non des a esquecemento: January 2015\nsábado, 31 de xaneiro de 2015\nO DÍA QUE DEMOCRACIA SE CHAMOU LUCRECIA\nPara Anxo González Guerra, o meu primeiro mestre de galego no instituto de Pontevedra, exemplo de vida digna, que me ensinou a amar a miña Lingua e a miña Terra\n“A partir del 18 de julio de 1936 empiezo a sufrir persecución por asuntos políticos teniendo que presentarme en el cuartel de la Guardia Civil de Moaña un día si y otro no; cierto día el sargento me invita a ponerme a sus órdenes y a colaborar con ellos y que no me pasaría nada, yo le dije que eso nunca, antes muerto que avergonzado”\n(Diario inédito de José Casal, veciño de Vilaboa preso durante catro anos no Lazareto de San Simón e no Forte de San Cristóbal).\nCasilda díxolles aos fillos que José tiña escritos, que cando morrera xa saberían... O que non lles dixo é que a ela a raparan os falanxistas cando foron deter o seu home en setembro de 1936. E que gardou o cabelo como símbolo da aldraxe daquel tempo infame. O tempo azul no que campaban as sotanas, as correaxes e os uniformes militares.\nCasilda Rosendo e José Casal casaron en San Adrián de Cobres, concello de Vilaboa, e en 1932 tiveron unha filla á que lle chamaron Democracia. José, o seu irmán Belarmino e seu curmán Rogelio Casal eran carpinteiros de ribeira, militantes socialistas e directivos da Sociedad de Agricultores e da Sociedad de Obreros de Construción Naval, afecta á UGT. Despois do 20 de xullo sufriron un inferno de persecución, de humillación e de dor, compartido polas súas mulleres e os seus fillos. Unha tortura física e psicolóxica que os acompañou toda a vida co seu ronsel invisíbel de tristeza e de amargura.\nJosé Casal (sentado),\nBelarmino Casal (centro)\ne Rogelio Calvar (dereita)\nSi, Pepe Casal tiña escritos. Escribiu un diario conmovedor no que relata con detalle os días de terror, os anos de cadea, de silencio, de medo; o acoso interminábel que sufriron na súa familia; o rasto das feridas que non deron curado nunca... Mais houbo marcas naquela casa que non aparecen no Diario, centrado no relato da persecución dos primeiros días, na crónica das detencións e interrogatorios, do expolio, da prisión en San Simón (co seu irmán Belarmino e o seu curmán Rogelio Calvar) coas noites de anguria e os día de traballos forzados, da viaxe humillante até Pamplona e as condicións infames en que sobreviviron no Forte, da fuga do 22 de maio de 1938... Do día en que foi detido, o 8 de setembro de 1936, e do día en que chegou á estación de Redondela coa liberdade condicional, o 8 de setembro de 1940.\nHai marcas que permanecen aínda visíbeis, que o tempo non dá borrado. Como aquel día de 1936 en que levaron á igrexa á filla, Democracia Casal Rosendo, e a bautizaron nunha pía separada xunto con outros nenos de familias republicanas. Desde aquela data chamouse Lucrecia Casal Rosendo. E coma ela outra nena que se chamaba Libertad e que foi bautizada como Berta. Aquel día, na igrexa de San Adrián de Cobres, oficiouse o final daqueles nobres ideais –Democracia, Liberdade- na imposición do sal do bautismo a dúas nenas que naceran nun tempo de luz e de horizontes abertos.\nJosé Casal escribiu aquel diario para lembrar, para que se soubese a verdade, para denunciar a inxustiza de tantos crimes impunes. Para que se convertese co tempo nun alegato, nunha acta acusatoria contra a barbarie fascista. E no relato claro de tantas vidas dignas e de tantos heroes sen nome.\nMais tamén quizais para non ter que falar, para instaurar o silencio naquela casa na que nunca máis se volveu contar o que pasara. Naquela casa na que os días 8 de setembro non se traballaba, porque era unha data cargada dunha dor profunda, impresa na fondura da alma, coa amargura da humillación e da derrota.\nEsa amargura convertiu a José Casal nun home de poucas palabras, reservado, pensativo, sensíbel, que non podía evitar chorar nas ceas de Noiteboa. E que gardou todos os segredos, todas as renuncias e todas as pequenas vitorias da dignidade humana, nun caderno que conservou coma un tesouro no interior da súa casa, na profundidade da súa alma magoada e chea de grandeza.\nPáxina final do Diario inédito de José Casal Fernández\n(propiedade da familia de José Casal)\nNota. A Asociación A Regaduxa. Memoria Histórica de Vilaboa ten intención de publicar o caderno do Diario de José Casal Fernández, polo seu extraordinario valor como documento histórico e como testemuño dos ideais nobres e das vidas dignas que foron tronzados polo fascismo e a Ditadura.\nPublicado por non des a esquecemento ás 19:46 3 comentarios:\nAS ACTAS DA DIGNIDADE: BELARMINA ORDÓÑEZ\nPara Belarmina Ordóñez, que cumpre 99 anos o 30 de xaneiro de 2015\nSalimos voluntarios para ir al pueblo a buscar agua a la fuente. Recibimos ropa y ayuda de las mujeres del lugar. Había muchos rojos. Es el único recuerdo agradable de mi permanencia en Rianxo (Testemuño do preso Benito Caballero, citado no libro Rianxo na guerra civil. Campo de concentración de prisioneiros de guerra)\nCando en novembro de 1937 chegaron a Rianxo os presos asturianos, Belarmina lembrouse de Miguel, o seu noivo preso nun campo de concentración de Asturias. Coñecérao en Vilagarcía a mediados dos anos 30, cando se trasladou desde Rianxo para traballar como criada na casa de Carmen López. Miguel Sanmartín militaba na CNT e en xullo de 1936 participou na resistencia ao golpe militar e despois fuxiu ao monte Xiabre. Cando o detiveron estivo preso un tempo e despois foi mobilizado no éxercito franquista. Mais o seu corazón estaba do outro lado e no Ebro pasou ao exército da República. Caiu prisioneiro en Teruel e sufriu anos de cadea en diferentes campos de concentración e batallóns de traballadores en Asturias.\nCampo de concentración de Rianxo,\nna Fábrica do Castelo\nSempre que vía aos prisioneiros da Fábrica do Castelo que saían a traballar nas rúas -malvestidos, suxos, derrotados-, Belarmina imaxinaba as que estaba a pasar o seu Miguel na soidade dun campo de concentración asturiano. Imaxinaba o frío, o silencio, a desesperación. O maltrato, a humillación. As longas noites de insomnio, e os días interminábeis.\nPor iso, o día que aquelas dúas señoras lle preguntaron á súa nai se sabía dalgunha muller que quixera lavarlle a roupa aos presos, Belarmina díxolles que si, que ela queria: -Eu voulle lavar a roupa, porque quen sabe quen lla lavará ao meu Miguel... Desde aquel día fíxose madriña de 6 mozos asturianos encarcerados na antiga Fábrica do Castelo. Laváballes a roupa e leváballes comida. Como só lles deixaban levar pan, baleiraba os bolos e enchíaos con ovos escalfados e chícharos.\nBelarmina colleu confianza co sarxento do campo e deixábana entrar. Foi entón cando viu as condicións infrahumanas nas que vivían aqueles homes: a falta de hixiene, a humidade, o frío, o chan terreño no que durmían, a tristeza que invadía aquel lugar sinistro, un espazo lúgubre que aquel día ficou alumeado polo rosto de Belarmina, polo vestido vermello que escolleu para a ocasión, polos aplausos dos presos que se xiraban para mirala: Ahi viene la roja...\nNo inverno do 37, Andrés de la Torre, un dos mozos que ela atendía, un rapaz de 18 anos, púxose enfermo. Belarmina foi visitalo. Estaba moi maliño. Leváballe leite e medicinas. Andrés pediulle que lle escribira á súa nai, que lle dixera que non ía voltar máis á casa. E que lle levara flores cando morrera. Sabedora da situación, Olegaria Gonçalves, a nai de Rafael Dieste, mandoulle aviso a Belarmina de que tiñan un panteón a disposición, se morría o rapaz.\nBelarmina Ordóñez e Miguel Sanmartín\nVeu un irmán visitalo mais, aos poucos días de marchar de volta para Asturias, Andrés morreu. Enterrárono no panteón dos Dieste. Tempo despois marcharon os compañeiros de Andrés e un deles, Tomás, avisouna. Díxolle que cando pasaran por diante da súa casa íanlle cantar unha canción. E así foi, aqueles homes cansos, derrotados, exhaustos... entoaron a cantiga da despedida: Pasa un río por tu puerta/ y no me dás de beber/ Teniendo el agua tan cerca/ me dejas morir de sed...\nRematada a guerra, pecharon o campo de concentración de Rianxo. Despois de pasar case 6 anos en distintos prisións en Asturias, Miguel voltou a Vilagarcía. Malia a persecución, as ameazas, as miradas oblicuas, malia a adversidade daquel tempo escuro, Miguel Sanmartín e Belarmina Ordóñez casaron e foron sacando adiante a casa e os fillos que viñeron.\nUns seis anos despois da morte de Andrés, chegou un irmán seu a Vilagarcía preguntando por Belarmina. Casara e viñera de viaxe de noivos a Galiza. Carmen, a súa nai, cando lle preguntou que quería que lle levara de agasallo díxolle que quería o corpo do fillo. Entón Belarmina fixo o máis grande aceno da solidariedade, a expresión máis clara da súa grandeza de muller solidaria, de muller xenerosa, de muller valente. Foi falar con don José Fariña, o cura de Rianxo. Pediulle permiso para desenterrar o corpo de Andrés, para que o seu irmán, Pedro, lle puidera devolver á nai o corpo daquel rapaz de 18 anos que os fascistas lle arrancaron dos brazos, da casa onde o tiña agochado. Coa axuda do enterrador, Belarmina, Miguel, Pedro e a muller deste, desenterraron clandestinamente os osos e leváronos en caixas de cartón para Vilagarcía. Belarmina e Miguel gardáronos uns días no faiado da súa casa e dias despois entregáronllos a Pedro na estación de tren.\nHoxe Belarmina é un gran símbolo da memoria viva, da memoria resistente. Unha luzada de amor e de xenerosidade, unha labarada xigantesca no medio da noite e da infamia do franquismo. Unha presenza que nos fala das vidas xenerosas, dos acenos valentes, das mans comprometidas e solidarias. Unha voz rexa en loita contra o esquecemento. Un nome maior do grande libro da dignidade.\nPD A miña gratitude a Margarita Teijeiro, que me entregou a súa arca da memoria de Vilagarcía, un celeiro vizoso de nomes e vidas que ela contribuiu decisivamente, con coraxe e teimosía, a sacar das tebras do esquecemento.\n-Entrevista de Olalla Bouza a Belarmina Ordóñez (Arquivo de Margarita Teijeiro)\n-Montse Fajardo: “Belarmina, la enfermera del vestido rojo”, Faro de Vigo, edición Arousa, 21-X-2003\n-Comoxo, Xosé; Costa, Xesús; Santos, Xesús: Rianxo na guerra civil. Campo de concentración de prisioneiros de guerra\nPublicado por non des a esquecemento ás 11:52 Ningún comentario:\nDAS CASAS REFUXIO. LUME EN LOUREDO\nQue o noso lume non queime as nosas casas.\nQue outro noso lume faga resplandecer o mundo.\nTomás Matilde tiña 17 anos en 1937. Vivía na casa de Louredo (Mos) coa nai e os irmáns. O pai, Ángel Matilde Miguélez (a) Cataplín, de 44 anos, empregado de telégrafos, andara fuxido co grupo do Fresco mais aquel inverno fora extremadamente húmido e frío e decidiu esconderse na casa.\nFixeron un tobo escavado na terra e alí Florentina Fernández e os fillos agocharon o pai. Os rapaces facían quendas nos arredores para detectar a presenza das bandas de cívicos e falanxistas que ían con regularidade á casa para interrogalos e ameazalos. A resposta era sempre a mesma: o pai marchara ao monte e non souberon máis del.\nTomás ía decote á tenda da aldea. Un día a tendeira entregoulle un paquete con tabaco, un chisqueiro, utensilios para barbear... O rapaz preguntou extrañado para quen era mais a muller díxollle que a súa nai xa sabía. Cando chegou á casa, o pai ficou demudado: -Xa estamos descubertos!\nCadro de Leopoldo Nóvoa da serie\nÁs poucas horas apareceron na casa 4 coches con falanxistas e cívicos. Preguntaron por Ángel Matilde. Sabían que estaba alí, naquela casa, porque Florentina ía buscar o peixe a Redondela e compraba o Faro. E non sabía ler. O do tabaco fora un engado para confirmar a sospeita. Un garda civil colleu aos pequenos no colo e deulle caramelos. Mais os nenos dixeron que non sabían onde estaba o pai. Entón colleron a Tomás, o maior. Díxolles que o pai marchara para o monte. Colgárono polos pés nunha viga do teito e comezaron a mallar nel para que lles dixera onde estaba. O rapaz mantivose firme. O pai tamén, inmóvil no seu tobo, a tan só uns metros da tortura e dos berros do fillo. Os falanxistas colleron un brazado de palla e simularon que ían prenderlle lume para queimalo mais el sabía que o facían para asustalo, para que delatase o pai.\nFrustrados pola resistencia do mozo deciden baixalo ao chan. Vísteno de falanxista e lévano ao monte, para que lles indique o agocho. Percorren os penedos e as covas e disparan contra os posibles refuxios mais non atopan nada. Cando voltan á aldea dinlle ao rapaz que se ispa de medio corpo para riba. Un garda civil cortou unha póla de carballo e empezou a mallar nel até case facelo perder o coñecemento. Mais o mozo mantívose firme.\nCando chegaron á aldea a casa estaba ardendo. Como Ángel Matilde Cataplín non aparecía, os cívicos plantáronlle lume. Florentina e os nenos refuxiáronse na casa de Fermina. A muller non puido soportar a dor e cos seus berros descubriu o agocho e a morte do home. Levárona detida. A Florentina Fernández Alonso, de 43 anos, matárona en Budiño (Salceda de Caselas). Os documentos oficiais deixaron rexistro da infamia: “morte en combate sostido coas forzas do exército”. Segundo diversas fontes orais, estaba embarazada de sete meses.\nOs rapaces foron para Saxamonde coa familia da nai. Despois separáronos, foron vivir a distintas casas. Á máis pequena, que tiña 18 meses, os falanxistas buscáronlle unha boa casa. Mala conciencia. Dous foron para Vigo, outro para Ourense, e outro para Ribadeo. A onda espansiva do terror: unha casa queimada, un corpo carbonizado, feito cinza, recollido nunha lata de gas e enterrado clandestinamente no cemiterio. Unha nai violada, mutilada, asasinada coa criatura que levaba no ventre. Unha familia tronzada polos partidarios do crime, polos defensores da cruz, da orde, da familia...\nTomás foi para Cesantes. Nunca puido esquecer aquel tempo de terror, de dor, de coraxe. Aquel tempo de lume e de cinza.\nNota.- A información aquí recollida foi elaborada a partir da entrevista a Tomás Matilde, realizada no marco do proxecto Nomes e voces.\nPublicado por non des a esquecemento ás 13:36 3 comentarios:\nCASAS REFUXIO NO PORTO\nE son eles os ladróns de palabras\nos que cambiaron a porta da túa casa\nmudaron o postouro da chave\nos mesmos que lle roubaron o teu rosto ás fotografías\ne despezaron as monecas\ne ciscaron polo chan as letras do teu nome\nMarga do Val: fragmento do poema “Exilio”, in A cidade sen roupa ao sol, Espiral Maior, 2010.\nPara Marga, no tempo adverso. Coa aperta do agarimo e da amizade\nVerán de 1936. Coches que atravesaban a fronteira pola ponte de Tui con segredos gardados no maleteiro e billetes novos para os gardas. Taxis en dirección a Guillarei, última estación antes de pasar o río en barcas clandestinas. Fugas en barcos de pesca desde a Costa da Morte, motoras que atracan en Leixoes coas redes baleiras e unha tripulación de mariñeiros con destino incerto. Antigos camiños do contrabando transformados en rotas de fuxida, con abeiro nas brandas de Castro Laboreiro, Abeleira ou Sistelo, tempo de calor e alimento antes da viaxe en automóbil até Porto. Mozos que cruzan a nado a fronteira do Miño en viaxes de ida sen volta, travesías cheas de risco e vertixe fuxindo do medo, da noite, das cunetas. E tamén corpos afogados, baleados, mortos na intemperie daquel tempo de terror. Corpos anónimos, que nunca volveron.\nNaquel verán caloroso, e no tempo que veu despois, centos, milleiros de homes e mulleres procuraron refuxio no outro lado da raia, na outra beira do río. Fixérono ao principio cos propios medios e despois coa cobertura de organizacións políticas, da masonaria, de consulados e embaixadas... Sofisticadas redes de evasión que na Segunda Guerra Mundial foron reconvertidas para trasladar a Portugal a xudeus e soldados aliados. Non había nada seguro ao outro lado, naquel país tamén sometido pola Ditadura, mais había quen asumira o risco e había casas refuxio, casas humildes e rebosantes de xenerosidade de campesiños nas montañas do interior, lares abastados e solidarios na cidade do Porto.\nCasas refuxio no Porto coma a de Silo Cal Muiños, natural de Redondela e empregado da Casa Graham, e Amelia Almeida Brandao, e dos seus fillos Carlos, Silo e Mario Cal Brandao. Que acolleron a finais de 1937 a Isabel Gómez Costas, que fuxira de Redondela con seis fillos despois do asasinato do seu home, Telmo Bernárdez, despois do inferno de mentiras, de cárcere, de humillación e silencio en que se convertiu a súa vida a partir do 12 de novembro de 1936. Isabel estivera recluida durante un ano naquela casa de Redondela chea de lembranzas, naquela casa chea de pesadelos, onde nunca máis volveu soar o piano... No Porto si, na casa dos Cal Brandao, alí recibiron Isabel e os seus fillos coidado e agarimo e alimento, e os billetes dun barco noruegués con rumbo a Bordeos, o principio dunha viaxe interminábel cara ao desterro e ao esquecemento.\nTarxeta de Luís Ferreira (Juan Tizón)\ndos ferrocarris do Porto, 1942\nCasas refuxio no Porto coma a Luís Alves Carvalho e Herculana de Carvalho, (que grande muller Herculana!) e os seus fillos, Guilherme e Luísa, lugar de abeiro e agarimo para Juan Tizón, militante socialista, alcalde de Monforte en xullo do 36, agochado en diferentes lugares até o inverno de 1939 en que pasa a Portugal por Celanova e é trasladado a un refuxio seguro no Porto polo avogado Antonio Ribeiro da Silva, de Viana do Castelo.\nNo Porto, baixo a protección dos Alves de Carvalho, Tizón recibe unha nova identidade, Luís Ferreira; recibe agarimo, alimento, casa e traballo. Reside na avenida de Boavista, nunha casa de hóspedes rexentada por Teresa Brandao. Juan Tizón foi un sobrevivente. Un refuxiado en terra extraña, distante e acolledora, coa maleta sempre preparada para partir. En 1942 aparece la listaxe de pasaxeiros do vapor Nyassa, na expedición organizada pola Junta de Ayudas a los Refugiados Españoles (JARE) e a embaixada de México en Portugal, mais extrañamente non consegue sair. Entretanto, na soidade do desterro, coa saudade da familia distante, escribe poesias, novelas, contos. Viaxa por diferentes cidades de Portugal, desde onde envia cartas e tarxetas postais á familia coa identidade falsa de Herminia, simulando ser unha amiga. Coa saúde quebrada polos anos de persecución e clandestinidade en Galiza -tempo de friaxe, de fame, de intemperie-, Juan Tizón morreu no Porto o 25 de decembro de 1945 e foi soterrado no panteón da familia Alves de Carvalho, na freguesia de Bonfim. Un último acto de xenerosidade de quen forneceu todo o agarimo posíbel a aquel home que nunca puido volver á súa casa, á súa Terra.\nIsmael, Herminia Tizón, Herminia Ramos\nIsabel Tizón, Luís Ramos, Luisa Alves e\ndiante os fillos de Herminia Tizón e Ismael\nPS Este relato quere ser unha homenaxe á memoria das persoas refuxiadas e dos homes e mulleres que lles deron protección e abeiro en Portugal con risco das súas vidas. A historia de Juan Tizón (Luís Ferreira) tamén é a crónica aínda non contada da amargura que sufriron a súa muller, Herminia Ramos, e as fillas Herminia e Isabel, sobreviventes tamén do inmenso cárcere do franquismo, daquela soidade e aquel silencio que\nnon as abandonou nunca. Mulleres que foron sometidas a vixilancia e persecución durante anos, que agardaron a volta do marido e do pai, que recibiron as súas cartas enviadas desde toda a xeografía portuguesa, e que tempo despois seguiron cultivando a amizade da familia Alves de Carvalho e da familia Brandao, e levaron flores á última estación do corpo de Juan Tizón, no Porto.\nAgradecementos: Raúl Solleiro Mella, Luisa Tiago de Oliveira\nRosa López González: Juan Tizón Herreros. El pensamiento hecho palabra, Fundación Luís Tilve, 2010. (As imaxes que ilustran este artigo proceden deste libro; aínda que a calidade non é boa, son documentos de grande valor histórico).\nSeis cregos escollidos (Versos divinos). Poemario escrito por Juan Tizón Herreros, no exilio e no silencio, nos anos da guerra civil. Edición e prólogo de Xesús Alonso Montero, Madrigal, 2001.\nBlog Silencios e Memorias http://silenciosememorias.blogspot.com.es/2013/12/0421-herculana-de-jesus-da-costa-dias.HTML\nPublicado por non des a esquecemento ás 13:56 2 comentarios:\nDAS CASAS REFUXIO: MASACRE NA BOUCIÑA\nPara Carmen Blanco e Claudio Rodríguez Fer, construtores da gran casa refuxio da memoria resistente\nTiñamos arados, tiñamos bois, tiñamos un becerro, tiñamos unha arca, unha casa, e levaron todo no 37, o 18 de marzo de 1937. Ata había unha galiña con pitos e tamén a levaron. Queimáronme a casa. Leváronme todo e deixáronme nada máis que coa roupiña do lombo. Leváronme para o cárcere e alí mesmo os presos fixéronme para me vestir... (Testemuño de Magdalena Caride Fernández, da casa da Bouciña, recollido en GIRÁLDEZ LOMBA, Antonio: 1939. La guerra ha terminado... hace 60 años e Vigo, IEV, 1999)\nO 17 de marzo de 1937 o sangue correu a regos no lugar da Bouciña e no cemiterio de Lavadores. É o relato amargo do terror falanxista, que se multiplicaba con cada acto de resistencia, e que nos primeiros meses de 1937 perseguiu con saña aos defensores da liberdade e deixou unha longa estela homicida en todo o país.\nÉ tamén a crónica dunha historia ben fermosa, a das casas refuxio. Casas de acollida, celeiros de amor e de solidariedade, naqueles tempos de intemperie, de invernía, de soidade, de medo... Casas nas que se habilitaron faiados, cortellos, casoupas, canastros, tobos, covas, pozos, minas, fornos, bocois..., nas que se acondicionaron espazos ocultos, lugares de agocho, de alimento, de agarimo, e tamén de insomnio e desasosego.\nCasas refuxio coma a da Torre, de Josefa Barreiro, e a de Cea, de Pilar Fernández Seijas, en Vilagarcía; a de Emilia Cabaleiro en Cabeiro (Redondela); a de Ángela Iglesias Rebollar, A Protestante, e José García Niebla no barrio do Toural en Teis (Lavadores); a de Josefa Becerra Laíño en Marcelle-Vilacova (Lousame); a casa da Torre en Salcedo (Pontevedra), de Ramón e Consuelo Acuña... Fogares protectores, calorosos, fronte ao frío e a fame dos primeiros meses no monte. Casas axexadas, asaltadas, rexistradas, ametralladas, queimadas, saqueadas, coma todas estas e moitas outras das que falaremos.\nComa as casas refuxio da Bouciña (Lavadores) -comunicadas mediante pasadizos con unha grande cova refuxio de fuxidos resistentes-, fogar da grandeza dos sentimentos dos seus moradores martirizados, lugar da masacre abominábel do 17 de marzo de 1937. Aquel día unha banda terrorista formada por falanxistas, cívicos e gardas civís rodeou a casa refuxio na que vivían Matilde González Rodríguez, xornaleira de 58 anos, o seu fillo Alfredo Fernández González, xornaleiro de 31 anos, e a súa nora Magdalena Caride Fernández, empacadora de 26 anos, que estaba preñada e tiña un fillo de 2 anos, chamado Alfredo. E a casa refuxio de Mercedes Posada González, de 48 anos, na que vivían os seus fillos Alfonso Fernández Posada, xornaleiro de 31 anos, Carmen Fernández Posada, empacadora de 22 anos, Mercedes (13 anos) e Isidoro (8 anos). E un grupo de integrantes da resistencia armada que conseguiron escapar por unha das bocas da cova que daba ao monte.\nAquel 17 de marzo de 1937, día da infamia fascista e tamén día da grandeza do pobo solidario, o muros do cemiterio de Lavadores tinxíronse de loito e de sangue. Alí foron asasinados, a plena luz do día nunha escena estarrecedora, Matilde González e o seu fillo Alfredo Fernández. E Mercedes Posada co seu irmán Paulino Posada, e o seu fillo Alfonso Fernández Posada. E Severino Carrera Martínez, xornaleiro de 26 anos. Outro dos habitantes da casa refuxio, José Caride Fernández, serrador de 19 anos, foi asasinado o día seguinte, 18 de marzo. E non rematou aquí a matanza. O home de Matilde, Domingo Fernández Lago, ferreiro de 49 anos, que conseguiu escapar daquel día de terror, sería asasinado no Campo do Casal (Lavadores), o 9 de abril de 1937.\nCarmen Fernández Posada e Magdalena Caride Fernández, que estaban preñadas, foron detidas e procesadas. Carmen e os seus irmáns e Magdalena ficaron no mundo, na soidade e no silencio do tempo que veu despois, na travesía interminábel pola amargura e pola fame das familias expoliadas e martirizadas. Ficaron para resistir, para sobrevivir despois daquela masacre. E para contar algún día o que pasou nas casas da Bouciña o 17 de marzo de 1937, cando o sangue correu a regos desde o cemiterio de Lavadores. Aqueles días de vidas solidarias devastadas, de casas refuxio queimadas. Aquel tempo de dignidade e de crimes impunes.\nFondos do proxecto Nomes e voces http://www.nomesevoces.net/\nVermellas. Chamábanlle “Rojas” http://www.nomesevoces.net/gl/exposicion-panel/vermellas/\nABAD CASTRO, Xoán Carlos: Héroes o forajidos. Fuxidos y guerrilleros antifranquistas en la comarca de Vigo, IEV, 2005.\nBLANCO, Carmen: Casas libertarias de mulleres anarquistas. A resistencia anarquista das mulleres despois de 1936, CNT, 2007\nGIRÁLDEZ LOMBA, Antonio: 1939 La guerra ha terminado... hace 60 años en Vigo, IEV, 1999.\nPublicado por non des a esquecemento ás 14:32 Ningún comentario:


