Vampiro - Wikipedia, a enciclopedia libre\nUn vampiro é, na cultura popular de varios países, unha criatura que se alimenta de sangue de seres vivos para manterse activo. Probablemente a base da maioría das ideas acerca de vampiros que forman parte da cultura popular actual sexa o libro Drácula de Bram Stoker, e as películas de cinema baseadas nel, como Nosferatu e Drácula de Bram Stoker. Algúns estudosos do vampirismo suxeriron que estas lendas se achan relacionadas total ou parcialmente con casos de patoloxías reais como a rabia; interesante o estudo do neurólogo español Juan Gómez Alonso Os vampiros á luz da medicina; ou a porfiria. Xunto co home lobo, o vampiro é quizais o máis famoso ser sobrenatural da cultura popular humana.\nA palabra "vampiro" vén das linguas eslavas (do alemán vampir, que se deriva do polaco temperán vaper e este á súa vez do eslavo arcaico oper; con raíces indoeuropeas paralelas no turco e no persa). Significa á vez "ser voador", "beber ou chupar" e "lobo", ademais de facer referencia a certo tipo de morcego. Durante a expansión do Romanticismo en Europa, a principal reacción ó período previo de Ilustración enciclopédica e racionalista, o vampiro converteuse nunha temática común e pasou da lenda oral ós castelos e os salóns elegantes.\nIlustración moderna dun vampiro\nOutros nomes son vurdalak (ruso moderno), vrolok (eslovaco), strigoï ou strigoiul (romanés), bukolako ou vukodlak (serbio), upiro (polaco), nosferatu (do grego nosophoro (portador de enfermidade) e vampyrus (latín).\n1 Características dos vampiros\n2 Historia dos vampiros\n2.1 Os vampiros na Antigüidade\n2.2 O vampiro na Idade Media\n3 Patoloxía psiquiátrica e vampirismo\n4 O vampiro na ciencia\n4.1 Exhumación: Explicación científica dos vampiros\n4.2 ¿Dúas enfermidades vampíricas?\n5 O vampiro na arte\n5.1 O vampiro na literatura\n5.2 Principais relatos de vampiros\n5.3 O vampiro na escultura\n5.4 O vampiro na pintura\n5.5 O vampiro na cultura contemporánea\n5.6 O vampiro na pantalla\n5.7 Vampiros nos videoxogos\n5.8 Filmografía sobre vampiros\nCaracterísticas dos vampiros[editar | editar a fonte]\nA descrición destas criaturas varía segundo a época, cultura e autor literario. As seguintes son un conxunto de características que lles foron atribuídas nalgún momento, pero dependendo do ámbito literario ou artístico no que apareza o autor pode elixir unhas poucas destas características ou incluso introducir outras novas.\nMoitos dos vampiros tradicionais son cadáveres animados de mortais, pero agora atópanse nun estado intermedio entre a vida e a morte, de aí que en moitas ocasións se lles chame non-mortos.\nPrecisan de sangue fresco para sobreviviren, aínda que non sempre é o sangue, senón algún tipo de “fluído vital” ou “enerxía espiritual”, pero o elemento nutritivo máis utilizado é o sangue.\nPosúen grandes e afiados dentes (a miúdo só os cairos).\nPoden infectar a outros seres coa súa condición non morta, mordéndoos e bebendo o seu sangue ata matalos, aínda que as condicións da transformación varían. Algúns vampiros son simplemente unha especie parasita similar á humana e reprodúcense sexualmente.\nPermanecen eternamente novos, co mesmo aspecto co que morreron.\nSon capaces de transformarse en morcegos e outras criaturas de reputación sinistra como ratas, lobos, gatos, curuxas ou corvos. Tamén poden disiparse nunha nube de po ou vapor.\nTamén posúen certo control sobre as bestas.\nPoden hipnotizar as súas vítimas.\nAlgúns practican a maxia, xeralmente algún tipo de sinistros feitizos de maxia negra ou necromántica.\nPosúen características físicas sobrenaturais, forza, percepción, carisma e axilidade moi superiores ós humanos.\nNon se reflicten nos espellos (supostamente porque carecen de alma), aínda que non é un trazo tan estendido.\nAdoitan ser rexeitados polos símbolos relixiosos, especialmente polos crucifixos e a auga bendita.\nAlgunhas plantas como o allo, o espiño branco, ou as roseiras salvaxes, tamén afastan os vampiros.\nDormen en cadaleitos, sotos, alxubes, cemiterios ou baixo terra, aínda que este costume tende a desaparecer nos relatos máis modernos. Algúns precisan durmir na terra na que naceron, e outros non dormen.\nOs seus ollos adoitan ter unha calidade animal, ou teñen cores estrañas, como vermella, dourada ou completamente negra.\nEn moitos relatos só poden entrar nun edificio se son invitados a pasar polo dono legal ou por alguén que se atope dentro.\nRespecto á súa imaxe:\nNos relatos máis antigos da tradición oral aparecen como cadáveres inchados, de mirada feroz, longos cabelos e unllas.\nO vampiro romántico é unha muller ou home aristocrático, de pel pálida, estilizado e sensual. Viste preferentemente de negro e a súa vestimenta está lixeiramente anticuada.\nAlgúns presentan trazos monstruosos con trazos animais de morcego, rato e lobo, así como outras combinacións.\nRespecto á luz do sol:\nAlgúns debilítanse baixo a luz do sol, perdendo parte dos seus poderes, e outros morren.\nAlgúns quedan cegos baixo a luz do día.\nAlgúns poden camiñar baixo a luz do día, aínda que non lles gusta.\nRespecto os medios de matalos:\nA maioría dos relatos afirman que só poden ser destruídos se se lles corta a cabeza ou se lles atravesa o corazón cunha estaca de madeira (ás veces dun tipo concreto de árbore)\nAlgúns vampiros son afectados pola prata, aínda que se trata dun trazo máis propio dos lobishomes.\nO lume acostuma ser un medio eficaz para acabar con eles, aínda que en ocasións é preciso esparexer as súas cinzas.\nHistoria dos vampiros[editar | editar a fonte]\nArtigo principal: Crenzas sobre vampiros.\nSe ben existen lendas de criaturas vampíricas en todas as civilizacións da Antigüidade, dende Exipto a Sumeria, as primeiras referencias históricas do vampiro moderno atópanse nas antigas Grecia e Roma. Lucio Apuleio (125-180), un escritor e filósofo romano, conta na súa novela De Asino Aureo (O asno de ouro) a historia de dúas irmás malignas, Meroe e Panthia, que beben o sangue dun home, pechándolle a ferida cunha esponxiña para que non perciba a perda. Ó día seguinte, o home anicouse para beber auga nun río, a esponxiña caeu e morreu.\nNo folclore oral o vampiro como morto vivente bebedor de sangue xa era coñecido nas lendas de moitos países, atopándose relatos en Inglaterra e Dinamarca xa no século XII, nos que se fala de diversos tipos de seres vampíricos. Nos séculos XVII e XVIII desátase nos países de Europa Central e Oriental unha auténtica “histeria vampírica” e comezan a chegar novas sobre cadáveres que se levantan das súas tumbas para beberen o sangue dos vivos. Estas lendas parecen estar relacionadas con varios casos de epidemias de rabia que afectan á zona por esa época, que terminan mesturándose coas lendas locais. O abade Augustin Calmet (1672-1757) recolle en Tratado sobor dos vampiros (1746) moitos destes sucesos en terras de Austria, Hungría, Polonia, Serbia, Moravia, Silesia e Prusia, e aínda que tenta darlles unha explicación racional, non nega a súa existencia.\nEn Europa Occidental os filósofos da Ilustración critican a obra de Augustin Calmet e consideran os rumores e relatos vampíricos como meras supersticións. En España o padre Benito Xerónimo Feijoo e Montenegro fai unha crítica sobre o vampirismo, considerándoo froito da ignorancia.\nA Península Ibérica permanece á marxe das influencias vampíricas que se estenden dende Europa Central, aínda que no folclore local existen referencias a criaturas que amosan trazos vampíricos como as guaxas de Asturias, as guajonas de Cantabria e as meigas chuchonas de Galicia, todas elas vellas feiticeiras que cun só cairo beben o sangue das súas vítimas, sobre todo meniños. Algunhas tamén comen carne humana. En certo sentido a procesión pantasmal da Santa Compaña contén certo elemento vampírico, ó “roubar” a enerxía vital de quen é condenado a acompañar a procesión. En Cataluña existen lendas como a do ugarés e o conde Estruch, nas que se fala de terribles aristócratas que realizan pactos infernais para alongar as súas vidas e que cometen grandes atrocidades, como beber o sangue das súas vítimas.\nOs vampiros na Antigüidade[editar | editar a fonte]\nEn Mesopotamia invocábanse deuses protectores para que acabasen cos Utuhu e os Maskin', seres moi similares ós vampiros que eran os culpables da propagación de enfermidades e pragas. Estes seres, xunto cos demos Alal e Telal, poden ser considerados os antecedentes máis antigos dos vampiros.\nNo Antigo Exipto atópanse deuses como a deusa Srun, unha muller loba de longos cairos que se alimentaba de corpos humanos. Os fenicios, e posteriormente os hebreos, crían que a mortalidade infantil era provocada polos ataques de Lilitu, un espectro errante que se alimentaba do sangue dos nenos. Posteriormente Lilitu converteríase en Lilith, a primeira muller de Adán que, rexeitada polo seu home e por Deus, se convertería nun diaño.\nNa India, Kali Ma era unha deusa sanguinaria e feroz, con catro brazos, longa cabeleira e un colar feito con caveiras humanas. Ofrecíanselle sacrificios humanos nos que o sangue era o elemento principal. Outros seres vampíricos da mitoloxía hindú eran os butchas.\nNa antiga China considerábase que os criminais que non purgaban as súas malas accións convertíanse en pantasmas e vampiros cando morrían. Os antigos chinos exhumaban as tumbas dos criminais e tronzaban os seus cadáveres para protexerse.\nEn América, o pobo mapuche ten no seu folclore un ser vampírico coñecido como o Pihuychen, que ataca principalmente a animais, pero tamén a humanos. Igualmente crían na existencia dunha criatura vampírica acuática coñecida como Trelke-wekufe (O coiro). Ámbolos dous seres pasarían á tradición de Chile. Os indíxenas aztecas crían no civataeo, que atacaba os meniños, que despois morrían dalgunha enfermidade. Dise que atacaba polas noites nas encrucilladas.\nEn Europa e na antiga Grecia, os gregos tiñan a lenda de Lamia, filla do rei oriental Belo, e tan orgullosa de seus fillos que a deusa Hera enrabechou e matounos cando soubo que Lamia tivera un romance co seu marido, o deus Zeus. Lamia toleou coa rabia e a pena e converteuse nunha monstruosa criatura que comezou a perseguir nenos para beber o seu sangue. Esta lenda estendeuse polas zonas rurais de Grecia, onde posteriormente se cría que Lamia adoptaba formas fermosas e atacaba os viaxeiros extraviados. Desta forma, Lamia comeza a mostrar moitos elementos dos vampiros modernos.\nOutro ser da mitología grega era Empusa, filla da deusa Hécate, un monstro con pés de bronce que podía mudar nunha fermosa muller e conquistaba os homes para beberlles o sangue. Tamén existían as striges, monstros con cara de muller e corpo de paxaro que bebían o sangue dos humanos mentres durmían (strix converteuse no nome das curuxas). Posteriormente, e quizais por influencia eslava, en Grecia xurdiu a figura do vrycolaka, que atacaba a súa propia familia despois de morto.