A fase final das Regueifiñas debate sobre a incidencia das redes sociais na sociedade actual - - USC\nA fase final das Regueifiñas debate sobre a incidencia das redes sociais na sociedade actual\nEnmarcadas no ciclo de Regueifas de Ciencia, esta é unha convocatoria que se dirixía a centros de secundaria, Bacharelato e FOP galegos\nActualizada: 21-03-2019 13:53\nCartel da final que se celebra este venres en Ciencias da Comunicación\nA final do concurso escolar Regueifiñas celebrarase este venres 22 a partir das 18.30 horas no Salón de Actos da Facultade de Ciencias da Comunicación para debater sobre o tema ‘Son as redes sociais un avance para a nosa sociedade?’. De entrada libre para completar o aforo, o debate tamén se poderá seguir en directo a través da web.\nO equipo que defenderá a postura das redes sociais como un avance da sociedade contemporánea está composto por María Manuel Gómez e Andrea Iglesias, alumnas de 1º de Bacharelato do IES Rosalía de Castro de Santiago. A postura contraria manterana Beatriz Rodríguez e Antón del Río, de 3º de ESO do colexio Compañía de María de Ferrol.\nO punto de partida do debate será a consideración das redes sociais como unha invención que cambiou o paradigma e as convencións das relacións persoais, unha ferramenta de comunicación global impensable ata fai poucos anos, capaz de conectar a mobilizar á xente de todo o planeta para facer un mundo mellor. Pero, existe a privacidade nas redes sociais? É ético o uso que fan as corporacións empresariais dos datos xerados nestas interaccións dixitais? Axudan a estar informados?. Estas serán algunhas preguntas que se presentarán nos argumentos a favor e en contra.\nAs Regueifiñas desenvólvense este ano como novidade fronte anteriores convocatorias do ciclo Regueifas de Ciencia e baixo o formato dun certame de debate dirixido a centros de Secundaria, Bacharelato e FP galegos.


14 abril 2021 20:09 h.\nDependencia A Chaira Abadín centro de dia\nVanessa Hermida, terapeuta ocupacional do centro de día de Abadín. EP\nO centro de día de Abadín ofrece un banco de produtos para facilitar as tarefas do día a día das persoas dependentes. Ceden gratuitamente elementos técnicos para que os proben antes de ter que compralos ou alugalos.\nComo xurdiu esta iniciativa?\nDémonos conta que había unha necesidade que non estaba sendo cuberta. É difícil atopar un profesional que coñeza a amplia variedade de produtos de apoio e os beneficios e contraindicacións que poden ter en cada caso particular.\nA xente doa os produtos aos noso banco e estes ofrécense a outros que os solicitan por un periodo de 15 días, un mes ou dous, tempo suficiente para que os proben de xeito gratuíto antes de mercalos novos, de segunda man ou de poder alugalos.\nCal foi a acollida?\nA resposta sempre foi moi boa. Cada ano increméntase máis a implicación. Moita xente animouse a dar ao centro de día e ao Concello de Abadín produtos que xa non usan para prestar a outras persoas que os necesitan.\nCanta xente se beneficiou durante estes sete anos?\nAo longo destes anos puideron beneficiarse do servizo ao redor dunhas 200 persoas de Abadín, Vilalba, Mondoñedo e arredores.\nQue produtos foron doados?\nUnha cama articulada, unha grúa de mobilización, un scooter, unha cadeira de rodas eléctrica, unha silla de ducha e algún andador.\nO centro de día de Abadín é o único con este servizo dentro do consorcio galego e estamos incluídos no Ceapat"\nActualmente cales se poden solicitar?\nDas doazóns están dispoñibles actualmente a cama articulada e o scooter. Tamén un apoio para levantarse do wc, sábadas de suxección para a cama e axudas para a mobilidade como muletas, bastóns e andadores diferentes.\nCales son os produtos que máis chaman a atención pola súa singularidade?\nUn calzador de medias e de calcetíns, unha táboa para a bañeira, un colgador de bolsas de plástico, unha almofada cervical, un pedalier para coller forza nas pernas, sábadas de suxección, un calzador longo, un andador de catro rodas con freo ou unha bombilla detector de movemento.\nVendeuse algún produto de segunda man?\nSi, entre veciños chegaron a acordos para alugar unha grúa para a mobilización de persoas dependentes e para mercar unha cadeira xiratoria de bañeira.\nOnde poden obter máis información aquelas persoas que estean interesadas en poder conseguir algún destes produtos?\nPoden facelo chamando ao teléfono 982.50.82.31, en horario de 12.00 a 16.00 horas. Ademais, para formalizar o préstamo deberán achegarse a buscalo ao centro de atención diurna para persoas maiores de Abadín. Terán que firmar un compromiso de devolución e facilitar os seus datos persoais.\nLevamos máis de dez anos con contratos temporais en fraude de lei. Pedimos que se nos escoite e se busquen alternativas"\nO centro de día de Abadín é o único que ofrece este servizo?\nDentro do consorcio galego, si. De feito hai outros centros que solicitan os nosos produtos ou piden información. Estamos incluídos dentro do Centro de Referencia Estatal de Autonomía Personal y Ayudas Técnicas (Ceapat).\nE este servizo viuse afectado pola pandemia?\nEn parte si, xa que antes organizabamos charlas informativas para que a xente o coñecese e agora non podemos.\nE no centro, como variou o día a día?\nMoito. O inicio despois do confinamento foi moi complicado. O equipo de traballo fixo unha desinfección importante e tamén se encargou da sinalización, da restruturación do mobiliario, das salas... Para os usuarios tamén foi duro non poder ver a outros compañeiros fóra da sala burbulla. Agora temos a mesma programación que antes da pandemia, pero con grupos reducidos e cunha desinfección moi estricta. Afortunadamente, en Abadín non tivemos ningún caso positivo, aínda que non foi todo cousa da sorte, tivo moito que ver o traballo que se fixo e que foi moi concienzudo e estricto.\nOs centros de día do consorcio e as escolas infantís que dependen tamén da Xunta están en loita. Cal é a problemática?\nLevamos máis de dez anos con contratos temporais en fraude de lei. Non se convocan oposicións dende 2007 e agora a Xunta convocou unhas de acceso libre. Co cal a xente ten que sacar unha nota altísima para que se lles teña en conta todo este tempo que levan traballado. Pedimos que se nos escoite e que se busquen alterantivas.\nVanessa Hermida: "Puideron beneficiarse do servizo ao redor dunhas...


FENDAS E FERRALLA: Midi d´Ossau: Sur-Este Directa\nMidi d´Ossau: Sur-Este Directa\nDespois de un par de anos por fin voltei ao Midi, viñamos de Ordesa onde Toño, Manolo e máis eu fixeramos a Somontano, a idea era subir un día antes a Pombie para facer os 7 primeiros longos do Espolón este pola tardiña... mais... literalmente non houbo corpo; ese día pasámolo na piscina de Panticosa recuperando a paliza que nos meteu Ordesa, xa imos maiores así que subimos ao refuxio tranquilamente a cear, sen tensións que estamos nisto para gozar. Manolo marchara para Riglos que tiña familia que atender, é o que ten a chavalada!!\nCando lle propuxen a Toño subir ao Midi eu faleille da Ravier ao Pilier de L´Embarradère, pero a súa resposta foi que xa a tiña feito e que, entre a aproximación e o descenso, era tal paliza que molaba facela unha vez pero para repetila había que estar moi motivado... un argumento de peso. Deste xeito decicimos facer outra Ravier, tamén preciosa, audaz e técnica... pero na muralla de Pombie, a Sur-Este Directa, a 20 minutos do refuxio. Sempre que se poida... gozando!\nA vía é magnífica e bastante mantida. Foi aberta en 1964 por P. Bouchet e J. e P. Ravier e, ao chegar ao cumio da Aguillette Jolly, pregúntaste cómo é posible que estes monstros subisen por eses diedros e placas co material que tiñan (aínda se atopa algún taco de madeira nalgunha fenda), realmente eran uns mestres! Os cravos da vía nunca sobran e, neste caso, quedaron ben asegurados despois dun inverno no que, co xeo, soen saírse un pouco; así nolo dixo o garda do refu cando soubo que iamos escalala, deixounos unha maza e engadímoslle peso ao noso arnés, era certo... a metade dos cravos precisaban dun apretón. A vía levounos algo máis de 9h, tivemos varios embarques que se solucionaron consultando todos os bosquexos que levabamos connosco, que eran varios, por esta razón curreime un bosquexo que podedes ver ao final desta entrada, penso que está completo e que con el non vos perderedes, alen diso tedes todas as indicacións precisas para facer a vía sen problemas. Descendemos polas Viras en 1:10h, están arranxadas para baixar, con numerosos cordinos que van marcando o terreo. Ao final da entrada tamén vos deixo unhas indicacións para que o descenso polas Viras se vos faga máis levadeiro. Agora vexamos unhas fotos.\nToño almorzándose este 6c co que comeza a rota, longo duro no que te aseguras dunha falca de madeira que algún dia a alguén lle vai dar nos dentes\nOutra foto no mesmo L1, difícil e laborioso, grado Midi!\nDe novo toño, no diedro aberto do L3, V\nO L4 é o primeiro do grande diedro de 70 mts, Toño en acción neste longo que tamén é duro e laborioso; os empotradores e micros serán os teus mellores aliados, 6c. Por debaixo nosa unha cordada crúzase polas víras da S.E. Clásica.\nToño comezando a segunda tirada dese grande diedro, precioso este quinto longo, 6a\nNo L6 hai que ir buscar un diedro cara a dereita e logo unha grande ponte de rocha na que facer reunión, V+\nToño de novo, agora no L8 que tiña uns pasos curiosos nestes teitiños, 6a\nNo L9 cómpre non despistarse para atopar a travesía que vedes na foto, nós perdimos algo de tempo nesta parte, 6a+, longo onde hai que moverse ben.\nToño chegando á R10, 6a+, por debaixo a cordada de franceses na S.E. Clásica e a neboa subindo por momentos comezaba a meternos algo de friaxe\nO que escala ese diedro segue sendo toño, he he... monográfico de toño, este e L11, 6a+\nA muralla de Pombie imponente vixíanos, unha anarquía de diedros, placas e fendas rodeada desa misteriosa neboa sempre asexando, como a meiga que defende o seu castelo das incursións duns bárbaros cos seus raros cacharros colgados do cinto.\nAutofoto ao inicio da vía, ao pé das mochilas despois dunhas dez horas e media.\nO Bosquexo (croquis) que fixen, penso que é bastante completo e creo que ao imprimir sairá de bastante calidade, senón pegádeme un toque que volo mando.\nALGUNHAS INDICACIÓNS PARA BAIXAR POLA VIA DAS VIRAS:\nA.- Desde o cumio da Aiguillette Jolly facer o paso da brecha (V, un cravo evidente) e atravesar á esquerda ata atopar o rápel.\nB.- Rápel de 25 mts ata unha plataforma herbosa ancha (non baixar pola canal)\n(todo o descenso pode facerse encordado en ensamble cuns 15 mts de corda entre escaladores e asegurándose nos numerosos pitóns e pontes de rocha)\n1.- Subir por un bloque cun cordino evidente (lado oposto ao rápel) e atravesar xardíns herbosos, primeiro descenso e logo subir ata unha nervadura rochosa (unha fita), os cordinos vannos mostrando o camiño (sempre á dereita no senso da marcha)\n2.- Ao pasar a fita, buscar unha especie de canal e desescalala (III) ata unha plataforma, logo subir unha especie de diedro (III+) ata unha vira horizontal (á esquerda nosa porque estamos trepando -dereita no senso da marcha-). Hai cordinos para marcar o percorrido.\n3.- Seguir o sistema de viras fáciles con cordinos en pitóns e pontes de rocha que nos mostran o camiño, algunhas desescaladas fáciles e curtas.\n4.- Chegamos ao final das viras e por baixo nosa vemos un espolón ancho evidente, pódemos destrepar pero un bo rápel de dous cravos facilitaranos un destrepe delicado (25 mts, ou menos).\n5.- Desde o rápel descender varios metros á dereita (no senso da marcha) por gradas fáciles e logo subir, na mesma dirección, seguindo cordinos cara un espolón que se marca no horizonte, e atravesando á esquerda en horizontal (senso da escalada) para atopar un corredor fácil duns 12 mts.\n6.- Baixar o corredor ata atopar unha travesia á esquerda (senso da escalada) por un gran paso (III+) e logo subir para salvar un pequeno pilar; os cordinos seguen marcándonos o camiño.\n7.- Seguir as viras descendentes (II) que levan ao rápel final (30 mts), desde aquí ata a pedreira descenso fácil\nPublicado por Xosé ás 11:19\nDiego 14:34 do 28 de xullo de 2012\nEstades feitos uns máquinas... Pedazo vía e moi boas as fotos!!! Parabéns.\nXosé 11:34 do 29 de xullo de 2012\nSi, si, a vía é caralluda pero as fotos... son algo chambonas, he he\nedu 04:16 do 31 de xullo de 2012\nRegalai un cascu a esi jovenzanu que lleves por ahi jejeje un saludo\nXosé 07:25 do 31 de xullo de 2012\nVoy a tener que pegarselo con loctite, he he


