñecer en lingua inglesa o mellor da literatura xuvenil galega e da súa ilustración.\nXunto con DRAGAL I: THE DRAGON’S INHERITANCE de Elena Gallego Abad, publicáronse en setembro as novelas Aire negro de Agustín Fernández Paz, A Pomba e o Degolado de Fina Casalderrey e O pintor do sombreiro de malvas de Marcos Calveiro.\nNeste intre Jonathan Dunne está a traducir ao inglés a segunda novela da saga Dragal, A metamorfose do dragón, que ten previsto publicar no outono de 2015.\nLa editorial Pagès Editors publica Dragal en catalán\nO primeiro libro da saga fantástica Dragal, de Elena Gallego Abad, atópase entre os elixidos para o novo selo de literatura infantil e xuvenil Nandibú de Pagès Editors, dirixido por Alba Besora co asesoramento de Ramón Besora, un coñecido editor hoxe xubilado.\nA leridana Pagès Editors e mais a Editorial Milenio crearon a nova liña de literatura infantil e xuvenil Nandibú, que constará de seis coleccións dirixidas a nenos e mozos de entre cero e 14 anos.\nEstas coleccións ofrecerán una trintena de títulos cada ano, en castelán e catalán, algúns deles recuperacións de clásicos do xénero, desde "El gato con botas" a "El osito polar".\n"Dragal 1: l'herència del drac", traducción ao catalán do primer volume da saga de aventuras creada por Elena Gallego Abad, é tamén o libro que abre a colección Nandibú Jove.\nDragal inspira un gran xogo de rol no Pico Sacro\nA prensa galega fíxose eco da participación de 232 escolares galegos nun xogo de rol en vivo no monte onde habitou o dragón\nFragmento da información publicada en El Correo Gallego o 21 de xuño de 2014:\nO Pico Sacro vestíuse onte entre néboas para recibir aos 232 estudantes de 1º e 2º da ESO e 16 profesores, procedentes de 5 centros galegos, que se convertiron por un día en cabaleiros da Fraternidade do Dragón. O monte boqueixanés convertíuse no esceario perfecto para o densevolvemento do xogo de rol en vivo relacionado coa triloxía de novelas xuvenís publicadas por Elena Gallego Abad, titulada Dragal.\nA propia autora recoñeceu onte a súa "emoción" por ver "a implicación e os soños que tanta xente puxo" na aplicación didáctica de Dragal. O proxecto piloto promovido dende a Secretaría Xeral de Política Lingüística "servíu de base para desenvolver actividades relacionadas coa toponimia" dos concellos onde se ubican os 7 centros escolares participantes, indicou a técnica de este departamento e coordinadora da iniciativa, Xulia Marqués.\nOutros medios galegos, entre eles o Telexornal Serán da TVG informaron sobre os xogos de rol que tiveron lugar no Pico Sacro arredor do Proxecto Dragal.\nO Pico Sacro acollerá un xogo de rol para máis de 300 cativos\nEscolares aplicarán os seus coñecementos sobre lendas en torno ao monte boqueixanés\nO Pico Sacro protagonizará o próximo venres, día 20 de xuño, un xogo de rol no que participarán máis de 300 alumnos de Educación Primaria e Secundaria de sete centros educativos galegos.\nEsta iniciativa forma parte dun proxecto piloto desenvolvido nestes colexios durante todo o curso e que terá como actividade final unha xornada en terras boqueixanesas.\nA iniciativa “toma como base a exitosa triloxía Dragal, da escritora Elena Gallego”, explicou o secretario xeral de Política Lingüística, Valentín García. As tres publicacións toman como base a figura fantástica do dragón e as lendas en torno a el.\nTal e como se explica no portal web adicado á triloxía, as novelas expoñen “a historia dun rapaz que se transforma en dragón, mais co valor engadido de inserirlle tradicións e mitoloxías galegas”.


