Οργή Θεού! (Διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά) « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Ολαντικά μεζεδάκια\nΛεξιλογικά του Φιντέλ και της Κούβας »\nΤο σημερινό διήγημα, αν δεν κάνω κάποιο σοβαρό λάθος, είναι και αυτό αθησαύριστο. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Λόγος στις 3 Μαΐου 1925. Ο Ελεύθερος Λόγος ήταν εφημερίδα που πρόσκειταν στο βενιζελικό κόμμα και είχε αξιόλογη λογοτεχνική ύλη. Κατά σύμπτωση από τις στήλες του Ελευθ. Λόγου (και του Νουμά) είχε διεξαχθεί τον προηγούμενο χρόνο, το 1924, η περίφημη αντιπαράθεση Ξενόπουλου – Παρορίτη και άλλων για το «πρόβλημα Βουτυρά». Το «πρόβλημα» ή παράδοξο Βουτυρά ήταν, με δυο λόγια, το εξής: πώς είναι τόσο αγαπητός ο Βουτυράς, ιδίως στους νέους φιλολογούντες (του 1920) τη στιγμή που ως συγγραφέας παρουσιάζει τόσα κραυγαλέα ελαττώματα.\nΟ Παρορίτης μάλιστα έφτανε στο σημείο να αποφανθεί ότι ο Βουτυράς «δεν είναι συγγραφέας», ενώ ο Ξενόπουλος -που δεν απέρριπτε τον Βουτυρά, παρά τα όσα αφήνει να εννοηθούν η Βικιπαίδεια– αναρωτιόταν: «πώς ένας διηγηματογράφος, εις τον οποίον ως κριτικός βλέπω τόσα ελαττώματα, μπορεί να είναι ο αγαπημένος, ο προτιμώμενος από εμέ τον ίδιον ως αναγνώστην;» Και συνεχίζει: «Μόνον ο άμορφος αυτός, ο ακατασκεύαστος διηγηματογράφος μου δίδει σήμερα -τι παράξενον- την τρυφήν που μου δίδουν ξένοι μεγάλοι φορμίστες και στυλίστες, όπως ο Ανατόλ Φρανς και ο Όσκαρ Ουάιλδ!\nΑλλά πολλά έγραψα. Παραθέτω το διήγημα, που είναι (όπως και ο γνωστοτερος «Θρήνος των βοδιών») φιλοζωικό και ευχαριστώ θερμά τον φίλο μας τον Σκύλο που το πληκτρολόγησε -και που είχε και την ιδέα να προτείνει φωτογραφία με βουβάλια για συνοδεία.\nΜια παρατήρηση μόνο: έχω βέβαια εκσυγχρονίσει την ορθογραφία, αλλά κράτησα τις γραφές Φιλίντας, Ποτηράκις. Αυτή η σκηνή έχει ενδιαφέρον, διότι τα δύο ονόματα είναι υπαρκτά: ο Μένος Φιλήντας ήταν εμπειρικός γλωσσολόγος, από τους πρωτομάχους του δημοτικισμού -ήταν και χοντρός, αυτόν σκιτσάρει λοιπόν ο Βουτυράς. Ο Μαραδάς πιθανόν να είναι ο Χατζηδάκις. Ο [Γιώργης] Στράγγας, που τον λέει «άγριο σοσιαλιστή» ήταν δημοσιογράφος, στέλεχος του ΚΚΕ στη δεκαετία του 1920. Δεν ξέρω αν ο «χιλιεκατομμυριούχος Ποτηράκις» είναι υπαινιγμός για υπαρκτό πρόσωπο. Να σημειώσω ότι αναφορές (πολύ περισσότερες μάλιστα) σε υπαρκτά πρόσωπα κάνει ο Βουτυράς και στη νουβέλα του «Μέσα στην Κόλαση» που ανέφερα πιο πάνω.\nΌταν επέστρεψα σπίτι μου, ακόμα μου φαινότανε να βλέπω τη σφαγή των αρνιών. Άλλα απ’ αυτά να ’ναι γδαρμένα και κρεμασμένα, άλλα πάλι να σπαρταρούν στις βαμμένες από αίμα πλάκες, κι άλλα ριχμένα κάτω απ’ τον άνθρωπο με τα ματωμένα χέρια, δίχως καμιά φωνή να δέχονται το κοφτερό λεπίδι…\nΕίχα και το φίλο μου τον Πανάκο να μου λέει, να μου λέει γι’ αυτό. Και θα μου ’πε δέκα φορές:\n-Σα να ετοιμάζεται μου φαίνεται, εορτή αγρίων για κάποιον αιμοβόρο θεό τους!.. Α, ο καημένος ο Χριστός, ο άκακος…\nΚαι όμως δε διαμαρτυρήθηκε, που κι εγώ θυσίασα τον ωραίον άσπρον πετεινό μου. Κι αλήθεια, ήταν ωραίος πετεινός. Καμαρωτός, καμαρωτός βάδιζε. Και σαν ιππότης σωστός περιποιόταν τις όρνιθες, δικές του, ξένες. Είχε μια φωνή θαυμασία. Πολλές φορές κατά τα ξημερώματα, με ξυπνούσε απ’ το δυνατό χτύπημα των φτερουγιών του, κι άκουγα μετά το λάλημά του να ξεπετιέται μέσ’ στη βαθιά σιωπή.\nΔυστυχισμένε πετεινέ!… Του ’κοψα το κεφάλι χωρίς να μου έχει κάνει ποτέ κακό…\nΟ Πανάκος, είπα, δε διαμαρτυρήθηκε διόλου που τον έσφαξα. Ίσα, ίσα μάλιστα, τον πλησίασε, που τον είδε σφαγμένο, τον έπιασε απ΄ το ένα πόδι και τον σήκωσε για να δει αν είναι βαρύς. Και μιλιά γι΄ αυτόν, για τον πετεινό δηλαδή όταν έτρωγε τις σάρκες του. Μόνο όταν χορτασμένος πια ξαπλώθηκε σε μια πολυθρόνα είπε κάνοντας το φιλόσοφο:\n-Ματαιότης ματαιοτήτων! Δε μου λες ο πετεινός σου υπήρχε, ή δεν υπήρχε; Εγώ λέω, πως ήταν όνειρο!…\nΣχεδόν ξημερώματα πήγα να κοιμηθώ. Και θα ’ταν η ώρα που ο πετεινός μου χτυπούσε τις φτερούγες του κι έστελνε έπειτα τη φωνή του ψηλά σα να πετούσε βέλος, κοντάρι στα σκοτάδια, για να τα διαλύσει, σύμμαχος πιστός ή ακροβολιστής της ημέρας.\nΚαθώς ετοιμαζόμουνα να πλαγιάσω, να, να τι ακούω; Τη φωνή του πετεινού μου! Ναι, ναι, λαλούσε μέσ’ στον ορνιθώνα. Τη γνώρισα τη φωνή του. Κι έπειτα άλλον πετεινό δεν είχα. Αλλά τι φωνή ήταν εκείνη τώρα; Είχε μέσα της ένα θυμό, μια μανία μεγάλη, μεγάλη…\nΤαράχτηκα και με δυσκολία με πήρε ο ύπνος.\nΈνα πρωί πήγα στο δωμάτιο του Πανάκου. Το δωμάτιό του βρισκόταν ψηλά στο πιο επάνω πάτωμα ενός τεραστίου ξενοδοχείου. Είχε παράθυρο όμως προς το δρόμο, και μ’ άρεσε να κάθουμαι σ’ αυτό και να βλέπω τους ανθρώπους, τα τραμ, τα αμάξια να κινούνται κάτω, μικρά σαν παιχνιδάκια.\nΟ Πανάκος δεν ήταν στο δωμάτιό του, είχε βγει έξω. Ήμουν όμως γνωστός πολύ, και κάθισα στο παράθυρο να τον περιμένω.\nΜα σε λίγο είδα τους ανθρώπους να τρέχουν, να μην περπατούν κανείς ήσυχα. Όλοι πήγαιναν εδώ και κει τρέχοντας.\n-Μα τι τους έπιασε; ρωτούσα τον εαυτό μου.\nΚαι καθώς έλεγα αυτά και κοίταζα αυτήν την κίνηση, το τρέξιμο, ήρθε ο Πανάκος χωρίς να το καταλάβω.\n-Άκου δω, μου λέει.\nΣτράφηκα. Είχε το ύφος φοβισμένο.\n-Τι είναι; Τον ρώτησα και σηκώθηκα και πήγα κοντά του.\n-Βρε αδελφέ, μου είπε, κάτι συμβαίνει που δε μπόρεσα να το καταλάβω. Είδες, τους είδες πώς τρέχουν, πώς τρέχει ο κόσμος… Μα τι συμβαίνει!.. Δεν έμαθα!… Εγώ ήμουνα στο καφενείο κι έκανα ένα ποίημα, το ξέρεις, το τελείωνα, την ωδή στο Πιπέρι! Και κάνω μια σηκώνω σε μια στιγμή το κεφάλι μου και βλέπω έρημο το καφενείο. Όλοι πελάτες, υπάλληλοι, καφετζήδες όλοι είχαν χαθεί. Σηκώνομαι, κοιτάζω δω κοιτάζω κει… Μπα, κανείς, ψυχή. Βλέπω όμως έξω τον κόσμο να περνά τρέχοντας. -Κάτι συμβαίνει, λέω, και βγαίνω έξω. Ρωτώ τον έναν, ρωτώ τον άλλον, κανείς δεν μ’ απαντούσε. Όλοι με βουλωμένο το στόμα τρέχανε. Επιτέλους, βρέθηκε και κάποιος καλός άνθρωπος και μου μίλησε. -Δεν ξέρω, όμως, μου λέει τι συμβαίνει, αλλά κάτι σοβαρό συμβαίνει, πολύ σοβαρό και γ’ αυτό πάει ο κόσμος να μάθει. Πάει στη Νομαρχία.\nΑυτά μόνο μου είπε και το ’βαλε στα πόδια. Το βάζω κι εγώ τότε στα πόδια κι έρχομαι δω. Ήξερα ότι θα ’σαι… Α, α! Για άκου! Μα τι γίνεται, τι συμβαίνει!…\nΈνας θόρυβος, μια βουή τρομαχτικιά υψώθηκε ξαφνικά.\nΤρέξαμε στο παράθυρο.\nΛαός, πλήθος ερχόνταν τρέχοντας.\n-Μα τι τρέχει, τι τρέχει; έκανε ο Πανάκος.\nΚαι ο λαός γρήγορος σα ρέμα που κατεβαίνει μ’ ορμή, έφτασε και περνούσε. Γυναίκες, κορίτσια, άντρες, γέροι, παιδιά, νέοι. Και όλοι ανάκατα. Πλούσιοι, φτωχοί, κουρελήδες και καλοντυμένοι, κοντά ο ένας στον άλλον τρέχανε. Και όπως το ρέμα, που τρέχει, πέφτει σε λάκκους, βούιζαν κι αυτοί.\n-Μα τι συμβαίνει; φώναζε ο Πανάκος μισοκρεμασμένος απ΄ το παράθυρο.\nΠού ν’ ακουστεί η φωνή του! Εμείς βρισκόμαστε στα ύψη. Αλλά και αν δεν βρισκόμαστε κεί [δεν] θα μπορούσε ν’ ακουστεί απ’ την τρομερή βουή που άφηνε το πλήθος, και από μια άλλη καταχθόνια που άρχισε να ’ρχεται από μακριά!\n-Πάμε κάτω, μου είπε ο Πανάκος, πάμε, πάμε και μεις!\nΈκανα να φύγω, αλλά κάτι μ’ έσυρε και μ’ έκανε να μείνω. Είχα δει τον άγριο σοσιαλιστή Στράγκα να τρέχει δίπλα στον χιλιοεκατομμυριούχο Ποτηράκι. Και πιο κάτω μέσα σ’ ένα κύμα άλλο λαού, διέκρινα το γλωσσολόγο Φιλίντα να τρέχει κοντά στον εχθρό του το γέρο γλωσσολόγο Μαραδά. Ο Φιλίντας αν και παχύς έτρεχε σα να ’ταν παραγεμισμένος αέρα και βοηθούσε και το γέρο συνάδελφό του.\n-Πάμε κάτω!… Τι κάθεσαι!… μου είπε ο Πανάκος και μ’ έσυρε απ’ το χέρι.\nΒγήκαμε γρήγορα στο διάδρομο και διευθυνθήκαμε στην πόρτα. Τραβώ ν’ ανοίξω. Τίποτα. Ήταν κλεισμένη… Κλειδί επάνω δεν υπήρχε.\n-Ε, διάβολε, λέω, είναι κλεισμένη η πόρτα!…\n-Για στάσου απ’ εκεί, πώς είναι κλεισμένη!\nΚαι ο Πανάκος πιάνει το πόμολο, προσπαθεί το κουνά μανιακά. Μπα, η πόρτα, μια γερή πόρτα ούτε κουνιέται διόλου.\nΓυρίζει σε μένα:\n-Μα τι ’ναι αυτά, τι ’ναι αυτά! πού είναι αυτοί!\nΚι αρχίζει να φωνάζει μ’ όλη του τη δύναμη:\n-Κυρ Μανώλη!… Κυρά Μαριώ, Κώστα!…\nΚαμιά απάντηση. Η βουή του πλήθους…\n-Θα’ναι κάτω όλοι!…\nΠιάνει την πόρτα πάλι. Τα ίδια. Η πόρτα ακίνητη.\n-Τι να κάνουμε; Με ρωτά.\n-Ξέρω κι εγώ!…\n-Τι ξέρεις και συ! Δεν ξέρεις τι είναι να μη μπορεί να μάθει κανείς τι συμβαίνει!…\n-Ναι, έχεις δίκαιο. Μα δε μου λες, δεν είναι κανένα δωμάτιο με παράθυρο στη σκάλα, στην είσοδο;…\n-Ναι, είναι ένα, αλλ’ είναι μικρό!…\n-Να το δώ…\nΠήγαμε. Το παράθυρο όμως ήταν μικρό, πολύ μικρό, δε χωρούσε να περάσει κανείς.\n-Τι να κάνουμε; με ρώτησε ο Πανάκος.\n-Να φωνάξουμε!… Στάσου να φωνάξω γω που ’χω δυνατή φωνή…\nΚι ανοίγω το παραθυράκι κι αρχίζω να φωνάζω μ’ όλη μου τη δύναμη. Τίποτα όμως, καμιά απάντηση. Είχα απελπιστεί και ετοιμαζόμουν να τ’ αφήσω, όταν ακούω μια φωνή χοντρή να μου λέει:\n-Μα δε φύγατε σεις ακόμα;\n-Μα γιατί να φύγουμε, τι τρέχει; ρωτώ χωρίς να βλέπω με ποιον μιλούσα.\n-Τι τρέχει!… δεν το μάθατε ακόμα!… Να, τα ζώα που τρώμε, βώδια, πρόβατα, βουβάλια, όλα, όλα που τα ’χαμε για φάγωμα, ξαγριωθήκανε, κάνουνε επανάσταση, και ρίχτηκαν στους ανθρώπους! Οργή θεού!.. Έρχονται κοπάδια καταπάνω μας!. Αχ και μ’ άρεσε τόσο πολύ το ροσμπίφ! Οργή θεού!.. Φευγάτε!…\n-Μα μας έχουνε εμάς κλειδωμένους!..\n-Κλειδωμένους!. Τι να σας κάνω, δε μπορώ!. Εγώ φεύγω!…\nΌταν γύρισα κι είδα τον Πανάκο, τον είδα κατακίτρινο.\n-Και τι θα κάνουμε τώρα; με ρώτησε.\n-Να σπάσουμε την πόρτα!\nΤρέξαμε πάλι στην πόρτα κι αρχίσαμε να πολεμούμε. Τίποτε δεν γινόταν όμως, η κλειδαριά ήταν γερή. Ιδρωμένοι, απελπισμένοι σταματήσαμε.\nΑλλά τώρα δεν ακούσαμε κάτω στο δρόμο τη βουή του πλήθους, μόνο από πέρα, γύρω μου μουγκρητά άπειρα…\nΠήγαμε στο δωμάτιο και κοιτάξαμε απ΄ το παράθυρο. Ο δρόμος ήταν έρημος. Κανείς, κανείς!\nΤα μουγκρητά κι άλλες φωνές όσο πήγαιναν πλησίαζαν, πλησίαζαν. Ο αέρας εγέμισε απ’ αυτά…\nΑπ’ το παράθυρο φαινόταν και μια πλατεία. Και ξαφνικά βλέπω κάτι σα μαύρο κύμα, σα μαύρη θάλασσα να χύνεται μέσ’ στην πλατεία και να τη σκεπάζει.\n-Βουβάλια, βουβάλια! είπα στον Πανάκο.\n-Κοίταξε, κοίταξε! μού κάνει αυτός.\nΑπ’ ένα δρομάκι βόδια, ταύροι, χοίροι, βγήκαν και χύθηκαν στο μεγάλο δρόμο του ξενοδοχείου. Κι έτρεχαν μανιακά αφρίζοντας. Να και μαζί τους το άκακο αρνάκι αφρισμένο κι αυτό, να χτυπά τις πόρτες με τα κέρατά του…\n-Να δεις, μου λέει ο Πανάκος, θα ρίξουν τα σπίτια!\nΟ μεγάλος δρόμος είχε πλημμυρίσει από ζώα. Και δεν άργησε να μπεί σ’ αυτόν και το πλήθος των βουβάλων. Και τρέχαν, τρέχαν όλα τα ζώα μουγκρίζοντας και φαινόντανε να ζητούνε να βρούνε τον άνθρωπο…\n-Να κρυφτούμε! μου λέει ο Πανάκος.\nΘέλησα να τον ακούσω, αλλά τα γαλανά μάτια ενός βουβαλιού, που, απλώνοντας το λαιμό του σα χήνα που ζητά να δαγκάσει, έτρεχε, με είδαν…\nΑκούσαμε κάτω δυνατά χτυπήματα στις πόρτες.\n-Θ’ ανεβούν απάνω!.. Πού να πάμε;…\nΓρήγορα ανεβήκαμε στην ταράτσα και απ’ εκεί στηρίζοντας μια σκάλα στον τοίχο βρεθήκαμε στα κεραμίδια.\nΠετάξαμε τη σκάλα κάτω και περιμέναμε.\nΑκούγανε θόρυβο, κρότους μεγάλους μέσ’ στο σπίτι. Θα μας ζητούσαν…\nΣκεφτόμουνα πως εκεί δεν θα μπορούσαν να μας πειράξουν ούτε ακόμα οι τράγοι. Πώς θ’ ανέβαιναν;\nΠάνω όμως σ’ αυτό που σκεπτόμουνα, μόλις είχα τελειώσει αυτή τη σκέψη, τι βλέπω;\nΈνα κοπάδι πουλερικά, πετεινούς, όρνιθες, διάνους, πάπιες να ξεφυτρώνουν απ’ τα κεραμίδια ενός σπιτιού και πετώντας με άγριες φωνές να έρχονται κατεπάνω μας.\nΈνας άσπρος πετεινός έτρεχεν εμπρός. Ο δικός μου!… Μα δεν τον είχα σφάξει;.\nΠοιον να πρωτοχτυπήσω; Είδα τον Πανάκο να πέφτει ανάσκελα σαν τις γάτες, για να αμυνθεί καλύτερα, να κλοτσά. Ένας πετεινός μού ρίχτηκε με τα νύχια στο πρόσωπο.\nΞύπνησα. Ήταν το γατάκι μου που ’χε ανεβεί στο κρεββάτι μου κι έπειτα θέλησε να σκαρφαλώσει και στο πρόσωπό μου…\nΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ Ν. ΒΟΥΤΥΡΑΣ\nThis entry was posted on 4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 09:40\tand is filed under Αθησαύριστα, Διηγήματα, Μεσοπόλεμος, Φιλολογία. Με ετικέτα: Βάσιας Τσοκόπουλος Διαμαντής Καράβολας, Γρηγόρης Ξενόπουλος, Δημοσθένης Βουτυράς, Ελεύθερος Λόγος, Κώστας Παρορίτης, Νουμάς, Φαρφουλάς. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n109 Σχόλια προς “Οργή Θεού! (Διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά)”\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 09:59\nΜπορεί να είχε μένος\nμα το όνομά του ήταν Μένιος\nΓια τον Φιλήντα, Νίκο\nΚι ένας δικός μου ταύρος μαινόμενος\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:01\nΑ, γράψε λάθος: και μένος και Μένος, τελικά!\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:04\nΚι ένας άλλος μαινόμενος ταύρος\nΟργή Θεού! (Διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά) | tolmima said\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:06\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:09\nΚι ο Torre που δεν είναι Ταύρος.\nΟ Toro είναι.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:35\nΜα πού΄ναι ο κόσμος;\nΟ Ταύρος του Κεραμεικού\n[και κοίτα που΄μπλεκε η συγχωρεμέη η Ειρήνη]\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:36\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:38\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:41\nΤι να πει ο Χίτσκοκ με τα πουλιά του, δεύτερος και καταϊδρωμένος!\nΑλήθεια, η φράση » να μην περπατούν κανείς ήσυχα», είναι έτσι στο πρωτότυπο;\nΟργή Θεού! (Διήγημα του Δημοσθένη Βουτυρά) « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία - QuoterLand said\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:43\n[…] Ημερ. Δημοσίευσης:4 December 2016 | 7:40 am Πηγή Συγγραφέας:sarant […]\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:47\nΚι ο Μπερανζέ:\nΟ Ιονεσκο, ο Ρινοκερος και η τωρινη κριση.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:52\nΝομίζω ότι οι σύγχρονοι λογοτέχνες πάτησαν στέρεα στους προηγούμενους οπότε στις μέρες μας, έχουμε την ικανοποίηση να διαβάζουμε πολύ καλή λογοτεχνία.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:57\nΕκτός από την εμβληματική φράση «ταύρος μαινόμενος» έχουμε και την φράση «ταύρος εν υαλοπωλείω».\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:02\nΑ, γι αυτό;\nι1: Πάτησαν στέρεα;\nι2: Πολύ καλή λογοτεχνία;\nι1 => ι2 ;\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:03\nΠάντως όταν σφάζονται γι’ αυτούς οι θεοί ευχαριστιούνται λέει ο εΙρωνικός Λουκιανός:Τις ουκ αν εικάσειεν ήδεσθαι ταύτα ορώντας τους θεούς;\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:09\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:20\nΈτσι είναι και στο πρωτότυπο\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:52\nπιθανόν αλλά μέσρυε δεν θ πειτίποτε ενώ το μέσυρε (με έσυρε–>μ’ έσυρε–> μέσυρε) ταιριάζει απόλυτα στα συμφραζόμενα\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:54\nΔακτυλογραφώντας το κείμενο, παρατήρησα την ύπαρξη μερικών επαναλήψεων, που ήταν μάλλον περιττές. Βλέποντας, τώρα, ότι ο Βουτυράς έβγαζε έτσι το ψωμάκι του, μάλλον ενισχύεται η υποψία μου ότι έκανε τις συχνές επαναλήψεις για να «γεμίσει» το χώρο, που προβλεπόταν για το κείμενό του.\nΚαι κάτι για τα εικονιζόμενα βουβάλια.\nΟ βούβαλος είχε ψιλοεξαφανιστεί από την Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Επανήλθε, στην Κερκίνη, στις όχθες του Στρυμόνα, χάρη στις προσπάθειες ορισμένων κτηνοτρόφων. Δίνει νόστιμο κρέας και παχύ γάλα αλλά δεν είναι μαϊτζέβελο ζώο. Χαρακτηριστικά, οι ντόπιοι μας είχαν πει «αν τα δείτε να σταματάνε τη βοσκή και να κοιτάνε όλα προς μια κατεύθυνση, βγείτε γρήγορα από το δρόμο τους!» Και πραγματικά, όταν άρχισαν να τρέχουν όλα μαζί, σειόταν η γη!\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:57\n1-3: Κι εγώ έλεγα ότι γερνάω και ξεχνάω 🙂\n10 Ναι, όπως λέμε «ο κόσμος χτίζουν εκκλησιές»\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:58\n19 Το 18 απαντάει στο 10, ενέκρινα ένα σχόλιο και άλλαξε η αρίθμηση.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 11:59\nΈχεις δίκιο, στο #10 πήγαινε η απάντησή μου («να μην περπατούν κανείς ήσυχα») …\nΆλλωστε «μέσυρε» είναι στο πρωτότυπο\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 12:00\nΩραία ιδέα, παιδιάστικη γραφή. Έχει γράψει καλύτερα κείμενα. Άρεσε και στους δικούς μου\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 12:05\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 12:37\nΝτόγγυ, το 58 που γύρναγα στα χωριά των νομών Ροδόπης και Ξάνθης τα βουβάλια ήταν αρκετά. Αξέχαστο θα μου μείνει το παιχνίδι μ’ ένα νεογέννητο -της μέρας- βουβαλάκι και γενικά τα θυμάμαι σαν ήμερα ζώα, στον στάβλο μέσα. Επίσης το γάλα τους λέγανε πως κάνει το καλύτερο καϊμάκι παγωτό. Για κρέας δεν θυμάμαι τίποτε,όλο λαγούς και κάτι πουλιά τρώγαμε\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 12:48\nΉρθε μια μέρα ένα πουλί\nαποδημητικό, να ξαποστάσει.\nΡωτούσε το πουλί\nκαι απαντούσε ο Φογκ.\nΚάποτε το πουλί:\n-Τώρα πρέπει να φύγω κύριε Φογκ\nμα πείτε μου αν δεν είμαι αδιάκριτο\nάραγε πόσο ετών είστε;\nΚι ο Φογκ:\n-Θα σου το πω στο τέλος.\nΚαι τότε το πουλί πήρε τ’ αψηλού.\n-Τόσων φτερών, τόσων φτερών\nφώναξε ο Φογκ\nκοιτάζοντας το από την πολυθρόνα.\nΚι έκρυψε μες τα χέρια του\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 12:57\nΔιαδακτικότατον το κείμενο του Βουτυρά.\n..Το ιστολόγιο έχει αναφερθεί μερικές φορές, παρεμπιπτόντως, στον Δημοσθένη Βουτυρά…\nε, όχι και παρεμπιπτίντως Νίκο, τουλάχιστον έχεις κάνει αναφορά, στο παλιό, εδώ σηλαδή 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 13:00\n>Και σαν ιππότης σωστός περιποιόταν τις όρνιθες, δικές του, ξένες\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 13:06\nΚόκκορας ή κότα;\nΤώρα αναρωτιέμαι, αν αυτά τα επαναστατημένα ζώα είναι (μεταφορικά) και τίποτ΄άλλο …\nΝα δούμε, πότε θα πάρουν την απόφαση να …ἐπειδὴ τὰ κακὰ μαντάτα πλήθαιναν στὴν πρωτεύουσα, νὰ βγοῦν ἔξω σὲ δρόμους καὶ σὲ πλατείες, μὲ τὸ μόνο πρᾶγμα ποὺ τους εἶχε ἀπομείνει…!\nΚι έχουμε και στην Αθήνα ταύρους :),\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 13:45\nΚόκκορας και κατσαρόλα.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 13:51\nΜαργαρίτα Θεοδωράκη: Πρέπει να γίνει επανάσταση\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 14:41\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 15:24\nΣήμερα γιορτάζει με συναυλία τα 5 χρόνια της η Κοινωνική Κουζίνα Ο Άλλος Άνθρωπος, στη Μυκάλης 55, στον Κεραμεικό. Η αφίσα λέει από τις 4, για φαγητό, η μουσική θα είναι μετά τις 8\nΚαι με πήρε για λίγο ο ύπνος εδώ στο γραφείο μου και είδα λέει ότι πήγαινα από μια μπαλκονόπορτα στην άλλη. Κι ήταν το μπαλκόνι στενό. Και δεν είχε και κάγκελα. Και φώναξα «Ειρήνη!». Και ξύπνησα.\nΚι η Ειρήνη έχει πεθάνει πάνω από δυο μήνες…\nΣυμπαθάτε με. Και σας ευχαριστώ, που με ανέχεστε. Που άν…\nΑ, και ν αγαπάτε τον/την συντροφό σας.\nΠολύ. Πάρα πολύ\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 15:38\nΕίναι και της Αγ. Βαρβάρας σήμερα, Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες.\nΕίναι και προστάτιδα του πυροβολικού και των πυριτιδοποιών….. κλπ.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 15:43\nΠροστάτιδα της αγοράς και του εμπορίου έπρεπε να είναι.\nΠου πέφτουν τόσα κανόνια\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 15:50\nΕυχαριστώγια τα νεότερα!\n33 Ο Μίκης ό,τι και να πει έχει κερδίσει αμετάκλητα σεβασμό και εκτίμηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα κριθούν τα λεγόμενά του ή ότι είναι σωστά, κάθε άλλο.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 15:54\nΓιάννο, αν είχαμε και τόσο πολλά κανόνια, όπως βλήματα, θα είμασταν υπερδύναμη 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:14\n20, …ο Βουτυράς έβγαζε έτσι το ψωμάκι του,\n…έκανε τις συχνές επαναλήψεις για να «γεμίσει» το χώρο…\nΒούτυρο στο ψωμάκι του!\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:19\nΟι δρόμοι της Ντάκα στο Μπαγκλαντές μετατράπηκαν σε ποτάμια αίματος, ύστερα από τα πλημμυρικά φαινόμενα που παρουσιάστηκαν ανήμερα της μουσουλμανικής γιορτής του Ραμαζανιού.\nΧιλιάδες αμνοερίφια και αγελάδες σφάζονται κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού και το κρέας τους παραδοσιακά διανέμεται στους φτωχούς.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:21\n«Από την Πέργαμο ως τον Ταύρο,\nένα τσιγάρο δρόμος»\nμε την Αφροδίτη Μάνου,\nαπό τους τελευταίους δίσκους που είχα αγοράσει\nλίγο πριν φύγω απ’ την Ελλάδα.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:29\n42.Της Ντάκας (ας όψεται ο κοπιπάστορας).\nΜε ανατρίχιασε και ταυτόχρονα μ΄άρεσε πάρα πολύ το διήγημα,και βρήκα και τί θα πάρω στον πατέρα μου που να ταιριάζει στη διάθεση που έχει τώρα στα διαβάσματα.Διηγήματα του Βουτυρά.Π.χ. θα του άρεσε αυτό εδώ καθώς πριν χρόνια αρνήθηκε να σφάξει την άσπρη γαλοπούλα που μεγάλωνε στην αυλή για να κατεβούμε παιδιά κι εγγόνια τα Χριστούγεννα να την «περιποιηθούμε». Δε σκοτώνω ΄γω το ήμερο πουλί, δήλωσε ο παλιός κυνηγός και ευκαιριακός χασάπης. (Το εκτέλεσε ο γείτονας παίρνοντας γενναίο μερτικό).\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:38\nΈχω στο νου μου το εξής: Ο ηλικιωμένος άντρακλας ανασκουμπωμένος τρίβει-ξύνει επίμονα-με μανία μετά, τα μπράτσα και το λαιμό και το στήθος του και λέει πως φταίει το αίμα τόσων ζώων που έχει σφάξει.Πως τον κυνηγά το αίμα τους.Ήταν σφαγέας στο επάγγελμα. Αυτό δεν ξέρω αν το έζησα ή το διάβασα ή είναι από ταινία αλλά μου έμεινε ότι είναι περίπου νομοτέλεια αυτή η φαγούρα για τους ζωοσφαγείς.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:42\n….το λαιμό και το στήθος του …αυτή η φαγούρα για τους ζωοσφαγείς..\nΚαι που να δείς τι παθαίνουν κάτι άλλοι αμαρτωλοί! 🙂 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:48\n31.>>είναι (μεταφορικά) και τίποτ΄άλλο …\nΟ κόκορας ( Είπα στον κόκορά μου ) – 1974\nΜάνος Λοΐζος/Νίκος Τσιμπουρλιάνος/Νίκος Αντωνιάδης\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:53\n20, …Ο βούβαλος…δεν είναι μαϊτζέβελο ζώο….