A AAAG reivindica o inxente labor do programa Diario Cultural e...\nA AAAG reivindica o inxente labor do programa Diario Cultural e lembra as funcións de servizo público da Radio Galega e da TVG\nA AAAG solicita os responsables da Radio Galega que recapaciten, recúen nesta inxustificable decisión, conserven o Diario Cultural e aposten verdadeiramente pola visibilidade da nosa cultura, obriga do ente público que está lonxe de cumprirse\nA Asociación de Actores e Actrices de Galicia (AAAG), asociación sindical que reúne a gran parte dos profesionais da interpretación e da dirección escénica, cuestiona a triste decisión da Radio Galega de suprimir o histórico Diario Cultural no seu formato habitual para diluír os seus contidos ao longo da programación diaria en microseccións incrustadas noutros programas, tal e como recolleron no día de onte diversos medios de comunicación.\nA AAAG considera irresponsable e incomprensible a determinación de baleirar, desvirtuar e esmiuzar un programa de tan longo e brillante percorrido, referencial para os ouvintes e de indiscutible prestixio para o sector cultural no seu conxunto. Para esta asociación, a desaparición do Diario Cultural como tal é un novo empobrecemento da calidade informativa da Radio Galega e acrecenta o habitual desleixo no tratamento da actualidade da nosa cultura que, de ningún xeito, será emendado co desmantelamento do citado programa. A AAAG solicita os responsables da Radio Galega que recapaciten, recúen nesta inxustificable decisión, conserven o Diario Cultural e aposten verdadeiramente pola visibilidade da nosa cultura, obriga do ente público que está lonxe de cumprirse e cuxo cumprimento arredarase aínda máis o 10 de setembro, día no que comece a nova programación e o Diario Cultural seguiría só como unha marca baleirada da súa natureza e como recordatorio do que unha vez foi, pero xa non.\nA AAAG quere reivindicar o inxente labor desenvolvido polo Diario Cultural nestes 28 anos de traxectoria radiofónica. Ao longo destas case tres décadas, o citado programa converteuse nun espazo de acubillo, difusión e rigor para a actividade de todo o sector cultural, dende o mundo do libro até ao ámbito da música, pasando polos campos do pensamento, do patrimonio histórico, da cultura de base ou das artes plásticas. E por suposto, tamén os eidos que nos atinxen como asociación sindical: o audiovisual e a escena. No Diario Cultural, informouse sempre da realidade escénica e audiovisual deste país, ao tempo que se fomentou a crítica ou se creou o Premio de Teatro Radiofónico. Dende a AAAG queremos transmitirlle o noso agradecemento e felicitación polo seu traballo ao conxunto do persoal que encabeza a xornalista Ana Romaní, a quen xa recoñecemos o seu labor en 2008 co Premio de Honra Marisa Soto.\nFinalmente, lembrámoslle á dirección da CRTVG que as verdadeiras funcións tanto dunha emisora coma dunha canle de televisión pública veñen definidas, entre outras cuestións, pola pluralidade informativa, por un reflexo do interese común, por unha programación de calidade ou pola difusión da lingua e da cultura propias. Solicitamos así unha fonda reflexión aos seus responsables da CRTVG a este respecto para que analicen se realmente a súa acción responde a este criterios ou atenden a outras consideracións alleas ás obrigas esperables dun ente público.\nFOTO: Distrito Xermar


Memorias dun neno labrego. Capítulo I - Aulas Galegas\nMemorias dun neno labrego. Capítulo I\n5 Maio 2020 29 Abril 2020 Beatriz López Gómez\t0 comentarios\tequipo xerontoloxico, narración\nAG.- Seguimos coas lecturas adaptadas. Hoxe imos facer unha viaxe no tempo co libro Memorias dun neno labrego, novela social e histórica do galego Xosé Neira Vilas, publicada na Arxentina o 5 de xaneiro de 1961 por Follas Novas.\nNo vídeo, ademais de gozar da lectura que nos fai Laura do primeiro capítulo Eu son… tamén poderes ver un recopilatorio dalgunha das imaxes de Ruth Matilda Anderson, fotógrafa estadounidense que retratou a Galicia entre os anos 1924 e 1926. Estas fotografías transportarannos a esa Galicia que o protagonista do libro, Balbino, nos vai describindo, e que de seguro moitos dos nosos avós e avoas non lles resulta estraña nin tan afastada no tempo. Nenos/as de aldea con zocos e pantalóns remendados, que ao igual que Balbino, carrexaban feixes de xestas e botaban o gando antes de ir á escola pública da parroquia.\n← Xincana Xeolóxica\n5 de maio. Dia Mundial da Língua Portuguesa →


