Ramón Barreiro – Por Chantada\n27/05/2016 Acto aberto sobre o PXOM [resumo]\nPublicado en 28 de Maio de 2016 29 de Maio de 2016 por antomfente\nEste plano ten pouca calidade, descarga os pdf adxuntos para veres melllor\nDescarga aquí os mapas xerais\nSíntese do acto: Despois de presentar o voceiro de Por Chantada os dous relatores do acto deuse paso á primeira intervención de Mario López Rico, arquitecto e ex-concelleiro de rehabilitación urbana no concello d’A Cruña, invervindo en segundo lugar Ramón Barreiro, avogado do Sindicato Labrego Galego que mesmo estivo en Estrasburgo no Europarlamento, e por último Antom Fente. López Rico centrouse máis no urbanismo enfocado á vila e Barreiro ao rural. Logo Fente fixo unha lectura de aspectos máis centrados na demografía, memoria económica do PXOM, cuestións de detalle e unha lectura política global mesmo formulando alternativas. Por último, producíronse varias preguntas e comentarios desde o público asistente e as conseguentes respostas.\nI.- Intervención de Mario López Rico\nO primordial é que a fasquía do PXOM non estrague a capacidade produtiva e no caso de Chantada moi pouco máis do que xa hai é preciso, polo que debería centrarse en coidar o que hai. En 2015 había só na vila 8.000 vivendas e cunha estimación conservadora de 2 persoas por vivenda dános unha capacidade de 16.000 persoas, sendo a poboación pouco superior a 8.000 persoas. Nos últimos anos a medida de licenzas de construcións foi de 6 por ano o que nos dá unha idea clara de que as previsións do PXOM proposto son unha barbaridade. É máis, das previsións que se contemplaban na exposición inicial de 2009 non se desenvolveu absolutamente nada polo que contrasta que se manteñan esas áreas de desenvolvemento na súa totalidade (amarelo claro).\nSe reparamos, ese amarelo claro é case outro tanto como o que xa hai feito, o cal non ten ningún sentido e está fóra da realidade. Hai que gardar o solo que é un valor que teñen lugares como Chantada. Amais, con esta inflacción de previsión o único que se ten é afán recadatorio para facer pagarlle á xente o IBI urbano e non o IBI rústico. Se el elaborase este PXOM tiraría case todos os amarelos porque nin se desenvolveron desde 2009 nin se van desenvolver moito menos nesta conxuntura. Amais, ve serios problemas de accesibilidade e dificuldades para facer o desenvolvemento urbano que se formula aínda que houbese demanda.\nSe algún día se pudesen desenvolver bastaría facer unha moficiación puntual, de feito barcelona é unha das cidades que máis medrou e réxese por un plano urbanístico moi antigo ao que se lle aplicaron sucesivas modificacións.\nTamén ve problemas nos espazos libres sistematicamente ligados á beira do río, que está ben que sexa libre, pois para o que sería moito máis barato a protección fluvial e paisaxística que permiten outras figuras para as contornas fluviais apostando por facer zonas verdes na vila que lle dan beleza e calidade de vida.\nPreocúpalle moito a área de desenvolvemento ao pé do casco histórico [por tras da antiga discoteca Kiss/D3] que é do mellor que ten a nosa vila e que se debe preservar, xa bastante se degradou a contorna construínco 6 e 7 alturas. É un mal PXOM, o que debería facer é calificar moito menos solo e apostar por políticas de reutilización da vivenda baleira e rehabilitación da que hai. O PXOM a maiores fala de “desenvolvemento económico” pero non di cal é a pesar de que se xustifica nel para dicir que até o 2032 vanse precisar 2.000 vivendas máis para chegar ás 11.ooo vivendas que nos daría un total mínimo de 22.000 habitantes que nunca os chegou a ter Chantada nin cando tiña máis habitantes que Ribadeo, de onde é el, que hoxe ten algo máis de 10.000 e Chantada pouco máis de 8.000.\nÉ unha fantasmada de plano. Máis agora coa crise económica e demográfica… Se antes non funcinou menos agora. Os planos pódense modificar en calquera momento. Chantada é unha vila que presta servizos para a comarca mais sen agricultura viábel e valores do patrimonio e paisaxísticos non hai futuro e diso nada nos di o plano. Nin de explotar a potencialidade ambiental e deportiva como a pesca sen morte. Tampouco de turismo. A reserva para a autoestrada parécelle enorme. O terciario non se desenvolveu no PXOM o cal chámalle a atención.\nII.- Intervención de Ramón Barreiro\nPreservar o que temos é, efectivamente, o prioritario. O PXOM é do máis importante que pode aprobar unha corporación e a xente non é consciente da importancia que ten até que vén unha sentenza dalgún tribunal. Isto é política, urbanística, mais política, e trátase de escoller se queremos facer política de destrución e pelotazo ou de coidado, conservación e mellora.\nAs zonas produtivas e a paisaxe e o patrimonio debera ser o que primara hoxe en día nun PXOM. Evidentemente, ves que neste non é así. É así, nótase que o queren agochar que nin se expuxo en Internet desde o día da aprobación para que calquera poda consultalo con facilidade. Di bastante di quen o fai e quen o xestiona. Con todo, aínda que fose outra xente a situación actual tampouco axuda: a Lei 9/2002 foi modificada pola 15/2004, en 2006, 2008 e 2010. En 2016 a nova lei que entrou en vigor precisamente o día despois de aprobar correndo e trapalleiramente este PXOM.\nDo análise da normativa deste PXOM vese que hai cousas a cabalo entre as dúas leis e vaise ter que mudar si ou si porque non vale. A lei que sempre se aplicou é a do ti vai facendo e resume a política urbanística na Galiza e o resultado é o que é. É mellor conservar o que temos e desenvolvelo racionalmente.\nNo solo rústico o máis importante é como adaptan as distintas categorías de solo á realidade. O problema é facelos co Google Earth, como neste PXOM, sen contar coa xente e cos usos reais que ten o solo no rural. Ten que haber participación da elaboración dun ordenamento urbanístico, senón dificilmente pode ser coherente e asumido pola xente. Temos así ordenacións urbanísticas que é como se as fixesen extraterrestres e que revelan un descoñecemento preocupante do terreo sobre o que están creando unha regulación que lles vai afectar aos seus habitantes. Tamén hai que dicir que a veces o problema é que a xente non participa moito nos poucos concellos que si lle dan oportunidade. Iso si, onde a xente se organiza contra planos moi deficientes como este antes ou despois dan marcha atrás.\nNa vertente rural do PXOM é moi importante analizar a parte dedicada á produción agraria, tendo Chantada potencialidade produtiva en sectores moi diversos e relacionados coa alimentación: o mel, o viño, a castaña, a cereixa (aínda que este ano…), a gandeiría… O solo rústico de protección forestal fala no PXOM de masas autóctonas tradicionais e menciona carballeiras, mas non soutos por iso digo entre outras cousas que parece que o fixeron extraterrestres. Unha mostra máis de quen o fixo e a súa filosofía de costas ao tecido produtivo principal da comarca de Chantada. Isto é gravísimo porque non se fixo o máis importante que é a delimitación correcta por áreas de produción, o cal ten consecuencias negativas para os produtores. De feito, o solo rústico de produción agropecuaria é a figura de protección de solo para gandeiría e áreas de produción, diferenciándose do forestal e preservándose da eucaliptación e outras ameazas. Nun contexto que falta terra para as explotacións ou que a teñen que arrendar a varios quilómetros de distancia pola distribución ineficiente da mesma a correcta delimitación do solo rural é vital para as gandeirías. Por iso, incido sempre en conservar, desenvolver e explotar racionalmente e todos deberiades consultar como vos catalogan os terreos e se non se axustan facer unha alegación.\nXa no tocante ás explotacións agrarias, na lei anterior viña a regularización de 2004. Foi importante porque a grande maioría das instalacións estaba feita sen licenza. Este ano a nova Lei modificou algo isto, o máis substancial afecta á ampliación das explotacións existentes saíndo a Instrución 1/2016. O concello pode estabelecer de acordo con isto se se pode ampliar ou non unha explotación fóra de solo rústico no PXOM. Se o concello non di nada non se pode. Este PXOM non está adaptado porque a instrución é posterior aínda. É un aspecto moi importante e nin se informa disto á xente.\nA propia normativa estabelece edificacións anexas á vivenda como garaxes ou pallares para maquinaria e forraxes. Só se permiten estas, para animais só pequenas instalacións para autoconsumo e invernadoiros. Por certo, outro disparate deste PXOM e que pon que estes deben facerse ao fondo da finca, cal é o fondo da finca? Iso si unha piscina ou unha instalación deportiva onde se queira. O detalle na normativa se non ten sentido e non está xustificado é un problema.\nProblema nos núcleos do rural. Estabelecer ben cales son e onde están os límites. Coidado coas novas áreas de núcleo que teñen o problema de que pagan IBI urbano e agora que sufrimos o catastrazo fannos pagar moito máis por fincas que non deixan de ser rurais, sen uso urbano e moito menos servizos. En Extremadura o Tribunal Supremo deulle a razón a un construtor que se negaba a pagar o IBI urbano por non haber plano de desenvolvemento dunha área, mais ollo no rural non é preciso plano de desenvolvemento polo que se pagaría a urbana desde o primeiro día. Moito coidado con ese tema. Se o ides empregar para construír inminentemente mellor que volo quiten. Ser progresistas en todo menos nisto, que temos que conservar todo o bo que temos.\nLogo tamén hai que ver outras categorías protección como augas, patrimonio, rede natura-LIC Monte Faro que implican informes sectoriais basicamente e con limitacións variadas.\nIII.- Intervención Fente\nFala da hª do PXOM para o que vos recomendamos estoutra entrada desta bitácora: “O PXOM e Chantada. Cronoloxía dun desastre“. Troúxose as carreiras. Sen documentación previa na comisión informativa. Pleno bronco. Nin Inta nin o arquitecto coñecían ben o contido do plano. Sen actos nas parroquias e o que se fixo en Chantada un luns ás 4 da tarde. Non vén a empresa como en Taboada. Copia partes íntegras do de Sober. Tense no segundo andar do concello onde nin é accesíbel e sen persoal axeitado para solventar as dúbidas dos cidadáns. Na web só algunhas partes e desde o mércores desta mesma semana cando o 9 de xuño remata o prazo de alegacións. Para conseguir o plano íntegro, aínda onte, vímonos negros. Un 0 en transparencia e información pública.\nHoxe hai xa máis de 30% de vivenda baleira só na vila. Non hai a necesaria posta en valor e protección do turismo e da natureza e logo enchemos a boca coa Ribeira Sacra e o turismo. É un PXOM para recaudar con unha sobredimensión de solares que é un disparate e cunhas previsións demográficas e económicas que son totalmente disparatadas (explica porque non son axustadas a realidade), onde por exemplo se prevé recaudar 13 millóns de euros por este plano. Hai intereses particulares tamén, sobre todo nas zonas de terciario (o azul de Pousada e o azul da estación de autubuses-mercado gandeiro). Estas cousas hai que dicilas. O PEP é papel mollado e recolle que dana o tráfico rodado a estrutura dos edificios históricos e que debía peonalizarse. Que por riba de Santa Ana fique como solo rústico é unha decisión política para logo deixar construír por riba da curva do Peto de Centulle, deformando aínda máis a malla urbana e afondando no modelo de desenvolvemento anárquico e irracional encarecedor do servizo propio de estados pouco desenvolvidos. Hai intereses e hai política que non lle voten a culpa á Xunta, que bastante tropelías lles permite se lemos a sentenza recente do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza que tombou, non unha parte, senón a integridade do PXOM de Abegondo en boa medida por unha memoria económica e unha previsión de solo e demografía menos disparatada que a de Chantada, mais disparada ao fin. Naquel caso foi unha Plataforma de afectados que de facerse aquí con toda seguridade faría inviábel que este plano vise a luz do día pois remataría gañando o contencioso-administrativo co concello. Non só gastaron os cartos de todos durante 30 anos para nada senón que agora sácano ás caladas para beneficio de 30 ou 40 e non dos 8000 que aínda resistimos aquí, para que logo nun contencioso llo botemos abaixo e con cartos de todos haxa que pagar as costas do xuízo e quede todo en nada. Por non falar de que os informes sectoriais foron demoledores e vano seguir sendo polo que mudará sobre 40% do actual PXOM sen que volva haber novo período de participación cidadá.\nPara máis info e dados concretos podedes consultar a intervención de Fente no pleno extraordinario de marzo en que se aprobou o PXOM inicialmente: https://porchantada.files.wordpress.com/2016/03/intervencic3b3n-por-chantada-cup-sobre-aprobacic3b3n-inicial-do-pxom-19032016.pdf\nXaquín: Solares en moi boa situación sen edificar sobran xa actualmente. Di que paga un IBI tremendo. Que se engana á xente porque esta non e´unha crise coxuntural e a construción non vai volver. Manter o que temos e coidar a paisaxe. Manter os valores. Pide racionalidade e non o mundo da burbulla.\nMario: meteúselle á xente unha mala cultura de que á propiedade hai que sacarlle un interese especulativo. Europa leva todas as de perder e onde ten algo que dicir é se preserva a comida e a soberanía alimentar. Contra o TTIP. Galiza nos séculos XVI-XVIII coñeceu un auxe espectacular da poboación e do benestar polo cultivo do millo americano e da pataca.\nOlga: hai núcleos sen catalogar. Río en Arcos. Souto en Arcos… Fente di que o seu tampouco está.\nRamón: Os que hai convén recoñecelos sobre todo os que están sen licenza para evitar quedar fóra de ordenación. Dentro que se recolla todo. O mínimo é preservar o existente. Diferenciar tamén o núcleo rural do núcleo histórico rural. Os núcleos que non aparecen facer alegacións e que recollan o que existe. Se as fan as asocacións mellor.\nFente recomenda neses casos facer unha alegación xeral desde a asociación e logo outra con cada caso particular ao estaren obrigados a responder por escrito, non custarnos un peso e sentar precedente como demanda á administración en caso de contencioso.\nOlga pregunta polos hórreos e se queda toda a finca afectada.\nRamón di que toda actuación nesa finca require informe, neste caso de patrimonio, dá igual o estado do elemento patrimonial simplemente ao estar no catálogo… é moi fácil “protexer” sen dotar de medios económicos.\nFente engade que fixeron o catálogo de hórreos desde a estrada que faltan moitos e algúns non deberían estar no catálogo, por exemplo se teñen menos de 100 anos e materiais na construción como tixolo. Non aparecen os muíños, agás o da Alameda nin moitos elementos patrimoniais. Falta unha árbore senlleira catalogada para a primeira. Logo falamos de turismo e da Ribeira Sacra. Non inclúe o inventario de camiños público e iso que lle lembramos varias veces que hai un Real Decreto que lles obriga.\nPalleiro di que é unha barbaridade non incluír os muíños. A lei do vai facendo é o pior. En Abral quedan 5 casas e 3 vacas en todo o lugar. Pero a el este PXOM dálle a hostia de solares. Para pagar porque para outra cousa… Un PXOM que non fale das vacas e como lle damos futuro ao agro non vale para nada en Chantada. Este é o terceiro intento. O PXOU do 85, do que vos pode falar tamén Vitor Árias aquí presente, é o segundo logo do plano da década de setenta o primeiro da provincia de Lugo no seu momento. O do 85 prevía unha vila de 48.000 habitantes. Non aparecen núcleos rurais. Cada reforma dsde o 85 contemplaba aínda aumentar alturas. A hostia de vivendas con 2-3 prantas máis das previstas.\nAna. Chantada case a tiraba toda e a volvía levantar. Levo aquí 13 anos e toda a vida con este plano. Para a gandeiría inseguridade xurídica total: PXOM, Lei do SOlo, Lei forestal… se te guías por todo tes que fechar a explotación. Agora multas de 21.000€ pola zona de Sarria por pasar de solo forestal a agrario. Claro vai facendo até que che dan o pau e o que ten amigo safa e os parvos pagamos. Volvemos aos tempos dos “amigos en Lugo”. Leis poucas e que se cumpran.\nPalleiro. 60-70 anos normas urbanísticas que son leis penais arbitrarias e iso vai custar moito mudalo porque se instalou na mentalidade da xente.\nAna. Para os coñecidos claro.\nRamón. A modificación continuada das leis é unha tolaría. En que país vivimos? A Lei nova é moi aberta e depende de quen a interprete, senón obrígante a ir ao contencioso. Quedas a dispor do funcionario que che certe. É esquizofrénico.\nMaría. Pregunta por un dos sectores terciarios xa que sente que foi estafada pagando a urbana moitos anos, loitando polos servizos para que agora se recalifique para beneficio de intereses dun membro da corporación.\nMario. A nova lei deixa en mans do cacique de turno máis discrecionalidade. Ao mellor aquí tedes sorte e tedes un alcalde bo, que polo que vin do PXOM penso que non é o caso, mais non pode ser que a aplicación da lei dependa dunha persoa e a súa disposición e competencia.\nJorge. Pregunta polos tipos de núcleo rural e o consolidado.\nAna R. Ampliar explotación.\nRamón explica a Instrución 1/2016. Distinguir entre dentro de núcleo rural (máx. 50% e se o concello o recolle no PXOM neste non se recolle aínda nada) e fóra do núcleo rural en solo rústico. Recomenda onde se poda facer alegación para que quede en solo rústico. Non tivo tempo de mirar no aspecto técnico as cargas que debe asumir o concello e as que debe asummir o propietario, se se axustan á Lei.\nPublicado en Novas,Xuntanzas abertas\tEtiquetado Antom Fente,CUP,Mario López Rico,Por Chantada,PXOM,Ramón Barreiro,SLG,soberania alimentar,TTIP\t3 Comentarios


