Cambio nos prezos das estradas e pontes | RayHaber\ncasaTURQUÍARexión de Mármara34 EstambulCambio nos prezos das estradas e pontes\n07 / 11 / 2019 34 Estambul, XERAL, hyperlinks, HIGHWAY, Headline, Rexión de Mármara, TURQUÍA\ncambio nos prezos das autoestradas e pontes\nCambio nos prezos das estradas e pontes; Co modelo de "prezos dinámicos" elaborado polo Ministerio de Transportes e Infraestruturas para pasar por estradas e pontes, os cidadáns empregarán as estradas de peaxe máis barato nalgúns días e horas. Segundo a intensidade da demanda ao aumentar ou diminuír os salarios faise flexíbel, mentres que a demanda é menor, os cidadáns son capaces de empregar pontes e estradas máis baratas.\nmañá 'Segundo o informe de Tan Bariş Şimşek; O programa anual presidencial 2020 introduciu un novo regulamento sobre as taxas de peaxe e ponte. No modelo de prezos dinámicos, que tamén se emprega en Europa, rastrexa a demanda dos usuarios cun software especial para 7 horas 24 día. A estratexia de prezos tamén pode variar segundo a intensidade ou a escaseza de demanda a través destes programas. Co mesmo método usado polas compañías aéreas, preténdese empregar máis barato en períodos menos ocupados sen causar perda ao operador.\nMANTEMENTO, REPARACIÓN A SECTOR PRIVADO\nIncluíronse decisións relacionadas co traballo a realizar nas estradas. Por conseguinte, completaranse os servizos de mantemento e reparación na rede viaria principalmente pola actuación do sector privado mediante os contratos baseados no rendemento necesarios para a execución de arranxos legais e institucionais.\nO marco conceptual, o programa e o deseño da estrutura institucional para o establecemento dunha estrutura responsable só da seguridade do tráfico rodado completarase co fin de garantir que a seguridade do tráfico se xestione mediante un enfoque de sistema seguro. Terán por finalizados os proxectos que perderon a súa prioridade e a súa viabilidade.\nConfort ininterrumpido da estrada entre dúas pontes xigantes\nXorden as tarifas de ponte e peaxe\n2 para peaxes de ponte e autoestrada. afirmación\nCHP Especial: "7.9 nas licitacións de estradas e pontes"\nEnmenda á Lei de pontes e autoestradas Artigo Getir\nAquí están todos os aumentos de prezos! .. Nova estrada Ulaş\nCambios nas liñas de autobuses en Antalya\nGran cambio na ruta da liña de autobuses AC03 en Antalya\nO Cambio de Cadros TCDD publícase no Boletín Oficial\nNa cidade de Kahramanmaraş Liñas de transporte público ...\n3. Cambio de flash no aeroporto ...


A accesibilidade, prioridade do novo director do Museo, para que 'todo o mundo poida visitalo en condicións de igualdade' - Pontevedra Viva\nReunión de Carmela Silva, José Manuel Rey García e Xosé Leal\nLuns 22 de Abril, 2019 ás 12:23 do Luns 22 de Abril, 2019\nJosé Manuel Rey García estreouse este luns como director do Museo de Pontevedra nun primeiro día de traballo no que mantivo unha reunión coa presidenta da Deputación e o deputado provincial de Cultura, Carmela Silva e Xosé Leal e desvelou que un dos retos que se marca nesta nova etapa é mellorar a accesibilidade das instalacións. Considera que a nivel físico xa se avanzou e moito, pero queda centrarse na accesibilidade cognitiva e sensorial, para que "todo o mundo poida visitar o museo en condicións de igualdade".\nRey García aínda non decidiu cal será a súa primeira medida á fronte da institución, senón que primeiro quere coñecer en profundidade a situación do Museo e cales son as súas liñas de traballo xa consolidadas e, a partir desa "reflexión sosegada e tranquila" empezar a planificar o futuro inmediato.\nDe momento, antes de coñecer a fondo a institución e entrevistarse cos traballadores que coñecen as súas dinámicas, si deu a coñecer cales son as liñas que deben rexer o seu funcionamento. Plasmounas xa no proxecto de futuro presentado e baséanse en que sexa un "Museo social", coa idea de reforzar a participación, fomentar o diálogo e o debate crítico e "apostar por unha inclusión social na que todos se vexan reflexados".\nAsí, preocuparase polo público que acode habitualmente ao Museo, pero tamén polo que non é usuario."Hai que saber por que non vai esa xente ao Museo para tratar de captalo, para tratar de ofrecerlle algo que nos demanden".\nAdemais, deixa clara a súa vontade de fomentar sinerxias e colaboración institucional, participando en redes de intercambio de experiencias, e de apostar pola proxección exterior e "traspasar as nosas fronteiras". En definitiva, o obxectivo que se marca é respectar a tradición, pero mirar ao futuro e apostar polas mesmas liñas de traballo que seguen os principais referentes museísticos.\n"Manter a esencia, pero mirar máis lonxe, abrir o foco para converter o Museo de Pontevedra nun verdadeiro museo do século XXI" é a finalidade perseguida e, para iso, apostará pola calidade e a innovación, "por xerar non só ideas, senón converter tamén ou Museo nunha factoría de coñecemento, de emocións e de experiencias".\nCarmela Silva defendeu que o de Pontevedra "é moito máis que un museo, é unha institución que contén toda a nosa historia" e, por tanto, é un instrumento fundamental para que a cultura sexa unha das grandes potencialidades da provincia. Ademais, destacou que ten recoñecemento a nivel de toda España e é coñecido a nivel internacional, pero iso non significa durmirse nos loureiros, senón que "temos que darlle un pulo máis potente aínda".\nNa mesma liña que o novo director, Carmela Silva destacou unha idea sobre a que tamén se manifestou en anteriores ocasións Xosé Leal, que o Museo ten que "entrar século XXI sen deixar de ollar para o pasado. Estar no presente ollando para o futuro".\nReclaman máis control das medidas de accesibilidade na execución das obras


