Entrevista aos autores |\nSe queres coñecer mellor aos autores desta historia e saber como a fixeron, aquí tes unha entrevista con eles.\n1- Con que personaxe te sintes máis identificado?\nABRAHAM: É dificil, mais, quizais con Centulo, aínda que sexa un personaxe secundario. Vexoo unha persoa libre, que disfruta e vive con moita intensidade o que fai. Quítalle dramatismo ás cousas coa súa maneira de falar e iso de traballar en equipo está moi ben. E que sexa da Arousa tamén me gusta, é un punto ao seu favor.\nMATIES: É unha pregunta dificil de responder. Os personaxes conteñen partículas que nacen de min, das distintas formas de ser e de pensar. Compleméntanse entre eles, de forma positiva, axudándose, colaborando ou por oposición, como os roles antagónicos dos personaxes Mr Virus e os seus sequaces, o Director do colexio…Costa escoller a un, síntome un pouco pai e nai deles e sería feo quedarme con un. Si podería dicir que teño máis simpatía por Xoeliki, Ari, Barbabranca, Centulo, Iván o Bucaneiro…\n2 -De que maneira influíron os debuxos á hora de escribir?\nMATIES: Penso que hai unhas influencias máis conscientes que outras. Está claro que ver os personaxes debuxados axudoume a imaxinalos de forma máis vívida, máis animados, cunha personalidade máis definida e sensible. O proceso de creación dos personaxes foi unha mezcla entre a abstracción literaria e a concreción do debuxo. Doutro modo, penso que foi fundamental relacionar a historia co estilo de debuxo que atopou Abraham, unha forma de representar a realidade con toques fantásticos, entrañables e algo tolos, como é el. Este estilo axudoume a atopar o ton narrativo e a imaxinar a historia dunha forma máis clara.\nE que influencia tivo o texto nos debuxos?\nABRAHAM: Bastante, xa que axuda a imaxinarse os escenarios, e as personalidades dos personaxes que inflúen no seu aspecto gráfico…aínda que penso que está todo bastante misturado, o texto bebe dos debuxos e ao revés.\n3- Que ten de realidade e de ficción a historia?\nABRAHAM: Pode haber algo de ficción, como podería ser o da porta de Tanahusser, mais, a maior parte da historia é realidade. Hai moitas mans negras que queren controlar o mundo e a Internet, e hai xente, chamada pirata, que intenta que non sexa así. Non é nada novo, todo esto xa pasaba nos séculos pasados. Simplemente mudou o medio.\nMATIES: Home, as relacións entre ficción e realidade son moi estreitas. Moitas veces os límites confúndense. As ficcións, as historias, os contos, tamén serven para falar de realidades habitualmente ocultas, excluídas ou censuradas. O arte e a ficción axúdanos a ver as cousas dende un punto de vista própio, subxectivo, crítico, e danos a posibilidade máxica de recrear mundos ao noso antoxo. Non direi que elementos teñen máis ficción, mais, si direi que a reivindicación da cultura e o software libre é algo que rebasa os límites entre realidade e ficción: implícanos diariamente. Internet é un medio fantástico para comunicarnos libremente e sería terrible que deixara de selo.\n4- Como valoras a experiencia de facer un libro entre dous?\nABRAHAM: Moi positiva, é como ter unha parella, aínda que as veces tes formas distintas de ver as cousas ou de enfocar a historia, sempre se soluciona e se chegan a acordos, falando. Ademáis sempre axuda ter outra persoa ao lado para decidir sobre un personaxe ou un punto concreto da historia. Sempre van ben os diferentes puntos de vista para mellorar o traballo.\nMATIES: A experiencia foi xenial! Penso que os dous nos enriquecimos das aportacións e as críticas do outro. Claro, houbo momentos nos que un non estaba conforme co que fixera o outro e tocaba repetir as cousas…De primeiras pode parecer un fastidio, xa que seguramente ti xa o dabas por bó, mais, no fondo sabes que aínda que leve máis traballo estás a facer unha obra colaborativa, dialogada, máis elaborada, con máis riqueza de matices. É importante destacar que non traballamos de forma separada, Abraham facendo as ilustracións e o deseño, e eu, escribindo a historia, aínda que cada un fora o artífice dos diferentes aspectos do libro, estabamos implicados e colaborabamos como podíamos no traballo do outro.\n5- Houbo algún atranco durante a creación da historia?\nABRAHAM: O que máis recordo foron algunhas partes nas que Maties quería darlle máis dramatismo á historia ou a algún personaxe, e eu menos, pero despois de atrancarnos uns días, arranxámolo. Outro atranco foi algún debuxo que a Maties non lle convencía e tiven que repetilo varias veces. Tamén recordo bastante dura a parte final, non dábamos atopado unha fórmula para rematar a historia que nos convencera aos dous.\nMATIES: Penso que o que máis costa sempre é pechar as historias. Non é dificil ter un bó inicio. É máis complicado avanzar nunha historia longa e que todo evolucione de forma fluida e ben construida. E o máis complicado é que esa historia se peche dunha forma natural, coherente e sen frustrar ao lector polas expectativas creadas. É o momento no que as pezas que fuches xuntando teñen que aguantar e non derrubarse coma un castelo de naipes nin facer augas coma un barco furado. Se aguanta, xa podes mirar toda a historia xunta e xa estás preto de acabala. A nosa historia facía augas, non pechaba ben. Tiñamos moitos elementos soltos porque a historia que estaba nas nosas cabezas ía moito máis alá, xa que seguimos desenrolándoa para facer novos libros, e iso complicábanos o final. Tiñamos que acertar e resolver ese primeiro libro sen desvelar misterios que aínda están por resolver nos seguintes…mais tiñamos claro que este libro -de momento, o primeiro e único da serie!- tiña que ter un bó final. Despois duns días de crise atopamos a fórmula que nos convenceu. Espero que tamén vos convenza!\n6- Que foi o que máis che gustou de facer este proxecto?\nABRAHAM: Todo o que aprendín de novas tecnoloxias, de informática…e darlle vida a unha historia e a uns personaxes xunto cunha persoa que lle teño un aprecio especial, como é Maties.\nMATIES: Uff! Hai que escoller? ghe, ghe, ghe. Todo o proxecto! Foron varios meses de traballo, e é un pracer velo rematado. Foi moi enriquecedor. Creativamente encheume moito. É un pracer imaxinar proxectos fantásticos e levalos a realidade. Unha das cousas que máis me gustan de proxectos coma este é todo o que aprendes durante o proceso, sobretodo se traballas con outras persoas e non o fas só. Ademáis este proxecto tiña o reto de ter un sitio web, unha rede social própia, unha animación ligada ao libro…moitos retos que nos fixo aprender moito. Penso que, dalgún xeito, tamén nós éramos uns aprendices como Xoeliki e os seus compañeiros da Escola Pirata. Para superarmos os retos e conseguir chegar á meta foi fundamental facer a carreira con Abraham, un tipo fortachón que pode con todo.\n7- Que importancia tivo a Internet no proceso de creación do libro?\nABRAHAM: Moita. Eu vivo en Vigo e Maties en Barcelona e agora no Brasil, así que sen as novas tecnoloxías este proxecto sería imposible. Fixemos todo o libro e discutimos a través da Internet, por e-mails, chateando… Só na parte final xuntámonos unha semana para rematar todo.\nMATIES: Este libro non se houbera feito sen a Internet. Ou sería moi diferente. Traballamos a distancia case todo o proxecto. Enviámonos centos de emails! Tamén o uso do chat e documentos online compartidos que podíamos editar os dous cando nos petara, foron moi importantes. Ademáis entendimos dende o principio que o libro non era só o obxecto de papel, senon que tamén implicaba elementos de extensión 2.0, na rede. E dicir, tanto a historia como o libro están estreitamente ligados á Internet. O libro acábase na última páxina, mais, o mundo e a historia creada continúan na Internet.\n8- Que futuro cres que terán os libros de papel na súa disputa cos ebooks e outros soportes dixitáis?\nABRAHAM: Non o vexo como unha disputa, penso que convivirán todas as formas. Os ebooks véxolle un futuro tremendo por todas as prestacións que teñen, e por poder ter mil libros nun obxecto pequeno, mais, no mundo do libro infantil, sobretodo, penso que o papel seguirá porque os nenos precisan tocar, cheirar a tinta, romper follas…igual que precisan ensuciarse xogando coa terra, algo que non a substitue unha consola.\nMATIES: Dubido que desaparezan. O pracer e a comodidade de ler un libro de papel é algo que non se substitue de calquera maneira, por máis innovación que haxa. A lectura de ebooks nos soportes dixitais -como os e-readers- aínda nos é un pouco estraña, mais, ofrece unhas posibilidades enormes e ten un futuro por explorar. A posibilidade de acceder a milleiros de libros que tan só ocupan uns megabytes de información pode ser un avance asombroso para o acceso ao coñecemento e a cultura. Tamén as posibilidades expresivas que permiten os soportes dixitais poden ser moi potentes: incluir videos, sons, músicas, animacións, enlaces con outros contidos na Internet…Están por explorar novas formas de ciberliteratura multimedia, interactiva e en rede. Sen dúbida, aínda que sexa en librerías, de libros vellos, sempre poderemos atopar un libro de papel e meternos dentro das historias sen a necesidade de baterías nen enchufes á corrente.