Publicado o 02/10/2017 13:26\nFalamos dunha pioneira operación no Álvaro Cunqueiro\nOs luns recibimos aquí no estudio da Revista o noso doutor de cabecira, Ignacio Balboa. Boas tardes, doutor. Levamos uns días dándolle voltas á tecnoloxía e ás diferentes maneiras en que se van sumando os tratamentos. Estes días seguimos dando conta de noticias que mesturan o tecnolóxico e o medio, como esa operación no Cunqueiro. Unha reconstrución que parece de ficción científica.\nCelébrase o Día dos Maiores\nOurense podería superar os trinta graos


Inicio A Coruña Servizos do aeroporto Categorías Zona de Chegadas\nControl de pasaportes Recollida de equipaxes Aduana\nAo desembarcar do avión, sigue as indicacións para pasar o control de pasaportes e acceder á sala de recollida de equipaxes e á aduana.\nSe o teu voo procede dun país non Schengen deberás pasar polo control de pasaportes. Podes obter máis información sobre os requisitos de entrada en España na páxina do Ministerio de Asuntos Exteriores, Unión Europea e Cooperación.\nTras desembarcar, sigue as indicacións para chegar á sala de recollida de equipaxes. Se facturaches en orixe equipaxe, mira nas pantallas o número de fita asignado ao teu voo. O aeroporto dispón de tres fitas de recollida.\nO servizo de aduanas do aeroporto encóntrase situado na sala de recollida de equipaxes (teléfono: 981 187 275).\nSe procedes dun país que non é membro da UE terás que valorar se debes declarar os bens que transportas na túa equipaxe e pasar polo control de aduanas do aeroporto: alimentos, equipos electrónicos de alto valor, cantidades superiores a 10000 €, etc. son algunhas dos produtos que debes declarar. En caso de dúbida, consulta no mesmo control de aduanas.


A metade da poboación padecerá polo menos un síncope ao longo da súa vida | Consumer\nA metade da poboación padecerá polo menos un síncope ao longo da súa vida\nAdvirten do seu perigo naqueles casos nos que se sofre de forma recorrente\nA metade da poboación padecerá polo menos un síncope ao longo da súa vida, é dicir, que terá unha perda brusca de conciencia e de ton postural, segundo alertou a Sociedade Española de Cardiología (SEC). Esta entidade explicou que de ser así, de forma puntual, non hai problemas, pero que cando se sofre de forma recorrente “pode ser perigoso”.\n“Cando este síncope é illado e o corazón é normal, adoita tratarse dunha situación benigna. Pero moitos pacientes sofren síncopes recorrentes que poden causar lesións por traumatismo e, nestes casos, ou cando existe ademais unha enfermidade cardíaca de base, a situación pode ser perigosa e preocúpanos”, afirmou o doutor Arcadio García-Alberola, membro da Sección de Electrofisiología e Arritmias do SEC e xefe de sección de Cardiología do Hospital Universitario A Arrixaca, de Murcia.\nGarcía-Alberola, que participou na sesión conxunta do SEC e a Sociedade Interamericana de Cardiología (SIC), dentro do Cume da American College of Cardiology (ACC), celebrada en Chicago (Estados Unidos), lembrou que, en moitos casos, a causa do síncope é descoñecida e ao tratarse de pacientes de alto risco, non está recomendada a implantación de desfibriladores ou marcapasos. Para estes casos, algúns médicos avogan pola colocación do Holter, aparello que permite rexistrar a actividade eléctrica do corazón e previr o síncope. A súa función é rexistrar de forma continua a actividade eléctrica do corazón dos pacientes que se atopan nesta situación.\n“O Holter implantable está infrautilizado en certos grupos de pacientes, en concreto con síncopes recorrentes de orixe descoñecida e que non son de alto risco, de modo que non está indicado de entrada o implante dun desfibrilador ou un marcapasos”, sinalou. O diagnóstico destes pacientes adoita ser difícil e a miúdo consome gran cantidade de recursos, xa que se repiten probas cardiológicas (Holter convencional, incluso cateterismos ou estudos electrofisiológicos) e precisan de forma periódica atención en urxencias e ingresos hospitalarios, o que se podería evitar se se lles implantase un Holter de forma relativamente precoz. Neste sentido, “son interesantes as conclusións preliminares do Rexistro Español de Holter Implantable Reveal, en fase de publicación, avalado pola Sección de Arritmias do SEC, no que participaron 41 centros nacionais e que contén datos de máis de 700 pacientes”, informou García-Alberola.\nEn canto aos custos, García-Alberola precisou que “aínda que hai pouca información na literatura sobre análise de custos polo uso do Holter implantable, o síncope recorrente é preocupante e empeora claramente a calidade de vida dos pacientes”. Nalgúns estudos recentes, engadiu, “conclúese que o seu custo non se dispara de forma importante respecto ao dos sistemas de diagnóstico convencional e, en cambio, a implantación precoz do Holter aumenta a calidade de vida dos pacientes que o reciben”.\ndurante mitad-gl población-gl síncope vida


Este luns empeza o prazo de solicitude de cita para a declaración do IRPF | Alternativas na Xustiza\nEste luns empeza o prazo de solicitude de cita para a declaración do IRPF\nEste luns comeza o prazo de solicitude, consulta, cambio e anulación de cita previa para modificar o borrador ou para confeccionar a declaración da renda de 2013. O último día para iso será o 27 de xuño e a asistencia, sempre previa cita, prestarase entre o 12 de maio e o 30 de xuño.\nA cita pódese pedir por internet (www.agenciatributaria.es) co número de identificación fiscal (NIF) ou número de identidade de estranxeiro (NIE) e número de referencia; co NIF/NIE e "casilla" 620 da Renda 2012; ou co certificado electrónico ou DNIe. Tamén por teléfono, no 901 22 33 44 (luns a venres de 9 a 19 horas) co NIF ou o NIE.\nAsí mesmo, dende mañá e ata o 30 de xuño pódense presentar as declaracións non telemáticas de renda e patrimonio 2013 en oficinas, entidades financeiras e outras colaboradoras.\nPor outra parte, Facenda comeza este luns a realizar as primeiras devolucións daquelas declaracións presentadas por internet mediante o programa Padre. Facenda xa iniciou o seu período de devolucións o pasado 3 de abril para os contribuíntes que, unha vez revisado, presentaron o seu borrador de IRPF por internet na páxina da Axencia Tributaria.\nEn termos xerais, non están obrigados a declarar os contribuíntes con rendas exclusivamente procedentes do traballo ata un importe de 22.000 euros anuais. O límite para non declarar redúcese a 11.200 euros se os rendementos proceden de máis dun pagador (salvo excepcións), e tamén cando se perciban pensións compensatorias do cónxuxe ou anualidades por alimentos non exentas, cando o pagador non está obrigado a reter e cando os rendementos están suxeitos a un tipo fixo de retención.\nAmbos os dous límites son válidos para non declarar se o contribuínte conta, no seu lugar ou ademais, con dividendos, intereses e plusvalías sometidos a retención cun tope conxunto de 1.600 euros e con rendas inmobiliarias imputadas, rendementos íntegros do capital mobiliario non suxeitos a retención derivados de letras do Tesouro e subvencións para a adquisición de vivendas de protección oficial ou de prezo taxado, co límite conxunto de 1.000 euros.\nIgual que o ano anterior, tampouco estarán obrigados os contribuíntes que conten con rendementos do traballo, capital e actividades económicas, así como ganancias patrimoniais (subvencións, premios, outras), co límite conxunto de 1.000 euros, xunto con perdas patrimoniais inferiores a 500 euros.\nInformación publicada en www.cadenaser.com\nLigazón permanente Etiquetas: Declaración da renda