CRISPR, técnica de edición do xenoma: beneficios e inquietudes - Elhuyar Aldizkaria\nHasiera » Erreportajeak » CRISPR, genoma editatzeko teknika: onurak eta kezkak\nCRISPR, técnica de edición do xenoma: beneficios e inquietudes\nNace hai tres anos e xa se utiliza en laboratorios de todo o mundo. De feito, a técnica CRISPR permite a case calquera laboratorio editar o xenoma. Ademais de ser moito máis barato que as técnicas anteriores, é máis fácil e eficaz. Os beneficios que pode reportar son importantes, pero tamén xerou inquietudes.\nRepresentación do sistema CRISPR/Cas-9. A encima Cas-9 coñece una determinada zona do ADN grazas á guía ARN (en vermello), onde a curta. Ed. Stephen\n“Eu aínda non o uso, pero seguramente empezarei este ano”, afirma o xenético da UPV José Antonio Rodríguez Pérez. Rodríguez quere utilizar a técnica CRISPR paira investigar una mutación relacionada coa leucemia. Paira estudar o efecto desta mutación necesita células con mutación. “Até agora a única opción era tomar células dos pacientes, pero iso é moi difícil. É moito máis fácil meter esa mutación nas células que temos no laboratorio”. Pode facelo con CRISPR.\nJosé Antonio Rodríguez Pérez. Investigador e profesor do Departamento de Xenética, Antropoloxía Física e Fisiología Animal da UPV/EHU. Ed. José Antonio Rodríguez\nA técnica CRISPR serve paira editar o ADN con gran precisión. Pódense retirar os fragmentos de ADN onde se desexe e substituílos por outros novos. Iso non é novo, xa había outras técnicas paira facelo. “O máis importante é que simplificou e abaratado moito as cousas”, subliñou Rodríguez.\nOutros instrumentos moi similares ao CRISPR, como TALLEN e ZFN. “Estes aparellos fan o mesmo que o CRISPR, pero paira utilizalos tes que deseñar e montar una proteína que é moi cara. Co CRISPR debes deseñar una molécula de ARN que é moi barata. Supoñamos que se necesitan 100 euros paira iso, pois coas técnicas anteriores necesitaríanse miles de euros”.\nFacilitar tanto as cousas abre moitas posibilidades. “Podes probar cousas diferentes. Moitos proxectos baséanse en probas e si tes que investir 5.000 euros, pois igual non vas empezar, pero se son 200 euros podes probalo”, explica Rodríguez. Ademais, “democratizou estes experimentos, que poderán ser realizados por moita xente que antes non podía. Antes non podiamos facer este tipo de proxectos pequenos laboratorios, pero agora si con CRISPR. Por iso estendeuse tan rápido e desta maneira exponencial”.\nEn 2012 publicouse Sciencen Jennifer Doudna e Emmanuelle Charpentier que o complexo encimático CRISPR-Cas9 de bacterias podía ser utilizado como ferramenta de edición xenética. Este complexo está formado por unha guía RNA e a encima Cas9. A encima curta o ADN no lugar que lle dá a guía RNA. Desta forma pódese editar o xenoma onde se desexe, sintetizando o RNA complementario ao lugar.\nOfrece enormes posibilidades de investigación básica e as súas aplicacións poden ser múltiples. A terapia génica é una das máis esperanzadoras. “Deuse un paso xigante”, afirma a xenética da UPV Ana Aguirre Escobal. “Até agora, coa terapia génica, ademais de ser moi cara, obtíñanse moi poucos bos resultados, porque a técnica non era boa. Agora, con todo, espérase que estes resultados melloren moito”.\nRodríguez está de acordo: “Nalgunhas enfermidades pode ser moi importante. En moitas enfermidades monogénicas está ben identificado o xene e os defectos e como corrixilos. Pero até agora non se podía corrixir un xene. Si un xene estaba mal, introducíase outra copia directa dese xene”. Esta copia introducíase a través dun vector e inseriríase aleatoriamente no xenoma, e había que esperar que ese xene cumprise a súa función. Agora pódese introducir a copia correcta no lugar que corresponde a ese xene, eliminando a anterior. “Agora os xenes pódense corrixir de verdade”, matiza Rodríguez.\nTraballando o camiño cara á terapia\nEn 2014 investigadores do MIT utilizaron por primeira vez a técnica CRISPR paira curar una enfermidade en animais adultos. Foi utilizada no rato paira corrixir a mutación que produce a enfermidade hepática chamada tirosinemia en humanos. Conseguiron curar o mal, pero ao mesmo tempo, este traballo demostrou que a técnica tiña tamén algúns problemas a resolver.\nA modificación xenética dos embriones humanos é un das maiores controversias éticas. En abril de 2015, investigadores da Universidade de Sun Yats en China publicaron a transformación de embriones humanos mediante a técnica CRISPR. E no Reino Unido autorizouse en febreiro aos investigadores do Instituto Francis Crick a utilizar a técnica CRISPR paira investigar o desenvolvemento de embriones humanos. Ed. Tatiana Shepeleva/Dollarphotoclub\nPor unha banda, a técnica utilizada paira introducir a encima Cas9 e a guía ARN nas células do fígado, a inxección a alta presión, non é adecuada paira ser aplicadas en humanos. E doutra banda, só nunha das 250 células conseguiron corrixir a mutación. Neste caso bastou paira curar a enfermidade, pero é moi probable que non sexa en moitas outras enfermidades.\nDoutra banda, “o CRISPR aínda ten efectos inespecíficos —engade Rodríguez—, ás veces pódese asociar o ARN noutra parte do xenoma. A técnica segue sendo optimizada, pero existe a posibilidade de mellorala. Por exemplo, até agora utilizouse a encima Cas-9, pero outras están a probar e poden ser máis específicas”.\nO equipo do MIT que conseguiu curar a tirosinemia nos ratos xa conseguiu mellorar a técnica. En febreiro publicouse una forma máis segura e eficaz de chegar ás células do fígado dos ratos. A guía RNA e o fragmento directo de ADN foron introducidos por un virus e un RNA mensaxeiro que codifica a encima Cas9 mediante nanopartículas. Así, nunha de cada 16 células conseguiuse a corrección. E apenas detectaron efectos non específicos.\nHai máis exemplos, por exemplo, que en decembro tres grupos de investigación demostraron en artigos publicados simultaneamente en Science que no rato lograron mellorar a distrofia muscular Duchenne. A cuestión vai rápido, pero Rodríguez cre que aínda se vai a necesitar tempo paira aplicala en humanos: “Non creo que esteamos en condicións de facelo o ano que vén, pero dentro duns anos eu creo que será posible realizar cambios con gran precisión nos seres humanos. Logo teremos que comprobar si permítese ou como se controla”.\nPreocupacións sobre a mesa\nDe feito, a medida que a capacidade da técnica foi quedando clara a súa contía, e á vista da rapidez coa que se está estendendo, tamén aumentaron as preocupacións éticas. “A sinxeleza é a parte positiva desta técnica, pero tamén a negativa, xa que “xogar” con esta ferramenta é fácil”, sinalou Rodríguez. “Eu vexo sobre todo aspectos positivos. E é que os riscos da técnica están aí, pero os doutras técnicas están como hai tempo”.\nOutros, pola súa banda, outorgan maior importancia aos riscos. En marzo de 2015, un grupo de expertos opúxose ao CRISPR e ao resto de técnicas paira a transformación de embriones humanos nun artigo publicado na revista Nature. Estes expertos crían que isto podía ocorrer en breve. E un mes despois, investigadores da Universidade de Sun Yats en China publicaron a transformación de embriones humanos mediante a técnica CRISPR. Utilizaron embriones que non podían desenvolverse, pero o experimento acabou coas preocupacións xa existentes.\nAnte esta situación, as academias de ciencia e medicamento estadounidenses, a Royal Society de Londres e a Academia Chinesa da Ciencia organizaron una reunión paira falar destas inquietudes. En decembro reuníronse en Washington 500 expertos de todo o mundo e chegaron a un acordo provisional: non prohibir a edición do xenoma humano de investigación, pero si a utilización de embriones modificados paira os embarazos.\nAna Aguirre Escobal. Investigador e profesor do Departamento de Xenética, Antropoloxía Física e Fisiología Animal da UPV/EHU e ex presidente do Comité de Ética da Investigación en Temas Biolóxicos e Organismos Modificados Xeneticamente da UPV/EHU. Ed. Ana Agirre\n“Una boa cousa da ciencia é que todo é moi público. Fálase e escóitase e tómanse decisións en función do que está a pasar”, afirma Aguirre. Aguirre é ex presidente do Comité de Ética da Investigación en Asuntos Biolóxicos e Organismos Modificados Xeneticamente da UPV/EHU, e o debate que se xerou agora con motivo do CRISPR non foi novo. “Recordo que nos anos 70, cando apareceron as primeiras técnicas de enxeñaría xenética, os expertos reuníronse en Asilomar (California). Decidiron impor una moratoria. Houbo que esperar uns anos paira comprobar que as técnicas eran seguras. Agora pasou algo parecido, falaron e acordado: ‘antes de empezar a falar das aplicacións, fagamos cociñas no laboratorio paira mellorar, optimizar e facer o máis seguro posible’.\nO debate é antigo. “Cousas que até agora se vían afastadas ou moi teóricas, agora víronse máis próximas e factibles, o que resucitou un vello debate semi-morto nos últimos anos”. Ademais, Aguirre considera que hai outro factor que fixo aumentar a preocupación: “algúns advertiron que moitas leis que regulan e regulan organismos xeneticamente modificados, tal e como están redactadas, exclúen a técnica CRISPR”. De feito, nestas leis fálase da recombinación e do ADN estraño, pero na técnica do CRISPR non o hai. “Non teño ningunha dúbida de que estas leis se adaptarán paira regular a nova técnica, pero é certo que neste momento non se produciu”.\nCon todo, a súa regulación ou regulación varía moito de país a país. En países como Xapón, China e India existen normas que prohiben realizar transformacións xenéticas en embriones humanos, pero non teñen efectos legais. A regulación en Rusia e Arxentina é moi ambigua.En Estados Unidos está prohibida o financiamento con diñeiro público, pero a lei non prohibe a aplicación clínica. E en Europa, en xeral, está prohibida na clínica e limitada á investigación. Recentemente no Reino Unido autorizouse aos investigadores do Instituto Francis Crick a utilizar a técnica CRISPR paira investigar o desenvolvemento de embriones humanos.\nAs preocupacións e medos que xerou o CRISPR son de sempre. “Basicamente, no que se refire aos animais e as plantas hai que analizar ben se estas transformacións son seguras ou non, se os organismos que se xeran poden supor un risco paira o ser humano ou os ecosistemas”, explicou Aguirre. “En canto ao ser humano, creo que ás cuestións de seguridade engádese o concepto de individuo. Cando falamos de cambiar a secuencia de ADN pómonos nerviosos porque nos parece que dalgunha maneira vai influír na nosa individualidade”.\nCon todo, Aguirre considera que na práctica o debate pasa a outro plano: “se temos cerca unha persoa con enfermidade xenética e hai una oportunidade de curala, entón é o que nos importa. Eu creo que cando se ve que ten aplicacións reais, que poden mellorar a vida das persoas, que a sociedade verá mellor estas técnicas”.\nÉ o que sucedeu con moitos avances científicos. “Ocorreu con fecundación asistida. Ao principio era despreciable, pero aos poucos a sociedade demandouno, e os nenos nados coa fecundación xa asistida xa non ven como demos, como se vían os iniciais”.\nCon todo, a transformación xenética pode ter aplicacións máis discutibles que a curación de enfermidades, como a transformación de embriones paira mellorar certas características. Con todo, Aguirre non ve polo momento demasiados motivos paira preocuparse, “Aínda que se ve máis cerca porque pode permitir a técnica, creo que aínda é una utopía, un medo teórico”.\nAdemais, destaca que o control é rigoroso: “Calquera técnica de cambio xenómico, como a terapia génica, require pasar por diferentes comités. No Estado español, por exemplo, hai una comisión nacional moi esixente e hai que obter a súa autorización. Pero ademais, se se queren realizar probas nun hospital, hai que pasar tamén polos comités éticos dese hospital e da comunidade autónoma. Xa existe una estrutura e, en todo caso, ese control endurecerase a partir de agora, xa que non creo que a mellora xenética teña soporte social. Por tanto, non creo que haxa motivos de preocupación”.\nRisco de transformación de ecosistemas\nO mosquito Anophelis stephensi transforma a malaria. Coa técnica CRISPR crearon mosquitos resistentes á malaria, resistencia que herdan case todos os descendentes destes mosquitos. Así, unhas dez xeracións serían suficientes paira estender a resistencia a unha poboación. Ed. Jim Gathany/CDC\nOutra das preocupacións é o efecto que os seres vivos modificados xeneticamente poden ter sobre os ecosistemas. E esas inquietudes foron suscitadas por outro traballo publicado en novembro. Científicos da Universidade de California crearon mosquitos transxénicos resistentes ao parásito responsable da malaria. Neste caso, ademais, grazas á técnica CRISPR, lograron que o 99% dos descendentes de mosquitos modificados herdan o xene do anticorpo e o xene fose activo neses mosquitos. Así, estimaron que 10 xeracións serían suficientes paira expandirse nunha poboación.\nA capacidade de incidencia sobre a poboación xerou una gran preocupación. Aguirre tamén confía nos estritos controis que existen. “Outros mosquitos transxénicos contra a malaria, realizados mediante outra técnica, xa foron liberados. Pero paira iso tiveron que pasar 10 anos de controis. A obtención deste tipo de autorización require de numerosos e moi profundos estudos e avaliacións que permitan coñecer os riscos e beneficios. É certo que neses casos o risco cero non existe. Neste caso, tras pór todos os informes sobre riscos e beneficios sobre a mesa, e tendo en conta o enorme nivel de malaria, os políticos decidiron liberar os mosquitos transxénicos. En definitiva, é una ferramenta que pon a ciencia ao alcance da sociedade e que esta debe decidir que facer con ela”.\nDo mecanismo de defensa das bacterias á ferramenta de edición do xenoma\nO complexo CRISPR/Cas9, tan útil paira a edición do xenoma, é en si mesmo un mecanismo defensivo fronte aos virus utilizado por bacterias e arqueos, una especie de vacina que pasa de xeración en xeración. De feito, gardan no seu xenoma fragmentos de ADN dos virus que foron atacados algunha vez, entre secuencias palindrómicas repetidas (de aí o CRISPR: clustered regularly interspaced short palindromic repeats). Así, desde este banco de memoria de infeccións as bacterias crean guías RNA. Se a bacteria é infectada por un virus “coñecido”, estes ARNs recoñecerán o seu ADN e destruirán a súa encima Cas9. O obxectivo do grupo de Emmanuelle Charpentier era facer as bacterias do iogur máis resistentes cando investigaron o funcionamento deste mecanismo. Pero, una vez visto o seu funcionamento, xunto co equipo de Jennifer Doudna, demostraron que podía ser una boa ferramenta paira a edición xenética.


Un mundo diferente. - dOM - dOutra Maneira\nEn distintos momentos da historia diferentes visións e criterios déronse por bos e establecéronse coma unha especie de “feitos ou verdades incuestionables”.\nO que no seu momento se aceptou, por practicidade ou conveniencia, foi mantido ao longo dos séculos, facendo que non só influíse naquel tempo, senón que seguise a influír, e moito, na nosa percepción do mundo e, con ela, das diferentes culturas e da sociedade en si mesma.\nEsa percepción, pretendámolo ou non, e de xeito máis ou menos consciente, inflúe en moitos dos nosos pensamentos e accións.\nPero, que pasaría se tivesemos unha visión diferente do mundo?, cres que cambiariamos na nosa maneira de pensar?\nTanto a proxección de Gerardus Mercator coma a proxección de Arno Peters non deixan de ser unha represantación en dúas dimensións do planeta no que vivimos, algo orientativo. Pero o certo é que se non miramos máis aló dunha representación que nos poñan diante, dificilmente poderemos tomar consciencia de como é realmente o mundo no que habitamos.\nComa tantas outras cuestións, o acceso á información que debéramos ter todxs nestos tempos xunto cunha boa orientación na aprendizaxe, na que primen valores coma a igualdade e xustiza social, é o camiño para lograr unha sociedade mellor para todxs.\nQuizais ese sexa o razoamento que fan tamén quenes non desexan esa igualdade…


Estamos comprometidos co desenvolvemento económico e social das rexións nas que desenvolvemos as nosas actividades\nMantemos un compromiso de colaboración coa sociedade que vai máis alá da nosa actividade empresarial e que concretamos con recursos destinados a programas culturais, sociais, de enerxía e medio ambiente. Estas achegas económicas permiten reforzar o noso compromiso adoptado para integrarnos, de xeito positivo, en cada comunidade e país onde desenvolvemos a nosa actividade de negocio.\nPatrocinio e mecenado\nAcción social, voluntariado e participación dos empregados\nRelación coas comunidades e impacto social\nTransició enerxética xusta\nI Investimento social\nFundación Naturgy é unha institución sen ánimo de lucro creada en 1992 por Naturgy, cunha vocación de formación e sensibilización da sociedade en materia de sostibilidade, enerxía e medio ambiente.\nDesenvolve programas sociais para paliar a vulnerabilidade enerxética e impulsa actividades técnicas, formativas e divulgativas para comprender os retos ambientais do planeta e mover a sociedade á acción.\nIniciativas fronte á COVID-19\nRelacións coas comunidades\nNo marco da nosa Política de Dereitos Humanos, adquirimos un firme compromiso co respecto ás comunidades locais. Para a consecución deste compromiso, son aspectos clave a avaliación do impacto social que as nosas actividades poidan ter sobre as comunidades afectadas e a contribución á mellora das condicións de vida destas. Dispoñemos dunha sistemática baseada na metodoloxía Measuring Impact del World Business Council for Sustainable Development (WBCSD), cuxo obxectivo é axudar a definir iniciativas e programas para xestionar de xeito efectivo os impactos sociais asociados á actividade da compañía.\nOs nosos principios Os nosos principios\nEstruturamos o Programa de voluntariado corporativo en tres dimensións: enerxético, social e ambiental. Ao longo de 2020, 418 empregados de España, México, Panamá e Marrocos destinaron, xunto cos seus acompañantes, máis de 6.727 horas ao voluntariado corporativo.\nA nivel global, leváronse a cabo 30 iniciativas de carácter puntual, temporal ou continuo, 14 accións de voluntariado social, 8 accións de voluntariado ambiental e 8 accións de voluntariado enerxético coa participación de 786 voluntarios. Os beneficiarios atendidos acadaron os 14.451 en 2020.\nSaber máisDía Solidario\nMantemos un compromiso de colaboración coa sociedade que vai máis alá da nosa actividade empresarial e que se concreta nun amplo labor de patrocinio e mecenado.\nIDSPAGE - 1477697024379