A XUNTA DE GALICIA FELICITA Á FUNDACIÓN ONCE NO SEU DÉCIMO ANIVERSARIO POLO SEU LABOR EN FAVOR DAS PERSOAS XORDOCEGAS | VGO MAgazine\nA XUNTA DE GALICIA FELICITA Á FUNDACIÓN ONCE NO SEU DÉCIMO ANIVERSARIO POLO SEU LABOR EN FAVOR DAS PERSOAS XORDOCEGAS\nO titular autonómico destacou o exemplo de superación e dignidade que representan as persoas que integran a Fundación así como as súas familias\nRey tamén agradeceu o labor dos profesionais e voluntarios que forman parte de FOAPS\nA Coruña, 17 de marzo de 2017.- O conselleiro de Política Social, José Manuel Rey Varela, acudiu esta mañá ao acto conmemorativo do décimo aniversario da Fundación ONCE para a atención de persoas con xordocegueira (FOAPS), un evento no que felicitou á entidade polo seu percorrido en favor do colectivo e no que destacou o labor solidario que realiza no seu entorno de influencia.\nDurante a súa intervención, o titular autonómico destacou o exemplo de superación e dignidade que representan as persoas cegas ou con discapacidade visual que integran a Fundación, así como das súas familias, “que comparten as dificultades e a satisfacción de cada vitoria persoal”. “A sociedade galega e española no seu conxunto, séntese partícipe tamén da vosa loita e dos vosos logros”, explicou Rey Varela. Así mesmo, destacou a excelente valoración que teñen os cidadáns desta organización que “ten conseguido trasladar a milleiros de mulleres e homes a convicción de que a consecución da igualdade non lles é allea”.\nO máximo responsable da Consellería de Política Social asegurou que a ONCE é unha referencia para toda a sociedade sen equivalencia en ningún outro país do mundo. Ao fío disto, salientou que esta organización e mais a Xunta de Galicia comparten un espírito común, “a inclusión social e laboral das persoas con discapacidade”.\nO titular autonómico quixo agradecer o labor dos profesionais e voluntarios que forman parte da Fundación e que fixeron posible que esta chegue ao decenio. “Todos vós, ensinádesnos a diario que no noso país existen problemas, pero tamén hai respostas alentadoras, e por iso, dende as administracións debemos unirnos a esas respostas apoiando ás persoas que máis o precisan”, asegurou Rey Varela.\nPara concluír, o titular de Política Social defendeu a diversidade da sociedade galega como “un espazo heteroxéneo no que todas as persoas desempeñen a súa función social e laboral sen distinción de ningún tipo, achegando á sociedade a súa singularidade particular”.\nFOAPS ten como obxectivo promover o desenvolvemento de programas dirixidos á atención das necesidades específicas das persoas con xordocegueira, poñendo particular interese nos relacionados coa educación e o emprego coa finalidade de procurar a integración socio-laboral e mellorar a calidade de vida destas persoas. “Temos un obxectivo común con FOAPS: favorecer a inclusión e o desenvolvemento humano das persoas que máis requiren da nosa axuda”, afirmou Rey Varela.\nEntre as súas actividades destaca o programa de mediación socio-educativa que promove e apoia a comunicación da persoa con xordocegueira co obxectivo de que esta estableza e manteña un dominio máximo sobre o entorno. Cómpre destacar que no conxunto do estado no 2016, a entidade ofreceu máis de 83.000 horas de mediación a 422 usuarios. En total, nestes 10 anos, acumulan máis de 540.000 horas de mediación.\nAsí mesmo, FOAPS ofrece información mediante diferentes propostas divulgativas encamiñadas a que se coñeza máis esta discapacidade, así como as necesidades do colectivo.