Senegal: desmontando o mito de El Dorado – Luzes\nSenegal: desmontando o mito de El Dorado\nAs migracións africanas cara Europa están motivadas, na súa maior parte, por causas económicas, políticas ou medioambientais, mais tamén por un imaxinario da supremacía europea que ten sido configurado no Sur do Sáhara a partir dos medios de comunicación, a cooperación e a escola, de marcado corte eurocéntrico. Intelectuais, artistas e movementos de base seguen a presentar iniciativas que contribúen a resituar o papel de África e das persoas africanas na Historia Universal e desmontar ese mito de El Dorado do imaxinario colectivo. O máis urxente, a educación.\nOs antepasados dos senegaleses xa non son os galos. Mais fórono durante moito tempo. Case cinco xeracións trala independencia do país (1960) educáronse cuns libros de texto que parecían saídos dunha mala historia de banda deseñada de Asterix e Obelix. Neles, non só a lingua, as imaxes e os contidos estaban desvinculados da realidade africana, senón que detrás había un cheiro a supremacía occidental que é o que verdadeiramente deixa pegada, o verdadeiramente perigoso.\nO que chamamos El Dorado é a idea máis ou menos consciente de que o mundo occidental é superior ao resto. Isto está ligado a unha filosofía de desenvolvemento lineal, de xeito que África e outros lugares do chamado Sur, estarían en estadios previos ao desenvolvemento europeo (e por tanto capitalista) e modelos de organización política, cultural, económica e socialmente diferentes non só serían inválidos senón incluso invisibilizados, fomentando a idea da simplicidade destas outras comunidades e negando a súa historia previa ao encontro cos occidentais.\nIsto explícano nas súas obras Ken Bugul (El Baobab enloquecido), Mamadou Dia (3052 Persiguiendo un sueño), ou a elocuente Fatou Diome nas súas extraordinarias intervencións televisivas. «O choque da miña vida foi a escola francesa», afirma sempre á primeira. Escritores e intelectuais que emigraron a Europa por distintas causas (estudos, mellora da situación económica ou reagrupamento familiar) pero que coinciden en sinalar a necesidade vivida de «coñecer cos seus propios ollos» a realidade que hai detrás de tantos libros, manuais escolares, filmes, cancións e imaxes que vehiculan ese mito europeo.\n«A urxencia é a revisión dos manuais escolares», sentencia Sébastien Lefèvre, hispanista francés da Universidade Gaston Berger (UGB) de Saint Louis, a segunda cidade de Senegal, e organizador dun coloquio internacional en maio de 2018 sobre este tema. «Os esquemas mentais dos meus estudantes aquí son os mesmos que teño atopado en París, cun alumnado maioritariamente branco, occidental» —conta tras oito meses de cátedra en Senegal—. «Estades enfermos de colonialismo, dígolles, brusco, para provocar o desbloqueo da mente».\nXa o dixera en 1984 Cheikh Anta Diop, «O colonizado, ou o ex-colonizado incluso, aseméllase ao escravo do século XIX, que unha vez liberado, vai ata o limiar da porta e volta á casa porque non sabe a onde ir». O estudo desta importante figura, pai da dignidade africana que conseguiu demostrar cientificamente que a civilización exipcia foi negroafricana, é unha das grandes ausencias no currículo senegalés aínda a día de hoxe. Xa que, aínda que o programa escolar teña sido obxecto de reformas, continúa sen romper os lazos coa antiga metrópole en canto á conformación dun esquema mental baseado na experiencia africana.\n«Que pode acontecer na mente dun neno que aprende cousas na escola pero que non se aprende a si mesmo, nin sobre a súa propia historia?», interrogáronse Lefèvre e case corenta persoas vidas de diferentes países africanos e latinoamericanos, como Brasil, Colombia ou México, onde hai unha forte presenza de afrodescendentes.\nOs contextos das persoas de ascendencia africana dos tres continentes (América, Europa e África), ligados no marco da trata, da escravitude e da colonización, teñen por tanto fortes lazos na actualidade, moitas veces deliberadamente ignorados.\n«Os libros escolares africanos deberían integrar a afrodiáspora e inversamente, os americanos e caribeños non terían sentido sen incluír unha parte da historia do vello continente», explica Lefèvre, membro do Grupo de Estudo e de Investigación Africano e Hispano‑Africano (GERAHA) da UGB. «Un dos erros de Senegal é ollar demasiado cara a Europa e non cara a América Latina, onde levan dous séculos traballando a cuestión identitaria, trala colonización española e portuguesa», opina o profesor.\nO congreso, de vocación moi práctica, concluíu coa creación de diferentes grupos de traballo cun calendario concreto para a elaboración dunha base de datos de referentes africanos e afro e ferramentas alternativas para traballar nas aulas, máis directas e rápidas que a revisión dos libros de texto. «A pesar de que estes poden ser pasos válidos, detrás ten que haber un proxecto político: definir cal é a educación que se quere e que ferramentas se empregarán para acadala: algo que Senegal aínda non ten feito», conclúe.\nNeste senso, Adiara Sy, directora do liceo Ameth Fall, un dos máis prestixiosos de Saint Louis, que conta con mais de 1.300 estudantes, tamén se pronuncia: «Perdemos a oportunidade ao comezo da independencia. O tipo de cidadán que construíu a escola foi feito sobre o que deixou a colonización, e non se repensou. Agora sabemos o camiño que habería que seguir mais é moi difícil voltar atrás. O sistema educativo debe construírse sobre tradicións e valores que vehiculen o que queremos ser. Mais non é o caso: imos a golpe de financeiros. Nunca dicimos que non».\nA revisión dos materiais escolares\nPrimeiro foron Mamadou e Bineta, dúas simpáticas personaxes que, aínda que máis próximos ao alumnado en nome e cor de pel, continuaban a transmitir coñecementos concibidos dende o Hexágono e sen unha evidente relación coa sociedade na que os xa reais Mamadou e Bineta ou os Aicha e Moussa se desenvolvían como cidadáns.\nDe verdade é preciso coñecer palabras como «aspiradora» ou «paraugas» ou estudar a Revolución Francesa sen atender a necesidades máis útiles como a súa propia independencia, os tipos de serpes ou os sistemas de regadío en medios áridos? Xa nos advertía Chimamanda Adichie Ngozi dos perigos de narrar unha soa historia na súa viral conferencia Ted Talk.\n«Aínda tendo vivido tempos de inadaptación, dende hai unha década estamos a facer esforzos para adaptar os manuais escolares á nosa realidade —explica o Inspector Departamental do Ministerio de Educación de Saint Louis, M. Dia—. Os libros de texto de primeira e segunda etapa revisados xa están dispoñibles nas escolas».\nPara isto, escritores, inspectores, investigadoras e mestres, reuníronse coa fin de redactar os contidos que despois serían validados por un comité científico. Cada circunscrición elixe unha lista de materiais para as súas escolas en función de diferentes criterios (imaxes adaptadas, contido coherente, etc.) que estas elixen para que lles sexan distribuídos gratuitamente.\nNeste punto preséntanse dúas grandes problemáticas. A cuestión da formación do profesorado para a ensinanza dos novos contidos (e incluso a vontade de cambiar de material) e a dependencia externa para o acceso das escolas a estes manuais, a maior parte deles editados por casas de edición estranxeiras.\n«Os manuais custan moito diñeiro polo que o Estado está na procura de socios para acompañar o proceso. A Banca Mundial, a cooperación canadense, USAID, incluso a JICA xaponesa están detrás deste apoio, mais sempre hai unha intención implícita: hai un pouco do país que o financia transmitido neses manuais», opina Sy. A editorial francesa Hachette International ten actualmente o 85 % do mercado da edición escolar na África francófona.\nNestes novos manuais hai unha evidente vontade de cambio de contido mais non de todo no fondo: imaxes de festas de aniversario, algo lonxe do imaxinario senegalés que non ten por costume celebrar esta data, ou o exercicio de completar unha árbore xenealóxica composta tan só por pais e avós nunha sociedade caracterizada pola familia extensa, son exemplos do pouco traballo de cambio de paradigma que hai detrás dalgúns libros de texto validados.\nTal e como apuntaba tamén Lefèvre, quizais o máis rápido para transmitir unha visión alternativa é traballar con ferramentas ideadas ad hoc. «Xa que no programa escolar senegalés aínda non está incluída a ensinanza de Cheikh Anta Diop (tal e como se ve, inevitable figura do pensamento descolonial), entre 2008 e 2013 as Inspeccións Académicas de Saint Louis e Thiès decidimos crear un concurso sobre a súa obra e figura, na que o alumnado participase a través de xogos de pregunta-resposta, disertacións, etc., para motivar a súa aprendizaxe», conta Sy. «É importantísimo ter conciencia histórica dun mesmo: saber quen somos e de onde vimos para saber que a evolución depende de nós mesmos a partir do que temos: os nosos referentes, os nosos valores e as nosas linguas». Isto merece un tema aparte.\nDescolonizar a mente: a ensinanza en linguas nacionais\nEntre as principais cuestións relativas ao cambio no modelo educativo está, sen dúbida, a da introdución das linguas maternas. En xeral, e debido en parte á creación dos Estados-Nación baseados nas fronteiras da colonización, os países africanos caracterízanse por unha multiplicidade étnica e lingüística moi antiga. En Senegal hai recoñecidas por decreto 18 linguas «nacionais», esforzo político criticado por non describir a fondo as función destas nin a súa relación coa única lingua oficial, o francés.\nUnha destas linguas nacionais, o wolof, tense convertido gradualmente na lingua vehicular de preferencia, falada en todo o país como primeira ou segunda lingua e asociada, na representación simbólica de moitos nacionais e estranxeiros, á lingua de Senegal. A súa impregnación chega ao punto de que aínda que a lingua da administración e da escola sexa o francés, nos espazos informais fálase estendidamente o wolof.\n«Se lle preguntas a un neno dunha aldea de Louga de que cor é o mar en francés, pensa, dubida e quizais conteste axeitadamente. Se lle preguntas na súa lingua materna, non tardará nin dous segundos en respostar», adoitan dicir os defensores da introdución das linguas nacionais na ensinanza primaria. E é que, como pretender que as nenas e nenos adquiran as ferramentas de base nunha lingua que non é a súa propia? Todos os psicopedagogos concordan na importancia do rol da lingua materna no desenvolvemento da persoa e a personalidade do neno.\n«A introdución de linguas nacionais é unha cuestión que sempre está presente no Ministerio de Educación —explica o inspector departamental— porque supón unha ruptura tremendamente importante. A lingua é un elemento que desenvolve a personalidade e tamén a diferenza: somos africanos e temos as nosas linguas e o noso xeito de ver o mundo. Aprender a lingua doutro é aprender o seu modo de vida, o seu modo de ver e de pensar. Non é só un código, hai un arsenal de cultura implícito e isto ten un impacto. Non nos enganemos: somos senegaleses mais pensamos á francesa. Hai unha alienación dalgún xeito», sentencia.\nO cambio non é sinxelo, é preciso que haxa vontade política. «Xa houbo varios intentos: nos 80 houbo sistemas bilingües piloto, mais os pais retiraron os nenos porque tiñan medo de que despois non atoparan saídas laborais», explica.\nO tema da comprensión e asimilación do contido é crucial: «Aquí ensínase en francés como se fose a lingua materna, e pedagoxicamente deberían aprender francés como lingua estranxeira, que metodoloxicamente é diferente», comenta Lefèvre.\nEn Ndiebene, unha aldea ao norte de Senegal, Ousmane Mbaye, director da escola primaria, presén-tanos o proxecto ARED. «É un experimento que traballa sobre o bilingüismo, wolof ou pular, ao mesmo tempo que o francés. A lingua nacional serve de trampolín para introducir os coñecementos de base e para ir pasando progresivamente ao francés. Na avaliación viuse que o alumnado ten moi bo resultado».\nOs detractores do uso das linguas nacionais argumentan que estas non son aptas para transmitir conceptos científicos e técnicos. En resposta, Cheikh Anta Diop (de novo!) publica en 1975 un artigo titulado «Como arraigar a ciencia en África: exemplos wolof», dando unha verdadeira lección ideolóxica e práctica sobre activismo lingüístico.\nMais se falamos de activismo sobre linguas nativas, é ineludible citar a Ngūgī wa Thiong’o. «Non hai linguas máis linguas que outras —dicía en Barcelona— as linguas non poden relacionarse de xeito xerárquico así como a dignidade do pobo que representan. Ao fin e o cabo, trátase do dereito a nomear o mundo». O keniata, nominado en varias ocasións ao Nobel de Literatura afirma na súa coñecida compilación de ensaios de 1981‑1985 Descolonizar a mente que «a lingua foi o vehículo mais importante mediante o cal o poder colonial fascinou e atrapou a alma». Wa Thiong’o fai un traballo literario valiosísimo na súa lingua gikuyu, ao igual que Boubacar Boris Diop en wolof ou o colectivo Jalada Afrique na promoción doutras linguas africanas.\nIniciativas para o cambio\nTubab. Yo quería ser blanco. Baixo este título Mamadou Dia, activista senegalés no eido dos dereitos humanos e escritor en lingua castelá, percorreu máis de quince cidades europeas nesta primavera, analizando, a través da súa experiencia vital, as causas máis profundas que motivan a un mozo africano a arriscar a súa vida nun caiuco e chegar a Europa «perseguindo un soño», como reza o título do seu primeiro libro.\n«Sentín a necesidades de compartir o meu proceso mediante o cal, tras desmitificar Europa decateime do pouco que coñecía de min mesmo. Comecei a estudar e deconstruír moitas das ideas recibidas que non me cuestionara», comenta Mamadou Dia.\nEste traballo de sensibilización e autocoñecemento que o liga ás teorías descoloniais, tamén o realiza en Senegal, a través da asociación que creou no seu pobo natal e que se chama Hahatay son risas de Gandiol.\n«Tentamos achegar a realidade do horizonte europeo e desmitificalo e tentar potenciar as políticas locais e a mobilización cidadá para que os nosos irmáns vexan que eles mesmos poden provocar cambios», explica. Ademais de obradoiros sobre migracións internacionais, encontros entre mozos de diferentes culturas ou actividades comunitarias, Dia e o seu equipo construíron unha escola con material reciclado e un centro cultural con materia prima local mais técnicas modernas. «Para min é fundamental non quedarnos só nas palabras senón pasar ao acto creando fisicamente alternativas para que a nosa sociedade avance», conclúe. A finalidade é crear unha xuventude máis consciente de quen é e de como quere relacionarse co mundo.\nNeste senso a arte sempre foi por diante, e en particular en Senegal onde o «artivismo» é algo moi arraigado culturalmente. Os rapeiros de Keur Gui crearon no 2012 o movemento Y’en a Marre que botou do poder a Abdoulaye Wade e que promove dende entón a creación dun «novo tipo de senegalés» (NTS) e infinitas iniciativas traballan a través de diferentes disciplinas para cambiar as mentalidades e restituír a dignidade das persoas africanas no marco da Historia Universal.\n«Bañ ku ñu xañ, li ñu moom nañu sañ. Kañ sunuy ñañ ñi leeral ba mu ne nàññ», dinos o cantante Alibeta nun dos seus temas máis coñecidos. «Rexeita que alguén nos quite o que é noso, atrevámonos a louvar as nosas referentes, aos que nos teñen iluminado claramente o camiño». Non podería haber mellor conclusión para esta reportaxe.\nTags: África, educación, memoria, migracións


De Dios pedirá a rebaixa do tipo impositivo do IBI para todos os veciños - Terrachaxa.com\n4 Xul 2018 Actualidade, Meira Actualidade, Meira\nO alcalde de Meira, Antonio De Dios, anunciou no último pleno que en cando abra o prazo solicitará unha rebaixa do tipo impositivo do IBI para o ano 2019 tanto para vivendas agrarias como urbanas “porque as contas están saneadas”.\nDe Dios indicou que foi o anterior rexidor o que solicitou no ano 2013 a subida do IBI do 0,60 ao 0,66. Malia que Facenda solicitou ano tras ano o incremento, o alcalde actual negouse e “agora que as contas están saneadas e a lei nolo permite tras varias melloras no concello para ter liquidez, podemos facelo”.\nO alcalde indicou que a mala xestión feita polo anterior equipo de Goberno deixou a Meira sumida nunha mala situación económica con unha débeda moi elevada. Indicou tamén que se realizaron obras con préstamos como a da guardería, que significou un cargo grande para o concello. “Desde que nós entramos, conseguimos a financiación de todas as obras por parte da Deputación, senon completas, si unha parte importante, para evitar o endeudamento”, explicou. Engadiu tamén que a privatización do Servizo de Axuda ao Fogar foi unha das primeiras medidas que tomou o seu equipo para solventar a situación.\nSegundo indica, actualmente a débeda xa baixou. O Concello está pagando aos proveedores nun prazo de 9 días cando en 2013 era de 130 días. Actualmente, ten un remanente de tesourería de 424.717 euros e destinará 269.000 a realizar diversas obras de mellora en camiños y viais, así como a colocación de luces led en toda a vila e ao alcantarillado. Tamén destinarán unha parte a mellorar o servizo de axuda no fogar e a actividades culturais e deportivas entre as que se atopan recuperar a comida dos maiores.\nPor outra banda, Antonio de Dios anunciou que fará un bando explicativo sobre o tema do catastrazo e invitou a todos os veciños a informarse sobre a situación actual.\nAnterior O club de atletismo de Friol suma e segue triunfando\nSeguinte A Xunta inicia as obras de mellora da eficiencia enerxética no Ceip Veleiro-Docampo


(Redirixido desde "Maruxiña")\nAdemais das cores habituais amarelas e vermellas, moitas especies son principalemtne ou enteiramente negras, grises escuras, grises ou marróns, e pode ser difícil para os que non son entomólogos recoñecelos como coccinélidos. Inversamente, os non entomólogos poderían confundir doadamente outros pequenos escaravellos como coccinélidos cando en realidade non o son, como os escaravellos con cores vermella, laranxa, amarela ou negra. Entre estas posibles confusións están os escarabeidos moito meirandes Pelidnota punctata e especies con pintas de Chrysomelidae, Melyridae e outros. Tamén se poden confundir os que teñen forma semiesférica como os Cassidinae.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Coccinélidos&oldid=5754020"\nA última edición desta páxina foi o 23 de abril de 2021 ás 06:10.