A rebeldía de ler «Destino xalundes», de «Ámote Leo A.». Anotación en Brétemas sobre o libro de Rosa Aneiros\nPublicado o 21 Novembro, 2013 nas categorías Milmanda, Presentacións, Xuvenil\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou onte en Brétemas unha anotación sobre Destino Xalundes, de Rosa Aneiros, o primeiro volume da triloxía Ámote Leo A. Rosa Aneiros coas lectoras de «Ámote Leo A.» Compartín con Rosa Aneiros a presentación na libraría Couceiro de Ámote Leo A. Destino Xalundes coa participación moi activa trinta alumnos e alumnas de cuarto de ESO do IES Eduardo Pondal de Santiago.\nDarriba revisa Hansel e Gretel para «cuestionar» as normas sociais. Reportaxe de Jaureaguizar sobre a novela de Manuel Darriba\nPublicado o 21 Novembro, 2013 nas categorías Críticas, Narrativa, Reportaxes\nO xornalista e escritor Jaureguizar publica en El Progreso unha reportaxe sobre a novela O bosque é grande e profundo, de Manuel Darriba, baixo o título “Darriba revisa Hansel e Gretel para «cuestionar» as normas sociais”. A novela non está claro ata que punto a civilización é civilizada e a barbarie, bárbara». A reportaxe pode lerse ou descargarse neste enlace.\nHenrique Costas: «Teñen unha conciencia identitaria moi forte por iso se ten conservado o idioma»\nPublicado o 21 Novembro, 2013 nas categorías Crónica, Entrevistas, Lingua\nLa Voz de Galicia publicou unha entrevista de Jorge Lamas a Xosé Henrique Costas sobre o seu libro O valego. As falas de orixe galega do Val do Ellas (Cáceres-Estremadura). Henrique Costas: «Teñen arcaísmos desaparecidos en Galicia hai séculos» O vigués Henrique Costas publica un libro sobre a fala estremeña derivada do galego Henrique Costas González ven de publicar, en Edicións Xerais, O valego.\nA introspección emocional da inspectora Amaia Salazar: «Legado nos ósos», de Dolores Redondo. Anotación en Brétemas\nPublicado o 21 Novembro, 2013 nas categorías Blogs, Narrativa\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou onte en Brétemas unha anotación sobre Legado nos ósos, a segunda novela da triloxía do Val de Baztán de Dolores Redondo, traducida por Ramón Nicolás. Volve Dolores Redondo con «Legado nos ósos» Chegaron a Xerais os primeiros exemplares de Legado nos ósos, a segunda entrega da triloxía do Baztán de Dolores Redondo, a narradora vasca de pais galegos.\nPresentación «A Terra Queima» na Coruña\nPublicado o 20 Novembro, 2013 nas categorías Música, Presentacións\nO sábado, 23 de novembro, ás 19:30 horas, na Biblioteca da Asociación de Veciños Atochas-Monte Alto-A Torre, Parque de Marte, s/nº, A Torre na Coruña, terá lugar a presentación do libro cedé A Terra Queima con música de Lalo Carnota e texto de Xurxo Souto. Os autores estarán acompañados de Manuel Bragado. A presentación está organizada pola Asociación de Veciños Atochas-Monte Alto, a libraría Sisargas e Xerais.\nUn luxo: «A miña primeira Rosalía», un libro-disco para escoitar e aprender. Anotación en Rede Lectura\nPublicado o 20 Novembro, 2013 nas categorías Álbums, Infantil, Libro–disco, Música, Poesía\nRede lectura, o blog da Asesoría de Bibliotecas Escolares publica unha anotación sobre o libro-disco A miña primeira Rosalía, do que son autores Xiana Lastra Pernas, Xosé Lastra Muruais e María Manuela Díaz Orjales, é unha das novidades desta tempada. A miña primeira Rosalía é un libro disco que continúa a estela daquel outro, O primeiro Celso Emilio, que Xerais fixera público o ano pasado.\nAnotación de Ramón Nicolás sobre «Legado nos ósos», de Dolores Redondo\nPublicado o 20 Novembro, 2013 nas categorías Blogs, Narrativa, Traducións\nRamón Nicolás publicou onte no seu blog Caderno da crítica unha anotación sobre Legado nos ósos, a segunda novela da triloxía do Val de Baztán de Dolores Redondo, da que o propio Ramón Nicolás é tradutor.