Iníciase a andaina exterior do catálogo Shorts from Galicia 2019 no Festival de Court Métrage de Clermont-Ferrand (Francia), o principal encontro internacional para os profesionais que se dedican á produción, difusión e distribución de curtametraxes. Realizada pola Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), a pubicación ofrece na súa nova edición unha escolma de seis títulos: Maullidos de látex, de Brian Rodríguez; Limbo, de Daniel Viqueira; Soy una tumba, de Khris Cembe; A nena azul, de Sandra Sánchez; La noche, de Martín Romero; e El Espectrorum, de Judith Adataberna. Ademais, a curta de animación Soy una tumba foi seleccionada polo festival de Clemont-Ferrand para competir dentro da súa sección internacional.\nFEST Galicia compite na candidatura de mellor activación de marca xunto a outros nove finalistas nesa mesma categoría, entre os que se atopan as campañas desenvolvidas por importantes firmas comerciais, algunhas delas mesmo en eventos galegos, como son Super Bock no SonRías Baixas e Estrella Galicia no Festival Sinsal. No caso de FEST Galicia, a valoración realizouse sobre o traballo global levado a cabo durante o pasado verán nos seus 10 festivais galegos adheridos, a través de accións relacionadas coa sostibilidade ambiental, a igualdade, a promoción da lingua e a difusión de programas destinados á mocidade. Os Iberian Festival Awards premian o labor dos festivais que se organizan en España e Portugal, seleccionando 10 entidades en cada categoría.\nUn novo estudo sobre a distribución xenética de máis de 1.400 individuos de toda España demostra que os patróns xenéticos en individuos modernos foron moldeados polos movementos de poboación dos últimos mil anos. Ademais, o novo traballo de investigación desenvolvido por investigadores das universidades de Santiago e Oxford mostra que nalgunhas rexións existen patróns discernibles de diferencias xenéticas entre individuos que viven a unha distancia de dez quilómetros. Este equipo internacional analizou mostras de ADN de máis de 1.400 persoas para xerar o primeiro mapa xenético a escala fina de España e comprender el impactos da migración en España na poboación actual.\nA programación de Pequefilmes abrangue todas as etapas da infancia, con tres seccións diferenciadas por idades: Vagalumes –de 0 a 3 anos–, Miñocas –para maiores de 4 anos– e Fanecas –a partir dos 7 e ata os 12 anos de idade–. En total durante os días 26 e 27 de xaneiro realizaranse no Museo Centro Gaiás máis de 150 proxeccións de curtametraxes procedentes de 30 países. Unha ampla escolma de películas con variedade de estilos, temáticas e historias para espertar a curiosidade e o gusto polo audiovisual de calidade entre a cativada. Catro traballos feitos na nosa comunidade poderán verse na sección a concurso de Pequefilmes.\nUSC, UVigo e empresas exploran a obtención de bioprodutos e a valorización de refugallos agroindustriais con 'Innobiorresiduos'\nO Grupo de Investigación Integrado de Enxeñaría Civil e Xeomática (Giceo) da Escola Politécnica Superior de Enxeñaría do campus de Lugo da USC traballou nos últimos anos xunto con investigadores da UVigo e un consorcio de empresas integrado por Extraco S.A., Betanzos HB S.L., Soutos Sativa S.L., Indutec Enxeñeiros S.L.U., Galaicontrol S.L. e Renga Enerxía S.L., na valorización de residuos e/ou co produtos agroindustriais e na posible obtención de bioprodutos de alto valor engadido con aplicacións na industria no marco do proxecto de investigación Innobiorresiduos, que contou cun orzamento de máis dun millón de euros.\nO programa de coproducións do Centro Dramático Galego (CDG) estrea este xoves no Salón Teatro de Santiago o espectáculo internacional Doppelgänger, resultado dun proceso de creación colaborativo entre a compañía galega Berrobambán e a colombiana El Arca de N.O.E. co apoio da unidade de produción teatral da Xunta. O espectáculo, que toma o seu título do termo alemán que significa “o dobre que camiña ao lado”, poderá verse na sede do Centro Dramático Galego ata o día 27, con funcións ás 20,30 h. de xoves a sábado e ás 18,00 h o domingo. A peza destaca pola súa coidada estética e pola concentración da acción nun só escenario.\nA sede do Centro Dramático Galego no Salón Teatro de Santiago de Compostela recibe esta semana a Malasombra Producións con dúas das comedias máis coñecidas desta compañía galega: Go On, o venres 18 ás 20,30 h., e D.E.P. Descanse en paz, o sábado 19 á mesma hora. A programación de xaneiro do Salón Teatro continuará a semana que vén coa estrea de Doppelgänger, espectáculo de Berrobambán en coprodución co Centro Dramático Galego, que tamén colabora con esta compañía compostelá a través do seu programa de residencias. Dentro desta mesma iniciativa, Artesa Cía. chegará á sede do CDG o luns 28 para continuar traballando sobre Chola a It Girl, montaxe que representará no Salón Teatro do 31 de xaneiro ao 3 de febreiro.\nO programa Principio está destinado a impulsar a contratación de persoal mozo e cualificado por parte de empresas e organismos de investigación, para abordar actuacións de investigación, desenvolvemento e innovación. O obxectivo é conseguir que os centros tecnolóxicos poidan incorporar talento e novos investigadores ao seu cadro de persoal, mediante a contratación de 110 persoas durante un período mínimo dun ano, para o que se outorgarán axudas de 10.000 euros por contrato. O desenvolvemento de proxectos de I+D permitiu que Galicia fora en 2017 a segunda Comunidade Autónoma de España onde máis creceu o gasto de I+D no eido empresarial.


Eventos archivos - De Vella a Bella\n“De Mariño a Poeta” de Manel Monteagudo\nby Ana | Out 21, 2021 | Eventos\nDe vella a bella quere convirdarvos á presentación do libro de poemas “De Mariño a Poeta” de Manel Monteagudo, autor que temos a honra de contar entre os nosos colaboradores. Terá lugar o venres 29 de outubro no Sanatorio na rúa Andrés Muruais 9 ás 19:00 horas.\nO noso blog ten o pracer de participar neste acto a través da fundadora da Web Ana Santos que presentará ao autor e a súa obra e dirá unhas palabras en representación de Devellabella.com.\nVenres 29 de outubro de 19:00 a 20:00 presentación do libro “De Mariño a Poeta” de Manel Monteagudo no Sanatorio rúa Andrés Muruais nº 9 Pontevedra\nManel Monteagudo, Naceu en Cando, concello de Outes no ano 1957, con 14 anos, enrolouse como engraxador nun buque pesqueiro-conxelador que facía a campaña de pesca en Suráfrica, no ano 1978 foise para Alemaña e reincorporouse á mesma navieira en que estivera antes do servizo militar. Inscribírono como oficial electricista nun mercante novo que saíra dos estaleiros no tempo que estivera facendo a mili. Neste buque estivo tan só cinco meses e medio dado que o 28 de febreiro do ano 1979 (ese día facía 22 anos) tivo un accidente gravísimo ao caer dende seis metros de altura á bodega do barco. Nese intre rematou a súa vida laboral, pola que tanto loitara. Por causa das secuelas que lle deixou o accidente, estivo practicamente vexetal durante 35 anos até que o 15 de outubro de 2014 lle deron a alta médica.\nNo ano 2015 escribiu un pequeno poemario que titulou Reflexións poéticas, autoeditado. Na actualidade, alén de escribir relatos, que publica semanalmente nas redes sociais, escribe poemas e prosa poética. Ten publicados dous libros máis Camiño á lagoa dos bardos (2019) e Mar e Vento (2021).\ndevellabella, como ben di o noso lema, é sentirse bellas aínda sendo vellas, falamos de persoas, non de sexo. Está constituído por un grupo de dez persoas de máis de 60 anos, a maioría do mundo do ensino, que temos unha páxina Web https://devellabella.com/ para dar voz a xente que coma nós ten inquedanzas no eido da cultura tanto para escribir como para cociñar, pintar, fotografar, etc. Contamos con numerosos colaboradores que fan medrar esta iniciativa achegando o que lles gusta facer. Esta é a segunda presentación dun libro que organizamos porque así o queren os nosos colaboradores e esperamos que non sexa a última.\nNacín en Cando, concello de Outes aínda que cando só tiña dous anos trasladeime coa miña familia ó lugar de Corral de Orro, pertencente ao concello de Noia. Ao saír da escola, con 14 anos, enroleime como engraxador nun buque pesqueiro-conxelador que facía a campaña de pesca en Sudáfrica, na captura da pescada. Despois nun buque mercante español, pero como o salario non cubría as miñas perspectivas (14.000 pesetas), marchei para Hamburgo; após de estar hospedado durante catro días no Stella Maris, conseguín enrolarme, tamén de engraxador, nun buque mercante alemán cun moi bo salario que permitiu que a economía no eido familiar mellorase. Entón comecei a estudar electricidade e electrónica naval por correspondencia. Despois de rematar o servizo militar marchei de novo para Alemaña e reincorporeime á mesma navieira que estivera. Enroláronme como oficial electricista nun mercante novo que saíra dos estaleiros no tempo que eu estivera facendo a mili. Salientar que tiven a prestixiosa honra de ser o oficial máis novo de toda a mariña mercante alemá (tiña 21 anos). Neste buque estiven tan só cinco meses e medio dado que o 28 de febreiro do ano 1979 (ese día cumpría 22 anos) tiven un accidente gravísimo ao caer dende seis metros de altura á adega do barco. A causa das secuelas que me deixou o accidente, estiven practicamente vexetal durante 35 anos, pero o 15 de outubro de 2014 déronme a alta médica, no entanto teño que tomar medicación o resto da miña vida.\nNo ano 2015 escribín un pequeno poemario que titulei Reflexións Poéticas, auto-editado. Na actualidade, ademais de escribir relatos, que publico semanalmente nas redes sociais, escribo poemas e prosa poética e no 2019 saíu do prelo o meu segundo poemario Camiño á Lagoa dos Bardos.\nDende o ceo\nXerusalén, Xerusalén por Xoán Bernárdez Vilar\nby Ana | Out 6, 2021 | Eventos\nO noso blog ten o pracer de participar neste acto a través de dous membros da nosa directiva: José Cerdeira que presentará ao autor e a súa obra e Charo Valcárcel, que dirá unhas palabras en representación de Devellabella.com.\nO PREMIADO ESCRITOR MARINENSE, XOÁN BERNÁRDEZ, PRESENTA EN PONTEVEDRA A SÚA NOVELA XERUSALÉN, XERUSALÉN\nO 14 de Outubro, ás 20.00 horas, na Fundación Cuña –Casasbellas\nTrátase da edición do autor, historiador correspondente da Real Academia Galega\nA novela, reeditada en Ir Indo, conta a historia de Ezequiel, un xoven que vai en viaxe turístico a Xerusalén ata que se ve envolto na Guerra dos Seis Días. Nos envolve nas paixases de Israel, nas intrigas, nas casualidades, no amor pero sobre todo é unha historia sobre a amizade. A narrativa está basada en datos reais. En esta nova edición, que sae á luz a petición dos seguidores do escritor, inclúe a versión do autor con fotografías reais ilustrativas, datos cronolóxivos e aclaratorios sobre a novela. O autor, Xoán Bernárdez Vilar, naceu en Marín no ano 1936, residindo na área de Vigo na actualidade. Estudou Maxisterio e de Xeografía e Historia, superando a Tese de Doutoramento desta última disciplina no 2011. Asímesmo ten publicados mais de setenta libros, ensaios e novelas, maioritariamente de corte histórico, así coma numerosas colaboracións en revistas, libros…\nEntre os súas obras máis coñecidas está "Un home de Vilameán, “anatomía da revolución Irmandiña”, Premio Patronato da Cultura Galega, “No ano do cometa”, premio Xerais; Big Bang, ou “A saga da illa sen noite”, candidata no seu momento a ser levada ao cine. Dende o ano 2003 é Académico Correspondente da RAG.\nNo mes de maio de 1967, o xoven profesor, Ezequiel Nande, súmase a unha peregrinaxe a Terra Santa de máis de seiscentas persoas, co propósito de clarificar certas conviccións persoais. Infortunadamente, e aínda que ata o intre de se embarcar en Barcelona, nin sequera reparara na pouco agradable situación que entón remexía o “Oriente Medio”, que todos seguían a través dos transistores, que cada momento medraba a inminente posibilidade dunha Guerra. As garantías ofrecidas polas axencias, tanto árabes coma israelitas, convenceron, nese intre, aos organizadores a confiar na lixeira melloría da situación que se produciu entón, de xeito que tomaron a decisión de, logo de sobrepasar a Illa de Chipre, recalar no porto de Beirut. Cidade dende onde, os peregrinos, utilizando autocarros, visitaron o Líbano, Siria, Xordania, Cisxordania, Belén, Hebrón, o Mar Morto, e a mesma Xerusalén Vella, e os seus lugares santos. O venres, 2 de xuño, sen que se producira o temido contratempo, cruzaron a Porta de Mandelbaum, e accederon á Xerusalén Nova, a administrada por Israel, onde a Ezequiel lle aconteceu o sorprendente feito de se atopar cun antigo compañeiro de estudos en Vigo, que o convidou ao Sabbath da súa familia.\nOs peregrinos visitaron entón outros lugares Bíblicos: Latrun, a Chaira de Sharon, o Monte Carmelo, en Haifa, onde os agardava, cheo de luces e bandeiras, o trasatlántico que deixaran en Beiruth, ademais de tamén Meggido, Nazaret, e o Monte da Transfiguración, navegando tamén polo lago Xenesaret, o posible lugar do Sermón de Montaña, Cafarnaum e Kafar Caná, o lugar da conversión da auga en Viño. O luns día 5 de xuño, sen embargo, a primeiras horas da mañá, aconteceu o que tanto temeran: a movilización militar, e a Guerra logo chamada Dos Seis Días, da que viviron tanto o comezo coma o seu final. Vinte anos despois, en xullo de 1987, unha bomba que estourou na Porta de Damasco, en Xerusalén, alcanzou a aquel antigo compañeiro de estudos, que necesitando de moitos coidados para se restablecer, decidiu a Ezequiel a efectuar unha nova viaxe, na que, mentres agardaba a súa melloría non só percorreu parte do país senón que, finalmente, puido velo san. Complementan o relato 90 fotografías dos feitos vividos polos protagonistas que, para un mellor seguemento, acompañamos por unhas “Puntualizacións Cronolóxicas”, con datos aclaratorios que chegan ata o ano 2015.