Pais permisivos: onde está o límite? | Consumer\nPais permisivos: onde está o límite?\nOs psicólogos aconsellan que os pais eduquen aos seus fillos e fillas con autoridade, pero marcando uns límites razoables\nData de publicación: Venres, 09deFebreirode2007\nO 40% dos pais asegura sentirse desbordado polos problemas dos seus fillos e fillas. Resúltalles difícil educarlles e, nalgúns casos, o medo a repetir o modelo autoritario no que foron criados deriva nun exceso de permisividad. Como consecuencia, durante a adolescencia son frecuentes os problemas de disciplina, pero non é fácil comezar a impor regras a esta idade tan difícil. Os nenos deben ter uns límites ou pautas que lles marquen o camiño que deben seguir, sen afogarlles nun mundo de imposicións, tal como aseguran os psicólogos e educadores. Paira iso, os pais e nais deben establecer estas normas de maneira razoada, adaptalas a cada idade e ser firmes nas súas decisións. Se non se ten un proxecto claro, é máis fácil claudicar.\nO 15% dos pais e nais non están satisfeitos coa educación dos seus fillos: creen que estes se mostran “poucas veces ou nunca” tal como quixeron educarlles. Esta é una das conclusións do informe ‘Comunicación e conflitos entre fillos e pais’, editado pola Fundación de Axuda contra a Drogadicción (FAD) en 2003, que xa entón plasmaba a dificultade dalgúns proxenitores paira entender e educar aos seus fillos, especialmente cando son adolescentes. Segundo o estudo, os pais sitúanse entre o ideal -o 97% cre bastante ou moi importante manter unhas boas relacións familiares- e o real -case un 40% di sentirse desbordado polos problemas cos seus fillos ás veces ou con frecuencia e un 16%, con frecuencia ou sempre-. A profesora Àngels Geis, da Facultade de Psicoloxía da Universidade Ramón Llull, en Barcelona, considera que “non está ben xeneralizar”, aínda que recoñece un “cambio de prioridades nalgúns pais, que pon o seu tempo por diante do tempo que dedican aos fillos”. “Hai moitas familias que se preocupan moito pola educación dos seus fillos e que o están facendo moi ben, pero outras traballan tantas horas fóra de casa que, cando están nela, adoitan atoparse moi cansas e non teñen humor paira educar aos seus fillos”, explica.\nNeste segundo grupo, Geis inclúe aos pais que deixaron de educar ou o fan dunha maneira menos constante. Son familias que non seguen o compás dos fillos, “senón que obrigan a estes a ir detrás da familia como poidan”, e que delegan en coidadores, avós ou outros referentes a responsabilidade de educar. “O resultado desta práctica son nenos e nenas con moitos referentes ao longo da súa vida, cada un deles cunhas pautas diferentes á hora de impor os seus límites, o que lles leva a facerse unha lea e acabar facendo o que lles dá a gana”, afirma a profesora. Respecto da posible autoridade ou permisividad dun e outro modelo, precisa que as familias “saben máis ou menos que a autoridade inxustificada non ten sentido”, aínda que lamenta que “nalgúns casos pasouse ao outro extremo, a dicir que os nenos teñen liberdade e saben decidir, e a non porlles límites, porque cando non hai límites é cando a relación vai mal”. “Distínguense tres reaccións: os pais que se salguen do modelo de autoridade e deixan aos nenos que fagan o que lles dea a gana, os que saben que hai que marcar límites pero non saben como e os que queren marcar límites, pero acaban reproducindo os patróns antigos, polo que están insatisfeitos”, aclara.\nNon hai regras fixas paira todas as familias, cada una é diferente, pero a clave está en atopar o punto intermedio entre autoritarismo -diferente de autoridade- e permisividad.Non hai regras fixas paira todas as familias, cada una é diferente, pero a clave está en atopar o punto intermedio entre autoritarismo -diferente de autoridade- e permisividad Hai que ter claro que non se pode tratar a un neno como un adulto pequeno, pero que tampouco se lle demostra máis amor cando se lle conceden todos os caprichos. Neste sentido, Amparo Novo, membro da Federación Española de Sociología e profesora da Universidade de Oviedo, asegura que “a autoridade non se expresa a través da imposición” e defende a “negociación” baseada na comprensión mutua de valores, actitudes e modelos de comportamento”. “A familia é susceptible de transmitir modelos de comportamento que vaian desde un exceso de permisividad a un exceso de autoridade, aínda que ambos os extremos non son para nada desexables na formación de identidade dos nenos. Por iso, ha de evitarse tanto una conformidade excesiva, como priorizar una relación baseada en condutas excesivamente punitivas”, aconsella. Cando os pais ceden continuamente ante os fillos, estes non adoitan interiorizar o significado de frustración e descoñecen como enfrontarse aos problemas. Pola contra, cando se impoñen demasiadas regras, córrese o risco de que os fillos crezan inseguros e cunha personalidade dependente.\nIr á páxina seguinte: Establecer un marco de referencia »\nhijos-gl límites-gl niños-gl padres-gl permisividad-gl


Poblicado o Xaneiro 23, 2015 por Helena Villar Janeiro\n“Dezasete de xaneiro/ san Antonio o Lacoeiro”, di o noso refrán para lembrarnos o día do santo abade, amigo dos animais non pola contemplación dos mesmos que faría Francisco de Así coa súa teoría do amor fraterno, senón por lles ser protector coa súa man avogosa. Polo visto, achegóuselle unha femia de xabaril cos seus porquiños cegos e o santo curoullos. Despois non se separou del, defendéndoo de calquera animalia que se lle achegase. Como o porco –bravo ou manso- era tido por impuro, representouse con ela, ou con calquera outro cocho, colocados ao seu pé. Mais a impureza do porco foi abatida nas probas de cata e converteuse no animal doméstico do que se aproveita todo, no gran abastecedor alimentario das familias galegas para o ano. Como agradecemento, as casas levábanlle lacóns á igrexa, pezas que o cura acabaría poñendo en poxa e dándollas ao mellor postor. Eran lacóns de porcos celtas, de tamaño reducido e pouca graxa, curados ao fume das lareiras o tempo preciso. Sabían a gloria. Xeralmente, os grandes poxadores eran sempre os mesmos porque aquela delicia non se podía deixar escapar.\nHoxe cambiou a festa, pero segue sendo o santo protector dos animais mascotas. Os porcos agora críanse maiormente en granxas e procésanse de forma industrial, deixando os cortes xustos de salgado e envasados ao baleiro. É posible que os produtos porcinos gañasen en hixiene polo control que han ter, pero perderon sabor e aquel encanto que presentaban á saída da misa as pezas atadas a pares polas pezuñas, transportadas en ombreiros masculinos como armas gastronómicas e manexadas polo cura, que recollía o rendemento para o culto. San Antonio hoxe é o patrón dos animais que pasaron plenamente á vida doméstica e ao luxo. Están protexidos por san Antonio e atendidos por veterinario. Aprenderon hábitos, comportamentos delicados e ata novos gustos culinarios. Mais a vida tende ao equilibrio e san Antonio segue recibindo tamén agradecementos polo que comemos. Nalgúns lugares coinciden a presenza das mascotas coa poxa dos produtos do porco en gran surtido de lacóns, chourizos, cacholas, costelas, butelos, soás e ata viños, augardentes, empanadas e queixos, todo doado por empresas que se dedican a traballalos. Os ingresos adoitan dirixirse ás protectoras de animais para que coiden os que foron abandonados polos donos.\nPublicado en El Correo Gallego (23-01-15)\nPoblicado o Xaneiro 9, 2015 por Helena Villar Janeiro\nUnha botica de vila.\nDúas fileiras de clientes ante dúas pantallas de ordenador mostrando as ordes de emisión de receitas.\nNunha das filas chega a quenda da muller vella que está diante de min.\nBOTICARIO: Bos días!\nELA (entregándolle a tarxeta): Bos días! Míreme, se fai o favor, cantas me quedan.\nO BOTICARIO: Pois quédanlle tres. (Cita o nome dos medicamentos, todos descoñecidos para min).\nELA: Pois levareinos logo.\nO BOTICARIO (cun ton menor e tristeiro): Pero dous non lle entran na Seguridade Social. ¿Lévaos tamén?\nELA: ¡Ai, non! Eses non, que non podo pagalos. Déame o outro, a ver se abonda. Malo será.\nO boticario obedece movendo as cellas e a boca con xesto contrariado.\nA señora sae coa cabeciña gacha apoiada no seu caxado.\nChego á miña quenda.\nTeño que respirar fondo antes de falar.\nO boticario tamén o fai.


ASESORAMENTO, IDEAS PREVIAS\nlomce, asesoramento, definición, ideas previas, diversidade, escola reproductora, cambio, asesoramiento, colegas, colaboración, coordinación, relación familia-escuela, problemática, lingua, galego, decreto plurilingüismo, loe, reválidas, evaluación, atención a la diversidad, materias, currículum, opinións, educación, enseñanzas artísiticas, competencias, escuela pública, tonucci, recortes\nPor Raquel Viña Molinos hace 2861 días\nAsesoramento, asesorar, asesor,...son palabras que todos empregamos, pero moi poucas veces nos cuestionamos o seu verdadeiro significado e somos moi pouco conscientes de todo o que implican, de todas as dimensións que comprenden.\nFacendo unha análise persoal daquelas tarefas ou experiencias previas nas que se ten abordado o tema do asesoramento, mencionarei a asigantura de Orientación profesional, xa que nela se tratara o tema das diferencias entre orientación e asesoramento. En moitas outras asignaturas tamén se fala da importancia do asesoramento aos alumnos, ás familias, pero quizais non se fai unha reflexión sobre o significado deste termo.\nPor outra parte, como mestra, o asesoramento atópase presente no meu día a día. Algunhas veces sendo consciente e outras non. Forma parte da labor dun mestre asesorar ás familias, ós compañeiros, ao alumnado,…\nSe teño que dar unha definición inicial de asesoramento, probablemente o relacionaría con palabras como apoiar, axudar, guiar. Non obstante, como xa dixen, o termo asesoramento resulta moi complexo, e espero poder ir definíndoo con maior claridade a medida que avanza a miña aventura nesta asignatura de Asesoramento curricular a centros e profesores.


Noticias e actualidade da Emigración Camariñana\nCreated: 15 Marzo 2014 15 Marzo 2014\nNunha pasaxe de "Elegidos para la Gloria" contaba Tom Wolfe a fiebre patriótica sen precedentes que se desatara en febreiro de 1962 nos USA despois de que John Glenn protagonizara o primeiro vó orbital tripulado estadounidense. O lanzamento do Sputnik, primeiro, e o vó de Yuri Gagarin, despois, sumiran ao país nun estado de pánico tal que se temía seriamente que "dende satélites tripulados soviéticos se tiraran bombas atómicas sobre as principais cidades dos USA como pedras dende unha ponte na autopista". Cando para conmemorar a xesta tocou desfilar por New York non parecía que se albergase moita confianza sobre a capacidade de resposta da cidade. Segundo Wolfe, os militares non consideraban NY realmente como parte dos Estados Unidos, tratábase "dunha cidade extranxeira poboada por unha raza estrana de xentes grises e deformes, unha especie de cidade estado libre, un protectorado internacional, unha Danzig no pasillo polaco, unha Beirut na encrucillada do Oriente Medio, unha Trieste, Macao, Hong Kong... a gran Cidade Gris Rata". E sen embargo o que alí viviron, o recibimento foi tan inenarrable que incluso acabou cos policías de tráfico, embutidos nos seus impoñentes uniformes azuis nos cruces das calles, chorando a moco tendido e berrando...\nCamarinas.eu visita o Museo do Encaixe de Tordesillas\nCreated: 11 Novembro 2013 11 Novembro 2013\nAínda que agora coste creelo, houbo un tempo no que os destinos da humanidade se decidían en lugares como Toro, Medina del Campo, Villalar ou Tordesillas. Na primeira as tropas de Isabel La Católica derrotaban ás dos partidarios de Juana La Beltraneja e aseguraban o trono de Castela para a que estaba chamada a ser a española máis grande da historia; era nunha pequena casiña da Praza Maior de Medina del Campo, daquela prestixioso enclave comercial, onde falecía precisamente en 1504 Isabel I de Castela; en Villalar (468 habitantes, censo 2012), despois coñecida como de los Comuneros, en 1521 as tropas imperiais de Carlos V aplastaban ao movemento comunero, licenciaban pola vía sumaria aos indomables Padilla, Bravo e Maldonado e sepultaban para sempre as libertades de Castela, e en Tordesillas España e Portugal mediante un tratado se repartían literalmente o mundo un 7 de xuño de 1494, todo elo ca bendición do Papa, a ONU daquel entón. Dos enclaves históricos mencionados, aquel que resultaría especialmente caro para un corazón camariñán sería este último porque dentro do seu laberinto viario existe un edificio, a maiores da Casa do Tratado ou o palacio (xa desaparecido) no que Juana I de Castela estivo...\nJM Souto na Rúa dos Viños de New York: Stone Street\nCreated: 03 Setembro 2013 03 Setembro 2013\nCase tan antiga como aquel muro de madeira e terra construido polos holandeses cando a cidade aínda se chamaba Nueva Amsterdam, érguese nun recuncho de Manhattan Stone Street. Un anaco de historia enclavado no principal centro financieiro do mundo e que cando é chegada a hora, por moi estrano que poida parecer, convértese á semellanza de calqueira rúa do noso país nun concurrida zona de terrazas coa única peculiaridade de que chiquiteros e demáis ralea hispana son substituidos aquí por brokers e altos executivos das firmas que dirixen o mundo. E postos a imaxinar, un pensa en Don Draper, Bertram Cooper, Roger Sterling, Pete Campbell..., os principais creativos da empresa de publicidade Sterling Cooper, aos que previamente algunha das sufridas e manoseadas secretarias da firma gardaran as mesas, fumar, beber e rirse con chistes machistas naquela tan ben evocada New York dos anos sesenta ¿Alguén pode citar algún episodio da Serie Mad Men ambientado en Stone Street? O broker porteño e corresponsal de Camarinas.eu nos USA, José Manuel Souto Bello, fiel á súa cita periódica ca web do seu concello, escribe un novo e impresionante artigo sobre unha das principais rúas da gran capital do planeta. ...\nCreated: 23 Xuño 2013 23 Xuño 2013\nNa mañán deste sábado 22 de xuño de 2013 recibíamos unha visita moi especial na nosa redacción. Tratábase de dous amigos que despois de 38 anos de fatal separación gracias a Camarinas.eu volveron a encauzar os seus pasos. Una historia entrañable e con final feliz que daba os seus primeiros pasos un 30 de setembro de 2009, cando dende Buenos Aires unha fiel usuaria, María del Carmen Rodríguez Lema, poñíase en contacto con nos en búsqueda de axuda para atopar a un amigo da súa infancia na Arxentina, misteriosamente desaparecido a principios dos anos 70. Non tardaron en chegar as boas noticias acerca do paradeiro do amigo ausente, o porteño Manuel García Santos, e así un 15 de novembro de 2009, 45 días despois da anguriante chamada de auxilio, Camarinas.eu localizaba no seu barrio do Outeiro a Manuel e publicaba a súa fotografía nunha noticia na que se poñía a Maricarmen ao corrente da situación na que se atopaba o seu gran amigo. ...\nLuis Blanco cumpre 50 anos\nCreated: 23 Marzo 2013 23 Marzo 2013\nVamos con outra noticia das que tanto gustaron hai un tempo á redacción de Camarinas.eu como son a publicación dos cumpreanos dos nosos amigos. O caso que nos concerne agora é a homenaxe que facer transmitir dende aquí ao noso querido amigo Luis Blanco, veciño de Buría residente en Suiza xunto a toda súa familia que acaba de cumprir este mesmo sábado 23 de marzo 50 anos. Medio siglo, querido amigo Luis, de traballo e esforzo por levar a túa fermosa familia a bo porto. Medio siglo sempre preocupado polos destinos da túa querida terra aínda que estuveras lonxe dela. Dende Camarinas.eu queremos dar a nosa felicitación a noso amigo Luis polo seu 50 cumpreanos e desexarche tamén de paso de toda a túa familia en Camariñas que o celebres con toda a súa familia e amigos alá polas terras helvéticas. Felicidades Luis!!! ...\nLer máis 19 comentarios\nConservas Boya 30-30 SAR\nHorario de autobuses xuño 2012\nA Xornada de Juanillo 20-9-2011