Proxecto SalvaVidas\tNovas 23 decembro 2021\t Visitas: 4447\nO curso foi impartido por un membro do noso equipo de formación de expertos para profesores e estudantes. Un total de 10 asistentes á formación recibiron os coñecementos necesarios para poder aplicar unha reanimación cardiopulmonar efectiva en caso de presenciar un accidente cardíaco ou un episodio de morte súbita no centro.\nA importancia do curso de RCP e uso do desfibrilador DEA\nNo curso impartido explicouse o procedemento a seguir cando se produce un accidente cardíaco, repasando as distintas fases da Cadea da Vida. A cadea de supervivencia Trátase dun algoritmo que explica as diferentes actuacións a realizar cando se producen este tipo de incidencias. Tamén se explicaron os fundamentos básicos para realizar unha reanimación cardiopulmonar precoz e a forma de actuar do socorrista mentres chega a ambulancia.\nPreviamente á formación impartida no centro IES Trevenque, a instalación dun Desfibrilador externo Zoll AED Plus, coa súa correspondente sinalización visible desde calquera punto do centro educativo para garantir a rápida localización, o mantemento é fundamental para o perfecto funcionamento do equipo desfibrilador.\nAs escolas cardioprotexidas contra a morte súbita salvan vidas\nOs accidentes cardíacos poden afectar a calquera, en calquera lugar. Nos lugares onde hai unha gran multitude de persoas, aumentan as posibilidades de que este tipo de incidentes cardíacos ocorra. Nos centros educativos adoita haber unha gran afluencia de xente, tanto alumnado como profesorado, así como traballadores do centro que comparten o espazo durante moitas horas do día.\nA cardioprotección nos centros educativos é de vital importancia para manter a seguridade das persoas e actuar o máis rápido posible en caso de parada cardiorrespiratoria.


Conservas galegas e ecolóxicas Tuta Fruta | Arbore - Alimentos Ecoloxicos en Vigo, Galicia\nConservas galegas e ecolóxicas Tuta Fruta\nSáb, 30/10/2010 - 03:39 in\nFuxir da cidade. Volver ao campo a vivir da terra. A moita xente róldalle pola cabeza construír un paraíso natural. Deixalo todo en pos dunha autosuficiencia e sinxeleza que faga esquecer crises xerais ou persoais. Aínda que pareza apaixonante ou romántico, non é fácil. En especial se un pretende vivir en comunidade e sacudirse as xerarquías habituais para apostar polo consenso e o respecto. Fracasadas ou esgotadas as comunas dos anos setenta, os experimentos alternativos que herdan algo daquelas criaturas son as ecoaldeas. En Galicia hai algúns proxectos a piques de encallar, como o de Xestas, en Porto do Son, pero en Internet voan e-mails tratando de contactar para algún intento, e outros aínda a medio cociñar manteñen certa continuidade, como o de Tanquián, en Ferreira de Pantón (Lugo). Aínda que a base sexan os cultivos ecolóxicos, a permacultura, o lume avívao unha familia propietaria da leira de 5,5 hectáreas, que tratou de encaixar a súa vida na maior harmonía posible co resto do mundo. E acolle a quen queira aprender.\n«Podo chamarvos novos hippies?», pregúntolle a Emily na súa casa na parroquia de Deade, ao final dunha pista de terra. «Quizais neorrurales ou ecoaldeanos. O hippy móvese sen diñeiro bu pertenzas e eu tampouco sinto así. Aquí hai moita tecnoloxía, permacultura...».\nA primeira vista poderiamos etiquetarla nun cosmos de amor e irmandade. Pero o que si sente esta alemá do norte é pioneira. Chegou en 1993 ao sur de Lugo co seu compañeiro inglés e un fillo dun ano. Hoxe son tres os seus rapaces, que estudan en Monforte. Mentres cociña un puré de cabaza que tamén compartirá unha parella de mozos escoceses, voluntarios aprendices da agricultura sustentable a cambio de casa, comida e ensino ecolóxico, Emily explica que nunca tanta xente pasou pola súa casa como este verán. De Madrid, de Barcelona, do estranxeiro... «A enerxía está aí para facer ecoaldeas, pero a maioría non ten nin idea do duro que pode ser. Por esta leira autosuficiente han pasado centos de persoas fartas da tensión da cidade. E agora máis, porque que podes facer na cidade sen diñeiro? A diversión custa».\nAlgunhas botaron raíces no sur de Lugo, compraron casa. De feito en Pantón e Escairón viven xa bastantes británicos, aínda que non todos practican a permacultura, un movemento nado en Australia e que propugna un aproveitamento racional dos recursos, compartíndoos e coidando a terra e as persoas.\nEn Tanquián impartíronse cursos de bioconstrucción, aforro enerxético e aproveitamento de enerxías renovables. Moitas das solucións levan miles de anos en Galicia: a madeira e outros materiais da contorna para construír. Saberes antigos mças tecnoloxías e ideas modernas para que todo perdure moitas xeracións. Ás veces é o clásico retrete de buraco que había nas casas antes do cuarto de baño, transformado en letrina seca onde se fai compostaxe para logo abonar árbores.\nPero tamén é medicamento natural, unha viña que non podía faltar en plena Ribeira Sacra, o forno onde se coce cada semana o pan e unha horta sen pesticidas nin contaminantes. «Vive e deixa vivir», subxace nesta ética. Emily está sobre todo orgullosa da súa horta, onde hai todo tipo de froiteiros e plantas. Se as chinches cómense as súas colinabos, tratará de afastalas facendo crecer preto algunha planta ou con algún preparado natural: «A agricultura tradicional pouca xente faia. Eu fago moito compost, non utilizo abono fresco, teño sempre a terra cuberta e planto moita diversidade de cultivos. Se algún falla, sempre poderán comer de outros».\nMáis verduras que bechos\nAsí pode vender os seus produtos (verduras, froitas, conservas, zumes...) ao amparo do Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica a cooperativas de consumidores de Lugo e, sobre todo, de Pontevedra e Vigo. Fai pouco que presentron as súas marmeladas Tuta Froita no Carballiño. Ao final é como todo, se están boas, saen adiante, pero recoñece que foi un camiño difícil.\nCentrouse na agricultura, con pozos e rega por goteo, algún invernadoiro, deixando atrás experiencias con animais como os porcos celtas, as ovellas ou os cabalos para excursións turísticas. «Ao principio tiven moita bichería. O porco podía alimentarse das landras do bosque de carballos, pero acababa onde non debía; as excursións dacabalo eran unha lea porque, ademais de pagar seguros moi caros, a xente non sempre aparecía cando o día era chuvioso e os cazadores son un perigo case todo o ano. Tes que ir con chapeu vermello e cantando polo monte. Vaca non temos, compramos o leite. Só galiñas, dúas eguas e unha colmea. As abellas son xeniais, son as únicas que traballan e non danche traballo», explica.\nÁ entrada desta «zona liberada», unha especie de república independente de Tanquián, crece un bosque de carballos e boletos pero tamén con algunha mortal Amanita phalloides. Máis adiante algúns visitantes e voluntarios deixaron as súas caravanas e mesmo algún tipi indio perfectamente montado. Preto están dúas casas de madeira con placas solares que serven para bombear auga desde un pozo até un depósito. Unha compártena Graham e Abbe cun enorme niño de abellóns «very dangerous». Fai dous ou tres décadas probablemente a súa escala en Galicia fose a comuna de Foxo, en Negueira de Muñiz. Moitos alternativos pasaban por alí. Non falan nin papa de español e afánanse nos traballos dun campo de frambuesos: «Estivemos en ecoaldeas de Escocia, Romanía e do sur de Francia e o que queremos é montar a nosa, probablemente en familia, porque en comunidade é moi difícil, di ela.\nEsa é a pedra de toque destes proxectos, porque, á parte de xerar un medio para que entre diñeiro e haxa una certa seguridade económica, a convivencia nunha forma de vida máis participativa é complexa. Saltar da estrutura xerárquica, da dependencia do consumo e a obrigación de traballar moitas horas para proveito doutros a outro ritmo de vida máis tranquilo e san, pero tamén menos individualista, non é fácil. E logo sempre cae algún inadaptado que non friega os pratos. «As comunas atraían xefes, asegura Emily, o ideal é unha organización asemblearia onde todo o grupo chegue a un consenso, sen deixar fóra a unha minoría que mesmo pode ter razón. Ese é precisamente o fallo da democracia, que é un engano. Cando hai problemas, unha comunidade forte fala os problemas, dáse un tempo ás persoas e ao final decídese se seguen ou non. É aí onde se ve se hai comunidade ou unha simple aglomeración de individuos. Eu vin moitos casos e outros mos contan voluntarios que chegan desde puntos tan afastados como Australia ou Nova Zelandia».\nA dogma e os «pantones»\nEn Tanquián non son nada dogmáticos se non é para manter os principios da agricultura ecolóxica ou manter moito contacto cos fillos. «Comemos carne cando a hai, estamos conectados á rede eléctrica para manter as máquinas que necesitamos, usamos teléfonos e Internet e non miramos a tele durante as comidas, aínda que hai unha televisión na sala de reunión e xogos. Os meus fillos deben ver toda a porcallada que hai polo mundo, enfrontarse a ela e elixir. Non creo que sexa bo protexelos moito ou illalos; o problema é que a xente perde moito o contacto cos seus fillos e os mozos están superperdidos», di Emily.\nO habitual no amplo espazo teórico das ecoaldeas é que predominen motivos ecolóxicos e de recuperación do mundo rural abandonado pero pode haber tinguiduras máis sociais, exotéricos ou terapéuticos con medicamentos alternativos. Adóitase dedicar polo menos un día a tarefas comúns e logo cada un na súa casa administra as súas ilusións e vida privada. Búscase unidade e identificación con outras acodes pero, aínda así, recoñece Emily, «podo traballar con bastante xente, pero convivir con moita menos, por iso, se tes a túa porta, péchala e termínase o enfado». Como nos pobos, son asentamentos onde todos coñécense, con carencias e afectos. Trátase de alcanzar certa autosuficiencia desenvolvendo aspectos como a agricultura, a artesanía, o intercambio e as actividades formativas, culturais e espirituais.\nA calidade de vida e a saúde son máis importantes que os aspectos monetarios e van xurdindo redes de economía alternativa e solidaria. Aínda que en Tanquián fallou a corresponsabilidade na propiedade, si montaron un grupo de traballo con outro dez casas e 20 persoas da contorna para compartir hortos, un banco de tempo e unha moeda complementaria propia chamada pantón. Cada hora de servizo son dez pantones e cada pantón equivale a un euro.\nA dificultade para conseguir un terreo adecuado na fragmentada Galicia é outro obstáculo. En Tanquián deron con alguén que quería vender a súa metade dunha casa señorial, onde había varias hectáreas xuntas nun mesmo anaco, pero non é o habitual. As herdanzas indivisas son un gran problema, e tamén as normas do hábitat que practicamente imposibilitan construír ou modificar algo. «Chamounos xente de Cataluña que ten diñeiro e cerco pero non pode facer nada. Outros optaron por figuras como o cámping ecolóxico», sinala Emily, que tivo que sufrir tamén a hostilidade dalgún veciño.