\nOs romanos asimilaron os mitos gregos pero tamén dispoñen dos seus propios seres vampíricos, como os lemures e os larvae, espíritos dos criminais, que adoptaban un estado esquelético e pantasmal para absorberen a vida dos homes.\nO vampiro na Idade Media[editar | editar a fonte]\nNa Idade Media, nos países de relixión musulmá había unha especie de ogros e vampiros chamados gul ou golas (se eran femininos), que se converten en monstros tras sufriren mortes violentas. Estes seres viven nos cemiterios e comen carne humana ademais de beberen sangue, e poden adoptar formas humanas para ocultaren a súa con diversos trazos animais. Aparecen en varios relatos e contos como os de As mil e unha noites.\nNos países nórdicos existían os cadáveres coñecidos como vagr. Nunha antiga saga viquinga cóntase que nunha expedición a Islandia un grupo de viquingos foi morto por unha especie de vampiros que lles chucharon o sangue.\nA palabra upir (que é o termo polaco para os vampiros) usouse por primeira vez en Rusia no ano 1047 para referirse a un príncipe ruso.\nEn 1190 Walter Map escribe De Nagis Curialium, onde escribe moitos feitos ocorridos por ataques vampíricos en Inglaterra. Tamén recolle casos ingleses William de Newburgh nas súas Chronicles en 1196.\nPatoloxía psiquiátrica e vampirismo[editar | editar a fonte]\nÁ parte das lendas populares non debe rexeitarse unha orixe psicolóxica na configuración do mito do vampirismo.\nNa historia teñen xurdido varios personaxes de sinistra reputación, e ós que se atribuíron numerosas atrocidades e en ocasións fascinación ou obsesión polo sangue humano.\nEn 1440 en Francia foi executado o cabaleiro Gilles de Rais (1400-1440), que fora compañeiro de armas de Xoana de Arco. Debido ás súas dificultades económicas, Gilles de Rais confiou nun alquimista para recuperar as súas riquezas. Entre os experimentos para conseguilo e a súa luxuria persoal, Gilles de Rais asasinou uns 300 nenos cos seus cómplices, antes de seren detidos e condenados a morte. A sinistra reputación de Gilles de Rais daría lugar ó conto de “Barbazul”.\nMichel Beheim, un estudante xermánico, compuxo en 1463 unha canción co título Von ainem wutrich der hies Trakle waida von der Walachei, onde relataba as historias do nobre valaco (romanés) Vlad III Draculea (1431-1476). Vlad Draculea chamado Tepes (o Empalador) era un gobernante severo e desapiadado na súa guerra contra os seus inimigos, especialmente os turcos otománs, arrasando territorios e castigando cruelmente os criminais. Cando atacou os colonos saxóns (xermánicos) do sur de Transilvania, estes difamaron a súa figura e estenderon a súa sinistra reputación polo resto de Europa. No século XIX o escritor irlandés Bram Stoker tomaría a súa figura como modelo para crear o Conde Drácula, sen dúbida o vampiro máis famoso de todos os tempos.\nA finais do século XVII a aristócrata húngara Erzsébet Báthory (1561-1614) foi acusada de asasinar centos de nenas e doncelas para bañarse no seu sangue e conservar a súa xuventude. As autoridades encarcerárona nunha torre sen ventás ata que morreu. Algúns historiadores afirman que en realidade a figura da “condesa sanguenta” foi difamada polos seus inimigos para librárense dela. En calquera caso, a súa lenda sobreviviu e daría lugar á figura da Condesa Carmilla Karnstein, outra vampira famosa do romanticismo do século XIX.\nDesde finais do século XIX e comezando coa figura de “Jack o Destripador” a historia criminal da humanidade viuse salpicada de asasinos de prácticas especialmente crueis e sanguentas, en ocasións alcumados como “vampiros”. Aínda que casos similares existiran en épocas anteriores, a revolución dos medios de comunicación permitiu que os seus crimes tivesen unha ampla difusión e repercusión na sociedade.\nO húngaro Bela Kisz comezou as súas actividades asasinas en 1912, a raíz da infidelidade da súa xove muller. Cando foi á primeira guerra mundial (1914) e non volveu, supúxose que morrera ou desaparecera na guerra, e os seus veciños descubriron na súa casa dous barrís de metal onde acochara o corpo da súa muller e dunha veciña. Posteriormente atopáronse outros dezasete barrís con outras tantas mulleres que foran estranguladas e sangradas.\nO alemán Peter Kürten (1883-1931), máis coñecido como O Vampiro de Düsseldorf, comezou a asasinar moi novo, torturando e matando animais. Ós cinco anos tentou afogar un compañeiro de xogos e ós nove provocou un accidente no que morreron dous mozos. A súa infancia abusiva e a súa estancia no cárcere debido a roubos e deserción do servizo militar, cargárono de odio cara a sociedade, aínda que sempre amosou un aspecto serio, honesto e amable. Cometeu o seu primeiro homicidio, unha nena de 8 anos, en 1913, e cando o capturaron foi acusado de nove asasinatos e sete intentos. Morreu sen arrepentirse dos seus actos e sen remordementos. A historia do asasino foi levada ó cine polo director Fritz Lang en 1931 na película “M, o Vampiro de Dusseldorf”, onde Peter Lorre interpreta a Peter Kürten.\nOutros asasinos amosan unha atracción máis directa polo sangue, non tanto polo acto de matar. Martin Dumollard matou varias mulleres en Francia en 1861 e bebeu o seu sangue. Tamén en Francia en 1878 Joseph Vacher bebeu o sangue dunha ducia de vítimas. En Italia, Vincenzo Verzenia asasinou dúas mulleres para beber o seu sangue e Eusebius Pleydagnelle, Stanislav Modziellewski e Jan Koltrun polo mesmo motivo en Polonia. E tamén se teñen producido outros casos similares na Arxentina, Brasil, Australia, Inglaterra, Estados Unidos e outros moitos países.\nEn España son tristemente famosos os casos de Enriqueta Martí, unha antiga prostituta de Barcelona que secuestraba nenas para os pederastas da cidade e logo matábaas para aproveitar o seu sangue e órganos. En Andalucía o curandeiro Francisco Leona “O sacaúntos” secuestrou e asasinou un neno para utilizalo nun ritual para curar un enfermo. En Galicia, Manuel Blanco Romasanta “O Home Lobo de Allariz” violaba e despezaba mulleres para roubalas.\nA psiquiatría tense interesado polos casos de conduta anormal onde hai unha necesidade compulsiva por sentir e inxerir sangue, coa presenza da crenza real ou non de ser un vampiro ou de obter algún poder sobrenatural do sangue. Moitos destes individuos teñen sido diagnosticados como psicóticos ou esquizofrénicos. Parece que este tipo de comportamentos é moito máis frecuente nos homes e téñense establecido varias fases de desenvolvemento:\nInfancia: O primeiro estadio prodúcese durante a infancia, cando o neno se ve involucrado nun incidente sanguento no que descobre a excitación do sangue.\nAutovampirismo: onde descobre o pracer que lle provoca a visión ou o sabor do seu propio sangue.\nZoofaxia: onde pasan a probar o sangue de animais, sendo especialmente atraídos polos animais de compañía.\nVampirismo clínico: é o estado máis avanzado deste síndrome, no que se pasa a inxerir voluntariamente o sangue doutros seres humanos mordendo por pracer, o que produce unha satisfacción aditiva.\nO vampiro na ciencia[editar | editar a fonte]\nA ciencia chama "vampiro" (dende que o naturalista Buffon empregou o termo en 1761) a unha especie de morcegos do xénero Desmodus que vive en América Central e Suramérica e que se alimenta de sangue. Son morcegos pequenos, duns 6-9 centímetros e un peso de 25-40 g, de pel color café-gris, face achatada e orellas pequenas e puntiagudas, fociño curto e labio inferior en forma de “V”, con cairos superiores anchos e afiados e inferiores pequenos.\nA súa técnica de alimentación é a seguinte: cos seus agudizados sentidos localiza as súas vítimas (normalmente gando vacún, equino ou porcino) e achégase a elas voando, arrastrándose polo chan ou brincando sobre delas, mordendo nos ombreiros, costas, cerca do ano, patas, pezuños ou na base de cornos e orellas. Adoitan atacar cando as súas vítimas dormen e como a súa saliva ten certas propiedades anticoagulantes, a ferida tarda en pecharse.\nO sangue consumido polo vampiro rara vez resulta prexudicial para o vampiro, pois adoitan tomar apenas 25 ml en media hora, aínda que xeralmente volven polas mesmas vítimas. Estes vampiros deben alimentarse cada 48 horas, polo que a miúdo comparten o contido dos seus estómagos cos compañeiros que non conseguen presas nun momento dado.\nUn dos primeiros en relatar a súa experiencia cun morcego vampiro foi Gonzalo Fernández de Oviedo en Sumario de la Natural Historia de las Indias (1526), xa que foi mordido por eles.\nO principal problema deste tipo de morcegos é que un gran número deles pode debilitar os animais domésticos en sucesivas alimentacións, e ó alimentárense de sangue contribúen ó espallamento de enfermidades.\nNo século XVIII, ante a histeria producida en Europa Central por supostas aparicións de vampiros, varios científicos e eruditos da época negaron esta superstición, como Prospero Lambertini, médico da emperatriz María Teresa de Austria, ou en España o Padre Benito Xerónimo Feijoo. Estes eruditos desacreditaban o vampirismo, considerando que eran posibles aínda que pouco frecuentes os casos de incorruptibilidade dos cadáveres e desacreditaban os sacrilexios e profanación de tumbas que se realizaban para combater os vampiros. Con todo, outros médicos aseguraron que os vampiros eran reais.\nDende entón a medicina tentou facer unha recapitulación sobre posibles explicacións do fenómeno do vampirismo, sobre todo do vampirismo folclórico, deixando de lado as achegas literarias. Sen dúbida o espanto producido polas epidemias de peste (Yersinia pestis) provocaron o xurdimento de lendas sobre monstros que propagaban a enfermidade (como o Nosferatu de Murnau ou de Herzog). Durante o século XIV, en Europa, para evitar o contaxio, era habitual que as vítimas da enfermidade fosen enterradas rapidamente sen constatar a súa morte clínica. Moitos deles é posible que fosen enterrados vivos, convulsionándose tratando de escapar dos seus cadaleitos. Non é de estrañar que ó abrir as tumbas aparecesen os corpos fóra de lugar e con manchas de sangue, e que sen dúbida estes sucesos illados estimulasen a superstición provocando a creación dos vampiros, que os ingleses denominaron dunha forma máis ou menos técnica como "cadáver sanguisugus".\nA esta crenza axudaron indubidablemente os conceptos desenvoltos polo cristianismo, que baseados sobre a idea neoplatónica da vida despois da morte, fomentaron a idea da corrupción do corpo e a supervivencia da alma ata o día do Xuízo Final, tendo a posibilidade de acceder a ese estado todos os que morreran arrepentidos dos seus pecados e que recibiran os últimos sacramentos. Segundo esta crenza, todos aqueles que non foran enterrados en terra consagrada, como os suicidas e os excomungados, e os que non recibiran a extremaunción, poderían converterse en espectros corpóreos ou vampiros.\nOutro dato importante foi a crenza de que os vampiros podían afectar ós seus veciños e familiares. As vítimas do vampiro presentaban unha severa palidez acompañada de intenso cansazo e respiración entrecortada. Este fenómeno ten unha sinxela explicación se pensamos nunha enfermidade clásica, a anemia, un déficit na cantidade ou calidade dos glóbulos vermellos do sangue encargados de transportar o osíxeno do corpo.