Eroica. II Πολίτης Kοσμάς\nΣτα χρόνια εκείνα το παρόν ζούσε με αυτοτέλεια κι έφτιανε ιστορία – ώρα με την ώρα.\nΤα μεσημέρια και στις τέσσερις ή πέντε το απόγεμα, ξάφνιζαν οι φωνές και τα κατρακυλίσματα πάνω στη σκάλα του γυμνάσιου. Στην πρόσοψη, πάνω από την πόρτα, έλαμπε χαραγμένο στο μάρμαρο ένα ρητό: ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ. Ένας πέτρινος όγκος με δυο σειρές παράθυρα και, στο ισόγειο, σε γραμμή, τετράγωνες κολόνες. Έτσι, μιαν αψιδωτή στοά διασκέλιζε στετή όλο το μάκρος πάνω από το πεζοδρόμιο κι έστριβε ακόμη δεξιά, προς το στενό του Ινστιτούτου.\nΈνα βουητό από τζιτζίκια ξεχυνόταν μέσα στη στοά. Τ’ αγόρια σούβλιζαν δεξιά-ζερβά με τους αγκώνες, τρυπώνανε ανάμεσα στον κόσμο και στα φρου-φρου των φραμπαλάδων. Τις ώρες τούτες όλο κυρίες με φτερά και πούπουλα και με λεπτά ομπρελλίνα. Πάνω από τη ζωϊκή μυρωδιά των αγοριών, κυμάτιζε κάποιο διυλισμένο άρωμα νταντέλλας και trèfle incarnat1 σε ρόδινη απόχρωση προς το ανοιχτό κρεατί.\n– Ανατροφή ως τόσο!\n– Μήπως σας άγγιξα; λέει στην κυρία ένα μεγάλο αγόρι και προχώρησε το δρόμο του χειρονομώντας στον αέρα.\nΠού καιρός για τέτοια μικροπράγματα! Δε βλέπετε πως κάνομε πανιά όλοι μαζί; Βιαζόμαστε, κυρίες μου! Καλή αντάμωση σε πέντε-δέκα χρόνια. Τότε βέβαια, η σειρά σας.\nΣιγά-σιγά, χώριζαν τα παιδιά σε όμιλους, τραβούσαν άλλοι από δω άλλοι από κει. Τις περισσότερες φιλίες τις σχηματίζει κάποιος δρόμος, μια κοινή κατεύθυνση. Έτσι, όποτε άλλαζε δρόμο μια κατοικία, κάποια φιλία ξέφτιζε. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις από αιτίες ειδικές.\nΚάθε απόγεμα σχεδόν περίμενε ο Λοΐζος τους δικούς του έξω από το γυμνάσιο. Μετά το πρώτο ξέσπασμα, μέσα σ’ αστεία ξεπηδούσε κάποτε μια ζωηρή συζήτηση. Δεν ήξεραν ακόμη πόσο είναι άσκοπο να ψάχνομε το λόγο μια και χίλιες δυο αιτίες διαφορετικές φέρνουν το ίδιο αποτέλεσμα – και πως αυτό μετράει.\nΚάποια μέρα τους πρόφτασε ο κύριος Βόγαρις στο δρόμο, πάνω στη διανοητική τους ώρα.\n– Ωώ! τους κάνει εύθυμα, κάπως ειρωνικά.\nΟ Μιχάλης γύρισε κι είδε τρομαγμένος. Κάθε το ξαφνικό τον φόβιζε.\n– Κύριε, πρόκειται περί του..., άρχισε ο Μεμάς.\n– Καταλαβαίνω, το χθεσινό μας μάθημα, Κρονίδη – κι έπειτα κοίταξε τον Τραβεζάνο.