Bágoas do mar - Manuel Gago - Galiciae\n11 de septiembre de 2019 (21:26 h.)\nTáboa Redonda Manuel Gago Grecia\nVELAQUÍ estou, nun territorio desértico que se debruza nun mal de azul neón. Toco a terra e arde. Unha capela en ruínas láiase contra o mar, construída con graves bloques de mármore feitos de memoria antiga. A ría de brillo case ofensivo está rodeada de montes ásperos. No edificio esmorecido, baixo unha decrépita e inestable bóveda, entre columnas clásicas de orde xónica, acumúlanse exvotos circunstanciais: fotos de carné, cordóns de zapatos, chupetes. Chegamos alí sen saber, perdéndonos por unha estrada estreita de Mani, no sur do Peloponeso, e resulta que estamos ao sur de todo, no cabo Tainaros. Ao camiñar pola ribeira, sucedían estampas oníricas: caras atrapadas en mosaicos observábannos desde ultratumba, destapadas por furtivos nunha ladeira seca que gardaba tesouros. Aparecían literalmente baixo os pés. E, ao pé da capela, ao abrigo dunha cala, rodeada de barquiñas humildes, unha cova con columnas caídas e máis exvotos en caos. Topografía estraña, topografía próxima, tan próxima a nós: montes e augas falábanme, berrábanme, pero non chegaba a entendelos de todo. Ao volver á cobertura consultei ansioso o móbil. Na capela houbera un oráculo de Poseidón, un lugar único. A cova considerábase a porta dos infernos. E, no seu tempo, a este lugar aillado e áspero fuxían os escravos para procurar a liberdade baixo a protección do deus do mar. Velaí. O problema é que os territorios, como as persoas, teñen unha lingua, e non sempre a entendes de todo.\nPercorrín Grecia este verán nun exercicio persoal que me levou por un vieiro non agardado: nos paralelos entre a Grecia antiga e Galicia. Non me refiro ao pensamento clásico de Platón e Aristóteles que nos chegou por Cou ou outros catecismos. Era algo ben máis interesante. Poño outro exemplo. Ao subir a doce costa que leva á Acrópole de Atenas, que no fondo é a croa dun castro, todo o mundo detense ante a vista luminosa dos Propileos, o pórtico de entrada. Foron feitos para asombrar. Todos menos eu, que me intriguei por algo ben distinto: eu miraba para o outeiro de enfronte, inzado de penedos, laxes e covas. Pero que raio é iso, pensaba eu sen deixar de miralo, ignorando a maxestuosidade acropolitana. Pois era o Taigeto, o espazo da xustiza ateniense, o sitio importante. Non por nada alí foi predicar San Pablo. Os áticos non se atreveran a enchelo de templos e columnas: debía de ser demasiado importante como para iso. Coma os galegos, os gregos tiñan ese pensamento dual: monumentos por unha banda, como actos políticos, e pola outra a memoria silenciosa, secreta, lexitimadora, o poder real, preservada en montes de pedras, só sutilmente intervidos para asentar a súa función. Alí comecei a entender a linguaxe menos coñecida de Grecia, similar á galega. Un código de entendemento a piques de desaparecer, unha verba de arxinas.\nA primeira vez que vin a Acrópole de Atenas, hai máis de vinte anos, apareceu de súpeto entre as rúas de Monastiraki. Boteime a chorar, nunha reacción emocional que non agardaba de min mesmo. Tapei a cara coas mans coma un piadoso musulmán. A rapaza finesa que me acompañaba mirou para outro lado, sen saber que facer ante a sensación —real— de que acababa de presenciar algo demasiado íntimo. Desta volta, xa o mundo e min mesmo aprendemos a mentir mellor. Visitamos o Museo da Acrópole, aberto hai dez anos. Luminoso, limpo, cun concepto contemporáneo do relato arqueolóxico, cheo de marabillas. Gastáronse un diñeiral nun contentor que replica, a escala real, o Partenón, no alto do edificio. As enormes cristaleiras permiten ver, enfronte, o Partenón real. Comecei a cheirar algo: o enorme investimento público neste edificio, se cadra tan desproporcionado con respecto a outros museos do país debía responder non tanto a unha sensibilidade patrimonial, como ao chamado ‘orgullo nacional’. Estaba ese museo aí polo valor da Acrópole ou, máis ben, pola reivindicación grega dos frisos atenienses que están no Museo Británico?\nEn Vergina, ao norte de Grecia e moi preto de Salónica, confirmei que Grecia manexaba o patrimonio como poder, cando queira —como case calquera outro país, vaia—. Velaí está a tumba de Filipo II, o pai de Alexandre Magno. Trátase dun museo impresionante e subterráneo: o edificio reconstrúe in situ a mámoa que funcionou de panteón real da dinastía macedónica que deu lugar ao gran conquistador do mundo. É dicir, tras escavala enteira, ergueron a mámoa de novo e deixaron, no interior, as tumbas exentas e todos os seus marabillosos tesouros. Todo o museo está construído ás claras con dous fins: o primeiro, demostrar que o morto tan ricamente soterrado era o pai de Alexandre Magno —a hipótese, bastante probable, é esencialmente unha deducción arquelóxica, non hai evidencia directa— e que esa parte de Grecia é a antiga Macedonia, a capital e dinastía dos reis macedónicos. Claro, todo isto ten que ver co conflito diplomático entre Grecia e a república de Macedonia do Norte, que aínda se solventou en xuño de 2018. Ao dividirse a antiga Iugoslavia, os macedonios do norte adoptaron o nome e os emblemas visuais dos antigos macedonios. Todo o mundo quere o devanceiro famoso, non o escravo labrego. Aos gregos encrespoulles este asunto, non pouco espiñento. Lembro un amigo ateniense que me berrara no seu momento: «Non digas Macedonia, sempre foi Skopia!». A arqueoloxía converteuse en parte da batalla. A enésima demostración de que o patrimonio cultural é máis un asunto do presente que do pasado.\nA cultura, en si, é outra cousa distinta ao patrimonio cultural. A cultura é mirar para esta terra seca, áspera, pedrugallenta, pouco fértil: cultivar con paciencia tomate, cogombro, berenxena, melón, sandía, queixo de cabra, mel, aceite de oliva, año e polo, canda herbas olorosas dos montes, e mesturalos en mil combinatorias posibles para acadar que o solar pobre ilumine os días da xente humilde. Cando se consultan os entusiastas pareceres dos turistas nórdicos sobre a gastronomía helénica, arquetípica do Mediterráneo oriental, todos se amosan fascinados pola exhuberancia de sabores. Non se decatan de que esta gastronomía é xusto o contrario: é a marabilla do goce e da emoción a partir da escasez. No patrimonio cultural grego o Museo da Acrópole e a Tumba de Filipo son espléndidos como unha cociña de Lyon. Pero a súa fermosura está alén dos circuítos turísticos, onde sobreviven oráculos de Apolo e Artemisa entre cedros, piñeiros, chicharras e un secarral infame.\nPreto de Gythio, na fermosa praia de Valtaki, obsérvase unha escena digna do Planeta dos Simios. O mercante Dimitrios leva desde 1980 oxidándose encallado entre as rochas dunha fermosa praia. Seica era un barco que andaba no contrabando de tabaco entre Turquía e Grecia, e ninguén tivo interese en sacalo de aí. O barco é ferruxe icónica, como restos dun mundo abandonado. A auga está fresca, e decido botarme ao mar. Nado e buceo, e de súpeto, baixo a auga, descubro columnas, ánforas, muros absidais de inmortal morteiro romano. Collo aire e descendo ata unha especie de pía revestida. Meu deus, as paredes aínda conservan a impregnación púrpura. Aquí debían fabricar, a partir do gastrópodo Murex Brandaris, a cor mítica que tinguía as túnicas dos emperadores e patricios. E aínda, baixo as augas, fican as súas trazas. Ao remexer a area doutro edificio, a cara dunha muller, nun mosaico, aparece entre os dedos. E agora, vinte anos despois da primeira vez que chorei en Grecia, recunco. Desta volta, baixo a auga, onde ninguén me pode ver.