Acometidas tarefas para a eliminación de humidades no polideportivo da Tomada e no estadio da Alta | Concello da Pobra do Caramiñal\nA Concellaría dos Deportes da Pobra do Caramiñal comunica que se realizaron os labores para a eliminación de humidades no polideportivo da Tomada. A dita actuación foi executada por Constrios S.L. e o investimento ascendeu a 12 056’44 euros, IVE incluído. O proxecto supuxo a limpeza do caleiro de cuberta, incluíndo medios auxiliares e medidas de seguridade para a execución dos traballos; a tapadura de buratos en fábrica de bloque a rentes do chan no contorno da pista polideportiva; a limpeza da cuneta con medios mecánicos e manuais, e incluso a retirada dos entullos a un vertedoiro autorizado; o repaso e a reparación de puntos de humidade en cuberta, con medios auxiliares para o desenvolvemento das tarefas; e a limpeza de paramentos verticais con máquina hidrolavadora e hidrofugado unha vez limpo e seco o soporte, tamén con medios auxiliares.\nEstas intervencións enmárcanse no plan de mellora das instalacións deportivas no segundo semestre do ano e o obxectivo reside en ofrecerlles aos usuarios e usuarias unhas mellores condicións para o desenvolvemento da súa actividade.


Historia | Club Breogan\nLIMIAR DA REVISTA DO 20 ANIVERSARIO DO BREOGÁN – 1.998\n“Ó cabo de vinte anos de que uns mozos (daquela), insatisfeitos dunha recente experiencia logo dunha representación teatral, nos convocasen a toda persoa do Grove que tivese interés na Cultura, a tres ou catro asambleistas no Pavillón de Deportes; e que da última saise constituída a Agrupación Cultural Breogán.\nForon moitas as cousas que por iniciativa de Breogán cambiaron na vida cultural, deportiva e social da nosa Vila, moitas delas, nin siquera e Breogán hoxendía quen as fai; algunas dun interés moi grande e, moitas cáseque sen interés para unha mayoría dos mecos.\nPero, a pesar de todo o feito, moito ou pouco (depende para quén), a pesar dos vinte anos de historia, co que isto conleva na nosa Vila, (neste camino quedaron outras agrupacións culturais que naceron de canda nós ou despois) a pesar de acadar o recoñecemento deportivo máis alto de Galicia, como é a Placa ó Mérito Deportivo da Xunta de Galicia (ademáis de Breogán, soamente teñen este recoñecemento a entidades deportivas, os clubs de hockei a patíns do Liceo e do Dominicos da Coruña). A pesar de se-los únicos da Ría que podemos fardar de dous olímpicos en Barcelona e Atlanta, ou de te-lo mellor equipo de xadrez, ou sinxelamente de mover cento e pico de rapaces nas nosas actividades deportivas.\nA pesar de ter posto en marcha unas poucas actividades culturáis, ou ter recuperado tradicións que estaban a piques de perderse, e tamén , como non; dalgún proxecto fracasado. Non nos sentimos totalmente satisfeitos porque o “Proxecto Breogán” está ó principio do camino, baste lembrar que as asambleas para decidi-la compra do terreo para o local social, dividíron por dous o número de socios e que este proxecto non ilusionou ó número suficiente de grovenses ós que ó principio supoñiamos. Pero quizais o que peor nos sabe e, a falla de xente nova que esté disposta a colle-lo relevo.\nNós quixemos que esta revista se convertise nun revulsivo para moita xente que pode estar insatisfeita co que hoxendía se está a facer en Breogán; e que se puxeran mans á obra. En calquer caso, pretende ser unha lembranza e unha homenaxe a todos cantos dun xeito ou doutro, fixeron posible o pouco ou moito que se acadou”.\nLIMIAR DA REVISTA DO 25 ANIVERSARIO DO BREOGÁN – 2.000\n“Ó cumplirmo-lo vintecinco cabodano da fundación do que inicialmente foi a Agrupación Cultural Breogán, semella necesario facer un resumo do acadado, con relación ás aspiracións que daquela nos plantexábamos conquerir nun tempo cecais inconcreto, así como unha análise da situación actual, para encararmo-lo futuro con rumbo certo.