«αν τα δείτε να σταματάνε τη βοσκή και να κοιτάνε όλα προς μια κατεύθυνση, βγείτε γρήγορα από το δρόμο τους!»…\nΤέτοια ήταν η κατάσταση με τα γελάδια στο Τέξας, μέχρι που εμφανίστηκε κάποιος ονόματι John Warne «Bet-a-million» Gates, an American Gilded Age industrialist, who was a pioneer promoter of barbed wire (συρματόπλεγμα), και έκανε θραύση.\nΤον είχαμε ξανασυναντήσει στο Spindletop, το μεγάλο πετρελαϊκό κοίτασμα στο Τέξας όπου είχε επενδύσει τα λεφτά του απ΄ το συρματόπλεγμα στις αρχές του 20ου αιώνα. Από κει, τελικά, και η Τέξάκο.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 17:58\n48 Όπως είχα γράψει και τότε που τον πρωτανέφερε ο Μιχάλης, νόμισα όταν είδα το Betamillion πως ήταν Βηταμύριος (κατά τα απιθανομύρια του Σκρουτζ ΜακΝτακ) αλλά τελικά, βλέπω, είναι bet-a-million. Κάποτε λέει στοιχημάτισε (και έχασε) ένα εκατομμύριο δολλάρια στο ποια από δύο σταγόνες σε ένα τζάμι θα πέσει πρώτη.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:04\n46. Οι ανθρωποσφαγείς θα εννοείς… 😦 🙂\nΜεταξύ μας, νομίζω ότι έχω αποκεφαλίσει πετεινάρι (κραπ με το μπαλτά) αλλά δε μου έμεινε τύψη.Ήταν μέσα στη φυσική ζωή του χωργιού. Εξάλλου το ζουμί του πετεινούείναι νοστιμότατο. 🙂\nΤώρα πλέον,από καιρό, τρώω ελάχιστο κρέας ,κατ΄αρχάς από μπούχτισμα στην τόση υπερκατανάλωση και αβίαστα ήμουν και είμαι υπέρ του δίκιου των ζώων(της ζωής γενικά) πριν σκάσουν τα μοντέρνα φιλοζωικά κινήματα. Οι τρελές αγελάδες ήταν μια μεγάλη καμπάνα στα αυτιά της ηλίθιας ανθρωπότητας.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:10\nΕφη ο δικός μου κόκορας τα έτσουζε λιγάκι…\nΠαράπονα πολλά τ’ αφεντικά μου\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:14\nΤα βουβαλίσια προϊόντα που μας έρχονται από τη Μακεδονία(περιοχή Κερκίνης κυρίως) είναι νόστιμα.Ας αφήσουμε το κρέας και τα λουκάνικα (κι από βίσωνα είδα να πουλούν), τα γαλακτερά είναι όντως παννόστιμα. Τυρί,καζάν ντιμπί,ρυζόγαλα,κρέμες από βουβαλίσιο γάλα (και γάλα) και βούτυρο είναι γκουρμεδιές πρώτης, να λέμε την αλήθεια.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:21\n51. Τζη, ωραίο ,της παρηγοριάς, για το φτερωτό εκλιπόντα 🙂 . Σ΄ένα παλιούτσικο βιβλιαράκι συνταγών είχα βρει τον «μεθυσμένο κόκορα».\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:22\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:28\nΆγια Βαρβάρα μίλησε,\nκι εσύ κακόσαββα,\nπου βρέθηκες στη μέση;\nΧρόνια πολλά στις Βαρβαρούλες και τους Σάββες\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:29\nΝα βάλουμε και την εμβληματική κριτική που άσκησε ο Παρορίτης το 1924 (περ. «Νουμάς»), ακριβώς με τίτλο «Το πρόβλημα Βουτυρά»:\nΚαι μια που τις προάλλες λέγαμε για «γιόστρα», βρίσκουμε σε ένα σημείο να λέει για τους Ροΐδη και Βλάχο, που αποφάσισαν να κατεβούν «στην τζόστρα της αισθητικής συζήτησης και να συγκρούσουνε τα δόρατά τους».\nΤο «πρόβλημα Βουτυρά» συνοψίζει επαρκώς θαρρώ η Αθηνά Κορούλη στη διατριβή της του 2014 («Το νεοελληνικό διήγημα την περίοδο του μεσοπολέμου»): σελ. 189-208\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:40\nΓειά σας κι απ’ το χουργιό.\nΆναψα το οτζάκι και ζεστάθ’καν τα κοκκαλάκια μου.\nΟδήγημα με βρόχα στην Κορίνθου-Πατρώνε, με το συμπάθειο.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:42\n50: Καλός, πολύ καλός ο Μακριδάκης στο το ζουμί του πετεινού, αλλά να μην υποτιμούμε και την γριά την κότα 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:49\n47 Ήμουν έξι χρονών τότε που το έπαιζε το ραδιόφωνο… Δεν πρέπει να το έχω ακούσει από εκείνη την εποχή και μετά!\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:55\n# 50, 58\nΒέβαια Ελλάδα είμαστε, ο καθένας είναι ότι δηλώσει αλλά αυτό το «φυσικός καλλιεργητής» δεν το κατάλαβα…σπούδασε Φυσικός για να καλλιεργεί, ξέρετε κανέναν που να καλλιεργεί τεχνητά ;\nΗξερά κάποιαπου ήθελε φυσικό τον κήπο της στο εξοχικό της και ΔΕΝ καλλιεργούσε τίποτε.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 18:58\n@34 Γλυκιέ μας Γς, και βέβαια σε αγαπάμε. Δεν σε ανεχόμαστε. Σε θέλουμε πάντα κοντά μας\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:10\n13 κειμενα σε πιντεφια του Δημοσθενη Βουτυρα απο τον Νουμα\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:11\n…Ηξερά κάποια που ήθελε φυσικό τον κήπο της στο εξοχικό της και ΔΕΝ καλλιεργούσε τίποτε…\nΕντελώς ακαλλιέργητη δηλαδή Γιώργο, ε; 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:14\n39 – Ο Μίκης έχει κεδίσει σεβασμό και εκτίμηση για το μουσικό του έργο, για το πολιτικοκοινωνικό, από μένα τουλάχιστον, ως άνθρωπος που έγλυψε εκεί που έφτυνε για να γίνει υπουργός, μόνο την αποστροφή μου κέρδισε.\nΤο λυπηρό για μένα, είναι ότι οι πολιτικοί και πολιτιστικοί διανοούμενοι της Ελλάδος, μόνο λαϊκισμό μπορούν να εκφράσουν, δείγμα κι αυτό της γενικής κοινωνικής παρακμής, και το χειρότερο, δεν υπάρχει καμία προσδοκία από μιά έστω επώδυνη κοινωνική εγκυμοσύνη, μοιάζει στειρωμένη η κοινωνία.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:16\n57: Σκύλε, μού ΄δωσες ιδέα 🙂\nΑπόλαυσέ το 🙂 (ρίξε και κανένα λουκάνικο, κοψίδι κλπ. μέσα, αν δεν…, τότε έστω καμμιά πατάτα στη στάχτη, είναι απόλαυση!)\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:17\nΥπάρχει και στην έκδοση\n«Η γριά κοκότα έχει το ζουμί!» 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:18\nΑύριο τα πσώνια!\nΆσε που το τζάκι δεν χωράει…\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:19\nΜιλώντας για κότες και ζουμιά!\nDong Tao ( ejderha ) Vietnam pic.twitter.com/blTqMxkayd\n— 📷 (@Realistooo) December 4, 2016\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:20\nΠροτεινω τις 3 νουβελες » ΟΙ ΑΛΑΝΙΑΡΗΔΕΣ » (1921) του Δημοσθενη Βουτυρα εκδοσεις Σταχυ , 98 σελ. που απ΄οτι βλεπω εχει εξαντληθει. Εδω περιγραφεται η ζωη των ανεργων/ περισταστιακα απσχολουμενων λαϊκων ανθρωπων πριν απο εναν αιωνα\nΟι Αλανιάρηδες είναι το πιο ολοκληρωμένο έργο του Βουτυρά στην κατηγορία της «αλητογραφίας» ή της «ταβερνοφαγίας», όπως ονομάσθηκε. Ωστόσο, το πλαίσιο του έργου δεν είναι τα περιθωριακά στρώματα, όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως, αλλά ολόκληρο το ελληνικό προλεταριάτο της πρώτης εικοσαετίας του αιώνα μας, που ήταν ένας κόσμος ρευστός και ασαφής στο εσωτερικό του. Στη νουβέλα ο Βουτυράς αποτυπώνει σε πρώτο επίπεδο την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της μποέμικης αργοσχολίας, αλλά υφαίνει ταυτόχρονα στο φόντο και «δένει» με την ιστορία του τα κύρια χαρακτηριστικά της κοινωνικής πραγματικότητας των αρχών του αιώνα: οι όρνιθες στο φτωχόσπιτο που θα χρησιμεύσουν ως τελευταία εφεδρεία διατροφής, το μεσιτικό γραφείο που δεν έχει προσφορά εργασίας, το εργατικό καφενείο και ο «εργατικός» που παίρνει «μικροδουλειές εργολαβία», η μισοβιομηχανική εποχιακή εργασία του ήρωα, ο χειμώνας που στη διάρκεια του «οι δουλειές κλείνανε…», η προοπτική της μετανάστευσης κ.λ.π. Ο πλούτος των «Αλανιάρηδων» μπορεί να συνοψιστεί στο γεγονός ότι ο Βουτυράς κατάφερε να εγγράψει τον ψυχισμό και τις πιο μικρές αποχρώσεις της ανθρώπινης ατομικότητας, την ιδιαιτερότητα των οποίων δεν αναιρεί η υπαρξιακή γενικότητα της φτώχειας, μέσα σε μια κοινωνική τοιχογραφία, της οποίας την πιστότητα δεν αναιρεί η υπαινικτική σκιαγράφησή της.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:24\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:32\nΓς, 38. πού είναι αυτά τα τόσα παραταγμένα κανόνια-και τανκς βλέπω-για να φωτογραφίζονται είναι;\nΓεια σου Σκύλε.Ευχαριστούμε για την πληκτρολόγηση και την ιδέα των βουβαλιών.Ζωντανεύει. Ρίσκο μέγα η οδήγηση σ΄αυτή την εθνική και με βροχή κιόλας.Ρουλέτα κανονική.Μανιτάρια στο κάρβουνο,τυρί και χόρτα, α και κάστανα που ειν ο καιρός για τέτοια.\nΤζη, η φυσική καλλιέργεια είναι μέθοδος γεωργίας (υποτίθεται) αλλά στη σημερινή τραχύτητα της ταχύτητας και της ακρότητας της ποσότητας, μόνο ως σεμινάριο/όραμα της ιδανικής διαχείρισης της φύσης και της ζωής μέσα της,μπορεί ,θεωρώ, να προσεγγιστεί πια.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:33\nΚαι τι θα τα κάνει, αυτός που τα εκδίδει, τα Άπαντα Βουτυρά;\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:35\n68: Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο, σού ‘ρχεται στο μυαλό πως αποτελούν ό,τι απέμεινε απ΄τους δεινόσαυρους !\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:37\n56 Και «Βαλενθιάνικη μέγκλα» στην τελευταία σελίδα.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:44\nΣημειωτέον ότι η προσωπογραφία του Βουτυρά είναι της κόρης του: http://photodentro.edu.gr/aggregator/lo/photodentro-aggregatedcontent-8526-4345\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:47\nΕυχαριστούμε τον Ιστολόγο μας και τον Σκύλο για την ωραία σημερινή ανάρτηση.\nΣτο καλοφτιαγμένο κόμικ των Θανάση Πέτρου και Δημήτρη Βανέλλη «Παραρλάμα και άλλες ιστορίες του Δημοσθένη Βουτυρά», περιλαμβάνεται και μια εμμονική ιστορία με έναν τράγο.\nΣυνεντεύξεις με τους δημιουργούς του κόμικ:\nΟι ίδιοι έχουν κάνει και το «Το Γιούσουρι και άλλες φανταστικές ιστορίες»\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:52\nΝαι, το γιούσουρι, που το θυμήθηκα τις προάλλες από την Αρειμάσπια εκδρομή στη Μάνη, στο βιομήχανο που έφκιαχνε καπνοσύριγγες από ρείκι. Το γιούσουρι ήταν, λέει, ένα μυθικό υποθαλάσσιο δέντρο και ο δύτης που τόκοψε είχε φκιάξει ένα τσιμπούκι απ’ το ξύλο του.\nΕγώ απλός δακτυλογράφος είμαι. Τι με ευχαριστάτε; Έχω να κάνω τίποτες καλύτερο;\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:53\nΙδιαίτερη φωνή ο Νίκος Αντωνιάδης, από τις αγαπημένες.\nΕδώ από το 1967 («Μεσ’ στη σιωπή») πρέπει να είχε κάνει θραύση (ε, Γιάννη Ιατρού;)\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 19:58\n58/66 Αλλά άμα είναι κανείς μικρός μπερδεύει την κοκότα με την κότα\nΌσο εσείς στέλνετε μεθυσμένα και γράφετε ρομαντικά, κάποιοι άλλοι που είναι μάγκες πηδάνε. Μάθετε μπαλίτσα γατάκια.. pic.twitter.com/wL8LEwi9Xs\n— Haris Haris (@Taxideutis) November 30, 2016\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:13\nΝαι, το γιούσουρι είναι το μυθικό υποθαλάσσιο δέντρο από το διήγημα του Καρκαβίτσα (από τα Λόγια της Πλώρης).\nΤο αναφέρει και ο Μπαγιαντέρας (Ξεκινά μια ψαροπούλα):\n‘»Γεια χαρά σας παλικάρια να μας φέρετε σφουγγάρια/ γιούσερ και μαργαριτάρια, απ΄το γιαλό»\nΟ Θανάσης Πέτρου και ο Δημήτρης Βανέλλης έχουν κάνει επίσης και την Μεγάλη Βδομάδα του Πρεζάκη, του Καραγάτση:\n«Εγώ απλός δακτυλογράφος είμαι»\nΝαι, αλλά χάρη στην δική σου δακτυλογράφηση διαβάσαμε το ωραίο διήγημα!\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:15\nΚαι μου΄λεγε κάποια απ εκεί κάτω στην Αφρική ότι σε κάποια περιοχή είναι παραδοσιακά τα λυράτα τέτοια.\nΑπό μικρά τα κορίτσια τραβάνε τα έσω χείλη για να μεγαλώσουν.\nΚαι μεγαλώνουν. Μεγαλώνουν.\nΣαν φύλλα μπακαλιάρου [κόκκινα] γίνονται\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:16\nΕχασε ο Χοφερ στην Αυστρια και ο μπουμπουκος κλαιει με μαυρο δακρυ\n— megalosgazmas (@megalosgazmas) December 4, 2016\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:17\n49 Η σταγόνα που ξεχείλισε το πορτοφόλι\n57 Πας από την παλιά ή την καινούργια;\n75 Το έχει και η λεζάντα της εικόνας 🙂\n77 Ο καλύτερος!\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:19\nΑπό την καινούργια που ξεκαινουργώνεται\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:29\nΤο γιούσουρι όταν το διάβασα, στον Καρκαβίτσα πρώτα, μπερδεύτηκα γιατί ίσαμε τότε ήξερα από γιούσουρι ένα μαύρο κομπολόι του θείου μου που το έτριβε και μύριζε θάλασσα αξέχαστα. Κάπου σε γιουσουρούμ(τί γιούσουρι θα ήταν 🙂 ) της βόρειας Ελλάδας το είχε βρει. Μετά απ΄το δέντρο στη μέση της θάλασσας που διάβασα είπα θα κόβουν κομμάτια(σαν κοράλλι μαύρο) και κάνουν τις χάντρες,ενώ μέχρι τότε τις νόμιζα θαλασσινά κοχυλάκια.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:33\nΚαταλαβαίνω πως κάτι τέτοιο υπονοεί αλλά στα ελληνικά που ξέρω αυτά που φυτρώνουν και αναπτύσσονται με φυσικό τρόπο δεν καλλιεργούνται, πως να το κάνουμε και δεν μπορείς να περιμένεις ελληνικούρες από κάποιον που προσθέτει το συγγραφέας δίπλα !\nΕίναι τα καινούργια (μπιπ) ελληνικά όπως λένε πως ο τάδε σύλλογος υπέγραψε τον Δείνα παίκτη ανακοινώνοντας την απόκτησή του…\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:43\nΗ λέξη γιουσουρούμ έχει ενδιαφέρουσα ιστορία.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:47\n>Και τι θα τα κάνει, αυτός που τα εκδίδει, τα Άπαντα Βουτυρά;\nΘα τα βράσει και θα πιει το ζουμί τους\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:52\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 20:53\n80/66: Κι εγώ που νόμιζα ότι ναι μεν καλό…, αλλά μόνο απ΄αυτό δεν χορταίνεις 🙂 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 21:01\nΌχι ίσως, σίγουρα. Διάβασε τα σχόλια απο δω και προς τα πίσω https://sarantakos.wordpress.com/2009/10/23/mixalou2/#comment-14102\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 21:07\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 21:42\n92 Eννοείς σίγουρα από το επώνυμο του παλαιοπώλη -απόγονος του οποίου βρίσκεται στις Βρυξέλλες.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 21:52\n50 – «Οι τρελές αγελάδες ήταν μια μεγάλη καμπάνα στα αυτιά της ηλίθιας ανθρωπότητας.»\nΣτο ηλίθιο 1/5 της ανθρωπότητας, είναι πιο σωστό και δίκαιο, δεν καταναλώνουν όλοι οι άνθρωποι σαν κι εμάς, ας μην μοιράζουμε τις ευθύνες και τις ενοχές μας σε όλους, δεν είναι όλοι ηλίθιοι.\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 22:24\n92. Α τί ωραία αναδρομή απ΄όταν δεν ξέραμε μερικοί τελευταίοι αυτό το χρυσό-πώς να το πω που να ν του πρέπει- ιστολόγιο!\nΤα γκάλοπ του Μαραντζίδη για το δημοψήφισμα στην Ιταλία δείχνουν ΝΔ μπροστά με 45%\n— zaphod b (@aeisixtir) December 4, 2016\nΚαλησπέρα… Ο Δάσκαλος στο δημοτικό μας είχε βάλει να βρούμε και να τραγουδήσουμε δημοτικά τραγούδια. Εγώ δεν ήξερα σχεδόν κανέναν. Η εποχή ήταν αμέσως μετά τη χούντα, όπου τα δημοτικά ήταν ενδεδειγμένα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η γιαγιά μου η κων/πολίτισσα είχε μια κασέτα του Χριστάκη μαζί με άλλους της εποχής. Τα τραγούδια που ακούγονταν ήταν ύφους δημώδους. Έτσι ξεσήκωσα δυό τρία χωρίς να γνωρίζω το αμφίσημο του περιεχομένου. Όταν ήρθε η σειρά μου τραγούδησα το «Έλα στο θείο, λέει (στην πιτσιρίκα) ο γέρος με μπρίο». Ο Δάσκαλος με έπαψε με φωνή «τι βλακείες είναι αυτές?!!!». Εγώ μην κατανοώντας γιατί με είχε προγκήξει, συνέχισα στο δεύτερο άσμα που είχα ξεσηκώσει. Αυτό ήταν το «έχασα τον κοκορά μου» ή κάτι τέτοιο, όπου το ρεφραίν έλεγε: «Δεν μου κάνει κουκουρίκου· δεν μου κάνει κο κο κόοοοο» και όπως καταλαβαίνετε η σκηνή κατέληξε με το δάσκαλο να με κυνηγάει σε όλο το προαύλιο «έλα δω ρε κερατά, τώρα θα σου δείξω» οι υπόλοιποι να γελούν κι εγώ να μην έχω ιδέα για το τι έτρεχε… Αυτά με τους κόκκορες… 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 23:08\n96 Eγώ όπως είπα είμαι με το Όχι 🙂\n4 Δεκεμβρίου, 2016 στις 23:30\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 00:08\n71 Αφού ο αρμόδιος Γιάννης (Γς) δεν σ’ απάντησε, ας απαντήσει ο αναρμόδιος Γιάννης (δηλ εγώ) 🙂\nΣτην τάφρο του κάστρου του Βελιγραδίου (εκτός κι αν έχει κι αλλού έτσι παραταγμένα τόσα και ίδια εποχής).\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 03:12\n1) Η Κοινότης μας (Ελληνόψυχοι Ελληνοαμερικανοί του Ιλλινόϊ) καταγγέλλει δημοσίως τον κ. Σαραντάκο, διότι στην παρούσα ανάρτησι για τον κακογράφο Δημοσθένη Βουτυρά απέκρυψε μεταξύ άλλων ότι:\nα) Ο Βουτυράς έγλειφε ασυστόλως την 4η Αυγούστου (αν προκληθούμε θα αναρτήσουμε αποστομωτικά ντοκουμέντα), με αποτέλεσμα ο μπαρμπα-Γιάννης Μεταξάς να του απονείμει τιμητική σύνταξη (μέσω Δήμου Αθηναίων) το 1940. ΙΔΟΥ η σχετική απόδειξις από το «Χρονολόγιο» του αφιερώματος στον Δ. Βουτυρά, που δημοσίευσε η «Καθημερινή» στις 8 Νοέμβρη 1998. Κατεβάστε εδώ να ξεστραβωθήτε\nβ) Ο Βουτυράς, εκτός από κακογράφος ως λογοτέχνης, ήτο επιληπτικός και παντελώς ανίκανος στα οικονομικά. Το 1905 ηυτοκτόνησε ο συμβολαιογράφος πατήρ του, διότι δεν πήγαινε καλά το χυτήριο που είχε. Ο Βουτυράς προσπάθησε να το σώσει, εφαρμόζοντας «κομμουνιστική διαχείρισι» με την βοήθεια των εργατών. Αποτέλεσμα; Χρεοκόπησε οριστικά και το πούλησε για ένα κομμάτι ψωμί. Έκτοτε μίσησε την Αστική Τάξι (από την οποία προερχόταν) και αγκάλιασε το Προλεταριάτο, μπάς και δεί Θεού πρόσωπο. Εξ ού και ο χαρακτηρισμός του Αγγέλου Τερζάκη για τον Δ. Βουτυρά («προλεταριακός συγγραφέας»). Γράφει σχετικά η Wikipedia:\n«Μετά τις κρίσεις επιληψίας που παρουσίασε, οι γονείς του ήταν ιδιαίτερα υπερπροστατευτικοί μαζί του. Το 1905, ο πατέρας του, που στο μεταξύ είχε αλλάξει επάγγελμα (είχε ανοίξει χυτήριο), αφού καταστράφηκε οικονομικά, αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία του πατέρα του προκάλεσε βαθιά θλίψη στο Δημοσθένη Βουτυρά και μελαγχολία. Αν και προσπάθησε αρχικά να συνεχίσει την επιχείρηση, την οδήγησε τελικά στην ολοκληρωτική πτώχευση και έτσι για να ζήσει αναγκάστηκε να πουλάει διηγήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά»\n2) Το μεγαλύτερο θάψιμο στον Δ. Βουτυρά το κάνει (άθελά του, φυσικά) ο αγαπημένος του κ. Σαραντάκου, Κώστας Βάρναλης, το 1951. Προσπαθώντας να ενστερνιστεί τον πρώην Τεταρταυγουστιανό Βουτυρά στις τάξεις της ΕΔΑ (για την φιλοκομμουνιστική στάση που κράτησε ο Δ.Β. επί Κατοχής), ο Βάρναλης γράφει επί λέξει (σελ. 25 του αφιερώματος της «Καθημερινής»):\nKΩΣTAΣ BAPNAΛHΣ: «Ο Βουτυράς δεν είναι μονάχα γεννημένο τάλαντο. Είναι και ακούραστος δουλευτής. Ολάκερο μισόν αιώνα δεν σταμάτησε να δημιουργεί ανθρώπους και τύπους και ζωή και μέσα σ’ αυτό το διάστημα έχει εκδόσει 34 τόμους διηγήματα και μυθιστορήματα, όλα εξαντλημένα. Έφερε στον ελληνικό λόγο ΤΟ ΖΕΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ. Πήρε τη ζωή από μέσα του κι από τα κάτω…»\nΆθελά του ο Βάρναλης αποκαλύπτει την ουσία για τον λογοτέχνη Δ. Βουτυρά, που μάς αποκρύπτει πεισματικά ο κ. Σαραντάκος: Η ΕΔΑ και το ΚΚΕ αγάπησαν ξαφνικά μετά το 1941 τον Βουτυρά, γιατί τον θέωρησαν ως κορυφαίο εκπρόσωπο του «Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού» στο Ρωμέικο, έναν Ρωμιό Μιχαήλ Σολόχωφ!.. Ενημερώνουμε τους αδαείς συνταξιούχους αναγνώστες ότι ο «Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός» θεωρείται εδώ και χρόνια ό,τι το χειρότερο στην Παγκόσμια Λογοτεχνία και η πιό τρανή απόδειξις για το πώς ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός κατέστρεψε την Τέχνη…\n3) Περαίνοντες, μόλις που προλαμβάνουμε να αποκαλύψουμε την αλήθεια για την Αγία Βαρβάρα: Ήτο και αυτή (βλέπε Αγία Αικατερίνη) μία ανύπαρκτη αγία, που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (το σωτήριον έτος 1969) είχε το φιλότιμο να αφαιρέσει από το αγιολόγιό της, για να μήν ξεφιλίζεται όπως η δική μας η Ρωμέικη, τιμώντας μία ανύπαρκτη αγία. ΙΔΟΥ πώς έχει το θέμα για το ξεστράβωμα των συνταξιούχων αναγνωστών:\nΑκόμη μεγαλύτερη πλάκα έχει το γιατί την σκότωσε ο Έλληνας πατέρας της και την έκανε Σύμβολο του Ρωμέικου Πυροβολικού: Τήν κατέσφαξε διότι η Βαρβάρα ήθελε να φτιάξη 3 παράθυρα στο λουτρό της προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, ενώ ο πατήρ της επεθύμει μόνον 2 (δύω). Μετά την ανάγνωσι του Βίου της από την πέννα του Νικοδήμου Αγιορείτου (βλέπε παρακάτω), είναι βέβαιον ότι θα αντιληφθούν όλοι γιατί το Ρωμέικο Πυροβολικό υιοθέτησε την Αγίαν Βαρβάραν ως προστάτιδά του: Εξαιτίας του αστροπελεκιού που απέστειλε ο Γιαχβέ (Ιησούς Χριστός) προς την κεφαλήν του πατρός της. Είμαστε σχιζοφρενείς εμείς οι Ρωμιοί…\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 07:21\nΗ ιδέα του Δημοσθένη Βουτυρά για ανεξάρτητο κράτος στην Αφρική:\n«είχα μια παράξενη ιδέα, ήθελα να πάω στην Αφρική κι εκεί να ιδρύσω ένα ελεύθερο κράτος. Μια πολιτεία χωρίς Βασιλιά. Θα φεύγαμε πολλά παιδιά από τον Πειραιά. Εγώ τους είχα παρακινήσει όλους. Εκεί θα παιρνούσαμε «ζωή και κότα». Και κοίτα να δεις ότι με πίστευαν, ένας μάλιστα παπουτσής πούλησε τα σουβλιά του και τα άλλα του σύνεργα και ετοίμαζε τα μπογαλάκια του.»\nΚι η ιδέα του Γς και της παρέας του για ανεξάρτητο κράτος.\nΟ Αγιος Σεβαστιανός.\nΚάπου κάπου μαζευόμαστε και φοράμε τις στολές μας, τα σπαθιά μας, τα καπέλα μας.\nΒλέπουμε και τα αλμπουμ μας, φιλμάκια σουπερ 8 και μετριόμαστε.\nΚι όλο λιγοστεύουμε…\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 09:54\n102 Υπάρχουν κι άλλα ιδιωτικά μικροκράτη, αλλά δεν ήξερα κανένα στην Ελλάδα -ζήτω ο Άγιος Σεβαστιανός λοιπόν!\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 09:58\nTo βιβλίο αυτό, το κυνήγι του ρινόκερω για δώρο στον Πάπα (για ευνόητους) λόγους γυρω στα 1985-6 ήταν το πρώτο της εκλαϊκςυτικής επιστήμης που προβλήθηκε στα λοδρέζικα βιβιοωπωλεία. Δεν πολυεπιασε. Ηλθε τον επόμενο χρόνο η μεγάλη επιτυχια του Longitude, η ιστορία του ρολογιού του Harrison, κι ιδου γεννήθηκε ένα θαυμασιο και πλούσιο είδος, τα ‘popular science’…\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:10\nThe Pope’s Rhinoceros Paperback – April, 2003\n5 Δεκεμβρίου, 2016 στις 10:16\n104-105 Κι άλλα βιβλία….\n22 Δεκεμβρίου, 2016 στις 00:25\nΝίκο, το διήγμα είναι «Η επανάσταση των ζώων». Υπάρχει στη συλλογή «Η επανάσταση των ζώων και άλλα διηγήματα» (εκδ. Δημητράκος, 1931) και το έχουν κάνει κόμικς ο Θανάσης Πέτρου και Δημήτρης Βανέλλης στο «Παραρλάμα και άλλες ιστορίες» (εκδόσεις Τόπος)\n22 Δεκεμβρίου, 2016 στις 00:54\nΒάσια, σε ευχαριστώ -άρα δεν είναι αθησαύριστο, απλώς ο Βουτυράς άλλαξε τον τίτλο, ίσως και να το ξαναδούλεψε.\n26 Δεκεμβρίου, 2016 στις 23:05\nΣυνέντευξη Βουτυρά (ΗΧΩ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, 19/5/1935)