Bico de leite: enero 2014\nEste venres temos a nosa xuntanza temática, de 17 a 19h na Aula de educación maternal do SERGAS, na r/ Doutor García Portela 11-baixo.\nImos falar do peso do bebé. O crecemento das nosas fillas e fillos, é algo que nos preocupa as nais e os pais.\nAs veces estas preocupacións son infundadas froito de mitos, prexuizos ou desinformación...e as veces non.\nExisten a nivel mundial de unhas táboas de crecemento dos bebés, elaboradas pola Organización Mundial da Saúde, que serven universalmente e están feitas con bebés aleitados exclusivamente con leite materno, sans e procedentes de distintos países do mundo.\nEstas táboas son unha ferramenta moi válida para estudar o crecemento dun bebé, pero non quere dicir que os nenos teñan que se adaptar perfectamente aos percentis, xa que estas curvas non son mais que aproximacións estatísticas.\nAs primeiras semanas o aumento do peso debe ser controlado para que sexa adecuado e suficiente. Ainda que o rango do aumento normal de peso é moi amplo e depende de cada neno/a.\nCada bebé ten o seu ritmo de crecemento, hai bebés de teta que medran moito e moi axiña, e outros que non. Estando todos igual de sans.\nSe queredes saber máis sobre este tema, ou tendes calquera outra dúbida/consulta e vos apetece falar, agardámosvos, como cada venres no noso local da Rúa García Portela.\nPublicado por Bico de leite ás 18:39 1 comentario:\nPublicado por Bico de leite ás 7:36 No hay comentarios:\nDeixámosvos unhas fotos do obradoiro de portabebés do pasado venres :\nPublicado por Bico de leite ás 13:11 No hay comentarios:\nNeste Dia de Reis, queremos facervos partícipes de noso sentir:\nQue o benestar das nais e os seus bebés aleitados siga sendo a estrela que guía o noso labor.\nQue o traballo en equipo, feito con dedicación, cariño e ben facer, sexan as ofrendas para cada unha das persoas que se acheguen ás nosas actividades este ano.\nE que poidamos descubrir as raíñas magas que todas levamos dentro.\nUn bico...de leite.\nPublicado por Bico de leite ás 18:04 No hay comentarios:\nArrincamos este 2014 cun obradoiro de portabebés o día 10 de xaneiro de 18.30 a 20.00 horas, no local do Sergas (aula de educación maternal do SERGAS, na r/ Doutor García Portela 11-baixo) despois da reunión semanal.\nImparte: Bea de Ser Doulas\nAs inscricións a través de: bicodeleite@yahoo.es\nEse día a reunión rematará media hora antes do habitual.


Unha delegación de Autoridades Locais inaugura os centros infantís construídos pola campaña “Andalucía Solidaria con Ecuador”. | Confederación de Fondos de Cooperación e Solidariedade\nManifesto | covid-19\nUnha delegación de Autoridades Locais inaugura os centros infantís construídos pola campaña “Andalucía Solidaria con Ecuador”.\nTratase da campaña impulsada polo FAMSI poucas horas despois do terremoto de magnitude 7,8 grados que azotou o país andino en abril de 2016, causando un gran número de perdas humanas e materiais, especialmente nas provincias de Manabí y Esmeraldas.\nA solidariedade andaluza foi mobilizada de inmediato e o 25 de abril o FAMSI, xunto co Consulado de Ecuador e FAMP, iniciou unha campaña de recollida e coordinación de recursos que sumou a vinte institucións locais e provinciais. A cifra total das obras ascende a uns 390 mil dólares; a contribución do FAMSI ás infraestruturas supera os 300 mil dólares, uns 280 mil euros, eo resto aportou o goberno local para as obras de acerado e urbanización das áreas circundantes.\nEste xoves 12 de decembro, os barrios do 24 de xuño e Bellavista, no cantón de Quinindé, volcáronse na inauguración dos dous Centros de Desenvolvemento Infantil, anteriormente chamados Centros do Bó Vivir, que foron construídos cos fondos da cooperación municipal andaluza, a través do FAMSI. En coordinación coas autoridades locais, o obxectivo de combinar os esforzos do municipalismo andaluz para iniciar un programa de rehabilitación e desenvolvemento que se materializouse na inauguración destes dous centros, ‘Dulce Hogar’, no barrio de 24 de xuño e ‘Semillitas del Mañana’, no barrio de Bellavista, ao que asistiron unha delegación de autoridades locais, representando a todos os financiadores da campaña.Tralas fases de emerxencia e axuda humanitaria, unha misión de diagnóstico en outubro do 2016 determinou que o diñeiro recadado sería usado para a reconstrucción de infraestructuras sociais básicas, segundo a demanda do Goberno do Ecuador; en concreto, a reconstrución integral de dous centros infantís que prestan servizos de coidados de menores de ate 3 anos a 80 familias das zonas máis afectadas de Quinindé.\nA contraparte local foi o Goberno Autónomo Municipal descentralizado de Quinindé, que asumiu os custos de demolición e eliminación de residuos e proporcionou un apoio constante dende os distintos departamentos gobernamentais e da Dirección do Ministerio de Inclusión Económica Social, unha organización que ten competencia nesta área. Ángel Torres, alcalde de Quinindé, agradeceu o labor do equipo técnico e o esforzo dos financiadores e expresou o compromiso da alcaldía co mantemento e seguridade das instalacións; Torres destacou que “tratase dunha obra para nenas e menos, dos veciñas e vecinos que deben ser el custodio deste traballo “.\nAdemais, a coordinación entre axentes no campo onde se atopan os centros infantís foi constante; Os seus líderes, Over Angulo, presidente do barrio o día 24 de xuño onde se atopa o centro “Sweet Home”, destacou o papel de cada un dos axentes sociais que conforman o barrio e expresou “o orgullo de ter un traballo de estas características “, e comprométese a ser os inspectores da obra” para que manteña o brillo que ten agora; o custo que investiron vale a pena porque vai servir ás familias de Quinindé que requiran este servizo e merecen ese valor “.\nO mesmo apoio recibiu a campaña por parte das autoridades do barrio Bellavista, onde se atopa o centro de “Semillitas del Mañana”. Xunto ao seu presidente, Luis Riasco, a coordinadora do barrio, Gladys Vera, expresou a emoción por un acordo entre o alcalde e o barrio que “serviu para dar alegría aos fillos do barrio e do cantón” e destacou que ” é así, pola hermandade e a unificación, como se desenvolven os pobos”. Tamén agradeceu o traballo de Marcos Iglesias, o enxeñeiro das obras, veciño do mesmo cantón de Quinindé “un home que soubo poñer os seus esforzos e o seu sacrificio para levar a cabo este traballo”, subliñou a representante do barrio.\nA Confederación impulsa o manifesto «Cooperación contra o coroavirus»\nContinúan as experiencias do Voluntariado do Fons Valencià\nDía Internacional dos Pobos Indíxenas\nFAMSI lanza un portal web con información e recursos sobre “Localización dos ODS” no ámbito municipal andaluz\nAs actividades dos nosos socios\nUtilizamos cookies para asegurar que damos la mejor experiencia al usuario en nuestra web. Si sigues utilizando este sitio asumiremos que estás de acuerdo.ValePolítica de privacidade


Invístense 186.000 euros na adecuación da travesía do Castro, en San Amaro, e renovación de infraestruturas en Outomuro, en Cartelle - Noticias de Galicia\nInvístense 186.000 euros na adecuación da travesía do Castro, en San Amaro, e renovación de infraestruturas en Outomuro, en Cartelle\nPUBLICADO EN: Noticias de Galicia ► Cartelle ► Local Portada ► Ourense ► San Amaro ▼\nA Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, vén de finalizar a execución de dúas obras enmarcadas no Plan Hurbe nos concellos ourensáns de San Amaro e Cartelle. Trátase da adecuación da travesía do núcleo do Castro, en San Amaro, e da renovación de infraestruturas na travesía de Outomuro, en Cartelle, uns proxectos nos que a Xunta achegou preto de 186.000 euros.\nO conselleiro Agustín Hernández, acompañado pola secretaria xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo, Encarnación Rivas, e o delegado territorial da Xunta en Ourense, Rogelio Martínez, visitou hoxe estas dúas obras de rehabilitación, finalizadas recentemente.\nNo Concello de San Amaro, as accións de mellora na travesía de Castro implicaron un investimento de case 100.000 euros (94.882,46), achegados ao 100 % pola Secretaría Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo.\nOs traballos, cuxo obxectivo foi acadar itinerarios seguros para o tráfico rodado e para os peóns, centráronse no ensanche da estrada, execución de novos pavimentos diferenciados visualmente e unha zona verde para os veciños.\nA superficie das actuacións abrangue 2.813 m2 de solo público, que foron obxecto da ampliación do ancho da estrada para que poidan confluír nun mesmo punto dous vehículos en diferente sentido de circulación. Tamén se realizou un tratamento superficial de asfalto con arranxo dos buratos nas vías de tráfico rodado para a mellora da circulación.\nPor outra parte, Agustín Hernández tamén visitou hoxe o Concello de Cartelle co fin de inspeccionar as obras de renovación de infraestruturas na travesía de Outomuro, finalizadas recentemente.\nEstas actuacións en Cartelle constaron dun investimento de 86.000 euros para a mellora do entorno da estrada OU-404 (Ourense- Barral), na travesía de Outomouro. Esta obra, que tamén se inclúe no Plan Hurbe, supuxo melloras na rede de abastecemento e saneamento.\nNo que se refire ao sistema de abastecemento, levouse a cabo a substitución das tubaxes de abastecemento de PVC –material non axeitado para conducir auga potable- por outras de polietileno de alta densidade aptas para uso alimentario.\nEn relación á rede de saneamento, executouse a substitución das tubaxes de formigón centrifugado con xuntas de morteiro por outras novas de PVC compacto.\nHernández destacou que “estes dous proxectos son posibles grazas á súa inclusión no Plan Hurbe da Xunta de Galicia, que os dotou de orzamento”. Os obxectivos deste plan pasan por recuperar os espazos de encontro dos cidadáns e contribuír ao reequilibrio territorial, fixando a poboación no medio rural en resposta a unha filosofía: “Unha praza, un concello”.\nDesde a posta en marcha do Plan, en 2010, a Xunta leva propiciadas un total de 77 actuacións en 65 concellos galegos, cun investimento de case 90 millóns de euros. Como exemplo na zona visitada hoxe, pódese salientar a adecuación da contorna do templo da Veracruz, no Carballiño, cuxo investimento ascendeu a 1,3 millóns de euros.\nO conselleiro apuntou que a provincia de Ourense sitúase á cabeza no número de actuacións executadas e de concellos beneficiados, con 38 proxectos levados a cabo nun total de 30 municipios. Hernández salientou que son obras que destacan polos seus obxectivos, xa que buscan recuperar os contornos históricos, patrimoniais e culturais, así como facer habitable para os veciños os núcleos ou zonas nas que se actúa.\nNa Comarca do Carballiño, o Concello de Boborás tamén é obxecto das actuacións do Plan Hurbe, polo que a Xunta investiu preto de 50.000 euros para mellorar o acceso ao cemiterio de Pazos de Arenteiro, un proxecto que xa está case finalizado.\n24 de xaneiro de 2014 | 19:02\t• Sen comentarios