\nNos eidos sociais e culturais, os anhelos no ano 1.978, eran básicamente dinamiza-la pobre vida cultural do Grove, recuperar unas tradicións culturais que por mor da situación política estaban a piques de se perderan e, conquerir un local cunhas características que desen xogo á vida recreativa da Asociación e ás actividades culturais que pretendíamos por en marcha.\nNo eido deportivo, a actitude dos que daquela tiñamo-la responsabilidade de dirixir Breogán, era a de pornos a disposición de calquera iniciativa viable de creación dos deportes minoritarios,- daquela no Grove, agás o futbol e o balonman eran o resto- e ser motor de arranque dos mesmos, sin máis obxetivo ca os de ser soporte,- se fose posible- de clubs federados con espíritu de continuidade.\nPode non haber total unanimidad na análise do conquerido, posto que en Breogán como en calquera das sociedades existen discrepancias, e ademáis esta análise non deixa de ser subxetiva, por moito que queiramos obxectivizar. Pero nós sentímonos moi satisfeitos do conquerido no eido cultural, aínda que po-la actividade desenvolvida nos últimos anos, non o pareza.\nPara enteder isto é preciso clarexar unha cuestión: a visión das necesidades culturais en Breogán, sempre se viron dende a óptica dun so Grove, nunca consideramos bó algo moi noso, como é o de duplica-las entidades cos mesmos fins.\nDe ahí que a medida que o Concello maiormente, ou outras entidades que foron nacendo, ían facendose cargo de actividades culturais que naceran dentro de Breogán, ou fosemos nós os que as recuperásemos; Breogán deixase de facelas. A economía de esforzos, crematístico, de tempo, etc.; tamén foi unah razón de peso á hora de tomar esta decisión.\nHoxendía mentemo-la Escola de Música como única actividade cultural fixa, pero abertos a calquer iniciativa viable.\nSeguramente non se sinta a mesma necesidade dun Local Social hóxe ca a que se sentía hai vintecinco anos. Pero segue a ser unha asignatura pendente, e sen dúbida alguna, o grande obxetivo da nosa sociedade; aínda que tamén podemos dicir que foi o noso empeño que máis daño nos fixo, precisamente á hora de tomarmo-la decisión de merca-lo terreo que hóxe temos.\nNinguén dúbida de que económicamente a operación foi un éxito, pero certamente o custo social foi moi alto, xa que a decisión levouse por diante á metade dos que daquela eran socios. Ó feito peito, agora iste debe se-lo grande obxetivo de Breogán, pois non debemos esquecernos de que ímos cara a sociedade do ocio.\nDo que ninguén dubída é do grande éxito conquerido no eido deportivo. Curiosamente onde menos obxetivos nos marcamos ó comenzó do camino. Probeblemente sexamo-la sociedade deportiva de máis alto nivel de toda a Ría, non somentes porque sexamos a única á que se lle concedeu a Placa ó Mérito Deportivo da Xunta de Galicia; senón porque o historial e a realizade do equipo de piragüismo nos pon a un nivel moi difícil de igualar: Barcelona 92, Atlanta 96, Sidney 2000 e D.M. Atenas 2004, con dous olímpicos en cada cita- ou superar.\nNeste eido, tamén tivemos actividades que foron esmorecendo, por un ou outro motivo, e mesmo outras que se derivaron a novas entidades que foron xurdindo e que hóxe as seguen practicando, como é o caso do baloncesto.\nA rica e variada oferta de deportes na nosa Vila que hóxe temos, contrasta coa carestía de fai vintecinco anos, e si a isto lle engadimo-las dificultades económicas para mante-los equipos de xadrez e piragüismo no máximo nivel nos que os temos hóxe, fainos pensar que neste eido en Breogán mante-lo que temos xa abonda.\nEn calquera dos casos, hóxe como fai vintecinco anos, e en sintonía co noso emblema,- a aspiral ou circulo aberto-, Breogán seguirá aberto á sociedade grovense, ofrecéndose como ferramenta para construi-lo Grove cultural e deportivo que queiramos.”