\n– Καλησπέρα κύριε, είπε ο Λοΐζος. Με θυμάστε βέβαια. Στη δευτέρα γυμνασίου...\nΠάει χρόνος, ένας χρόνος και μισός. Ω, δε λυπόταν βέβαια πως άλλαξε σχολείο. Είχε μείνει διετής και ούτε προβιβάστηκε στο τέλος. Στο αμερικάνικο είναι πιο εύκολα όλα, πιο ίσια, δίχως ελιγμούς. Εκείνα τα βιβλία στο γυμνάσιο, δε λέει όχι, κάτι θάξιζαν κι αυτά. Μερικές ιδέες, κάτι ωραία λόγια έδειχναν πολύ σπουδαία, έτσι, σαν λοξοδρομημένη εξάντληση. Μα έλεγες, ας πάνε οι άλλοι από κει, εγώ θα μείνω σε τούτη τη γωνιά και θα σωπαίνω – ποιος θα με πάρει είδηση σε τούτη την κρυφή γωνιά; Μα κάτι τέτοια λόγια σε ξετρύπωναν: – Πατρός τε και μητρός... Τι κάνει λέει; Και μητρός! Την ώρα που αυτός έχει κατάβαθα στη μνήμη κάποιο χάδι, μια μνήμη που ανεβαίνει από την ψυχή ως την επιδερμίδα – να τάσκιζε, νάκαιγε όλα τούτα που τίποτα δεν απηχούν μέσα εδώ...\nΣτην τάξη του κύριου Βόγαρι, βέβαια, ήταν κάπως διαφορετικά. Έδειχνε συγκατάβαση για την προσπάθεια και ώρες-ώρες – λέγαν τα παιδιά – θαρρείς ανοίγει ένα συρτάρι και χώνει μέσα τις ιδέες σα μαθητής βαριεστημένος. Θαρρείς δεν ξεχωρίζει από μαθητής και τώρα εδώ ανάμεσά τους, νέος, ζωηρός, καθώς πηγαίνει με το χαρτοφύλακα στο χέρι. Και ο πληθυντικός εκείνος! – Δουλεύει βλέπω η φαντασία σας, Χαιρόπουλε. – Τραβεζάνο, δέκα για την απάντηση αλλά μηδενικό γιατί δε μελετήσατε την επανάληψη. – Τραβεζάνο, λέτε ανοησίες, καθίστε κάτω...\n– Τραβεζάνο, η γνώμη μας λοιπόν;\n– Ω κύριε, κάνει ο Λοΐζος ξαφνισμένος από την ερώτηση. Δε φιλοσοφώ εγώ, το ξέρετε.\n– Ναι, θυμούμαι, σας ερχόταν μια ιδέα σαν κραυγή. Πολύ ωραία, λέει στα παιδιά, λοιπόν ας μη φιλοσοφήσομε απόψε. Ας μείνομε και λίγο ανεξάρτητοι, δίχως να σκλαβωθούμε ούτε σε μιαν αλήθεια ούτε σε κάποια πλάνη... Και – πρόσθεσε – ίσως-ίσως να υπάρχει κάτι άλλο, κάτι «καλύτερο». Κάποια κατάσταση, μια πρόθεση έστω, η κατανόηση ας πούμε της απλότητας του βάθους... Ωραία λοιπόν, ας μη φιλοσοφούμε.\nΚυτταζόμαστε αναμεταξύ μας με το χαμόγελο εκείνο των παιδιών – σκασόγελο καθώς το λένε – που απορούν ποια στάση να κρατήσουν μπροστά στα λόγια των μεγάλων. Νιώθαμε στον αέρα κάτι σαν το φτερούγισμα χαρταετού ή όπως όταν κορωνίζει τεζάροντας το σπάγγο.