Ramón Sampedro na lembranza - Revista Digital CS Coia Vigo\n27/02/2020 26/02/2020 Lucia\tEutanasia, Ramón Sampedro\nO móbil deume un pitido de aviso, e de contado deume a nova: (“El País”. La Ley de Eutanasia ha tenido una amplia mayoría en el Parlamento).\nEu estaba ensarillado noutras cousas e non me imaxinaba o que estaba acontecendo na Cámara Baixa, (lugar onde os representantes da cidadanía se reúnen para promover, debater e aprobar -ou non- as leis que poden mellorar a vida da xente). Que grande é a democracia, meu deus!\nA batalla de Ramón durou unha morea de anos. El só pedía poder morrer dignamente: trinta anos deitado naquel leito éralle insufrible. Amoláballe o ser unha carga para familia. Mirábaos traballar e adicarlle a el o tempo que necesitaban pro descanso; e todo iso sen un futuro, nin para a familia nin para el.\nRamón pediu insistentemente poder deixar aquel corpo inútil que só lle servía para complicarlle a vida á familia. Quería morrer dignamente e a palabra clave era “Eutanasia”. O seu caso deulle a volta ao mundo: dúas películas ilustraron a súa dor; mais non houbo interese para remediar aquel suplicio. Pero non por iso deixou de facerlle fronte a intolerancia, e atopou a axuda necesaria en Ramona Maneiro, que colaborou para que a morte desexada fora cumprida.\nOs feitos produciron un “terremoto” sobre todo nas persoas máis achegadas a relixión católica e Ramona foi chamada pola xustiza acusada da morte de Ramón. Ela sempre se mostrou moi enteira: arriscou pero saíu adiante.\nArestora, vinte e dous anos despois do pasamento, Ramón venceu a intolerancia e Ramona ten que ser moi feliz ó ver que a loita pagou a pena.\nA sociedade española mudou\nE tanto que mudou, e para comprobalo só compre ollar uns anos atrás. Os que se opoñen ó acomodo dos tempos son os mesmos de sempre, e a Igrexa Católica adoita aliñarse cos grupos máis retrógrados da sociedade: (as veces con grandes manifestacións presididas por bispos e cardeais)\nOpuxéronse a lei do divorcio, despois a do aborto mais tarde ao matrimonio de persoas do mesmo sexo, e porén a lei da Eutanasia.\nNo fondo a oposición é ficticia; despois de aprobadas fan uso delas con naturalidade. Como xa hai unha lei que permite –dentro dunhas normas establecidas- xa deixa de ser “pecado” practicalas, tanto o divorcio como o aborto, así evítalles o ter que desprazarse a un país estranxeiro para solucionar o problema. E mesmo o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, solucionou moitos problemas a xente que o combatía.\nA sociedade mudou e vai tomando conciencia do seu poder.\nLembro a Xosé Afonso que nos deixou a canción acaída (Grândola vila morena terra da fraternidade / “O pobo é o que máis ordena…)\nE o pobo español xa ordena que a lei de Eutanasia se fundamente nos principios dos Dereitos Humanos.\nXaora, deixo aquí un respectuoso recordo para o home que abriu unha fenda na sociedade e que 22 anos despois rematou por rachar a intolerancia.\nE unha felicitación para Ramona Maneiro que grazas a ela hoxe iniciamos un camiño de liberdade.\nEspero que Concellos, Deputacións, Sociedades Comunitarias e cívicas homenaxeen a estas persoas senlleiras.\n← Carnaval Coia 2020


A Xunta oferta prazas para a mocidade nos campos de voluntariado de arqueoloxía de Ribas de Sil e Castro de Rei - 21 Noticias\nA Consellería de Política Social oferta prazas nos campos de voluntariado que se celebrarán este mes en Ribas de Sil e Castro de Rei, ambos de temática arqueolóxica e dirixidos a mozos e mozas entre 18 e 30 anos.\nO primeiro en comezar será o campo de voluntariado do Castro de Viladonga -no municipio chairego-, que se desenvolverá entre os días 13 e 24 de agosto. Os participantes traballarán en estreita colaboración co equipo arqueolóxico do castro en tarefas de limpeza e consolidación das súas estruturas arqueolóxicas\nA finais de mes comezará o campo de voluntariado “Alejandrina Álvarez”, que debe o seu nome á veciña que hai dous anos propiciou co seu testemuño o achado dos restos da capela de San Antonio nunha zona boscosa de Ribas de Sil, cando xa só algunhas persoas de avanzada idade gardaban lembranza da súa existencia e localización.\nA actividade desenvolverase entre o 27 de agosto e o 7 de setembro, e os labores principais consistirán na limpeza dos restos da Capela de San Antonio. Tamén se catalogarán os obxectos que se atopen durante os traballos.\nAs persoas interesadas en participar nestas ou noutras iniciativas similares en distintos puntos de Galicia poden consultar a oferta e medios de inscrición na páxina web de Xuventude da Xunta de Galicia.\n« Medidas preventivas no programa de actuacións musicais “Noites á fresca” en Narón\nMelloras en Palas de Rei para a estrada que une Devesa de Rei co núcleo de Xende »


Dito e feito - MpDC\nWritten By MpDC on 2/4/10 | 11:30\nÉrase unha vez o diaño “coxuelo” que abría os tellados ás casas para osmar o que nelas se facía. Un bo día (crese certamente que era domingo) deu un pinchacarneiros e foi caer á beira dunha cociña de ferro na que había unha xuntanza familiar. A pesar do remate da copiosa comida, a que semellaba máis vella, púxolle unha boa cunca de viño e tres chourizos (“ó inferno”, por suposto). As meixelas do diaño parecían mesmo estoupar coa calor e unha ola vaporosa envolvía aquel lugar, que comezou a encherse de barullo: nas conversas entrelazábanse temas profesionais con temas profesionais.\nEnguliu o primeiro chourizo e o diaño puxo atención naquela muller que teimaba co seu neto: ¡Pero home, como non has coñecer á Xana da Pena da Rocha, sí, a filla do que Vive Debaixo da Ponte!. O rapaz talmente cos ollos cadrados non coñecía a susodita Xana, pero tanto el coma o diaño poñían a máxima atención nas verbas da vella. As anécdotas da súa infancia comezaron a ficcionarse, todos ficaron calados, sentindo coma o relato facía da avoa a persoa máis viva dos que alí estaban. Dramatizaba tódalas escenas do conto, cambiaba a voz, berraba e mesmo aqueles ollos noutrora tristes brillaban de emoción. Era a voz do pobo, a fala encarnada que daba conta das máis ricas vivencias. Daba gusto oíla mesturar o traballo no muíño co muíño despois do traballo (Unha noite no muíño/non é nada/pero unha semana enteira/iso si que é muiñada) e tamén trasnoitaba co mozo (Pensa meu pai que me ten/debaixo do seu pedreito/teño a cama no faiado,/non sabe cando me deito), crendo el que era o único (Teño un amor na montaña/teño un amor montañés/teño un amor na montaña/e na baixada teño tres). A concorrencia aumentaba de cando en vez, sumábanse algún veciño, que matizaban detalles das narracións.\nO diaño debía levar unha arroba de viño no corpo mentres saboreaba o último chourizo, cando de súpeto determinou pedir unha taciña de café, as lendas que agora viñan eran as súas preferidas, claro, nas que o demo era o protagonista. (“O xogador e a filla do demo”, “O demo axuda o caseiro”, Antoloxía do conto popular galego, edición de Henrique Harguindey e Maruxa Barrio). Pero os pequenos deron en amolar en demasía ó demo, estaban inquedos e este de tanta fartura, invitoulles a que saísen a xogar á leira de María Pita. Foi o mellor pretexto para que os “polos” da familia tamén se escusasen e fosen fumar detrás do cocho. Así, de forma paseniña, os comensais abandonaban o lar e volvían ás súas casas. Quedaron alí as dúas comadres e “o cornudo”. ¡Veña, Maruxa!¿Quedas aí ou? E tamén Maruxa marchou.\nOfreceulle outra taciña ó diaño, pero enredara dabondo e tiña que marchar, polo que sacou os pés do forno, calzouse e saíu (pola porta) moi agradecido por tan boa velada. A avoa ollou no chan un caderno vermello cheo de lendas e contos populares, e esbozando un pequeno sorriso exclamou ¡Será condanado o demo de home este!\nCristina Collazo Gómez/ Licenciada en Literatura Comparada


Palaestra - Club Lectura Brigantium: A miña irmanciña\nEstou co meu irmán camiñando cara un lugar onde quedamos un grupo de amigos para empezar unha ruta de sendeirismo. Antes de chegar alí xa estamos a probar as nosas habilidades un pouco facendo Parkour polo pobo, o meu irmán en concreto competía contra o seu mellor amigo en quen conseguía chegar antes ao momento de reunión.\nChegamos ao lugar, era un montículo de pedras á beira dun camiño. Charlamos alí co resto do persoal, estes quedan alucinados cando me ven cunhas zapatillas de verán para facer a ruta, fálolles de que eu se non hai auga vou sen problemas en zapatillas. Eles insístenme que colla unhas botas ou algo contundente pero eu sigo coa miña opinión.\nEmprendemos a marcha, eu acórdome que non trouxen máis nada que a miña roupa, entón vou correndo a casa a coller catro cousas útiles e xa lles pillaría na montaña, empezo a correr e son unha bala, saltando cunha destreza que os perdo de vista en segundos.\nUnha vez collo as cousas vou directo ao monte, atraveso un prado, para seguir vexo que o prado está rodeado dunhas árbores grandes con moitísima maleza entre eles, só había un oco para pasar, este o habían medio tapado cunha gran bóla de herba seca e sobre ela unha táboa enorme cun oco cadrado polo que pasa unha persoa tranquilamente. Ao fixarme noto que esa estrutura e a disposición do bosque esta así para encerrar a algún animal alén.\nNo prado do outro lado crúzome cunha chea de cordeis tirados, de todos os coñecidos que debían estar alí só atopei a unha nena, era a miña irma, pouco máis crecida que un bebe. Naquel lugar atopamos de súpeto un pozo cheo de auga até arriba. A miña irmá quíxose achegar, de súpeto vexo que se mete dentro, ao segundo achégome ás carreiras e métome dentro a sacala.\nNado, nado e nado. Cunha axitación enorme busco desesperado tocar algo que non sexa pedra aí dentro, sigo baixando e non o encontro, agora teño que subir que non teño aire, subo, collo unha bocanada e agora métome aínda máis ao fondo, a miña mente aterrorizábase coa idea de que baixase até tan abaixo, ocorríaseme que puidese quedar enganchada nalgunha estraña greta que eu non vin. Chegado a un momento baixara demasiado, xa non tiña aire para seguir nin para arriba nin para abaixo.\nEntón a escena pasa a ser un xogo, a ñiña irmá xorde do fondo subindo como unha bala, leva agora roupa de princesa Peach e arrástrame arriba coma se fose un torpedo. Unha vez fóra só podía pensar en que me pasou aí dentro. Agora volvo baixar até o fondo pero xa non son eu, son o meu avatar do Super Mario, atópome cogomelos de crecemento nas paredes do pozo, ao fondo, máis cogomelos para conseguir vidas, algunha estrela e uns raros ferros sobre as que saltaba, con elas chegaba a traspasar a parede, para atoparme que alén xa había tartarugas, tubos e algunha cadrado sorpresa, pero nada máis chegar saltei mal, caín ao baleiro e soa a música.\nEstou xa de volta na cidade, esta todo revolucionado cun evento televisado, un barco atraca no río, están a buscar quen se atreve a montar nel. Sóbense vellos, algún rapaz coñecido e algún que outro personaxe da cidade. Cando empezan a mover o barco a xente empeza caer ao río, estaba o camarote ao máximo. Medio pobo ría só de velos caer por bobadas e discusións entre eles.\nVolvo a casa, alí póñome a ver unha película que pasan pola tele, o meu pai tamén pasaba por alí e queda a vela, a película en principio pasa na tele pero chega o seu actor principal a andar polo noso salón como unha pantasma, de feito cruza as paredes, interactúa mesmo ás veces connosco os espectadores.\nEn certo momento decido baixar á cociña, na cociña atópome un libro, estaba relacionado coa película, parte contaba a súa historia, outras partes tiñan cómic en branco e negro, ao final do libro empezaba a ser cada vez máis educativo, repleto de fórmulas, trigonometría espacial e xeografía. Ao terminar a película o meu pai baixa, ao ver o libro tamén comenta comigo que ese era un dos libros que usou na súa época de estudante da que lembraba que durou uns 16 anos, non me quedou claro cando empezo a contar.