Willie & Winnie - Descúbreas\nWillie & Winnie é unha banda dalgún lugar, formada nalgún momento. O grupo está composto polos membros fundadores e únicos Elise Denise e Andy Bill. Son coñecidos por ser aínda pouco coñecidos, así como polas súas pegadizas actuacións en directo.\nNon importa cando comezaron, e ninguén sabe cando terminará isto. Entenden a música, non como unha opción, senón como unha condición. Recentemente lanzaron un novo álbum “You & I” (10 de xaneiro de 2020). Unha combinación de art-rock, folk, jazz, ambient, música electrónica, etc. Definen a súa música como algo indefinible, só parte da súa personalidade. A literatura, o cinema, incluso a pintura, xogan un papel imprescindible para eles; sen a pintura, sen o cinema, sen a literatura, non serían eles, non serían Willie & Winnie.\nWeb de Willie & Winnie\nFacebook de Willie & Winnie\nInstagram de Willie & Winnie


Obama amosa optimismo e alerta das ameazas no seu discurso de despedida | Noticias de Galicia | CRTVG\nTamén advertiu dos desafíos para a democracia: a sensación de que non hai oportunidades para todos e os prezuízos contra as minorías\n"Pídolles que crean. Non na miña capacidade para acadar o cambio, senón na súa". "Vostedes foron o cambio. Vostedes responderon ás esperanzas da xente e, grazas a vostedes, en case cada medida, Estados Unidos é un lugar e máis forte que cando comezamos".\nObama pasou o testemuño do cambio á cidadanía nun optimista discurso de despedida en Chicago. Destacou que nos oito anos como presidente sacou o país da recesión, abriu un novo capitulo co pobo cubano, legalizou o matrimonio homosexual e reformou o sistema sanitario. Pero tamén advertiu dos desafíos para a democracia: a sensación de que non hai oportunidades para todos e os prezuízos contra as minorías.\n"Despois de saír elixido, falouse dunha América posracial. Foi unha visión ben intencionada pero pouco realista. A raza segue sendo unha forza potente e divisora na nosa sociedade".\nA parte máis emotiva do discurso deixouna para eloxiar o papel desempeñado pola súa muller como primeira dama, á que definiu como a súa mellor amiga.\n"Asumiches un papel que non pediras, e fixéchelo teu con graza e con humor".\nCo "si, podemos" e "si, fixémolo", rematou o que foi o seu último discurso antes de deixar o poder o próximo día 20 sen mencionar apenas o seu sucesor.


Feminismos | Central Unitaria de Traballadoras/es da Universidade da Coruña\nFeminismos. Pikara Magazine\n"Pikara non é unha vangarda de súper sinaturas, o feminismo é horizontal e colectivo"\nAgora que todo o mundo fala de feminismo o noso papel é seguir dándolle profundidade e indo máis alá\nCompostela | 27 de abril. June Fernández participou o venres nun debate na Casa das Mulleres Xohana Torres de Compostela. Falou de ciberfeminismos. O de Pikara Magazine, a web de información que coordina, dixo, “é un ciberfeminismo social que, como demostramos nas rúas, non nos leva a un activismo de sofá”. Antes do debate, repasou nunha conversa as últimas conquistas do feminismo, a importancia dos medios de comunicación alternativos e as chaves do xornalismo crítico que defenden desde a revista.\nPikara é un medio de xornalismo alternativo e desde unha perspectiva de xénero. Que supón elabora-los contidos “poñendo as gafas de cor violeta”?\nA xente adoita falar de Pikara como un medio especializado e somos moi pesadas en repetir que non; a miña compañeira Andrea di que especializado é o Caza y Pesca, en cambio nós non somos máis especializadas que calquera outra revista de análise e de xornalismo. Falamos de todo tipo de temas pero con esas gafas moradas que serven para dar o papel principal ás mulleres que negan a maioría de medios, analizar como o sexismo deixa pegada na vida e entender como o feminismo como teoría e como movemento social pode aportar moitas chaves de análise ao xornalismo. Cando empezábamos si que falabamos de perspectiva de xénero e fixabámonos