\nΤότε, η βιβλική φωνή του Βενιαμίν υψώθηκε κάτω από τα βόλτα:\n– Κύριε, τι είναι το καλύτερο;\nΜην κίνησε την προσοχή του μια μετάπτωση χρωματική από την κλίμακα των ήχων στο νόημα της λέξης; Τον κύτταζε με τα υγρά του μάτια και περίμενε.\nΜα κάποια κυρία χαιρέτησε περνώντας τον καθηγητή:\n– Κάτι! Γίνατε μαθητής κι εσείς;\n– Τι τα θέλετε! Από μια ορισμένη πλευρά, έχομε όλοι ανάγκη από μαθήματα.\nΤην πλησίασε – και καθώς διασταύρωναν το δρόμο οι δυο μαζί, ακούσαμε τον κύριο Βόγαρι να λέει: – Όχι, δε φιλοσοφώ απόψε, σας μιλώ τώρα σοβαρά...\nΗ ένταση χαλάρωσε μονομιάς. Βάλαμε τα γέλια και λέγαμε ό,τι κατέβαινε του καθενός. Βέβαια, τη στιγμή εκείνη, κανένας από μας δε σκέφθηκε αν θ’ ανταμώναμε ποτέ όλοι μαζί μέσα σε όμοιες συνθήκες. Φιλίες, κοινές αναμνήσεις – από τόσο νωρίς! – τα νιάτα, οι κοινές εκπλήξεις. Κάποιες αόριστες νοσταλγίες άδειαζαν την καρδιά μας, άφηναν κιόλα ένα κενό. Προχωρούσαμε ψηλαφητά μέσα σε δισταγμούς, ερεθιζόμαστε από τις προαισθήσεις για πράγματα πολύτιμα νιώθοντας από τώρα την αξία της αφής. Μα ξανοιγόμαστε προς τη ζωή γεμάτοι ζωηράδα – βλέπαμε όλο και μπροστά. Κι αν έβρεχε! Η άνοιξη ερχότανε, το καρναβάλι μπήκε κιόλα. Τόσες ωραίες κυρίες περνούν ακίνδυνες για μας ακόμη – τίποτα δε ζητούν. Το πολύ, μας παραξένευε κάποια συρτή τους ομιλία ή κάτι σαν φιδίσια χάρη – ίσως και να προσβλέπαμε ήσυχοι κάποιον μελλοντικό αγώνα δίχως πρακτικό σκοπό... Πότε πάλι – αλήθεια, είχε κανείς μας τότε το προαίσθημα πώς πια ποτέ δε θ’ ανταμώναμε όλοι μαζί μέσα στη σπάνια εκείνη αρμονία;\nΚαι τούτο το απόγεμα περίμενε ο Λοΐζος στη στοά. Είχε τα χέρια του χωμένα στις τσέπες του αδιάβροχου και η ματιά του πήγαινε λοξά μέσα στο γαλατένιο ασπράδι. Ψιχάλιζε. Χθες, η νεροποντή κράτησε όλη μέρα. Το νερό έπεφτε φαρδύ, ολόισιο, μολυβένιο, μ’ έναν θόρυβο υγρό. Μια βουλιαγμένη πολιτεία. Έξω από τα σπίτια παραμόνευε μια χλιαρή αχνάδα – τρύπωνε μέσα μόλις άνοιγε η πόρτα ή από κάποια χαραμάδα, λέπταινε και ψέκαζε τις κάμαρες με υγρασία. Η Κυριακή εκείνη πήγαινε ατελείωτα.