\nAínda que case sempre se atribuía á perda de sangue, o certo é que na época medieval era habitual a desnutrición (incrementada en períodos de epidemia), cando non por xaxún de motivacións relixiosas que tiñan como obxectivo purgar os pecados e verse libres do perigo da peste. Tamén hai quen quere ver unha das causas do vampirismo na enfermidade do carbuncho (causada por Bacillus anthracis), que se transmite dos animais ó home. Os enfermos de carbuncho amosan febre alta, sede intensa, convulsións, respiración entrecortada e alucinacións, polo que estes síntomas podían ser atribuídos ó ataque dun vampiro.\nPorén, a enfermidade infecciosa que explica mellor a orixe das lendas do vampirismo, é a que coincidiu con epidemias deste tipo nas rexións balcánicas durante os séculos XVI e XVII, sendo a máis importante a de Hungría entre 1721 e 1728. Trátase da rabia, enfermidade producida por un virus RNA da familia rabdoviridae que se transmite dos animais ós humanos. Moitos animais que foron relacionados cos vampiros son portadores habituais da enfermidade: cans, lobos, gatos, ratas. Un dato que fai pensar niso é que un médico anónimo defendeu en 1733 que o vampirismo era unha enfermidade contaxiosa dunha natureza parecida á que sobrevén pola mordedura dun can rabioso.\nO feito de que a mordedura dun vampiro convertese a vítima noutro vampiro explicaría o método habitual de transmisión da rabia. Asemade, o longo período de incubación (habitualmente entre 1 e 3 meses), a sensación de parestesia ou dor na zona afectada e os síntomas iniciais (febre, perda de apetito, cansazo, depresión, medo, ansiedade e pesadelos) axudarían a crer na progresiva transformación dunha persoa en vampiro.\nA rabia pode manifestarse nunha baixa porcentaxe de casos como "rabia paralítica", aínda que a máis frecuente é a chamada "rabia furiosa", moi semellante ó que se di nas lendas dos vampiros. Desenvólvese unha encefalite, cunha predilección do virus por afectar ó sistema límbico, que pode levar á agresividade, insomnio persistente con alteración do ritmo do sono e modificacións na conduta sexual que pode expresarse como hipersexualidade.\nSon comúns os espasmos musculares, que afectan á faciana, á farinxe e á larinxe, provocando unha voz rouca e afogada, retraendo os labios de forma que os dentes asoman como os dun animal. O enfermo en ocasión tamén ten estalidos de furor maníaco fronte a pequenos estímulos, como os leves contactos, as correntes de aire, a luz, os ruídos, certos cheiros ou excitacións mínimas. A máis característica é a reacción do enfermo fronte á auga, provocando hidrofobia, nome polo cal tamén é coñecida a rabia, que orixina fortes espasmos farínxeos que orixinan intensas dores ó intentar tragar auga ou simplemente ante a súa visión. Asemade ás veces tamén hai problemas para tragar a saliva, polo que escoa da boca provocando escuma. Os pesadelos e alucinacións tamén adoitan ser un síntoma frecuente da rabia.\nExhumación: Explicación científica dos vampiros[editar | editar a fonte]\nComunmente, cando nunha aldea ou pobo xurdía o rumor dunha epidemia vampírica, consistente nunha das enfermidades exportas previamente, a xente enterraba os seus mortos nos cemiterios, pero os corpos eran exhumados uns días despois, para comprobar que non se “converteran en vampiros” e descansaban en paz.\nUn dos factores que máis fortaleceu a teoría de que os vampiros existían e durmían en cadaleitos, debíase ó fenómeno da putrefacción e incubación de esporas e bacterias nos pulmóns dos defuntos. Tras un tempo de estaren sepultados, nos pulmóns dalgúns corpos desenvolvíase unha grande cantidade de bacterias e esporas, debido ás condicións de temperatura, humidade e nutrientes adecuados dentro do cadáver. Estas bacterias, polos seus mesmos procesos metabólicos, enchían os pulmóns con gases produto da fermentación.\nNo momento en que o corpo era exhumado e se tentaba manipulalo ou cravarlle unha estaca no peito, evidentemente, o cadáver, pola presión exercida sobre os pulmóns, emitía unha especie de "suspiro" ou incluso ruído, unha nube destas bacterias e esporas altamente tóxica, o cal facía pensar ós exhumadores que o cadáver era efectivamente un vampiro, e que a estaca acabara coa existencia do mesmo.\nEste labor de exhumación, no que participaban sacerdotes, autoridades das aldeas e incluso os familiares do defunto, sen dúbida contribuíu á propagación de enfermidades entre os presentes, ó manipularen os cadáveres contaminados.\n¿Dúas enfermidades vampíricas?[editar | editar a fonte]\nAdemais da rabia, unha infección por rabdovirus, tamén se ten especulado que a porfiria eritropoiética conxénita ou enfermidade de Günther (en honor ó seu descritor), podería ser a causa do vampirismo. Estoutra enfermidade, non infecciosa e hereditaria, clasicamente recibiu o nome de “enfermidade dos vampiros” pero aínda que curiosa e merecedora de estudo, non se cre que explique as formas epidémicas de vampirismo, debido a que é moi pouco frecuente, e en calquera momento só hai un par de centos de casos documentados con seguridade en todo o mundo (aínda que é posíbel que outros casos non fosen documentados medicamente).\nAs porfirias prodúcense por erros do metabolismo das porfirinas, pigmentos precursores da hemoglobina que se encargan do transporte do osíxeno no sangue e da súa característica cor vermella. Un defecto no ADN produce unha alteración na actividade enzimática, encargada de producir as porfirinas, que incrementa a súa velocidade de formación e unha acumulación excesiva das mesmas.\nO depósito de porfirinas na pel sería causa dunha das características principais que se atribúen ós vampiros, xa que provoca unha hipersensibilidade a certas radiacións da luz do sol (as de 400 nm de lonxitude de onda e en menor grao as de 500 a 600 nm) o que desencadea un proceso de produción de preóxidos, que ó liberar o osíxeno atómico nos tecidos, provoca a destrución celular. Esta fotosensiblidade fai que a exposición á luz do sol provoque un avermellamento cutáneo con formación de bochas que se infectan con facilidade e forman erosións e úlceras que ó cicatrizaren deixan marcas e deformacións na zona afectada, a pel fende e coa exposición solar é habitual que sangre con facilidade.\nDesta forma o vampiro folclórico explicaríase cando as lesións faciais son extensas e polo seu carácter terminan destruíndo os labios (deixando a dentadura ó descuberto), así como as cartilaxes do nariz (amosando as fosas nasais), e as cartilaxes das orellas (dándolles un aspecto puntiagudo). Asemade, ó acumularse as porfirinas, os ollos poden amosar unha cor vermella, así como os dentes.\nInternamente os defectos na produción de hemoglobina dan lugar a un cadro de anemia hemolítica con toda a sintomatoloxía característica das anemias, acentuando a palidez. Un tratamento habitual son as transfusións de sangue, que non só melloran a anemia, senón que deteñen a produción de porfirinas, e moitos teñen alegado que por esta razón os vampiros necesitan sangue, pero aínda que nalgunhas ocasións na medicina antiga a anemia tratábase inxerindo sangue de animais, o certo é que este tratamento non sería efectivo, xa que os xugos da dixestión o destruirían e ademais, faría falta moito sangue para ter un efecto atenuante na anemia.\nPara completar os síntomas, o organismo destes enfermos desenvolve un exceso anormal de cabelo na fronte, fazulas e extremidades, afectando a zonas pouco habituais do corpo nun intento de protexer a pel do sol.\nExiste un dato moi curioso e que anima moito ós amantes das explicacións vampíricas sobre o efecto que ten o allo para espantar os vampiros. O allo, xunto co limón, é un dos principais elementos dos defensores da medicina natural, e atribúenselle propiedades antisépticas, antiparasitarias, expectorantes ou hipotensivas. En 1978 a comunidade científica certificou que algúns extractos do allo producen un bloqueo na coagulación do sangue ó inhibir a agregación de plaquetas. É dicir, o allo é prexudicial para os enfermos de porfiria, aínda que isto non resulta evidente sen unha inxestión prolongada.\nA porfiria, curiosamente, non trastorna a sensación de benestar do enfermo, aínda que polo tipo de vida ó que se encontra sometido evitando continuamente a luz de sol podería alterar as facultades mentais, o que podería explicar as obsesións e crueldades que se atribúen ós vampiros.\nAínda que coincida nalgúns puntos, os síntomas da porfiria e as teorías asociadas non proporcionan unha explicación ás epidemias de vampiros, aínda que algún teórico afirma que ó ser hereditaria é posible que entre clases nobres puidesen aparecer varios casos nun mesmo período e con certa frecuencia, explicando ademais a vampirización do contorno familiar. De todos os xeitos, resulta unha explicación forzada e pouco convincente.\nO vampiro na arte[editar | editar a fonte]\nO vampiro na literatura[editar | editar a fonte]\nDurante os séculos XVII e XVIII varias epidemias “vampíricas" (probablemente por incidentes provocados por epidemias de enfermidades comúns e a histeria colectiva asociada) propagáronse polos países de Europa Central e Oriental. Estes incidentes provocaron un interese xeneralizado polos vampiros, que chegarían a ser comentados por personaxes do talle de Descartes, Voltaire e Jean-Jacques Rousseau.\nUn dos autores máis importantes que estudaron o vampirismo foi o abade beneditino Augustin Calmet (1672-1757), orixinario de Francia, destacado ideólogo da Inquisición, que escribiu entre outras moitas obras un libro titulado “O mundo dos pantasmas”. Nel inclúese un ensaio que leva por nome Negociación e explicación da materia e características dos espíritos e dos vampiros, así como dos retornados da morte en Hungría, Moravia etc. Nesta obra Calmet realizou a primeira diferenciación dos vampiros por unha parte e os demais mortos por outra, os mecanismos polos que escapaban das tumbas, e a enerxía que movía os seus corpos. Chegou á conclusión de que a pesar da súa natureza maligna, os vampiros son seres creados por Deus. E indicou que ser pagán non era causa suficiente para converterse en vampiro, pois do contrario, todos os romanos e gregos, que adoraban a deuses pagáns, teríanse transformado en vampiros.\nA divulgación de Calmet provocou unha rápida resposta e mesmo burla dos filósofos ilustrados, pero ó mesmo tempo tamén introduciu o vampiro na literatura escrita. A primeira testemuña literaria que se conserva é “O vampiro”, un poema alemán de 1748, de Heinrich August Ossenfelder, que acompaña a un artigo médico sobre o tema. Este poema non trata exactamente de vampiros, senón dun mozo, que rexeitado pola súa puritana amada, afirma que se converterá nun vampiro e a visitará na súa alcoba para amosarlle que o seu amor é máis poderoso que as crenzas relixiosas da moza.