Μπιμπισίδης: «Συγχαρητήρια στον Τερζή, να μην φοβηθεί στην Τούμπα»\nΙκανοποιημένος με την εμφάνιση και το αποτέλεσμα του Άρη κόντρα στον Παναθηναϊκός εμφανίστηκε ο Κυριάκος Μπιμπισίδης μιλώντας στο Metropolis 95.5 και στην εκπομπή «Τρίτο Ημίχρονο».\nΟ παλαίμαχος άσος των «κιτρίνων» υποστήριξε ότι αξίζουν συγχαρητήρια στον Απόστολο Τερζή γιατί έφτασε την ομάδα στο ζενίθ.\nΕπιπλέον, τόνισε ότι ο Άρης θα πρέπει να μη φοβηθεί και να κάνει το παιχνίδι του στην Τούμπα.\nΤέλος, ξεκαθάρισε ότι εάν είναι να έρθει προπονητής αυτό θα πρέπει να γίνει άμεσα.\nΓια τον Άρη και το ξέσπασμα του με τον Παναθηναϊκό: «Ήταν κάτι ευχάριστο που η ομάδα μπόρεσε να αλλάξει ψυχολογία και να είναι αγωνιστικά έτοιμη μετά από όσα έγιναν. Να δώσουμε συγχαρητήρια στον κ. Τερζή γιατί έφερε την ομάδα στο ζενίθ. Υπήρχε πνευματική και σωματική ετοιμότητα. Υπήρχε απίστευτη αμυντική συμπεριφορά, ασκούσε μεγάλη πίεση και ο Παναθηναϊκός ήταν ακίνδυνος για 90 λεπτά.\nΗ επάνοδος του Γκάμα δίνει μια εξέχουσα ικανότητα απέναντι σε κλειστές άμυνες, το φορμάρισμα του Φετφατζίδη και η άνοδος του Ιντέγε αλλά και ο ρόλος του Σάσα στο παιχνίδι. Βλέπουμε έναν Σιώπη στο πρόσωπο του. Υπήρχαν κάποια λαθάκια από τον Κουέστα πρέπει να είναι πιο ήρεμος και εάν φτιαχτεί αυτό το κομμάτι θα είναι καλύτερο στα επόμενα παιχνίδια.\nΤο να το βλέπω αυτό κάθε Κυριακή είναι ευχής έργον και τέτοια αποτελεσματικότητα και εμφάνιση είναι πολύ καλό. Θα ήθελα να υπάρχει διάρκεια στην εμφάνιση και στα αποτελέσματα».\nΤτον κόσμο: «Ο κόσμος ήταν εκπληκτικός χθες και μπροστά σε αυτόν τον κόσμο δεν μπορείς να μην παίξεις καλά».\nΤο ματς με τον ΠΑΟΚ: «Θα ήθελα να δω και την αντίδραση του στο ματς με τον ΠΑΟΚ. Είναι ένα τεστ για τον Άρη και ελπίζω να πάνε και εκεί καλά τα πράγματα. Η διάρκεια θα φανεί παιχνίδι με παιχνίδι. Ο Άρης θα πρέπει να παίρνει κρίσιμα παιχνίδια για να πάρει ψυχολογία και να συνεχίσει στα καλά αποτελέσματα. Δεν έχε να φοβηθεί κάτι, πρέπει να κάνει το παιχνίδι του».\nΤον νέο προπονητή: «Εάν έχουν πάρει την απόφαση να πάρουν προπονητή θα πρέπει να έρθει άμεσα για να μπει μέσα στη ροή του ελληνικού πρωταθλήματος, να μάθει τον Άρη και τους αντιπάλους του».\nΜπιμπισίδης: «Μακάρι να μην πάει πίσω το ήδη τραυματισμένο ποδόσφαιρό μας»\nΡαντεβού στο Ωραιόκαστρο οι πρωτοπόροι της πανελλήνιας βαθμολογίας σε ...\nΓνωστός ηθοποιός: «Αν και Ολυμπιακός, μου έλεγαν να πω ότι είμαι Παναθηναϊκός» VIDEOS