Turismo arquivos - Páxina 8 de 11 - O Porriño\nAumenta, un ano máis, o número de peregrinos que durmiron no albergue do Porriño: 3.154 ata xullo, 464 máis que en 2016\nNos primeiros sete meses deste ano durmiron no albergue do Porriño 3.154 peregrinos, 464 máis que nos mesmos meses de 2016, o que sinala un incremento do 17,2% en relación cos 2.695 que estiveran ata xullo do ano pasado.\nXullo, con 833 persoas que pasaron a noite, abril, con 664, xuño, con 658 e maio, con 656, foron os mellores meses, ata hoxe, superando en todos os casos o número de peregrinos a Compostela que pasaran hai un ano.\nEstes datos, a falla dos que faltan ata finais de ano, adiantan que en 2017 superaranse os 5.214 camiñantes que pararon no Porriño en 2016 e que xa superaran en 386 os de 2015, o que supuxo un incremento do 8% e un feito descoñecido ata entón: un aumento dous anos seguidos no número de persoas que durmiron na vila de camiño a Santiago.\nXa no ano 2015 houbo 1.435 persoas máis que usaran o albergue que no ano anterior, un 42% máis que en 2014, cando atoparan acomodo no albergue 3.393 camiñantes. Isto sinala que en apenas dous anos o uso do mesmo aumentou en 1.821 persoas, un 53,4% máis, unha porcentaxe que, de seguir a progresión actual, podería superar o 70% a finais deste 2017.\nHai que lembrar que O Porriño ocupa un lugar sobranceiro no ‘Camiño Portugués’ xa que é o final da primeira etapa do itinerario que vai de Tui e Compostela. Por iso, a vila conta, segundo subliña o propio Goberno de Galicia, cun dos albergues máis modernos do país, no Parque do Rubio, con 52 prazas en total e “unha variada oferta de servizos para peregrinos”, entre eles “conexión a Internet, zonas verdes e calefacción, lavandería, comedor ou dereito a cociña”.\n20/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Turismo\nA Asociación de Veciños de San Benito e San Sebastián, coa colaboración do Concello do Porriño, organiza os días 25, venres, 26, sábado, e domingo 27 de agosto, as Festas en honra de San Sebastián.\nO venres, día 25, Exposición de fotos do Porriño Antigo e, dende as 9 e media, proxección de fotos e Cine na rúa.\nO sábado, 26, será o día da Gran Sardiñada-a un prezo de 2,50€ a ración, con pan e bebida- e da Festa da Espuma, a partires das 5 e media da tarde, todo amenizado polo grupo ‘Marena’.\nO domingo, 27 de agosto, os actos relixiosos empezarán ao mediodía, seguirá a procesión ata a Capela do Santo, para rematar co reparto de rosca. O punto final chagará, ao son do grupo ‘Sabor’, coa tradicional Queima da Fachada e Fogos Artificiais, ás 11 e media da noite\n19/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Turismo\n15/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Turismo\n13/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Turismo, Urbanismo, comercio e industria\nDe cando se celebra\nArt 1.- A FESTA DO STO CRISTO 2017 celebraráse nas datas do 22 O 25 de setembro e RECRISTO dende 30 e 1 de outubro do 2017, dende 11h ata 04 h da madrugada de venres 24 e o luns 25 dende 11h ata 03h da madrugada . O día sábado 30 de 11h ata 03,30h da madrugada e domingo 1 de outubro dende 11h ata 02h da madrugada. Fora desas datas e horario non se permitirá a apertura de ningún posto na rúa asi mesmo da música dos locais.\nArt 2.- A festa extenderáse polas seguintes rúas e plazas: rúa Ramón Gonzalez e Manuel Rodriguez, at bar Colleo con pinzas, praza Arquitecto Antonio Palacios e Barrio San Benito e San Sebantian , rúa Pio XII e Servando Ramilo e como derradeira rúa Domingo Bueno , Avelino Villasuso e rúa Ramirans. .\nArt 3.- Fora do recinto establecido non se permitirá o asentamento de ningún posto na rúa nin a venda ambulante de ningún producto.\nII.- DOS POSTOS DE VENDA\nArt.1.- Estableceránse catro clases de postos de venda:\nPostos gremiais. Son aqueles postos específicamente establecidos pola organización que desenvolvemen labores, mostras, manifestacións artesanais etc. . A súa ubicación, adxudicación, deseño, tamaño etc .., serán determinados pola organización en función das necesidades e actividades de cada cual e do sitio disponible.\nPostos gremiaes de venda de artículos.\nPostos degustación e venda de comidas. Son aqueles postos de venda de comidas e bebidas a nivel particular. A organización perservará para estes postos únicamente os emprazamentos de barrio San Benito e Barrio San Sebastian .\nDonos de establecementos privados: Son aqueles donos de establecementos como tabernas, bares , bodegas , restaurantes, negocios de venda de productos, con sede social no Porriño, que soliciten asentarse na vía pública diante do seu negocio, e ser atendidos no seu beneficio.Consistirá nun stand de tamaño variable según o espazo disponible contextualizado . ( Estos postos solo estarán autorizados no caso de que a organización non necesite ese espacio e sempre que as condicións da rúa, á criterio da organización o permita). As terrazas soamente permitense no caso daqueles propitarios que cumpran o canon de abono anual da ordenanza, non podendo ampliar dita terraza.\nCada posto disporá da súa propia electricidade, ben mediante boletins de fenosa ou xeneradores.\nAportarase no momento da súa inscripción foto, medidas do stand e documentación obrigatoria, asi como tipo de actividade\nArt.2.- non se admite a palla, este elemento decorativo non está permitida .\nAsi mesmo o uso de animales.\nArt. 3.– A instalación dos postos dos barrios San Benito e San Sebastián , de degustacións, que dispoñan de cociñas, bombonas, asadores, parrillas ,brasas, deberán estar protexidos xa que poden supoñer un perigro para as persoas. A organización non se fai responsable dos danos ocasionados por este tipo de instalacións.\nOs toldos soamente serán de cor brancos, granates ou negros, ou ben de teas de saco.\nArt. 5.- Non se permitirá música, fora do horario esteblecido poila lei..\nArt 6.- Todos os postos deberán presentar a maior hixiene e limpeza posible.\nArt 7.- No momento da procesión do Sto Cristo as terrazas e todos os obstáculos que poidan ocasionar a boa organización de dita procersión non estarán permitidos.\nIII.- DA SOLICITUDE DOS POSTOS DE VENDA\nPrescricións : Para obter posto de venda na festa DO STO CRISTO hai que porse en contacto no tf 986335000 (Concello do Porriño) onde se facilitará información xeral de dita festa en horario de luns a venres de 09h ata 14h, dende o día 03 de AGOSTO ao 15 de SETEMBRO.\nRematado dito prazo , e unha vez aceptado o posto , informaráse o correspondente pago de taxas previsto na Ordenanza municipal en vigor,.\nAceptacións: Unha vez cumprimentado o pago de ditas taxas no Oral (Deputación Provincial de Pontevedra)o lugar correspondente de ocupación, o asinará a empresa organizadora de distribucións de ditos postos.\nDitos impresos e xustificacións de pago entregararánse nas dependencias do Concello do Porriño en horario de luns a venres de 09h ata 14h. dende o 15 ata o 18 de setembro incluídos.\nNon se admitirá ningún posto sen o recibo xustificante de pago .\nTaxas.- Ordenanza reguladora da taxa por instalación de postos, situados en terreo público , asi como industrais na rúa ambulantes estipula a cota de aplicación por posto de venda que será de 1,32 € /m2 día .\nAsinación de postos.- O día 13 de setembro asinarase o lugar exacto onde se ubicará dito posto, dita responsabilidade quedará a cargo da empresa productora asinado para elo.\nQueda prohibido tasantemente o aluguer ou cesións a terceiros dos postos asinados.\nIV.- DA MONTAXE DOS POSTOS DE VENDA\nArt 1.- Todos os postos de venda deberán estar montados entre o día xoves 21 ao venres 22 de madrugada de setembro nas festas do sto Cristo.\nArt 3.- Non se poderá ampliar os postos con mesas adicionaes ou plataformas, toldos etc. Apertura o venres 21 ás 10h da mañá.\nArt 4- Durante o desenvolvemento de dita festa , quedará prohibido a entrada e saída de vehículos, nin obstáculos dentro dos recintos da festa.\nV.- DAS MERCANCIAS\nArt 1.- Os productos de venda deberán ser naturaes, autoctonos feitos a man, ou elaborados na casa, de caracteristicas artesanaes, e ancestraes.\nArt 2.- Queda totalmente prohibido a exposición e uso de animaes vivos.\nVI.- DAS COMIDAS\nArt 1.- Os postos de comidas deberán coidar estremadamente os seus menús e o servizo, tendo en conta as seguintes normas:\nOs postos de comidas deberán estar en lugares autorizados pola organización\nA louza e cubertería NUNCA será usada ninguna fonte de auga , específicamente a fonte der San Benito nin fontes de San Sebastian\nNon se permitirán manteis de plásticos e servilletas soamente de pano ou papel oscuro.\nVII- DOS VENDEDORES MONTAXE E DESMONTAXE RECRISTO\n–Art 1.- Unha vez rematada as festas o día da madrugada do luns 25 de setembro, todos os postos da venda deberán estar desmontados e o seu recinto limpo. Asi mesmo nas festas do RECRISTO horarios de montaxe na madrugada do xoves 28 de setembro e desmontaxe o domingo dia 1 de outubro de madrugada. As barras dos establecementos non teñen que ser desmontados durante a celebración das festas.\nArt 2.- A organización a través da empresa organizadora así como a Policía local e protección civil do Porriño velará polo estricto e riguroso cumplimento das presentes bases\nNo Porriño 02 de agosto do 2017\n07/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Turismo\nA Confederación do Miño-Sil empeza a recuperación das beiras do Louro nunha actuación que completará o Concello con varias actuacións nas vindeiras semanas\nO alcalde accidental do Porriño, Manuel Carrera, xunto coa concelleira Soledad Girón e o concelleiro Orlando Márquez, acompañaron este xoves ao presidente da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil, Francisco Marín, e a subdelegada do Goberno en Pontevedra, Ana María Ortiz, na visita que fixeron ás obras iniciadas pola Confederación, na beira do río Louro ao seu paso pola vila.\nO proxecto, que ten un orzamento total de de 62.000€, abrangue varias actuacións en diferentes treitos que suman, en conxunto, máis dun quilómetro de lonxitude e que reforzarán as beiras máis afectadas pola subida das augas nas épocas de choiva.\nPara as mesmas empregaranse troncos, estacas verticais, de piñeiro, e a parte superior estará recuberta de terra vexetal que facilitara a reforestación da mesma con especie propias da zona. Así mesmo, haberá unha actuación na senda, que ten partes moi danadas e que, coma lembrou o alcalde accidental, é moi empregada no so polos porriñeses, senón polos peregrinos, dado que a mesma é parte do Camiño Portugués a Santiago.\nA actuación da da Confederación Hidrográfica do Miño-Sil estará completada por outras cinco que porá en marcha o Concello do Porriño nas vindeiras semanas para a mellora de camiños, e que contarán cun orzamento duns 45.000€.\n03/08/2017 in Alcaldía, Benestar, Emprego e formación, Limpeza, Parques e xardíns, Turismo\n14 pilotos competirán por levarse o vindeiro sábado, día 5 de agosto, o ‘II Open Internacional Concello do Porriño F5J2017’ de Aeromodelismo\nCatorce pilotos teñen confirmada a súa participación, o vindeiro sábado, día 5 de agosto, no ‘II Open Internacional Concello do Porriño F5J2017’ de Aeromodelismo, que terá lugar en Pontellas dende as 10 e media da mañá, organizado polo Club Furaventos do Porriño.\nTrátase de sete españois e sete portugueses que contenderán nesta proba valedeira para o Trofeo Ibérico e, coma novidade, para o ‘Intertour’.\nOs participantes son:\nJosé Araújo Liga Aer. do Cávado (Portugal)\nJosé Antonio Orviz Central de Asturias (España)\nCarlos Casqueiro Furaventos (España)\nLuis M González Radiocontrol Sevilla (España)\nJosé M Quintas Araxiñas (España)\nJosé Rocha Liga Aer. do Cávado (Portugal)\nOscar Lopes Liga Aer. do Cávado (Portugal)\nRui M. Paiva LIPA (Portugal)\nVitor Gandarela Liga Aer. do Cávado (Portugal)\nAlejandro Martínez Central de Asturias (España)\nGonzalo Moreno Estepona (España)\nJosé Enrique Palacios Las Marismas (España)\nNuno Mota Liga Aer. do Cávado (Portugal)\nAntónio Coutinho LIPA (Portugal)\nDada a ausencia de Julio Contreras, líder do certame, os portugueses Óscar Lópes, Rui Paiva y José Araujo terán unha boa oportunidade de aumentar as súas opción para levarse o trofeo final o vindeiro mes de setembro en Madrid.\n02/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Deportes, Turismo\nTodo o Programa Cultural de Agosto no Porriño nun ‘clic’\n02/08/2017 in Alcaldía, Cultura e festas, Turismo


A VII marcha 'Camiño ao respecto' chega ao Obradoiro\nEfe 24 noviembre 2019 20:14 h.\nDous mozos leron un manifesto para culminar a ruta, no que pediron "igualdade real" entre homes e mulleres\nA VII marcha Camiño ao Respecto, organizada pola Xunta como broche final da súa campaña NON á violencia de xénero, finalizou en torno ao mediodía deste domingo na Praza do Obradoiro. Desde este histórico espazo da capital galega, dous mozos leron un manifesto para pedir "un cambio social que faga posible a igualdade real" entre mulleres e homes.\nNa camiñada, decenas de persoas percorreron a pé a distancia que separa o Monte do Gozo da Praza do Obradoiro, con motivo do Día Internacional contra a Violencia de Xénero que se celebra este luns, 25 de novembro.\nEntre estas persoas, atopábanse a secretaria xeral de Igualdade, Susana López Abella; o presidente do Parlamento galego, Miguel Ángel Santalices; o alcalde de Santiago, Xosé Sánchez Bugallo; ademais das conselleiras de Infraestruturas e Mobilidade, Ethel Vázquez; de Educación, Universidade e Formación Profesional, Carmen Pomar e do Mar, Rosa Quintana.\nTamén participaron neste evento, que pon o broche final á campaña autonómica NON á violencia de xénero, diversos colectivos como a Fundación Amigos de Galicia, que atende a mulleres e menores en situación de vulnerabilidade.\nÁ chegada ao Obradoiro, dous mozos procederon á lectura dun manifesto que valorou o plan de actuación aprobado polo Goberno galego para pór en práctica as medidas incluídas no Pacto de Estado contra a violencia de xénero.\nUn plan que, segundo o manifesto, "constitúe unha aposta firme e decidida de todos os departamentos da Xunta na loita contra a violencia machista desde unha mirada transversal".\nO Pacto de Estado, baixo o que se enmarcan iniciativas como esta marcha, "apela á necesidade de unir esforzos por e para incrementar a eficacia dos compromisos cara un cambio social que faga posible a igualdade real", segundo o propio texto lido no Obradoiro.