O deus do pop – Escenas do Cambio 2021\nTrátase dunha peza resultante dunha micro- residencia de catro días na Cidade da Cultura de Diego Anido e co seu equipo de dirección, produción e movemento.\nDurante esta estadía, procorase desenvolver un proceso de investigación coreográfica, co obxecto do que se amose en Escenas do cambio sexa un resultado nun estado moi avanzando no que a dramaturxia textual e visual se refire.\nNesta ocasión, Diego Anido déixase levar polas derivas que o seu propio traballo tomara nos seus espectáculo anteriores e entrégase as demandas deste relato autobiográfico de carácter fantástico, engadindo á súa vida partes doutras vidas alleas, a modo de prótese, coma se estivese a reeditar a súa figura na terra. É habitual nos seus traballos reivindicar o papel de performer no formato americano da palabra: actor que sabe falar, cantar, bailar e calar. É por iso que neste espectáculo Diego Anido tamén fala, canta, baila e cala. Sexa como sexa e custe o que custe, o ridículo, o insignificante, o extra radial, o patético e o mediocre, chegará algún día para ser excelente.\nEn 2002 inicia a súa formación en artes escénicas en Espazo Aberto en Santiago de Compostela. En 2004 trasladase a Barcelona onde continua a súa formación con Sandro Dieli, Good Idea Co., Eric de Bont, Wendl Wels, Johnie Melville, Jordi Cortés, Andrés Corchero, Rosa Muñoz, Ariel Procajlo, Hisako Orikawa, Oguri, Marta González (Método Wilfart), Esther Formosa…\nEn 2005 entra a formar parte da plataforma de creación escénica AreaTANGENT onde coincide con Jordi Oriol, Silvia Delagneau, Alex Serrano, Victor Molina, Pablo Rosal, Ferran Dordal, Xavi Bobés, Iker Gómez, Jordi Casanovas, entre outros. En 2006, xunto a Alex Serrano, inicia Agrupación Sr. Serrano, xira por escenarios de todo o mundo e reciben numerosos galardóns entre os que destaca o Leon de Plata da Bienal de Venecia 2015.\nTraballa tamén coa compañía Raravis-Andres Corchero-Rosa Muñoz (Premio Nacional de danza 2003) como performes/bailarín, creador e axudante de dirección. De regreso a Galicia en 2014 colabora coa compañía Voadora como creador e intérprete en diferentes producións. Colabora ademais con compañías como Lola Arias e Pista Catro entre outras. Paralelamente, entre 2004 e a actualidade, produce ininterrompidamente obra de autoría propia sendo esta a liña mais importante na que se sustenta a súa traxectoria como intérprete e creador.\nTraballo en proceso creado en residencia no Festival Escenas do cambio 2021\nEncontro co artista ao remate\nDirección, Dramaturxia, textos e interpretación: Diego Anido\nAsesoramento en coreografía: Guillermo Weickert\nO deus do pop X20Mai, 20:30H Cidade da Cultura. Museo Centro Gaiás Sala 1


Recollida "AnimAcción voluntaria" - Portovello | CIFP Ourense\nPortada Noticias-Novedades Recollida "AnimAcción voluntaria"\nNoticias por categoría servizos\nO alumnado de 1 º de Animación Sociocultural e Turística leva a cabo unha iniciativa de voluntariado chamada “ Animacción voluntaria”. Este proxecto consiste na recollida de produtos de limpeza e/ou hixiénicos e material escolar para os colectivos vulnerables. Unha vez recollidos, serán entregados a Cáritas Ourense e Fundación Baiuca Verdescente para o seu reparto.\nDo 16/04/2021 ao 5/05/2021 están colocadas tres caixas diferenciadas por produtos nas diferentes entradas principais do centro (tanto do edificio A coma do B) e nelas, todas as persoas que o desexen poderán colaborar, aportando materiais anteriormente citados.\nRecordade que unha pequena aportación pode ser unha gran axuda.\nE ti, úneste ao clube?


Inspírate con Gañadores!\nBebidas adaptadas ao metabolismo de cada quen, dispositivos que detectan a artrose, contedores de deseño... son algúns dos casos de éxito da innovación galega que podes atopar no noso blog Con G de ganadores.\nAccede a ganadores.gal\nGanadores.gal recolle experiencias de innovación deseñadas, promovidas e realizadas en Galicia co obxectivo de difundir entre a sociedade e as pemes galegas a cultura da innovación. Ademáis esta canle de comunicación busca servir de inspiración ao noso tecido empresarial, especialmente ás pequenas e medianas empresas, para que se inicien no mundo da innovación. Neste 2020 publicaremos novos casos de éxito baseados na innovación aberta, na colaboración público-privada, no talento e na visión de futuro de todos os axentes que conforman o Sistema Galego de I+D+i.\nRESPIRADOR DE BAIXO CUSTO PARA A COVID-19\nA historia de hoxe é a dun consorcio de empresas que reorientou a súa actividade para fabricar un respirador con tecnoloxía de última xeración e baixo custo para atender a urxencia sanitaria derivada da covid-19.\nO conselleiro de Economía, Emprego e Industria, Francisco Conde, destacou hoxe que o proxecto da peme Creativigo, centrado no control de accesos e da temperatura corporal, é un exemplo de como a I+D+i galega pon as novas tecnoloxías ao servizo da saúde e das persoas.


Servizo de Biblioteca da UDC: FORMACION NAS HABILIDADES INFORMACIONAIS\nFORMACION NAS HABILIDADES INFORMACIONAIS\nA extraordinaria importancia que ven adquirindo o coñecemento das variadas e variabeis tecnoloxías e fontes de acceso á información, obriga á Biblioteca Universitaria a programar a realización de xornadas de formación destinadas á súa comunidade de usuarios respecto da oferta propia de recursos que dispón como apoio á docencia, estudio e investigación.\nNo último semestre, dende a Sección de Información e Coordinación foron en total doce os cursos impartidos, adaptados ó nivel de coñecementos dos usuarios.\nComo xa ven sendo habitual, os formadores das distintas plataformas de bases de datos coas que contrata a Universidade, visitáronnos para presentar as funcionalidades dos seus productos dun xeito máis exhaustivo. Nesta última tempada, foron por parte de Elsevier e Emerald en xaneiro , EBSCO en febreiro, e Proquest en marzo e maio; e por último, a Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía respecto da Web o Knowledge ca súa presentación das novas incorporadas recentemente.\nUnha novidade a resaltar é o aproveitamento que se fixo do Campus Virtual da Universidade para a realización do primeiro curso semipresencial destinado a alumnos de 1º e 2º ciclo, elaborado conxuntamente polo Grupo de Traballo de Formación de Usuarios. Dende aquí valoramos positivamente a participación que a través do foro se fixo manifesta coas opinións e suxestións en torno á biblioteca universitaria, que acollemos de bo grado dada a súa importancia na mellora do servizo.\nAdemáis dos cursos impartidos polas distribuidoras de bases de datos e revistas electrónicas xa citadas, engadíronse outros adicados á biblioteca dixital da UCD e próximamente xa no mes de xuño, ó metabuscador Pórtico e o resolvedor de enlaces SFX impartidos polo propio persoal da Sección.\nPublicado por Información e Coordinación en 21:22\nEtiquetas: Campus Virtual UDC, Cursos


Seguen cos recortes: ANPAS, un retroceso de 40 anos\nContinuamos ante un claro ataque ao Ensino Público, que desde o curso pasado non para de recibir recortes, e que se materializa noutro máis: ANPAS, a parte da comunidade educativa que aínda non se recortara.\nO Ministerio de Educación presenta nos Presupostos Xerais do Estado do 2012 unha redución do 90% na partida orzamentaria das axudas ás Confederacións de Nais e Pais; e nun 100% as transferencias ás Comunidades Autónomas para as Federacións Territoriais de ANPAS. Finalmente, acórdase no Congreso elevar esta partida orzamentaria ata os 254.090 euros, cantidade a todas luces insuficiente, que deixa a esta parte da comunidade educativa nunha situación moi comprometida para garantir a súa continuidade.\nNo STEG consideramos a Educación un traballo común que implica a toda a comunidade educativa, e no que a participación das familias é moi importante. NON é así para este goberno que ao aplicar este brutal recorte a considera totalmente PRESCINDIBLE.\nA Lei de Asociacións de 1964, a Lei Xeral de Educación de 1970, e a Lei Orgánica do Dereito á Educación de 1985 sentaron as bases para a implicación e participación das familias nas escolas; parte da Comunidade Educativa que foi gañando representatividade institucional e actividade coa xestión de comedores e actividades extraescolares, e que a día de hoxe, desenvolve o seu traballo na escola de xeito moi variado: asesoramento, apoio e defensa dos dereitos das familias, representación nos centros escolares, nos consellos, nas mesas de negociación, participación en foros, normativas, organismos, formación e divulgación de interese educativo , escolas de nais e pais, xestión de comedores, actividades extraescolares,…\nEste “recortazo” precariza o traballo das ANPAS, ameazando incluso a súa supervivencia; e supón un desprezo total a unha actividade voluntaria, desinteresada e sen remuneración, de nais e pais na organización de actividades extraescolares, programas de empréstamos de libros, comedores escolares…que dan resposta a servizos que debería atender a propia administración.\nTrátase dun ataque ao exercicio do dereito das familias a defender os seus intereses nas decisións das admistracións educativas e outros sectores educativos. Porque a implicación das familias é imprescindible para o bo funcionamento da escola, e tamén para o éxito escolar do alumnado; e a formación é fundamental para educar mellor a fillas e fillos.\nDesde o STEG confiamos en que este ataque sexa o camiño para unir forzas e esforzos de toda a comunidade educativa, dunha vez por todas, por un Ensino Público Galego de Calidade.