Αναρτήθηκε από Ζουζού στις 11:14 π.μ. 16 σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Ζουζού στις 2:05 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΜας αρέσουν ιδιαίτερα τα χοιρινά κότσια, όχι μόνο για τις γιορτές, τα μαγειρεύω με διάφορους τρόπους, με τις πατάτες και το πράσο όμως έγιναν φανταστικά!!!\nθυμάρι ξερό και σχοινόπρασο (προαιρετικά)\nΣε μία γάστρα αλείφουμε τα κότσια τις πατάτες τα κρεμμυδάκια και τα πράσα.\nΑναρτήθηκε από Ζουζού στις 11:46 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Ζουζού στις 8:13 μ.μ. 6 σχόλια:


Με αισιοδοξία το άνοιγμα της εστίασης: Πρώτος καφές μετά την καραντίνα | in.gr\nΜε αισιοδοξία το άνοιγμα της εστίασης: Πρώτος καφές μετά την καραντίνα\nΟι πρώτοι πελάτες έκαναν την εμφάνισή τους στις καφετέριες - Η εικόνα σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Λάρισα.\nΑνέβασαν ρολά τα καταστήματα εστίασης και οι γειτονιές μύρισαν… καφέ, καθώς δειλά – δειλά οι πολίτες έκαναν «ποδαρικό» στις καφετέριες και τα υπόλοιπα μαγαζιά που είχαν μείνει κλειστά για πάνω από δύο μήνες.\nΒέβαια, η αγαπημένη συνήθεια του καφέ δεν είναι όπως πριν: το προσωπικό φοράει μάσκες και γάντια, τα αντισηπτικά είναι πανταχού παρόντα και τα τραπέζια έχουν αποστάσεις μεταξύ τους, θυμίζοντας σε όλους ότι η απειλή του κοροναϊού δεν έχει περάσει.\nΑρκετός ήταν ο κόσμος στις καφετέριες της Ερμού και της Ευαγγελιστρίας.\nΜικρότερη ήταν η κίνηση στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, ενώ ο περισσότερος κόσμος φαίνεται ότι προτίμησε το Κολωνάκι.\nΠολύς κόσμος στα καφενεία του Πειραιά\nKαι στη Θεσσαλονίκη\nΓια καφέ στο κέντρο της Πάτρας\nΕπειτα από δύο μήνες απραξίας, τα μαγαζιά της εστίασης σηκώνουν ρολά και δίνουν αγώνα επιβίωσης υπό το νέο καθεστώς λειτουργίας που επιτάσσει ο κοροναϊός.\nΑπό νωρίς το πρωί και στην Πάτρα άνοιξαν εστιατόρια, καφέ και μπαρ υπό αυστηρές προϋποθέσεις και με κανόνες ασφαλούς λειτουργίας για πελάτες και προσωπικό.\nΧαμός στη Λάρισα\nΟι Λαρισαίοι φάνηκαν πιο… θαρραλέοι από τους συμπολίτες τους σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, καθώς τίμησαν και με το παραπάνω το άνοιγμα της εστίασης.\nΤο κέντρο της πόλης ζωντάνεψε και πάλι, καθώς οι καφετέριες γέμισαν με κόσμο.\nΟδηγίες για τους εργαζόμενους και τους καταστηματάρχες έχει δώσει ο ΕΦΕΤ:\nΣχετικά άρθρα: ➤ Με ανησυχία η επανεκκίνηση της εστίασης: «Μεγάλο το κόστος των προστατευτικών μέτρων» ➤ Παπαθανάσης: Μεγάλο βήμα το άνοιγμα της εστίασης – Τι είπε για ίντερνετ καφέ και γυμναστήρια ➤ Ανοίγει και πάλι η εστίαση – Πώς θα λειτουργήσουν εστιατόρια και καφετέριες


SOS από Ελληνίδα και ακόμη 10 Έλληνες αποκλεισμένους σε... ξεχασμένη περιοχή της Ινδίας | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ\nΣτα βάθη της βορειοανατολικής Ινδίας στη λωρίδα Ματζούλι του τεράστιου και μυθικού ποταμού Βραχμαπούτρα βρίσκεται αποκλεισμένη μία Ελληνίδα και μέσω του ethnos.gr καλεί βοήθεια προς όποιον μπορεί να την παρέχει στην ίδια αλλά και σε άλλους 10 Έλληνες που βρίσκονται στην καρδιά της αχανούς χώρας.\nΗ Λένια Διαλυσμά βρίσκεται στο Ματζούλι από τις 12 Μαρτίου και εδώ και 20 ημέρες βρίσκεται σε καραντίνα. Το χειρότερο είναι πως οι ντόπιοι την αντιμετωπίζουν λες και είναι προσωποποίηση του κορονοϊού και η ίδια επιβιώνει με ξηρούς καρπούς. Φοβάται για τη ζωή της και απευθύνει απελπισμένο μήνυμα να οργανωθεί αποστολή σωτηρίας για την ίδια και για άλλες 10 ψυχές Ελλήνων που βρίσκονται σε απομονωμένες περιοχές της Ινδίας όπου έχει επιβληθεί πλήρης απαγόρευση.\nΤα λόγια της Λένια Διαλυσμά συγκλονίζουν:\n«Είμαι στο Ματζούλι στο Απερασάμ από τις 12 Μαρτίου. Στις 22 επιβλήθηκε γενικό λοκ ντάουν. Εγώ από 19 ήμουν σε καραντίνα που τελείωσε χθες αλλά πρακτικά συνεχίζεται. Οι άνθρωποι εδώ με φοβούνται, νομίζουν πως είμαι εγώ ο κορονοϊός. Δε μου μιλάει κανείς. Λόγω Lock Down δεν υπάρχει τροφή, τρέφομαι με ξηρούς καρπούς και ψάχνω μία πτήση να φύγω από τη χώρα. Τα τρένα που υπήρχαν, ακυρώθηκαν όπως και οι πτήσεις. Προσπαθώ με κάποιο τρόπο να συμπεριληφθώ σε πτήση σωτηρίας. Από την ελληνική κυβέρνηση δεν βρήκα κάποια ανταπόκριση. Μέσω ενός φίλου Ισπανού απευθύνθηκα στη γερμανική πρεσβεία».\nΚαι η Λένα Διαλυσμά συνεχίζει: «Οι άνθρωποι κατάφεραν και με έβαλαν σε πτήση σωτηρίας, η οποία, όμως έφυγε από την Καλκούτα αλλά εγώ δε μπόρεσα να το πάρω διότι βρίσκομαι 1.500 χιλιόμετρα μακριά και δε μπορούσα να ταξιδέψω επειδή δεν υπήρχαν τρένα. Βρίσκομαι σε ένα νησί και δεν υπάρχει κάποιο μεταφορικό μέσο για να προχωρήσω στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο που είναι η Καλκούτα. Σήμερα μόλις πληροφορήθηκα πως υπάρχουν άλλοι 8-10 που είναι στα Νορθ Εστ. Είναι 5-6 άτομα στη Μάνιπουρ, δύο στα Μαγκαλέα, δύο στο Ντατσίλινγκ, μία στο Τσιλίγκουρι και μία στην Τριπούρα και ίσως και στο Γκουαχάτι. Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε ένα πούλμαν κι εμείς εδώ στην άκρη. Πρέπει να κουνηθούμε κάπως γιατί σε λίγο εδώ δεν θα έχουμε να φάμε».


Παρίες ανάμεσα στους παρίες - Πύλη ...\nΠαρίες ανάμεσα στους παρίες\nΟι τοξικομανείς με ψυχοπαθολογία είναι οι διπλά "αποκλίνοντες", οι διπλά στιγματισμένοι άνθρωποι, γυναίκες και άντρες, στην πλειονότητά τους νεαρής ηλικίας, από όλα τα κοινωνικά στρώματα, που ο αριθμός τους μεγαλώνει καθημερινά, αποδέκτες μιας βάρβαρης, ρατσιστικής αντιμετώπισης από τους θεσμούς και τους φορείς, παρίες ανάμεσα στους παρίες. Αυτοί οι άνθρωποι θεωρούνται ανεπιθύμητοι από τις ψυχιατρικές δομές -δημόσιες και ιδιωτικές- και τις κοινωνικές υπηρεσίες.\nΕίναι οι περιπτώσεις που παραπέμπονται από τη μια υπηρεσία στην άλλη, ακόμα και όταν έχουν το χαρακτήρα του επείγοντος, ακόμα και έπειτα από μια απόπειρα αυτοκτονίας ή άλλη πράξη απελπισίας. Τα ψυχιατρικά νοσοκομεία "δεν δέχονται τοξικομανείς". Οι θεραπευτικές κοινότητες κατά κανόνα, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, "δεν δέχονται ψυχιατρικά περιστατικά". Τελικά, κανείς δεν γνωρίζει πού ανήκουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι.\nΓια όσους λοιπόν φαίνεται πως δεν ανήκουν πουθενά, όσους δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν, τους παρίες της κοινωνίας, του ψυχιατρικού συστήματος και των προγραμμάτων απεξάρτησης, για αυτούς γίνεται λόγος σε αυτό το βιβλίο. Για εκείνους που όλοι τούς θεωρούν "δύσκολους ασθενείς", "χωρίς αίτημα θεραπείας", "με κακή πρόγνωση" και ως προς την ψυχική διαταραχή και ως προς την απεξάρτηση. Για όσους η κλινική μας εμπειρία αποδεικνύει ότι η θεραπευτική σχέση μέσα στο κατάλληλο θεραπευτικό πλαίσιο, όπου λειτουργεί ένας "αστερισμός ομάδων", κατά την έκφραση του Felix Guattari, με κύριο εργαλείο την ψυχοθεραπεία και την Τέχνη σε διαλεκτική σχέση, μπορεί να διαμορφώσει όλους τους όρους θεραπείας, δηλαδή τη μεταμόρφωσή τους σε κοινωνικά υποκείμενα, υποκείμενα χειραφέτησης και υποκείμενα δημιουργίας, χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις.\nΣτο βιβλίο παρουσιάζονται κάποιες κλινικές περιπτώσεις, αντιπροσωπευτικές των ψυχιατρικών νοσολογικών οντοτήτων που συναντάμε πιο συχνά σε αυτόν το χώρο (ψυχώσεις, συναισθηματικές διαταραχές, παθολογικές προσωπικότητες).\nΗμερομηνία Κυκλοφορίας 2017\nΣυγγραφέας Μάτσα, Κατερίνα Ι.\nΜάτσα, Κατερίνα Ι.\nΗ ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα γεννήθηκε το 1947 στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας. Σπούδασε Ιατρική στην Αθήνα και Ψυχιατρική στο Παρίσι και την Αθήνα. Είναι η γυναίκα του Σάββα Μιχαήλ. Εργάζεται στο Ε.Σ.Υ., στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, το γνωστό Δαφνί, από το 1974 μέχρι σήμερα. Είναι η επιστημονική υπεύθυνη της Μονάδας Απεξάρτησης Τοξικομανών Ψ.Ν.Α. - 18 ΑΝΩ και εκδότρια του περιοδικού "Τετράδια Ψυχιατρικής". Το 2001 κυκλοφόρησε στις Εκδόσεις "Άγρα" το βιβλίο της "Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές... Το αίνιγμα της τοξικομανίας" το 2006 "Η περίπτωση Ευρυδίκη - Κλινική της τοξικομανίας" - "Ψυχοθεραπεία και τέχνη στην απεξάρτηση - Το "παράδειγμα" του 18 Άνω (2008) και "Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη - Ο τοξικομανής και ο θάνατος" (2012).\nΗμερομηνία Κυκλοφορίας: 2017\nΣυγγραφέας: Μάτσα, Κατερίνα Ι.\nΧωρίς ΦΠΑ: 9,79€