«Non o sei. Véxoo bastante complicado para a tempada que vén. Ao mellor o Cortegada ten que pechar» – AD CORTEGADA\nPublicada en abril 26, 2019 de admin\n«Non o sei. Véxoo bastante complicado para a tempada que vén. Ao mellor o Cortegada ten que pechar», estas son as declaracións do noso vicepresidente José Antonio Gorgoso na Voz de Galicia (podedes ler aquí a Entrevista).” Unhas palabras que nos costa escoitar… máis que nada porque o Cortegada leva Dende o ano 1987 competindo entre as dúas máximas categorías do baloncesto femenino español. Máis de 30 anos levando o Nome de Vilagarcía por todo o país, e nalgunhas ocasións tamén por Europa.\nPero, como ben dí Gorgoso, «Non hai apoios». Todo a pesar de que «Levamos moitos anos nisto -en referencia á maioría dos oito directivos que xestionan o Cortegada-, sen avance nas axudas nin compromiso co deporte feminino en xeral».\nIgualdade de xénero?\nLemos na entrevista “nun momento no que a igualdade de xénero figura á cabeza dos discursos de boa parte da sociedade, o vicepresidente da entidade deportiva denuncia a ausencia dunha demostración real da teoría por parte das «institucións públicas, os medios e as empresas».”\nEscoitamos cada día por parte dos políticos palabras acerca da necesidades de traballar en pro da igualdade de xénero, sen embargo non vemos grandes accións no día a día… Algo tan sinxelo como apoiar ó baloncesto feminino nunha cidade como Vilagarcía sería un gran paso para igualar o deporte feminino e masculino, pero parece que a cousa se retrasa ano tras ano…\nEso si, ben é certo que non solo se da na clase política, senón en toda a “cidadanía vilagarciá que, vistos os escasos 300 carnés de socio expedidos a presente campaña, semella vivir de costas a un equipo que a finais da pasada década chegou a levar o nome da localidade por media Europa, traendo a Fontecarmoa varios conxuntos da elite continental.”\n«Mentres non exista unha vontade de que o deporte feminino poida tirar para adiante, se non temos a certeza de ter os apoios para non pasar as penalidades de todos os anos para poder competir, non sei se o primeiro equipo vai saír a vindeira tempada», afirma Gorgoso.\n“Un directivo que clama que «ás veces sínteste só» para encarar o reto de reunir da orde dos 130.000-140.000 euros do orzamento do primeiro equipo mentres, di, «se seguen buscando axudas para determinados deportes masculinos» do municipio. Neste punto, o voceiro do Cortegada lamenta que «xamais no club se recibíu unha chamada de ningún político da localidade para interesarse por nós».”\nComo ben reflexiona o noso vicepresidente, «unha cidade se constrúe con grandes e con pequenas cousas. E nós parece que non importamos. Así é moi difícil de manter un equipo. Se non hai garantías suficientes, así non se pode seguir».\nAsamblea da directiva para tomar decisións\nDe todas maneiras, “Gorgoso informa de que a directiva se reunirá en breve para comezar a preparar a asemblea de finais de maio, na que «falaremos claro, moi claro; e alto», e na que debería tomarse a decisión sobre o rumbo do primeiro equipo a un ano vista.”\nHaberá que ver os compromisos que conseguimos nas próximas semanas e facer moi ben as contas para ver si é viable ou non…\nGorgoso non quiso rematar as declaracións sen dar as súas «felicitación ás xogadoras e ao corpo técnico polo seu rendemento. Polas condicións coas que contabamos, foi inmellorable».\nPublicado en: Noticias\t| Etiquetas: axudas, Baloncesto, Baloncesto femenino, igualdade de xénero\t|\n« Victoria 52/56 ante el Advisoria Boet Mataró\n“Las jugadoras se sienten especialmente identificadas con el club al ser canteranas y haber desarrollado gran parte de su carrera deportiva en el Kemegal Cortegada” »


Vieiros: Galiza Hoxe - Un novo estudo analizará as secuelas do Prestige na saúde dos mariñeiros\nUn novo estudo analizará as secuelas do Prestige na saúde dos mariñeiros\nO BNG coida que o goberno español debía ampliar a análise a todos os que colaboraron nas tarefas de limpeza e esablecer compensacións.\nRedacción - 13:15 23/11/2007\nTags: mariñeiros Prestige saúde\nO debate sobre as consecuencias que deixou a contaminación do Prestige na saúde das persoas segue a xerar debate. O goberno español vén de anunciar un segundo estudo logo de que o primeiro, realizado polas universidades da Coruña, Madrid e Barcelona para o Instituto de Saúde Carlos III constatara a existencia de afectacións na saúde e recomendara facer un seguimento da poboación afectada.\nO executivo estatal anuncioulle por escrito ao BNG este segundo estudo. Porén, os nacionalistas demandaban que se ampliara o mesmo a voluntarios e traballadores expostos ao fuel. Porén, o segundo informe seguirá a centrarse exclusivamente nos mariñeiros.\nO primeiro estudo afirmaba que “os resultados actuais amosan un incremento do risco de síntomas respiratorios, hiperactividade bronquial, estres oxidativo, inflamación pulmonar, remodelado branquial e vascular e dano cromosómico asociado á participación na limpeza do fuel 1 a 2 anos despois da mesma”. Porén, o goberno español asegura que as conclusións non poden ser, de momento, tomadas como unha evidencia científica.\nNo escrito de resposta á petición do Bloque, o Estado elude respostar a dúas cuestións de suma importancia, que teñen que ver coas medidas médicas a adoptar e coas compensacións para aqueles que teñan afectacións severas.


II Xornadas de Educación Vial en Salceda | Salceda de Caselas\nO Concello de Salceda, a través das Concellarías de Tráfico e Ensino, ven de poñer en marcha a segunda edición das Xornadas de Educación Vial, en colaboración con Autoescola Caselas, que se iniciou o pasado luns 19 de maio. Esta iniciativa xurdiu o ano pasado, e tralo éxito acadado volven repetirse neste ano 2014. As xornadas están dirixidas aos escolares do municipio de Educación Infantil e Primaria, que reciben formación teórica e práctica en materias de educación vial. A parte teórica corre a cargo do persoal da Autoescola Caselas, que lle ofrece ao alumnado unha sesión sobre os principais conceptos de seguridade infantil. Unha vez rematada a charla, os alumnos e as alumnas acceden a un circuito de karts no que poñen en práctica os conceptos adquiridos na formación teórica. O circuito está dirixido polos membros da Policía Local de Salceda, que lles dan aos cativos as instrucción precisas para unha correcta circulación pola vía pública, tanto dende o punto de vista dos conductores como dos peóns.\nUns mil escolares pasarán polas xornadas, que se extenderán ata o venres 30 de maio. Farano dende o CEP Altamira, o CRA Raíña Aragonta, a Escola Infantil A Galiña Azul, a Escola Infantil Xoaniña e o centro de Estimulación Temperá Manus. O obxectivo das xornadas é a concienciación dos máis pequenos, como unha importante vía para chegar aos pais e nais, en todo o relacionado coas boas prácticas nas vías públicas.\nFoto: Circuíto montado na Praza do Concello para que os nenos e nenas practiquen os conceptos adquiridos.\nGabinete de prensa, 20 de maio de 2014\nII xincana da natureza Ofertas de emprego: 26 de maio


Vieiros: Galiza Hoxe - Olga Castro Vázquez - Unha constitución orfa (de nai e de fillas)\nUnha constitución orfa (de nai e de fillas)\nO presidente do goberno español, xunto ao monarca e xefe do estado español, afirmaron o pasado 6 de decembro, con motivo do trixésimo aniversario da aprobación en referendo da Constitución, que non é prioritario reformar este documento, o cal ademais pode servir para trinta anos máis.\nEu, porén, sinto mágoa pola Constitución Española de 1978. A pobre está orfa. Orfa de nai, enténdase, porque pais ten ben deles. A algúns deses pais como Manuel Fraga, Gregorio Peces-Barba ou Miquel Roca puidemos velos até a saciedade días atrás, nas ducias de programas de conmemoración dos trinta anos da nosa orfa constitución. [Algúns deles mesmo teñen declarado publicamente que desconfían da boa saúde mental dunha crianza educada por unha familia de dous pais, e logo van e fan reunións de homes para enxendrar unha constitución. Que incongruencia!]. Obviamente, cando se convocou a comisión de expertos para traballar na redacción da carta magna non eran ‘moitas’ as mulleres que saíran á esfera pública, pero ‘algunhas’ si había con iguais ou máis méritos políticos a prol da loita democrática no estado español que algún dos seus finalmente pais, abofé. Mágoa de que naquela altura non houbese sistema de cotas!\nPero ademais de estar orfa de nai, a Constitución do estado español está orfa de fillas (se se me permite a expresión). Igual que o todopoderoso Deus fixo ao home á súa imaxe e semellanza, estes pais redactaron un documento desde un punto de vista androcéntrico, tomando ao home como medida de todas as cousas e preocupándose unicamente de que o texto representase ben os intereses dos seus fillos.\nPor descontado que a Constitución podería ter tido nais que en realidade só se preocupasen dos seus fillos! O punto de vista androcéntrico e masculino é o que se considera ‘normal’ e natural, o que non se cuestiona e o que parece de sentido común a todas as persoas (mulleres e homes indistintamente) que non reflexionen desde un enfoque de xénero. Porque o enfoque de xénero consiste precisamente en ter en conta como todas as decisións e experiencias xeran necesidades específicas e teñen consecuencias diferentes para homes e mulleres, e en avaliar esas consecuencias para evitar que sexan sinónimo de desigualdade e discriminación contra as mulleres. Pois ben, a Constitución Española non ten por ningures enfoque de xénero, aínda que na actualidade diferentes instancias gobernamentais o adoptasen de forma transversal –polo menos formalmente– despois de comprobar os perniciosos efectos da perspectiva androcéntrica. Razón suficiente para sospeitar que non valla para trinta anos máis...\nPoderíase pensar de novo que o enfoque de xénero transversal é unha esixencia que facemos hoxe as e os millóns de feministas que (mesmo se en moitos caso renegamos de tal definición) queremos vivir en igualdade, pero que non se lle pode esixir a un documento redactado en 1978. Non obstante, a realidade é que houbo xa daquela quen si llo esixía, polo que agora tamén sospeito de que a Constitución non valese ‘tan ben’ como nos di durante estes trinta anos de vida que ten.\nCampaña feminista contra a Constitución\nNos meses previos ao referendo, grupos de traballo feministas de todo o estado elaboraron propostas alternativas a algúns dos artigos, sobre todo aos referentes á familia, traballo e educación. Entre outras cousas, cuestionaron que a Constitución manifestase que os poderes públicos debían protexer ás familias de forma global, como un todo, sen analizar individualmente o acceso aos recursos de cada unha das persoas que a compoñen para corrixir así as desiguais relacións de poder que nela se da(ba)n. (Lembremos, por exemplo, que a feminización da pobreza a escala planetaria só se puido facer evidente desde que se deixou de concibir ás familias como un todo e se analizou o acceso as recursos das membras e membros que a compoñen). Aínda para quen defendese o desexo de vivir nun estado republicano, non pasaba desapercibido o agravio que supuña que a Constitución lle dese prioridade ao home no acceso á xefatura (monárquica) do estado, único asunto que a piques estivo de provocar unha reforma de urxencia cando a segunda preñez de Letizia e Felipe. As e os feministas tamén denunciaron que se lexitimase unha cooperación coa relixión católica secularmente misóxina, que aínda non recoñece o sacerdocio feminino e que goza do status de país dentro da ONU representado pola Cidade do Vaticano (o que alén de supor un agravio respecto a outras relixións con representación nas Nacións Unidas, tamén lle outorga un voto valioso para influír nas políticas públicas internacionais). Por mencionar só un aspecto máis, os grupos feministas denunciaron que a Constitución non se posicionase sobre o dereito ao divorcio ou ao aborto, o que desde o goberno se respondeu alegando que en breve se aprobaría lexislación posterior que o regulase e garantise.\nNun documental sobre o referendo do 6 de decembro de 1978 que tiven ocasión de ver en TVE-1 falaban homes mulleres das que foron votar, e unha das respostas máis recorrentes que lle daban á xornalista cando lles preguntaba “que é o que máis lle gusta da Constitución?” foi: “todo!”. Ora ben, a insistencia da xornalista por saber que era “todo” só se complementaba con “todo, porque es muy importante para los españoles”. Calquera quedaría coa impresión de que naquel momento histórico non houbo absolutamente ningunha voz discrepante, porque o que primaba era o ben colectivo de “todos”. E cando non se ten en conta o ben colectivo de “todos e todas”, por defecto “todos” non inclúe as necesidades das mulleres. Na súa activa campaña de denuncia (non reflectida na reportaxe televisiva) a plataforma de organizacións feministas de Madrid denunciaba algo que ten plenísima vixencia:\n“Dísenos que teñamos paciencia. Dísenos que nestes momentos o máis importante é consolidar a democracia, e que unha vez consolidada, xa haberá tempo para todo. Durante os milleiros de anos que levamos agardando sempre houbo cousas máis importantes das que ocuparse que transformar as condicións de vida das mulleres. Pero xa aprendemos que non é a base de paciencia como se conseguen as cousas, senón a base de presións e mobilizacións colectivas”.\nNon sei se a alguén lle queda a paciencia, despois de trinta anos, de seguir agardando por unha lei que garanta o dereito ao aborto no estado español. Para a lei actual o aborto é un delito só despenalizábel en tres supostos. Grazas ao lucro económico que soubo ver a sanidade privada neses ‘supostos’ (e sobre todo no suposto que considera á nai psicoloxicamente incompetente para a maternidade), á hora da verdade case calquera muller que teña cartos pode cometer ese delito e que non a penalicen. Pero non é diso do que se trata, senón de que o aborto sexa un dereito ao que calquera muller poida acceder a través da sanidade pública á que contribúe cos seus impostos. Nin máis nin menos que como xa era na II República española, grazas ao labor da dirixente anarquista catalá e ministra de Sanidade e Asuntos Sociais Federica Montseny.\nMalia servir como directriz base para a convivencia democrática da cidadanía do estado español, cando aínda quedan dereitos básicos sen garantir, a Constitución nin valeu tanto como se nos di nestes seus xa trinta anos de vida, nin moito menos goza dunha boísima saúde como para valer para outros trinta anos máis.