Trio de Ases Terceira e Preferente (Xornada 8)\nNa Terceira, o Racing Vilalbés voltou á senda da vitoria diante do Choco, mentres que o Polvorín desperdiciou unha vantaxe de dous tantos e caeu co Barco. Na Preferente, o derbi mariñán entre o Foz e o Viveiro caeu do lado visitante. A Sarriana perdeu na Ribela diante do sorprendente Mugardos e o Ribadeo gañou a un Montañeros en crise. Tamén o Lemos sacou adiante o seu encontro ante o San Tirso, mentres que a Residencia empato una Cheda sen goles ante o Puebla.\nO Racing Vilalbés viu premiada a súa insistencia e acadou os tres puntos na última xogada do partido ante o Choco (1-0). Cando parecía que o encontro esmorecía na Madalena apareceu Cuadrado. O dianteiro lucense rematou un centro desde a dereita cando o colexiado xa tiña o silbato preparado para finalizalo partido. Os pupilos de Simón Lamas anulánronlle as ideas a un Choco que comezou a temporada nun gran momento de forma. Na primera metade, Javi Pita tan só tivo que intervir nunha ocasión. Na segunda, Cuadrado en varias ocasións, Sito, Diego Rey ou Jose Varela puideron marcar para os chairegos. Tres puntos importantes logo de tres derrotas consecutivas e dous partidos sen marcar. Dáse a casuliadade que nas oito xornadas de liga, o Vilalbés leva oito goleadores distintos. Cada un marcou un gol. É o segundo equipo con máis goleadores diferentes na categoría empatado co Compostela e cun menos ca o Ourense CF.\nO Polvorín deixou escapar tres puntos que parecían seguros ante o Barco (2-4). Segunda derrota consecutiva para o filial lucense que queda ao borde dos postos de descenso. Gran primeria metade dos de José Durán. Marcos e Antón Escobar probaron ao meta rival nos primeiros compases. O dianteiro do Polvorín amosou o seu nivel e foi clave no primeiro tanto, pero seu disparo rexeitouno Oviedo, pero Álex Rey moi atento aproveitou o balón solto para adiantar aos seus. Pouco despois, Antón Escobar fixo o segundo deixando encarrilado o partido. Na segunda metade, os lucenses foron superiores no comezo e Chiqui tivo nas súas botas a sentencia. A partir do minuto 60 cambiou radicalmente o encontro e en sete minutos o pichichi dos de Valdeorras, Juanito Bazo anotou dous goles para empatalo encontro. A falta de sete minutos para o final Ivi Vales culminou a remontada, e David Álvarez no desconto puxo a puntilla.\nO Viveiro goleou ao Foz no derbi mariñán (1-5). Os de Chusky voltaron á senda do triunfo logo de dúas xornadas sen facelo nun bo partido global de todo o equipo. E fixérono ao grande. Aos dez minutos xa gañaban por dous goles, obra de Gerardo e Álex Meitín. Na segunda metade, Gonzalo recurtou diferencias, pero tan só dous minutos despois, Xaime cun preciso lanzamento de falta voltou poñer terra de por medio. O propio mediocentro do cadro celeste anotou o cuarto desde o punto de penalte e o capitán Álex Meitín redondeou o marcador xa co tempo cumprido. Os de Jesús Gayol, descontentos coa actuación arbitral, quedan na décimoterceira posición.\nA Sarriana perdeu diante dun Galicia Mugardos que remontou na Ribela (1-2). Cruel derrota dos de Dani Fernández. Comezou mandando no xogo e no marcador o cadro local cun gol de Mauro. O propio dianteiro tivo ocasión de aumentar a diferencia. Na segunda metade, aínda que o Mugardos apretou non chegaron os goles ata os intres finais do encontro. En tan só tres minutos, os de ferrolterra déronlle a volta ao encontro case sen tempo de reacción para os sarriaos.\nSegundo triunfo consecutivo do Ribadeo no campo do Montañeros (2-4). Non comezou ben o encontro para os mariñáns. Aos cinco minutos, un dudoso penalti serviulle ao cadro local para adiantarse no marcador. Antes da media hora de encontro, Poratti igualou tras recoller un rexeite do gardameta logo dun lanzamento de Aitor. Na segunda metade, os de Rafa Casanova saíron máis enchufados e dominaron o encontro dun xeito claro. Aitor foi o protagonista e anotou dous tantos, e incluso puido anotar noutras dúas ocasións. O cadro local recurtou diferencias a sete minutos para o final, pero Diego Hermida logo dunha contra levada por Erni sentenciou o encontro para o Ribadeo.\nEmpate sen goles da Residencia na Cheda diante do Puebla (0-0). Encontro intenso e sen grandes ocasións de gol. Lucas gozou das máis claras para os de Álvaro Meilán tras dúas boas xogadas de Dani Galán. Os do Caramiñal, na segunda metade estiráronse, pero Dani Pérez estivo acertado. Bo punto ante un rival situado na zona alta.\nO Lemos gañou ao San Tirso na Pinguela nun gran encontro dos de Edu Rodríguez (2-0). Por fin chegou o segundo triunfo para os monfortinos. Despois de bos encontros a nivel de xogo, os tres puntos eran vitais. Nunha primeira parte de dominio local, pero sen grandes ocasións, na segunda o acerto de Castañer e Armesto fixo que quedasen os tres puntos na Pinguela. Ademáis, coa portería a cero no debut como titular de Arturo logo da expulsión de Ramón diante do Ribadeo.\nPost AnteriorPalabra de… Pablo Navia: “Desvirtuación do deporte rei”


Fendetestas: octubre 2019\nPublicado por curtisbiblio en 19:12 0 comentarios\nUn ano máis o noso club inicia a súa andaina lectora. Este curso son 47 as rapazas e os rapaces, repartidos nun total de nove grupos, que compartirán con sete profesoras a experiencia da lectura.\nIncorporamos unha nova sección do club de lectura en lingua inglesa coordinada polas profesoras María Luísa López Velo e Elena Mª Lagoa Freire. Cumprimos así un dos obxectivos esenciais do club: a valoración da multiculturalidade e da diversidade como fonte de enriquecemento que nos permite coñecer outras culturas e medrar como persoas. Na mesma liña celebramos a incorporación ao grupo Rosa López González de Xeografía e Historia que, de seguro, aproveitará os seus coñecementos para axudarnos a contextualizar as obras e, por conseguinte, a comprendelas mellor.\nBoas e proveitosas lecturas a todos e a todas!\nPublicado por curtisbiblio en 16:38 0 comentarios\nPublicado por curtisbiblio en 10:14 0 comentarios