A Nosa clase: 25 enero 2009\nDado que vos pedin colaboración para o Dia da Paz , pensei que debía facer un "post" aparte para esta celebración recollendo algo dos textos que mandastes e contarvos o que fixemos durante a mañán.\nLogo das rutinas de data, tempo e fallas de asistencia rematamos unhas fichas do Libro de Muna que nos quedaran pendentes e púxémonos á celebración.\nComezámola por ler algunhas poesias: Tiñamos unha de G. Fuertes, outras tres que eran poemas da paz. Tamén unha moi orixinal chamada La PE, la A y la Zeta de Martín Pinos. Falaba dun mago que xuntaba estas tres letras e facía unha poesía.Comezaba coa letra P da que nos ía dicindo moitas palabras habituais para eles/as dun xeito moi simpático , logo ía co A, rematando co Z. Gustoulles moito.\nDespois contamos tres contiños moi curtiños pero moi axeitados ó día que estabamos a celebrar. La piedra de la sopa titulábase o primeiro e contaba a historia dun extrano que a partires dunha pedra conseguíu unha moi rica sopa , coa axuda de tódolos viciños. (fomentaba a cooperación como xeito de obter resultados), outro conto foi "El peso de la nada" e falaba de como un copo de neve que , aparentemente, non pesa nada consigue romper a pola dunha árbore o pousarse enriba dos demais. Remataba con esta frase : "Tal vez esté faltando la voz de una sola persona para que en este mundo tenga lugar la paz". OTerceiro conto foi Fuego en la jungla e narraba un incendio na selva ó lado dun río e mentres os animais dun lado miraban , os doutro lado queimábanse. Tan só un pequeno paxaro ín a buscar auga ó río para intentar apagar o lume que coa axuda dunhas extinguíuse.\nDespois destas sesións de escoitar tocaba descansar e falar así que foron a merendar e, mentres eu aproveitei para preguntar.\nComezamos investigando sobre que podiamos facer para acada-la paz. Que podería facer cada un deles/as para que no mundo houbese paz. Como veredes houbo respostas moi variadas.\nPaula , darno-la man\nMartín e Susana coidar do planeta\nCelia , ser amigos\nMarco, Carla e Aarón coidarían dos animais\nIago e Hugo non pegarían ós demais\nAbel , abrazarnos\nAri e Nico , coidar dos irmáns\nVictor coidar do mundo\nXiao, separar á xente\nCarmen , xogar cos amigos\nSandra, coidar dun bebé se esta malito\nAlexandra , coidar de papá e mamá\nJosé , axudar á xente\nAinara , facer caricias á paz\nRicardo , salvar ás persoas\nMateo e Raúl axudar ás persoas falando\nAdrián , perdoarse\nLogo a pregunta era que cousas deberiamos quitar do mundo? , que era o que non lles gusta e debería desaparecer.Tamén hai respostas , certamente, moi orixinais. Sobre as respostas dadas en cointra dos animais , houbo moit@s que se manifestaron en contra pois lles dicían que os animais non facían dano , tan só buscaban comida.\nA maldade (Susana)\nOs roubos (Hugo)\nOs ladróns (Iago)\nOs raposos (Victor)\nOs lobos (Marco)\nOs que matan ,a xente (Susana)\nA guerra (Hugo)\nE rematamos averigüando que desexo pedirían se puideran pedir un só ( non valía xoguetes ; ))\nSalvar ó mundo (Abel)\nSeparar á xente que se pelexa (Martín)\nQue todo o mundo viva tranquilo (Hugo)\nCoidar dos que morren (Celia)\nCoidar da nosa familia (Susana)\nCoidar dos que están malitos ((Iago)\nQue nos axudemos uns ós outros (Hugo)\nSalvar ós animais (Ari)\nAxudar ós que non teñen (Susana)\nAxudar ós accidentados (Martín)\nCoidar dos peluches para que non os rouben (Aarón)\nEsta claro que hai moita vontade por parte de tod@s , o maior problema é que , ás veces, esa vontade dura moi pouco. O que si vos digo é que hoxe non houbo nin unha soa pelexa nin discusión na clase.\nO seguinte a facer era elaborar un mural con tódalas aportación de imaxes. Segundo ían rematando , ían escollendo o debuxo que mais lles gustaba e coloreabano, logo pegábano no mural. Tamén puxemos as fotos ou imaxes colorteadas que trouxeran. O resultado podedes ver que foi precioso.Auqeles/as que xa pegaran o seu debuxo e a súa foto tiñan que coller unha pomba troquelada que traía o método como recurso. Montábana para que eu logo as puidese colgar no pasillo diante do mural.\nNon quero remata-lo "post" sen deixar algunhas frases que enviastes e que me pareceron moi interesantes (todas o eran pero tiña que facer unha escoma).\n"Una excelente manera de defenderte de los demás es procurar no parecerte a ellos"\n"No debemos perder la fe en la humanidad, que es como un océano: No se mancha porque algunas gotas esten sucias"\n"Las leyes callan cuando hablan las armas"\n"No hay camino para la paz, lapaz es el camino"\n"La paz obtenida en la punta de una espada, no es mas que una tregua"\n"Si queremos un mundo en paz yde justicia, hay que poner decididamente la inteligencia al servicio del amor"\n"Todos quieren la paz y, para asegurarla, fabrican mas armas que nunca"\n"La paz no es la ausencia de conflicto, sino la presencia de alternativas creativas que nos ayuden a solucionar el conflicto"\n"Ojo por ojo y el mundo acabará ciego"\n"Mas vale la seguridad de la paz , que la esperanza de la victoria"\n"Si quieres la paz , no hablecon tus amigos , habla con tus enemigos"\n"No se pierde nada con la paz y puede perderse todo con la guerra"\n"La guerra es una salida cobarde a los problemas de la paz"\n"Nunca hubo guerra buena ni paz mala"\nNon me importa se es neno ou nena,\nse es negro ou branco\n, se entendes ben a miña lingua e eu a túa.\nNon me importa onde naciches,\nnon importa se temos crenzas diferentes.\nNada diso importa\nporque non imos prestar atención ás diferencias.\nPorque estamos chamados a vivir xuntos e a entendernos.\nDame a túa man.\nGrazas, moitas grazas a tod@s e , por favor, que estes desexos se manteñan tódolos días , tódolos anos e para sempre.\nPublicado por José Carlos en 1/29/2009 06:38:00 p. m. 1 comentario:\nTemos un novo proxector\nNo derradeiro post esquecín falar algo dos comentarios e agora , antes volver a esquecerme , digovos que hai bastante unanimidade en que é unha mágoa perder os xogos tradicionais , que non queremos que os nos@s fill@s sexan case virtuais de tanta tecnoloxía que os rodea, pero logo facemos pouco por cambiar esto. Temos que intentar facer algo mais e non ceder ante o consumismo que os bombardea. Hai moitas mellores maneiras de pasalo tempo que cunha consola , vendo a tele ou cun ordenador. Eu non digo desterrrar todo esto senon usalo de xeito controlado , supervisado sempre por adultos e alternando con outras actividades ( ler , xogos ó aire libre, xogos de mesa, puzzles, xogos de construcción, pasear a pe ou en bici...). Unha nai comentábame o outro día que @ fill@ lle pedía fai tempo unha consola e que ela non quería mercarlla pero que cada vez lle resultaba mais dificil negarse pois raro é @ nen@ que non a ten. Esto é certo pero debemos facerlles ver @s fill@s o que teñen xa e disfruten deso , que o valoren.\nA gran nova desta semana é que nos puxeron un proxector novo para a PDI. Esperemos ter moita mais sorte que co primeiro. O que tiñamos neste momento funcionaba ben pero era emprestado e había que devolvelo. Por este motivo o Martes foi diferente xa que había que facer uns buratos no teito para move-lo soporte do proxector e fómonos da clase para o patio. Aproveitamos que non chovía ( algo increible nos derradeiros días) e estivemos facendo algúns deses xogos dos que falaramos. Primeiro á "catro esquinas" pois , se ben , xa xogaramos na clase só o puideran facer cinco e co espazo moi limitado. Agora xogaron tod@s á vez pois fixemos varios cadrados. Cando comezou a haber algunha deserción e desfacerse os grupos de cinco , arrexuntámonos outra vez con "Paloma blanca , paloma negra". Varios sabían a dinámica do xogo pero non canción ( uf , que é moi dificil ; )), polo que tardaban un pouco en da-la volta pero o pasaron moi ben. Despois probamos con "El pañuelo". Fixemos varias roldas ata que tivemos que parar pois baixaban as demais clases para o patio. Logo do recreo , e como ainda non podiamos subir, fixemos carreiras de sacos , pero sen sacos. A que é moi orixinal. Tiñan que termar do pantalón e saltar cos pes xuntos. Houbo duas roldas e logo enfrentáronse na final Hugo e Martín , gañando Martín por centimetros. Foi unha final moi reñida.\nComo xa non tiñamos ocupada a clase subimos e rematamos o traballo que comezaramos e que era sobre sumas. Fixémolas mentalmente primeiro , logo con debuxos na PDI e rematamos facendo un par de fichiñas na mesa. En xeral ben ainda que teremos que seguilo traballando pois algún/nha non escoita o que preguntas ou non se centra.\nLuns e Mércores adicámolos á Lingua e sobre todo á lectoescritura. Hai algún neno que confunde o son P co T , como levamos pouco tempo coa letra pode ser que ainda non se acostumara a identificala. No caso de manterse haberá que ver se hai algún problema de audición.\nO vir do recreo, o Luns, rematamos de explorar o xogo de Teo do que vos falei. Como o Martes xa estaba posto nos ordenadores de sobre mesa xa poden xogar con él individualmente ou en parellas. O xogo que mais lles gusta é o da casa casa encantada ( eu dixenvos a bruxa encantada) que é un xogo como o da oca.\nAndamos un pouco retrasados co Libro de Muna pola suspensión das clases e pola celebración do día da Paz pero a vindeira semana rematarémolo.\nSobre a celebracióndo Dia da Paz poñovos un "post" aparte que subirei mañán ou pasado pois quero pasar as opinións que houbo asó como algunhas fotos. Na marxe dereita queda unha ligazón ás outras fotos que fixemos xogando no patio. Tamén podedes picar aquí.\nNon esquezades que a traducción ó castelan está no o primeiro comentario\nPublicado por José Carlos en 1/28/2009 08:16:00 p. m. 1 comentario:


Publicado por Emilio Xosé Ínsua López ás 7:26:00 p.m. Ningún comentario:\nPublicado por Emilio Xosé Ínsua López ás 7:47:00 p.m. Ningún comentario:\nA propósito de Maruja Mallo, outravolta\nRequirido pola moza Amara García Adán, filla de dous prezados amigos de vello e compañeiros de loita cívica como son Carme Adán e Eduardo García Parada, tiven o gosto de contestar hai xa algún tempo un cuestionario que me enviou sobre a figura da pintora viveirense Maruja Mallo. Compártoo agora neste meu blog, na véspera de acudir onda a boa xente da Agrupación Cultural O Facho da Coruña, o vindeiro martes 27 de febreiro, para unha palestra sobre esta grande artista.\nComo definiría a Maruja Mallo?\nComo unha figura fascinante, tanto na faceta propiamente creativa (é unha das grandes mulleres pintoras do século XX e un dos nomes con maiúscula das vangardas e da cultura da España dos anos 20 e 30), como na puramente existencial: pola súa peripecia repleta de evolucións, de feitos interesantes e curiosas anécdotas, polas súas amizades e amores, polos seus comportamentos rompedores e moi pouco convencionais no contexto da súa época, polos movementos artísticos e políticos en que participou dun ou doutro xeito e, sobre todo, pola súa poderosa personalidade, que non pode deixar indiferente a ninguén.\nQue aspectos destacaría do legado que deixou Maruja Mallo para as mulleres?\nEn primeiro lugar, a súa vontade inquebrantable de ser artista nun medio en que a hexemonía masculina era abafante, case que un monopolio. Custoulle moito esforzo e sacrificio chegar a ese recoñecemento. Facerse un oco no mundo artístico de entón non lle foi doado e, de feito, silenciouse en moitas ocasións a súa participación fundamental e a súa relevancia nas actividades da chamada xeración do 27, a diferenza do tratamento intenso e xeneroso dado sempre a figuras masculinas como Dalí, Alberti, Buñuel ou Lorca.\nParéceme salientable tamén a súa decidida ruptura cos roles tradicionalmente outorgados ás mulleres da súa condición social, que era burguesa. A absoluta liberdade, a falta de hipocrisía e a desinhibición presidiron o seu comportamento erótico e afectivo, para escándalo de moitos. Ela foi sempre dona de si e axudou a que outras mulleres amigas súas, como Concha Méndez Cuesta, adquirisen conciencia dos seus dereitos, fuxindo dos roles patriarcais de paridora submisa e escrava doméstica. Maruja Mallo nunca admitiu as normas segregacionistas e fixo todo o posíbel sempre por romper a exclusividade masculina, simbólica ou real, de certos actos e espazos (a Residencia de Estudantes, as tertulias literarias, as tabernas, as aulas de estudo, as viaxes ao estranxeiro ou o paseo polos arrabaldes de Madrid, por exemplo).\nAdemais, no período republicano sobre todo, mantivo actitudes de compromiso político moi significativas, con participación nas propagandas do POUM (un partido comunista de orientación trotskista) e nas manifestacións do Primeiro de Maio. Foi, nese sentido, unha muller pioneira na militancia activa en política.\nTamén me parece digno de mención o seu constante esforzo por vivir cos seus propios medios económicos, sen dependencias, só do seu traballo artístico. É certo que ese afán de supervivencia económica autónoma puido facer que se entregase no Buenos Aires dos anos 40 e 50 a un mundo de relacións con elementos plutocráticos que resulta case antagónico ás inquietudes e amizades que mantivera na España republicana, mais foi a portaxe que tivo que pagar para subsistir no exilio.\nPor último, Maruja Mallo plasmou nunha parte da súa propia obra pictórica un ideal de muller emancipada, independente, activa, sa e dinámica que encaixa perfectamente co seu propio carácter. Esa “visibilización” ou ese “protagonismo” da muller na súa pintura resulta ben significativo.\nQue aspectos destacaría da súa actitude moderna e rompedora?\nA súa adscrición como artista ás correntes de vangarda, nomeadamente ao Post expresionismo, ao Surrealismo e ao Construtivismo. Había que ser moi valente na España daquel entón para defender con todas as consecuencias diante de marchantes, críticos de arte, colegas de pincel ou simplemente amantes e curiosos da arte que esa proposta plástica tan arriscada e novidosa, con toda a súa diversidade de tendencias mesmo contraditorias, era máis válida e relevante que os tradicionais academicismo, realismo, costumismo, etc.\nNa mesma liña de defensa da innovación e do afán experimental, é de destacar a súa admiración precoz por Picasso e o seu interese polo cinema, a arte novidosa por excelencia da nova centuria.\nA súa particular e pioneira reacción contra a norma social que impuña na época o uso do sombreiro como prenda coa que as mulleres debían cubrirse no espazo público (na rúa, nos paseos, etc), nunha especie de tímido remedo hispano do misóxino burka islámico. Ela e Concha Méndez lanzáronse a pasear por Madrid practicando o “sinsombrerismo” e abriron unha porta á revolución na indumentaria que hoxe pode parecernos ata pueril, mais que tivo moito significado no seu momento.\nA súa vida erótica e sexual, tan libre como abundante en experiencias e tan distante sempre dos estreitos conceptos de “decoro” ou “decencia” imperantes na sociedade de entón, sobre todo cando aplicados ás mulleres.\nA súa rotunda oposición laicista ás inxerencias na vida social por parte das xerarquías da Igrexa católica (a “Santa Mafia”, dicíalle ela). De aí, por exemplo, que participase nun estrafalario concurso de blasfemias nun café madrileño en 1928.\nUn esquema das etapas da súa obra\nUnha etapa inicial ou de formación, aínda moi suxeita ao academicismo e ás técnicas tradicionais (ata 1926).\nUnha etapa, a partir de 1928, en que fragua o seu primeiro estilo persoal vangardista, cheo de colorido e exuberancia (“Verbenas”) e reflexo dunha nova feminidade dinámica, moderna e emancipada (“Estampas”).\nUnha etapa tétrica, sombría e escura (“Cloacas y Campanarios”), con especial presenza dos influxos do Surrealismo.\nUnha etapa de adhesión ao Construtivismo xeometrista do uruguaio Joaquín Torres García (ilustracións para a Revista de Occidente) e de achegamento ao compromiso social na pintura (“La religión del trabajo”, “La sorpresa del trigo”).\nUnha etapa americana con cadros de cabezas femininas, máscaras e simétricas naturezas vivas.\nUnha etapa final en América, de cadros con motivos esotéricos e galácticos.\nPublicado por Emilio Xosé Ínsua López ás 8:43:00 p.m. 2 comentarios:\nEtiquetas: Alberti, Amara García Adán, Buñuel, Carme Adán, Concha Méndez, Dalí, Eduardo García Parada, García Lorca, Maruja Mallo, O Facho, Picasso, pintura galega, POUM, Vangardas\nAdeus para o Isidro Novo\nIsidro Novo. Fotografía de X. Marras\nColleume totalmente por sorpresa a nova, Isidro.\nXa había algún tempo que non nos cadraba vernos e non sabía que roldase o mal sobre ti. 66 anos é demasiado cedo para te nos ires, sobre todo porque aínda están quentes os prelos que botaron dous libros da túa autoría (que nin tempo tiven de ler) e porque de seguro que no teu caletre durmiñaban moitos outros proxectos literarios por facer. A morte, cando quere ser malvada, sabe ben en quen bater, xaora.\nTodos os encontros que ao longo dos últimos anos tivemos, esporádicos e descontinuos como foron, estiveron presididos por dúas cualidades que te definiron esencialmente, polo menos na parte que me tocou coñecer: a franqueza no dicir e a cordialidade no actuar. Eras, literalmente, un tipo estupendo, aberto, cordial, afectuoso e absolutamente xeneroso. A "viveiroína" (túa nai de Vieiro, teu pai de Landrove, eu da Vila...) actuou sempre entre nós como un fío invisíbel de fraternidade co que se abrían todas as demais portas da camaradaxe: a literaria, a cívica, a humana...\nAínda non nacera a nosa filla Aloia cando che cadrou vires por Cambados a un acto literario, traído polo amigo común Luís Rei (aproveito para pedirche que lle deas unha aperta cósmica se vos cadra vervos nalgún porto deses mares do Alén que agora tamén ti navegas). Fáloche, ben sabes, de 1998. Acabado o evento e despois de andarmos a libar algúns albariños, chegou o intre de despedíreste e acompañámoste Isabel e eu ata a porta da pensión onde tiñas pensado pasar a noite. Estaba fechada a cal e canto e aceptaches entón o convite de vires á nosa casa. Foi unha post-velada inesquecíbel de conversa e risos, que marcou para o sucesivo o ton de todas as nosas coincidencias. Ás poucas semanas, mandabas un libro teu de agasallo en "pago" á improvisada hospedaxe.\nCando en Viveiro decidiron en mala hora estropear a fasquía urbanística da Praza Maior movendo a estatua de Pastor Díaz para un recanto, acudiches solícito ao chamado que che fixen en nome do Seminario de Estudos Terra de Viveiro para un recital ao ar público, no que nos acompañou, entre outros, o inmenso poeta Manuel María.\nIsidro Novo, Antóm Fortes, Emilio Xosé Ínsua e Xoán Neira.\nEn 2004, con Antom Fortes e Xoán Neira, compartimos tarefa de xurado nun Premio Prados Ledesma do Concello de Viveiro. Démoslle o premio ao pontecesureño Fernando Rodríguez, por Miradas Ausencias. Foi, en definitiva, outra ocasión magnífica para constatar que por baixo de certas apariencias que te connotaban a ollos de determinados eruditos á violeta da nosa culturiña como un "vaicheboa" da literatura, atesourabas un saber, unha bagaxe de lecturas e unha sensibilidade lectora verdadeiramente abraiantes.\nEstiveches en realidade sempre aí, con todas as causas xustas: contra a guerra de Irak, no Nunca Máis, por Palestina, nos Círculos Líticos, a prol da cultura de noso, na AELG, recollendo palabras, recitando, radiofonando e facendo exaltación do popular enxebre co teu simpático guía do bebercio lugués.\nO sistema das grandes editoras galegas e a trama institucional (esa que, paleta, sectaria e desleigada, disque vai renunciar a que o libro galego estea presente en catro das cinco grandes feiras do libro internacionais), tiveron sempre certa alerxia de ti, dos teus escritos sarcásticos, incisivos e irreverentes, da túa inatacábel coherencia entre vida e letras. Talvez por iso tiveches que andar decote nas súas marxes, furando e asomando cabeza en selos editoriais pequenos, algúns mesmo efémeros, todos en último caso abondo independentes e en moitos sentidos "alternativos": Positivas, Biblos, Francka Editora, Toxosoutos, Do Castro, Espiral Maior, Trifolium, Sotelo Blanco...\nMais fixéchelo sempre cunha singularidade que neste intre de emprenderes o definitivo mutis polo foro resalta con poderosa forza, pois non cansaches de abrir camiños por explorar no xénero narrativo en galego, tan necesitado de máis quiosco e menos cátedra: o nabo-western (Por unha presa de machacantes), a ciencia-ficción (Un escuro rumor tralo silencio), a distopía chea de sarcasmo crítico (Carne de can, Antollos de Eimarmena), a novela social (Súa de si), a novela de terror (Sinistra deixa), a narración erótica (Rosa lenta), Cabalos do demo e outros invertebrados... Ademais, como poeta (Dende unha nada núa; Esteiro de noites falecidas; CO2), foches á mantenta "antiveneciano" e unha miga rebelde, "bukowskiano", porque sabías conxugar en todos os tempos e modos os versos selados coa autenticidade.\nBenquerido e admirado Isidro, que grande sorte terte tratado en vida e que tesouro máis grande de amor ao idioma e á literatura deixas en herencia! Prométoche revisitar moitas veces a túa obra, saboreala de novo, rir cos teus sarcasmos, emocionarme coas túas tenruras, facerte escritor vivo de noso para todo o sempre e brindar por ti, emocionado, cun albariño que, tristemente, xa non nos será posíbel tomarmos xuntos.\nPublicado por Emilio Xosé Ínsua López ás 12:58:00 p.m. Ningún comentario:\nEtiquetas: Editoriais, Isidro Novo, Literatura Galega, Luís Rei, Manuel María, Pastor Díaz, Viveiro\nLibro sobre Díaz Castro\nAproveito este espazo de comunicación virtual para anunciar urbi et orbi dous actos de presentación do meu libro sobre o poeta Díaz Castro, que acaba de publicar Edicións Laiovento.\nO venres 26 de xaneiro, ás 20 horas, nun acto organizado pola Libraría Cabanillas, presentareino na compaña do mestre e amigo Paco Fernández Rei en Cambados, concretamente en Exposalnés (Paseo da Calsada, s/n).\nDo mesmo xeito, o xoves 1 de febreiro, ás 19.45 horas, farei a presentación na Libraría Couceiro de Santiago de Compostela (Praza de Cervantes), desta vez na compaña do poeta, crítico literario e amigo Miro Villar.\nSerá grato vervos nalgún destes actos, de entrada libre ata completar (quen dera!) aforo.\nPublicado por Emilio Xosé Ínsua López ás 10:11:00 a.m. Ningún comentario:\nEtiquetas: Díaz Castro, Edicións Laiovento, Libraría Cabanillas, Libraría Couceiro, Miro Villar, Paco Fernández Rei


A alcaldesa Corina Porro asistiu hoxe martes ao acto de posta da primeira pedra do vial de conexión do segundo cinto de circunvalación de Vigo co polígono industrial de Balaídos, ao que tamén asistiron o delegado de Zona Franca, Francisco López Peña, o vicepresidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo e diversos políticos locais. A alcaldesa destacou a importancia desta nova infraestructura para a economía viguesa, representada na prosperidade da empresa Citroën, e para o conxunto dos vigueses, dado o alivio do tráfico pesado na cidade.\n"Dunha parte- explicou a alcaldesa- hai que destacar a necesidade de Citroën de mellorar as súas comunicacións para garantir a súa concorrencia e crecemento, que resulta fundamental para o futuro dos máis de 40.000 postos de traballo que xera o sector da automoción en Vigo". A través deste vial a factoría de Balaídos estará unida co norte pola autopista Baiona-Vigo-Santiago-A Coruña e conectará ao sur con Portugal por Tui. "Era tamén necesario incluír a súa conexión co Parque Tecnolóxico e Loxístico de Valadares, unha cuestión principal da que adoecía o trazado don segundo cinto", continuou.\nCorina Porro afirmou esperar uns "resultados satisfactorios" coa nova conexión que retirará do tráfico urbano uns 2.000 camións diarios, principalmente da avenida de Portanet, avenida de Zona Franca e arredores, ao conectar directamente coa A9 e o Parque Tecnolóxico.


Carta Xeométrica: Rosalía desde a Dalmacia\nEstamos próximos a celebrar un novo Día de Rosalía. Centos de persoas sumarán esforzos e desde plataformas culturais ou desde centros de ensino programarán e colaborarán nesta nova edición. 50 concellos aprobaron mocións de apoio a esta celebración. As deputacións das provincias con acceso ao mar tamén. A deputación de Ourense e a Xunta de Galicia manteñen a súa falta de apoio á iniciativa. Non lles debe gustar o éxito que tivo ano tras ano desde a súa primeira convocatoria no ano 2011. Con esta actitude demostran o seu odio, o seu desprezo á cultura galega e lixan a figura do seu símbolo máis afouto e internacional.\nComo gorentosa introdución á multitude de actos que se celebrarán nos vindeiros días achego aquí un clásico. Trátase dun vídeo que veñen de gravar Sara Mašek e Katarina Drenovac no Centro de Estudos de Galego en Zadar. En todo un exemplo paradigmático do que é (isto si é) o bilingüismo harmónico Sara e Katarina recitan «Teño un mal que non ten cura», de Follas Novas. Agora cómpre pegarlle ao play.\nn'hai remedio antre os humanos.\npois para min n'han de ter.\nPois a probar... mans á obra:\nEtiquetas: cousas, Croacia, Día de Rosalía, Europa, internacional, poesía, Rosalía de Castro, Xunta