Redacción | Xoves, 22 de Marzo de 2018, 18:34\nARCHIVADO EN | Operación Pokémon\nOs superiores da xuíza que instrúe a Operación Pokemon deixan sen efecto varias probas solicitadas en diversass localidades como Lorca, Murcia Elda e, ademais, rexeitan recursos contra a ampliación do prazo da instrución. Pilar de Lara ten prazo para seguir investigando ata o verán de 2019.\nA Audiencia Provincial de Lugo anulou nunha ducia de autos as investigacións do Xulgado de Instrución Número 1 de Lugo, cuxa titular é a maxistrada Pilar de Lara Cifuentes, relativas á parte da instrución da 'Operación Pokémon' da zona do Levante español --que abarca Lorca, Murcia, Elda e outros municipios-- por considerar que "non é competente".\nAsí nunha ducia de autos emitidos entre o 15 e 19 de marzo de 2018, recollidos por Europa Press, a Audiencia Provincial de Lugo admite unha ducia de recursos por cuxas resolucións anulan probas solicitadas por Pilar de Lara no marco das pescudas derivadas da 'Operación Pokémon', que investiga supostas adxudicacións irregulares de contratos.\nPor unha banda, en relación coas pescudas de De Lara sobre o Concello de Elda (Alacante) e políticos vinculados co mesmo, así como o de Murcia, Campello e Lorca, a Audiencia de Lugo esgrime que as investigacións sobre "posibles irregularidades en Lorca, Murcia, Cartaxena, Campello ou outras había de ser remitidas aos xulgados respectivos ou á propia Audiencia Nacional, a quen se supoñía competencia".\nNeste sentido, subliña nos diversos autos que "non é posible esgrimir unha investigación global sobre o Grupo Agbar para estimar que a competencia se estenda a todo o territorio español onde opere este armazón empresarial ou algunha das súas filiais".\nPor iso, subliña en diversos autos que para estas investigacións fóra de Galicia e do Principado de Asturias, o Xulgado de Instrución Número 1 de Lugo "non é competente".\n"Isto non supón que non haxan de investigarse, senón que han de facerse no xulgado que corresponda territorialmente ou no seu caso comunicar á Audiencia Nacional esta ampliación na investigación", indica a Audiencia Provincial na ducia de autos estimados.\nA Audiencia sostén, en concreto nun auto do 16 de marzo de 2018, relativo ao recurso contra unha providencia que acordaba a unión á causa dun artigo de prensa dixital de 'L Crónica' relativo á petición que efectúan á Fiscalía de Murcia para que investigue doazóns á campaña independentista de CDC, que "este é un emprego paradigmático de investigación prospectiva e de ampliación da investigación fose do código do artigo 25 da Lei de Axuizamento Criminal".\n"A partir dunha noticia de prensa non cabe iniciar un proceso penal pois se trataría nun inicio, polo menos, dun proceso que non se proxecta sobre feitos aparentemente delituosos ou dun proceso sen obxecto", expón.\nEn relación a un recurso relacionado coa petición de probas relacionadas co Concello de Cartaxena e diversas viaxes de políticos vinculados co mesmo, a Audiencia de Lugo esgrime os mesmos argumentos. Fai o propio en relación a dilixencias relativas co Concello de Murcia e políticos vinculados a este Concello e a Comunidade Autónoma de Murcia. Así, anula as "probas acordadas" nestes casos polo Xulgado de Instrución Número 1 de Lugo.\nTamén a Audiencia Provincial de Lugo resolve no mesmo sentido sobre dilixencias relacionadas con operacións realizadas polo Concello de Campello (Alacante) con empresas do Grupo Agbar, así como cargos desempeñados por persoas que refire.\nTamén considera a Audiencia que a maxistrada Pilar de Lara "non pode ampliar a instrución fóra das comunidades autónomas de Galicia e o Principado de Asturias", aínda que valora que "o Xulgado de Instrución Número 1 continua cunha prolífica actividade instrutora no seo destas dilixencias".\nPor iso, tamén estima que "son nulas" as probas acordadas nun acto sobre a almacenista de viaxes Catai sobre viaxes realizadas por un dos investigados na causa. "Non ten acubillo baixo o artigo 25 da Lei de Axuizamento Criminal a ampliación da instrución que leva a cabo", engade.\nPor outra banda, a Audiencia de Lugo rexeita un par de recursos contra o auto que prorroga a instrución da causa "declarada complexa" a un máximo de dous anos, polo que o mesmo finalizará como máximo o 6 de xuño de 2019. "Ha de concluírse que a investigación abarca actuacións delituosas moi diversas que afectan a múltiples investigados", subliña.


Colectivo Danzón - Antigas Actividades\nDesde o nacemento da Asociación, o COLECTIVO DANZÓN realizou diversas actividades, a maioria relacionadas co baile, imos facer un percorrido por todas elas posto que non se explicaría a existencia do COLECTIVO se non se fixesen as mesmas.\nXoves da Quintana\nA primeira Actividade que realizamos e coa que nos demos a coñecer universalmente foi “Os xoves da Quintana”. A actividade consiste en realizar o derradeiro xoves de cada mes un baile aberto ao publico no que o COLECTIVO DANZÓN pon monitores de baile a disposición dos asistentes para que fagan as consultas que consideren. É un baile participativo e de animación que se empezou adicando de modo monográfico a bailes concretos: Valse, Tango, Pasodobre,..., e que posteriormente xa se fixo combinando distintos estilos de baile. Esta actividade ten como eslogan a frase “Ven bailar”, o que a fai facilmente recoñecible.\nUnha actividade totalmente arraigada na Asociación, é a participacion no Entroido, realizando ano tras ano comparsas que trataron diversos temas “Percorrido polos bailes de América, dos tangos até o foxtrot, pasando pola salsa, samba, etc". foi a primeira.\nLogo viñeron outras comparsas: “Danzón Clube”, “charlestón”, "As margaridas de primavera". Pero o éxito total chegou coas carrozas “O Muiño Ruxe” (ano 2004) baseada no filme “Le Moulin Rouge” e con “Mary Poppins cumpre corenta” baseada na película “Mary Poppins” (ano 2005). Con estas carrozas acadamos diversos premios nas localidades nas que participamos (A Coruña, Pontevedra, Negreira, Santiago, Padrón) sendo para nós os máis relevantes os primeiros premios en Santiago de Compostela gañados por ambas. Todo esta atracción polo Entroido xorde coa primeira instalación que fai o Colectivo Danzon no ano 1995 na Praza do Toural, consistente nunha caixa de musica da que saen as parellas de baile cada vez que soa unha melodía. Desde ese momento temos en Danzon unha mascota á que chamamos “Patricia” e que poderedes ver na galería da nosa web.\nBailes dos venres\nDurante varios anos estivemos organizando bailes abertos a todas as academias, que se celebraban os venres para que os alumnos tivesen un lugar onde practicar. Nestes bailes soaba todo tipo de músicas relacionadas coas aprendizaxes que se realizaban nas academias. Ademais periodicamente organizábanse festas como Nadal, Fin de Ano, Entroido, Fin de curso (onde se sumaba o aliciente de poder ver algunha actuación, xa fose de profesores externos, xa do grupo de exhibición do COLECTIVO DANZÓN). Podemos citar como actuacións estelares, as de Pablo Ojeda e Beatriz Romero (Tango), a de Lluis e Carmen (Lindy Hop), a de Joao Paulo e Teresa (Baile de salón). Hai que citar aquí a inestimable colaboración das discotecas Liberty, Casting e Century. Nesta última o que se celebraban eran Milongas (sesións onde se baila Tango Arxentino) posto que o COLECTIVO DE BAILE DANZÓN está especializado nesta disciplina de baile. Ademais organizamos Festas no Café Casino nas que se entregaba aos asistentes algunha prenda de vestiario relacionada co tipo de baile ao que se dedicaba a festa.\nSeguindo coas actividades de baile na rúa, temos o denominado “Comando Danzón”, isto consiste simplemente en xuntarse os bailaríns do COLECTIVO DANZÓN e aparecer nun lugar pÚblico sen determinar para realizar unha exhibición breve de baile, só para que os espectadores vexan unha actividade de danza. Desta actividade realizamos, entre outras, as seguintes sesións: na Praza da Quintana, “Bailoterapia” e “Valse Vienés especial” (cos homes vestidos de muller e as mulleres de home); na Praza do Toural, “Lindy Hop”; na Rúa do Vilar, “Tango"; na Praza Roxa, “Shim sham”. Asimesmo, como consecuencia da constante celebración de actividades na rúa, fomos invitados a participar na Festa do Esquecemento de Xinzo de Limia (ourense) como grupo de bailaríns romanos.\nQuincenas do tango\nDurante tres anos consecutivos estivemos celebrando as “Quincenas do Tango”. Nelas, ademais de organizar clases de Tango e folclore arxentino, proxectamos películas de temática arxentina, e organizamos Milongas en distintos locais de Santiago.\nO COLECTIVO DE BAILE DANZÓN, como entidade socialmente comprometida, ten participado de forma totalmente altruista en actos organizados por Radio Voz Compostela con fins benéficos: como poden ser as actuacións no Paseo dos Leóns da Alameda de Santiago, ou no Palacio de Congresos; tamén ten participado en eventos a prol de UNICEF en Muros ou colaborado en eventos realizados por outras Asociacions.\nFiguración de televisión\nO carácter versátil da Asociación (que se reflicte en todo o que facemos) fai que nos invitasen reiteradas veces a participar en programas da Televisión, xa sexa como figuración con bailes de época ou como grupo de baile invitado. Entre os programas nos que participamos están “Luar”, “Tequelexou”, “Galicia para o mundo”, “Supermartes”, “Tardes con Ana”, capítulos de “Pratos Combinados”, etc.\nRafting e cata de viños\nAdemais das actividades de baile, o COLECTIVO DANZÓN ten feito actividades como descensos en “rafting” dos rios Tambre e Ulla, así como excursións guiadas a distintos puntos da xeografía galega. Outra das actividades foi a realización de cursos de cata de viños coa obrigada visita ás Bodegas Salnesur.\nUnha das ultimas actividades realizadas foi a festa do 10º aniversario do COLECTIVO DE BAILE DANZÓN, programáronse actividades durante dous dias que se celebraron no pavillón do Instituto de Pontepedriña e nunha carpa instalada na explanada do Centro Sociocultural Aurelio Aguirre de Conxo. As actividades consistiron nunha gran festa “High School”, como as típicas dos institutos americanos nos anos sesenta que podemos ver en peliculas como “Grease”; esta festa celebrouse o dia 11 de outubro pola noite. Logo, o 12 de outubro houbo unha xornada completa adicada ao baile na citada carpa. Este día, ademais dunha xornada gastronómica, realizáronse obradoiros de todo tipo de baile, desde Country a Bailoterapia, pasando por Valses e Polcas, Rumbas, Chachachá,...,.