\nΜέσα στη νύχτα, βροχή κι αέρας, τι κακό! Τα σύννεφα καβάλησαν τον άνεμο. Σφύριζε η ανάσα του πάνω στα κεραμίδια και στο μαντρότοιχο ξετιναζόταν η περιπλοκάδα. Μα έτσι ξεθύμανε ο καιρός και σαν ξημέρωσε η Δευτέρα έπεφτε πού και πού μονάχα ψιλοβρόχι. Ο ήλιος φέγγριζε μουντός πίσω από ανάρια σύννεφα. Μάλιστα το ουράνιο τόξο φάνηκε δυο φορές. Πρωί-πρωί ακούμπησε μιαν άκρηα θαμπή πάνω στη ράχη του Άκορφου: ένα χάδι, ένα παιχνίδισμα του ήλιου με την πέτρα ή με το σύννεφο – δεν καταλάβαινες – τόσο ήταν εξατμισμένο το βουνό και ανακατευότανε στα ύψη. Το μεσημέρι, ξαναφάνηκε πάνω από το δρόμο κατακόρυφα – μια βάρβαρη σημαία, κάπως παράταιρο και χτυπητό στον ξέθωρο συννεφιασμένο ουρανό. Τα παιδιά που σχολνούσαν την ώρα εκείνη πάθαιναν στραβολύγγιασμα να το κυττάζουν.\n– Άκου, Λοΐζο, του κάνει κάποιος από την παρέα.\n– Αφήστε με, τους λέει.\n– Το «ρήμασι»2 εκείνο..., έλεγε ο Κλεόβουλος.\nΟ Αντώνης τον σταμάτησε. Άλλο ζήτημα το πρακτικό αποτέλεσμα, τους λέει. Έτσι δεν είναι; Μα όσο για ήρωας, βέβαια όχι! Δίχως το «ρήμασι» εκείνο μπορεί και να σηκώνουταν να φύγει. Τι είναι ηρωισμός; Την απόφαση που πήρες μοναχός σου, να την κρατήσει ως το τέλος ό,τι κι αν συμβεί. Κι αν πάει στραβά, να μην το μετανοιώσεις.\n– Ακούς; κάνει ο Σταύρος του Λοΐζου.\n– Δεν ξέρω, λέει αυτός. Είναι σαν ένας πόνος, μια πίκρα εδώ στο βάθος που λαχταράει κάτι. Και στην απελπισία της τραβάει μπροστά ν’ αφανιστεί, να σπάσει το κεφάλι της στον τοίχο. Ειδεμή, ποιος θέλει το κακό του άλλου; Καταλαβαίνεις; Μια πίκρα είναι στο βάθος – και κατάπινε το σάλιο του.\n– Πρέπει ν’ ακούσεις, γυρίζει κι ο Κλεόβουλος και λέει στο Λοΐζο. Ξέρεις για ποιον μιλούμε;\n– Λοιπόν, το «ρήμασι» εκείνο;\n– Τι ρήμασι ξερήμασι!\n– Πώς! Ξέρεις για τι μιλούμε; τον ξαναρωτάει.\n– Ναι, λέει πάλι. Αλήθεια, η ιδέα να στολιστούν και να χτενίσουν τα μαλλιά τους πριν από τη μάχη...\n– Μα όχι! Δεν έχει σχέση! κάνει ο άλλος και ξανάπιασε κουβέντα με τους μπροστινούς.\n– Τι όχι! Η αξία είναι στην ιδέα εκείνη! Έτσι ωραίοι, καθαροί, κρουστοί, έτοιμοι για τη μεγάλη ώρα. Πότε την περιμένεις; Από πού; Δεν πάει να λέει ό,τι θέλει το σαράβαλο η δασκάλα! – Μίσες Μπάσκετ, θα της πει, δεν ξέρω αν το μπάνιο, καθώς λες, είναι μεγάλη ανάγκη όσο είσαι ζωντανός. Πάνω στην πλάκα όμως ή ξαπλωμένο στο αλώνι, ένα γδυτό κορμί ολόισιο, μαρμαρωμένο, αψεγάδιαστο, πρέπει ν’ αστράφτει ολοκάθαρο. Λοιπόν κι εγώ από σήμερα θα παίρνω ταχτικά το μπάνιο μου – ποιος ξέρει πότε θα μου τύχει; – O, shocking3! θα φωνάξει εκείνη. – Μίσες Μπάσκετ, αλλοιώς, φαντάσου