Helena Villar Janeiro - CORALIA\n«Nunca nos puidemos negar\na facer cousas que o país necesitase»\nNa casa que comparte co seu compañeiro Xesús Rábade Paredes na parroquia de Abuín, en Rianxo, Helena Villar Janeiro (Becerreá, 1940) ultima o seu primeiro libro de haikus, unha escolma de 50 pezas de entre máis de 800 e que titulará Poesía mínima. Tamén xunta materiais para un volume de memorias. Poeta de expresión aguzada, narradora «por me retar a min mesma» e importante autora de literatura infantil que, porén, non cre na xuvenil, Villar Janeiro repasa nesta conversa parte da súa biografía, o machismo do mundo literario ou a súa relación coa figura de Rosalía de Castro.\nNaceu en Becerreá, pero residiu moitos anos en Santiago.\nNacín en Becerreá e fixen o bacharelato por libre. Non estaba escolarizada. A min a escola non me ensinou nada. Logo estudei maxisterio en Lugo. Estiven un ano traballando nos Ancares, en Vilaver (Cervantes), como interina nunha escola. Aprobei as oposicións no 62. Déronme outra escola en Quintá de Cancelada, de onde procede a miña familia paterna. Foi quizais a parte máis importante da miña vida, dos 22 aos 28 anos. Empecei a estudar filosofía, aprendín árabe eu soa…\nSeguín árabe en vez de grego porque non estudara bacharelato. É gracioso, relaciono aquelas montañas co árabe.\nPor que non a escolarizaron?\nUn día alguén nos agasallou na casa cun libro moi bonito, de tapiñas encarnadas de pel. Sen pedir permiso, con seis anos, leveino á escola. Aquel libro fora roubado e a dona estaba na miña clase. Devolveuse o libro, pedíronse desculpas. Pero houbo algo moi desagradábel para a miña familia. Calibrando que non se aprendía moito, que o trato era discriminatorio respecto das nenas ricas, leváronme para a casa. Pero nin eu nin o meu irmán estivemos desatendidos. As letras non era difícil estudalas, porque liamos moito, había libros na casa. E as matemáticas aprendíamas un preso político que volvera do cárcere, moi amigo do meu pai. O meu pai ten dous mortos, un irmán e un cuñado, asasinados. Ando a ver se recupero os ósos. Parece que están na foxa de Vilarraso (no concello de Aranga).\nComo lle afectou non asistir á escola?\nFun profesora sen experiencia escolar. Ao mellor por iso fun moi liberal. A Compostela cheguei por primeira vez en setembro do 64, para examinarme e entrar en pedagoxía. Pero non me instalei ate o ano 75, xa con Suso (Xesús Rábade, o seu compañeiro, tamén escritor, e pai dos seus fillos, a poeta e profesora María do Cebreiro e o pianista de jazz Abe Rábade).\n«A Compostela quérolle moito. É a única cidade na que podería vivir».\nHai algún recanto de Compostela ao que vostede lle garde un agarimo particular?\nA Compostela quérolle moito. É a única cidade na que podería vivir. Gústame Bonaval, o Sar, a Alameda, a praza da Universidade. Até a praza de Abastos.\nQue lembra máis da súa infancia?\nO frío. Traspasou a miña vida de nena. Traballaba co meu pai, que era xastre, desde os oito anos. Era un oficio quieto nunha casa sen calefacción. A pana, o material que se traballaba no inverno, é moi húmida, friísima, e colocábala enriba dos xeonllos. E despois, a tristeza. A pequena horta da casa lindaba co cárcere. Había presos políticos. E presos comúns, que o primeiro día cantaban, o segundo calaban e o terceiro choraban. A prisión tiña unha pequena ventá enreixada que daba á horta e pola que se podían coar botellas de auga, cousas así. E os parentes dos encarcerados viñan onda meu pai por se lles deixaba. Meu pai deixaba, claro. Era un comunista convencido. E de práctica, non só de teoría. Traballaba para os xitanos e non lles cobraba. Se algún cliente non lle pagaba e era pobre, pasaba. Pero en relación á familia foi unha infancia feliz.\nContos do Sol e da Lúa, un libro dirixido aos pequenos, é a súa última obra. Para que serve a literatura infantil?\nTeño unha relación coa literatura infantil moi particular. Gústame escribila, pero non son unha especialista. Limítame a expresión. Entregueille moitos afectos porque é fundamental achegarlle a palabra literaria á infancia e os meus propios nenos non tiñan esa literatura en galego. Había tres, catro libros, Os soños na gaiola (de Manuel María), O bosque de Ouriol (de Arcadio López Casanova), Pericles e a balea (de Xohana Torres)… Eu cantáballe á nena anainas. Suso díxome: «Faillas ti, xa que compós música e es poeta». Empecei e despois el axudoume. Era unha literatura doméstica, para nós. Pero cando se convocou o festival de canción Cantareliña no 83, alguén lles dixo aos de Saraibas (promotores do concurso) que nós tiñamos cancións para nenos. Pedíronnos que as compartísemos. Logo decatáronse de que os nenos cantaban e pediron que os deixásemos cantar. Gañaron o primeiro certame. Ao segundo non fomos. Pero ao terceiro pedíronnos que seguísemos. Non queriamos, pero nunca nos puidemos negar a facer cousas que o país necesitase.\nConsidera necesario este tipo de literatura para se achegar á lectura?\nNon creo na literatura xuvenil. Unha persoa que pasa de dez ou doce anos pode e debe ler o que queira. Pero cando eu falo de literatura infantil falo de nenos moi pequenos. E neses primeiros anos creo que si, que estes libros axudan. Unha criatura que non está en contacto coa poesía, co texto literario -tamén pode ser oral, non fago distincións-, vaille ser máis difícil dar o paso a outra literatura.\nQue lugar ocupa a infancia na súa obra?\nA montaña, sen dúbida ningunha, dá unha visión da vida. Estiven 35 anos nesa paisaxe telúrica e configuroume. Únete co universo. Esas invernías, esa primavera tan notoria, tan diferente. Non na expresión, pero a miña vivencia da montaña é moi parecida á de Novoneyra: esa paisaxe agreste e ao tempo rica, diversa, cambiante, chea de intriga. Porque detrás da montaña non ves nada.\n«As letras non era difícil estudalas, porque liamos moito, había libros na casa. E as matemáticas aprendíamas un preso político que volvera do cárcere, moi amigo do meu pai»\n«O meu pai ten dous mortos, un irmán e un cuñado, asasinados. Ando a ver se recupero os ósos. Parece que están na foxa de Vilarraso (no concello de Aranga)»\n«Fun profesora sen experiencia escolar. Ao mellor por iso fun moi liberal»\nFoi unha muller que tomou a palabra en público nun mundo, o da literatura galega, en que non era usual. Bateu co machismo?\nMoito. Eu empecei cun libro que se chama Alalalás, en castelán. Non sabía escribir galego. Nós non viramos nunca galego escrito nin se nos falara galego no sistema educativo. Aceptei que a poesía era Juan Ramón. Hoxe non son juanramoniana, pero sácolle o sombreiro e emociónome moito con el. Débolle ser poeta. Un día dáste conta e dis: «Que teña que expresar o que sinto traducido noutra lingua…». Rebélaste. Pero fas unha poesía costumista, porque non liches os teus clásicos como debías. Entón dei cun libro, para min decisivo, Escolanía de merlos de Faustino Rey Romero. O soneto «O merlo morto» deixoume tocada. Agora estou cun proxecto moi bonito, 50 haikus con 50 fotografías miñas que se vai publicar o ano que vén…\n«Non na expresión, pero a miña vivencia da montaña é moi parecida á de Novoneyra: esa paisaxe agreste e ao tempo rica, diversa, cambiante, chea de intriga. Porque detrás da montaña non ves nada»\nOs haikus que amosa en Twitter?\nSi, algúns, pero seleccionados, porque teño 800 e sairán 50. Sempre hai un paxaro morto. Aquí viñan moitos paxaros (sinala á galería da casa onde transcorre a entrevista) e morrían contra a galería. Teño unha colección de paxaros mortos. Impresiona moito. É un tema delicadísimo da poesía lírica. E é polo poema ao merlo morto de Faustino que empecei a escribir en castelán. Logo pasei ao galego. O contacto con Suso favoreceu esa conversión.\nPreguntáballe polo machismo no mundo literario.\nSi. Suso tivo a idea, porque lle gusta moito traballar en colaboración, de que escribísemos libros xuntos. Pero a xente non o entendía. Pensaba que era un señor bo, que casaba con aquela señora e que lle deixaba poñer a firma nun libro no que ela puña unha liña. Escribimos o libro dos símbolos de Galicia, A bandeira, o escudo e o himno, para un concurso escolar. Levamos o premio. E alguén moi ilustre dos que nolo entregou díxolle a Suso: «Parabéns, señor Rábade». Suso respondeu: «Mire, ela tamén é autora». E el contestou: «Todos sabemos quen pon os ladrillos». Imaxina o que isto supón cando vas recibir un premio. Porque hoxe éme indiferente, pero daquela non. Houbo moitas historias. E acabas dicindo: «Non podemos seguir porque isto nos separa». Póñenche como contrincante a persoa que máis queres. Decidimos divorciarnos literariamente para non nos divorciar de forma real.\nO machismo retrocedeu?\nNon no 100%. Pero as mulleres gañaron terreo. Nas artes máis ca noutras profesións. Con todo, non podo sentirme conforme coa sorte que correron moitas mulleres que puideron ser escritoras e non chegaron a selo. Pero a historia é a que é. Non me atrevo a cualificalas de grandes escritoras porque esa obra desgraciadamente non se produciu. Míroas con agarimo, pero non boto de menos unha obra que non existe. Cando fixen o libro de poemas Festa do corpo houbo algún gran poeta que se escandalizou dos contidos. Pasa iso hoxe? Non. Fomos rompendo. Eu non tiña tanta conciencia de estar axudando a andar un camiño, como foi verdade que axudei a andar.\nQue significa Rosalía de Castro para vostede?\nNo 79 empecei a ir moito pola Casa da Matanza. Con Suso fixemos un libro didáctico, conmemorativo do centenario de Follas Novas. A el fixérono membro do padroado. A min non. Isto indica unha anomalía. Pero en 2005, cando a casa quedou orfa, e non era un pastel agradábel para llo dar a ninguén, fun chamada para presidila. Lina, relina, traducina… Para traducir unha poeta hai que lela cunha profundidade inmensa. Subxugoume.\nFoi unha atracción serodia.\nSi, non cheguei a ela por casualidade nin polo que o meu pai falaba dela. O meu pai era un feminista que me puña de modelo a Rosalía, a Rosa Luxemburgo, á Pasionaria, a Victoria Kent e a Hildegard.\nGrandes modelos. Pero non cheguei a Rosalía a través dese desiderátum, senón a través da lectura. É unha persoa diferente ao que se intentou vender. Foi moi manipulada. Ser o noso mito nacional favoreceuna en tanto que é moi querida, pero non a favoreceu en tanto que literata.\nA popularización da figura de Rosalía implica certa banalización. Como se debe relacionar a sociedade cunha poeta desta envergadura?\nRosalía pódese poñer en camisetas. Xa non sei se se pode facer un uso contrario ao que ela pensaba. No meu paso pola Fundación, o plenario decidiu que non podía seguir facendo a misa de Rosalía, por exemplo. O que non pode ser é Rosalía para todo e sen lela. Non lela é banalizala, porque se a les entendes que cousas lle podían gustar e que cousas non. Mesmo as súas contradicións.\nEsas contradicións percíbense nos poemas, e fanos grandes.\nRosalía ten contradicións debidas ao seu sentido do humor. O prólogo de Follas, por exemplo, é contrario ao libro. Posibelmente estaba farta e dixo: «Vou poñer que as mulleres fan o que poden e que pobriña de min». Logo les ese librazo. Ao que, por outro lado, lle facía falta unha escolmiña. Pero uns cantos poemas prescindíbeis non lle quitan calidade a un libro así.\n«No 79 empecei a ir moito pola Casa da Matanza. Con Suso fixemos un libro didáctico, conmemorativo do centenario de Follas Novas. A el fixérono membro do padroado. A min non»\nAs escritoras que se adiantan ao seu tempo acaban topando con contradicións que non poden historicamente resolver. Puido ser o caso de Rosalía.\nEla ten esa conciencia cando di que escribe para un pobo que non a vai ler. A Rosalía auténtica, á que non lle vexo impostura debida ao estilo ou á época, é a de Follas. Porque En las orillas del Sar vexo trazos románticos e do posromanticismo, algo de discurso baleiro.\nCando escribía en castelán sentía unha tradición daquela máis forte.\n«Negra sombra» é un gran poema porque está escrito en galego, non ten modelo e tira por onde quere. Mentres que En las orillas ten certo sabor á moda do seu momento. Sobre todo tendo en conta que a lingua que ela falaba era o castelán. Non imaxino a Rosalía falando galego habitualmente. Sábeo falar, claro, porque se non, non o escribe desa maneira.