\nA finais do século XVIII o vampiro xa non só forma parte de baladas, senón que tamén comeza a aparecer en relatos, non só nos países xermánicos, senón tamén noutros países como Inglaterra e Francia.\nO lendario poeta inglés Lord Byron (1788-1824) escribiu o poema épico The Giaour (1813), onde presenta a combinación de horror e luxuria que sente o vampiro e o concepto de que pode transmitir a súa maldición ós vivos. En 1816 Byron pasaba uns días cerca do lago Leman (Suíza) xunto con varios amigos. Mentres se atopaban celebrando unha festa á que acudiron o poeta Percy Shelley, a súa esposa Mary Shelley, a súa irmá e John Polidori, o médico de Byron pasaron a noite contando historias de medo. Nun momento dado Byron propuxo a todos os presentes escribir cada un a mellor historia de terror e misterio de todos os tempos. Mary Shelley comezou a escribir a famosísima novela de Frankenstein. Pola súa parte Byron redactou un relato sobre vampiros pero non chegou a completalo. O seu médico Polidori convertería este esbozo na novela “O Vampiro”, publicado 1819. A vida decadente e bohemia de Byron converteuse en modelo para Lord Ruhtven, o vampiro do relato. Unha continuación non autorizada desta novela, Lord Ruthwen ou les Vampires (1820), foi publicada en Francia e adaptada por Charles Nodier como o primeiro melodrama teatral de vampiros. En 1828 tamén se estreou en Leipzig a ópera Der Vampyr, de Heinrich Marschner.\nA partir destes primeiros relatos góticos, o xénero dos vampiros foi expandíndose na literatura, con figuras como “Carmilla” de Sheridan Le Fanu, a máis famosa das vampiras do século XIX. Porén, é Drácula de Bram Stoker a máis completa de todas estas novelas e relatos vampíricos do século XIX. Drácula asemade tamén proporciona a imaxe máis popular do vampiro gótico: un aristócrata eslavo, con cairos e capacidade de converterse en lobo ou morcego.\nNo século XX o vampiro introdúcese noutros xéneros, como a ciencia ficción ou a fantasía, adoptando novas formas, pero tendendo cada vez máis a unha progresiva “humanización” e a unha explicación máis “científica” das súas características. Neste século destacan as obras de Stephen King e Anne Rice, entre outros moitos autores.\nA Península Ibérica non é afectada pola “febre dos vampiros” do século XVIII, nin pola moda literaria do XIX. A maioría dos relatos e novelas que aparecen son traducións doutros países, e as testemuñas literarias en España e Portugal, e por extensión no mundo hispanoamericano, son moi escasas en comparación.\nEn Galicia, a primeira referencia autóctona á figura do vampiro faina Emilia Pardo Bazán no seu relato El vampiro (1901), no que amosa a figura do vello Fortunato Gayoso, que casa con Inés, unha moza moi nova, para absorber a súa vitalidade. Castelao en 1922, dentro da súa novela Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete, aínda que de forma secundaria na trama principal, asimila de forma humorística a figura do vampiro co cacique galego, que despois de morto segue alimentándose da miseria dos vivos. A finais do século XX e principios do século XXI, no contexto de diversificación da literatura galega, xorden obras relacionadas co xénero, como Sangue 12 (2014) de Cristina Pavón, novela na que a vampira Palmira Casares conta a súa historia.\nPrincipais relatos de vampiros[editar | editar a fonte]\nO vampiro, Heinrich August Ossenfelder, 1748 (poesía).\nO castelo de Otranto, Horace Walpole, 1764.\nLenore, Gottfried Burger, 1773.\nA noiva de Corinto, Johann Wolfgang von Goethe, 1797.\nThalaba o Destrutor, Robert Southey, 1801.\nO Vampiro, John William Polidori, 1819.\nA Lamia, John Keats, 1819.\nA morta namorada, Théophile Gautier, 1836.\nVarney, o Vampiro, Thomas Preskett Prett, 1847.\nA Familia do Vourdalak , Alexei Tolstoi, 1847.\nA Historiadora, Elizabeth Kostova, 2005.\nLe Vampire, Alexandre Dumas, 1851.\nA terra máis aló do bosque, Emily Gerard, 1888.\nO claro do bosque, W. Fernández Flórez, 1922.\nSon Lenda, Richard Matheson, 1954.\nSoño do Fevre, George R. R. Martin, 1986.\nCrónicas Vampíricas unha saga de 10 libros de Anne Rice\nCirque du Freak unha saga de Doce libros de Darren Shan2003\nO bico de prata de Annette Curtis Klause\nO vampiro na escultura[editar | editar a fonte]\nA figura do vampiro apenas foi representada na escultura. Practicamente as únicas obras do tema vampírico son as que representan seres mitolóxicos, que sen seren vampiros, están relacionados con eles ou que incluso poden considerarse parte do mito, como as lamias ou as representacións de Lilith.\nO vampiro na pintura[editar | editar a fonte]\nNa pintura destacan obras como O vampiro (1895) de Edvard Munch, ou "O Vampiro Glorioso" (1916), de Boleslas Biegas, que pretende ser unha alegoría do horror da primeira guerra mundial.\nO vampiro na cultura contemporánea[editar | editar a fonte]\nA figura do vampiro atópase ó longo dos séculos non só en Europa, senón tamén en Asia, América e Oceanía. O medo é unha das forzas máis poderosas que inflúen nas persoas, e a experiencia do temor ó misterioso e descoñecido atópase profundamente presente na cultura de todas as nacións do mundo. Nesta experiencia a figura do vampiro, cos seus elementos parasitos e espirituais malignos, irresistible sensualidade, sangue derramado e xélida autoridade, ocupa un lugar central. En palabras de Albert Einstein foi a experiencia do misterio combinada co medo o que xerou a relixión, pero tamén seguindo ó famoso científico a experiencia máis fermosa que temos ó noso alcance é o misterio. A emoción fundamental que está no berce da verdadeira arte e da verdadeira ciencia. Quen non a coñeza e non poida xa admirarse, nin asombrarse nin marabillarse, está como morto e ten os ollos nubrados.\nO vampiro na pantalla[editar | editar a fonte]\nA figura do vampiro está vencellada ó cine desde os seus comezos. Xa en 1896 (un ano antes da publicación de Drácula), o director francés Georges Meliès incluíu vampiros na súa película Le manoir du diable. Pouco a pouco comezan a aparecer outras producións. A primeira adaptación de Drácula o cine faise en Rusia en 1920.\nEn 1922 o director alemán F. W. Murnau filmou a película Nosferatu, unha versión de Drácula con varias diferenzas para evitar o pago de dereitos de autor. O vampiro protagonista é o Conde Orlock, interpretado por Max Streck, un monstruoso vampiro con trazos de rata e que estende a peste ó seu paso. A pesar das diferenzas con Drácula, a viúva de Stoker demandou a Murnau e os tribunais ordenaron a destrución de todas as copias existentes, pero algunhas conserváronse na clandestinidade.\nO primeiro actor que fixo famosa internacionalmente a figura de Drácula foi o húngaro Béla Lugosi, que en 1931 protagonizou unha versión cinematográfica de Universal Studios. Paralelamente rodouse unha versión para o público hispano. A partir do éxito de Drácula a compañía Universal filmou moitas outras películas sobre Drácula e outros vampiros.\nA finais da década de 1958 a compañía Hammer Productions toma o relevo no xénero cinematográfico do terror e Christopher Lee converteuse na nova icona de Drácula, nunha versión do conde colorida e sanguenta, e con maiores tinguiduras de violencia e sexualidade, aínda que o ton erótico é máis patente nas sucesivas adaptación de Carmilla e outros vampiros femininos.\nXa a finais do século XX tamén destacan as adaptacións de Salem´s Lot (1979) e Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994), pero Drácula de Bram Stoker (1992) é considerada unha das mellores versións cinematográficas do xénero.\nComo ocorre na literatura, o vampiro cinematográfico tamén transcende a outros xéneros á parte do terror tradicional. Roman Polanski dirixiu O baile dos vampiros, sen dúbida a mellor parodia do xénero a partir dos elementos e tópicos establecidos pola Hammer.\nNo campo da ciencia ficción o vampiro tamén ten aparecido en varias películas, como as sucesivas adaptación de Son Lenda, do novelista estadounidense Richard Matheson, nas que o mundo foi contaminado por un virus que converteu a humanidade en vampiros. Noutras producións como Planeta de Sangue ou Forza Vital os vampiros son entidades extraterrestres que invaden a terra. Algunha destas producións sería o xermolo de Alien, de Ridley Scott.\nNa televisión, o vampiro comeza a aparecer en televisión xa na década de 1950, ben como protagonista de series sobrenaturais como Dark Shadows ou como elemento de comedia en A familia Monster. Os vampiros tamén aparecen en programas infantís como Barrio Sésamo ou series adolescentes como Buffy Cazavampiros.\nVampiros nos videoxogos[editar | editar a fonte]\nA popularidade do vampiro como icona da cultura contemporánea tamén o levou a aparecer no ámbito dos videoxogos.\nNa serie do xogo Legacy of Kain: Blood Omen, o personaxe principal do xogo é un desapiadado vampiro.\nBloodrayne é un xogo de acción do que se fixeron dúas películas, onde a protagonista principal é unha atractiva vampira chamada Rayne, que se vinga do seu pai por ser o asasino da nai de Rayne.\nCastlevania, videoxogo moi famoso no Xapón, Europa e os Estados Unidos é un xogo de plataforma 2D de gran sensación na década de 1990, o que orixinou unha saga. Relata a historia de Drácula, que revive cada cen anos no seu castelo e dunha familia de cazavampiros, os Belmont (comezando por Leon Belmont no século XI), que perseguen o conde vampiro e os seus servidores infernais.\nO xogo de rol Vampiro: A Mascarada tivo dúas adaptación ó videoxogo: Redemption e Bloodlines.\nFilmografía sobre vampiros[editar | editar a fonte]\nNosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922).\nO Horror de Drácula (1958).\nAs noivas de Drácula (1960).\nDrácula, príncipe das tebras (1966).\nDrácula volve da tumba (1968).\nAs cicatrices de Drácula (1970).\nLuxuria para un vampiro, (1971).\nDracula AD 1972 (1972).\nOs ritos satánicos de Drácula (1974).\nDo solpor ó amencer (1996).\nA sombra do vampiro (2000).\nA raíña dos condenados (2002).\nSon Lenda (2007).\n30 días de escuridade (2007).\nCommons ten máis contidos multimedia sobre: Vampiro\nMcNally, Raymond T.: Dracula era una mujer. McGraw Hill, 1983. ISBN 0-07-045671-2\nWright, Dudley: El Libro de los Vampiros. 1914 (dispoñíbel en varias reedicións)\nTratado sobre los vampiros. Agustín Calmet. 1746.\nSociedad Española de Estudios sobre vampiros.\nVampiros.clArquivado 19 de febreiro de 2020 en Wayback Machine., Sitio chileno dedicado ó tema del vampiro (literatura, cine, arte, mitos etc.).\nHistoria, Leyendas, Comunidad de Vampiros. Información e Datos.\nBoletín acadèmico L'Upir sobre vampiros (en catalán).\nInformación / Cronoloxía\n(Guardianes de la noche)\n Arquivado 01 de xullo de 2008 en Wayback Machine.(Guardianes de la noche)\nJavier Arries. La Cripta Páxina sobre vampiroloxía e recursos sobre vampirismo.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Vampiro&oldid=5919723»\nA última edición desta páxina foi o 23 de novembro de 2021 ás 21:59.