Novidades - Proceso de produción de perfiles de aluminio\nA produción de perfís de aluminio inclúe principalmente tres procesos: fusión e fundición, extrusión e tratamento de superficie (a cor inclúe principalmente oxidación, revestimento electroforético, pulverización con fluorocarbono, pulverización en po, impresión por transferencia de grans de madeira, etc.).\n1. A fusión e a fundición é o primeiro proceso de produción de perfís de aluminio. Os principais procesos son:\n(1) Ingredientes: calcular a cantidade de adición de varios compoñentes de aliaxe segundo a marca de aliaxe específica que se vai producir e combinar razoablemente varias materias primas.\n(2) Fundición: engade as materias primas preparadas ao forno de fundición para fundir segundo os requisitos do proceso e elimina eficazmente as escouras e os gases diversos no fundido mediante a desgasificación e o refino de escouras.\n(3) Fundición: o aluminio fundido arrefríase e bótase en barras de fundición redondas de varias especificacións mediante un sistema de fundición de pozos profundos baixo determinadas condicións do proceso de fundición.\n2. Extrusión:a extrusión é o medio de formación de perfiles de aluminio. En primeiro lugar, a matriz está deseñada e fabricada segundo a sección do produto de perfil, e a varilla de fundición redonda quentada é extruída da matriz pola extrusora (neste proceso, a matriz, a extrusora e a varilla de fundición redonda deben ser quentadas). A aliaxe de aluminio 6063-T5 utilizada habitualmente polos metais non férreos de Hongfa tamén ten un proceso de extinción arrefriado por aire e un proceso de envellecemento artificial posterior durante a extrusión para completar o reforzo do tratamento térmico. Os diferentes graos de aliaxes de reforzo tratables térmicamente teñen diferentes sistemas de tratamento térmico.\n3. Tratamento superficial\nOxidación: o perfil de aliaxe de aluminio extruido coñécese comunmente como material base e a súa resistencia á corrosión superficial non é forte. O tratamento da superficie debe realizarse mediante oxidación anódica para aumentar a resistencia á corrosión, a resistencia ao desgaste e a beleza do aspecto do aluminio. Os principais procesos son:\n(3) Selado de poros: sela os poros da película de óxido poroso xerada despois da oxidación anódica, para mellorar a resistencia á contaminación, anticorrosión e ao desgaste da película de óxido. A película de óxido é incolora e transparente. Ao usar a forte adsorción da película de óxido antes de selar o burato, algúns sales metálicos adsorben e depositan no burato da película, o que pode facer que o aspecto do perfil mostre moitas cores distintas da cor natural (branco prata), como o negro. , bronce, amarelo dourado e aceiro inoxidable.\nLiña de oxidación\nO perfil de aluminio selado pódese empaquetar despois do lavado e do secado. Os perfís de aluminio son xeralmente empaquetados con tecido non tecido + papel kraft. Despois de completar o envase, debe ser serrado nunha determinada lonxitude segundo os requisitos do cliente antes de poder almacenalo. A lonxitude de serra do perfil xeral de aluminio industrial é de 6,02 m.\nChapas de aluminio, Perfil de Aluminio Porta, Perfil de aluminio para fiestras con recubrimento en po, Perfís de fiestras de aluminio, Perfil de aluminio para porta de madeira, Perfil de aluminio para fiestras,


Detido un independentista no barrio compostelán de San Lázaro\nAxentes da Garda Civil rexistraron o domicilio do que retiraron varias caixas con documentación, segundo indican as axencias de noticias.\nCentos amosan a súa solidariedade por todo o país con María Osório\nNo decorrer dunha operación policial despregada esta terza feira no barrio compostelán de San Lázaro, foi detido o independentista B.R. Segundo fontes consultadas por Sermos Galiza até unha vintena de axentes da Garda Civil desenvolveron un rexistro domiciliario do que tiraron varias caixas con documentación.\nPolo momento descoñécense as razóns do arresto mais a Cadena Ser afirma que a orde provén da Audiencia Nacional española e lígaa á detención de María Osório o pasado domingo.\nNeste senso, e segundo a información publicada por EuropaPress, o detido estaría acusado dun delito de "encubrimento terrorista". A axencia de noticias cita fontes próximas á investigación policial.\nopinión independentismo detención


Abre ao público a biblioteca do Vello Cárcere | Concello de Lugo\nDende a área de Cultura organízanse clubs de lectura destinados a diferentes públicos\nMaite Ferreiro: “organizaranse numerosas actividades para fomentar a lectura”\nA concelleira de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua, Maite Ferreiro, visitou a biblioteca do Vello Cárcere, que vén de ser aberta ao público. “Memoria histórica, banda deseñada, feminismo e patrimonio cultural son algunhas das temáticas, xunto con diversos clásicos da literatura xuvenil e infantil, que se poden atopar no fondo desta biblioteca”, indicou Maite Ferreiro, que engadiu “dende a área de Cultura traballaremos en aumentar a colección”.\nA biblioteca do Vello Cárcere poderá visitarse todos os días do ano, abrindo de domingo a mércores abrirá entre de 11:00 a 14:00 e de 17:30 a 20:30 horas e de xoves a sábado de 11:00 a 14:00 e de 18:00 a 22:00. “Ademais, organizaranse diversas actividades para fomentar a lectura”, engadiu Maite Ferreiro.\nA área de Cultura organiza tres clubs de lectura destinados a distintos públicos. Terán lugar os sábados de 12:00 a 13:00 horas, cada un con temáticas distintas, que se realizarán cada 3 semanas. A participación será gratuíta, agás a adquisición dos libros, e as persoas interesadas deberán inscribirse no 982 297 195 ou no correo electrónico vellocarcere@concellodelugo.org.


Alternativa Canguesa de Esquerdas: As mobilizacións anti-recortes expándense polos concellos da comarca\nAs mobilizacións anti-recortes expándense polos concellos da comarca\nAs mobilizacións que se están celebrando tódolos venres, e que deron comezo o 27 de xullo en Cangas, provocaron o efecto contaxio e esta semana houbo concentracións tamén en Bueu e Moaña. Estas localidades tamén van perpetuar estas reivindicacións pra incentivar na sociedade galega unha reacción ante as inxustizas que comete o goberno de Rajoy e o de Feijó en tódalas áreas e sectores.\nA concentración de Bueu o xoves 9 tivo lugar na explanada de Massó. En Moaña e Cangas tiveron lugar ás nove da noite diante de cadanseus concellos. A de Cangas, como de costume, convertiuse este venres 10 de agosto nunha manifestación que percorreu as rúas de Cangas, empezando pola Avenida de Castelao, parando o tráfico, clamando apoios diante das terrazas e dando a volta a Alameda Vella do noso municipio.\nAntes da saída en manifestación, unha veciña representante da terceira idade dedicoulle ó público unhas palabras pedindo perseverancia na loita e resistencia pra botar abaixo o goberno. Esta mesma señora foi a encargada de presentar ós voceiros/as do 15-M, CIG-ensino e da Federación de ANPAs que vertebraron os seus discursos sobre a incidencia da crise provocada polo capital, as consecuencias máis daniñas segundo o sector e a importancia de transmitir á sociedade a necesidade de que cómpre rebelarse. Acto seguido saiuse en manifestación, como xa dixemos.\nÓ chegar a Alameda Vella, entre multitude de pancartas e carteis, os veciños e veciñas seguiron coreando consignas ata que Manolo Camaño tomou o altofalante pra pecha-lo acto lembrando a necesidade de traer máis xente a esta convocatoria que ten lugar tódolos venres e que xa surtiu efecto no concellos lindeiros e moi logo farao no resto da Terra de Morrazo e do país. Como non podía ser doutra forma, o líder sindical, noutrora secretario xeral da CUT, manifestou de forma totalmente oportuna a solidariedade cos xornaleiros andaluces, o SAT e co alcalde de Marinaleda e parlamentario, o señor Sánchez Gordillo pois, indubidabelmente, son os actores sociais no Estado que nos están a mostrar arestora o camiño da loita popular. Nesa liña, Camaño tamén cargou contra os centros comerciais e as grandes superficies que son as que arruinan o pequeno comercio, mesmo a gandeiría ó tempo que expanden o consumismo máis insán, inútil e desmedido. Sen restarlle mérito ningún á acción en Andalucía, nada máis lonxe da realidade, lembrouse que unha actividade semellante xa tivera lugar hai 20 anos no Corte Inglés de Vigo. Daquela, un nutrido grupo de mariñeiros do banco canario-sahariano, cuxos postos de traballo estaban a ser fulminados e os barcos enviados ó despece, irrompeu nesa área pra coller toda a vitualla e produtos de primeira necesidade cantos se puido, pra logo deixalo á mercede do centro social relixioso das "Misioneras del Silencio" sito na rúa Urzáiz, uns dous centos metros máis pra baixo do Corte Inglés. Consérvanse, de feito, unhas imaxes en soporte videográfico que xa foron pasadas pola televisión estatal.\nEn todo caso, dende a ACE, lembramos que as mobilizacións continuarán tódolos venres, agora con máis forza pois a onda de rebelión estase a expandir non só polo sur do Estado senón que está a prende-la chama tamén na nosa comarca. Esperámosvos o vindeiro venres, difundide e traede ós vosos amigos e familiares. A loita continúa!\nConcentración en Moaña este venres 10 de agosto.\nMariano Abalo lanza unha proposta pra dinamiza-lo Salgueirón\nNinguén dubida que a incerteza xurídica e legal, cando menos de facto, respecto do futuro do Salgueirón provocou, e aínda provoca, unha pa...