O CALENDARIO COOPERATIVO 7\nSeguimos superando retos. Nesta ocasión volvemos a facer axustes nos equipos e os cambios foron moi positivos.\nTivemos tres retos con diferente dificultade, un de sumas, outro de figuras redondas e o último con palabras a fuga.\nO máis sorprendente foi a resolución dun dos retos por parte dos Cociñeiros que atoparon un fío conductor boísimo do que eu non me dera nin conta.\nEspero que disfrutes tanto coma min vendo a estes peques poñendo as súas cabeciñas a traballar.\nPublicado por nivecaro en APRENDIZAXE COOPERATIVA, LÓXICA-MATEMÁTICA, LECTOESCRITUTA, MEDRANDO NO COLE, NOVAS, RUTINAS\nCALENDARIO COOPERATIVO 6\nOs Cocoricos seguen a superar retos co noso calendario. Desta volta tiñamos tres retos novos, un con formas xeométricas, outro con debuxos e o último con letras, palmadas, cadrados… Os dous primeiros todos os equipos o sacaron a primeira pero o das palmadas deu moito xogo. Por primeira vez dende que comezamos esta aventura un equipo non deu con ningunha solución ao reto e isto fixo plantexarme que é necesario mover os equipos porque se van viciando e algúns deixan de funcionar, sobre todo, se non lle deixamos resolver o reto sempre ao mesmo membro do equipo.\nAínda así segue sendo unha actividade moi enriquecedora e que da moitísimo xogo na aula. Os nen@s intercambian opinións, confrontan ideas e resolven problemas por si mesmos.\nNA CAIXA DE RECURSOS TEDES XA OS CALENDARIOS NOVOS QUE FAREMOS NAS VINDEIRAS SESIÓNS\nPublicado por nivecaro en APRENDIZAXE COOPERATIVA, LÓXICA-MATEMÁTICA, LECTOESCRITUTA, MEDRANDO NO COLE, RUTINAS\nCALENDARIO COOPERATIVO 5\nDurante mes de decembro seguimos traballando co calendario cooperativo. Cada vez os retos vanse complicando máis e comezan a aparecer opinións máis dispares nos equipos. Nesta ocasión tiñamos un sudoku de minúsculas, unhas edificacións con números debaixo e unhas sumas moi estrañas. Mirade, mirade!\nNOVO XOGO DE AFORCADO: ESCOLLENDO O TEMA\nSeguimos xogando ao aforcado na clase dos Cocoricos e, cada semana tentamos xogar a un diferente. Esta semana atopamos un que nos gustou moito porque podes escoller a temática antes de xogar. Nos escollemos o corpo humano para facer memoria do que aprendemos o ano pasado. Agora na casa podedes probar con outros temas.\nPublicado por nivecaro en LECTOESCRITUTA, NOVAS, RUTINAS, TICS\nCALENDARIO COOPERATIVO: SEGUIMOS AVANZANDO\nEsta semana os retos eran máis fáciles. Todos agás un que parecía un sudoku pero non era e non tiñamos moi claro cal era a solución. Iso si, dun xeito máis ou menos rebuscado todos acabamos dándolle forma.\nXa tedes na caixa de recursos os calendarios novos.\nPublicado por nivecaro en APRENDIZAXE COOPERATIVA, LÓXICA-MATEMÁTICA, LECTOESCRITUTA, RUTINAS\nCANTO DA DE SÍ O NOSO CALENDARIO\nXa sabedes que este ano facemos o calendario en equipo e que os retos que aparecen no calendario van mudando. As semanas anteriores tivemos tres retos moi interesantes. O primeiro foi moi fácil e evidente para todos os equipos e resolvéronno coa gorra. Mirade, mirade!!!\nPero os outros dous retos déronnos máis dores de cabeza. Nos retos non digo que é o que hai que facer, coma moito, dou algunha pista, non busco unha resposta en concreto, o que me interesa é todo o proceso de pensamento. Coma ides ver, nos dous retos algún equipo da coa resposta máis lóxica para nós coma adultos e algún equipo pasa moitos apuros para acadar unha resposta boa. Foi fantástico!!! Para os que nos seguides tedes estes calendarios na caixa de recursos e tamén os novos que xa estamos a traballar na aula. Proximamente veredes máis porque este ano os calendarios vannos acompañar todo o curso.\nCALENDARIO COOPERATIVO: NOVOS RETOS\nCando xa vos comentei en entradas anteriores este ano estamos a darlle unha volta ao noso calendario. Cada semana os equipos teñen que afrontar novos retos no calendario e deben facelos entre todos. Pouco a pouco os retos vanse complicando. Trátase de engadir unha actividade onde haxa unha consigna xeral e non unha única solución. Pouco a pouco os equipos van dialogando e atopando acordos. Aos Cocoricos aínda lles custa entender a dinámica dos equipos e nalgúns equipos faise o que diga un deles pero noutros, pouco a pouco, comezan a aparecer as voces discordantes. Mirade, mirade!!!\nPublicado por nivecaro en APRENDIZAXE COOPERATIVA, LÓXICA-MATEMÁTICA, LECTOESCRITUTA, NOVAS, RUTINAS


Unha foto de Miguel Riopa na UCI-Covid de Povisa, seleccionada entre as mellores de 2020 - ValmiñorTV\nInicioGALEGOUnha foto de Miguel Riopa na UCI-Covid de Povisa, seleccionada entre as mellores de 2020\nUnha foto de Miguel Riopa na UCI-Covid de Povisa, seleccionada entre as mellores de 2020\nUnha imaxe captada polo fotoperiodista galego Miguel Riopa na UCI-Covid de Povisa foi seleccionada entre as 120 mellores fotografías publicadas en todo o mundo pola Axencia France Press durante 2020.\nNos primeiros días de abril, nun dos períodos máis críticos da pandemia, Riopa uniuse ao equipo de profesionais da UCI-Covid de Povisa e compartiu durante horas o seu esforzo por sacar adiante aos pacientes máis afectados polo virus. O resultado dese traballo foi unha serie de impactantes imaxes que reflicten non só o compromiso profesional, senón tamén o empeño do equipo de médicos, enfermeiras e terapeutas de Povisa por transmitir proximidade e agarimo a esas persoas sometidas a un estrito illamento.\nA reportaxe gráfica de Miguel Riopa en Povisa deu desde entón a volta ao mundo, publicándose en medios de comunicación dos cinco continentes, entre eles en xornais de Estados Unidos, Xapón, Oriente Medio, América Latina e África. A imaxe seleccionada forma parte, ademais, da exposición Galicia en albas, patrocinada por Abanca e que aínda se pode visitar na Praza da Fábrica de Tabacos da Coruña.\nAgora, a selección dunha desas imaxes entre as mellores de 2020 publicadas pola que é unha das máis grandes e prestixiosas axencias de noticias do mundo, con 201 oficinas despregadas en 151 países e 2.400 colaboradores de 100 nacionalidades, vén referendar o extraordinario traballo levado a cabo por Riopa no Hospital Povisa.\nMiguel Riopa, ademais de traballar en AFP, é un dos fotoperiodistas máis recoñecidos en Galicia e en España. Entre os seus múltiples galardóns atópase un II Premio do World Press Photo, o ser finalista dos World Photographic Awards e o prestixioso premio Luis Ksado.\nEl delegado del Gobierno preside en A Coruña el acto de repulsa al crimen de Gondomar\nO Plan de transporte metropolitano bonificou 3,24 millóns de viaxes en autobús na área de Vigo no 2019\nO Plan de transporte metropolitano de Galicia permitiu bonificar no ano 2019 3,24 millóns de viaxes na área de Vigo e rexistra un 5,95% máis de usuarios que no ano anterior. O transporte metropolitano nesta […]


A Concelllaría de Urbanismo, Infraestruturas e Mobilidadee mais a de Medio Ambiente e Sustentabilidade traballan para executar as melloras e cambios que solicitaron a veciñanza e cooperativas do barrio de Xuxán nos últimos meses.\nDesde a concellaría que dirixe Esther Fontán, a de Medio Ambiente e Sustentabilidade, apuntan que a zona acaba de ser "limpa e desinfectada a fondo". Pola súa banda, o edil de Urbanismo, Infraestruturas e Mobilidade, Juan Díaz Villoslada, asegura que "os valos xa existentes na zona desprazáronse para gañar espazos peonís e optouse por abrir vías para mellorar a conectividade entre os bloques habitados", de acordo co que lles pediran as veciñas e veciños.\nCanto ás parcelas edificables de titularidade municipal, vanse valar e limpar, co fin de evitar o seu abandono mentres non se constrúe. O concello anunciou que esta actuación, "que é de vital importancia para humanizar o barrio e conectalo con Matogrande e en que o Goberno local investirá 13 millóns de euros", licitarase antes de que remate o 2020.