sobre todo en coidar os contidos, a linguaxe e as imaxes. Pero cando decidimos reivindicarnos abertamente como feministas decatámonos de que o feminismo é unha revolución. Do mesmo xeito que para min é unha revolución na miña vida, na forma de entender o traballo, a vida, o amor ou a sexualidade, o feminismo tamén acode ás certezas que tiñamos do xornalismo e ás ensinanzas que nos transmitiron na universidade ou nos medios patriarcais. Para nós, facer xornalismo feminista no ten que ver só cos contidos, tamén cos procesos, coas estruturas internas: desde como coidas a unha persoa que entrevistaches (o seguimento, como te preocupas de que efecto ten na súa vida saír no teu medio) a quen limpa o baño na redacción ou como nos relacionamos con outros medios. Vai moito máis alá das gafas moradas no contido, agora falamos máis de despatriarcalizar o xornalismo e de formular como sería unha cultura xornalística feminista.\nDicides que Pikara fai parte dunha xeración de proxectos de comunicación feminista que se caracterizan por estar impulsados por xornalistas novas que “transmiten un feminismo radical, irreverente, intersectorial e conectado con outras loitas”. É iso a corrente do ciberfeminismo?\nPikara ten dous referentes distintos: por un lado, os medios de comunicación de esquerda crítica, en concreto Diagonal (agora El Salto), temos máis en común con estes medios de xornalismo crítico e non tanto con outros proxectos de comunicación feminista que non se basean no xornalismo; e por outro, unha revista estadounidense feminista, Bitch Magazine, inspirounos a ter unha certa frescura, unha personalidade gráfica atractiva para a xente moza e interese polo mundo multimedia e transmedia. Facemos ciberfeminismo pero non vemos o ciberfeminismo como unha corrente, o feminismo emprega varios espazos e un deles é internet. Nas redes sociais tamén hai feminismos antagónicos.\nQue valoración fas dos case oito anos de traxectoria que ten a vosa revista?\nDe entrada fomos moi pouco ambiciosas. Xurdiu como una necesidade vivencial, eu non aspiraba a curto prazo a vivir disto. Naquela altura estaban nacendo proxectos que dende o día un montaban unha redacción ou tiñan a persoal en nómina e duraban pouco. Foi importante ir amodo, ao principio pagábamos a tódalas colaboracións externas pero as impulsoras tardamos catro anos en empezar a cobrar. Actualmente xa temos unha redacción en Bilbao con catro persoas traballando a tempo completo. A revista non é a única fonte de financiamento, tamén temos proxectos de formación e traballamos con institucións e ONGs. É un proxecto autoxestionario, case de economía social. Moitas compañeiras iniciáronse no xornalismo profesional ou deron o paso de dedicarse por completo á ilustración porque nós lles ofrecemos ese espazo. Outra cousa boa é o ambiente de colaboración, en Internet é evidente que a competencia entre medios non ten moito sentido. En eldiario.es sempre explican que cando ti compras un xornal non compras outro diferente, en cambio, en Internet se entras en La Marea non só non deixas de visitar eldiario.es, se non que probablemente é o mesmo público o que consume certos medios críticos. Sentímonos moi acollidas e coidadas pola profesión, colaboramos con eldiario.es, Altaïr Magazine ou La Directa. Sobre os obstáculos… nun primeiro momento o principal foi a precariedade, pero conseguimos ter estabilidade. Ademais, houbo momentos duros co acoso na rede por parte dos machistas organizados, agora xa non estamos no punto de mira.\nEn que punto estades hoxe?\nPois nun momento de: e agora, que? Ao principio dicíamos que Pikara era necesaria porque falabamos de aquilo que outros medios non falaban e agora iso xa non se pode afirmar porque, en parte grazas a nós, os medios decatáronse de que o feminismo é algo que hai que incluír nas axendas. Non somos nin as únicas nin as primeiras en sacar eses temas. Agora que todo o mundo fala de feminismo o noso papel é seguir dándolle profundidade e indo máis alá. O noso feminismo e o que poida ter Vanity Fair son moi distintos, temos que potenciar un feminismo intersectorial e crítico, que non atenda só ao que lle ocorre á muller branca, urbana, de clase media, heterosexual, cisxénero… Temos que tratar outras realidades.