Un total de 8 resultado(s) para scratch\nProgramación con Scratch na aula CeMIT de Ribeira\nEn Ribeira a aula CeMIT seguirá a ser punto de capacitación TIC, de actividades dixitais de conciliación familiar e de loita contra a fenda dixital. O Concello de Ribeira presentou os seus cursos TIC de balde para esta tempada estival. Entre outros cursos, en agosto...\nContinuar lendoProgramación con Scratch na aula CeMIT de Ribeira\nProgramación con Scratch para nenas e nenos na aula CeMIT de Cuntis\nDo 6 ao 27 de febreiro, en horario de 12.00 a 13.00 horas, impartirase un curso online de “Programación con Scratch” dirixido a nenos e nenas entre 8 e 13 anos, na Aula CeMIT de Cuntis. Scratch Scratch é unha linguaxe de programación visual desenvolto polo Grupo...\nContinuar lendoProgramación con Scratch para nenas e nenos na aula CeMIT de Cuntis\nObradoiros de vídeo e programación na aula CeMIT de Cuntis\nA aula CeMIT do Concello de Cuntis acollerá durante o mes de outubro, unha ampla programación telemática de actividades de alfabetización dixital dirixidas tanto a persoas adultas como a nenos e nenas. Os obradoiros comezarán en breve, ademais, todos os luns, martes e...\nContinuar lendoObradoiros de vídeo e programación na aula CeMIT de Cuntis


Misión imposíbel | GALPon - Grupo de Amigos de Linux de Pontevedra - Web\nParece o título dun filme, máis non o é, ou si, segundo desde que perspectiva queiramos interpretalo. O que seguro que é é a forma de describir mellor unha peripecia.\nEsta peripecia xira arredor do intento de vivir nunha cidade proxectada cara a este século que ven de comezar, e descubrir que todo o esquema social, tódolos axentes sociais oficiais, proxecta esta cidade cara atrás, cara ó século XIX.\nComo responsábel da organización de actos de GALPon vinme na necesidade de conseguir un local, aula, pequeno salón de actos, ..., con capacidade para (arredor de) 50 persoas e que abrira un sábado para facer unhas actividades, e descubrín que nesta nosa cidade de Vigo é «misión imposíbel».\nNunca se preguntou ninguén porque nesta cidade só se proxectan actividades para xubilados, estudantes e parados? pois a resposta é moi sinxela. Cando se pretende organizar un acto para técnicos que están traballando (en empresas ou como autónomos) vemos que é preciso perturbar o mínimo posíbel unha xornada de traballo, máis coa que está a caer, o que nos leva a programar cursos e xornadas de formación en fin de semana. Ademais, se tentamos traer a especialistas moi cualificados e/ou recoñecidos, poden asistir a impartir os seus relatorios ou lección en fin de semana, xa que noutros días interrompería a súa actividade profesional e, nalgúns casos, implicaría un desembolso en forma de honorarios que non é doado acadar.\nPensamos que se un traballador fai o esforzo de formarse e lle adica un sábado de seu, a empresa para a que traballa ben pode facer un pequeno esforzo e darlle «libre» a tarde do venres. Ata aquí, todo o que levamos falado con traballadores e empresas concorda, é boa idea; o malo ven cando, partindo da base de que estes cursos son concibidos como «aportación a sociedade», polo tanto de balde, non podemos permitirnos alugar instalacións de hoteis, centros de congresos, etc. así que nun primeiro lugar recorremos ao Concello. A nosa primeira sorpresa, o que queiramos... agás un sábado, xa que os sábados «todas» as instalacións culturais do Concello pechan en fin de semana (curiosamente, non pasa o mesmo coas deportivas). De seguido recorremos a organizacións empresariais... a mesma resposta. Acudimos a rede CeMIT (Xunta de Galicia), que ven de facer unhas inversións millonarias en toda Galicia, en Vigo concretamente dúas aulas e unha sala de audiovisuais, unha das aulas na Universidade (na que nunca vimos unha soa actividade, estando pechada decotío) e as outras dúas xestionadas en concerto co Concello, localizadas na rúa Oporto, e como anda o Concello polo medio xa sabemos, sábado pechado.\nCerto que nun principio nós trabucámonos, xa que pensabamos que se acadabamos os 25 inscritos poderiamos darnos «cun canto nos dentes», polo que solicitamos (e concedéusenos) unha sala no Centro Social de Novacaixagalicia. O problema xorde cando vemos que levamos 40 inscritos e que non temos espazo para acollelos, tentamos que Novacaixagalicia nos cambie a unha sala con máis capacidade e xa non é posíbel, todo ocupado. É nesta cando comezamos a xeira de «paseos» polas demais institucións da cidade.\nA día de hoxe temos 55 inscritos, máis do dobre do que podemos acoller e lamentabelmente vémonos na obriga de facer un corte no inscrito número 30 (estirando ao máximo a capacidade da sala da que dispomos) e lamentar que nesta cidade non sexa doado (por non dicir factíbel) procurar que os nosos técnicos teñan o mellor nivel. Nós tentaremos seguir adiante a pesares do pouco «sentidiño» dos responsábeis das moitas instalacións infrautilizadas, instalacións que tiveron un alto custo de instalación e teñen un alto custo de mantemento, mais que perden rendibilidade por seguir mirando aos esquemas de dispoñibilidade de tempo do século XIX.


A UVigo participará nun proxecto para desviar un asteroide da súa órbita - GCiencia\nA misión combinada da ESA e da NASA busca impactar co asteroide e desvialo.\nA UVigo participará nun proxecto para desviar un asteroide da súa órbita\nA Agrupación Aeroespacial asina un contrato coa ESA para traballar na misión que en 2021 impactará contra un planetoide\nPor DUVI | 03/11/2015\nNovo feito histórico para a Agrupación Aeroespacial da Universidade de Vigo. O equipo coordinado polo profesor Fernando Aguado acaba de asinar un contrato coa Axencia Espacial Europea (ESA) para formar parte de AIM (Asteroid Impact Mission), o primeiro programa sobre defensa espacial da ESA. Trátase dunha misión tecnolóxica ideada para poñer a proba unha técnica de desviación dun asteroide coñecida como impactador cinético e para levar a cabo tarefas de investigación do propio planetoide. En outubro de 2020 lanzarase un pequeno satélite para estudar de preto o asteroide binario Didymos. Con 700 quilos de peso, levará no seu interior dous pequenos satélites de tres unidades de cubesat e varios experimentos para realizar mapas en 3D, incluído un cun sistema que se posará na superficie da lúa do asteroide para tomar mostras e fotografías da superficie, o MASCOT-2.\nTrátase da primeira parte dunha misión espacial denominada AIDA que completará a NASA co lanzamento en xullo de 2021 dunha sonda que choque contra esa lúa para tentar modificar a traxectoria da órbita do asteroide e construír modelos de impacto que poidan servir para desviar nun futuro corpos que se dirixan cara a Terra.\nO papel da Universidade de Vigo será desenvolver un dos catro conceptos de operación que inclúan tecnoloxía propia do consorcio que deberá levar ante a ESA, que elixirá para a seguinte fase a dous dos proxectos presentados ou integrará diferentes partes dos catro en función da análise das solucións propostas. O proxecto presentado pola Universidade de Vigo denomínase DustCube, un cubesat que se situará a unha distancia de entre 2 e 4 quilómetros do asteroide e que se encargará de analizar os fragmentos de po e rochas que se desprendan tras a colisión (tamaño, forma, densidade…) e a composición mineral dos fragmentos, o que lle dará aos científicos moita información sobre a orixe do asteroide, idade… O envío deste satélite tamén permitirá medir a degradación das comunicacións ópticas entre a nave AIM e a Terra provocadas pola nube de po, así como probar un sistema de comunicación entre satélites, xa que o tamaño dos cubesats obriga a enviar a sinal ao AIM para que este o derive a unha estación terrestre.\nA Universidade de Vigo traballará xunto á de Boloña e a empresa suíza Micos\nNesta nova aventura a Agrupación Aeroespacial contará con dous parceiros cunha gran traxectoria: a empresa suíza Micos, especializada en óptica e que se encargará da parte máis científica do proxecto, e a Universidade de Boloña, que se responsabilizará da parte de propulsión do satélite. A Universidade de Vigo sería a encargada de desenvolver a plataforma dun satélite 3U de tamaño similar ao recentemente lanzado Serpens (estrutura, potencia e ordenador de abordo para procesado de datos, protocolos de comunicación), das operacións, de dirixir o proxecto e de coordinar toda a misión.\nO consorcio formado por estas tres entidades tivo que competir con outras institucións privadas e centros de investigación europeos para ser escollidos pola ESA para desenvolver a Fase 0 e Fase A desta misión. Tívose en conta o alto nivel científico da proposta enviada xa o pasado mes de marzo e as importantes garantías tecnolóxicas que dá ter ás súas costas tres misións de éxito con satélites feitos segundo os estándares da Axencia Espacial Europea.\nEsquema da misión espacial ata o asteroide.\nAIDA, da que forman parte AIM e DART, trátase dunha misión histórica, xa que é a primeira vez que un cubesat orbitará arredor dun asteroide e que o ser humano tentará desviar da súa órbita a un corpo do sistema solar, un ensaio para ter toda a tecnoloxía necesaria xa dispoñible en caso de que nun futuro a Terra estivera en perigo polo posible choque dun asteroide. Tamén será a primeira vez que se lancen estes satélites para desempeñar unha misión de espazo profundo a un asteroide comunicándose entre os pequenos satélites e a nave ‘nai’ e a primeira vez que se fagan comunicacións ópticas en misións interplanetarias. Para a Agrupación Aeroespacial da Universidade de Vigo a súa participación neste proxecto “supón o recoñecemento por parte da ESA ao noso traballo”, como salientou o seu responsable, Fernando Aguado. “Que confíen en nós como unha das cinco institucións participantes nesta misión é un acicate para continuar co traballo desenvolvido na Universidade e co que seguiremos a realizar no Centro de Innovación Aeroespacial de Galicia”, subliña.\nO asteoride Didymos ten 1,5 quilómetros de diámetro cunha lúa de 170 metros\nAsí como o lanzamento do primeiro satélite supuxo un antes e un despois na Agrupación Aeroespacial, este novo proxecto supón un paso á fronte de elevadísima importancia para o grupo de oito enxeñeiros da Universidade de Vigo que participarán no proxecto xunto con dous expertos en propulsión da Universidade de Boloña e dous en óptica da empresa suíza Micos. “Supón un paso máis aló a nivel científico para o noso equipo, xa que o tipo de enxeñaría e ciencia que imos desenvolver é algo novo que pode ter moita repercusión científica”, recoñece un dos investigadores, Franco Pérez, para quen “afrontar un proxecto desta envergadura, traballando nun equipo con científicos e enxeñeiros de moita relevancia internacional é moi motivador”.\nDidymos é un asteroide composto por un corpo principal duns 1,5 quilómetros de diámetro e unha lúa duns 170 metros de diámetro, Didymoon, que orbita a 1,2 km arredor, e que será a que reciba o impacto para tentar modificar o seu período orbital. A data de lanzamento, outubro de 2020, foi a escollida polos enxeñeiros e científicos da ESA tendo en conta o que tarda en chegar o satélite e os meses que deberá estar orbitando para levar a diante con éxito a misión, xa que cando o satélite chegue ao asteroide este estará no seu punto máis próximo á Terra, 11 millóns de quilómetros, “unha distancia similar a 40 viaxes á Lúa”.\nTemas: AIDA, Asteroide, cubesat, Didymos, ESA, Fernando Aguado, Universidade de Vigo