ΚΙΝΑΛ: Αυτοί είναι 230 πρώτοι υποψήφιοι για τις εκλογές | Newspepper\nΠαράλληλα, η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής εξέφρασε την αισιοδοξία της ότι στις ερχόμενες εκλογές θα καταφέρει να χαλάσει τα σχέδια τους και να αναδειχθεί στον καταλύτη για την πολιτική ανατροπή και τηn πολιτική αλλαγή.\nΣε υψηλούς τόνους επέκρινε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, υποστηρίζοντας ότι «δεν είναι ούτε αριστερός, ούτε ρεαλιστής, ούτε σοσιαλδημοκράτης και πως κυβερνά με μια ομάδα κολλητών που καταπάτησαν αρχές και αξίες, ενώ αποτελούν βαρίδι της Αριστεράς. «Χάσατε μια ευκαιρία, κ.Τσίπρα, να φανείτε χρήσιμος στην πολιτική και στον τόπο. Αφού εκμεταλλευτήκατε το μπόνους των 50 εδρών για να γίνετε κυβέρνηση, ψηφίσατε όψιμα την απλή αναλογική για την πολιτική σας διάσωση. Ενώ δεν πιστεύετε ούτε στην εθνική συνεννόηση, ούτε στις προγραμματικές συμφωνίες. Και το δηλώσατε περίτρανα. Έτσι υπονομεύετε τις ομαλές εξελίξεις στην πολιτική ζωή. Στην πραγματικότητα είστε εσείς που προσφέρετε στη Δεξιά το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Εσείς είστε ο μεγάλος πολιτικός χορηγός της ΝΔ, πάνω σε αυτή τη λογική στήνετε το αδιέξοδο για τον τόπο, δίπολο. Έτσι βέβαια αναδεικνύεται με τον πιο καθαρό τρόπο στους πολίτες, ότι η μόνη ασφαλής ψήφος δημιουργίας και όχι πόλωσης, διεξόδου και όχι αδιεξόδου, η μόνη ψήφος για να ανασάνει ο τόπος και να μην πνιγούμε μέσα στη λάσπη, είναι η ψήφος στο Κίνημα Αλλαγής», είπε η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής.\nΠροηγούμενο άρθροΑλόννησος: Σεισμός 4,1 Ρίχτερ\nΕπόμενο άρθροΙΝΔΟΝΗΣΙΑ: Ισχυρός σεισμός 6,2 Ρίχτερ


«Ελεγχόμενο το πραξικόπημα», λέει ο Κιλιτσντάρογλου | Κόσμος | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\nΟ Ερντογάν κάλεσε τον Κιλιτσντάρογλου, αν έχει στοιχεία, να τα δώσει στη δημοσιότητα.\nΑΓΚΥΡΑ. Στην κατηγορία ότι τα δραματικά συμβάντα της 15ης Ιουλίου 2016 δεν ήταν παρά ένα «ελεγχόμενο πραξικόπημα» προχώρησε ο επικεφαλής της τουρκικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, προκαλώντας τη δριμεία αντίδραση του πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος τον κατηγόρησε για «ασέβεια προς τους μάρτυρες» αναφερόμενος στα 250 άτομα που έχασαν τη ζωή τους κατά την απόπειρα ανατροπής του Τούρκου προέδρου Ερντογάν.\nΣτην τελική ευθεία για το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ο Κιλιτσντάρογλου είπε ότι διαθέτει φάκελο με στοιχεία 180 ατόμων που βρίσκονταν στη λίστα εσωτερικής συνεννόησης των πραξικοπηματιών, αλλά δεν έχουν διωχθεί. Σύμφωνα με τον Κιλιτσντάρογλου, πρόκειται για άτομα σε διάφορες θέσεις του κρατικού μηχανισμού, τα οποία πρόσκεινται στο κυβερνών κόμμα ΑΚΡ.\n«Αν αυτός ο κατάλογος παραμείνει κρυφός, σημαίνει πως ό,τι συνέβη στις 15 Ιουλίου ήταν ένα πραξικόπημα υπό έλεγχο. Οι Αρχές είχαν εκ των προτέρων πληροφορίες για το πραξικόπημα», είπε ο ηγέτης του CHP, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο NTV.\nΟ Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν κάλεσε τον Κιλιτσντάρογλου αν έχει στοιχεία να τα δώσει στη δημοσιότητα, ενώ έστρεψε μία ακόμη φορά το βλέμμα του προς τη Δύση, βάζοντας στο στόχαστρο τη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ. «Στους αδελφούς και τις αδελφές μου που ψηφίζουν στην Ευρώπη λέω δώστε την κατάλληλη απάντηση σε αυτούς που επιβάλλουν φασιστική καταπίεση, στα εγγόνια του ναζισμού», είπε ο Ερντογάν σε συγκέντρωση σε πόλη του Ευξείνου Πόντου.\nΟ Ερντογάν συντηρεί την αντιπαράθεση με το Βερολίνο προκειμένου να ντύσει την εκστρατεία υπέρ του «ναι» στις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις με μανδύα εθνικιστικής αντιδυτικής ρητορικής. Παράλληλα, παρουσιάζει ως ένδειξη ανεξάρτητης πολιτικής μέτρα που σφίγγουν ακόμη περισσότερο τον κλοιό του αυταρχισμού στη χώρα, όπως την επαναφορά της θανατικής ποινής. «Αυτό δεν θα αρέσει στην Ε.Ε. αλλά δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο Χανς και η Χέλγκα, με ενδιαφέρει τι λέει ο Χασάν και η Αϊσέ», είπε. «Με ενδιαφέρει τι λέει ο Θεός. Αν χρειαστεί, θα πάμε σε νέο δημοψήφισμα για το θέμα αυτό».\nΤαυτόχρονα, πάντως, με τις εξοργιστικές για το Βερολίνο καθημερινές αναφορές στον ναζισμό, η τουρκική κυβέρνηση ικανοποίησε χθες το αίτημα της γερμανικής πλευράς για προξενική συνδρομή στον φυλακισμένο δημοσιογράφο Ντενίζ Γιουτζέλ. «Η Τουρκία επιβεβαίωσε ότι αύριο (σήμερα) θα έχουμε επιτέλους πρόσβαση στον Ντενίζ Γιουτζέλ για να δούμε μόνοι μας πώς πάει έπειτα από δύσκολες ημέρες στη φυλακή», δήλωσε χθες ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. Ο Γιουτζέλ, ανταποκριτής της εφημερίδας Die Welt στην Τουρκία, είχε προχωρήσει σε ενοχλητική ερώτηση προς τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν στην κοινή συνέντευξη Τύπου που είχε παραχωρήσει με τη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ τον Ιανουάριο στην Αγκυρα. Συνελήφθη τον Φεβρουάριο με κατηγορίες ενίσχυσης τρομοκρατικής οργάνωσης, αναφορικά με τα ρεπορτάζ που έκανε για το ΡΚΚ, καθώς και υποκίνησης βίας και αντιμετωπίζει ποινή κάθειρξης που μπορεί να φθάσει τα 10,5 χρόνια.


Megan Fox-Machine Gun Kelly: «Εγκλωβίστηκαν» στη Θεσσαλονίκη\nH Megan Fox είναι πολύ κοντά στο να πολιτογραφηθεί Ελληνίδα το τελευταίο διάστημα. Η σταρ του Hollywood βρίσκεται στην Ελλάδα για τα γυρίσματα της ταινίας Οι Αναλώσιμοι 4, αλλά επειδή άνθρωπος είναι κι αυτή, δεν μπορεί να δουλεύει μοναχά. Κάνει και τις βόλτες της ανά τη χώρα κι όχι μόνη της, φυσικά. Στο πλευρό της Megan Fox, είναι πάντα ο σύντροφός της, Machine Gun Kelly.\nΌσο ο καιρός ήταν γλυκός, η Megan Fox και ο Machine Gun Kelly εκμεταλλεύτηκαν ένα διάλειμμα των γυρισμάτων για να βρεθούν στη Σαντορίνη. Τώρα που σιγά σιγά χειμώνιασε οι δυο τους ανακαλύπτουν τη Συμπρωτεύουσα. Όχι δεν πήγαν στον Πύργο τον Λευκό, ούτε στη ΔΕΘ, ούτε και στο αρχαιολογικό μουσείο. Πήγαν όμως σε Escape Room της Θεσσαλονίκης για να διασκεδάσουν παίζοντας.\nΤην είδηση για τη βραδιά διασκέδασης της Megan Fox και του Machine Gun Kelly, γνωστοποίησε γεμάτη υπερηφάνεια η ομάδα του Escape Room που επισκέφθηκε το ζευγάρι. Η αναμνηστική φωτογραφία ήταν απαραίτητη, όπως καταλαβαίνεις.\n«Η Megan Fox και ο Machine Gun Kelly επισκέφθηκαν τα Escape Rooms μας κι έπαιξαν στο δωμάτιο Silent Hills. Απλά θέλαμε να πούμε ότι παιδιά “τα σπάτε”. Ελπίζουμε να σας ξαναδούμε», έγραψε η ομάδα του Escape Room που βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης στα social media.\nΤα πιο ευφάνταστα σχόλια στη φωτογραφία τους\nΚι αφού τους βλέπεις κι έχεις τρίψει δυο τρεις φορές τα μάτια σου για να βεβαιωθείς, πάμε και στα σχόλια που πήραν «φωτιά». Στην άναρτηση στο Facebook οι επισκέπτες του Escape Room έγραψαν τα πιο ευφάνταστα σχόλια για την βραδιά διασκέδασης του ζευγαριού κι ακολουθούν μερικά μόνο από αυτά.\nΔεν ξέρω αν κάποιος έκανε κάποια μετάφραση του τελευταίου σχολίου στην Megan Fox, πάντως η ηθοποιός πήρε τον ράπερ καλό της και ταξίδεψε ως την Αθήνα. Κι αν περίμενες επισκέψεις στην Ακρόπολη και βόλτες στην Πλάκα, το ζευγάρι και πάλι θα σε απογοητεύσει. Στην επίσκεψή τους στην Αθήνα επίκεντρο ήταν και πάλι το παιχνίδι.\nH Megan Fox και ο Machine Gun Kelly μένουν για πάντα παιδιά\nΗ Megan Fox και ο Machine Gun Kelly βρέθηκαν σε γνωστό ψυχαγωγικό πάρκο της Αθήνας και τα πειστήρια για την επίσκεψή τους βρέθηκαν και πάλι στα social media. Δεν ξέρω για σένα και το παιδί που κρύβεις μέσα σου, αλλά η ηθοποιός και ο ράπερ φροντίζουν να κρατούν τον δικό τους παιδικό εαυτό ευτυχισμένο.\nΠάντως η επίσκεψή τους στην Αθήνα και το συγκεκριμένο πάρκο ψυχαγωγίας δεν έγινε μόνο για την διασκέδαση των ίδιων. Όπως αναφέρει η Daily Mail, μαζί τους στην πόλη ταξίδεψαν και τα παιδιά τους. Μάλιστα κάποια από τις ημέρες που πέρασαν εκεί, απαθανατίστηκαν όλοι μαζί στο κέντρο της Αθήνας. Οι γιοι της Megan Fox, Noa, Bodhi και Journey River και η κόρη του Machine Gun Kelly, Casie, παρόλο που δεν φαίνονται κάπου στην αναμνηστική φωτογραφία στο πάρκο ψυχαγωγίας, σίγουρα χάρηκαν την εξόρμηση περισσότερο από τους ενήλικες της παρέας.\nΟ Machine Gun Kelly και η Megan Fox γνωρίστηκαν όταν συμπρωταγωνίστησαν στην ταινία Midnight in the Switchgrass και η σχέση τους ξεκίνησε την άνοιξη του 2020.


Συντονισμένη πίεση για το ζήτημα των Διοδίων | ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ\nΣυντονισμένη πίεση για το ζήτημα των Διοδίων\nΤων Δημάρχων Κηφισιάς και Διονύσου στον Υπουργό Μεταφορών και Υποδομών κ. Κώστα Καραμανλή\nΜε τον Υπουργό Μεταφορών και Υποδομών κ. Κώστα Καραμανλή και τον Γενικό Γραμματέα Υποδομών κ. Γιώργο Καραγιάννη συναντήθηκαν οι Δήμαρχοι Κηφισιάς κ. Γιώργος Θωμάκος και Διονύσου κ. Γιάννης Καλαφατέλης.\nΜετά τη συνάντηση οι Δήμαρχοι Κηφισιάς και Διονύσου δήλωσαν από κοινού: «Μας ικανοποιεί ότι ο Υπουργός κ. Καραμανλής συμφώνησε ότι η λειτουργία πλευρικών διοδίων θα προκαλέσει αρνητικές κυκλοφοριακές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις και γι’ αυτό το λόγο υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει να βρει λύση με τον παραχωρησιούχο.\nΕτικέτες: Δήμος ΔιονύσουδιόδιαΚώστας Καραμανλής\nΠροσφυγή για τον 3ο Δημοτικό Βρεφονηπιακό σταθμό


Δήλωση της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής» – Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας\nΔήλωση της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου στην εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής»\nΗ Ελλάδα είναι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή Δημοκρατία που σέβεται απόλυτα το διεθνές δίκαιο και τις σχέσεις καλής γειτονίας. Η διασφάλιση της ειρήνης, της ασφάλειας και της σταθερότητας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο συνιστά θεμέλιο της εθνικής μας στρατηγικής. Ουδέποτε εγκαταλείψαμε τον δρόμο της διπλωματίας, με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας και την ευημερία της ευρύτερης περιοχής. Επιδιώκουμε διαχρονικά τη συνεργασία με την Τουρκία και επενδύουμε στην αρμονική συνύπαρξη και φιλία των δύο λαών. Καμία υποχώρηση, ωστόσο, δεν χωρεί έναντι απαράδεκτων διεκδικήσεων και επιθετικών ενεργειών.\nΗ χώρα μας τιμά με συγκίνηση τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των Ελλήνων του Πόντου. Η αναγνώριση της γενοκτονίας είναι το ελάχιστο χρέος μας στη θυσία του ποντιακού ελληνισμού και την ηρωική συμβολή εκείνων που διασώθηκαν στην ανόρθωση, οικονομική και πολιτισμική, του ελληνικού Κράτους στον 20ο αιώνα. Η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης δεν ανατρέχει μόνο στο παρελθόν. Έχει συμβολική σημασία για το παρόν και λειτουργεί παιδαγωγικά. Εμπεδώνει την ηθική της αλήθειας και της ευθύνης. Υπενθυμίζει τη δύναμη της συγχώρεσης και την αξία της αλληλοκατανόησης.\nΗ άγνοια της ιστορίας γεννά στερεότυπα και προκαταλήψεις, εσωστρέφεια και διαιρέσεις. Οι σιωπές του παρελθόντος γεννούν τις διαφορές του μέλλοντος. Η ιστορική γνώση και παραδοχή είναι μια πράξη γενναιότητας και αυτοσυνείδησης. Αυτήν οφείλει να αναλαμβάνει πρωτίστως και παραδειγματικά η πολιτική τάξη, συμβάλλοντας στον νηφάλιο διάλογο και την κοινή πορεία των εθνών.


Hermes Gold - Sendo\nΑΡΧΙΚΗ / ΠΡΟΪΟΝΤΑ / ΟΙΚΙΑΚΟΣ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟΣ / ΕΠΙΤΟΙΧΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ / HERMES GOLD SERIES\nστον αέρα σας. Τετραπλή χρωματική παλέτα και εξαιρετικό ματ φινίρισμα, για να στηρίξετε την έμπνευση στο χώρο σας! Δειτε το προϊον Hermes Gold\nΙαπωνική ανωτερότητα Υψηλής αισθητικής σχεδίαση σε ένα κλιματιστικό έτοιμο να σας ταξιδέψει σε κλίμα φρεσκάδας και ευεξίας. μαθετε περισσοτερα Japanese Technology\nτο περιβάλλον Στις ίδιες συνθήκες και την ίδια συχνότητα λειτουργίας του συμπιεστή, η απόδοση ψύξης και η ενεργειακή απόδοση του R32 είναι υψηλότερη. Μαθετε περισσοτερα Hermes Gold\nΙαπωνική ανωτερότητα. Εξαιρετική αντοχή σε βροχή, θαλασσινό αέρα\nΠροσθέτοντας στην ήδη μεγάλη και πολυτάλαντη σειρά μας στη κατηγορία των επίτοιχων κλιματιστικών τον HERMES, σας αφήνουμε να ανακαλύψετε την ιαπωνική τεχνολογία και αξιοπιστία και τα οφέλη της. Μοναδικός συνδυασμός ανθεκτικής κατασκευής, τελευταίας τεχνολογίας αυτοματισμών, οικολογικού προφίλ και εξαιρετικά χαμηλών επιπέδων θορύβου. Όταν η μελέτη και η σχεδίαση γίνεται από τους ειδικούς, τότε το αποτέλεσμα «φυσάει» αέρα τεχνολογίας και φρεσκάδας\nHERMES GOLD: ΜΟΝΤΕΛΑ