\nTraballaches algún tempo en El País, que diferenzas destacarías entre os medios hexemónicos e os alternativos?\nAgradezo o compromiso destes novos medios de ser honestos, de pór diante os dereitos humanos aos intereses corporativos e de ter unha posición crítica coa publicidade das grandes empresas. Cando entrei en El País, como a “jovencita roja” que era, foi moi decepcionante para min que un grupo de comunicación en teoría progresista apoiase a un case xenocida como Álvaro Uribe en Colombia por intereses empresariais. As grandes cabeceiras son empresas que poñen por diante as súas pretensións de amplia-lo negocio. En cambio, esta nova xeración de medios foron fundados por xornalistas e prima máis a vocación xornalística que os intereses empresariais.\nVos alentades a participación das lectoras. Que efectos positivos ten a implicación das cidadás anónimas no voso medio?\nA nosa experiencia é moi bonita. Desde o principio abrimos o espazo ‘Participa’ e ten moita importancia, un terzo dos contidos máis lidos en Pikara nun mes adoitan ser artigos de lectoras e lectores. Incluso na historia da revista entre os dez contidos máis lidos tamén hai varios que son da xente. Ademais abrir ese espazo, que é máis amplo que unha carta ao director, fíxonos fichar a colaboradoras súper potentes. Unha das máis recentes é Silvia Agüero Fernández, unha activista xitana marabillosísima… O bo das redes sociais é que permiten unha comunicación máis horizontal, non só hai lectoras e lectores, somos unha comunidade, a xente ten un rol máis activo que ler artigos e deixar comentarios. Precisamente, os comentarios comezaron sendo importantes na web pero decidimos pechar ese espazo por culpa dos machistas organizados. Pero temos abertos outros, como o foro de debate feminista. Queremos pór en valor que non somos unha vangarda de súper sinaturas, o feminismo é horizontal e colectivo e hai moita xente con cousas interesantes que achegar.\nAdemais dos asasinatos machistas, a punta do iceberg, de que outros aspectos é preciso informar?\nNon facemos xornalismo diario, non estamos na actualidade e, en principio, non informamos de asasinatos machistas. O que facemos é dar contexto e chaves para que a xente entenda porque hai homes que asasinan a mulleres. Centrámonos máis nos machismos cotiás, a base destas violencias máis extremas. Agora que os medios falan de máis formas de violencia o noso rol é fixarnos en cales seguen quedando fóra do foco. Fomos das primeiras en falar de violencias machistas nas festas, agora o contexto festivo xa entrou nos medios por iso en Pikara debemos tratar tipos de violencia que non se identifican tanto ou que afectan as mulleres cuxas experiencias se invisibilizan. Por exemplo, creo que o acoso machista na rúa tratouse desde unha perspectiva dunha muller delgada, branca, máis ou menos normativa, e unha muller gorda cóntache que o tipo de acoso que vive ela é distinto, o que sofren as mulleres racializadas ten as súas particularidades, e tamén o que padecen as persoas LGTBI.\nPikara tamén se caracteriza por publicacións máis desenfadadas que reivindican o goce. Porque son necesarias as dúas vertentes?\nCando comezamos, no 2010, non nos definíamos como feministas. O feminismo estaba estigmatizado, parecíanos que a etiqueta podía asustar e un dos nosos obxectivos era achegarnos a ese público que sentía certo prexuízo ou rexeito ao feminismo e demostrarlle que molamos. Levamos por diante non só a denuncia, tamén o goce, o humor, a irreverencia… Un fito importante foi a entrada no noso equipo de Alicia Murillo como youtuber, o vídeo ¿A que huelen los penes? que parodiaba os anuncios de compresas, conseguiu unhas cen mil visitas. O humor é útil cara fóra porque axuda a facer pedagoxía, pero tamén cara dentro, para o auto coidado: necesitamos soltar, necesitamos rir, necesitamos celebrar as alegrías de ser feministas e cada vez máis libres…\nEsvarou Podemos co acto de tres homes e detrás o lema “Nosotras”? Os partidos entenderon ben de que vai iso de feminizar a política?