Internet sae ao rescate do pequeno comercio galego\nDin que en casos de necesidade é cando xorde o enxeño. De aí que coas restricións impostas polo coronavirus brotasen na Galiza varias plataformas que permiten ao pequeno comercio facer da adversidade unha oportunidade para seguir adiante cos seus negocios e mesmo gañar clientela e aumentar a facturación.\nPosto no mercado de Abastos de Compostela (Arxina).\nPablo Barro 12:19 do 15 de abril de 2020\nMilleiros de persoas viven na Galiza do pequeno comercio. Son autónomas que en moitos casos non poden levantar as reixas dos seus negocios polas restricións aparelladas ao estado de alarma e que dependían dos seus ingresos para manter a economía familiar. Durante anos foron os grandes esquecidos por unha sociedade que primaba as compras nas grandes superficies. Pero a COVID-19 fixo mudar os hábitos de compra e tamén fixo ver a moita xente que o produto de calidade non é tanto o que leva unha marca como o que pode ofrecer a tenda da esquina.\nO problema é que o reducido tamaño destes estabelecementos e as escasas marxes que manexan failles moi complicado ter presenza en internet para colocar os seus produtos. Por sorte, nos últimos tempos xurdiron varias plataformas no país que tratan de salvar esta eiva e, ao tempo, axudar as pequenas empresarias nun momento en que o están a pasar realmente mal.\nComo explica a Nós Diario Pablo Sánchez, impulsor de DBarrio, unha plataforma xurdida en Vigo como punto de venda para estes negocios, "ao principio non querían nada online. Metíanse, pero non pensaban que fosen vender, pero unha semana despois xa recuperaran o investimento inicial".\nDBarrio xurdiu en Vigo, pero hoxe xa teñen presenza en Pontevedra, A Coruña e Tui. Pablo Sánchez cre que "nunha semana ou dúas" poden cubrir xa toda Galiza. Están a buscar socios locais que se encarguen da atención ao cliente e de xestionar as entregas, que tamén se fan con repartidoras locais.\n"A xente quere comprar no pequeno comercio, mais queren que llo poñan fácil"\nPrecisamente, a rapidez é un dos seus puntos fortes. A diferenza das grandes plataformas, estas empresas poden entregar os produtos en menos de 24 horas. E cantos máis comercios se sumen, máis variedade haberá. "A xente quere comprar no pequeno comercio, mais queren que llo poñan fácil", apunta Sánchez.\nOs comercios poden vender online pese a estar fechados, pero hai outro tipo de negocios que non o teñen tan sinxelo para conseguir ingresos coa reixa baixada. Voltaremos, outra das plataformas galegas de nova creación, xorde para dar resposta a esta cuestión. Como sinala a este medio Roberto Amor, un dos seus impulsores, a xente pode agora comprar un vale ou un bono na cervexaría do barrio (sempre que estea na plataforma, claro está) para ir tomar as cañas cando abra, unha vez remate o confinamento.\nAo igual que DBarrio, teñen un lado solidario tamén, xa que parte das vendas van destinadas a fins sociais. No seu caso, cobran 4 euros por negocio até cubrir os custos da propia plataforma, e o resto vai para Unicef e a loita contra o coronavirus.\nA súa iniciativa, que xa conta con preto de medio cento de comercios adheridos, moitos deles na área metropolitana da Coruña, onde xurdiu, mesmo chegou a oídos do presentador catalán Risto Mejide, que non dubidou en darlle difusión nas súas redes sociais.\nMe encanta esta iniciativa, ojalá triunfe: (gracias @srcastelo)\nTodos volveremos, eso está claro, pero hay muchos negocios que han cerrado y no saben si podrán volver. Seguro que entre ellos está la peluquería… https://t.co/QMrMNau3sN\n— Risto Mejide (en casa 🏰) (@ristomejide) April 1, 2020\nDBarrio espera cubrir toda Galiza en cuestión de días e seguir crecendo polo Estado español. Voltaremos, pola súa banda, céntrase só no mercado doméstico galego. Outras plataformas, como Eprox, que xa operaba antes da crise do coronavirus, tamén pensan en ofrecer os seus servizos fóra da Galiza, pero o primeiro é consolidar a súa presenza no país. De momento están na Coruña, Ourense e Vigo.\nEles, como indican a Nós Diario, non están a cobrar a cota ás súas usuarias durante o confinamento. Tamén, a diferenza das outras, devolven ás clientas 2% das compras para que poidan gastalo dentro da plataforma e así incentivar as vendas. No que todas coinciden é no enorme potencial do pequeno comercio e en que a venda online "veu para quedar".\ninternet comercio eprox voltaremos dbarrio


Ollo aos metadatos! – aulanova\npor cafi 27. Novembro 2021 Recursos/Ferramentas\nCando facemos algunha fotografía no mundo educativo sabemos que o noso dispositivo, móbil ou cámara, pode incorporar datas ou lugares de localización. Estes metadatos non son máis que unha información complementaria ao arquivo fotográfico e que non axudan a coñecer máis ao usuario que a tomou xa que incorporan grandes cantidades de información que descoñecemos. Se ademais logo subímola a un espazo dixital ou rede social séguese incorporando información que ás veces convén ocultar.\nEsta é unha imaxe tomada cun dispositivo móbil que non ten activada a localización.\nOs metadatos son datos sobre os datos e refírense á información sobre os datos que ten esa imaxe xa que podemos saber como se tomou a fotografía, se se usou flash, que lente ou dispositivo usouse e a que hora #tomar a foto.\nResulta interesante poder evidenciar eses metadatos revisando a información que alí aparece pero, ás veces, tamén nos interesará poder editalos, modificalos ou eliminalos.\nNa rede existen moitas ferramentas para poder ver metadatos en liña, unha delas é Jeffrey’ s Exif Viewer é unha das mellores opcións recomendadas para explorar os metadatos xa que nos permite ver os datos Exif dunha imaxe (Formato de arquivo de imaxe intercambiable).\nAs etiquetas de metadatos definidas no estándar Exif (tags) cobren un amplo espectro incluído:\nInformación de data e hora. As cámaras dixitais rexistran a data e a hora actual e almacénana nos metadatos.\nConfiguración da cámara. Esta inclúe información estática como o modelo de cámara e o fabricante, e información que varía con cada imaxe como a orientación, apertura, velocidade do obturador, distancia focal, medidor de exposición e a velocidade da película.\nInformación sobre localización, a cal podería provir dun GPS conectado á cámara.\nDescrición e información sobre copyright.\nComo vedes, móstranos tanto dátos básicos como datos avanzados e as veces de carácter persoal. Na nosa imaxe de proba podedes comprobar como non aporta moita información relevante xa que está desactivada no dispositivo pero aún así recopila información.\nPara ver todo o que compartes só tes que subir unha das túas imaxes e ver a cantidade de información que estás a mostrar de maneira gratuíta.\nciberseguridade, datos, metadatos\nAnterior Previous post: 5 ideas para iniciarnos na Intelixencia Artificial (AI)\nSeguinte Next post: Neta e os seus segredos


As obras da rotonda de Sabón mantén os prazos previstos/Diario de Arteixo\nA Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, a través de técnicos da Axencia Galega de Infraestruturas (AXI), reuníronse o 7 de outubro con representantes da Asociación de Empresarios do Polígono de Sabón para explicarlles os beneficios no tráfico que permitirá a glorieta elevada en execución, unha infraestrutura que ten como obxectivo canalizar os principais movementos cara ao polígono de Sabón.\nNa visita realizada á obra no pasado mes de setembro, a conselleira de Medio Ambiente, Ethel Vázquez, comprometérase a realizar unha reunión informativa antes da posta en servizo da obra, para acadar a mellor funcionalidade posible da nova actuación.\nO obxectivo desta obra, na que se invisten máis de 10 millóns de euros, é reducir as retencións que se producen, fundamentalmente en hora punta, na glorieta existente e mellorar a fluidez do tráfico que conflúe neste punto.\nNa rotonda de Sabón, desemboca o tráfico da AC-552, estrada de Fisterra, que presenta, desde hai anos, unha elevada intensidade (máis de 20.000 vehículos/día), polos movementos entre os polígonos industriais da área (Pocomaco e A Grela, na Coruña, Sabón, en Arteixo, e Bértoa, en Carballo) e os numerosos desprazamentos cara á cidade. Conflúen, ademais, os vehículos da AC-551 (que enlaza a Glorieta de Sabón coa autovía A-6 e coa autoestrada AG-55); da AC-415 (estrada de Meicende); da DP-0394 (Avda. da Deputación ou Acceso Sur ao Polígono); e a da Avenida da Praia (ou Acceso Norte ao Polígono).\nPara isto, execútase sobre a glorieta actual outra elevada, ás que estarán conectadas mediante ramais de acceso a estrada AC-551, a DP-0509 principal estrada de acceso ao polígono de Sabón e a AC-552 do lado de Vilarrodís (dirección A Coruña-Sabón). Deste xeito, os tráficos de maior intensidade que acceden ao polígono poderán utilizar a glorieta elevada, liberando tráfico do nivel inferior.\nA intersección actual rexistra unha elevada intensidade media diaria (IMD), no entorno de 50.000 vehículos ao día, dos que máis de 4.000 son pesados. A Xunta estima que entre o 25% e o 30% do tráfico (uns 15.000 vehículos ao día) farán uso da glorieta elevada, mellorando a fluidez do conxunto dos usuarios..\nOs representantes da AXI destacaron aos empresarios a importancia da boa utilización da glorieta superior, proxectada para canalizar os tráficos (principalmente os de vehículos lixeiros) entre A Coruña e o polígono de Sabón e desde este polígono cara as vías de alta capacidade próximas (A-6 e AG-55), para acadar os resultados agardados.\nO grao de execución da obra supera xa o 92%, polo que as obras estarán finalizadas neste ano 2014, conforme cos prazos previstos. A glorieta elevada, que conta cun raio exterior de 28 m e se executa dentro da zona axardinada da glorieta existente, está practicamente finalizada.\nNestes momentos estanse a colocar os elementos metálicos (cartelas), e no día de hoxe ademais iniciáronse as probas de carga, o que permitirá avaliar o comportamento da estrutura, quedando unicamente por executar tarefas finais coma a impermeabilización do taboleiro ou a sinalización. Os tres ramais de acceso á estrutura están moi avanzados, quedando pendentes remates nos muros e o afirmado.\nO proxecto tamén recolle o desdobramento da estada AC-551, que pasará a ter dous carrís por sentido. Nos próximos días, en canto a climatoloxía sexa favorable, procederase a estender a capa de rodadura no treito desdobrado da AC-551, do que se informará con antelación posto que requirirá dalgunha restrición de tráfico, que se programará en horario de mínima afección.\nAdemais, co fin de reducir o tráfico dentro da glorieta a actuación inclúe novos carrís, xa executados, de acceso directo para os vehículos que realicen o movemento desde a AC-551 cara á AC-552 (sentido á Coruña) e para os vehículos procedentes de Arteixo (AC-552) que desexen incorporarse á AC-551.\nPor outra banda, executarase antes de final do ano 2014 a cimentación da pasarela peonil que foi desmontada para a execución das obras da glorieta. Deste modo, no momento da montaxe, estes traballos de cimentación, que son os que xerarían unha maior afección ao tráfico, xa estarán feitos, aforrando molestias para os usuarios.\nFonte: consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas\nLa optimización de las inversiones en el Puerto Exterior posibilita una reducción de cincuenta millones en el préstado concedido por Puertos del Estado


70 proxectos científicos e tecnolóxicos feitos por estudantes presentáronse en Galiciencia - G24\n70 proxectos científicos e tecnolóxicos feitos por estudantes presentáronse en Galiciencia\nGaliciencia comezou o mércores no Parque Tecnolóxico de Galicia, en San Cibrao das Viñas\nVencellar a ciencia á sostibilidade e á economía circular que é ademais o lema deste ano\nG24.gal 13/05/2022 14:09 Última actualización 13/05/2022 14:24\nVolve ao Parque Tecnolóxico de Galicia, en San Cibrao das Viñas, Galiciencia. Comezou o mércores e hoxe é o último día para que alumnado de todo o país coñeza os 70 proxectos científicos e tecnolóxicos que aquí se presentan, este ano baixo o lema da Economía circular.\nParece ciencia ficción, pero non. Estas dúas estudantes da aula da Tecnópole deseñaron un vehículo que se move coa mente. Cren que podería aplicarse nas cadeiras de rodas. Hai moito nivel nesta edición 17 de Galiciencia.\nAdemais evita o desperdicio da auga dos aspersores, por exemplo, porque pode programarse por goteo. E coñecemos outro sistema moi útil para regar, neste caso aproveitando a auga da choiva para os invernadoiros.\nBioplástico, que se degrada e así non contamina, bombas de sementes, xabóns feitos con residuos, drons para transportar órganos, entre outros. No Galiciencia hai propostas moi variadas e todas sorprendentes. Como este semáforo para persoas cegas e xordas.\nEspertar vocacións científicas é o obxectivo de Galiciencia. E parece que a feira si esperta interese entre os preto de 3.000 participantes. Vencellar a ciencia á sostibilidade e á economía circular que é ademais o lema deste ano.\nO Goberno aproba a lei trans e recoñece a libre determinación de xénero\nContido con Xeográficas San Cibrao das Viñas .\nMorre un traballador ao caer dunha obra en San Cibrao das Viñas\nUnha empresa ourensá foi pioneira na venda en Internet de cortinas de protección solar\nAs empresas organizan cursos para paliar a escaseza de profesionais cualificados