Familia e escola: A educación como suma | Revista | EROSKI CONSUMER\nFamilia e escola: A educación como suma\nO desenvolvemento intelectual, emocional e social dos nenos depende da interacción do labor de pais e docentes\nA educación non se xera a través de compartimentos estancos. Son precisas canles de comunicación e unha acción coordinada para que os nenos se desenvolvan intelectual, emocional e socialmente nas mellores condicións. Por iso, a suma do esforzo dos dous alicerces dese proceso, a familia e a escola, é, segundo os expertos, o camiño que se debe seguir. A sintonía entre os dous eidos vitais do cativo, amais de xerar confianza entre pais, nais e mestres, estimulará a idea de que se atopa en dous espazos diferentes pero complementarios.\nCoñecementos e valores\nEstudos sobre a participación de pais e nais na vida escolar sinalan que unha implicación activa se materializa nunha maior autoestima dos nenos, nun mellor rendemento escolar, en mellores relacións proxenitores-fillos e en actitudes máis positivas dos pais cara á escola. Os efectos repercuten tamén nos propios mestres, xa que pais e nais consideran que os máis competentes son os que traballan coa familia. Por iso é tan necesaria a comunicación entre ambos: axuda a ter a información de cales son os obxectivos que se queren acadar, dos métodos que se empregan e do xeito en que se desenvolven os procesos formativos e educativos. Na medida en que os centros escolares e as familias comparten, ó seu xeito e cos seus propios sistemas, o traballo na instauración dos valores, pódese pensar en que se xuntan esforzos para acadar o fin común, o que se traduce na formación de rapaces e rapazas responsables, maduros e capaces de absorber, cada un de acordo coas súas capacidades, os coñecementos que lles ofrece a escola.\nOs expertos están de acordo en que o sistema educativo ten unha maior responsabilidade na transmisión de coñecementos académicos, como as matemáticas, a linguaxe, as ciencias sociais e naturais, pero tamén coinciden en que a educación en valores é función principal da familia. Aínda que a escola pode e debe participar de modo complementario nesta angueira, nunca poderá exercela por si soa.\nAs cousas mudaron\nCambiou a familia, o sistema educativo transformouse e evolucionaron as relacións que manteñen a familia e a escola.\nNovos modelos de familia. A familia actual ten un carácter máis urbano. Produciuse un incremento importante de familias monoparentais, como consecuencia dos divorcios ou por libre elección da nai. Moitas mulleres incorporáronse ó mundo laboral, o que supón que ambos os dous proxenitores están menos tempo no domicilio familiar. Aumenta o número de garderías e de persoas alleas á familia que coidan dos fillos de idades temperás. En definitiva, os fillos mándanse antes ás aulas, o que implica que no primeiro proceso de socialización dos nenos xa non intervén preferentemente a familia e a escola ten un protagonismo moito maior.\nAs relacións entre a escola e a familia. A medida que a escola foi cambiando, tamén se modificaron as maneiras nas que se vinculou coa institución familiar. Ó longo da historia sucedéronse importantes transformacións neste vínculo. Así, as primeiras escolas mantiñan unha estreita unión coa comunidade. A comezos do século XX, comezaron a distanciarse; o labor pedagóxico foise especializando e facendo cada vez máis complexo, e os mestres ensinaban materias e utilizaban métodos afastados da experiencia dos pais e nais, que pouco tiñan que dicir acerca do que acontecía no interior das aulas.\nComezou a considerarse que as responsabilidades de familia e escola eran distintas, e víase con bos ollos que así fora. Os pais debíanlles ensinar ós seus fillos boas maneiras, mentres que a responsabilidade dos mestres era o ensino da lecto-escritura, cálculo, etc. Proxenitores e profesores comezaron a perseguir obxectivos independentes, o que en ocasións derivaba en conflitos. Esta perspectiva foi substituída nos últimos anos pola idea de que escola e familia teñen influencias superpostas e responsabilidades compartidas, polo que ambas as institucións deben cooperar na educación. Pais e profesores teñen que redefinir as súas relacións e substituír o conflito pola colaboración.\nPara que a tarefa de educar os fillos frutifique, a familia e a escola deben traballar de maneira coordinada:\nEnsinanza de valores, normas e costumes\nEnsinar a rexeitar as discriminacións por razóns de sexo, raza, estatus social ou discapacidade.\nEnsinar a escoitar e a terlles respecto ás outras persoas.\nTraballar actitudes de solidariedade e de comprensión cos máis débiles.\nEstimular a honradez.\nEnsinar a aceptar as diferentes maneiras de pensar.\nEstimular a capacidade crítica, de poder pensar cunha perspectiva propia.\nDesenvolvemento de habilidades para a vida\nInculcar o sentido do esforzo para acadar metas.\nEnsinar a compartir as propias cousas.\nEducalos na autocrítica e na necesidade de aceptar críticas doutras persoas.\nAprender a saberse comportar coas outras persoas, en xeral, sexan maiores, iguais ou menores.\nEducación en destrezas básicas para a aprendizaxe\nFacilitar espazos e tempos para o estudo.\nEstimular a linguaxe escrita e oral, comprensiva e mais expresiva.\nEnsinar a distribuír correctamente o tempo.\nTransmisión de normas e responsabilidades\nRespectar as quendas na conversa.\nEnsinar a escoitar o que a outra persoa di e o que quere dicir.\nEducar no cumprimento de promesas e compromisos.\nEnsinar a respectar o medio natural.\nTraballar os hábitos de hixiene e limpeza.\nEstimular a puntualidade.


Resolución do Concurso Subgrupo C1 (Grupo C)\nHoxe tamén nos informaron de que posiblemente a publicacián deste concurso sexa o día 22 de Febreiro. As instruccións que se deron desde a Subdirección de Xestián Administrativa de Persoal é que se cese a todos os adxudicatarios o día 25 de Febreiro para tomar como base o día 29 de febreiro para a aplicación do Acordo de Carreira Administrativa, polo que os funcionarios que teñan dereito a un mes para a toma de posesión terán que tomar a decisión de renunciar ao mes si queren que se Iles teña en conta o posto do concurso. Tamén se deron instruccións para que non haxa retencións, e especialmente, a quen puidese sair prexudicado por esa retención aos efectos da Carreira.\nResolución definitiva Concurso C1. [en pdf]\nContituída a Comisión de Valoración para o Concurso do Subgrupo C2 (Grupo D)\nResolución prevista para a 1ª ou 2ª semana de Abril\nHoxe tivemos unha reunión de trámite para constituir a Comisión de Valoración deste Concurso e así habilitar Admón. a solicitar os "Informes sobre aptitudes e rendementos no traballo desarrollado" (informe do xefe). Unha vez máis, a Admón., de xeito unilateral, e coa oposición de todas as organizacións sindicais, aprobou os criterios de avaliación deste informe.\nDesde a CIG reiteramos unha vez máis a nosa total oposición a uns informes totalmente subxectivos e, en ocasións caprichosos, sin ningún tipo de motivación. Pedimos que se fagan públicos con anterioridade á resolución do Concurso, dando a cara e as explicacións oportunas, sin ampararse nun "a min non me preguntaron", "iso é cousa da Delegada/o" ou "eu informei ben pero debéronse equivocar".


O concelleiro de Culturas destaca a capacidade de Ardelloeixo para “poñer en valor a música tradicional dunha maneira contemporánea, cunha perspectiva de xénero e atendendo tamén á diversidade” | Coruña Online\nO concelleiro de Culturas destaca a capacidade de Ardelloeixo para “poñer en valor a música tradicional dunha maneira contemporánea, cunha perspectiva de xénero e atendendo tamén á diversidade”\noctubre 28, 2017 coruna No Comments\nO concelleiro de Culturas, Deporte e Coñecemento, José Manuel Sande, participou este venres na presentación do portal web www.ardelloeixo.gal , que recolle toda a información do programa de dinamización da música tradicional e o folclore Ardelloeixo, unha iniciativa impulsada en 2015 polas asociacións Son D’Aquí, Xacarandaina e Donaire e o Concello da Coruña. Nese sentido, a web nace, en palabras do responsable, “para dar visibilidade e normalidade á música de raíz que, nesta cidade, está moito máis presente do que parece, e para facelo dunha maneira acorde aos tempos nos que vivimos, dunha maneira contemporánea e desde unha perspectiva de xénero e que atende tamén á diversidade”. Segundo indicou, a web é “a culminación” do traballo iniciado a principios deste ano co proxecto audiovisual Punto e Volta, que se sumou a esta iniciativa creando contidos audiovisuais e levando ás redes Ardelloeixo, un proxecto que botou a andar en 2015, co obxectivo de dar visibilidade e normalidade á cultura tradicional. Nese sentido, o responsable municipal de Culturas incidiu tamén noutras liñas de apoio municipal á cultura tradicional, como é o Plan de Apoio a Entidades de Arraigo ou na reformulación da romaría de Santa Margarita.\nTal e como recordou Sande, durante a primeira etapa o proxecto foi quen de levar a música de raíz aos diferentes barrios da cidade e mesmo de recuperar, expandir e renovar a Romaría de Santa Margarida desde as perspectivas da cultura e da música tradicional. O peso recaeu principalmente sobre Son D’Aquí, Xacarandaina e Donaire, se ben outras asociacións da cidade, como Cántigas da Terra, Aturuxo, Pandereteiras sen Fronteiros, Gaiteiriños ou Xebre tamén teñen traballado puntualmente en Ardelloeixo. Ademais, o colectivo Punto e Volta pasou a integrarse no programa durante o último ano e realizou os contidos que se poden encontrar en ardelloeixo.gal.\nA web de Ardelloeixo pretende ser, tal e como expuxeron durante a súa presentación Olaia Tubío e Raquel Pérez, de Punto e Volta, e Antonio Prado, da agrupación Donaire, unha guía e unha referencia para todas aquelas persoas que teñen interese no mundo da música de raíz galega, sexan ou non da cidade. Nela poderanse encontrar seccións variadas, como aulas de baile, historia, un mapa interactivo, un apartado para as asociacións que conforman o proxecto ou unha axenda cos últimos eventos relacionados con este ámbito, dando conta dos lazos entre as diferentes asociacións da cidade nos últimos anos a través desta iniciativa. “Ardeilloeixo está tendo impacto, grazas a súa capacidade para naturalizar o folclore, poñelo na rúa e deixarnos ás agrupacións proxectos en común”, salientou Prado, quen cualificou a nova web como “unha radiografía do baile e a música tradicional a día de hoxe”.\nA web conta, tal e como expuxeron as representantes de Punto e Volta, cunha axenda onde se recollen os eventos relacionados co ámbito da música tradicional na cidade. Ademais, inclúe un mapa interactivo onde se mostran, mediante fotografías, texto, audio e vídeo, os espazos nos que o baile e a música tradicional están presentes, “desde bares onde se pode bailar, persoas que constrúen instrumentos e todo tipo de espazos, nun formato aberto a todas as persoas e todas as asociacións, para permitir que o mapa siga crecendo”. Por outro lado, as entidades que conforman o proxecto contan cun apartado de presentación con varios vídeos para que o público poida coñecelas mellor. Tamén dirixida ao público xeral, a web presenta unha sección de aulas virtuais de baile, co obxectivo de que toda persoa que teña interese se introduza neste mundo e participe dos futuros eventos de Ardelloeixo. Ademais, en breve o portal contará cun espazo dedicado á historia e a memoria do folclore e da música tradicional coruñesa, unha sección que, como sinalaron Tubío e Pérez, recollerá a “memoria colectiva do baile e música, na que queremos reflectir o papel de moitas asociacións e de persoas senlleiras na recollida de música, as achegas que fixeron, sobre todo mulleres anónimas, ao noso folclore, un percorrido pola música tradicional na Coruña para traela ata o día de hoxe”.\nSegundo avanzaron durante a presentación os seus impulsores, mañá sábado 28, a partir das 13.00 horas, terá lugar na praza José Sellier unha nova presentación informal do novo portal con música e baile, na que diferentes persoas e colectivos da cidade e tamén de fóra achegaranse para celebrar a estrea cantando e tocando.


Batu enviou espías a Hungría, Austria e Polonia co fin de preparar o ataque ao corazón de Europa. Decidiu avanzar protexendo os flancos penetrando en Europa central en tres grupos. O primeiro esmagou as forzas combinadas do Henrique o piadoso e o Gran Mestre da Orde Teutónica en Legnica. Un segundo grupo cruzou os Cárpatos, e un terceiro seguiu a ribeira do Danubio. Güyük avanzou triunfalmente por Transilvania, ao tempo que Bujk se lanzaba sobre o río Sajo e infrinxía unha contundente derrota ao rei Bela IV] e os seus aliados na batalla de Mohi. Bela fuxía a Croacia perseguido por Khadan. Batu ordenaba xa acuñar moeda en Hungría e asignaba o país de Bela a Orda. Ao pouco tempo escribía ao emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, Federico II, instándolle a que renunciase ao seu trono. Só a morte de Ögödei en 1241 salvou á Cristiandade occidental.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Batu&oldid=3199694"\nA última modificación desta páxina foi o 21 de febreiro de 2014 ás 19:57.