\nEnténdeno perfectamente, o que pasa é que Podemos, como case tódolos partidos, é un partido patriarcal. Persoalmente, son moi crítica con Pablo Iglesias, creo que ten un estilo de liderado moi vertical, pouco transparente e de baróns: igual que hai baróns no PSOE tamén hai baróns en Podemos. Por outro lado, hai un Podemos Feminismos que está metendo caña, non se mantiveron na obediencia de partido e foron as primeiras en criticar esa imaxe. Resultoume moi curioso que cando Ada Colau gañou as eleccións Iglesias reforzouna moito, dicía que iso era feminizar a política e que precisaban máis líderes como ela; eu sinto que precisamos líderes como Ada Colau e non como Pablo Iglesias.\nQue supuxo o 8M deste 2018 para o movemento feminista?\nHai que dar un tempo para ver en que se materializa todo isto. Estes días estamos saíndo á rúa para indignarnos pola sentenza do caso La Manada e creo que isto foi efecto do 8M. Foi un empoderamento colectivo e unha afirmación de que nos imos pasar nin unha. Hai que ir vendo que sucede cos procesos que se xestaron arredor da folga. Por exemplo, desde o movemento de Las periodistas paramos, que foi moi importante para que se vira nos medios o alcance da folga, xa convocaron unha asemblea proximamente. É bonito non quedarnos so coa épica e que serva ademais para articularnos de xeito sectorial. Coñezo medios de comunicación nos que o manifesto das xornalistas serviulles ás traballadoras para esixir un plan de igualdade ou para pedir unha auditoría de xénero. E tamén hai cousas intanxibles, como que mulleres que non se identificaban co feminismo si se identificaron coa folga e viviron esa toma de conciencia colectiva, o que está deixando sémolas na súa vida diaria: no reparto de tarefas na casa ou nas dinámicas no traballo. Creo que o 8M foi unha pasada.\nO 8M tamén abriu outro debate no feminismo: Afroféminas decidiu non unirse á folga para denunciar a invisibilización á que están sometidas. O feminismo branco non ten en conta ás mulleres racializadas?\nÉ moito máis fácil facer feminismo considerándote o suxeito oprimido que recoñecendo que tamén podes gozar de certos privilexios. A miña primeira reacción foi a de non entender porque se desmarcaban, e, finalmente, creo que estratexicamente foi moi hábil pola súa parte. Hai unha frase do seu comunicado que me gusta moito: si ata agora non nos viades porque vos importa que marchemos. Efectivamente. A primeira vez que coincidín con alguén de Afroféminas, fóra das redes, foi a semana pasada. Algunha vez propuxen convidar a compañeiras racializadas e hai xente que che di que o racismo é outro tema, non entenden que o discurso feminista non o podemos aportar só as mulleres brancas. Igual que aos homes desde a súa comodidade se lles esquece que existimos, as mulleres somos antirracistas a ratos, cando nos pegan o tirón de orellas cambiamos o chip pero sistematicamente esquecémonos de que estamos nunha sociedade diversa.\nQue facer diante da desprotección que supón unha sentenza como a do caso La Manada?\nUnha colaborada de Pikara expresaba no Facebook que saír ás rúas está ben pero preguntaba que outras estratexias podíamos utilizar. Temos ganas de preparar unha reportaxe sobre xustiza feminista. Podería titularse: “Se a xustiza patriarcal non nos protexe, que podemos facer?”