Ás veces séntome invisible: a mente é marabillosa | CLMGF\nás veces me sinto invisible\npode ser unha sensación de que sufriu ou mesmo a miúdo: ten a impresión de que é invisible, que a súa voz é apenas oído, que as decisións están feitas sen coñecer a túa opinión ou que o mundo ocorre en ocasións nun carril diferente, sen que ninguén teña en conta.\nAs situacións non están exentas dun certo perigo, se non aprendemos Diga en voz alta o que nos sentimos ou pensamos que o mundo aos poucos envolvemos en Oblivion, relegándonos a un fondo onde acabaremos desgastando ata que desaparezan. E isto non pode permitir que, tarde ou cedo, caeremos nunha depresión ou, que é peor, deixaremos que outros falen por nós que terminen vivindo unha vida que non é a nosa.\nQue é a asertividade? ?\nAsertiveness é unha estratexia de comunicación a través da cal a xente manifesta as súas ideas, sentimentos e os seus dereitos deféndense. Non se usa a agresividade, nin é optativa pola pasividade. Pola contra, debemos ter en conta saber explicar as cousas conscientemente e claramente, directamente e expoñer os nosos sentimentos.\ntrátase de levar ese mundo interior ao exterior para deixar claro como estamos e o que necesitamos … e aínda máis , onde podemos chegar.\n“A forma en que nos comunicamos cos demais e con nós mesmos, determina a calidade das nosas vidas. “\nComo ser asertivo?\nDebemos aprender a comunicarse de forma aberta e clara e isto require un determinado adestramento. Ás veces sentimos medo, ou pasamos moito tempo sen poñer os nosos pensamentos nese silencio seguro onde cremos que somos máis protexido s. Pero é un erro.\nAnalizar a súa realidade: en que situacións é o que non quere? ¿Que pensas que debes facer para cambialo?\nAprende a comunicar: comece a falar en primeira persoa: “Creo que creo, eu sinto.”\nEscoitar a outros con respecto, pero pensar máis tarde se está de acordo ou non. Se non o é, argumenta por que.\nSe non se atreve a poñer as súas ideas en voz alta, intente facer un diario, escribir as súas ideas, Os teus sentimentos, argumentan por escrito estes sentimentos e, a continuación, dilúos por ti en voz alta para ti. Tenta adestrarte e logo comunicar as túas ideas con outras persoas.\nLembre que sempre tes o Dereito de dicir “Non”.\nPregunta o que necesitas, diga o que pensas e expresas o que sentes. Lembre que se outros o fan por ti, vivirás a vida dos demais.\nAprende a valoralo, pensa en todo o que conseguiu na vida e ten dereito a ser feliz. Para atopar a túa felicidade debes vivir con integridade segundo as túas crenzas e pensamentos. E iso, só podes dicilo.\nFalando con asertividade significa que o fas coa democracia, non necesitas ser agresivo ou gritar. Atopar o seu equilibrio para expresar o que ten, á súa vez respectar os outros.\nA clave para non ser invisible, ten que\nBen, é certo que cando estivo actuando moito tempo por pasivamente, é difícil Desplegar estas ás e moverse no mundo da asertividade. Non obstante, a motivación eo esforzo para mellorar a nosa situación debe ser suficiente para logralo día a día, minuto a minuto.\nCada palabra é importante, cada acto está conformado da nosa vida e todos merecemos ser feliz. Deixar de lado a súa invisibilidade.\nNon garde os seus sentimentos, non peche o que pensas ou o que pensas. Defende os teus dereitos e as túas ideas. Só tes a clave para deixar de ser invisible.\nQue son os sistemas de xestión integrados? »\n« Lebron James Barrís na muller de Jason Day durante a vitoria de Cavs sobre o trono


'Enraizados': unha mostra que propón unha viaxe á Galicia dos séculos XIX e XX - G24\n'Enraizados': unha mostra que propón unha viaxe á Galicia dos séculos XIX e XX\nA exposición etnográfica da Agrupación Queixumes dos Pinos conta con máis de 600 pezas sobre o xeito de vida e os traballos no rural\nQueren que a xente do século XXI coñeza como vivían os nosos antepasados\nA mostra está aberta a todo o público no seu local en Ourense\nA mostra 'Enraizados' pode verse no local da Agupación Queixumes dos Pinos en Ourense\nG24.gal 24/11/2021 21:28\nConvidámolos a visitar a exposición 'Enraizados' que se pode ver no local da agrupación Folclórica Queixumes dos Pinos en Ourense. A través dos apeiros de labranza ou os teares propoñen coñecer a vida cotiá dos nosos antepasados.\nUnha exposición con máis de 600 pezas que foron recollendo ao longo dos 28 anos de historia da agrupación folclórica polas aldeas das provincias de Lugo e Ourense.\nA moitos e a moitas estes apeiros de labranza traeranlles lembranzas dun tempo pasado na Galicia rural que xa non existe. Queren que a xente do século XXI, sobre todo os máis novos, coñeza como era o xeito de vida e os traballos na Galicia rural de finais do século XIX e o século XX.\nJosé Antonio Viñas, o director da agrupación folclórica ourensá anima os colexios a que contacten con eles para que os nenos e as nenas saiban como se facían os tecidos ou a vendima hai máis dun século e poderán facer un percorrido pola historia cunha guía e un vídeo explicativo.\nEntre as pezas máis antigas contan cun torno do século XIX para facer gaitas, pero tamén teñen unha mostra dunha casa galega, ou a escola da segunda República.\nA Agrupación Queixumes dos Pinos de Ourense leva 28 anos recollendo, ademais de cantigas, todo este material polas aldeas, a maioría son doazóns ou cesións de xente das aldeas das provincias de Lugo e Ourense. Animan a todo o mundo que queira colaborar para seguir ampliando esta mostra etnográfica.\nUn percorrido polas tradicións e o xeito de vida cotián, cando non había nin luz, nin móbiles e as redes sociais eran outras moi distintas.\nDelia Blanco, vive en Ourense desde hai case seteta anos, pero di que non esquece os seus tempos na aldea de Santa Ana, en Sandiás. Lembra cando os domingos de inverno se xuntaban para tocar a pandeireta e bailar. E o mellor, asegura, é "a unión que había entre a xente, se alguén precisaba algo ían todos a axudarlle". "Son recordos moi bonitos", di.\nJosé Antino Viñas convida a todo o mundo a visitar esta mostra divulgativa que pretende seguir medrando. Di que se coñecemos de onde vimos ao mellor o futuro como país e como sociedade pode que sexa mellor.\nEsa é a proposta: coñecer o pasado para entender mellor o presente, saber quen fomos para descubrir o que queremos ser neste século XXI.\nA exposición conta con máis de 600 pezas recollidas polas aldeas\nFin de semana para saborear o Festival dos Cocidos do Camiño en Lalín\nExpourense acolle o Salón do automóbil de ocasión\nA maior exposición sobre os Beatles de España está estes días en Ourense\nRibadavia acolle unha nova edición da Feira do Viño do Ribeiro\nO Náutico de Sanxenxo dálle a benvida a Xoán Carlos I tras pasar a súa primeira noite en Galicia\nFortes contrastes de temperatura en Galicia\nAlcaldesas españolas visibilizan na Coruña o liderado feminino no poder local\nO emprego no sector turístico supera ao de antes da pandemia


Escrito o: 18/03/2014\nEn próximas datas celebraranse en Lugo tres cursos sobre 'Emprender un Negocio', que organizamos dende a CEL coa colaboración de CEOE no marco de se o seu Plan de Formación Intersectorial.\nEstes cursos, de 60 horas de formación cada un (que se impartirán na modalidade mixta, con 15 horas presenciais e 45 online), contemplan formación en cuestións básicas que debe coñecer un futuro empresario, desde factores de viabilidade do proxecto empresarial, a variables dun plan de empresa e a súa elaboración, folla de ruta, fundamentos para a xestión e seguimento dun proxecto, entre outros.\nEstán dirixidos preferentemente a traballadores en activo e autónomos, se ben tamén poden participar desempregados sempre e cando non superen o 30% do total do alumnado (ver tódolos colectivos ao final desta entrada). O prazo de inscrición está aberto, as datas de impartición comunicaranse ao peche dos grupos.\nOs interesados en máis información poden descargar o programa ao final desta entrada. É obrigatoria a reserva de praza a través da ligazón:\nINSCRIBIRME NOS CURSOS 'EMPRENDER UN NEGOCIO'\nRespecto dos destinatarios destes cursos, poderán participar traballadores do réxime xeral (RG), fixos descontinuos en períodos de non ocupación (FD), regulación de emprego en períodos de non ocupación (RE), traballadores do réxime xeral agrario por conta propia (AGP) e por conta allea (AGA), traballadores do réxime especial de autónomos (AU), empregados de fogar (EH), traballadores con convenio especial coa Seguridade Social (CESS), traballadores a tempo parcial de carácter indefinido nos seus períodos de non ocupación (con traballados descontinuos - FDI), traballadores incluídos no réxime especial do mar (TM) e mutualistas de Colexios Profesionais non incluídos como autónomos. Os traballadores de Administracións Públicas non poderán superar o 10% do total do alumnado. As persoas en situación de desemprego non poderán superar o 30% do alumnado.


73 fillos e fillas da emigración reencóntranse con Galicia cursando un mestrado na UVigo | Universidade de Vigo\n73 fillos e fillas da emigración reencóntranse con Galicia cursando un mestrado na UVigo\nO reitor, Manuel Reigosa, e o secretario xeral, Antonio Rodríguez Miranda, déronlles a benvida\nSon beneficiarios do programa de Bolsas de Excelencia Mocidade Exterior, que impulsa a Xunta\nRodríguez Miranda, Reigosa e Solís\nIsabel Gasso e Paula Vanoli, ambas de Uruguai\nO presidente da Xunta de Galicia mandoulles unha mensaxe gravada\nM. Del Río DUVI 06/10/2021\nQue o talento galego espallado polo mundo poida retornar a Galicia. Este é o obxectivo do programa de Bolsas de Excelencia Mocidade Exterior (BEME) que impulsa a Xunta de Galicia e permite que mozas e mozos do exterior poidan cursar un mestrado nas universidades galegas. En total, neste curso 2021-2022 benefícianse desta iniciativa un total de 200 estudantes, tanto galegos residentes no estranxeiro como descendentes de galegos, que proceden de máis de 20 países, principalmente de Arxentina, Venezuela, Brasil, Cuba, Reino Unido, Alemaña ou Suíza. Destes 200, máis de 70 elixiron a Universidade de Vigo para completar os seus estudos e este mércores foron recibidos no campus de Vigo nun acto institucional polo reitor, Manuel Reigosa, e o secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda, acompañados por Begoña Solís, subdirectora xeral do Retorno. En total son 73 estudantes que elixiron mestrados centrados en áreas da comunicación e a publicidade, a economía e a administración de empresas, a industria 4.0 e as actividades deportivas. Deles, 57 estarán no campus de Vigo e 16 en Pontevedra.\nO reitor deulles a benvida e as grazas por ter elixido un mestrado da UVigo e valorou esta iniciativa “con entusiasmo” porque “vos ven moi ben a vós, porque fóra do voso país e da vos zona de confort ides aprender moito”, e á institución académica porque “sodes talento novo que entra nas nosas aulas”. Reigosa animounos a continuar en Galicia, unha vez rematado o mestrado, ben cursando un doutoramento ou ben comezando a súa carreira profesional, nun país coma Galicia “moi atractivo, tranquilo e no que se vive moi ben, que se está movendo con parámetros europeos e no que sodes benvidos”.\nPola súa banda, Rodríguez Miranda, lembraba como desta ría “saíron barcos de galegos cara a outra beira do Atlántico e, agora, véndovos a vós aquí, a un alégraselle o corazón”. A todos e todas deulles as grazas “por elixir Galicia, por dar ese salto cualitativo, deixar a comidades das vosas familias, dos lugares nos que estabades establecidos para aceptar este reto; Galicia nos vos vai decepcionar”. Incidiu tamén en que este reencontro encherá de orgullo e felicidade á súas familias, que verán como “podedes estar hoxe novamente en Galicia, algo que igual eles non puideron conseguir”. Lembroulles tamén a necesidade de traballar e esforzarse porque “esta é unha bolsa que se vos concede porque sodes brillantes, porque tedes moi bos expedientes” e animounos, igual que o reitor, a que unha vez termine esta etapa formativa, “decidades quedar aquí entre nós comezando a vosa carreira laboral”. “Algúns xa vides a Galicia coa familia”, engadía, “incluso con fillos pequenos, nenos e nenas que estou seguro que van poder medrar moi felices en Galicia”.\nTamén o presidente da Xunta de Galicia se dirixiu a les a través dun vídeo no que os felicitou por formar parte deste grupo de 200 galegos e galegas do exterior que conseguiron unha destas bolsas para retornar “á vosa terra e á dos vosos antepasados”. Núñez Feijóo lembroulles que son “afortunados, non só polo voso currículo, senón porque isto vos permite retornar a Galicia, especialmente nun momento como este Ano Xacobeo bienal” e recalcou que “o voso futuro e o futuro de Galicia converxen e todos debemos aproveitalo”. O presidente autonómico tamén recalcou a aposta da Xunta por este programa de Bolsas de Excelencia Mocidade Exterior, que pasou das 150 prazas do ano pasado ás 200 desta quinta edición. O Goberno galego destina para esta convocatoria 1,72 millóns de euros e as e os seleccionados reciben unha axuda económica que vai dos 7000€ aos 11.475€ para cubrir os gastos de matrícula, viaxe, aloxamento e manutención en Galicia.\nUnha viaxe chea de recordos\nDúas das 73 estudantes que grazas a estas bolsas estarán este curso na Universidade de Vigo son Paula Vanoli e Isabel Gasso, ambas de Uruguai, que se matricularon no Mestrado en Investigación e Innovación en Didácticas Específicas para Educación Infantil e Primaria no campus de Pontevedra. Fillas de galegos emigrados a Uruguai dende Coruña e Pontevedra, naceron xa na outra beira do Atlántico. Lembran que xa tiveron a oportunidade de coñecer a terra da súa familia de ben pequenas e agora, pasados só uns días dende que regresaron, recoñecen que “son moitos os recordos” que lles veñen á mente. As futuras docentes valoran moi positivamente esta iniciativa da Xunta de Galicia e explican que cando coñeceron o programa de bolsas non o dubidaron, “é unha oportunidade de estudar un mestrado” no estranxeiro pero tamén “de estar en contacto coa terra, de reencontrarnos con Galicia”. Sobre o seu futuro, aínda non teñen claro se regresarán a Uruguai ou quedarán en Galicia, non descartan ningunha das opcións, pero aínda “é moi cedo para sabelo, agora temos por diante uns meses para coñecer esta terra”.\nPara este día de recibimentos, a Secretaría Xeral de Emigración preparoulles un completo programa informativo, no un técnico da Consellería de Sanidade lles ofreceu unha charla sobre a normativa Covid-19 en Galicia mentres que persoal da Oficina Integral de Asesoramento e Seguimento ao Emigrante Retornado os informou sobre diferentes cuestións burocráticas e trámites administrativos relacionados co empadroamento, a xestión do DNI ou da tarxeta sanitaria. Os novos bolseiros BEME tamén puideron coñecer os membros da Asociación de Jóvenes Emigrantes Retornados en Galicia, formada por mozos e mozas que foron bolseiros desta convocatoria en edicións anteriores.