ANDRÉS CO GAITEIRO RILO DE BETANZOS -\nANDRÉS CO GAITEIRO RILO DE BETANZOS\nA xente que sobe por vez primeira ás oficinas municipais de Ortigueira saúda instintivamente a quen permanece máis horas no concello, sen ser parte do persoal. É o vello Rilo, o mellor gaiteiro galego de hai 120 anos, inmortalizado nunha escultura.\nDon Manuel Rilo Pardo naceu en Betanzos na primeira metade do século XIX. Ferreiro por profesión, labrego e gandeiro por subsistencia e gaiteiro por sentimento.\nTiña habilidade, facía de buxo o roncón e o punteiro da súa gaita, e tiña habelencia, era un bo narrador e copleiro, facendo rir a esgallo a quen o escoitaba.\nPara recoñecelo había que buscar un home pequenote pero rexo, cunhas anchas patillas que lle ocupaban tódalas fazulas. Sorría picaramente cos ollos e os beizos.\nVestía calzón, chaqueta e monteira, coma os gaiteiros dalgún día, e tocaba ao xeito tradicional, sen filigranas nin variacións, muiñeiras, alboradas e alalás. Tocou en festas patronais e romarías, en fiadas e vodas, en foliadas e seráns, sen darlle folgo á gaita máis que para mollar a palleta.\nEra unha época na que proliferaban os certames de gaiteiros por cidades e vilas con premios gorentosos, dos que o Rilo de Betanzos gañou alomenos 27. O máis importante conseguiuno polas festas do apóstolo en Compostela, no ano 1.893. Tocou unha peza da súa autoría, a Muiñeira de Piadela. Gañou a astronómica cifra de 100 pesetas e o simbólico título de Mellor Gaiteiro de Galicia.\nEn 1.906 Rilo foi o gaiteiro nas festas da patroa de Ortigueira, a súa derradeira actuación pública. Poucos meses máis tarde finou en Oza dos Ríos.\nDe vagariño a súa lembranza foi esmorecendo.\nOs gaiteiros están presentes en moitos contos. Como aquel que contou o meu veciño Andrés, dun que faleceu e pedira que o soterraran coa súa gaita. Non collía ben na caixa e houbo que poñerlla no medio das pernas. Cando o levaban para o camposanto ía a súa viúva atrás laiándose: ai, meu homiño, que te fuches para non volver e que soíña quedo. Ai co ben que o temos pasado co que levas entre as pernas?\nAquí en Ortigueira é famoso o conto de Chumín de Céltigos, que unha noite de luar, volvendo dunha festa por carreiros pechados de bouza, topou cun lobo. Co medo que colleu premeu o fol da gaita e o son do roncón arredou ao animal. Por se acaso, Chumín non deixou de tocar a gaita ata chegar á casa. Hai quen di que o lobo ouveaba ao son da música, o caso é que non o volveu ver.\nO gaiteiro é a encarnación da festa galega e Andrés ten ido a moitas. Co bo humor e retranca que o caracteriza e cos contos que sabe, dá gloria parolar con el dos tempos mozos e de tantas ?ghatadas? coma ten feito. Poñamos en valor todo o que nos é propio e nos distingue coma galegos e galegas, escoitando as voces de quen aínda o lembra tal cal foi. Viva a memoria colectiva da nosa xente maior!!.\nLembroume Andrés, que cada vez que suba ao concello lle dea recordos ao grande gaiteiro Rilo da súa parte, e así farei con todo o respecto.\nComentarios (2) - Categoría: 4. CONTOS DA VILA - Publicado o 31-08-2012 13:25\n1 Que as gaitas non deixen nunca de soar, Pepe!.Direille á miña sobriña Aldara, que tamén é gaiteira, que aprenda a tocar a muiñeira de Piadela en honra a Rilo. Aquí deixo este fermoso soneto que escribíu o cronista oficial de Betanzos, Vales Villamarín, adicado Ao vello Rilo:\nNaceu ?según é fama- aturuxando\nEnsinoulles aos merlos a muiñeira\ncando de pequerrecho iba co gando.\n#blgtk08# /> Foi un don Xoan Tenorio, namorando,\nhistorias da ?facción? e o rei Fernando.\nconxuraba os meigallos e o tronante?\ne nas romaxes deste chan saudoso\nComentario por Gelo Paz (31-08-2012 14:15)\n2 Non hai outro instrumento como a gaita que ela soa fai unha festa. A min xa me gustaría saber tocala, algún día aprenderei. Gelo pódeslle di#blgtk08#cir a Aldara que probe tamén a tocar a Muiñeira do vello Rilo, outra das súas pezas. Este patrimonio intanxible non hai que deixalo perder.\nComentario por Ara (31-08-2012 15:02)


«Sen os veciños estas festas non serían posible»\ntrabada/ la voz 12/08/2018 05:00 h\nAs festas grandes de Trabada son un motivo máis de reunión e de xuntanza familiar. Os veciños das diferentes parroquias únense para celebrar o seu patrón, en tres días festivos nos que predomina a boa comida e a música.\n-Que supón para un concello como Trabada a celebración das súas festas patronais?\n-Pois é algo moi importante para os veciños, que reúne a amigos e familiares que viven fóra e que voltan á casa para desfrutar duns días de diversión en familia.\n-Como foi a organización das festas este ano?\n-Tivemos dúas reunións cos veciños nas que se decidiu crear unha comisión de festas. Creo que foi a mellor decisión, porque as festas fanse pola vontade dos veciños e veciñas e non se levarían a cabo sen a súa inestimable colaboración e participación.\n-Eu destacaría a programación cultural e as actividades infantís. É unha festa na que ten cabida todo o mundo.


Algarabía Folk no San Brais de Bembrive (Vigo)\nVenres 20 de xaneiro ás 22:00h\nEste VENRES DÍA 20 apartir das 22H, nos acompañan ALGARABÍA FOLK pra amenizarnos a noite con boá música e moita troulaaaa.\nFarán a presentación do seu disco, que poderedes mercar no noso furancho.\nPresentación do primeiro disco de Algarabía Folk en Vigo\nSábado 26 de novembro ás 20:00h no Auditorio Municipal do concello de Vigo (Praza do Rei)\nXVI Festival de Cantareiras (Ferrol)\nVenres 28 de agosto a partires das 20h no Teatro Jofre\nA Agrupación Folklórica e Cultural Terra Meiga ven de organizar o seu XVI Festival de Cantareiras. Unha forma de mostrar unha das partes mais importantes do noso Folklore, o mundo das Cantareiras / Pandereteiras. Participarán tres agrupacións distintas que mostraran o seu facer: Un grupo novo, pero con xente que leva moitos anos de experiencia en outras Entidades FARAGULLAS de Ferrol; Un grupo de xente xoven dirixidos pola experiencia de (...)\n- concertos- Ardentía- festivais-


Presentación de "Linguaxes Dixitais" - AC Alexandre Bóveda\nPresentación de “Linguaxes Dixitais”\nO venres 14 de decembro presentamos no noso local Linguaxes dixitais de Clara Vidal.\n«Hai un dobre sentido en todo / o que me roza os labios». É así como fica aberta a porta de dobre folla que permite a entrada a Linguaxes dixitais, o primeiro poemario de Clara Vidal (A Coruña, 1992). Un conxunto de textos que se bifurca en dous corpos de poemas do mesmo xeito con que o trazo da lingua bífida se divide. Desde o equívoco á polisemia, a linguaxe das xemas convértese en algo táctil mais tamén comestible e que ten que ver co agro e co leito, unha serie de tese e antítese que bambea o poemario dun lado ao outro no elástico equilibrio da lingua. Porque nomear cada obxecto é metelo na boca e posuílo dun xeito total e primixenio, como se estes versos estivesen escritos coa lingua física, o órgano, a musculatura toda da boca, en exercicios de ximnasia e forza poética de nivel superior». Isto escribe Emma Pedreira sobre Linguaxes Dixitais, o poemario de Clara Vidal.


Filmes de Taxiquistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional - Wikipedia, a enciclopedia libre\nFilmes de Taxiquistán propostos ó Óscar ó mellor filme internacional\nTaxiquistán presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional[nb 1] por primeira vez no ano 1999. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.\nAté o ano 2020, Taxiquistán presentou dous filmes na categoría mais finalmente ningún deles foi nomeado.\nA Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Taxiquistán para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.\n(72ª) Lunnyy papa Ruso Khudojnazarov, BakhtyarBakhtyar Khudojnazarov Non nomeado\n(78ª) Sex o phalsapheh Taxico e ruso Makhmalbaf, MohsenMohsen Makhmalbaf Descualificado\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Filmes_de_Taxiquistán_propostos_ó_Óscar_ó_mellor_filme_internacional&oldid=5703304»\nCinema de Taxiquistán\nA última edición desta páxina foi o 18 de febreiro de 2021 ás 14:44.


Pesca a mosca con Paulo Busto: abril 2014\nMaster Conde de Waldemar 2014\nE aquí temos xa a tan esperada data deste gran Máster!!\nPublicado por Paulo Busto en 11:35 No hay comentarios:\nProhibición da pesca ó fio nos Provinciais Galegos\nOnte confirmouse a nova base que regula que estará prohibido usar baixos de liña de máis de dúas canas.\nCon isto o que fan é eliminar a pesca ó fío, e facer un cambio de plans a case todos os participantes a disputar estes campeonatos.\nMe imaxino que non só aplicarán esta base a nivel provincial, se non que o aplicarán en todas as competicións oficiais (sería o lóxico).\nAquí vos deixo as bases que publicou a FGdePesca.\n1) O deportista, calquera que sexa a subespecialidade obxecto da competición, só\npoderá ter unha cana en acción de pesca. Non obstante, poderá dispoñer dunha ou\nmáis canas de reposto.\n2) Para a extracción da captura e a súa posterior presentación ó control, deberá facer\nuso dunha sacadeira ou trueiro, cuxa lonxitude totalmente extendida non supere os\n122 cm. A rede desta, deberá ser de algodón ou outro material non abrasivo.\n3) A adxudicación dos tramos farase por sorteo, feito en tempo e forma, para garantir\na chegada a tempo, para o inicio da proba, de tódolos deportistas ós seus\n4) A reunión do Pescador co Control farase xunto á táboa que sinale o inicio do\ntramo, augas abaixo.\n1. Canas. Libres, de uso comercial, cuxa lonxitude non exceda de 366 cm. (12\n3. Liñas. Cola de rata de calqueira composición ou forma das habituais do\nmercado, cunha lonxitude mínima de 22 metros.\na) O uso de liñas flotantes e de afundimento\nb) Engadir pesos e dispositivos ou materias flotantes ás liñas de pesca\nnin indicadores de picada.\nc) O uso de liñas de corpo plomado.\n4. Baixos de Liña. Sinxelos, de lonxitude como máximo duas veces a\n5. Cebos (Moscas). Autorizanse o “streamer” e as moscas artificiais flotantes\nou afundidas que imiten calquera das fases do ciclo vital do insecto imitado\n(larva, ninfa, sub-imago e imago), montadas sobre anzois simples.\na) As moscas lastradas, sempre e cando o lastre quede oculto polo\nrevestimento, que debe imitar algunha parte morfolóxica, ou formar parte da\nsua propia estrutura. O revestimiento por pintura non se considera como tal.\nAutorizase unha única perla ou bolita visible cuxa dimensión máxima non\nexceda de 4 mm.\nb) Un máximo de tres moscas: Cando se empregue mais dunha, a\ndistancia mínima entre moscas será de 50 centímetros, medidos cando éstas\na) As que desprendan colorantes ou olores.\nb) O anzol con arponciño ou lengüeta. Son válidos os anzois que teñan\ntotalmente inutilizado o arponciño ou lengüeta, de modo que non\nofrezcan resistencia algunha ó desanzolado.\n6) Ó longo da proba, calquer control pode pedir o exame dos aparellos de pesca dun\n7) O deportista que non se presente, ou abandone a proba ou a acción de pesca,\nantes da hora oficial, perderá o seu dereito á clasificación e a continuar na proba.\n8) Os seis primeiros clasificados obterán praza para o vindeiro campionato\nautonómico da especialidade.\n9) Para calquera outra norma non descrita anteriormente aterémonos ó regulamento\n10) Data límite da inscripción e confirmación de asistencia o 30/4/2014.\n11) Será imprescindible ter a tarxeta federativa do ano en curso e mai-la licenza de\npesca en vigor.\n12) Queda terminantemente prohibido o consumo de tabaco no transcurso de tódalas\ncompeticións oficiais organizadas pola Federación Galega de Pesca e Casting,\ndende a entrada aos postos ata o final da proba, establecéndose as\ncorrespondentes sancións, se é o caso, para quen as incumpra.\nPublicado por Paulo Busto en 5:30 No hay comentarios:\nDavid Arcay y Jordi Oliveras campeones del VI Open del Xallas\n(Texto elaborado por la organización del campeonato)\nPublicado por Paulo Busto en 5:16 No hay comentarios:\nPheasant tail en CDC\nClásica e pescadora coma calquer outro perdigón.\nPublicado por Paulo Busto en 5:23 No hay comentarios:\nProhibición da pesca ó fio nos Provinciais Galegos...\nDavid Arcay y Jordi Oliveras campeones del VI Open...