Suicidio Gallego: As cinco adxudicacións da Deputación de Louzán á familia do seu vicepresidente\nAs cinco adxudicacións da Deputación de Louzán á familia do seu vicepresidente\n"Rafael Louzán segue a cobrar do erario público, como asesor do PP na Deputación de Pontevedra. Con todo, a principal ocupación do outrora todopoderoso ex-presidente provincial é ser presidente da Federación Galega de Fútbol.\nAló ten como escudeiro a Gustavo Falque Comesaña, presidente do Coruxo Club de Fútbol (2º B) e vicepresidente primeiro da Federación.\nDurante os mandatos de Louzán, a Deputación de Pontevedra adxudicou, polo menos, cinco contratos mediante o procedemento negociado sen publicidade a Limpiezas Cíes. Nesta empresa o irmán do vicepresidente da Federación, Manuel Falque Comesaña, figura como administradorde Limpiezas Cíes.\nA Deputación adxudicou estes cinco contratos pedindo prezo unicamente a tres empresas. En todos os casos, para tramitar as adxudicacións, ademais de a Limpiezas Cíes, pediu tamén prezo a Multiserga SL.\nMultiserga SL está relacionada con Limpiezas Cíes a través de Maria Severina González Fernández, que foi administradora das dúas sociedades. Ademais, o actual administrador de Multiserga, é Roberto Falque González, persoa que comparte o primeiro apelido co directivo de Limpiezas Cíes e o segundo coa ex-directiva de Multiserga.\nEn tres das catro adxudicacións, a terceira empresa á que a Deputación pediulle unha oferta é a mesma: Almi Limpiezas.\nNa cuarta adxudicación, a terceira empresa á que a Deputación pediulle prezo é Eiriña SL. Eiriña é o epicentro da Operación Patos, operación contra a corrupción pola que Louzán está imputado canda unha ducia de políticos por, precisamente, irregularidades en adxudicacións públicas. No caso do ex-presidente, ademais, a Xustiza cre que recibiu regalos de Eiriña a cambio dos favors.\nCinco contratos sen concurso e invitando a presentar ofertas ás mesmas empresas\nA primeira adxudicación sen publicidade a Limpiezas Cíes é novembro de 2008. A Deputación pide prezo a Limpiezas Cíes, Almi e Multiserga, S.L. Sorprendentemente, Almi declina a invitación para presentar unha oferta. Multiserga retírase alegando que non pode asistir ao procedemento. Gaña Limiezas Amil por 47.400 euros.\nA segunda adxudicación sen publicidade a Limpiezas Cíes a Limpiezas Cíes foi en febreiro de 2009. A Presidencia da Deputación adxudicoulle a limpeza da sede de Vigo durante dous anos por 53.206 euros. Son só 580 euros menos que o importe máximo de licitación. Multiserga e Almi Limpiezas fixeron ofertas aínda maiores.\nA terceira adxudicación sen publicidade a Limpiezas Cíes foi en febreiro de 2010. A Presidencia pediu prezo a Limpiezas Cíes, Viguesa de Limpiezas Amil e Multiserga. Viguesa de Amil e Multiserga foron excluídas por presentar mal a documentación. Gaña Limpiezas Cíes cunha oferta de 35.919 euros, 1.600 menos que o tope máximo.\nA cuarta adxudicación sen publicidade a Limpiezas Cíes foi en abril de 2011. A Presidencia da Deputación adxudicoulle a Limpiezas Cíes a limpeza e mantemento da sede de Vigo. Outra vez pediu tamén prezo a Multiserga e Almi Limpiezas, neste caso identificada como Viguesa de Limpiezas Almi. Gañou Limpiezas Cíes cunha oferta de 49.613, só 803 euros menos que o importe máximo posíbel.\nA quinta adxudicación negociada sen publicidade a Limpiezas Cíes foi en decembro de 2011. A presidencia da Deputación adxudicou a Limpiezas Cíes a limpieza da sede de Turismo Rías Baixas para 2012 por 50.000 euros. Pediulle prezo a Limpiezas Cíes, Multiserga e Eiriña. Gañou Limpiezas Cíes por unha estrepitosa goleada, logrou 90 puntos fronte a 59 de Multiserga e só 20 de Eiriña.\nAdxudicacións legais pero que suscitan dúbidas\nA vía negociada sen publicidade é un procedemento da Lei de Contratos polo que a Administración pode adxudicar contratos menores sen publicar as bases e abrir un concurso aberto. Chégalle con pedir prezo a determinadas empresas cualificadas, en principio un mínimo de tres.\nOs citados expedientes cumpren pois, a primeira vista, os requirimentos de legalidade. Con todo, os seus detalles deixan varias cuestións abertas.\nPor exemplo, porque a Deputación, de entre todas as empresas de limpeza da provincia, sempre lle pide prezo Limpiezas Cíes e Multiserga, tendo en conta que, como é público no Rexistro Mercantil, son dúas empresas que están relacionadas pola súa directiva.\nOu tamén porque nunha ocasión lle pediu prezo a Eiriña, cando o seu obxecto social son as obras, e non a limpeza. " (Galicia Confidencial, 01/02/17)\nPublicado por RaimundodeFerrol en 8.2.17\nEtiquetas: caciquismo pontevedres, corrupción política: PP, corrupción: contratas, Diputación de Pontevedra, Empresas: corrupcion, Lugares: Pontevedra, p. Louzan; Rafael


Caballero avanza que a Rede Social Galicia Sur cooperará co goberno local no funcionamento do albergue\nAbel Caballero e representantes do colectivo mantiveron hoxe martes un encontro no que o rexedor informoulles da resolución definitiva dunha "cuestión de gran envergadura", como é o albergue. Ambos acordaron "manter unha cooperación activa sobre o funcionamento do albergue" e a Rede visitará a instalación para aportar eventuais melloras no dispositivo.\nmartes, 27 dec 2011\nO alcalde de Vigo, Abel Caballero, valorou que esta "cuestión de gran envergadura" para a cidade como o albergue "está resolta definitivamente", co dispositivo de emerxencia de frío xa operando en Marqués de Valterra, onde entre marzo e abril poderá comezar a funcionar o albergue definitivo.\nGoberno local e a Rede acordaron "manter unha cooperación activa sobre o funcionamento do albergue", constituído como o "núcleo duro" da atención ás persoas sen teito, pero que non resolve todo, pois hai que traballar en conseguir que estes acudan ao dispositivo.\nSegundo explicou en rolda de prensa, o alcalde ofreceulles visitar as instalacións de Marqués de Valterra para aportar posibles melloras que consideren ao inmoble, que está actualmente en "magníficas condicións".\nVecinos de San Miguel de Oia solicitan ao alcalde humanizacións na parroquia\nA concelleira de Facenda ratifica que o Concello de Vigo ten ao corrente o 98% dos seus pagos\nO Pleno reclama á Xunta de Galicia que acometa melloras nos colexios Castelao de Navia e Javier Sensat\nO Concello esixe á Deputación que abone os 450.000 euros de débeda co MARCO de Vigo\nA Corporación pide que o Centro Cívico de Teis siga xestionado pola Asociación de Veciños do barrio\nluns, 26 decembro 2011\nmartes, 27 decembro 2011\nmércores, 28 decembro 2011\nxoves, 29 decembro 2011\nvenres, 30 decembro 2011\nsábado, 31 decembro 2011\ndomingo, 1 xaneiro 2012


Cecilia D. Nóvoa 03 agosto 2019 09:47 h.\nFestival Son Rias Baixas. ÓSCAR CORRAL02/08/19\nBoikot, La Pegatina, Dakidarría, Segismundo Toxicómano e Zea Mays pechan o SonRías 2019\nSegundo día de SonRías, e segundo asalto que levan os festivaleiros desprazados a Bueu. Aínda que para algúns o afterparty se prolongase até case ver saír o sol, o sono non conseguiu vencer nin aos que parecían estar máis preto do K.O.\nA media mañá, e coa axuda de algún que outro café máis cargado que de costume -cortesía da casa- a mocidade cambiaba o saco de durmir pola toalla para rematar de curar a dor de cabeza na praia. Con todo, o baño non durou moito, porque ás 13:00 horas comezaba no Regala Música o concerto de Ambigüo. A banda da Coruña presentou en Bueu o son indie pop do seu primeiro EP, demostrando ter sido xustos vencedores do concurso Sonidos Mans.\nÁs 16:00 horas, Som do Galpom tomou o relevo no escenario da zona de acampada. Coa súa habitual mistura de rap e funky, e mais o adianto de temas perten centes ao seu próximo disco, os de Ames convenceron até aos máis partidarios da sesta de pospoñer o descanso.\nUnha hora máis tarde era o turno de Hakuna Tanaka. Recén chegada da outra punta da península, a ilicitana encargouse de deixar o seu nome ben gravado na mente dos festivaleiros, grazas á súa combinación de hip hop e reggae e letras combativas. Coas notas finais aínda na cabeza, a rapazada regresaba á beira do mar ou decidía quedar un rato na tenda, disposta a retomar o repo so necesario de cara a coller folgos para a noite que se presentaba.\nSobre as 20.00 horas, e xa coas pilas recargadas, comezaba o pase de Nius de Nit. Un chute de bo rollo a ritmo de ska e rumba nas mans dunha banda que aspira a recoller o testemuño dos grandes nomes da música valenciana.\nPuntual tamén á súa cita acodeu o dúo Iseo&Dodosound, un dos nomes máis agardados do segundo día de festival. Directos desde Iruña, e acompañados polos ventos de The Mousehunters, fixeron bailar a todo Bueu ao son da súa proposta que mistura reggae e r&b, entre outros xéneros.\nE se o concerto dos pamploneses, que marcharon cunha gran ovación final, era dos que máis expectativas creaba, La M.O.D.A. non se quedaba atrás. Após triunfar nas festas do Apóstolo, o septeto conquistou o venres ao público do SonRías cun enérxico directo que combina blues, country e folk.\nA continuación, e cun rexistro marca da casa, subía ao escenario Toteking. O Mc sevillano reafirmouse ante o público como unha das figuras clave da escena de hip hop estatal cun flow só a altura duns poucos.\nPara rematar, o toque latino da noite correu a cargo de Muyayo Rif. A última xornada do festival comeza este sábado co regreso de Poetarras, a banda sorpresa deste ano, que fai un parón do seu parón para estar este sábado ante o público de Bueu. O concerto, de balde con previo paso pola billeteira, terá lugar no escenario Fest Galicia ás 12:00 horas. Xa pola noite, Boikot inaugurará o principio do final da xvi edición do SonRías Baixas.\nVeinte formas de degustar pulpo en la vigésima edición de la Festa do Polbo