“As Rías Baixas: viaxe á Galicia tropical”, unha guía cultural, histórica e turística desa zona de Galicia | Noticias Vigo\n“As Rías Baixas: viaxe á Galicia tropical”, unha guía cultural, histórica e turística desa zona de Galicia\nManuel Fernández Landín presentou onte o seu libro no Centro Galego de Barcelona\nPublicado por Noticias Vigo o día 26/10/2019 na sección de Cultura\nUnha guía completa que non se centra só no aspecto turístico, senón que ofrece tamén unha visión cultural e histórica desa zona costeira de Galicia. Así definiu hoxe Manuel Fernández Landín o seu libro “As Rías Baixas: viaxe á Galicia tropical”, obra que presentou onte no Centro Galego de Barcelona.\nEditado por Caligrama, do grupo editorial Penguin Random House, o libro divídese en sete roteiros que conducen a atractivos recunchos da Galicia tropical, como praias, calas, illas, vales, aldeas e ríos, ademais de indicar onde e como vivir experiencias únicas en toda esa contorna. Unha obra que presenta as Rías Baixas “non só para contemplalas, senón tamén para vivilas”, en palabras do autor.\nCunha especial atención á historia, Fernández Landín descobre nas súas páxinas os múltiples vestixios que se conservan nos pobos desa franxa costeira, desde os preceltas, celtas, romanos, xudeus e suevos ata os cataláns, e mostra detalles interesantes que, con todo, poden pasar desapercibidos mesmo para os galegos. Nacido en Pontevedra, Manuel Fernández Landín é un gran coñecedor da zona que describe no seu libro, para cuxa creación percorreu todos os lugares que inclúe, visitando monumentos, frecuentando celebracións populares e falando cos seus habitantes, ademais de consultar abundante documentación.\nFernández Landín emigrou na súa mocidade ao estranxeiro e finalmente radicouse en Cataluña, onde colaborou con distintas entidades sociais e foi concelleira do primeiro concello democrático da localidade de Parets del Vallés (Barcelona) en 1979. Publicou tamén o libro “Retornar a Barcelona”.\nUnha vintena de turoperadores rusos coñocen esta…\nO goberno de Nigrán aproba o proxecto para construír…


Revisión como estaba o 7 de xullo de 2019 ás 19:18\n21 bytes engadidos , hai 1 ano\n→Historia do estudo do universo: arranxiños\nRevisión como estaba o 19 de xuño de 2019 ás 10:29 (editar)\nRevisión como estaba o 7 de xullo de 2019 ás 19:18 (editar) (desfacer)\nm (→Historia do estudo do universo: arranxiños)\nOs antigos [[Babilonia|babilonios]] foron os iniciadores do estudo "do ceo", é dicir, da [[astronomía]]. Nesta época efectúanse os primeiros rexistros astronómicos sistemáticos. Os babilonios trataban de identificar os [[planeta]]s máis próximos á Terra, e desenvolveron un preciso sistema que lles permitiu predicir os movementos da [[Lúa]] e, por tanto, as [[eclipse]]s e, posteriormente, un [[calendario]] baseado nos desprazamentos do noso [[satélite]] (calendario, chamado ''lunar'', aínda hoxe utilizado nos países [[árabes]] e de [[cultura islámica]]). Descubriron numerosos astros, deron nome a algunhas [[constelación]]s, como as do [[zodíaco]] etc.\nAínda que os coñecementos astronómicos dos [[exipcioAntigo Exipto|exipcios]]s, coetáneos dos babilonios, eran inferiores aos destes, a [[Antigo Exipto|civilización exipcia]] incorporou moitos dos seus logros. Os antigos exipcios melloraron o calendario e comprobaron que algúns fenómenos naturais (como, por exemplo, as enchentes do [[Nilo]]) non coincidían con este. Destacaron tamén pola súa precisión (as pirámides están perfectamente orientadas aos catro [[Punto cardinal|puntos cardinais]]) e polo seu culto aos [[astro]]s, especialmente ao Sol ([[Ra]]).\nOs antigos [[Grecia Antigaantiga|antigos gregos]] tamén contribuíron ao coñecemento do universo, recoñecendo a esfericidade da Terra, clasificando as [[estrela (astronomía)|estrelas]] pola súa magnitude etc. A partir do século VI a.C., dúas escolas de [[filosofía]] propuxeron concepcións diferentes do cosmos, aínda que con unha importante coincidencia: ambas postulaban unha orde intelixíbel e racional que permite describir e predicir os acontecementos celestes mediante a observación e o cálculo. A [[escola pitagórica]] explicaba o universo segundo un modelo matemático baseado na harmonía dos números. Pola súa parte, a [[escola platónica]] consideraba os [[corpoObxecto celesteastronómico|corpos celestes]] como entes obrigados a describir movementos circulares, o que permitía medir as súas [[Translación (movemento)|translacións]].\n[[Aristóteles]] (Estaxira, 384 a.C. - Calcis, 322 a.C.), discípulo de [[Platón]], estableceu solidamente o ''[[modelo xeocentrista]]'' ao definir a forma do cosmos como unha serie de esferas concéntricas xirando ao redor da Terra. Este sistema non explicaba diferentes feitos, como as distancias fixas de [[Venus]] e [[Mercurio (planeta)|Mercurio]] con respecto ao Sol, pero polo menos daba aos acontecementos celestes unha explicación racional nos que a intervención divina se daba só na orixe e na final, non no transcurso. Baseándose neste sistema, [[Hiparco]] elaborou, no século II a.C., un catálogo de 850 astros e amosou que a Terra non estaba no centro xeométrico do universo, senón que era excéntrica respecto del.\nOs científicos anteriormente citados sentaron as bases dos descubrimentos que se fixeron xa no século XVII grazas ao [[telescopio]]. [[Galileo Galilei]] (1564-1642) foi o primeiro que empregou este instrumento, desenvolvendo un [[telescopio|anteollo]] con capacidade de observación astronómica co que observou ''sombras'' no Sol e mais na Lúa, as fases de Venus e descubriu os catro satélites maiores de [[Xúpiter]], demostrando deste xeito que existen corpos celestes que non xiran ao redor do Sol. No entanto, as súas investigacións foron acollidas con grande hostilidade, especialmente pola [[Igrexa católica|Igrexa]], o que lle valeu un proceso -e unha condena, pese a súa retractación- perante o Tribunal do [[Santo Oficio]] ([[Inquisición]]).\nTodo este progreso de ciencia culminou, na segunda metade do século XVII, con ''sir'' [[Isaac Newton]] (1642-1727) que ao formular a [[lei da gravitación universal]], dá un empuxe final ás teorías de Copérnico, quedando así as ideas xeocéntricas relegadas á historia. Na súa monumental obra ''[[PhilosophiaePhilosophiæ Naturalis Principia Mathematica]]'' (''Principios matemáticos da filosofía da natureza'') definíanse as leis do movemento, baseadas nos traballos de Kepler e Galileo. Newton perfeccionou os avances na observación coa construción do primeiro telescopio refractor, que permitiu novos descubrimentos, a fixación de cálculos astronómicos de gran precisión, e o seu emprego deu lugar á fundación dos [[observatorio]]s de [[París]] e de [[Greenwich]] ([[Londres]]).\nA partir dese momento, e coa constante mellora dos instrumentos e métodos de observación, foron acadándose novos coñecementos que conduciron á visión actual do universo. O matemático suízo [[Leonhard Euler]] (1707-1783) perfeccionou o modelo das órbitas planetarias e demostrou de qué maneira estas cambian de tamaño e excentricidade segundo a atracción dos demais corpos celestes. O francés [[Jean Le Rond d'Alembert]] (1717-1783) estableceu a [[precesión]] da Terra, movemento retrógrado ao redor do polo da [[eclíptica]], e [[Joseph Louis Lagrange]] (1736-1813) e [[Pierre-Simon de Laplace]] (1749-1827) fixaron os límites das órbitas elípticas. Por outro lado, o alemán [[Carl Friedrich Gauss]] (1777-1855) atopou un modelo para determinar á órbita dun planeta.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:MobileDiff/5192082"


Apoio á Plataforma Galega para a Defensa do Sector Lácteo - PSdeG-PSOE\nInicio Novas Apoio á Plataforma Galega para a Defensa do Sector Lácteo\n02.07.2015 32641281A agricultura, PABLO GARCÍA, PARLAMENTO DE GALICIA 0\nO portavoz de Agricultura do Grupo Socialista, Pablo García, trasladou hoxe o apoio dos socialistas galegos ás plataformas en defensa do Sector Lácteo tanto a nivel comarcal como galego. García participou na concentración dos gandeiros galegos celebrada en Lalín e anunciou a presenza dos cargos públicos e orgánicos dos socialista galegos nas concentracións que se celebren en toda Galicia.\nGarcía lembrou o apoio pechado que lles trasladou aos sindicatos lácteos o propio secretario xeral do PSdeG-PSOE, José Ramón Gómez Besteiro, nun encontro que mantivo onte en Santiago de Compostela. Confirmou ademais a “participación activa” de tódolos socialistas galegos, cos alcaldes e alcaldesas á cabeza, para reclamar “solucións inmediatas” para a problemática do sector lácteo.\nResponsabilizou ao goberno galego de ter afrontado a desaparición do sistema de cotas lácteas sen aplicar as medidas do “paquete lácteo” recomendadas por Bruxelas, incluso agravando a situación provocando a perda de cabezas de gando baixo a “ameaza ficticia” dunha multa por supertaxa e deixando de defender aos gandeiros fronte aos abusos da industria, coa imposición de prezos por debaixo do custe de produción.\nO responsable socialista amosou a súa “sorpresa” polas declaracións do vicepresidente da Xunta chamando agora a un encontro entre a Xunta e o sector lácteo. García sinalou que “celebramos este cambio de postura” pero lembrou que “levamos todo o ano un encontro do goberno galego cos produtores lácteos, unha proposta que o PP vetou reiteradamente no Parlamento para amparar a negativa pechada da conselleira”.\nArtigo anterior\tO 93,2 por cento dos novos contratos en Galicia son precarios Artigo seguinte\tA xestión irrelevante de Feijóo provoca o empeoramento da situación económica de Galicia\nXul 08, 2013 0