ρεζιλίκι! Θα πουν: – Ποιος είν’ αυτός ο άπλυτος; Μυρίζει σαν ψοφίμι! Α, είναι ο Λοΐζος που είχε για δασκάλα του τη Μίσες Μπάσκετ!... Κι έπειτα, θα περάσει εκείνος που χαμογελάει σοβαρά σέρνοντας το μανδύα του στις αγριομολόχες – ξέρεις ποιον λέω. Ξοπίσω του ακολουθούν κάτι λευκές σκιες, δυο-δυο, γυρτές η μια πάνω στην άλλη μέσα στις δίπλες του μανδύα – έτσι περνούν και πάνε όλοι μαζί, επίσημα και αργά... – Κατίνα! Τρελλάθηκε το κύριο Λοΐζος, θα φωνάζει το σαράβαλο στην καμαριέρα...\n– Να πάρει ο!... λέγει φωναχτά. Τι πάθαν οι καμπάνες και σημαίνουν βραδυάτικο;\n– Αλήθεια, του κάνει ο Σταύρος. Τι γίνεται ο Αντρέας;\nΈστριψαν το δρόμο του Ινστιτούτου. Μια λεπτή ψιχάλα παραδομένη στον αέρα τα λόξευε όλα. Τα σπίτια έβαζαν τα δυνατά τους να κρατήσουν τις κάθετες γραμμές, σαν να πηγαίναν κατηφόρα. Μέσα στη στοά, οι κομψές κυρίες περνούσαν πιο ελεύθερα τώρα που αραίωσε η κίνηση. Το φουστάνι, κάτω από τη σφιχτή τους μέση, φούσκωνε πίσω καθώς το σήκωναν στο πλάι με το ένα χέρι. Κάπου πήγαιναν λίγο βιαστικές, μίκραιναν την απόσταση, χανότανε στο βάθος μέσα στις σκιές που ρίχνουν οι κολόνες.\n– Εγώ το λέω συνείδηση, μίλησε κι ο Μιχάλης.\n– Ψύλλους στ’ άχερα! μουρμούρισε ο Σταύρος. Εμένα δε θα μου κοπεί ο ύπνος ούτε κι αν...\nΔυο νεαρές ερχότανε προς τα εδώ με βήμα κοριτσίστικο, σαν πηδηχτό, μιλώντας με τρόπο που να επιδείχνουν υποσχέσεις από κάτασπρα δόντια.\n– Αλέκο! φώναξε η μια κουνώντας τ’ ομπρελλίνο. Να σου πω. Μια στιγμή Τερέζα, λέει της άλλης.\n– Πώς, βέβαια Βερενίκη.\n– Α, είναι κι ο Λοΐζος; κάνει αυτή.\n– Καλησπέρα σας, της λέει.\n– Τι με θέλεις; τη ρώτησε ο Αλέκος.\n– Α, ναι, τίποτα σπουδαίο, θα σου πω στο σπίτι. Αντίο παιδιά, αντίο Λοΐζο.\nΚαθώς έφευγαν, κάτι είπε η Βερενίκη στην Τερέζα. Γύρισαν το κεφάλι και κύτταξαν για μια στιγμή.\n– Θαρρώ πως είναι η μεγάλη κόρη του πρόξενου, εξήγησε ο Αλέκος στο Μεμά.\n– Άλλο ζήτημα η κρίση, λέει ο Αντώνης εξακολουθώντας τη συζήτηση. Το ενάντιο. Με πιάνει χτυποκάρδι και πάει καλιά του το αμετάνιωτο εκείνο.\n– Ουφ! Πάλι γι’ αυτά; κάνει ο Λοΐζος. Μια κακοκεφαλιά στο βρόντο! Αν είναι να χαθώ κι εγώ ας χαθώ...\n– Τι γίνεται ο Αντρέας; τον ρώτησε συμμαζεμένα ο Σταύρος.