Castiñeira alerta de posible favoritismo para cubrir a praza de técnico superior e edificación de obras na Deputación |\nHome Política Castiñeira alerta de posible favoritismo para cubrir a praza de técnico superior e edificación de obras na Deputación\nLugo, 6 de maio de 2021. O voceiro do Grupo Provincial do Partido Popular, Javier Castiñeira, sospeita que o goberno da Deputación puido facer uso novamente “do seu favoritismo” para cubrir a praza de técnico superior e edificación de obras.\nO popular fai esta valoración coa prudencia que esixe unha cuestión deste tipo, pero advertindo que a Xunta de Goberno aprobou en días pasados, concretamente o venres 23 de abril, comparecer no Xulgado nº 2 de Lugo a raíz do recurso presentado por unha das opositoras, ao estar desconforme co desenvolvemento do proceso selectivo. Por este motivo, e “co fin de despexar calquera tipo de dúbida e que se garanta a máxima transparencia na política de persoal da Deputación”, o Grupo Provincial rexistrarán a petición de acceso a toda a documentación relativa ao expediente administrativo.\nA provisión deste posto de funcionario inclúese na oferta pública que a institución luguesa convocou en 2019, sendo publicada no Boletín da Provincia (BOP) o 8 de febreiro de dese mesmo ano. O proceso constou de varias partes: un exame tipo test, o desenvolvemento por escrito dun dos temas que foi elixido polo sistema de bola e un caso práctico, e a valoración de méritos. A demandante puntuou máis que a persoa adxudicataria da praza incluso no caso práctico, menos na última por dispor de máis méritos ao levar polo menos unha década traballando no organismo provincial e, por tanto, sendo durante anos persoal a salario desta casa dende que o PSOE forma parte do goberno da Deputación. Esta circunstancia que, en palabras de Castiñeira, “é o que nos fai saltar todas as alarmas, é a que nos leva a interesarnos polo desenvolvemento deste proceso selectivo”.\nA aspirante, ademais de presentar o recurso contencioso-administrativo, unha vez publicadas as notas finais tamén notificou por escrito ao propio servizo de Persoal da Deputación, que non estaba conforme coa valoración final do terceiro exercicio. Asemade, outras aspirantes tamén presentaron a súa queixa ante a Valedora do Pobo, expoñendo que tampouco estaban de acordo coas cualificacións do tribunal.\nA experiencia doutros casos alerta aos populares\nAo abeiro dos feitos, o voceiro popular considera que “é importante coñecer como foi todo o proceso para evitar, di, calquera práctica de amiguismo ou pago de favores por parte do PSOE e do BNG”. Deste xeito, Javier Castiñeira indica que “agardamos que se nos facilite toda a documentación e, sobre todo, que non esteamos diante doutro caso de favoritismo como foi o da ex deputada no Parlamento polo PSdeG, Sonia Verdes, que hoxe é veterinaria da Granxa Gayoso Castro, grazas a que o goberno autorizou dúas prórrogas da xubilación do director, un socialista que, como todos sabemos, foi alcalde e hoxe é concelleiro en Triacastela e que formou parte do tribunal”.\nO mesmo aconteceu, lembra, coa ex concelleira en Lugo e man dereita do ex alcalde Orozco. “O que pretendemos non é ir contra ninguén. O que pretendemos é evitar esta mala imaxe que socialistas e nacionalistas están dando do organismo provincial, baseada nas malas formas, a falta de diálogo e o escurantismo na xestión”.\n“O que debe rexer nestas convocatorias públicas é a igualdade de oportunidades para todos os aspirantes, xa que, o contrario, non só é inxusto para as persoas que levan anos preparándose, senón que evidencia unha falta de ética e moralidade dos políticos que dirixen a Deputación sen precedentes”, conclúe Castiñeira.


E por último, o mércores, fixemos o acto no salón, onde todos puideron ver un Power Point coa vida e obra de María Victoria Moreno, escoitar algúns dos seus poemas, deleitarse coa música da gaita tocada por Ana Torres González (1º ESO) e Ignacio Meijón Santiago (4º ESO). E por último, entregamos os premios aos gañadores do concurso de "Slogans" en defensa e promoción da lingua galega. Sendo os agraciados: Almudena Álvarez Gutiérrez (2º ESO A) co seu slogan "Constrúe en galego" e Ana Karen Freire Núñez e Jorge Lagos Fernández (4º ESO B) co seu slogan "Si aos bicos en lingua galega".\nFotos da representación teatral de "Leonardo e os fontaneiros".\nFotos do acto e dos "Slogans gañadores".


Compostela a golpe de rato, grazas a unha nova ferramenta virtual - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nCompostela a golpe de rato, grazas a unha nova ferramenta virtual\nvenres, 18 de marzo do 2011 Raquel Noya\nA entidade galega Factoría Eurodigital, dedicada ao deseño e desenvolvemento de produtos audiovisuais online e creadora dos exitosos portais www.descubregalicia.com e www.virtualplanet360.com, vén de dixitalizar a cidade de Santiago de Compostela para levar cada un dos seus encantadores recunchos ata as pantallas dos nosos dispositivos electrónicos, para que poidamos disfrutar deles sen movernos das nosas casas.\nA nova cidade interactiva está a disposición da comunidade internauta a través da web Descubregalicia.com, onde o visitante xa tiña acceso virtual ás instalacións da estación de ski, Cabeza de Manzaneda, entre outras.\nDa mesma maneira, o visitante poderá agora adentrarse nas rúas e corredoiras de Santiago de Compostela, e incluso visitar os seus establecementos hosteleiros (polo momento son setenta), grazas a un acordo asinado para este fin coa Asociación de Hostelería de Santiago.\nA lista de establecementos adheridos inclúen restaurantes, hoteis, cafeterías, pubs, discotecas, salas de exposicións e centros de negocio, que se poden explorar por dentro en formato panorámico 360º.\nEsta ferramenta foi posible grazas ao traballo de filmación que se levou a cabo durante anos, onde non quedou sen fotografar ningún recuncho da capital galega.\nAdemais de Santiago, a través desta web, é posible coñecer con detalle as principais cidades de Galicia, así como un bo número de localidades, pobos e vilas da nosa Comunidade.


Selección de rugby de Italia - Wikipedia, a enciclopedia libre\nStadio Olimpico (70 634)\n12 (2 de decembro de 2019)\nEspaña 9−0 Italia\nBarcelona, España; 20 de maio de 1929\nItalia 104−8 República Checa\nViadana, Italia; 18 de maio de 1994\nSuráfrica 101−0 Italia\nDurban, Suráfrica; 19 de xuño de 1999\nFase de grupos (1987, 1991, 1995, 1999, 2003, 2007, 2011, 2015 e 2019)\nA Selección de rugby de Italia representa a Italia intenacionalmente no deporte do rugby. O equipo, tamén coñecido coma os Azzurri (os Azuis), leva xogando ao rugby dende finais dos anos 20 do século XX, e hoxe en día está considerado como un dos equipos punteiros do rugby europeo. Italia compite anualmente no torneo das Seis Nacións con Escocia, Francia, Gales, Inglaterra e Irlanda.\nOs Azzurri sacan de centro\nPosibelmente o rugby italiano acadase a súa meirande transcendencia internacional cando, no ano 2000, Italia pasou a formar parte do torneo das Cinco Nacions, creando o que hoxe se coñece como o RBS 6 Nations. Orixinariamente os italianos só sufrían humillantes derrotas neste torneo mais, pouco a pouco, as tornas foron cambiando e os Azzurri chegaron a quedar cuartos en 2007, e aínda nas derrotas non son tan amplas coma nos primeiros anos, non obstante hoxe ocupan a duodécima posición na listaxe mundial.\nItalia tamén competiu en tódolos mundiais que tiveron lugar até a data de hoxe dende a súa primeira edición en 1987, aínda que nunca conseguiron pasar a primeira rolda. A súa mellor actuación foi nos mundiais de 2003 e de 2007, onde conseguiron dúas vitorias na fase de grupos.\nO seu adestrador actual é o francés Jacques Brunel.\n2.2 Seis Nacións\nEscudo da selección na camisola\nEscocia - Italia 18 a 16\nItalia xoga con camisola azul, que dende 2007 está elaborada pola compañía piemontesa Kappa, e o banco italiano Cariparma (Cassa di Risparmio di Parma e Piacenza S.p.A.) é o seu patrocinador oficial.\nParticipacións de Italia na Copa do Mundo.\n1987 Nova Zelandia e Australia Primeira Fase\n1991 Inglaterra Primeira Fase\n1995 Suráfrica Primeira Fase\n1999 País de Gales Primeira Fase\n2003 Australia Primeira Fase\n2007 Francia Primeira Fase\n2011 New Zealand Primeira Fase\nA listaxe seguinte recolle os rexistros máis notábeis de partidos xogados coa selección italiana. A lista inclúe xogadores dos últimos 25 anos. É preciso sinalar que unha clasificación por número de selección non depende só da calidade do xogador senón só do número de partidos disputados internacionalmente. Co nacemento da copa do mundo en 1987 a periodicidade dos partidos variou de xeito destacábel. O xogador que máis partidos xogou até o momento cos Azzurri é Alessandro Troncon, retirado da selección en 2007, con 101 convocatorias, o que o converte no sétimo xogador con máis partidos coa súa selección da historia.\nEn letra grosa xogadores en activo coa selección italiana.:\nMarco Bortolami - 105\nMartin Castrogiovanni - 105\nAndrea Lo Cicero - 103\nAlessandro Troncon - 101\nMarcello Cuttitta é o xogador que conseguiu máis ensaios coa selección de Italia.\nManrico Marchetto - 21\nAlessandro Troncon - 19\nO récord de puntos marcados posúeo Diego Domínguez con 983 puntos, que é o terceiro xogador da historia en número de puntos coa súa selección nacional despois do galés Neil Jenkins e do inglés Jonny Wilkinson (xogador aínda en activo).\nDiego Domínguez - 983\nRamiro Pez - 260\nMirco Begamasco - 256\n↑ IRB Ranking Arquivado 10 de agosto de 2011 en Wayback Machine., consultado a 29 de marzo de 2009 (en inglés)]\n↑ 6,0 6,1 6,2 Estatísticas en SuperRugby Arquivado 06 de marzo de 2009 en Wayback Machine., consultado o 25 de marzo de 2009 (en inglés)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Selección_de_rugby_de_Italia&oldid=5755387»\nA última edición desta páxina foi o 24 de abril de 2021 ás 12:42.


Contas arredor do IVE - EURORREGIÓN - Mundiario\nA débeda dos 200 millóns de euros do IVE amosa a capacidade recadatoria e, xa que logo, a potente actividade económica galega.\nXoán Antón Pérez Lema 23 de febrero de 2020 (19:31 h.)\nTAGS: Xoán Antón Pérez Lema Galicia IVA\nA falcatrúada da ministra Montero á conta dos 200 M€ recadados polo IVE na Galicia en decembro de 2017 acadou o rexeitamento xeralizado da cidadanía. Mais cómpre tirar deste fío para entendermos a inxustiza dun sistema de financiamento que condena á insuficiencia de recursos á sanidade galega e demáis servizos públicos. 200 M€ son o 8% dos 2500 M€ adebedados ás CC.AA. todas, agás Euskadi e Nafarroa que recadan cadanseus impostos. Logo recadamos por IVE bastante máis que o que nos cómpre por PIB (5,5% do total estatal) conxunto do Estado. Isto quere dicir que a actividade económica real é moi superior á contabilizada a prol de Galicia. Por exemplo, PSA e Alcoa teñen o seu domicilio fiscal fóra do país e computan fóra.\nOs números son abraiantes. No 2017 recadáronse 12.214 M € de impostos, dos que só uns 7.650 M€ voltaron ao Orzamento da Xunta vía financiamento do Estado. Os 4700 M€ da diferenza fican en Madrid. Porén, hai que pagar os policías, defensa, xuros da débeda e demáis servizos estatais. Mais non valen 4.700 M€/ano. Euskadi paga entre 1300 e 1550 M€ co 6,24% do PIB estatal. Galicia, co 5,5% habería pagar uns 150-200 M€ menos. Si, botaron ben a conta: perdemos (por non dicilo doutro xeito) 3300-3400 M€/ano que van a Madrid e non volven.\nO unionismo centralista adoita opór a estas punxentes realidades a insuficiencia das cotizacións galegas á SS para financiarmos as prestacións que percebemos na Galicia. Mais se os impostos son cuestión de territorios as pensións perténcenlle ás persoas. Moitos pensionistas galegos gañaron o seu dereito de pensión cotizando fóra do noso país. Mesmo o seu ventureiro regreso a Galicia no outono da súa vida supón unha tensión engadida para o financiamento da sanidade pública galega. Xa que logo, votemos para financiarmos os nosos servizos recadando os nosos impostos, sen acreditarmos na ladaíña dunha inexistente solidariedade que só tenta anular o noso autoaprezo. @mundiario


Go!Go!Zo! Xacobeo 21-22 aposta claramente polas novas promesas da música. Por iso, A Casa do Rock contará con varias sesións durante este verán, tanto organizando a macroactuación de rock do 9 de xullo como ofrecendo os seus completos Combos en setembro.\nA Casa do Rock é unha empresa de formación e produción musical. Dispoñen dunha escola de música moderna especializada en música rock, un estudo de gravación, tenda de instrumentos musicais e selo discográfico, unha formación de profesores para concertos didácticos e organizan eventos musicais. Naceu co obxectivo de ofrecer unha formación de calidade e os servizos necesarios para axudar ós músicos afeccionados, a labrarse unha carreira no mundo da música. A súa filosofía principal é que se pode aprender sen deixar de disfrutar da música.\nPola súa banda, as clases de Combo favorecen a aprendizaxe directamente relacionada co traballo do músico en contextos grupais. Ademais dos coñecementos técnicos de base, anímase ao alumnado para actuar como acompañante ou solista, favorecendo a interacción con outros músicos e a comprensión global do instrumento e da música. Precisamente estas novas promesas serán as que protagonicen as xornadas do 17 e 18 de setembro.