Concursos da XII Feira Matemática\nNa XII Feira Matemática convocáronse tres concursos:\nIX Certame de Matmonólogos (PREMIADOS)\nXII Concurso de Fotografía Matemática (PREMIADOS)\nV Concurso de Esopías (PREMIADOS)\nA información sobre as bases dos tres concursos, a participación e a votación está no MATEBLOG.\nFotografías da Feira:\nXIII Feira Matemática 2019\nXI Feira Matemática 2017\nX Feira Matemática 2016\nIX Feira Matemática - 2015\nVídeo do CEIP Pedro Barrié de la Maza\nOutras fotografías (IES de Mugardos)\nVIII Feira Matemática - 2014\nVII Feira Matemática - 2013\nVI Feira Matemática - 2012\nV Feira Matemática - 2011\nIV Feira Matemática - 2010\nIII Feira Matemática - 2009\nII Feira Matemática - 2008\nI Feira Matemática - 2007\nNoticias na prensa:\nTelexornal da TVG (30/03/2019)\nLa Opinión Coruña (30/03/2019)\nLa Voz de Galicia (8/04/2018)\nLa Opinión Coruña (6/04/2018)\nLa Voz de Galicia (22/04/2017)\nTelexornal da TVG (22/04/2017)\nLa Voz de Galicia (23/04/2016)\nLa Voz de Galicia (23/04/2016) (vídeo)\nLa Opinión Coruña (23/04/2016)\nEl Ideal Gallego (27/04/2014) (a foto non se corresponde)\nTelexornal da TVG (26/04/2014)\nRadio Coruña. Cadena SER (25/04/2014)\nLa Opinión (25/04/2014)\nRolda de Prensa no Concello (24/04/2014)\nLa Voz de Galicia (24/04/2014)\nLa Voz de Galicia (23/04/2014)\nNa XI Feira Matemática convocáronse tres concursos:\nVIII Certame de Matmonólogos (PREMIADOS)\nXI Concurso de Fotografía Matemática (PREMIADOS)\nIV Concurso de Esopías (PREMIADOS)\nPara participar nos tres concursos e tamén para ver as obras presentadas e votar as que vos parezan as mellores, tedes que visitar o MATEBLOG.\nA Feira Matemática é unha xornada pensada para a divulgación das Matemáticas e dirixida aos alumnos e alumnas de Educación Infantil, Primaria, ESO, BAC e Formación Profesional así como ó profesorado de Matemáticas e a todo o público en xeral.\nO propósito co que se idea este evento é o de crear un espazo educativo no ámbito matemático, coa vontade de:\nIntercambiar coñecementos, experiencias e procedementos.\nMostrar aspectos do proceso de aprender e ensinar matemáticas nun ámbito non formal, libre e espontáneo, no que participan nenos, pais, profesores e público en xeral.\nConcienciar á sociedade da necesidade de posuír a suficiente educación matemática que nos permita interpretar feitos elementais do acontecer cotiá.\nDisfrutar das matemáticas e reivindicalas no seu aspecto práctico, lúdico e educativo.\nPara iso formulamos os seguintes obxectivos:\nAfondar no ensino – aprendizaxe das Matemáticas nas etapas de Infantil, Primaria e Secundaria.\nUtilizar os distintos postos da FEIRA para acadar unha intercomunicación social matemática, lúdica, práctica e agradable.\nMostrar á sociedade aspectos relacionados coas matemáticas e recoller dela todo o seu saber popular dentro desta materia.\nVincular o que se fai nas aulas coa realidade e viceversa.\nAnimar a nenos e maiores a resolver problemas diversos.\nPregunta 1: ¿Qué podo presentar na FEIRA eu, como mestre, como profesor?\nResposta 1: Podes presentar calquera actividade feita na clase, sempre que consideres que merece a pena dala a coñecer como estímulo para os teus alumnos ou para que a poñan en práctica outros compañeiros. Cada un, se ten alumnos dabondo para explicala, pode presentar máis dunha proposta didáctica.\nA proposta pódela presentar ti, algúns dos teus alumnos ou conxuntamente. Ti, como responsable, debes de estar presente ou, cando menos, no recinto.\nPregunta 2: ¿De que dispoño para montar e vender a nosa proposta didáctica?\nResposta 2: Dispós dun posto formado por cinco paneis verticais de 1 m x 2 m (tres de fondo e dous laterais); unha mesa e varias cadeiras. Nos paneis podes poñer toda a publicidade que estimes oportuna para dar a coñecer a proposta; a mesa e as cadeiras son para explicala máis polo miúdo a cada persoa que se achegue polo voso posto.\nPodes ver nas seguintes imaxes a disposición dos postos:\nSe a proposta precisase outra estrutura, podes poñerte en contacto con nós e estudarase a súa viabilidade.\nPregunta 3: ¿Podemos dispoñer dalgún material para entregar ós visitantes?\nResposta 3: O material funxible para a montaxe corre por conta dos participantes. Podedes traer material ou fotocopias para entregar aos visitantes explicando a actividade, xogo, etc. Nas fotocopias pode figurar un anagrama e unha cabeceira como a que podes baixar aquí.\nPregunta 4: ¿Cal é o horario do día da Feira ?\nResposta 4: A FEIRA inaugúrase ás 11 da mañá. Pero PALEXCO ábrese ás 10, que é a hora a que deben achegarse os participantes para montar o teu posto.\nPregunta 5: ¿Como me podo inscribir?\nResposta 5: Canto antes mellor para todos, a efectos organizativos, pero sempre antes do 15 de marzo.\nPodes inscribirte a través desta web, no "formulario de inscrición", que aparece no menú da esquerda, cubríndoo e enviando a proposta didáctica das actividades que presentedes e explicando nivel para o que é adecuado e as características xerais da mesma.\nPregunta 6: ¿Teremos algunha compensación?\nResposta 6: A compensación será, en todo caso, moral. Dende logo, como asociación, resúltanos imposible cubrir gastos de desprazamento, dietas, materiais, etc. Estamos traballando arreo para poder ofrecer gratuitamente bocatas e bebidas para xantar, pero iso non estamos en condicións de poder concretalo agora. Tamén é certo que non se cobra cota algunha por participar.\nPregunta 7:¿É preciso ser mestre ou profesor de matemáticas para poder presentar unha actividade na Feira?\nResposta 7: Non. Nin fai falta ser profe. Calquera persoa pode presentar unha actividade sempre que pase a Comisión de Control. Precisamente un dos obxectivos da Feira é favorecer o proceso de ósmose matemático na sociedade e contribuír á popularización das matemáticas.\nXII Feira Matemática - 2018\nPROGRAMA Fotos da Feira Resolución dos concursos\nCartel da Feira Caderniño con actividades Tríptico\nO lema deste ano para o Día Escolar das MAtemáticas é "Matemáticas electorais", o que vos pode dar unha idea para a preparación de actividades ou material.