\n– Να σας πω εγώ πάνω σ’ αυτό που συζητάτε, μπήκε στη μέση ο Αλέκος. Είναι στιγμές που δεν ενδιαφέρουν παλληκαριές και τέτοια. Θέλω να πω, να, τη στιγμή που...\nΟ Λοΐζος χαμογέλασε και του άγγιξε τον ώμο.\n– Όχι! του κάνει εκείνος κοκκινίζοντας, δεν είναι όπως το νομίζεις.\nΈτσι μιλώντας φτάσαμε στη γωνιά εκείνη όπου τελείωναν τα βόλτα και σταθήκαμε για λίγο πριν ξεκινήσουμε κάτω απ’ τη βροχή.\n– Ξεχάσαμε τον Αντρέα. Δεν ήρθε σήμερα ο Αντρέας, είπε κάποιος.\nΜείναμε σύμφωνοι πως έχει ανάγκη να ησυχάσει δυο-τρεις μέρες, σήμερα κι αύριο το πολύ. Σίγουρα την Τετάρτη θα ξανάρθει στο σχολείο. Ο Λοΐζος χάζευε ωστόσο τους δυο ξεμπρατσωμένους που κοπανούσαν μέσα στο καφεδάδικο. Καφεδιασμένοι ως τα μούτρα, τα μπράτσα λίγο πλαδαρά, δος του και ανεβοκατέβαζαν τα σιδερένια γουδοχέρια, μεγάλα πάνω από ένα μέτρο: – Γδουπ-γδουπ, γδουπ-γδουπ... Είχαν άραγε γνώσεις γεωγραφικές για Μόκα ή Βραζιλία;...\n– Θα μείνετε μαζί μου;\nΜερικοί κοντοστάθηκαν δίχως ν’ αποφασίζουν και άλλοι δικαιολογήθηκαν πως πρέπει να προμελετήσουν στο σπίτι του Κλεόβουλου. Ο Λοΐζος μας κύτταξε στα μάτια έναν-έναν. Όχι σα να εξέταζε ή να παραπονιόταν – μάλλον μια σκέψη για τον εαυτό του.\n– Ξέρω πως στο τέλος θα μείνω μοναχός, μας λέει αργά.\nΟι άλλοι έκαναν πως δεν ακούν κι έστριψαν δεξιά. Με το Λοΐζο έμεινε μονάχα ο Σταύρος – τον κύτταζε με την ματιά του εκείνη του πιστού σκυλιού. Την τελευταία στιγμή, πήγε κοντά τους κι ο Μιχάλης.\n– Τι θα κάνομε; τους ρώτησε.\nΟ Λοΐζος χαμογέλασε λίγο στραβά, έτσι που φάνηκε μονάχα το ένα σκυλόδοντο – ένα μισό χαμόγελο, σα να μισοσχημάτισε μια σκέψη.\n– Άκου, του λέει Μιχάλη. Τι θα γινότανε αν σπάζαμε το τζάμι εκείνο; Kι έδειξε μια μονοκόμματη βιτρίνα φαρμακείου, μ’ έναν χρυσό ιπποκένταυρο ζωγραφιστό στη μέση. – Έτσι, για γούστο, του λέει. Διαφορετικά, μπορεί να γίνει και χειρότερη ζημιά.\n– Πάω να φύγω, λέει ο Μιχάλης.\n– Στάσου! Δε θα το σπάσω. Η άλλη ζημιά θάναι πολύ μικρότερη – ωχ μάνα μου, απόψε πια θα κοιμηθώ!... Λοιπόν, Μιχάλη, άκου πώς γίνεται σ’ εμάς...\nΤου άρχισε διάφορες ιστορίες για το αμερικάνικο σχολείο. Κάποιος από τα παιδιά – του διηγήθηκε ανάμεσα σε άλλα – τσίμπαγε το διπλανό του στο μάθημα, μέσα στην τάξη. Αυτός, σήκωσε το δάχτυλο και λέει του καθηγητή: – Sir4, με πειράζει. Και ο καθηγητής τότε του λέει: – Δεν είσαι μωρό. There is the court, go and fight! Να η αυλή, πήγαινε να παλαίψετε...