Corredores de seguros e Cruz Vermella únense para axudar aos máis desfavorecidos - Pontevedra Viva\n© Asociación Gallega de Corredores de Seguros\nMércores 1 de Abril, 2020 ás 18:06 do Mércores 1 de Abril, 2020\nPablo Lariño, presidente da Asociación Galega de Corredores de Seguros e da Coordinadora Independente de Asociacións de Corredores\nCorredurías de seguros de toda España suman esforzos nun proxecto común para colaborar de forma conxunta e solidaria cos máis necesitados.\nBaixo o nome de #CorredoreSegurosContraCOVID-19, esta campaña ten como primeiro obxectivo recadar 316.000 euros que se destinarán á entrega de bens básicos a nivel domiciliario ou noutros lugares de confinamento a persoas en situación de especial vulnerabilidade ou ás autoridades xestoras destes espazos.\nAs asociacións de seguros españolas ADECOSE, Aunna, CIAC, Cojebro, E2K, Espabrok, FECOR e o Consello Xeral poñen en marcha de forma coordinada esta campaña en colaboración con Cruz Vermella. A organización internacional vén de habilitar unha conta bancaria especial para que as asociacións e corredores de seguros poidan realizar os donativos que consideren oportuno.\nAs achegas realizaranse por transferencia e deben incluír a palabra ‘Corredores’ no concepto da operación. Unha vez realizada a doazón poden enviarse os datos fiscais á atención de Jose Carlos García Yonte (jcgaryon@cruzroja.es), responsable de Alianzas con Empresas e Responsabilidade Social, para a solicitude do certificado de doazón correspondente. A conta habilitada por Cruz Vermella é: 0049 1892 6729 1037 9703.\nPablo Lariño, como presidente da Asociación Galega de Corredores de Seguros (AGACOSE) e da Coordinadora Independente de Asociacións de Corredores (CIAC), fai un chamamento á solidariedade dos corredores de seguros para que se sumen á campaña #CorredoreSegurosContraCOVID-19:\n"A vosa axuda é crucial, porque cada euro resulta fundamental nestes momentos. A situación que estamos a vivir non ten comparación con nada do que vivísemos ata a data e require dunha resposta á altura das circunstancias. Hoxe máis que nunca a sociedade require da nosa axuda e por iso non podemos fallar", asegura.


Dieta xaponesa durante dúas semanas - MultiSlim\nNecesitas perder 7-8 kg en 14 días? Isto é moi posible se segues a dieta xaponesa, unha das máis estritas, pero tamén eficaz.\nO punto principal da dieta xaponesa son os baixos en hidratos de carbono para forzar o corpo a derreter a súa propia graxa. O efecto é suficiente durante 2-3 anos, se despois do final da dieta non comeza a comer azucre só. Non obstante, en dúas semanas o corpo terá tempo para adaptarse a unha nova dieta.\nAs regras da dieta xaponesa son as seguintes:\no sal, o azucre, o alcol e os produtos da fariña deben excluírse completamente da dieta;\nnon pode substituír produtos no menú (polo menos indesexables);\nen vez de auga común, é mellor beber auga mineral ou fervida;\nnon é desexable cambiar de día a lugares.\nA dieta xaponesa, como calquera outra, está prohibida para mulleres embarazadas e lactantes, así como para persoas con enfermidades dos riles, fígado, vesícula biliar e tracto gastrointestinal. As persoas con problemas de presión arterial deben desconfiar de seguir unha dieta; hai moitas cuncas de café negro.\nNon é doado acostumarse a esta dieta xa que está completamente sen sal. Pero o efecto paga a pena!\nMenú de dieta xaponesa de día\nAlmorzo: café negro.\nXantar: ensalada de repolo con aceite vexetal, 2 ovos duros, un vaso de zume de tomate.\nCea: ensalada con repolo con manteiga, 200 g de peixe cocido baixo contido de graxa.\nAlmorzo: café negro, croutons.\nXantar: ensalada de repolo con manteiga, 200 g de peixe cocido baixo contido de graxa.\nCea: 200 g de carne cocida (sen sal! ), Un vaso de kéfir.\nXantar: 1 ovo (preferiblemente cru, pode ser duro), ensalada de cenoria con manteiga.\nCea: mazás frescas (pódese comer durante o día).\nXantar: raíz de pastinaca con manteiga, mazás frescas.\nCea: calquera froita.\nAlmorzo: cenorias raladas con zume de limón.\nXantar: 500 g de peixe magro, un vaso de zume de tomate.\nXantar: 500 g de polo cocido, ensalada de repolo ou cenorias con manteiga.\nCea: ensalada de cenoria con aceite, 2 ovos cocidos.\nAlmorzo: té verde.\nXantar: 200 g de carne, calquera froita.\nCea: calquera día agás mazás.\nSemellante ao 7o.\nSemellante ao 6o.\nSemellante ao 5o.\nSemellante ao 3o.\nXantar: medula vexetal en aceite, mazás, café negro, galletas.\nCea: 200 g de carne cocida, un vaso de kéfir.\nXantar: ensalada de repolo ou cenoria con manteiga, 2 ovos cocidos, un vaso de zume de tomate.\nCea: peixe cocido.\nXantar: ensalada de repolo ou cenoria con manteiga, peixe cocido.


Como distinguir un viño criado en barrica dun elaborado con chips?\nInicio / Portada lista 2 / Como distinguir un viño criado en barrica dun elaborado con chips?\nErnesto Franco Aladrén presentou recentemente en Galicia as conclusións do estudo "Criterios para discriminar entre viños criados en barricas de carballo dos macerados con fragmentos de carballo", un traballo no que participaron centros de investigación de toda España.\n08/06/2015 12:32 a.m.\nDistinguir un viño criado en barrica dun elaborado con chips non é fácil.\nComo distinguir un viño criado en barrica de carballo dun viño que foi elaborado con anacos de madeira de carballo? Esta é a pregunta á que respondeu o xefe da Unidade Técnica de Enoloxía do Centro de Transferencia Agroalimentaria do Goberno de Aragón, Ernesto Franco Aladrén, que recentemente presentou en Galicia as conclusións do estudo “Criterios para discriminar entre viños criados en barricas de carballo dos macerados con fragmentos de carballo”, un traballo no que participaron centros de investigación de toda España.\nPrecisamente foi un destes centros, a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia (EVEGA), a que organizou a xornada ” Os viños de garda. A utilización de diferentes madeiras para a súa crianza” na que Ernesto Franco Aladrén presentou o seu estudo, cuxas conclusións reproducimos a continuación.\nObxectivos da investigación:\n1º Desenvolver unha ferramenta analítica e sensorial que permita discriminar os viños criados ou fermentados en barrica de carballo dos macerados ou fermentados en presenza de fragmentos de madeira de carballo; preténdese identificar novos parámetros ou relacións entre eles que poidan ser utilizados como proba determinante da aplicación da práctica enolóxica da maceración con fragmentos de carballo.\n2º Estudar o impacto analítico e sensorial en viños da maceración con fragmentos de carballo co fin de confeccionar unha guía de boa práctica no uso deste material.\n231 mostras e 12 compostos analizados\nOs datos desta completa análise son os seguintes:\n* 12 viños de dúas anadas: 63.500 L de viño manexados.\n* 29 tipos de fragmentos de carballo analizados de 8 fabricantes\n* 25 tipos de barricas de carballo de 5 toneleiros\n* 74 tratamentos x 2 repeticións x 2 mostraxes =296 mostras analizadas\n* 296 mostras analizadas x 75 determinacións =22.200 compostos determinados\n* 1026 test triangulares de discriminación =3.078 probas\n* 94 análises descritivas.\nEn total estudáronse 231 mostras: 92 de barrica, 115 macerados ou fermentados con fragmentos e 24 macerados ou fermentados con fragmentos e posterior barrica.\nSon 12 os compostos estudados: t-whiskylactona, c-whiskylactona, Euxenol, Vanilina, Vainillato de metilo, Vainillato de etilo,Acetovainillina, Siringaldehido, Furfural. 5- metilfurfural, 5-hidroximetilfurfural e Alcohol Furfurilo\nA análise de compoñentes principais que a t-whiskylactona, c-whiskylactona e euxenol están asociados aos viños de barrica, mentres vanilina, acetovainillina e siringaldehido o están aos viños fermentados ou macerados con fragmentos.\nDefínese o albor de concentración de compostos relacionados coa madeira, como aquel de deben alcanzar os viños para concluír que se produciu unha extracción de compostos aromáticos da madeira [vanillina] e [furfural] sexa inferior a 20 µg/L, ou que a suma dos dous sexa inferior a 40 µg/L. e cando sexa inferior a 100 µg/L,\nO 24,2% dos viños estudados non superan o albor de concentración (8,6% son viños de barricas de máis de 6 anos e o 15,6% son viños que fermentaron en presenza de fragmentos). Consideramos que estes viños é coma se non tivesen estado en contacto coa madeira.\nO ANOVA dos viños que superaron o albor de concentración para o factor tratamento (encubado en barrica, fermentado ou macerado con fragmentos e macerado con fragmentos con posterior encubadoen barrica), indica que son catro os compostos que discriminan: euxenol, vanilina, acetovainillina e siringaldehido. Neste sentido, o 85,0% dos viños estudados que superan o albor de concentración clasifícanse correctamente.\nCando se cumpre este cálculo: (vanillina + acetovanillona)/eugenol >20, indica que o viño foi macerado ou fermentado con fragmentos.\nPolo contraadro, cando (vanillina + acetovanillona)/eugenol <20, indica que o viño foi envellecido en barrica.\nCoa aplicación dos criterios anteriores o 92,0% de todos os viños estudados clasifícanse correctamente.\nA discriminación organoléptica é moi significativa (99%) cando se compara viños de barrica cos macerados ou fermentados con fragmentos, non é significativa entre fragmentos e entre barricas.\nA discriminación organoléptica é significativa ao 95% entre carballo francés e entre francés e americano, e non é significativa entre carballos americanos, é máis difícil discriminar entre estes.\nTanto nos tributos olfactivos como os do gusto, aos seis meses nos viños de fragmentos son superiores aos da barrica, mentres aos 12 meses a situación é a contraria.


Dúas granxas de frisoa de Lugo, entre as tres mellores de España | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 14/01/2020 20:33\nDúas das tres mellores granxas de frisoas de España encóntranse na provincia de Lugo, segundo a lista que acaba de elaborar a Confederación Nacional de Frisoa Española,\nEn cabeza sitúase unha explotación de Sarria, mentres que o terceiro posto no podio corresponde a unha granxa de leite de Barreiros.\nA familia Dorado, de San Xusto de Barreiros, leva 30 anos dedicándose con esmero á cría de gando frisón. O recoñecemento ao seu labor chégalle agora, ao figurar no terceiro posto en todo o ámbito estatal na primeira lista oficial elaborada pola Confederación de Asociacións de Frisoa Española.\nSaúl Dorado, gandeiro: "Para nós é unha satisfacción e un orgullo, porque é un premio a nivel de toda España, onde hai moitas granxas inscritas en control leiteiro. É o resultado de moitos anos de traballo e de selección xenética, de manexo na estabulación, de moitos investimentos que levan feito e de modernización".\nAdemais da xenética e do manexo do gando, para elaborar esta clasificación tamén se teñen en conta o benestar animal e o nivel de confort das instalacións, que neste caso contan con ventilación e cepillo automatizados e mais con chan de goma.\nSaúl Dorado, gandeiro: "Tense en conta a media de puntos das vacas, o que está directamente relacionado coa súa xenética e co seu manexo no día a día. Teñen que ter bos xenes e á parte hainas que coidar e manexar moi ben todos os días para que elas evolucionen ben e cheguen a facerse vacas moi boas e produzan leite durante moitos anos".\nSe o terceiro posto recaeu na granxa Mantoño Holstein de Barreiros, a explotación que encabeza o podio é tamén lucense. Trátase da sarriá Baixo Holstein.\nNace a primeira unidade de drons para a busca de persoas