«Os xoves lectores de verdade sempre mercan na feira»\nk. armesto / c.c MONFORTE / LA VOZ\nCómics, literatura infantil e bestsellers foron os libros máis vendidos\nA Feira do Libro de Monforte que remata hoxe acolleu, como todos os anos, a libreiros e editoriais de distintos puntos de Galicia. O bo tempo destes días axudou a que os monfortinos se animasen a pasar polos postos a botar unha ollada ás novidades literarias. Pero neste tipo de feiras, o indicativo a ter en conta non é o público que asiste, que colle un libro, le a contraportada e o volve a deixar no sitio que lle estaba cedido.\nContan os clientes, lectores que pasan pola feira coa intención de mercar. O libro continúa a considerarse un produto de certo luxo, por unha parte polo seu prezo -considerado por moitos elevado- e pola outra, polas novas alternativas como o libro electrónico, máis económico, lixeiro e portable. Aínda así, o ritual de ter o libro nas mans e o valor do tanxible pervive nos lectores de sempre.\n«Veño a esta feira dende o 1999 e cada vez hai menos libreiros. Os mozos xa non mercan tanto, prefiren outras maneiras de lecer como os videoxogos. Pero os xoves lectores de verdade, eles sempre mercan», comenta Ada Agrasar, propietaria dunha librería monfortina.\nGonzalo Pérez xa é a décima vez que ven dende Vigo á feira e coincide en apreciar unha baixada de xente que merca. «O panorama está un pouco máis floxo. O que máis se está vendendo é a literatura infantil e o conto ilustrado, porque os pais mercan para os fillos», explica.\nDentro da temática histórica e máis especializada, Paula Arias leva vindo á feira dende hai catro anos co posto da Deputación provincial, no que normalmente son os libros sobre a muralla romana de Lugo os que máis demanda teñen.\nOs que se estrearon nesta edición da feira foron Luis Sotuela e Marisa Elorrián. Viñeron dende Madrid, onde teñen a editorial Eneida. No seu posto, a oferta principal era o libro Antología general de la poesía gallega, reeditado por eles en edición bilingüe. «Esta antología fue publicada hace sesenta años, la nueva edición bilingüe fue hecha para facilitar que los castellanohablantes puedan acceder a la poesía gallega, y lo presentaremos pronto en Madrid», di Luis Sotuela. Como novidade, a librería Cartabón apostou pola venda da autoedición de autores independentes tanto en formato impreso como en dixital. A biblioteca infantil tivo o maior éxito co seu contacontos e o diferentes obradoiros, nos que os máis pequenos demostraron ter a creatividade e a imaxinación máis que entrenada.\nArchivado en: Cómics Libro electrónico Arte Vigo ciudad Monforte de Lemos


O Consello da Infancia de Tomiño prepara unha curta sobre a desigualdade de xénero - Telemariñas\nInicio Cultura / Ocio O Consello da Infancia de Tomiño prepara unha curta sobre a desigualdade...\nO Consello da Infancia de Tomiño prepara unha curta sobre a desigualdade de xénero\nTrátase dun traballo audiovisual, duns 5 minutos de duración, sobre o trato desigual que reciben nenos e nenas no eido da educación e da sociedade en xeral. Estrela é a protagonista da cinta; unha moza que vai reflexionando sobre a forma que lle tratan ou as tarefas que lle asignan na súa casa, no instituto, na rúa; no que se agarda dela, nas maneiras nas que lle falan os demais…e decide posicionarse.\nConstituído por nenos e nenas de Primaria e Secundaria, o Consello da Infancia e Adolescencia de Tomiño, ten coma presidenta a Sofía Areal, alumna do IES Antón Alonso Ríos e leva funcionando dende o 15 de decembro do pasado ano. Este colectivo, promovido polo Concello de Tomiño, é un dos requisitos para conseguir o selo de Cidade Amiga da Infancia concedido por Unicef.\nNa actualidade está formado por 22 persoas, de entre 11 e 17 anos. O nome escollido é “Voces Novas” xa que queren converterse nunha ferramenta para facer que se escoiten as súas voces, opinións e ideas, e están a traballar nesta liña, participando na vida municipal. De feito están a perfilar unha moción que presentarán ao próximo pleno ordinario, pedindo o seu recoñecemento oficial.\nArtículo anteriorBuenos resultados para Os Teixugos de Tomiño en la liga gallega de Promoción de Slalom\nArtículo siguienteInspección de maquinaria para tratamientos fitosanitarios en O Rosal


Cantabria - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCantabria é unha comunidade autónoma uniprovincial situada no norte de España, considerada como «comunidade histórica» segundo o seu Estatuto de autonomía. Limita con Asturias ao oeste, con Euskadi (provincia de Biscaia) ao leste, con Castela e León (provincias de León, Palencia e Burgos) ao sur, e co mar Cantábrico ao norte. A súa capital e cidade máis poboada é Santander.\nA influencia do relevo montañoso de Cantabria é destacable sobre o seu clima, sendo a causa principal de fenómenos atmosféricos peculiares como son as chamadas suradas, propiciadas polo efecto Foehn. O vento do sur sopra forte e seco, aumentando a temperatura a medida que nos achegamos á costa. Isto provoca unha rechamante diminución da humidade relativa do aire e a ausencia de precipitacións. Condicións que contrastan coas da vertente sur da cordilleira onde o vento é máis fresco e húmido e pode estar chovendo. Estas situacións son máis frecuentes en outono e inverno, rexistrándose unhas temperaturas anormalmente altas de máis de 28 °C. Non son infrecuentes os incendios avivados por este vento, como o que arrasou a cidade de Santander no inverno de 1941.\nA lingua oficial de Cantabria é o castelán, que se fala en todo o territorio da comunidade. En Cantabria tamén existe o cántabro ou montañés, unha fala de transición entre o asturleonés e o castelán que hoxe en día está practicamente desaparecido e está restrinxido a algunhas zonas rurais do interior e a persoas de idade avanzada. Recentemente leváronse a cabo algunhas iniciativas para protexer o cántabro, pero a día de hoxe non conta con ningún tipo de recoñecemento oficial nin protección institucional.\nDesde finais dos anos 1980 os birlos viven unha época de consolidación coa potenciación das escolas de birlos, impulsadas polos diferentes concellos e institucións cántabras; as competicións de Liga, Copa e Circuítos Rexionais ou Nacionais ou a súa expansión nos medios motivado polo interese social.\nWikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Cantabria\ncódigo INE: 39\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cantabria&oldid=5821742»\nA última edición desta páxina foi o 22 de xullo de 2021 ás 20:37.


Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense - Desgalipedia\nNome completo Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense\nAdestrador Renato Portaluppi\nPatrocinador Banrisul, Tramontina e TIM\nQuizais quixo dicir: Gaymio\n— Google sobre Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense\nPoñemos un foguete na parte traseira dos gremistas!\n— Paulo Odone sobre como levaría o Grêmio a Tokio, durante un discurso en Três Coroas.\n— Gremista mentiroso sobre Celso Roth\nO mellor club para calquera xogador de fútbol que xogue é Grêmio.\n— Paulo Sant'Ana sobre Grêmio\nO Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense, ou simplemente Porto Alegrense, é un club brasileiro de fútbol, frescobol, ballet, loita grecorromana e sticks con sede en Porto Alegre.\n2.1 Da fundación ós anos 50\n2.3 Decadencia na década dos 90 e resurximento\n4.1 Competicións Internacionais\n4.2 Competicións Nacionais\n4.3 Competicións Inter-Estatais\n4.4 Competicións Estatais\n4.5 Competicións Municipais\nAínda que moitas persoas chaman a Portomargrense "Grêmio", se partían deste principio, poderían chamar a Flamengo "Clube de Regatas", os Palmeiras da "Sociedade Esportiva". En Rio Grande do Sul hai varios clubs con nome de Grêmio, como o Grêmio Náutico Gaúcho (chamado Gaúcho), o Grêmio Náutico União (chamado União), o Grêmio Esportivo São José (chamado São José ou Zequinha) , Grêmio Esportivo Brasil (chamado Brasil), Grêmio Atlético Farroupilha (chamado Farroupilha)... Grêmio é só o tipo de club: un grupo, pero os analfabetos desta mierda parecen ignorar isto.\nDa fundación ós anos 50[editar]\nFundado o 15 de setembro de 1903, por nenos homosexuais que lles gustaron sufrir e procuraron crear un club de fútbol diferente aos demais, especialmente ao público gay, para pasar os instintos sádicos (non exclusivamente sexuais) aos seus posibles fanáticos. O proxecto tivo éxito en parte, xa que o Tricolor gaúcho acabou sendo deposto dúas veces para a Segunda División do Brasileirão.\nLogo de 30 anos de amateurismo, o Porto Alegrense pensou que podería converterse nun equipo oficial e profesional. Non sería doado, porque sabes como son os gaúchos, xente tradicional que non acepta as cousas que veñen de fóra, como o fútbol que non é un deporte ben visto no estado que sempre preferiu os torneos de bocce, felación mutua e frescobol. O departamento de mercadotecnia para atraer a atención e criar membros e fanáticos creou Coligay, a primeira multitude a favor da unión homoafetiva do mundo. Os gauchos que sempre se consideraban un pobo antes do seu tempo e de cultura liberal, apoiaron a idea e os Grêmio convertéronse rapidamente no segundo fanático do estado de Rio Grande do Sul e na base de fans máis grande do mundo (persoas que apenas saben onde está Grêmio, pero din que animan a Grêmio de todos os xeitos). Para lanzar esta nova era, o equipo foi a percorrer en Centroamérica.\nComo se sabe, Grêmio estaba aliñado cos fascistas ata a súa derrota definitiva en 1944 coa morte do ídolo máis grande desta ideoloxía, Adolf Hitler, o máis grande emo da historia. Coñecendo a práctica relaxante que durante varios anos negáronse os atletas negros no club, despois de conceder lagoas a persoas con un pico de medio metro foi moi difícil e durante moitos anos negáronse atletas do tipo no club. Con todo, este tabú caeu en 1952, e Negron comezou a ser aceptado no Gremio.\nA Taça do Brasil aparece no escenario nacional, unha competición similar á actual Copa do Brasil que reuniu aos campións estaduais do Brasil. O Grêmio xa naquel momento destacou pola súa reputación de "Copeiro", nome polo que se considera equipos que cada ano son eliminados nas fases decisivas dos campionatos con fórmulas en matar. Na oportunidade Grêmio gañou o trofeo de trifinalista nos anos 1959, 1963 e 1967.\nCunha campaña fantástica digna dun equipo de copeiro que Grêmio se enorgullece de ser, avanzar nas matanzas ata que morre na praia. Chegou a unha das finais máis memorables do Campionato Brasileiro de 1982 contra Flamengo. Tras dous empates, a regulación proporcionou un desempate no terceiro encontro. O que o departamento legal de Grêmio non se deu conta é que tal enfrontamento sería un xogo de balonmán, o que explica a legalidade do obxectivo fundamental para o afastamento do movemento flamenco que sería gremista coa man, porque o xuíz obviamente viu unha oferta descarada por parte dos cariocas, se fose ilegal marcaría.