Προανακριτική: Πώς ήξερε ο Πλεύρης για το ηχητικό πριν το δημοσιεύσει ο Μιωνής; - Την εξαίρεσή του ζητά ο Παπαγγελόπουλος | Documento\nΔιαβάζετε: ΠΡΟΑΝΑΚΡΙΤΙΚΗ: ΠΩΣ ΗΞΕΡΕ Ο ΠΛΕΥΡΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΗΧΗΤΙΚΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ Ο ΜΙΩΝΗΣ; - ΤΗΝ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΑ Ο ΠΑΠΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ\nΠροανακριτική: Πώς ήξερε ο Πλεύρης για το ηχητικό πριν το δημοσιεύσει ο Μιωνής; - Την εξαίρεσή του ζητά ο Παπαγγελόπουλος\n23.06.2020 | 12:40\n23.06.2020 | 13:40\nΜπούμερανγκ γυρίζει για την κυβερνητική πλειοψηφία και η υπόθεση με την παρανόμως καταγεγραμμένη και χαλκευμένη -κατά τον ΣΥΡΙΖΑ- συνομιλία Νίκου Παππά και Σάμπι Μιωνή, αφού ο Θάνος Πλεύρης - σύμφωνα με τις επισημάνσεις του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου - ήταν γνώστης του περιεχομένου της ιδιωτικής συνομιλίας πριν αυτή δοθεί στη δημοσιότητα. Την εξαίρεση του εισηγητή της ΝΔ ζητά για άλλη μια φορά ο πρώην αν. υπουργός Δικαιοσύνης.\nΚατά την σημερινή του κατάθεση, ο Δ. Παπαγγελόπουλος ανέγνωσε απόσπασμα από τα πρακτικά της εξέτασης του Ν. Παππά στην Προανακριτική τον περασμένο Μάρτιο, συμπεραίνοντας ότι οι στοχευμένες ερωτήσεις που απηύθυνε ο Θ. Πλεύρης στον πρώην υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής ήταν προϊόν της εκ των προτέρων γνώσης που είχε για το περιεχόμενο της παρανόμως ηχογραφημένης ιδιωτικής συνομιλίας.\nΤο απόσπασμα που ανέγνωσε ο Δ. Παπαγγελόπουλος ενώπιον της Επιτροπής:\nΕσείς κύριε Παππά, έχετε εκμυστηρευτεί ποτέ σε κανέναν ότι ο κ. Παπαγγελόπουλος, ενδεχομένως με ανθρώπους είχαν δικής τους ατζέντα και λειτουργούσαν ένα παραδικαστικό σύστημα για να βγάζουν λεφτά;\nΜετά την ανάγνωση του παραπάνω αποσπάσματος, ο ερευνώμενος κάλεσε τον εισηγητή της ΝΔ να αυτοεξαιρεθεί. «Πράγματι, έχω δική μου ατζέντα. Να πολεμώ τους κλέφτες, τους ψεύτες, τους διεφθαρμένους» υπογράμμισε -σύμφωνα με πηγές του ΣΥΡΙΖΑ- ο Δ. Παπαγγελόπουλος, ζητώντας παράλληλα να διαβιβαστούν και αυτά τα πρακτικά στην αρμόδια Εισαγγελία, καθώς -όπως συμπέρανε- ο Θ. Πλεύρης γνώριζε την ύπαρξη του υλικού, γεγονός που αποδεικνύει την ύπαρξη εγκληματικής οργάνωσης.\nΑπό την άλλη, κατά τις πηγές του ΚΙΝΑΛ, ο ερευνώμενος πρώην αν. υπουργός φέρεται να υποστήριξε: «Οι πρώτες διαρροές πάντως έλεγαν πως ο Μιωνής έχει κασέτα στην οποία έμενα έχει μαγνητοφωνήσει. Άρα έχει και εμένα μαγνητοφωνήσει. Αλλά αυτή δεν την βγάζει. Διότι εγώ το μόνο που είχα πει ήταν «για τα έξοδα».\n«Τώρα τι έχει να πει ο Λοβέρδος;»\nΑπό τα πυρά του Δ. Παπαγγελόπουλου δεν ξέφυγε ούτε ο διωκόμενος για το σκάνδαλο Novartis πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Λοβέρδος. «Ο Αν. Λοβερδος είχε πει: "δεν θα τολμούσα ως καθηγητής Πανεπιστημίου να διατυπώσω κατηγορία σε βάρος του Δ. Παπαγγελόπουλου αν δεν υπήρχαν οι δηλώσεις Ράικου - Αγγελη"» υπενθύμισε ο πρώην αν. υπουργός και διερωτήθηκε: «Αλήθεια; Τι γίνεται με τις καταγγελίες για τον σύζυγο της κυρίας Ράικου; Τι έχει να πει ο κ. Ραικος, συγγνώμη Καρνέσης;» Υπογράμμισε δε αναφορικά με το πόρισμα - κόλαφος του ΕΟΠΥΥ για τον σύζυγο της Ελ. Ράικου ότι «δεν μπορείς να δίνεις συμπληρώματα διατροφής σε γέρους 100 ετών που είναι μάλιστα σε οίκο ευγηρίας και να τους εκθέτεις σε κίνδυνο».\nΕπ’ αυτού, σύμφωνα με τις πηγές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Δ. Παπαγγελόπουλος έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν έχει ιδέα για την ύπαρξη ή μη και δεύτερης κασέτας. Όπως προσθέτουν οι ίδιες πηγές, αυτό που είπε αναφερόμενος στον Σ. Μιωνή, είναι πως «θυμάμαι ότι πριν την κατάθεση του, ο Σ. Μιωνής είχε διαρρεύσει ότι θα φέρει κασέτα με εμένα που μιλάω για έξοδα. Παρεμβαίνοντας στη διαδικασία, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δώρα Αυγέρη, επισήμανε στο Σώμα ότι υπάρχουν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία ο Δ. Παπαγγελοπουλος παραδέχτηκε ότι υπάρχει δεύτερη κασέτα. «Δεν ασχολούμαστε με το τι γράφουν τα δημοσιεύματα!» απάντησε ο Θ. Πλεύρης, ενώ αντίστοιχη ήταν και η απάντηση του Γ. Μπούγα: «Δεν μπορώ να παρακολουθώ τα δημοσιεύματα».\nΑπ’ ό,τι φαίνεται, τόσο ο πρόεδρος της Επιτροπής όσο και ο εισηγητής της πλειοψηφίας παρακολουθούν κατά το δοκούν τα γραφόμενα του Τύπου για την Προανακριτική. Κατά το παρελθόν, όποτε υπήρχαν καταθέσεις ή μαρτυρίες στην Επιτροπή που μετατρέπονταν σε μη βολικά δημοσιεύματα, έσπευδαν να κάνουν λόγο για fake news. Απτό παράδειγμα, όσα ισχυρίζονταν για τα ρεπορτάζ που αφορούσαν τις καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων από την ΓΑΔΑ ή την αποκάλυψη της Ξ. Δημητρίου για το «θάψιμο» της δικογραφίας των τριών πρώην υπουργών της ΝΔ με έξη στο παραδείσιο επιχειρείν.\nΣτημένο έκρινε το «παιχνίδι» ο συνήγορος του ερευνώμενου, Δ. Τσοβόλας, παραθέτοντας την χθεσινή δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων. «Χθες, από το βήμα της Βουλής, ο ίδιος ο υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης, είπε ότι η υπόθεση θα πάει στο Ειδικό Δικαστήριο. Δηλαδή, προεξόφλησε ότι θα περάσει από το Δικαστικό Συμβούλιο, υποθέτω εννοεί με παρεμβάσεις».\nΜηνυτήρια αναφορά Σπίρτζη στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για την αστυνομική βία στη Νέα Σμύρνη\nΣπίρτζης: Μετά τη Νέα Σμύρνη, η νεολαία της χώρας στοχοποιείται στο ΑΠΘ\nΣΥΡΙΖΑ: Να μη μετατραπεί η Ελληνική Δημοκρατία σε ένα αστυνομικό κράτος βίας και ελλειμματικής δημοκρατίας


.:BiblioNet : Αναπλιώτης, Γιάννης\nΟ Γιάννης Αναπλιώτης γεννήθηκε το 1908 στην Καλαμάτα όπου τελείωσε και τις εγκύκλιες σπουδές του. Από το 1928, όταν ήταν ακόμη μαθητής είχε επιδοθεί στην ποίηση. Πρωτοεμφανίστηκε το 1927 στο περιοδικό "Μπουκέτο" με ένα φυσιολατρικό ποίημά του με τον τίτλο "Χειμώνας". Το 1928 συνεργάσθηκε στην έκδοση του "Καλαματιανού ημερολογίου" και το επόμενο έτος εξέδωσε, με μια ομάδα νέων, το περιοδικό "Ελεύθερη σκέψη", το οποίο αποτέλεσε σταθμό στην Πνευματική Ζωή της Μεσσηνίας.\n(2003) Ο αληθινός Ζορμπάς και ο Νίκος Καζαντζάκης, Δρόμων