Úsame, ven · Descubre como é a Wikipedia en galego\nÚsame, ven. Descubre como funciona e se organiza a Wikipedia en galego\nVitoria Ogando e Adrián Estévez, dous filólogos que contribúen ao crecemento da gran enciclopedia na rede, explican como se fai a Galipedia.\nAsí se ve a portada da Galipedia\nComunidade e ferramenta\nParámetros de calidade\nO que se ve e o que non se ve\nEstevoaei é o nome de usuario na Wikipedia de Adrián Estévez. Filólogo de formación e empregado na industria editorial, é un dos editores máis veteranos da Galipedia (a wiki en galego), onde comezou a publicar no 2007 cando era estudante e tiña só 23 anos.\nA Wikipedia en Galego é unha comunidade en Internet, unha ferramenta informativa, un babel intelixíbel, unha enciclopedia universal, unha guía do coñecemento dos nosos tempos que medra sen descanso a base do traballo voluntario de ducias de editores, a maioría anónimos.\n“Empecei nun artigo de Evo Morales, que viñera dar unha charla a Pontevedra. Consultei a entrada, vin que estaba mal a data de nacemento e corrixina. A partir de aí comecei a cargar información. Ao principio sacaba fotos de parroquias, primeiro nunha área espiral na contorna de Pontevedra. Imaxes de patrimonio, vistas xerais, e cousas así con interese enciclopédico”, conta Adrián Estévez.\nNiso (e noutras cousas) segue. En outubro de 2011 lanzouse o proxecto Ningunha parroquia sen imaxes. Xa completaron o traballo nas 926 parroquias da provincia da Coruña e nas 666 de Pontevedra.\nA Wikipedia en Galego é unha comunidade.\n“O factor humano é moi importante. Nestes momentos estamos todas bastante relacionadas e non hai moita discusión. É moi útil coñecérmonos. Sabemos das habilidades de cada unha e, cando hai dúbidas, saber a quen recorrer”. Na wiki galega contan con personalidades relevantes nalgún campo de coñecemento. Están edificando a Asociación de Amigas e Amigos da Galipedia e Coñecemento Libre (A3Gal) que entre os seus fins ten o de “converterse nun nodo máis deste intercambio de coñecementos universal, achegando contidos xerados pola nosa propia cultura e en lingua galega”.\nAntes da pandemia eran habituais as xuntanzas presenciais e as reunións de debate e formación. Adrián Estévez é un dos que imparte obradoiros en colexios. A xente moza e os centros educativos son un público e uns espazos de interese prioritario no apostolado wiki. As posibilidades educativas da Galipedia son clamorosas, como clamoroso é o desinterese da administración educativa galega pola ferramenta.\n“A Wikipedia permite un primeiro contacto rápido do alumnado. Mírao na Wikipedia, non has ser un experto, pero terás unha idea clara e atoparás moita bibliografía”, apunta Vitoria Ogando, unha das poucas mulleres editoras (apenas o 15%, fronte o 85% de homes), que foi docente e empezou colaborando con páxinas sobre literatura cando se xubilou. Ogando empezou en abril de 2017 e é a autora de páxinas sobre a obra de Agustín Fernández Paz (como Aire negro) e Suso De Toro (A sombra cazadora), entre outras.\n“É unha fonte de información constantemente actualizada e plural, sen un interese ou unha ideoloxía que condicione a edición. Nun mundo rápido, de cambios constantes, a fiabilidade tamén consiste niso. Non hai ninguén arriba dicíndoche: ‘Isto non pode ser’. Todos podemos corrixir a todos. Hai conversa”, di Vitoria Ogando, que hoxe desenvolve un traballo “na segunda liña”: revisa textos, ligazóns mortas e cuestións que parecen menores “mais son parte importante desa fiabilidade que se foi gañando”.\nAdrián Estévez. Wikimania en Cidade do Cabo. Foto: Mike Peel\nCalquera usuario de Internet pode converterse en editor da Wikipedia. Hai un portal de benvida. E todos os artigos ofrecen un botón de edición a través do que se accede á publicación para corrixir, actualizar información desfasada ou engadir novos datos. A supervisión corre a cargo da comunidade, dos administradores.\nA través do botón de cambios recentes entrase no rexistro da edición. “Se é xente nova, fago un chequeo, contrasto fontes, verifico que o formato e a ortografía sexan os correctos. Procuramos que haxa bastante diálogo. Cando entra alguén nova ou novo deixámoslle algunha mensaxe con consellos”, explica Estévez.\nXabier Cid e Beninho foron algúns dos mentores de Estevoei que continúan na Wikipedia en Galego. Hoxe, Xabier Cid e Estevoei son os dous burócratas da Wikipedia en Galego. É a comunidade a que elixe en votación os burócratas e os administradores e, aínda que estes teñen certas responsabilidades de xestión e control, a wiki é un mundo esencialmente colaborativo con relacións horizontais.\n“Cada Wikipedia ocúpase dunha lingua, pero tamén hai asociacións a nivel de Estado. Por exemplo, Wikipedia España ou Wikipedia Portugal. Algúns de nós somos socios de Wikimedia España, digamos que é a asociación oficial para Wikimedia, a nosa matriz. Compartimos actividades e consultas, tamén coas asociacións de Catalunya e Euskadi, e con Portugal. Eu mesmo fun a Porto hai un par de anos e conteilles o proxecto das parroquias para facelo alí coas freguesías”, di Estévez.\nCatalunya e Euskadi fomentan o uso das wikis nos centros de ensino. Mesmo os vascos crearon Txiquipedia, para o alumnado de Primaria. As wikis en castelán e portugués benefícianse moito de ter grandes comunidades de falantes e reciben achegas a moreas desde Latinoamérica. Na Galipedia hai dispoñíbeis 173.500 artigos. A wikigalega está no posto 52 na lista mundial. En inglés hai 6.295.000 artigos.\n“Os perfís de usuarias e usuarios son un reflexo da sociedade actual”, concede Estévez. O feito de que haxa moitos máis editores que editoras produce efectos que custa salvar: o 81% das biografías con páxina son de homes; apenas o 19%, de mulleres.\n“Non teño nin idea das razóns polas que pasa isto”, confesa Vitoria Ogando, “mais supoño que é o mal de sempre, sempre estamos por detrás”. Por idades, a distribución é “boa”. Non tanto en canto á relación entre usuarios urbanos e rurais. A Galipedia tamén dá conta do fenómeno da emigración. Hai xente editando desde o estranxeiro. “Temos moi bos artigos sobre Suecia, por exemplo”, di Estévez, e aproveita para lanzar un convite ás persoas xubiladas, “que teñen tempo, para que boten unha man”.\nWikimedia mantén uns 400 servidores no mundo que facilitan a operación das webs. Entre outras cuestións, emite os criterios de edición, pon a disposición un software propio e garante os contidos con licencias propias. A fundación recibe doazóns –algunhas proceden das grandes compañías de Internet, que aproveitan o coñecemento que se xera na rede wiki– e inviste no hardware necesario para o mantemento e a investigación.\nO traballo é voluntario, pero a fundación conta con persoal contratado para estas tarefas e tamén mediadoras para resolver conflitos entre usuarios. Ademais, organiza encontros internacionais, con axudas de viaxe para os participantes. Nos últimos anos, Adrián estivo nos celebrados en Cidade do Cabo e en Estocolmo, e noutros específicos sobre educación ou linguas minorizadas.\nNa Galiza, a día de hoxe, hai unhas setenta voluntarias que editan habitualmente. Cada unha en función do tempo libre do que dispoña. “Animo á xente a que entre e vexa. A verdade é que lle colles gusto”, di Ogando. “Teño etapas nas que paso o mellor un mes sen entrar nela para nada, pero cando estou, é difícil deixarse saír. Ademais, eu buscaba algo sen obrigas. Non quería atarme a horarios de clases e cousas así. E tiña curiosidade”.\n“En todos os niveis as decisións tómanse de forma asemblearia. A fundación ten autonomía completa”, sinala Adrián. “É certo que hai polémicas e as veces hai quen intenta, mesmo desde corporacións, modificar artigos no seu beneficio. O que sucede é que se lles volve en contra… o famoso efecto Streinsand. Houbo disputa ao redor da redacción do artigo Donald Trump. Pero aconteceu iso: canta máis polémica, máis neutralidade. Penso que está ben redactado. Así que benvida a polémica cando é construtiva”. En artigos controvertidos adoita haber varios editores e pídese a mediación de administradores.\nNo caso galego producíronse polémicas na adopción da norma. Finalmente quedou estabelecida a normativa da RAG. Tamén houbo debates a respecto da entrada Reino de Galicia. Un deles foi sobre o uso do termo “país” polas distintas acepcións. As disputas son habituais en cuestións de ideoloxías ou correntes políticas. Mais tamén na Wikipedia España houbo un intento de rebaixar certa carga negativa na entrada Eucalipto.\nO método para salvar estas dificultades está na disciplina científica. A Wikipedia produce coñecemento, pero non é unha fonte primaria. As referencias e o acceso ás fontes son a base fundamental dos artigos. Cando se produce a mediación, do que se trata é de contrastar as fontes e procurar novas fontes para garantir certa obxectividade.\nObradoiro sobre Wiktionary en Pontevedra. Foto: Sanjorgepinho\nHai outras salvagardas. Cada artigo ofrece unha páxina de conversa onde se pode debater sobre os contidos. A Galipedia ten unha media de 13 edicións por páxina. Rexistráronse máis de 5,7 millóns de edicións desde que naceu o 8 de marzo de 2003. O día que se edita esta reportaxe o artigo destacado na portada é a entrada sobre a India. As últimas actualizacións teñen a ver cun fabricante sueco de camións e con Cauca, un dos departamentos nos que se divide administrativamente Colombia. RubenWGA, desde Ferrol, e Nonsonninguen, que fai parte do Wikiproxecto 1.000 artigos que toda Wikipedia debería ter son dos máis activos a esta data. Na lista dos mil, as primeiras referencias son Sarah Bernhardt, Charlie Chaplin, Marlene Dietrich e Marilyn Monroe, na categoría de Actores, bailaríns e modelos.\n“Existe un software para estimar a calidade en función de parámetros como o número de referencias ou as actualizacións”, explica Estévez. Tamén hai votacións para elixir os mellores artigos. Na wiki galega hai 213 “de calidade”, e 88 “bos”, segundo a propia comunidade. Aparecen sinalados cunha estrela dourada. Entre eles, as entradas sobre o filme Blade Runner, o Salto de esquí, o Alzamento de Pascua, a biografía de George S. Patton, o Autismo, as montañas do Kilimanjaro ou o Concerto para piano nº 24 de Mozart.\nA Galipedia tamén se nutre de traducións –“non se abusa, e procuramos buscar que as referencias estean en galego”, di Estévez– e tamén suscita traducións. A enciclopedia avanza tamén cos debates sobre traducións, ou calquera cuestión, como por exemplo que facer cando a wiki en portugués deixa de usar o topónimo Xurés na referencia o lado luso da reserva.\nAs wikis falan de todo, mais tamén dependen dos intereses dos seus editores. En 30 días entre abril e maio na Galipedia interviñeron máis de 350 usuarios. Breogán2008, desde a Terra Chá e que leva dez anos na comunidade, foi un dos máis activos. Gústalle o cinema, mais tamén participa nun dos retos wiki sobre traducións. Levan deitado a 17 idiomas a entrada sobre o Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936 (un dos da estrela dourada) e a 13 linguas a páxina do Pórtico da Gloria.\nÁs veces, nos obradoiros, ou nas reunións temáticas como a que mantiveron co aniversario da Xeración Nós, os administradores si que animan ás usuarias a atender a temas máis específicos.\nA Wikipedia en Galego é unha enciclopedia universal porque, como di Adrián Estévez, “como lectores temos dereito, e apetécenos, ter dispoñíbel todo o coñecemento que se poida ter na nosa lingua”. Mais concede que “medra menos do que nos gustaría en comparación cos vascos e cataláns. Nótase que a situación sociolingüística é distinta”.\nObraoiro en Ourense. Foto: Agremon\nAdrián Estévez deixa notar un certo pesimismo. “Non hai moita motivación. O que pasa na rede responde á falta de interese social pola lingua nun contexto de perda de falantes”. Ogando prefire miralo doutro xeito: “na rede o galego está mellor que noutros ámbitos coma o da transmisión oral, sen ir máis lonxe”.\nNos colexios e nos institutos de ensino do país apenas se crean plataformas didácticas. Tampouco non hai apoio institucional para que os activistas dixitais se acheguen ao profesorado. “A Galipedia sería unha ferramenta moi útil nas escolas e ademais alimentaríase do que se fixera nas escolas. Pero non pasa”, di Estévez. “O apoio institucional á lingua non se bota de menos só aquí. Falta absolutamente en todas partes. Todo desde a administración parece dirixido á desaparición do idioma”, láiase Ogando.\nMaio (e xuño) serán bos meses para a wiki galega no número de consultas. Pasa sempre en época de exames finais ou selectividade. As páxinas útiles para os temas de estudo gozan dun pico de visitas. Ás veces sucede con asuntos de actualidade ou eventos deportivos. E, por suposto, coa celebración das Letras. A páxina de Xela Arias aínda non ten estrela, pero está sendo editada cada día.\nVisualizacións da páxina de Xela Arias na Galipedia\nA entrada Xela Arias editouse por primeira vez o 14 de maio de 2005, por Rocastelo, quen, por certo, acabou colaborando na wiki maorí como indica o seu perfil. Até agosto do ano pasado rexistrou 469 revisións editoriais. Algunhas delas dos bots que se utilizan, entre outras cousas, para correccións gramaticais. Desde o 22 de decembro até o 10 de maio houbo 182 edicións, máis dunha por día. Esta páxina recibiu máis de 15.000 visitas desde febreiro, 169 cada día.\nNas conversas máis recentes sobre a entrada de Xela Arias participaron Xabier Cid, Vitoria Ogando a través do seu nick Ogalego.gal (que tamén é o nome do seu blogue), HombreDHojalata, Atobar ou Lles, unha usuaria que no seu perfil comenta que participa do Wikiproxecto Mulleres, un traballo colaborativo “para amañar parte do nesgo sistémico de Wikipedia na súa cobertura sobre a participación feminina na cultura e as ciencias”. Os wikiproxectos son parte do laboratorio da Wikipedia. Abertos ao público, mais co foco en intereses moi concretos.\nRevisións da páxina de Xela Arias na Galipedia\nAdemais de retos propios, os activistas wiki atenden demandas dos usuarios como a lista de artigos solicitados, que pon a proba o vigor do proxecto. A lista en galego suxire entradas sobre Darío Rivas, o segredo bancario, a guerra civil portuguesa, Richard Ford, a batucada, a sexualidade dos Papas, a rúa do Progreso en Ourense, São Gregório en Melgaço e o solipsismo… Quen se anima?\nTamén queda por completar o catálogo de parroquias en Lugo e Ourense, o oriente galego e o sur galego, desde A Fonsagrada a Muíños. Precísanse fotos para rematar aquel proxecto que empezou hai dez anos. Consulta aquí os mapas. E únete.


O Ministerio de Agricultura presenta unha biblioteca virtual con máis de 5.000 documentos | Consumer\nO Ministerio de Agricultura presenta unha biblioteca virtual con máis de 5.000 documentos\nEste proxecto busca achegar o coñecemento agroalimentario ao mundo rural e pesqueiro\nO obxectivo principal deste proxecto é achegar o coñecemento agroalimentario ao mundo rural e pesqueiro, facilitando o acceso á información do fondo editorial do departamento que dirixe Elena Espinosa sen necesidade de recorrer a documentos impresos.\nNesta biblioteca xa se poden consultar as follas divulgadoras do Ministerio publicadas desde 1907 ata a actualidade, unha colección de carácter divulgativo na que se pode atopar resposta a consultas sobre cultivos, cría de gando, maquinaria agrícola, loita contra pragas, enfermidades vexetais ou animais, e conservación de alimentos.\nTamén están dispoñibles as publicacións anuais sobre a agricultura, a pesca e a alimentación en España, nas que se recolle a actividade desenvolvida polo Ministerio nos seus diversos ámbitos de actuación, e as políticas deseñadas polo mesmo.\nPódese consultar igualmente o Boletín de Sanidade Vexetal, publicación trimestral que naceu en 1975 e na que se recollen artigos sobre os resultados de investigacións científicas no campo da sanidade vexetal e ciencias afíns. Forman parte tamén da biblioteca virtual catro revistas de produción editorial propia, así como o catálogo dos recursos dixitais da biblioteca central do Ministerio.


Rosalía e a AS-PG: música, cinema, ensaio para espallar verdades agachadas. : BELVIS\nDe AS-PG hai 1101 días\nAnálise Sociolóxica da obra de Rosalía de Castro (1988).\nFoi a tese de doutoramento de Francisco Rodríguez -a primeira presentada nunha universidade galega sobre a escritora- que significou un salto cualitativo no coñecemento do mundo e da experiencia rosalianas.\nRosalía de Castro, estranxeira na súa patria (A persoa e a obra de onte a hoxe).\nEste libro hai que inserilo dentro do esforzo colectivo por nos facer conscientes do noso propio valor, neste caso do valor dunha obra literaria e dunha muller, Rosalía de Castro, que transcenden o campo da literatura por seren sintomáticas da aspiración e do dereito á existencia do pobo galego, e tamén dunha perspectiva da historia e do mundo xenuína e moi esclarecedora, imprescindíbel. Un texto rigoroso analítico e o manexo de fontes históricas abondosas, característicos do seu autor, topamos cun texto de fácil, entretida e suxerinte lectura, un libro que nos vai descubrir a personalidade auténtica de Rosalía, libre dos prexuízos e estereotipos aínda dominantes.\nEste traballo de Tempo Catro mostra unha Rosalía actual e viva, capaz de comunicar con nós a través de temas como a conciencia sobre Galiza e o seu estado, o amor e o desamor, a parella, o erotismo e a sexualidade, en claves nada convencionais, por certo. Todos estes temas, e moitos máis, abrollan nestes cantares feitos música con ritmos de valse ou de fado; de salsa ou de xota; de mazurca ou pasodobre.\nI ante aquel silencio mudo.\nUn video documental que Descobre unha Rosalía comprometida e rebelde. Ofrece un xeito de ler a súa obra e a súa personalidade contextualizado co tempo en que lle tocou viviu á nosa grande poeta, pero á vez unha lectura inserida na realidade actual.\nDaquelas que cantan.\nTamén as tecnoloxías da información e a comunicación e as novas formas de lectura teñen atraído a atención da AS-PG para divulgar a obra rosaliana. Neste sentido, cabe salientar o portal titulado Daquelas que cantan (http://bitaculas.as-pg.com/literaria/) onde, semana a semana, se foron publicando todos os poemas de Follas Novas e Cantares Gallegos. . Os dous textos citados, Follas novas e Cantares Gallegos, foron tamén publicados pola AS-PG en papel.