. Eu persoalmente non son das máis combativas e radicais e non contemplaba os escraches ou as accións directas como opción, pero esta sentenza provócame unha indignación tremenda. Polo de pronto debemos sentirnos co dereito a expresar esa rabia colectiva e intentar curar algunhas cousas. Estamos todas moi revoltas porque isto foi unha revitimización non so para esta muller se non para todas as que vivimos algún tipo de violencia sexual que somos o 99%. Eu espero que esta indignación colectiva sirva para afinar o Código Penal e para que os xuíces se sintan vixiados.\nFóra, o foco está posto estes días en Nicaragua. Viviches un ano alí. As protestas, nas que xa faleceron decenas de persoas, comezaron polo rexeitamento á reforma das pensións, pero que máis denuncian desde os movementos sociais?\nEstiven vivindo en Nicaragua en 2014, a primeira vez que visitei o país foi no 2012 e asistín a certa escalada de autoritarismo. Dentro do movemento feminista resístense a falar de ditadura; eu tamén, o tema é máis complexo, pero dende hai catro anos non se está permitindo marchar ás mulleres o 8 de marzo. Non é por un discurso abertamente anti-feminista do goberno, senón por evitar conflitos coas xuventudes do Partido Sandinista no poder. Tamén inflúen outros conflitos históricos como a construción dun canal transoceánico en Nicaragua, un proxecto aínda vixente: o presidente Daniel Ortega vendeu a concesión para construílo a un misterioso empresario chinés. A xente máis humilde, que era o principal apoio do goberno, di que o país está en aluguer e que este é o pretexto para expropiar ao campesiñado as súas terras. Nas protestas pola construción do canal tamén houbo represión e con eses elementos chegamos ata hoxe: unha mobilización en contra das pensións é reprimida e iso conecta co agravio ao que levan tempo sometidos unha morea de sectores sociais.\nBilbao, 1984. É xornalista. Coordinadora e “nai orgullosa” da revista Pikara, tamén colabora con eldiario.es, Diagonal e Argia. É autora do libro 10 Ingobernables: Historias de transgresión y rebeldía.\nAmara Añón Gándara, textos; Eva Neira Carballo, fotos


Luis Gonzalo Segura: “A ultradereita considera o exército como o seu refuxio” - Radio Redondela 94.9FM\nO extenente Gonzalo Segura aborda no seu novo libro “El ejército de Vox” a presenza da ultradereita no exército español, algo que xa se sabía e que queda patente cando se analizan os resultados das eleccións e se observa que naqueles colexios electorais en cuxas inmediacións hai ubicadas bases, comandancias e vivendas militares os resultados electorais de Vox están por riba dos obtidos noutros entornos. Segura presentará este libro este venres día 22 ás 19:30 horas no Multiúsos da Xunqueira convidado polo Colectivo Republicano de Redondela.\nExpulsado do Exército por denunciar a corrupción dentro das Forzas Armadas españolas, o extenente Luis Gonzalo Segura continúa coa súa cruzada coa publicación dun novo libro que este venres presenta en Redondela. Logo de títulos como “Un paso al frente” ou “EL libro negro del ejército español” chega agora “El ejército de Vox” onde denuncia a presenza e o poder da ultradereita dentro das filas militares. Bota man dos datos para establecer “unha relación clara, directa e irrefutable entre as forzas e corpos de seguridade do estado e a formación de ultradereita”. Algo que di, xa se sabía e queda máis que constatado con 50 episodios ultradereitistas que se teñen documentado nos últimos 20 anos.\nUn exército que se ten convertido nun refuxio da ultradereita por dúas cuestións fundamentais, explica Segura “hai unha filia entre a dereita e a ultradereita polo exército e iso non é unha anomalía porque o atopamos noutros países” a diferenza é que “no caso español non se expulsa a eses elementos de ultradereita mentres que si se castiga aos demócratas”.\nUn exército que se ten modernizado pero insiste “é preciso recalcar que iso non se traduce en que se teña democratizado”.\nPrevAnterioresO BNG pide que o uso da Illa de San Simón sexa público, gratuíto e respectuoso coa memoria histórica\nSeguintesA dirección do Instituto de Chapela dimite ao sentirse “ninguneada” pola XuntaNext