\nGrêmio gañou a Copa Libertadores de 1983, é verdade. A fase de grupos só foi adestrando contra os bolivianos Blooming e Bolívar nun momento no que aínda non había fútbol en Bolivia. Tamén eliminou aos Estudiantes no momento en que non tiña a Verón, é dicir, un longo período de tempo, e na final superou ao equipo de Peñarol, falsamente considerado bo, cando en realidade a súa regularidade de participación no torneo continental só se debe á ausencia doutros clubs no Uruguai.\nA diferenza dos seus rivais, Grêmio nunca gañou a Copa Mundial FIFA Club, só unha Copa Intercontinental de Toyota, e nun partido amistoso contra o equipo alemán de hamburguesas que levou só 13 xogadores a Xapón con tal desinterese. O ídolo supuestamente maior do club debería ser o autor do gol desta vitoria, Renato Gaucho, pero o mesmo vergoña e prefire ser identificado con Fluminense.\nO Grêmio foi o primeiro campión da Copa do Brasil en 1989 cando a competencia aínda se descoñeceu e pouco valorou, o equipo aproveitou a falta de interese dos outros clubs brasileiros e cunha suave campaña pasando por equipos descoñecidos como Ibiraçu, Mixto e Bahia, gañou a final sobre Sport.\nDecadencia na década dos 90 e resurximento[editar]\nUn equipo xaponés, a principios dos anos 90, fixo o seu distintivo e uniforme coa forma e cores de Portoalegrense. Como resultado, o equipo converteuse nunha broma entre os xaponeses e foi relegado 3 veces seguidas. En 1998 cambiaron as cores e logotipo para vermello, e foron campións de Xapón. Ese foi o presagio do que pasaría no Brasileirão de 1991 onde debutou nun campionato que ata Bragantino chegou á final, para ter unha idea do nivel do torneo.\nCando Porto Alegrense estivo en Segundona por primeira vez en 1992, necesitou unha trastornada mesa da CBF para volver á élite do fútbol brasileiro, aínda que ocorreu con Fluminense. Logo dunha mediocre campaña, o Grêmio pechou a Serie B na posición novena. Pero, por algúns trucos, decidiuse no último minuto que non menos de 12 equipos subirían á Serie A do seguinte ano, ata que o Grêmio chegase.\nDous anos despois do dubidoso acceso, o equipo gremista visiblemente malo tería que seguir a guindar aos pequenos equipos para ser campións de algo (e aínda se queixan de Flamengo de 1983, que os gañou legalmente). Nesta ocasión a vítima era pobre Ceará, que non só tiña unha sanción non marcada, xa que o xogador atacado foi expulsado polo motivo polo que intentou gañar o Grêmio legalmente. Así, clasificouse dubidamente para a Copa Libertadores de 1995, grazas ao roubo do ano anterior, gañou ao Atlético de Colombia na final e gañouse o dereito de probar outro Intercontinental, esta vez contra Ajax dos Países Baixos. O club gaúcho xa estaba consciente da falta de valor deste torneo, enviou un equipo de reserva desmotivado e rivais europeos e, tras un adestramento de xogo que terminou en 0-0, na tanda de penaltis deu a Ajax, por suposto.\n47' do segundo tempo, o Grêmio vai cobrar a falta, cobrou mal. Mire o contraataque do Paraná, mira o perigo que vén Paraná desde alí, fallou o porteiro. GOOOOOL desde Paraná! ¡Isto só sucede co Gremio! ¡Isto só sucede co Gremio! 47 da segunda metade, Grêmio podería, podería facer un golpe sobre Paraná, e agora é rebaixado na segunda división do Campionato Brasileiro.\nPedro Ernesto Denardin no descenso do Grêmio á Segunda División en 2004.\nEn 2004 fixo unha campaña memorable para o Campionato Brasileiro Serie A 2004. O torneo tivo 24 equipos, incluíndo a Juventude, pero con 10 roldas de antelación, Grêmio xa estaba virtualmente superado tras unha serie de 15 derrotas consecutivas. Durante varias roldas torturadas, os matemáticos incluíron a Grêmio cun 99% de posibilidades de descenso, contando coa axuda dun árbitro ou o STJD, que non viñeron. Participou na Copa Libertadores 2007, onde demostrou unha vez máis a súa incompetencia como Time Copeiro ao avanzar na competición ata chegar á final contra o Club Atlético Riquelme, un equipo arxentino de cores azuis e douradas formado só polo xogador Riquelme en solitario, que gañou o Porto Alegrense por puntuación total de 5-0, con 5 goles de Riquelme.\nTampouco os barcos resolvéronse e afundéronse.\nEn 2011 completou unha década sen gañar grandes títulos. Desde o 17 de xuño de 2001, cando o club gañou a Copa do Brasil, os tricolores gayúchos non saben o que é celebrar un título de expresión. Gañaron só algúns Ruralites ea gloriosa Serie B da Brasileirão de 2005, contra o poderoso Nautico, que ata arroxou un video titulado Battle of the Afflicted.\nRegras para xogar contra Grêmio:\nO GRÊMIO que indica xuíz\nUso do árbitro de video\nProhibido ser un equipo de retorno\nO campo debe estar en bo estado\nPermite que Grêmio intercambie pases non marcados\nAcumulacións de tempo extra ata que o Grêmio faga o gol\nNon toques a Luan, ao final pensa que é un\nAceptar que o Bressan é un defensor\nUnha pena por partido\nNon cargas no medio da barreira\nNota: Nunca esquezas os elementos 3 e 4.\nDous dos mellores xogadores do Porto Alegrense.\nO uniforme Gaymio foi inspirado no Tabajara Football Club (ou foi ao revés?). Consiste nunha camisa azul con franxas verticais negras, minifalda negra e pantimedias brancas (cun arco rosa).\nCopa Intercontinental (1): 1983\nCopa Libertadores de América (2): 1983 e 1995\nSubcampión da Copa Intercontinental (1): 1995\nSubcampión da Copa Libertadores de América (2): 1984 e 2007\nCampionato Brasileiro - Serie A (2): 1981 e 1996\nCopa do Brasil (5): 1989, 1994, 1997, 2001 e 2016\nSubcampión do Campionato Brasileiro - Serie A (2): 1982 e 2008\nSubcampión da Copa do Brasil (3): 1991, 1993 e 1995\nCampionato Brasileiro - Serie B (1): 2005 \nCampionato Sul-Brasileiro (1): 1962\nCampionato Gaúcho (36): 1921, 1922, 1926, 1931, 1932, 1946, 1949, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1977, 1979, 1980, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1993, 1995, 1996, 1999, 2001, 2006, 2007 e 2010\nCopa Federación Gaúcha (1): 2006 \nCampionato de Porto Alegre (26): 1911, 1912, 1914, 1915, 1919, 1921, 1922, 1925, 1926, 1930, 1931, 1932, 1933, 1935, 1937, 1938, 1939, 1946, 1949, 1956, 1957, 1958, 1959 e 1960.\nVencedor da "Copa Tu-Cai" contra os equipos da planicie de inundación da Serra Gaúcha en 2008.\nPrimeiro equipo brasileiro para aplicar a quenda de mesa para saír da Segundona.\nGran ganador da batalla dos Aflitos, película que mostra un gran feito histórico: ser campión de Segunda División que necesita un empate, contra un equipo que perde dúas sancións.\nTetra-campión do Torneo de verán de Bento Gonçalves (contra memorables equipos como Flamengo de San Valentin, Sao Paulo do Barrio Borgo, Inter de Eulalia, Asociación dos ex-atletas de Garibaldi e Esportivo da Liña Busa).\n↑ Campión da Toyota Cup en 1983, en xogo dramático contra o temible equipo dos hamburguesas, situado en calquera tenda de McDonalds.\n↑ O equipo máis derrotado na historia e subcampión da Libertadores 2007, perdendo os dous partidos da final para Boca Juniors.\n↑ Bidescendido á Segunda División (1991 e 2004).\n↑ Faroliño absoluto do Campionato Brasileiro de 2004 e campión da Segunda División 2005.\n↑ Tamén chamado Ruralito 2006.\nTraído desde "https://desgalipedia.org/index.php?title=Grêmio_Foot-Ball_Porto_Alegrense&oldid=128066"\nA última edición desta páxina foi o 1 de xuño de 2018 ás 05:10.


Descarga do tema Rikoooo Windows 98-2000-XP-Vista - decembro 2011 - Rikoooo\ntransferencias 3 349\nPara o tema compatible con Windows 7 pulse AQUÍ\nO tema de Windows que vai descubrir é un tema completo. soporta Fiestras 98, 2000, XP e Vista 32 anacos e anacos 64. Contén unha presentación de diapositivas de imaxes de Flight Simulator, así como imaxes reais con base aviación marcha nunha orde totalmente aleatoria cada 20 minutos.\nEste tema tamén modifica o start-up de Windows e sons pechando. Aproveitar para escoitar o son doce dun A320 decolando eo son dun motor a inxección que para. Ademais, cando baleirar o lixo, que escoitará o son dun accidente de avión (editable).\nO tema tamén pode cambiar as iconas no escritorio, como lixo branco e lixo completo, a súa carpeta de usuario, a icona de rede, e substitúe-los con iconas arredor da aviación tema. A súa imaxe do usuario tamén pode ser substituída pola de rikoooo (opcional).\nTamén pode engadir protector personalizado (opcional), que contén a presentación pantallas que non teñen winnings votos de concours.\nE, finalmente, tamén se pode (opcionalmente) substituír o punteiro do rato!\nGrazas a todos os participantes do tema:\nVídeo de presentación ici


Axuda provincial de 85.000 euros para que os 7 clubes lucenses xestionen directamente a escola de piragüismo – EnComún\nAxuda provincial de 85.000 euros para que os 7 clubes lucenses xestionen directamente a escola de piragüismo\nO deputado de Deportes, Pablo Rivera, cos responsables dos sete clubes de piragüismo da provincia. GPDL\n• Os clubes de piragüismo da provincia de Lugo poderán xestionar directamente a escola de titularidade provincial desta disciplina deportiva, en virtude da axuda que vén de concretar a Deputación con estes colectivos. Segundo explicou o deputado de Deportes, Pablo Rivera, a subvención de 85.000 euros irá destinada a cubrir todas as demandas suxeridas polos sete clubes lucenses, entre os que está o Club Montaña Quixós de Monforte. Con esta dotación, os clubes poderán organizar accións formativas, comprar ou repoñer materiais, e tamén asumir máis contratacións de monitores. Así mesmo, permitiralles desenvolver accións divulgativas en centros de ensino.\nRivera precisou que “os clubes son os que máis rendibilidade poden darlle a estas instalacións públicas”, e suliñou que a subvención materializarase nun convenio e estará recollida nas partidas dos Orzamentos de 2017.•\nNova cita en competición galega para 26 deportistas do Neka