Γράμμος, των συνόρων γραμμή – Ορεινογραφίες\nΓράμμος, των συνόρων γραμμή\nΓράμμος, στο πάνω τμήμα της κοιλάδας Γράμμοστας με τη κορφή Περήφανο (Μαύρη Πέτρα), ύψ. 2.231 μ.\nΈχοντας ξεμακρύνει, αποκοπεί από τον συνορειβάτη μου, βρέθηκα να βαδίζω μονάχος μου. Είναι κείνες οι ώρες, που το σώμα αρχίζει να βρίσκει τον ρυθμό του και χωρίς να το πολυκαταλαβαίνεις πηγαίνεις, πηγαίνεις και σκέπτεσαι χίλια-δυο πράγματα που κατακλύζουν το μυαλό. Είναι άξιο μελέτης, τι σκέψεις περνούν απ αυτό και φεύγουν. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με παιχνίδι, που προσπαθεί να ξεγελάσει τα πόδια, ώστε να προλάβουν να καλύψουν κάμποσα μέτρα ανηφορικής γης!\nΣυνέχισα στην ομαλή πλαγιά. Κάποια στιγμή το μάτι μου κατέγραψε από μακριά κάποια άτομα να περπατούν στην κορυφογραμμή άλλοι δεξιά και άλλοι αριστερά. Σκέφθηκα ότι θα ήταν τίποτα κυνηγοί και συνέχισα την πορεία μου. Τα άτομα είχαν βγει απ την άλλη μεριά και κινιόντουσαν μακριά πέρα δεξιά μου. Φευγαλέα συμπέρανα ότι κινιόντουσαν στη κορυφογραμμή Γκούμπελ και Μπάταρο και συνέχισα να ανηφορίζω..\nΒγήκα στην κορυφογραμμή αγκομαχώντας και ο ιδρώτας στο πρόσωπο μου πάγωσε και ας ήταν μέρα μεσημέρι. Από την άλλη μεριά της κορυφογραμμής, ακριβώς μπροστά μου, δυο άνθρωποι ανηφόριζαν και αυτοί τα τελευταία μέτρα για να βγουν στην ράχη, ώσπου βρεθήκαμε αντικριστά στα 2Ο μέτρα.\nΌπως έβγαινα, με την φόρα και την επιθυμία να τελειώσω με την μαρτυρική ανηφοριά, το μυαλό μου σίγουρα δεν ήταν στην καλύτερη φάση του. Όλως φυσικά και αυθόρμητα, -όπως γίνεται στα ψηλά, όταν συναντάς συνανθρώπους- μόλις τους είδα, σταμάτησα, πήρα ανάσα και φώναξα:\n«Ε! πατριώτες τί γίνεται; Καλημέρα». Οι άνθρωποι συνέχισαν να ανηφορίζουν και να πλησιάζουν. «Γιατί δεν μου μιλάνε»; σκέφθηκα, ίσως δεν θα με άκουσαν –αν και η φωνή μου δεν είχε ποτέ τέτοιο πρόβλημα. «Ίσως ο αγέρας πήρε την φωνή μου αντίθετα», σκέφθηκα. Βγήκα κατάραχα και ξανά το βιολί μου. «Καλημέρα, πώς πάμε»; .. Αυτοί με κοιτούσαν και δεν έλεγαν τίποτα. «Πρέπει να βάλω το μυαλό μου να δουλέψει» σκέφθηκα.\nΣταμάτησα και τους παρατήρησα. Φορούσαν ομοιόμορφη στολή, στο χέρι τους κρατούσαν αυτόματο που κοίταζε προς εμένα, είχαν άλλο όπλο στην πλάτη, σακκίδιο και ασύρματο, στο κεφάλι φορούσαν καπελάκι τζόκεϊ με σήμα το αστέρι και το σφυροδρέπανο σε κόκκινο φόντο. Το ίδιο σήμα και στο πέτο της σακακιού. «Ρε συ είμαι στα Αλβανικά σύνορα και είμαι δίπλα-δίπλα με Αλβανούς στρατιώτες»; αναρωτήθηκα. «Τρελάθηκα τελείως»; Ήμουν στο ξύπνιο μου ή ονειρευόμουν; Μήπως με είχε πειράξει ο ήλιος;\nΣτην αμηχανία μου συνέχισα από κεκτημένη ταχύτητα να περπατώ παράλληλα με αυτούς οι οποίοι μια κοιτούσαν εμένα και μια κοιταζόντουσαν μεταξύ τους. Είχα αισθανθεί άσχημα που δεν μου μιλούσαν, δεν το εύρισκα καθόλου «ευγενικό», αλλά εδώ κάτι ήταν διαφορετικό. Άρχισα να κλονίζομαι και δεν ήθελα να το δείξω. «Ε! πατριώτες», ξαναφώναξα, «είμαι καλά εδώ»; «Εδώ Ελλάδα ή Αλβανία»;\nΑπ το αλβανικό μέρος..\nΟι στρατιώτες, που μέχρι τότε ήταν αμίλητοι και ανέκφραστοι, αποφάσισαν να κάνουν κάτι και έτσι τουλάχιστον συνειδητοποίησα ότι δεν ανήκαν όλα αυτά στη σφαίρα της φαντασίας μου. Σταμάτησαν όπως βαδίζαμε δίπλα-δίπλα και ένας από αυτούς, με ένα χαρακτηριστικό νόημα του χεριού του, μου έγνεψε να φύγω κατά μέσα, από εκεί που είχα έλθει. Αυτό το κατάλαβα καλά και το χάρηκα, μετά από τόσες άκαρπες προσπάθειες να μιλήσω μαζί τους. Τουλάχιστον δεν είχαμε αρχίσει με πυροβολισμούς. Τους χαιρέτησα ευγενικά, σαν να μην συνέβαινε τίποτα και έγειρα ξανά προς τη μεριά μου. Έκανα κάμποσα βήματα προς τα κάτω και σταμάτησα.\n«Για σταμάτα», είπα στον εαυτό μου, «γιατί να κατηφορίσω; Σύνορα δεν έχουμε; Η κορυφογραμμή ανήκει και στους δύο, ψυχραιμία χρειάζεται». Κάθισα σ’ ένα βράχο, έβγαλα από το σακκίδιο το μπουφάν μου και θέλησα κάτι να τσιμπήσω. Είχα καθίσει χαμηλότερα τώρα από την κορυφογραμμή και κοίταζα κατά το ελληνικό έδαφος, κατά την κοιλάδα της Γράμμοστας. Όσο και αν κοίταζα για την παρουσία του συνορειβάτη μου, που υποτίθεται ότι και αυτός ανέβαινε, δεν έβλεπα όμως τίποτα. Γύρισα κατά πάνω την ματιά μου και είδα τους στρατιώτες να στέκονται από πάνω μου και να με παρακολουθούν. «Ψυχραιμία» σκέφθηκα ξανά, σηκώνοντας το παγούρι με το νερό θαρραλέα για να πιω κάποιες γουλιές, ενώ συγχρόνως παρατηρούσα και τους στρατιώτες.\nΑποφάσισα να κάνω ξανά προς τα πάνω. Έκανα μια πλάγια τραβέρσα με το σκεπτικό να μετακινηθώ πιο πέρα από το σημείο που είχαν σταματήσει οι στρατιώτες, και γι’ αυτό το διάστημα δεν θα είχαμε οπτική επαφή. Με αυτό το σκεπτικό πίστευα ότι εν τω μεταξύ θα φανεί και ο συνορειβάτης μου. Όταν βγήκα στην κορυφογραμμή έψαξα να βρω τα στοιχεία εκείνα, που να δικαιολογούν το «νόμιμο» της θέσης μου.\nΒγήκα κατάραχα, καβαλώντας στην κορυφογραμμή. Απ τη μια, βόρεια, απ εκεί που ανηφόριζα, ανοίγονταν τώρα στα πόδια μου η κοιλάδα της Γράμμοστας που σχηματίζεται ο Αλιάκμονας ποταμός, στο νομό Καστοριάς και νότια, η στενότερη κοιλάδα του Σαραντάπορου ποταμού στο νομό Ιωαννίνων.\nΜούρθαν στο νου αυτά που αναφέρει ο Βασίλης Νιτσιάκος στο σύνορο, σ. 160, «Σκέφτομαι το ποτάμι σαν δρόμο, σαν δρόμο των ανθρώπων και των πολιτισμών. Σαν δρόμο που τέμνει τα σύνορα που χαράσσουν οι πολιτικές εξουσίες. Στο δρόμο που ενώνει και γεφυρώνει διαφορές. Άλλωστε, οι πραγματικοί δρόμοι έχουν χαραχτεί στα χνάρια του. Σκέφτομαι και τους μετακινούμενους κτηνοτρόφους που ακολουθούν τη πορεία του, κατεβαίνοντας από τα βουνά στα χειμαδιά και αντίστροφα. Τους συναντά κανείς ακόμα Φθινόπωρο και Άνοιξη να κατεβαίνουν και να ανεβαίνουν στο Γράμμο, από τα πεδινά και τα παράλια της χώρας. Τους συνάντησα κι εγώ πρόσφατα δίπλα στο ποτάμι, πριν το διασχίζουν για να περάσουν τη Νεμέτσικα και να πάρουν το δρόμο για τους Αγίους Σαράντα. Τους συνάντησα όμως και πάνω στα λιβάδια του Γράμμου, δίπλα στη δρακόλιμνη Γκιζντόβα, που βρίσκεται ακριβώς πάνω στο σύνορο. Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια που φάγαμε ψωμί με έναν Αλβανό βοσκό ακριβώς δίπλα στη λίμνη». (3)\nΑλβανός βοσκός στο σύνορο..\nΚατάραχα, το μονοπάτι διέσχιζε την κορυφογραμμή και δεν υπήρχαν χαρακτηριστικά σημάδια στο κομμάτι αυτό, που να προειδοποιούν για τα σύνορα των δύο χωρών. Κοίταξα πίσω μου και διέκρινα τους στρατιώτες να με παρακολουθούν από το προηγούμενο ύψωμα. Ένοιωσα μια μοναξιά και μια παράξενη αίσθηση με πλημμύρισε. Δεν ήθελα να αφήσω τον φόβο να με καταβάλει, δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι φοβόμουν. Μετά το ξάφνιασμα της απρόοπτης συνάντησης, μια παγωμάρα με τύλιξε.\nΠοτέ δεν μου είχε συμβεί ξανά κάτι τέτοιο. Παλαιότερα, στα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας, στο βουνό Περιστέρι (Βαρνούντας) ανταμώσαμε με ανθρώπους της απέναντι πλευράς και χαιρετηθήκαμε φιλικά από απόσταση..\nΈσπρωξα ξανά τα βήματά μου πάνω στο καλογραμμένο μονοπάτι και προσπάθησα ψύχραιμα να ελέγξω εάν βρίσκομαι στη σωστή πλευρά. «Για να έχουμε σύνορα» σκέφθηκα, «αυτά θα χωρίζονται όπως πέφτουν τα νερά». Το μονοπάτι ήταν αυτό που καθόριζε τα όρια. Με το ένα πόδι λοιπόν πατούσα στην Αλβανία και με το άλλο στην Ελλάδα. Κανείς δεν θα μπορούσε να έχει παράπονο ότι έκανα διακρίσεις!\nΠερπατούσα στο μονοπάτι για να περπατώ, δεν ήθελα να γυρίσω το κεφάλι μου πίσω, ήξερα ότι πιο πίσω ακολουθούσαν οι στρατιώτες. Ο συνορειβάτης μου δεν φαινόταν και δεν μπορούσα να τον φωνάξω όπως άλλες φορές. Θα δημιουργούσα μεγαλύτερο πρόβλημα. Γι’ αυτό πρόσεχα οι κινήσεις μου να είναι αργές και φυσικές. Ούτε σκέψη για φωτογραφίες. Αισθανόμουν άσχημα, σαν αιχμάλωτος.\nΕκεί που προχωρούσα στο μονοπάτι διέκρινα στο ύψωμα δυο ανθρώπινα κεφάλια να κοιτούν κατά πέρα. Κάτι σκίρτησε μέσα μου, «άνθρωποι» σκέφθηκα και έτρεξα κατά το μέρος τους ξεχνώντας τους στρατιώτες. «Ε! παιδιά, καλημέρα» φώναξα πίσω τους. Αυτοί ξαφνιασμένοι πετάχθηκαν πάνω, με είδαν και το έβαλαν στα πόδια. Εγώ συνέχισα: «Πάω καλά για την λίμνη Γκιστόβα»; φώναξα και πριν τελειώσω την φράση μου συνειδητοποίησα τη ματαιότητα της προσπάθειας μου. Οι άνθρωποι -βοσκοί ήταν- έτρεχαν κιόλας χαμηλότερα στο Αλβανικό έδαφος, παρασύροντας μαζί και το κοπάδι τους.\nΕίχα μείνει και πάλι μόνος και αυτή η μοναξιά γινόταν ακόμη πιο έντονη με την ανατριχίλα που ξεπηδούσε απ’ την απουσία κάποιας άλλης φωνής πέρα από τη δική μου. Πίσω μου πλησίαζαν οι στρατιώτες και οι βοσκοί χάθηκαν. «Φοβήθηκαν εμένα, φοβήθηκαν την Αλβανική περίπολο, ποιος ξέρει τι»..\nΤο κενό μέσα μου μεγάλωσε, τα πόδια μου έγιναν βαριά και η πορεία μου σκοτείνιασε κι ας ήταν μέρα γεμάτη φως γύρω μου. Στάθηκα καταμεσής στο μονοπάτι και περίμενα. Οι στρατιώτες σταμάτησαν και αυτοί στο προηγούμενο εδαφικό εξόγκωμα και με κοιτούσαν από εκεί.\nΤα πλούσια βοσκοτόπια του Γράμμου\nΟι βοσκοί που ανέβαιναν απ το Αλβανικό έδαφος, ξανάπεσαν προς τα δικά τους εδάφη, μόλις είχαν σκαπετήσει στην κορυφογραμμή και προφανώς θα αντιλήφθηκαν το περίπολο.. Φευγαλέα ρίχνω κλεφτές ματιές κατά κει, στο Αλβανικό – παράξενα αισθάνομαι – με τις πλαγιές να γυαλίζουν στο φως του φθινοπωρινού ήλιου, ατέλειωτα βοσκοτόπια, κοιλάδες, οικισμοί, και πιο κάτω η κωμόπολη Ερσέκα.\nΚάθισα για ώρα μέχρι που φάνηκε στη ράχη ο σύνορειβάτης μου. Ήταν η στιγμή που αισθάνθηκα να ανοίγει ο ουρανός. Εκεί που είχα χάσει κάθε διάθεση και όρεξη, η παρουσία του με γέμισε χαρά. Έτρεξα κατά την μεριά του και τον αγκάλιασα. «Μου έλειψες», του είπα, και το εννοούσα αληθινά. Έδειξε να εκπλήσσεται με την συμπεριφορά μου. Του ανέφερα τα συμβαίνοντα γρήγορα-γρήγορα, αν και περισσότερο με ενδιέφερε να ακούσω ανθρώπινη κουβέντα. Έδειχνε ψύχραιμος και το χάρηκα.\nΣυνεχίσαμε μαζί στο μονοπάτι και βγήκαμε στην κορυφή Σακκούλι, στην οποία μετά από ώρα βρήκαμε το πρώτο σημάδι, που μαρτυρούσε συνοριακά όρια. Τσιμεντένια πυραμίδα, που από την μια μεριά σημειωνόταν το γράμμα Ε (Ελλάς) και από την άλλη το γράμμα Α (Αλβανία). Σταματήσαμε στο υψομετρικό σημείο και πήραμε ανάσα.\nΛίμνη Γκιστόβα, πλησίον της κορφής Σακούλι, ύψος 2.413 μ. Βρίσκεται εξ ολοκλήρου στο ελληνικό έδαφος, προσεγγίζεται απ΄ τον οικ. Γράμμοστα νομού Καστοριάς\nΑνοίγω τον χάρτη στην απεραντοσύνη της κορφής, τον προσανατολίζω και τον στεριώνω στο έδαφος με πέτρες του Γράμμου. Κοιτάζω, γύρω μου απεραντοσύνη, σκύβω πάνω του και διακρίνω μια σειρά από σημάδια, σύμβολα, ονόματα μικρά και μεγαλύτερα, συνειδητοποιώ ότι ο χάρτης «μιλάει» για τον τόπο, απεικονίζει τον χώρο και την ανθρώπινη παρουσία.\nΕξακολουθώ να διαβάζω τον χάρτη (4) απ τα νότια στα βόρεια της κεντρικής κορυφογραμμής, που αποτελούν τα σύνορα των δύο κρατών. Ξεκινώντας απ το όριο ο Σαραντάπορος το ποτάμι που χωρίζει τα δυο κράτη και η γέφυρα Μέρτζανης, που γεφυρώνει, ανηφορίζουμε στον οικ. Σαραντάπορο με Α.Φ. (Αλβανικό Φυλάκιο και Ελληνικό Φυλάκιο) αντίστοιχα. (Αυτά πάνε δυο –δυο όπως και οι στάνες των νομάδων βοσκών στα ψηλώματα). Στη συνέχεια η συνοριακή γραμμή. Έχουμε το Ε.Φ. ανάμεσα στους οικισμούς Προσήλιο και Ραντάτι. Συνεχίζει στην κορφή Μαρία. 1.634 μ. και ανεβαίνουμε στην Καμενίκ 2.041 μ., στη συνέχεια το Ε.Φ. ανάμεσα στους οικισμούς Ασημοχώρι και Αρέζ, η κορφή 1909 μ. ανάμεσα στους οικισμούς Χιονάδες και Λούπτσκ, στη συνέχεια Μαύρη Πέτρα υψ. 2.169 μ. ανάμεσα στους οικισμούς Πληκάτι και Μπορόβα, στη συνέχεια το Ε.Φ. και στη συνέχεια η ψηλή κορφή Γράμμος υψ. 2.520 μ. Εδώ διαχωρίζονται τα γεωγραφικά όρια Ιωαννίνων και Καστοριάς, ενώ στο Αλβανικό έδαφος ξεχωρίζουν οι Ερσέκα και Ράχοβο. Περιδιαβαίνουμε επί της κορφογραμμής τις κορφές Σακκούλι, 2.413 μ., Γκούμπελ, 2.248 μ.,Μπάταρος, 2.036 μ., και βγαίνουμε στη Σλήμνιτσα –κοιλάδα πάνω απ τη ροή του Αλιάκμονα ποταμού, εκεί που ο ποταμός γυρίζει απ τα βόρεια και κάνει ανατολικά– η κύρια κορυφογραμμή διακλαδίζεται και χαμηλώνει, ανώνυμη 1.364 μ. δυο Ε.Φ. στους οικισμούς Φούσια και Μονόπυλο. Αντίστοιχα και δυο Α.Φ. κοντά στους οικισμούς Αρέζα και Βιντέχοβα και πάει –πάει η συνοριακή γραμμή…\nΠλούσια βοσκοτόπια διαθέτει ο Γράμμος. Βοσκοί γυροφέρνουν στις πλαγιές του απ την Άνοιξη έως το Φθινόπωρο. Πλούσιες κοιλάδες που διατρέχουν ρυάκια, ποτάμια και σιμά οικισμοί από παλιά χρόνια έχουν ριζώσει. Γεφύρια συνδέουν αντίπερα όχθες και διάσελα –ζυγοί υπερπηδούν φυσικά εμπόδια.\nΟι Αλβανοί στρατιώτες λούφαξαν στο προηγούμενο ύψωμα αρκούμενοι να μας παρακολουθούν. Μετά από τόση ώρα παρακολούθηση και αφού είχα ξεπεράσει τη σαστιμάρα μου, άρχισα να συνηθίζω. Είχαμε πια κάποια απόσταση μεταξύ μας και έτσι άφησα τον εαυτό μου για πρώτη φορά από τότε που είχα βγει στην κορυφογραμμή, να στριφογυρίσει τη ματιά ολόγυρα. Άρχισε πάλι ο ήλιος να λάμπει στον ουρανό, το σώμα μου να ζεσταίνεται και ο ιδρώτας στο πρόσωπό μου να κάνει και πάλι την εμφάνισή του.\nΗ λίμνη Γκιστόβα, στη κορυφογραμμή του Γράμμου, η ψηλότερη σε ελληνικό έδαφος\nΑπό την κορυφή είδαμε ένα κοπάδι πρόβατα, να ανηφορίζει από το Ελληνικό έδαφος, συνοδευμένο από τον τσοπάνο του. Στον Γράμμο τα κοπάδια τα συνοδεύουν οι τσοπάνηδες, πράγμα που δεν συμβαίνει στα περισσότερα βουνά της Ελλάδας πια. Μας είχε δει και αυτός από χαμηλά και ευκαιρία βρήκε να κάνει κατά πάνω. Για μας ήταν ευκαιρία να ρωτήσουμε για την λίμνη Γκιστόβα. Σμίξαμε χαμηλότερα από την κορφή και οι φωνές μας αυθόρμητες, δυνατές, πηγαίες βροντοακούστηκαν στις πλαγιές. Είπαμε τι είμαστε και από πού είμαστε, είπαμε για τα σύνορα, είπαμε…\nΟ τσοπάνος μας είπε ότι οι από εκεί έχουν εντολή να μην μιλούν ποτέ σε κανέναν και ας ξέρουν την γλώσσα μας. Είναι πολύ προσεκτικοί και δείχνουν φοβισμένοι. Αλλά και εμείς, συμπλήρωσε ο τσοπάνος, δεν θέλουμε να δίνουμε αφορμές. Τόσα χρόνια από μακριά. Τι να κάνεις, καμιά φορά δεν ξέρεις… Να, πριν από λίγες μέρες ένας Καστοριανός έψαχνε για μια γελάδα του. Είχε ομίχλη και χάθηκε ο άνθρωπος. Τον έπιασαν οι Αλβανοί και τον κράτησαν 2Ο μέρες. Αυτός επέμενε ότι δεν είχε μπει στο δικό τους έδαφος.\nΕίπαμε μπόλικα με τον τσοπάνο, είπαμε για τη ζωή στο βουνό, για τα χειμαδιά, μα πάνω απ’ όλα δεν μπορούσαμε να ξεφύγουμε από τη συνοριακή γραμμή. Αυτή στεκόταν ανάμεσά μας και σε κάθε κουβέντα πέφταμε επάνω της. «Βλέπεις τούτο το βουνό ματώνει όπου να τ’ αγγίξεις και πιο πολύ τούτα τα χώματα της οριογραμμής».\nΈλλην βοσκός στη κοιλάδα της Γράμμοστας\nΟ Βασίλης Νιτσιάκος, Στο σύνορο, σ. 44, προσθέτει: «τον Ιούλιο του 1997 και ενώ βρίσκομαι στα Γιάννινα, ειδοποιούμαι από τους γονείς μου, που βρίσκονται στο χωριό μου την Αετομηλίτσα (Ντένισκο), ότι Αλβανοί πήραν ολόκληρο το κοπάδι μας (350 περίπου γιδοπρόβατα), από τη νομή του δίπλα στο σύνορο και το οδήγησαν στην Αλβανία. Φτάνοντας στο χωριό και προσπαθώντας να παρηγορήσω τους δικούς μου, βλέπω τον Αλβανό βοσκό, που είχε ρογιασμένο ο πατέρας μου εκείνο το καλοκαίρι να έρχεται με κουρελιασμένα ρούχα και να μα λέει κλαίγοντας ότι μία συμμορία Αλβανών τον έδειραν και του πήραν το κοπάδι Ξεκινάμε με τον πατέρα μου να πάμε στο Πληκάτι, χωριό που βρίσκεται ανάμεσα στο συγκεκριμένο βοσκοτόπι του Γράμμου και το αλβανικό σύνορο, μήπως και μάθουμε τίποτα σχετικό. Στο δρόμο κι ενώ βρισκόμαστε στην εθνική οδό, πάνω στη διασταύρωση για το Πληκάτι μέσω Πυρσόγιαννης συναντάμε μια ομάδα αστυνομικών, αρμόδιων για τη φύλαξη του συνόρου. Στην προτροπή μας να έρθουν μαζί μας παίρνουμε την απάντηση ότι έχουν διαταγή να φυλάγουν σ αυτή τη ζώνη και ότι εν πάση περιπτώσει αν προχωρήσουν πιο μέσα κανείς δεν μπορεί να τους εγγυηθεί για τη ζωή τους (εκείνη την περίοδο που στην Αλβανία η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου και αρκετοί Αλβανοί «κακοποιοί» εισέρχονται στο ελληνικό έδαφος προβαίνοντας σε παράνομες δραστηριότητες). Φυσικά κανείς και πουθενά δεν μπόρεσε να μας δώσει κάποια σχετική πληροφορία, γινόμαστε μάλιστα αποδέκτες μιας φοβικής αντιμετώπισης εκ μέρους των χωρικών που συναντούσαμε σε όλα τα χωριά και συμβουλών να μην το παρατραβήξουμε στην έρευνά μας γιατί αυτοί οι Αλβανοί είναι αδίστακτοι και κινδυνεύει και η ίδια η ζωή μας. Επιστρέψαμε άπρακτοι. Ευτυχώς ένα μέρος του κοπαδιού, που δεν μπόρεσαν οι κλέφτες να οδηγήσουν στην Αλβανία (ήταν μεσημέρι καλοκαιρινό και τα ζώα δυσκολεύονται στη μετακίνηση, ιδιαίτερα τα μεγαλύτερης ηλικίας και όσα κυοφορούν), γύρισε μετά από δύο μέρες στη στάνη. Τα υπόλοιπα χάθηκαν για πάντα, αφού προφανώς πέρασαν το σύνορο».\nΣύμφωνα με τα λεγόμενά του τσοπάνου, η λίμνη Γκιστόβα, που ήταν και ο προορισμός μας, δεν ήταν μακριά, απλώς ήταν καλά κρυμμένη και ήθελε να σιμώσεις για να τη δεις. Είναι πάνω στην κορυφογραμμή και είναι η ψηλότερη λίμνη της χώρας μας.\nΤον χαιρετήσαμε και συνεχίζοντας στη συνοριακή γραμμή, το μονοπάτι μας έριξε στην λίμνη. Θες η κουβέντα με τον Έλληνα βοσκό, θες η θέα της λίμνης που σε αποζημιώνει μετά από ώρες πορεία, θες ότι οι Αλβανοί στρατιώτες σταμάτησαν δυο εδαφικές εξάρσεις πιο πίσω για να μας ελέγχουν, έκαναν τα πράγματα πιο μαλακά. Ξαπλώσαμε στης λίμνης την άκρη και αφήσαμε τον ελαφρύ κυματισμό της να μιλήσει μέσα μας, μετά από ώρες κρύας ανάσας.\nΗ λίμνη Γκιστόβα του Γράμμου, βρίσκεται πλησίον της κορφής Σακκούλι, ύψ. 2.413 μ. και είναι εξ ολοκλήρου στο ελληνικό έδαφος. Το μονοπάτι της κορφογραμμής διέρχεται στο πλάι της.\nΟ Βασίλης Νιτσιάκος, Στο σύνορο σ. 161, γράφει: ..Σκέφτομαι τη δρακόλιμνη Γκιζντόβα (Γκιστόβα) που βρίσκεται δίπλα στην οριογραμμή, στο μέρος της Ελλάδας. Στο δέος, που προκαλούν έτσι κι αλλιώς όλοι οι μύθοι, οι θρύλοι και οι παραδόσεις με τις οποίες είναι συνυφασμένη στη συλλογική συνείδηση των ανθρώπων της περιοχής προστίθεται και η επικινδυνότητα του ορίου. Μια στοιχειωμένη λίμνη πάνω στον εθνικό σύνορο. Το στοιχειό που την κατοικεί δεν βαστάει απλά τον τόπο. Προστατεύει τόπον τινά και τη πατρίδα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο το στοιχείο από προστάτης της τοπικής μετατρέπεται σε προστάτη της εθνικής πατρίδας, μετά τη χάραξη και την επιβολή του εθνικού συνόρου. Το στοιχειό έχει «εθνικοποιηθεί». Σύμφωνα με την προφορική παράδοση του χωριού μου, όταν κάποτε οι Αλβανοί προσπάθησαν να φέρουν τη λίμνη στη δική τους επικράτεια, δηλαδή να την πάνε λίγα μέτρα δυτικότερα, πνίγηκαν. Τους τιμώρησε το στοιχείο (5).\nΟλόγυρα οι κορφές του Γράμμου, βουβές, ασάλευτες μέσα στη σιωπή τους, με τα πολυβολεία να χάσκουν κατάκορφα. Παράξενο, σκέφθηκα, κοπάδια βόσκουν και από τις δυο μεριές και δεν ακούγεται τίποτα. Ούτε γαυγίσματα σκυλιών! Αλλού οι βοσκοί με τις φωνές τους γεμίζουν τον τόπο, εδώ στον Γράμμο, ο καθένας στο κοπάδι του, ανεβοκατεβαίνει στις πλαγιές τυλιγμένος στην κάπα του. Τι είναι αυτό που κρατά το βουνό απόμακρα τυλιγμένο στην σιωπή του; Είναι ο φόβος που αποκομίσαμε από τα τραγικά γεγονότα;\nΗ κορυφογραμμή του Γράμμου\nΤί είναι αυτό που πρέπει να μας χωρίζει αντί να καθόμαστε όλοι μαζί καταγής στης λίμνης την άκρη και να τα λέμε; Ποιοι σηκώνουν τείχη, εκεί που τα φυσικά όρια χαμηλώνουν για να ενώσουν τις ανθρώπινες προσδοκίες;\n«Φορτιάρικα» των κτηνοτρόφων, που τους θερινούς μήνες αφήνονται ελεύθερα για βοσκή στις πλαγιές του Γράμμου\nΌλα μαγεμένα, ακόμα και η ίδια η φύση. Η συννεφιά διαδέχεται γρήγορα το φως του ήλιου και μετά η βροχή. Κανείς δεν τολμά να μιλήσει, κανείς δεν τολμά να ορθώσει τον τόνο της φωνής του. Είναι ο σεβασμός στους νεκρούς ή γεμίσαμε με φόβο την ψυχή μας; Πότε θα ξηλώσουμε τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα απ’ την πλάτη των βουνών μας; Το φως της ημέρας λιγόστεψε και εμείς έπρεπε να ξεκολλήσουμε, αφού δεν θέλαμε η νύχτα να μας βρει στα ψηλά.\nΓείραμε απ’ εδώ και οι Αλβανοί φρουροί, μετά από ώρες διακριτικής συντροφιάς, θα έγερναν κατά κει. Η νύχτα που θα ακολουθούσε θα ήταν μία ακόμα νύχτα που δεν θα ακούγονταν … «καληνύχτα».\nΑκόμη και το αεράκι που έπρεπε να φανερωθεί δεν παρουσιάστηκε και η σιωπή έγινε ακόμη πιο έντονη στα κενά μας βήματα, που ανόρεκτα έπρεπε να κατηφορίσουν στις πλαγιές του Γράμμου. Ο δρόμος στα πόδια μας ήταν μακρύς και ακόμη μακρύτερη η μουγκαμάρα της συντροφιάς μας.\nΤάκης Ντάσιος, 1989\n(1)«Γράμμος, μεγάλο ορεινό συγκρότημα στο βόρειο άκρο του Ν. Ιωαννίνων, στα σύνορα με την Αλβανία. Από το Γράμμο αρχίζει η Ελληνική Πίνδος ( η αρχή της είναι το βουνό Μοράβα, ύψ. 1808 μ. της Αλβανίας). Ο Γράμμος είναι γενικά ομαλό βουνό με δάση από οξιές, βελανιδιές και ρόμπολα. Η ψηλότερη κορφή του είναι η Γράμμος ή Τσούκα Πέτσικ ή Τσούκα Ρέτσκα, υψ. 2.520 μ. Άλλες, ψηλές κορφές πάνω από 2.000 μ., είναι: Γκούμπελ 2.248 μ., Κιάφα 2.398 μ., Καμενίκ 2.041 μ., Επάνω Αρένα 2.192 μ., Κάτω Αρένα 2.075 μ., Μαύρη Πέτρα 2.231 μ., Μπαταρός 2.036 μ., Περήφανο 2.442 μ., Πόρτα 2.017 μ., Σακούλι 2.413 μ., Σούφλικας 2.146 μ., Τσιούμα 2.171 μ., Φαρμάκη 2.139 μ. Από τον Γράμμο πηγάζουν ο Αλιάκμονας και ο Σαραντάπορος, παραπόταμος του Αώου ποταμού. Αναβάσεις στη ψηλότερη κορφή γίνονται από το χ. Πληκάτι, υψ. 1240 μ., σε 0500ω. ή από το χ. Γράμμος, υψ. 1380 μ., σε 0600ω.» (Νέζη Νίκου1979:τα ελληνικά βουνά, ορεογραφία, οδηγός, σ.85, Αθήνα)\n(2)Γράμμοστα κοιλάδα, – απ τους πλουσιότερους βοσκότοπους του ελληνικού χώρου – εντός της οποίας ο οικισμός Γράμμοστα ή Γράμμος σε υψ. 1.380 μ. νομού Καστοριάς. Στα 1928 είχε 13 κατοίκους, στα 1940 > 55, από το 1951 έως 1991 > 0. Τα τελευταία χρόνια ο παλαιός οικισμός οικοδομήθηκε από Καστοριανούς, ενὠ διαθέτει έναν εξαιρετικό ξενώνα, που προσφέρεται για βάση στις αναβάσεις στις ψηλές κορφές του Γράμμου\n(3)Νιτσιάκου Βασίλη2010:ΣΤΟ ΣΥΝΟΡΟ «μετανάστευση», σύνορα και ταυτότητες στην Αλβανο-ελληνική μεθόριο, εκδ. Οδυσσέας\n(4)Φύλλο χάρτη Ιωάννινα –Λεσκοβίκι (Κορυτσά –Αχρίς) της Γ.Υ.Σ. στρατηγικός χάρτης της Ελλάδος, κλίμακας 1: 200.000, εκδ. 1948\n(5)Νιτσιάκου Βασίλη2003:Αετομηλίτσα, α΄ έκδοση 1979, σ. 99, Πολιτιστικός Σύλλογος Αετομηλίτσας, Γιάννινα\nΤσίπηρα Κώστα1992:Στα Ελληνικα βουνά, οι 50 ωραιότερες πεζοπορικές και οικολογικές διαδρομές, εκδ, Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα\nΤσίπηρα Κώστα1993:Στα Ελληνικά βουνά (Β΄μέρος) 50 ακόμα πεζοπορικές και οικολογικές διαδρομές, εκδ. Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα\nΤερκενλή Σ. Θεανώ1995:«Ο δεσμός με τον ιδιαίτερο τόπο, πολιτισμική διαφοροποίηση στον χώρο» στον τόμο Ανθρωπολογία του χώρου, 13η διεθνής συνάντηση Σύρου, Σεπτ. 1995, Εργαστήριο πολεοδομικής σύνθεσης ΕΜΠ, Αθήνα\nΕμφύλιος πόλεμος,1998, «από την Κόνιτσα ως τον Γράμμο και το Βίτσι», ειδική έκδοση για την εφημερίδα το ΒΗΜΑ, σειρά Το Βήμα / ιστορία, εκδ. Γ.Ε.Σ. και Δ.Ο.Λ.\nΝιτσιάκου Βασίλη –Αράπογλου Μιχάλη2004: Τα ποτάμια της Ηπείρου. Τόποι και δρόμοι των νερών, των ανθρώπων και των πολιτισμών, α΄ έκδοση 2001, εκδ. Οδυσσέας, Αθήνα\nΓράμμος,2010, στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, ιστορικός –ταξιδιωτικός οδηγός, τρίτη έκδοση, εκδ. Σύγχρονη Εποχή\nΜαραντζίδη Νίκου2010:Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ)1946-1949, β΄ έκδοση, σειρά θέματα ιστορίας 2, εκδ. Αλεξάνδρεια\nPrevious: Previous post: Σούλι, άνθρωποι και βουνά\nNext: Next post: Νύχτα με φεγγάρι στου Κόρακα τη.. μύτη!\n3 thoughts on “Γράμμος, των συνόρων γραμμή”\nΟ/Η Toby Tsoutseos λέει:\nΜαΐου 24, 2016 στο 4:02 πμ\nΟι φωτογραφίες από το οδοιπορικό είναι από το 1989; Κάπου μέσα αναφέρεις για το περιστατικό με τα πρόβατα για το 1997.\nΠαράθεμα: Γράμμος, των συνόρων γραμμή (εικονες) | Φούιτ.gr\nΠαράθεμα: Γράμμος, των συνόρων γραμμή - OlaDeka