\nΟ Μιχάλης τον κύτταζε ανήσυχος.\n– Μη φοβάσαι, του κάνει ο Λοΐζος κι έριξε μια ματιά αριστερά, στο δρόμο της φραγκοκλησιάς. Ξέρεις τη μις Καλένταρ;... λοιπόν η μις Καλένταρ είναι η καθηγήτρια της φυσικής για το Β. Α5. – το Μπι Έι. Παίζει και φυσαρμόνικα. Έπαιζε φυσαρμόνικα στο τσάι, τη μέρα που μας κάλεσε ο διευθυντής...\nΓέλασε τώρα ο Μιχάλης:\n– Κόφτο, του λέει, το παράκανες!\n– Ξέρει, τον ρώτησε κι αυτός με την σειρά του, το αμφιθέατρο που έχουν στο γυμνάσιο για τα πειράματα της φυσικής; Λοιπόν, δεν έφεραν ποτέ ούτε μια γάτα ούτ’ ένα σκυλί για να πετσοκόψουν – αυτό το λένε ανατομία. Μονάχα μια φορά ο καθηγητής τους έκανε πειράματα γαλβανισμού πάνω σε δυο βατράχους. Μια λοιπόν και πάει χαμένο, δεν έρχεται η μις αυτή να παίξει φυσαρμόνικα; Μην τραγουδάει κιόλα;\nΣπάσανε στα γέλια στην ιδέα ετούτη. Με τέτοιες αεροκουβέντες πέρασε η ώρα. Στεκότανε οι τρεις εκεί και ούτε σκέψη για να φύγουν μ’ όλο που έπιανε να σκοτεινιάζει. Σα να δυνάμωνε η βροχή. Από τα κεραμίδια έπεφταν χοντρές σταγόνες κι έκαναν κρότο κάθε τόσο πάνω στις ανοιχτές ομπρέλλες των περαστικών – τρα-τα-τα-πλα-, τρα-τα-τα-πλα. Το νερό έτρεχε βρύση από τα λούκια, πιτσιλούσε τρόγυρα κι αναγκαζότανε οι κυρίες να σηκώνουν το φουστάνι πάνω από τον αστράγαλο, ώσαμ’ εκεί που άρχιζε η γάμπα. Κάποια στιγμή κύτταξε και ο Σταύρος αριστερά το δρόμο και τους λέει: – Να, σκολνούν οι φρέρηδες! – κι έπειτα κάνει του Μιχάλη: – Βρε κουτέ, γι’ αυτό σε κράτησε ο Λοΐζος.\nΤότε ο Μιχάλης λέει:\n– Βρε σεις βρε, θάχομε φασαρίες!... Θα πιάσει μπόρα, πάω να φύγω – και καθώς ανοίγει την ομπρέλλα να περάσει αντίκρυ, του βάζει πόδι ο Σταύρος κι ο άλλος πήγε τρία μέτρα σκουντουφλώντας – σίγουρα θάπεφτε μπρούμυτα στη νοτισμένη γη, μα πρόφταξε να κρατηθεί απ’ την κολόνα. Μόνο του ξέφυγε η ομπρέλλα και όπως ήταν τεντωμένη, βρόντηξε μουντά πάνω στο πεζοδρόμιο – κι η σάκκα του με τα βιβλία το ίδιο. Τα μάζεψε όλα και πάει κουτσαίνοντας – και χαχανίζανε οι άλλοι.