Temas: TIBURóNS PESCA MAR\nPor Galicia Confidencial | Vigo | 01/04/2018 | Actualizada ás 22:00\nA sobrepesca ten contra as cordas o marraxo azul (Isurus oxyrinchus), especie en claro declive e cuxa recuperación só será viable se se reducen drasticamente e de maneira inmediata as súas capturas. Así o advirten tres científicos —entre eles, o biólogo galego Gonzalo Mucientes— nunha carta publicada na prestixiosa revista Science titulada 'Shortfin mako sharks threatened by inaction'.\nOs datos aportados por David W. Sims, Nuno Queiroz e Mucientes son contundentes: as capturas informadas de marraxo azul no Atlántico Norte actualmente superan as 3.300 toneladas anuais, é dicir, uns 130.000 exemplares —cifras que os científicos mesmo consideran por debaixo dos números reais—. A avaliación do stock de 2017 feita pola ICCAT (International Commission for the Conservation of Atlantic Tunas) confirmou a sobrepesca no Atlántico Norte e recomendou reducir a captura anual deste tipo de tiburón a 500 toneladas anuais, ou menos, para evitar novas diminucións na poboación do marraxo azul.\nO principal problema, alertan na carta, é que os países membros da ICCAT non aceptaron unha cota para limitar as capturas de marraxo azul. En cambio, a ICCAT recomendou, aínda que non requiriu, un compromiso para devolver ao mar os exemplares capturados vivos. Con todo, os cálculos dos científicos son moi pesimistas: considerando as capturas da pesca con palangre informadas en 2016, un total de 3.146 toneladas, e supoñendo que os barcos cumprisen coas recomendacións da ICCAT e devolvesen todos os marraxos vivos a bordo, os científicos, sendo optimistas, calculan nun 80%, as devolucións, isto é, 2.517 toneladas liberadas—, pero probablemente ao redor do 30% deses exemplares (755 toneladas) morrerían despois do lanzamento; a isto, suman a captura retida nos buques palangreiros, é dicir, o 20%, 629 toneladas máis, co que en total serían preto de 1.400 toneladas anuais de marraxos mortos, cifra que supera case tres veces o límite máximo aconsellado pola comunidade científica.\nPolo tanto, Sims, Queiroz e Mucientes alertan de que as medidas tomadas ata agora pola ICCAT non deterán o declive desta especie. Mesmo se as capturas totais diminúen a 500 toneladas anuais, a probabilidade de que se reconstrúan as poboacións cara o ano 2040 son só do 35%, aumentando ao 54% para cero capturas, detallan. É por iso que, mesmo baixo un acordo de prohibición de capturas de marraxo azul, a súa recuperación, din, será moi lenta.\nO certo é que, tal e como alertan os científicos, as poboacións de tiburóns oceánicos están a diminuír como resultado da alta presión pesqueira e a falta de límites e normas internacionais para a súa captura. Sims, Queiroz e Mucientes denuncian unha "inacción dos reguladores", aos que acusan de non seguir os consellos da comunidade científica, como o demostra a falta de acción despois das recomendacións formuladas na reunión da ICCAT.\n"Non esiximos o final da pesca, o que poñemos sobre a mesa é que sexa regulada —e que esta regulación afecte tamén a frotas estranxeiras que pescan en augas internacionais— para que poida chegar a ser sustentable a explotación do marraxo e outras especies peláxicas", detalla Mucientes a Galicia Confidencial.\n"A colaboración entre científicos e sector vai por bo camiño e necesitamos que siga así de produtiva, polo ben da sustentabilidade dos recursos", salienta o biólogo galego.\nOs asinantes desta carta publicada en Science pertencen á Marine Biological Association británica e Universidade de Southampton, no caso de Sims, e ao CIBIO/InBIO (Centro de Investigação em Biodiversidade e Recursos Genéticos) da Universidade do Porto, nos casos de Queiroz e Mucientes.\nO marraxo azul é a segunda especie de tiburón oceánico máis capturado, principalmente para o mercado de aletas. E Galicia é un dos seus lugares de destino. En concrerto, o porto de Vigo leva anos no punto de mira de ecoloxistas, científicos e xornalistas estranxeiros polo comercio masivo e sen límites de carne e aleta de tiburón.\nOs palangreiros capturan principalmente individuos pequenos, polo que os exemplares xuvenís de marraxo azul representan a maior parte dos desembarques desta especie en Vigo, nada menos que o 94%. Así o constataron científicos franceses, que descubriron que os exemplares máis grandes que chegan á lonxa viguesa teñen concentracións de mercurio por enriba do límite máximo permitido para o consumo.\nVigo é un dos principais portos no mundo para a distribución de aleta e carne de tiburón, cuxo principal mercado é Asia e, sobre todo, China. Un estudo internacional no que participou o Centro Tecnolóxico do Mar de Vigo (CETMAR) xa advertiu tamén da necesidade de establecer novas cotas de captura para protexer as quenllas no Atlántico Norte ante o risco de sobrepesca, principalmente pola actividade dos buques galegos e portugueses.\nTodo el pescado esra siendo esquilmado y nadie hace nada manda la pela cuando no quede nada despues lloraremos hay que hacer las cosas con sentidiño y no cuando sea tarde pero eso los empresarios peseteros no lo ven y los gobiernos esran muy bien calentando la poltrona


Workshop de Turismo Degustacións Costa Rica participará para promocionarse como “destino gastronómico único, diferenciable, amigable e sostible”, algo que coincide cun dos principales obxectivos da próxima edición de Xantar.\nA participación de Costa Rica como país convidado materialízase a través do impulso da empresa de auga mineral “X-PINNER WATER” que conseguiu a colaboración para participar neste evento da Cámara Costarricense de Restaurantes e Afins (CACORE), a principal asociación empresarial do sector do país con máis de 350 asociados. Esta entidade está amparada polo Instituto Costarricense de Turismo (ICT), xa que ambos traballan na execución do Plan Nacional de Gastronomía Sostible e Saudable.\nCosta Rica estará presente en todas as acciones previstas para esta 16ª promocionando a súa gastronomía, turismo e produtos agroalimentarios. Contará cun restaurante propio dentro do salón que estará liderado polo prestixioso chef, Luis Guillermo Castro Pérez, natural deste país. Es Chef Instructor Certificado pola Asoiación Mundial de Chefs, ten dirixido, adestrado ou auditado a máis de 50 restaurantes no Caribe, Centro e Sur de América. A empresa responsable “X-PINNER”, auga mineral Premium xurdida das montañas costarricenses, viu en Xantar unha boa oportunidade para introducir o seu produto no mercado ibérico. Este auga, que destaca pola súa gran calidade e pureza, está concibida para “deportes extremos” e poderá ser degustada no salón. Amplíe información sobre “X-PINNER Water, Aquí.\nCosta Rica únese así á lista de países convidados en Xantar reforzando o carácter internacional do salón e o seu vencello con América Latina. Antes de Costa Rica, participaron como convidados Cuba, Perú, Francia, A Arxentina, Portugal (e Illas Azores) e México.\nGastronomía de Costa Rica Costa Rica é un pequeno e fermoso país de Centroamérica, que destaca mundialmente por non ter exército, xa que ten como principio fundamental a paz, o respeto e a soberanía. Ademais, conta co privilexio de gañar en forma consecutiva, polo Índice Happy Planet, o primeiro lugar como o país máis feliz do mundo. Para isto mídense o benestar dos habitantes, a esperanza de vida ó nacer e a pegada ecolóxica.\nA gastronomía pertence a lista de atractivos utilizados polo Instituto Costarriqueño de Turismo (ICT) para fomentar a visita de turistas ao país e é un dos piares da súa Marca País "Esencial Costa Rica" que, ademais de estar enfocada na riqueza natural e a sostibilidade, engloba outros conceptos como a música, a artesanía ou a danza.\nCosta Rica é o primeiro exportador mundial de piña, e ocupa os primeiros postos na exportación de banana, iuca ou melón e cada vez adquiren maior fama os seus cafés e licores. A cociña deste país é xeralmente bastante saudable e equilibrada, con carnes e vexetais frescos, herbas e especias. O arroz e os feixóns constitúen os ingredientes básicos en case toda a cociña costarriqueña e a comida non adoita ser picante como a de países vecinos. Una comida típica é o "Casado", que consiste de arroz e feixóns, carne ou peixe, plátanos fritos e ensalada de repolo e tomate.\nOutro prato tradicional é a "Pota de carne", un delicioso cocido preparado con carne, papas, cenorias, chayote, plátanos e iuca. A sopa negra é unha sopa sinxela feita con feixóns negros. A sopa demondongo é un opíparo prato preparado con calos e vexetais. O "patí" é un pastelillo picante de carne que se asemella a unha empanada. O "rondón" é unha sopa de peixe con plátanos, froita de pan, pementos e especias. Enlaces de interese\nCámara Costarricense de Restaurantes y Afines: www.cacore.cr


O Concello e Érguete traballan a pé de rúa para facilitar a reinserción de persoas drogodependentes - Concello de Marín\nEstá en:Inicio»Concellerias»Medio Ambiente e benestar social»O Concello e Érguete traballan a pé de rúa para facilitar a reinserción de persoas drogodependentes\nO Concello e Érguete traballan a pé de rúa para facilitar a reinserción de persoas drogodependentes\nA atención a persoas drogodependentes e a axuda á súa reinserción na sociedade é un traballo que se debe facer desde todos os actores sociais, incluídas as administración locais. Nese contexto, o Concello de Marín colabora coa Fundación Érguete-Integración no desenvolvemento de diversos programas destinados a axudar a este colectivo.\nUn deles, tal e como explicou esta mañá a concelleira Mónica Viqueira, é o programa Sísifo, “un programa de prevención que se dirixe a grupos de poboación con consumos activos ou a aqueles que exhiben factores de alto risco que incrementan as posibilidades de desenvolver un consumo perxudicial ou a adición”.\n“Sobre todo”, explicou Viqueira, “trátase de actuar nese circuito de rúa cunha iniciativa in situ”, que se realiza a través dunha furgoneta que se coloca na zona cercana ao Cemiterio de barcos do Paseo Alcalde Blanco.\nDesde alí, determínanse as necesidades sociais e psicolóxicas, así como as sanitarias, deste grupo de poboación. Dentro das accións que se desenvolven para cubrir estas necesidades está a de facilitar alimentos quentes, como café, galletas, algo de leite e bocadillos. Tamén productos de hixiene tanto para homes como para mulleres, incluíndo neste último caso productos de hixiene íntima relacionados coa menstruación.\nPor outra banda, apórtaselle aos usuarios deste servizo información sobre hábitos básicos de alimentación, hixiene e prevención de enfermidades, como as infecciosas, e dánselles pautas para que saiban como acceder aos servizos de atención asistencial dos que poderían beneficiarse. Ademais, fan detección temprana de enfermidades como o VIH ou a hepatite, para garantir o seu correcto tratamento precoz.\nPara todo isto, a furgoneta está dirixida por un equipo multidisciplinar formado por unha psicopedagoga, un psicólogo, traballadoras sociais, educadoras sociais e persoal auxiliar.\nAo final, entre os obxectivo que se perseguen, está tamén a identificación de situacións de risco que poden derivar en potenciais consumidores e tamén servir de enlace cos Servizos Sociais do Concello para poder trasladarlles situación puntuais que lles trasladan os usuarios.\nPor outra banda, a concelleira informou de que se firmou coa entidade un convenio de colaboración promovido para mellorar a empregabilidade das persoas en risco de exclusión social, facilitando a súa incorporación ao mercado laboral, mediante formación e prácticas en empresas.\nDeste xeito, a Aula CeMit do Concello acollerá un proxecto formativo para auxiliar de almacén, cun total de 200 horas, incluíndo as prácticas que se levarán a cabo no Banco de Alimentos de Pontevedra e no Porto de Marín, e que servirá para que as personas beneficiarias poidan traballar no sector da limpeza ou no de almacenaxe.\nAs clases serán de luns a venres de 09.00 a 14.00 horas e participarán 12 persoas desempregadas que xa foron seleccionadas a través de Servizos Sociais. Así a todo, se algunha persoa que compra os requisitos ten interese no curso, pode pedir información chamando a este departamento municipal.