Alguien va a hacer prácticas de 1º? - COM_KUNENA_PAGES 2 - Foro Ambientales UNED\nAlguien va a hacer prácticas de 1º?\n8 años 10 meses antes\t#8889 por Martim\nPerdoa a tardanza... non paso pola páxina tódolos días.\nPois a UNED é unha carreira de fondo, hai que ter paciencia e costancia.\nA maioría dos alumnos da UNED é xente que traballa, e por iso escolle estudar a distancia. Seguro que tamén os hai que se dedican só a estudar a carreira, pero aínda non coñecín a ningún en persoa.\nO tempo que podes tardar en rematar a carreira vai variar segundo o tempo que lle podas dedicar ao día e as túas capacidades.\nEu por exemplo, saqueime unha media de 40-45 créditos ao ano traballando a xornada partida nun horario bastante malo no que saía as 20 h do traballo. Eu non tería sido capaz de sacar un curso por ano, sin embargo si que coñezo xente que sacou 60 ou algún crédito máis nun ano.\nO meu consello é que o primeiro ano non collar moitas asignaturas, xa que tes que acostumbrate á metodoloxía da UNED, e se colles moitas, igual suspendes moitas, desmotívaste, e deixas a carreira.\nSe colles poucas e as aprobas, vaite motivar moito e ademáis xa vas ter un criterio propio para saber cal é o nº de créditos aproximados que te ves capaz de sacar tendo en conta as horas que lle podas dedicar.\nSe tes máis dúbidas, pregunta.\n8 años 10 meses antes\t#8897 por agarcia4527\nHola, e graciñas por contestar unha vez máis.\nComo xa dixen nalgunha mensaxe estaba super ilusionada con esta carreira, xa levo dende o 2006 con ganas de matricularme pero por falta de tempo e "medo" funo deixando.\nO final este ano matriculeime a última hora e coma sempre as cousas a correr nunca saen ben. Dentro de un mes, máis ou menos, quedo no paro e iso doume ánimos e pensei que tendo máis tempo podria matricularme de todas as asignaturas de primeiro, non sei en que estaba pensando. Debinme creer superwoman ou algo así. E iso que tuven ata o 3 pa modificar a matrícula pero o único que fixen foi deixar física, (que xa é bastante).\nAs do primer cuatrimestre gústanme moito e espero ter "sorte" e entendelas ben. Penso ir as tutorias.\nEspero encontrarte algún día por ahí, porque xa vexo que participas activamente en charlas, e interésache o tema. A min tamén. Tamén espero relacionarme algo máis cos compañeiros da carreira que sempre é interesante pa andar máis o día.\n8 años 10 meses antes\t#8904 por Laura Pérez\nbueno, pois eu tamén estou ainda que pouco, teño que recoñecer que vou pouco polo centro asociado, e máis, este ano que collín un número de créditos que da vértigo,non podo perder moito o tempo e pasarei por ali para facer exámenes e pouco máis, estou polo plan antiguo pero se algunha vez precisas algo, ti pregunta que se te podo solucionar algo aqui estou\n8 años 10 meses antes\t#8905 por Martim\nagarcía, non te agobies moito, ao mellor estando no paro sí que sacas ben o curso, e tamén ten enconta que existe setembro, que pode ser considerado como un cuatrimestre máis á hora de repartirte as materias e estudar.\nEn calquera caso, non te desanimes, o primeiro ano sempre é o máis dificil, xa que ademáis de estudar tes que familiarizarte coa UNED.\nComo ves, este foro de Pontevedra non está moi animado, pero é que pasa como cando saes a tomar unhas cañas e entras nun bar vacío: prefires ir a outro con máis ambiente e máis xente, así que seguide aparecendo por aquí, que xa se irá unindo a xente.\nXa andamos Laura, tí máis eu, así que como o Xabarín Club: cada día somos máis.


memoria arquivos - Movemento Galego ao Socialismo\n12 de agosto: memoria e loita na homenaxe a Moncho Reboiras\nNoa Presas animou tamén a militancia independentista e socialista a perseverar no traballo político en todos os campos, como fixera Reboiras, incluído o campo eleitoral, onde a Fronte patriótica e de esquerdas afronta un importante repto neste outono.\nComo todos os anos desde a súa constitución, o MGS lembrou a Moncho Reboiras, nesta ocasión no 41º aniversario do asasinato do militante pola independencia e o socialismo. Máis dun cento de persoas participaron na Homenaxe Nacional que se celebrou no cemiterio de Imo, recordando que a súa loita está viva nos militantes que seguen os ideais que inspiraron a súa vida.\nO acto iniciou con Xoán Bautista Mariño, concelleiro do BNG de Dodro, facendo un apelo a continuarmos loitando polos obxectivos de Reboiras, tamèn desde o labor que desenvolven os e as concelleiras nacionalistas ao longo do país, centrándose na problemática de Dodro. A seguir, en nome da Mesa Nacional de Isca! dixiriunos unhas palabras Dani Barral, que recordou como Reboiras encarnou o “compromiso nacional-popular na súa loita contra a ditadura franquista”, e que hoxe a mocidade galega ainda “no horizonte incerto que nos brindam a opresión capitalista, a precariedade, o aumento da represión policial ou a brutal recentralización españolizadora” non renuncia á alegria e o vigor da xuventude revolucionaria.\nA continuación, desfrutamos da actuación musical do cantautor galego Tino Baz, que acompañado de guitarra e sanfoña, interpretou varios temas de contido social e de compromiso co país, dando paso despois á intervención de Lois Ríos, unha das persoas que acompañaba a Reboiras o 12 de Agosto de 1975. Ríos fixo un paralelismo a nivel social, cultural e lingüístico entre a situación de emerxencia social e nacional do final da ditadura cos tempos actuais, reflexionando sobre as falacias do capitalismo, onde se coloca os empresarios como emprendedores que xeran emprego e se tacha a clase obreira de preguiceira e subvencionada.\nA última intervención política, en nome da Mesa Nacional do MGS, correu a cargo de Noa Presas, que iniciou afirmando que, a pesar da intensidade deste último ano político, non ocorreron mudanzas significativas e que, portanto, tal como analisamos no ano 2015, as supostas forzas do cambio non serven para realizar modificacións a fondo que transformen a realidade galega na liña da liberación. Animou tamén a militancia independentista e socialista a perseverar no traballo político en todos os campos, como fixera Reboiras, incluído o campo eleitoral, onde a Fronte patriótica e de esquerdas afronta un importante repto neste outono.\nApós a entrega dunha ofrenda floral, a Internacional e o himno da nosa nación pecharon o acto. Despois deste, boa parte das persoas asistentes participaron do xantar de confraternización que se desenvolveu na carballeira situada ao seu carón, así como un roteiro onde se visitararon os petroglifos de Bouza Abadín, situados nas proximidades.\nA homenaxe foi precedida dunha campaña de axitación que levou a lembranza de Reboiras a diversas comarcas do país, con especial intensidade ao Barbanza e Compostela, coa colada de numerosos cartaces e o despregamento de faixas. Tamén se repintou por terceira vez un mural de cinco metros de altura coa imaxe de Reboiras, que fora elaborado nos anos pasados e despois destruído por dúas veces, e que se encontra nas inmediacións do cemiterio de Imo.\nPodes ver aquí a galería fotográfica completa elaborada por GzFoto


O CGAI rende homenaxe ao cine negro de Jean-Pierre Melville no centenario do seu nacemento - AGADIC\nO CGAI rende homenaxe ao cine negro de Jean-Pierre Melville no centenario do seu nacemento\nO ciclo inaugúrase mañá coa presenza na Coruña da filla e do sobriño do director francés, responsables da fundación que salvagarda o seu patrimonio\nImportante figura do cinema galo, traballou coas grandes estrelas do seu tempo, como Alain Delon ou Catherine Deneuve, e ten unha influencia notable en filmes de realizadores actuais como Scorsese ou Tarantino\nO Centro Galego de Artes da Imaxe (CGAI-Filmoteca de Galicia) pecha o ano homenaxeando o cineasta francés Jean-Pierre Melville no centenario do seu nacemento cun ciclo de sete títulos. Esta escolma exhíbese na sede da filmoteca da Coruña en colaboración coa Jean-Pierre Melville Foundation e o Institut Français.\nO programa arrancará mañá xoves cunha sesión especial, de entrada libre, para a que se contará coa filla e co sobriño do director, Tania e Laurent Grousset, responsables da fundación que salvagarda o seu patrimonio.\nO venres 15 será a quenda deBob el jugador, onde Melville asentou o seu particular estilo visual e narrativo, en boa parte apoiado polo director de fotografía Henri Decaë, e se estableceu como unha gran influencia para os cineastas da Nouvelle Vague.\nPosteriormente, o realizador acomodaríase na industria e traballaría con grandes estrelas como Alain Delon ou Catherine Deneuve. EnLéon Morin, sacerdote (martes 19) confía, por exemplo, o papel protagonista a Jean-Paul Belmondo. El é o cura que confesa o personaxe de Emmanuelle Riva, unha viúva que vive tamén duras condicións na campiña francesa durante a ocupación nazi.\nEnEl confidente (mércores 20), o mesmo actor dálle vida a un delincuente sospeitoso de pasarlle información á policía. Cando un roubo sae mal, o seu compañeiro no golpe decide axustar contas con el. Coa que é para moitos a súa primeira obra mestra, Melville introdúcese de cheo nun xénero, o negro, que xa nunca abandonará.\nPechan o ciclo as súas obras de madurez: El ejército de las sombras (xoves 21) eCírculo rojo (venres 22). Nesta última, considerada unha referencia no subxénero de atracos, volve contar con grandes caras do cine europeo, como Alain Delon ou Gian Maria Volonté (La muerte tenía un precio).