Το Microsoft Cortana απέναντι στα Siri και Google Now - Newagelia.grNewagelia.gr\nΤο Microsoft Cortana απέναντι στα Siri και Google Now\nΤο Cortana της Microsoft, το σύστημα το οποίο θα παίζει το ρόλο του προσωπικού ψηφιακού βοηθού, έκανε ένα διαφορετικό ντεμπούτο πριν από λίγες ώρες. Ορισμένες εικόνες από τον ιστότοπο τεχνολογίας The Verge καθώς και ένα δίλεπτο βίντεο από τον ιστότοπο UnleashThePhones.com παρουσιάζουν το Cortana, το σύστημα της Microsoft που θα σταθεί απέναντι στο Siri της Apple και στο Google Now. Μάλιστα, όπως όλα δείχνουν το Cortana θα περιλαμβάνεται στην επικείμενη αναβάθμιση των Windows Phone 8.\nΤο Cortana πήρε το όνομά του από την τεχνητή νοημοσύνη- σύντροφο του Master Chief, πρωταγωνιστή της δημοφιλούς σειράς παιχνιδιών της Microsoft Halo και θα έχει ανάλογες λειτουργίες με το Siri της Apple και το Google Now.\nΤο Cortana, όπως και η τεχνητή νοημοσύνη του παιχνιδιού, θα είναι σε θέση να «μαθαίνει» και να προσαρμόζεται, χάρη σε τεχνολογία machine learning και στην αναβάθμιση Satori που βρίσκεται στη μηχανή αναζήτησης της Microsoft, Bing. Έτσι, θα «καταλαβαίνει» τις φωνητικές εντολές του χρήστη και θα απαντά στις ερωτήσεις του, αξιοποιώντας μια τεράστια βάση δεδομένων που έχει αναπτυχθεί κάτω από την «ομπρέλα» της μηχανής αναζήτησης Bing της Microsoft.\nΤο Cortana μάλιστα θα μπορεί να «αυτοεκπαιδεύεται», ώστε από την αλληλεπίδραση με τον χρήστη να μαθαίνει τις συνήθειές του. Με στόχο να προσαρμόζεται σε αυτές και να του παρέχει όσο το δυνατόν πιο προσωποποιημένες πληροφορίες.\nΤο σύστημα κάνει ερωτήσεις στον χρήστη σχετικά με το όνομα/ nickname και άλλες προτιμήσεις του, ενώ τον παρακινεί να κάνει δοκιμαστικές ερωτήσεις και να αναθέσει δοκιμαστικές «αποστολές» (π.χ αφύπνιση μία συγκεκριμένη ώρα). Σύμφωνα με σχετικό δημιοσίευμα του Zdnet, το σύστημα Cortana αναμένεται να αποτελέσει βασικό κομμάτι της ανανέωσης (σε επίπεδο υπηρεσιών και εμπειρίας) των λειτουργικών συστημάτων της Microsoft, από τα Windows ως το Xbox One.\nΤο Cortana θα αποτελεί ένα από τα νέα χαρακτηριστικά των Windows Phone 8.1 και θα απαιτείται η εγγραφή με ένα Microsoft Account για τη χρήση της υπηρεσίας. Το πάτημα του κουμπιού αναζήτησης με το Bing θα εμφανίζει το Cortana ως την default μηχανή αναζήτησης στο τηλέφωνο. Έτσι, μαζί με τα Windows Phone 8.1, την αναβάθμιση του λειτουργικού, το Cortana αναμένεται να παρουσιασθεί επίσημα τον Απρίλιο, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου προγραμματιστών της Microsoft.\nΑξίζει να σημειώσουμε ότι το Cortana έγινε αρχικά γνωστό πέρυσι, όταν ένας εργαζόμενος της Microsoft έχασε ένα τηλέφωνο με Windows Phone 8.1.\n← email : Πόσο ασφαλές είναι τελικά το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο;\nΕξι στους δέκα Ελληνες σερφάρουν στο Internet σύμφωνα με έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ →


Παγκοσμιο Χωριο | Κόσμος | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ\nΤο κλίμα αλλάζει. Σε αυτό δεν διαφωνεί κανείς. Οι διαφωνίες -άγνωστες στην Ελλάδα- αφορούν το «πόσο γρήγορα αλλάζει» και κυρίως «γιατί αλλάζει». Οσο κι αν φαίνεται περίεργο υπάρχουν πολλοί επιστήμονες που διαφωνούν με την «ορθοδοξία του θερμοκηπίου». Κατηγορήθηκαν από τις οικολογικές οργανώσεις ότι χρηματοδοτούνται από τις εταιρείες πετρελαίου. Αυτοί με τη σειρά τους διατείνονται ότι η οικολογία δεν έχει σχέση με την επιστήμη. Εχει γίνει πλέον μια θρησκεία που «καίει» τους αιρετικούς. Μαζί τους συμφωνεί και ο Πάτρικ Μουρ, εις εκ των ιδρυτών της Greenpeace, που λέει ότι «το οικολογικό κίνημα έγινε πολιτικό κίνημα με τρομακτική επιρροή σε όλο τον κόσμο».\nΤότε ο Τάμεσης πάγωνε, πράγμα που πιστοποιείται από υπέροχες γκραβούρες που δείχνουν τους Λονδρέζους να στήνουν πανηγύρια πάνω στον παγωμένο ποταμό. Τον Μεσαίωνα 11ος - 14ος αι. η γη ζούσε την ακριβώς αντίστροφη «κλιματική ανωμαλία»: ήταν η θερμή περίοδος. Τότε Βίκινγκ καλλιεργούσαν τη Γροιλανδία και στην Αγγλία υπήρχαν αμπέλια. Πριν απ' αυτό υπήρξαν και άλλοι πολλοί κύκλοι στο κλίμα με ξεχωριστή και πολύ θερμή περίοδο που κράτησε περί τα 4.000 χρόνια (από το 9.000 έως το 5.000 π.Χ.), όταν η θερμοκρασία στον Βόρειο Πόλο αυξήθηκε κατά 4 βαθμούς C (κατά μια μελέτη η αύξηση κυμάνθηκε 3-9 βαθμούς C).\nΠολλοί σκεπτικιστές θεωρούν ότι το διοξείδιο του άνθρακα συμβάλλει ελάχιστα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Βέβαια εδώ δεν υπάρχει ακόμη και μεταξύ των «ορθοδόξων» μια κοινή θεωρία για το πόσο συμβάλλουν τα αέρια του θερμοκηπίου στο φαινόμενο. Σύμφωνα με τις μελέτες οι υδρατμοί (και τα σύννεφα) συμβάλλουν σε ποσοστό 36-70%, το διοξείδιο του άνθρακα 9-26%, το μεθάνιο 4-9% και το όζον 3-7%. Ολοι συμφωνούν ότι υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα και της μέσης θερμοκρασίας της γης. Μόνο που οι σκεπτικιστές λένε ότι η αύξηση της θερμοκρασίας προηγείται της ανόδου συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα, διότι (και σ' αυτό συμφωνούν όλοι) οι μεγαλύτερες εκπομπές CO2 γίνονται από τη θάλασσα. Οσο πιο θερμοί είναι οι ωκεανοί, τόσο περισσότερο CO2 εκλύουν. Η ανθρώπινη δραστηριότητα, λένε, ελάχιστα συμβάλλει στο φαινόμενο. Απόδειξη ότι το μεγαλύτερο μέρος της ανόδου της θερμοκρασίας τα τελευταία 150 χρόνια έγινε πριν από το 1940 που εντατικοποιήθηκε η βιομηχανική παραγωγή και αποκτήσαμε όλοι αυτοκίνητο.\nΤο ζήτημα είναι ότι σήμερα η ανθρωπότητα έχει επενδύσει σε ένα συγκεκριμένο κλιματικό μοντέλο. Πριν 10.000 χρόνια είτε ανέβαινε, είτε κατέβαινε η στάθμη της θάλασσας, είτε ερημοποιούνταν, είτε πρασίνιζαν κάποιες περιοχές η επίπτωση στην ανθρωπότητα ήταν μικρή. Δεν υπήρχαν σπίτια να καταστραφούν, ούτε χωράφια να πλημμυρίσουν. Σήμερα η ανθρωπότητα έχει καλύψει κάθε γωνιά του πλανήτη και έχει επενδύσει αναλόγως με το κλίμα σ' αυτή. Στις προηγούμενες περιόδους μεταβολών του κλίματος το οικοσύστημα αλλά και οι άνθρωποι προσαρμόστηκαν. Για τους σκεπτικιστές αυτό είναι το στοίχημα σήμερα: η προσαρμογή. Οχι μόνο για μακροχρόνια άνοδο της θερμοκρασίας, αλλά και για πιθανή πτώση.\nΣε επιστολή που έστειλε μια μεγάλη ομάδα επιστημόνων στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν ισχυρίζονται ότι «οι προσπάθειες να περικοπούν οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα θα επιβραδύνουν την ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η ανθρώπινη δυστυχία εξαιτίας της (έτσι κι αλλιώς αναπόφευκτης) κλιματικής αλλαγής αντί να μειωθεί». Τα πειράματα τύπου Κιότο και Μπαλί θα πλήξουν κυρίως τις αναπτυσσόμενες χώρες που δεν έχουν αρκετό πλούτο για να προσαρμοστούν στις κλιματικές αλλαγές. «Οι προσπάθειες να αποτρέψουμε την αλλαγή στο παγκόσμιο κλίμα είναι μάταιες και αποτελούν μια τραγικά λανθασμένη τοποθέτηση πόρων - κεφάλαια που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τη λύση άλλων πραγματικών και δύσκολων προβλημάτων της ανθρωπότητας».\nΤο 1974 το BBC μετέδωσε ένα τρομακτικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η μηχανή του καιρού» (The Weather Machine). Σ' αυτό οι παρουσιαστές είχαν καλέσει τους μεγαλύτερους κλιματολόγους του κόσμου να μιλήσουν για επερχόμενη Αποκάλυψη: για την εύφορη γη που θα χανόταν, για τις πόλεις που θα καταστρέφονταν, για τους ανθρώπους που θα δυστυχούσαν. Η απειλή όμως ήταν ακριβώς αντίστροφη από τη σημερινή. Για σαράντα συνεχή χρόνια η μέση θερμοκρασία της γης μειωνόταν και όλοι μιλούσαν για την «εποχή των παγετώνων» που έρχεται. Το BBC δεν ήταν το μόνο Μέσο που εκλαΐκευσε τους φόβους των επιστημόνων για την επερχόμενη «εποχή των πάγων». Ολες οι εφημερίδες της περιόδου είχαν αντίστοιχα σενάρια. Το Newsweek στις 28 Απριλίου του 1975 δημοσίευε τους φόβους κορυφαίων επιστημόνων που προειδοποιούσαν ότι η μέση θερμοκρασία στο Βόρειο Πόλο έχει πέσει μισό βαθμό και υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση πάγων. «Οι κλιματολόγοι», κατέληγε το άρθρο του Newsweek, «είναι απαισιόδοξοι για το αν οι πολιτικοί ηγέτες θα δράσουν για να αποτρέψουν την κλιματική αλλαγή, ή έστω για να ελαχιστοποιήσουν τις συνέπειές της... Οσο περισσότερο καθυστερούν τόσο πιο δύσκολες θα είναι οι λύσεις στο μέλλον, κατέληξαν». Τα ΜΜΕ πάντως παίζουν τον δικό τους ρόλο στη φρενίτιδα του θερμοκηπίου. Οπως στη δεκαετία του '70 υπερέβαλλαν για την επερχόμενη «εποχή των παγετώνων» έτσι και σήμερα χειρίζονται διαφορετικά τις ειδήσεις περί του θερμοκηπίου. Για παράδειγμα το 2007 δημοσιεύτηκαν δύο επιστημονικές μελέτες για τη σχέση του φαινομένου του θερμοκηπίου με τους τυφώνες. Η πρώτη στο «Nature» έγινε είδηση σε τρεις μόνο εφημερίδες των ΗΠΑ. Ανέφερε ότι οι τυφώνες δεν σχετίζονται με το θερμοκήπιο. Η δεύτερη σε μια δευτερεύουσα επιστημονική επιθεώρηση. Εγινε είδηση σε 79 εφημερίδες. Κατά τον Andrew C. Revkin (συντάκτη περιβάλλοντος των NYT) τα ΜΜΕ λειτουργούν σε πολλά επιστημονικά θέματα κατά συνήθεια. Υπάρχει αυτό που οι αρχισυντάκτες της εφημερίδας αποκαλούν «σκεπτικό της πρώτης σελίδας».\n- Bjorn Lomborg, «Cool It: The Skeptical Environmentalist's Guide to Global Warming», εκδ. Alfred A. Knopf.\n- Patrick J., «Shattered Consensus: The True State of Global Warming» εκδ. Michaels εκδ. Rowman & Littlefield Publishers, Inc.\n- Michael Crighton, «Το κράτος του φόβου», εκδ. «Bell» * Συλλογή ελληνικών άρθρων που εκφράζουν σκεπτικισμό για την κυρίαρχη θεωρία του θερμοκηπίου www.e-rooster.gr