MBA en tecnoloxías da información 2021 Detalles, programa e carreiras: actualidade escolar actual\nMBA en Tecnoloxía da Información 2021 Detalles, programa e carreiras\n¿Queres obter un MBA en Tecnoloxía da Información? A tecnoloxía da información estivo no corazón de redefinir o que significa traballar, traballar ben, ser produtivo e ofrecer un servizo valioso. Ensina aos estudantes a dirixir proxectos e xestionar equipos de software. Lea para obter máis información.\nUn MBA en TI adoita ser realizado por enxeñeiros de software, xestores de información de sistemas e outros traballadores en postos que requiren habilidades de liderado e xestión.\nAcerca do MBA en Tecnoloxía da Información\nQue é o MBA en TI? Cal é o alcance asociado a este campo? Como é o contido do curso?\nUn MBA en TI céntrase no lado empresarial, organizativo e financeiro da industria de TI en vez de porcas da programación ou resolución de problemas técnicos. Ensina aos estudantes a dirixir proxectos e xestionar equipos de software.\nUn MBA en TI adoita estar enxeñeiros de software, xestores de información de sistemas, xestores de proxectos, enxeñeiros de rede e outros traballadores en postos que requiren habilidades de liderado e xestión.\nEn entornos competitivos, a innovación impulsa os resultados empresariais. E aínda que as organizacións líderes poden aguantar un tempo sen innovación, están preparadas para ser rapidamente atrapadas pola competencia.\nNeste artigo, faráselle unha análise profunda do MBA en TI (tecnoloxía da información) como a duración do curso, a elegibilidade, as facultades, a admisión, o programa, as taxas, as carreiras e o salario.\nPor que debería gañar este título?\nQue é un MBA en TI?\n¿É necesario un MBA para ser xestor de TI?\nVista xeral do curso MBA en TI\nMBA en TI Duración\nMBA en Elegibilidade en TI\nMBA en TI colleges\nMBA en admisión en TI\nPrograma de MBA en TI\nTaxas de MBA en TI\nMBA en emprego en TI e perspectivas de carreira\nSalario MBA en TI\nO núcleo de calquera programa de MBA está nun currículo en xestión de empresas, estratexia e economía. Non obstante, o negocio funciona con información e, no mundo actual, a información compártese a través da tecnoloxía.\nSe a tecnoloxía se presenta en forma de caixa rexistradora, almacén de datos ou produción de robótica, saber como incorporala a unha empresa é esencial para os negocios modernos.\nUn MBA en Tecnoloxía da Información integra a xestión empresarial e o coñecemento tecnolóxico nun programa avanzado de posgrao.\nMentres Programas MBA tradicionalmente leva dous anos de estudo a tempo completo, algúns programas só poden levar un ano de estudo completado. Os estudantes tamén poden ter a opción de levar os seus cursos a distancia a través dun programa MBA en liña.\nCun número crecente de empresas que engaden presenza en Internet ou ofrecen vendas estritamente en liña, un programa MBA en Tecnoloxía da Información ofrece aos emprendedores unha mellor comprensión da xestión das persoas, do comercio electrónico e da seguridade.\nComezar un novo negocio require habilidades dispoñibles a través de programas de MBA e, no mundo moderno baseado na tecnoloxía, saber planificar unha infraestrutura de sistemas desde un principio pode levar a un crecemento futuro máis suave.\nO persoal directivo tamén obtén unha vantaxe competitiva cun MBA en Tecnoloxía da Información proporcionando unha visión conceptual e avanzando nun negocio para cambiar coas tendencias tecnolóxicas.\nOs programas de MBA ofrecen a estudantes e profesionais unha base sólida en habilidades de xestión e unha concentración en tecnoloxía da información axúdalles a manter as súas prácticas comerciais ao día.\nUn MBA en TI proporcionará as habilidades necesarias para xestionar os sistemas de TI e os empregados, combinando o coñecemento empresarial tradicional dun MBA con cursos especializados en seguridade da información, telecomunicacións e xestión de proxectos de TI, por citar algúns.\nAínda que o MBA non foi necesario para que o pasado se convertese nun xestor de TI exitoso, as habilidades xeradas polo MBA son cada vez máis esencial como TI está cada vez máis arraigado entre as industrias e as funcións empresariais.\nSe lanzas a todas as novas startups tecnolóxicas e empresas baseadas en TI que xurdiron recentemente - e as potenciais que esperan ser fundadas - entón un MBA en TI comeza a afianzar o seu lugar no panteón de MBA especializacións.\nAs empresas necesitan mentes flexibles para tratar tanto os lados empresariais como os técnicos da moeda empresarial.\nO MBA en Tecnoloxía da Información é un curso de xestión orientado ao traballo. É un programa académico de posgrao.\nO programa académico ten unha duración de 2 anos. Os candidatos que rematen o título de bacharel nunha universidade / instituto recoñecido poden optar a este curso.\nO MBA é un curso de xestión xeral. Tamén existen programas de especialización, que se centran nun dominio / disciplina particular.\nO MBA en TI é un destes programas de especialización. Isto MBA o programa céntrase na disciplina das TIC (Tecnoloxía da Información).\nIT significa Tecnoloxía da Información. En termos sinxelos, a TI trata de almacenamento, protección, transmisión, recuperación e conversión de información.\nPara realizar as tarefas mencionadas, utilízanse os sistemas de información. Os sistemas de información están compostos por hardware, software, redes e bases de datos.\nA influencia de TI nas operacións comerciais aumentou nos últimos anos. Hoxe en día, os sistemas de TI xogan un papel enorme nas operacións cotiás de empresas multinacionais, empresas, bancos, hospitais, organizacións gobernamentais e outras industrias.\nPara xestionar e operar estes sistemas de TI, os establecementos mencionados precisan xestores de TI cualificados. Aquí é moi útil un curso como MBA en TI. O obxectivo principal do curso MBA en TI é formar aos estudantes nas seguintes áreas:\nEn resumo, o curso forma a estudantes en xestión de TI e os seus sectores afíns. Sábese que o programa académico produce xerentes de TI cualificados.\nO programa académico ten unha duración de 2 anos. Cada curso académico divídese en 2 semestres. Así, todo o curso está composto por 4 semestres.\nA cualificación educativa mínima esixida é: cursou o título de bacharel nunha universidade / instituto recoñecido.\nExisten moitos colexios gobernamentais e privados en toda a India que ofrecen este curso. Os colexios gobernamentais cobran taxas relativamente inferiores ás dos seus homólogos privados.\nOs institutos de renome dependen do proceso de admisión baseado no mérito. Estes institutos fan uso das probas de acceso pertinentes para seleccionar candidatos merecedores. Tamén se sabe que algúns institutos realizan a súa propia proba de cualificación para seleccionar candidatos merecedores.\nTamén se sabe que algúns outros institutos realizan procesos de admisión directa e baseada na doazón.\nAquí están algunhas das materias importantes presentes no MBA no currículo de TI:\nPrincipios de xestión\nSGBD (sistemas de xestión de bases de datos)\nXestión de sistemas informáticos\nXestión do comercio electrónico\nAs taxas cobradas polo programa académico poden variar dun instituto a outro. As taxas do curso dependen dos seguintes factores:\nTipo de instituto (goberno, privado, auxiliado, etc.)\nEstado e cualificación do colexio\nEstado da bolsa (dun estudante, se procede)\nSábese que os colexios gobernamentais cobran taxas baixas. As taxas medias en colexios privados poden estar entre 80-150K INR por semestre.\nOs xestores de TI teñen diversas oportunidades de traballo dispoñibles diante deles. Aínda que as empresas de TI son as principais contratadoras, tamén son contratadas por empresas multinacionais, industrias, departamentos gobernamentais e empresas que dependen das TIC.\nAlgúns dos principais recrutadores son:\nDepartamentos do goberno\nMedios dixitais Empresas\nEmpresas de mercadotecnia dixital\nEmpresas de desenvolvemento de software\nNos lugares mencionados anteriormente, os xestores de TI poden desempeñar as seguintes funcións:\nXestor de bases de datos\nO emprendemento tamén é unha excelente oportunidade dispoñible diante dos xestores de TI. Usando o seu coñecemento, os xestores de TI poden iniciar as súas propias empresas de TI. Tamén é posible traballar como autónomo e traballar como consultor de TI independente.\nO salario inicial dun xestor de TI depende dunha serie de factores. Algúns dos factores destacados son:\nInstituto desde o que completou o curso o candidato\nNivel de educación (UG, PG, etc.)\nA súa especialización\nO dominio que escolleu\nLocalización do traballo\nDe media, o salario inicial podería estar entre 40-70K INR ao mes. No caso dun traballo do goberno, o salario será segundo a escala e o grao salarial.\nCremos que aprendiches unha ou dúas cousas aquí. E que a información anterior che deu a satisfacción que necesitabas respecto ao MBA en TI?\nPor que non o compartes cos teus amigos facendo clic no botón Compartir neste sitio web. Tamén podes subscribirte a outra información e publicacións.\nPortal de emprego académico e non académico da Universidade Crown-Hill 2019 | www. crownhilluniversity.edu.ng\nCandidato preseleccionado da Oficina do Código de Conduta 2021/2022 Ver lista PDF\nMarca de corte NCAT 2021/2022 Comprobe o punto de corte departamental actual\nPredicción do perfil de presión de sobretensión e hisopo para o fluxo de produción Modelo de fluído de perforación por lei de rendemento a través de anulos excéntricos\n97 Parabéns Desexo pola promoción a un traballador que merece\n10 diferenzas entre o que debes e o que debes saber\netiquetas: Persoal MBA en Tecnoloxía da Información, mba en colexios de tecnoloxía da información, MBA en cursos de Tecnoloxía da Información, MBA en detalles da tecnoloxía da información, mba en empregos en tecnoloxías da información, mba en tecnoloxías da información en liña, Salario MBA en Tecnoloxía da Información, mba no ámbito das tecnoloxías da información, mba no programa de tecnoloxías da información, mba en tecnoloxías da información paga a pena, MBA en TI 2020, que podo facer cun MBA en tecnoloxía da información\n« Rangos do exército nixeriano - Ver aquí a lista completa dos rangos do exército nixeriano\nEntrada directa FCAI Preguntas pasadas 2021 e respostas PDF Download »\nCitas e mensaxes de irmá de feliz aniversario de xullo de 2021 para sorprendelos\nwww.immigration.gov.ng/recruitment Form 2021 Actualizacións do portal\nResultado www.nouonline.net: National Open University Result Checker 2021\nXullo de 2021 Desexando bos desexos de día e texto para comezar o día\nPortal estándar de solicitude de contratación bancaria estándar Chartered 2021/2022\nStandard Chartered Bank Portal de contratación de Nixeria 2021 www.sc.com\nPortal do formulario de solicitude de contratación do Programa Mundial de Alimentos das Nacións Unidas 2021/2022\nPortal de emprego do Programa Mundial de Alimentos das Nacións Unidas 2021 www1.wfp.org\nBolsas de goberno e doutoramento do goberno colombiano Actualizacións 2021/2022\nBolsas de posgrao Vanier Canada 2021 para estudantes de posgrao\nBolsa de Excelencia Global para estudantes universitarios na Universidade de Exeter 2021\nEstá Jeff Bezos no espazo agora mesmo? de Amazon á NASA\nSolicite agora as actualizacións de ExxonMobil Graduate Recruitment 2021\nXullo 2021 Desexos, mensaxes e presupostos divertidos de aniversario\nExxonMobil Recruitment 2021/2022 Verifique a actualización da entrada de solicitude\nExxonMobil Nigeria Recruitment 2021/2022 Últimas actualizacións de aplicacións\nPortal de contratación de posgraos de ExxonMobil 2021 www.corporate.exxonmobil.com\nActualización de contratación de policía nixeriana 2021 Actualizacións de traballos de aplicación\nDPR Recruitment www.dpr.gov.ng 2021/2022 Portal do formulario de solicitude\nUNIUYO SCE Formulario de admisión de posgrao Sesión académica 2021/2022