A obra do fotógrafo galego Baldomero Pestana regresa a París, onde retratou a García Márquez, Man Rey ou Polanski | Xuventude Galega | Juventud Gallega\nA obra do fotógrafo galego Baldomero Pestana regresa a París, onde retratou a García Márquez, Man Rey ou Polanski\nA mostra retrospectiva da Cidade da Cultura de Galicia e o Instituto Cervantes sobre o fotógrafo galego Baldomero Pestana exhíbese desde o domingo en París, despois de que fose vista por máis de 15.000 persoas no Museo Gaiás en Santiago de Compostela e, anteriormente, en Madrid por máis de 10.000 visitantes. Deste xeito, a obra dun dos grandes retratistas da segunda metade do século XX regresa a unha das cidades importantes da súa biografía, na que inmortalizou a grandes como Gabriel García Márquez, Man Ray, Roman Polansky ou Bryce Echenique.\nÁ inauguración de Baldomero Pestana, a verdade entre as mans, na sede do Instituto Cervantes de París, asistiu unha delegación galega encabezada polo conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, acompañada pola directora-xerente da Cidade da Cultura, Ana Isabel Vázquez Reboredo, familiares e custodios do legado de Baldomero Pestana, Carmen Rico Coira e Antonio Polín, e a co-comisaria, a historiadora Chus Villar. O acto contou coa presenza e intervención do director desta institución na capital francesa, Javier Muñoz, e do agregado cultura á Embaixada de España en Francia, o galego Roberto Varela.\nNa súa intervención, o titular de Cultura e Turismo da Xunta de Galicia salientou que a colaboración co Instituto Cervantes na exposición “máis completa” sobre Baldomero Pestana (Castroverde, Lugo 1917- Bascuas, 2015) permite non só “recatar esta obra para a memoria artística e Galicia”, senón divulgala no resto de España e en países que forman parte da súa biografía como Francia ou Arxentina, xa que a próxima itinerancia prevista, tras a clausura en París, será Buenos Aires.\nImportancia de París na obra de Pestana\nNo entanto, o titular de Cultura da Xunta incidiu no relevante desta mostra en París por ser “esta cidade —xunto con Lugo— a máis importante da traxectoria vital de Baldomero Pestana”. Neste senso, Román Rodríguez recordou na súa intervención que o fotógrafo de Castroverde e a súa muller, Velia, chegaron a París en plena efervescencia estudantil que estalaría no Maio do 68, a cidade volveu converterse, como a principios do século XX, na capital cultural e artística do mundo. O traballo de Pestana, ao principio, tivo que ver co fotoxornalismo e nesta cidade publicou reportaxes para La Nación. Mais tamén logrou incrementar a súa galería de retratos, pois, en efecto, se hai unha cidade onde nesa época se podía facer retratos de persoeiros da cultura e artistas, sobre todo latinoamericanos, era París. Alí vivían Eielson e Ribeyro e Bryce e Hinostroza, entre outros moitos.\nEn París retratou a españois como Fernando Arrabal e foi nesta cidade onde fotografou a Gabriel García Márquez , Carlos Fuente, Polanski, Man Ray ou a Bryce Echenique. Durante estes anos tamén se ocupou da súa outra gran paixón: o debuxo, coincidindo co gusto da moda polos hiperrealistas e o que se chamou despois fotorrealistas.\nA importancia de París na biografía de Baldomero Pestana tamén o é desde o punto de vista persoal. En París está ata que morre a súa muller Velia, e o seu falecemento determinou que abandonase a capital francesa e tomar a decisión, como dicía sempre, de pechar o círculo e regresar a súa terra, Galicia, da que se foi sendo un cativo, e onde faleceu en 2015.\nPercorrido pola xeografía vital de Pestana\nA mostra —que reúne preto dun cento de fotografías, documentos de traballo e unha escolma de obxectos persoais— pon en valor a un mestre da cámara que, a pesar da notoriedade que acadou en vida, especialmente en Perú, era aínda un descoñecido para o gran público.\nUn inxusto esquecemento ao que a Xunta de Galicia –a través da Fundación Cidade da Cultura– e o Instituto Cervantes queren poñer fin aproveitando a proxección do Museo Centro Gaiás e a rede de centros do Instituto Cervantes no exterior. Así, despois de iniciar o seu percorrido o pasado mes de febreiro en Madrid e pasar pola Cidade da Cultura ata o 2 se setembro, as fotografías de Pestana viaxan a París, onde se exhiben desde hoxe ata o 14 de decembro.\nColaboración co Cervantes\nNeste senso, o conselleiro recordou que esta exposición segue a liña de proxectos conxuntos entre a Cidade da Cultura e o Instituto Cervantes como a mostra José Suárez. Uns ollos vivos que pensan, “que permitiu promover un maior coñecemento doutro fotógrafo xenial descoñecido para o gran público”.\nDesta forma, puxo en valor que con Baldomero Pestana, a verdade entre as mans “a Xunta continúa a traballar na recuperación do legado de galegos que construíron na diáspora unha obra memorable, que nos lembran que Galicia esténdese alén do Atlántico e a tantos territorios de Europa e América cos que seguimos conectados”, concluíu.


Editorial Galaxia | A voz das autoras soou en Compostela\nA voz das autoras soou en Compostela\nO pasado venres presentáronse no marco da Feira do Libro de Santiago os libros de Paula Señarís, 'Águeda e o misterio dos calcetíns' e o de Mercedes Queixas Zas, 'Vivir, unha aventura irrepetíbel. Biografía de María do Carme Kruckenberg', coa presenza da poeta biografada. Ambos os actos foron presentados polo editor Francisco Castro.\nNo acto centrado no libro de Paula Señarís, debutante na literatura con esta primeira obra que publicamos na colección Árbore 12 anos, houbo unha nutrida participación de público que se traduciu nunha importante ringleira de xente desexosa de que a xove autora lles asinase un exemplar. Todo un éxito neste seu comezo literario.\nDespois, chegou o tempo da palabra repousada e sabia de María do Carme Kruckenberg quen sinalou que 'todo o que conto neste libro é verdade, está aí o meu corazón e a miña vida'. Antes, Mercedes Queixas Zas, como xa fixera nas presentacións previas en Vigo e A Coruña, explicou a xénese do proxecto e os anos de conversas e viaxes entre as dúas cidades para verse coa poeta e así confeccionar un libro de memorias que se le como o que o título pretende reflectir: unha aventura irrepetíbel. María do Carme Kruckenberg recolleu o agarimo, en forma de aplauso sentido, de todas e todos os que quixeron acompañala nun acto en Compostela que, en propias palabras, 'faime moi feliz'.


As axencias necesitan este libro na súa mesa de centro | Martech Zone\nXoves, xuño 18, 2009 Xoves, xuño 18, 2009 Douglas Karr\nHai moitos anos fun ao meu xefe, o que pensei, era unha idea incrible para impulsar os anuncios clasificados de venda de garaxes. Constrúe unha aplicación en liña onde un subscritor poida atopar a súa casa e trazar un día de visitas de venda de garaxe. No medio, os anunciantes poderían poñer un ou dous cupóns para xantar ou tomar café.\nA ruta trazada proporcionaría ao afeccionado á venda de garaxes máis tempo remexendo e menos tempo conducindo. Quizais puidesen filtrar por palabra clave, distancia, tempo, etc. O meu xefe pensou que a idea tiña mérito e fun e recibín uns presupostos (nese momento menos de 10 dólares).\nFoi denegada debido ao gasto.\nFoi un Idea matada e molestoume durante os 5 ou 6 anos que me estourou. O día que se constrúa, botarei unha bágoa sabendo que podería formar parte de algo especial (con moitas outras aplicacións prácticas). Hoxe suspiro un pequeno alento xa que finalmente está documentado nun novo libro ...\nRecibín o libro de tapa dura (construído con Blurb) hoxe por correo e é realmente impresionante. A arte en torno ao deseño do libro, a calidade da publicación e as ideas do libro convérteno nun dos libros máis prezados que puxen na miña mesa de café. Todas as axencias deberían ter unha copia.\nO comunicado de prensa oficial o Ideas matadas esta semana e a votación está activada. Agradecería o teu vota polo Garage Sale Mapper! Foi unha honra ser seleccionado para as últimas 50 ideas para o libro: estou na compañía dun talento creativo sorprendente.\nO segredo de SEM: os resultados de Google están amañados\n18 X, 2009 en 11: 54 PM\nTiven que votar polo teu Garage Sale Mapper ... moi divertido!\n20 X, 2009 en 3: 04 PM\nWoohoo! Grazas polo voto!


Apoio ás mobilizacións contra a Lomce - PSdeG-PSOE\nApoio ás mobilizacións contra a Lomce\nInicio Actualidade Apoio ás mobilizacións contra a Lomce\n18.10.2016 jacobo Educación, PARLAMENTO DE GALICIA, Xoaquín Fernández Leiceaga 0\nO portavoz do Grupo Socialista, Xoaquín Fernández Leiceaga, e o deputado Luis Álvarez Martínez, mantiveron hoxe un encontro coa Plataforma en Defensa do Ensino Público de Galicia, á que lle trasladaron o apoio dos socialistas galegos ás mobilizacións convocadas para o próximo día 26 en contra da Lomce.\nO portavoz socialista comprometeuse a inaugurar a Lexislatura cunha serie de iniciativas parlamentarias solicitando a derrogación efectiva dunha norma “ineficaz, imposta sen consenso e inasumible” polo sector educativo e aplicada ademais de xeito “caótico”. Os socialistas galegos, dixo, reclaman unha nova norma educativa acordada co sector educativo e con vocación de continuidade no tempo.\nO Grupo Socialista reclamou garantías para que alumnos e profesores coñezan as materias e métodos de avaliación nas probas de reválida previstas pola Lei, e rematar deste xeito coa “provisionalidade e a chapuza” na aplicación da norma.\nAdemais, reclamou que a Xunta garanta que as probas sexan válidas para que os alumnos e alumnas poidan entrar “en calquera universidade de Galicia”, evitando os problemas xerados por posibles incompatibilidades, e que as probas realizadas no noso territorio sexan ademais homologables no resto do Estado.\nArtigo anterior\to Parlamento tratará a situación de Ferroatlántica da man dos socialistas galegos Artigo seguinte\tA grave situación laboral da comarca da Coruña, a debate no Parlamento


Un libro por descubrir: unha aventura por percorrer: Acto en memoria de María José Carballal ( II )\nActo en memoria de María José Carballal ( II )\nMostráchesme o camiño día a día,\nsempre atenta con nós a túa man mestra.\nMestura de paixón e intelixencia,\nsempre viñas a min, á miña mesa.\nSementaches unha fraga de esperanza\nonde todo era ermo e nordesía.\n*Pra nós, fuches o faro que ilumina\na singradura que estabamos iniciando.\nCon man segura e autoridade serena,\nfixeches que chegásemos a porto.\nPor ter esa ilusión coa que vivías,\nxeraches inquedanzas de futuro\ne agora, neste instante,… quedo mudo.\nNon podo proseguir, debo lembrarte.\nLembrar cando baixabas ata a sala\nen busca dun papel, dunha notiña.\nPreguntabas en silencio, coa mirada,\ne a seguir, seguías coa rutina.\nE agora onde estás?\nQuen nos vai dicir o que debemos\nfacer ou non facer ? ( ti ben me entendes).\n“sen amparo, sen arrimo”.\nNon lograrán as horas esquecerte.\nMais tamén sei que quererías\nque erguésemos a vista cara ao norte\ncollésemos coas mans a nosa historia,\ne tentando non ferir nin ser ferido,\nlograr un mellor mundo e acubillo.\nPorque sabemos, querida profesora,\nque escapaches, mais sen saber *pra onde.\nCando pasen os anos e lembre estes momentos,\nmirarei ao ceo desde O Xobre e verei\nun sorriso amplo, recendendo a mar e a compromiso,\nque ha de lembrarme a ti e o teu destino.\nDesde estas orfas terras\nsó nos queda dicir:


Luns con nubes e néboas pola mañá, e ceos despexados pola tarde. Suba das temperaturas – O Barbanza\nLuns con nubes e néboas pola mañá, e ceos despexados pola tarde. Suba das temperaturas\nAs altas presións irán entrando progresivamente durante esta xornada achegando estabilidade. Así, comezaremos con nubes baixas e néboas, que irán retrocedendo para deixar pola tarde un panorama de ceo pouco nubrado ou despexado, con algunhas nubes no litoral norte. As temperaturas mínimas non terán cambios significativos mentres que as máximas experimentarán un lixeiro ascenso. O vento soprará frouxo do noroeste, con intervalos de moderado pola tarde nas Rías Baixas.\nO NOSO MAR: Vento do norte á mañá e á noite e do noroeste á tarde, forza 2 a 4 á mañá e á noite e 3 a 5 á tarde. Mar ovellado á mañá e á noite e marusía á tarde. Visibilidade boa. Mar de fondo do noroeste, con ondas de 0.5 a 1 metros á mañá e á tarde e 0.5 a 1.5 metros á noite.\nBaixamar 00:16 0.4 m\nPreamar 06:30 3.6 m\nBaixamar 12:26 0.6 m\nPreamar 18:44 3.9 m\nBaixamar 00:09 0.5 m\nPreamar 06:21 3.5 m\nPreamar 18:36 3.8 m\nPreamar 06:26 3.5 m\nBaixamar 12:23 0.6 m\nPreamar 18:41 3.9 m