\nΑυτοί περίμεναν στη θέση τους, μόνο σα να στήλωσαν πιο στερεά τα πόδια. Το βραδυνό ξέβαφε κόκκινο ανοιχτό και γκρίζο, έτσι σαν το θαμπό μενεξεδί. Μερικές βιτρίνες φωτίστηκαν από τα μέσα και αντανακλούσανε στις γούβες. Τα τζάμια γυάλιζαν ατσαλένια μέσα στη βροχή, έπαιρναν όψη πανοπλίας. – Γδουπ-γδουπ, γδουπ-γδουπ..., κοπάνιζαν στο καφεδάδικο. Ο τόπος ευωδίαζε γύρω στο μαγαζί.\n– Εμπρός! λέει του Σταύρου ο Λοΐζος.\n– Λες; έκανε ο Σταύρος λίγο άτολμα.\nΣτο αντικρυνό πεζοδρόμιο προχωρούσαν οι φρέρηδες με τα παιδιά. Τα συνόδευαν δυο απ’ αυτούς με άσπρες τραχηλιές, ο ένας είχε γένια κι ο άλλος νεαρός, αμούστακος ακόμα. Πήγαιναν δυο-δυο, ντυμένα όλα τα παιδιά ομοιόμορφα με μπλάβες μπέρτες, σαν παρθεναγωγείο, ήσυχοι και κάπως διφορούμενοι, σε γραμμές αραιωμένες από τις ανοιχτές ομπρέλλες. Το θέαμα ήταν προκλητικό και σάρωσε το δισταγμό του Σταύρου.\nΈβαλε μια χεράκλα σα χωνί μπροστά στο στόμα:\n– Παρλέ-βου φρανσέ6; Μακαρόνια φρικασέ!\nΔυο κύριοι χαμογέλασαν καθώς περνούσαν: – Τι παληόπαιδα!... Ο φρέρης με τα γένια σα νάπε κάτι στην παράταξή του και τάχυναν το βήμα μ’ όλο που τους βάραιναν τα πόδια οι γαλότζες. Τσαλαβουτούσαν δω κι εκεί. Στη βιτρίνα του «Ιπποκένταυρου» έλαμπαν οι δυο πελώριες χρωματιστές μπουκάλες – δυο φάροι, πράσινος και κόκκινος.\n– Παρλέ-βου φρανσέ!... ξαναφώναξε ο Σταύρος και λέει του Λοΐζου: – Να το Παπακοκάκι, πάει τελευταίος.\n– Δεν τον πέτυχα, κάνει του Σταύρου κι έπειτα του λέει βιαστικά: – Ο Αντρέας έχει πυρετό, φαίνεται πως αφόρμισε η πληγή.\nΒάζει την άλλη πέτρα στην σφεντόνα και σημαδεύει ως τα τρία. Ετούτη βούηξε – χτυπάει το Παπακοκάκι στην ομπρέλλα – τυχερός και την κατέβασε πάνω στην ώρα – ξεγλυστρά, πηδάει πάνω με ορμή και κάνει θρύψαλα το τζάμι της βιτρίνας.\nΟ Λοΐζος έσφιξε τις γροθιές του και τρίξανε τα κόκκαλα μέσα στις χούφτες: – Ωχ, μάνα μου, λέει, τι έφταιξα για να γλυτώσει; – και λίγο ακόμα δάκρυζε. Έτρεχαν άνθρωποι προς τα εδώ και άλλοι φώναζαν από το φαρμακείο. Ο Σταύρος έπιασε το Λοΐζο από το μπράτσο και τον τραβούσε γρήγορα να φύγουν μην κάνει κι άλλη κουταμάρα.\nΤόσες φορές την είχαμε ακούσει από το στόμα του τη φράση εκείνη: – ωχ, μάνα μου! – και πάντα ένα δάκρυ τρεμούλιαζε στη μέσα κόχη του ματιού, δίχως και να κυλάει. Από το πείσμα ίσως ή από άλλη αιτία.\n– Θα φύγω, μου λέει μια μέρα. Εφέτος ή του χρόνου.\n– Μπορεί να γυρίσει εκείνη, του λέω, δίχως κι εγώ καλά καλά να ξέρω.\n– Όχι, μου κάνει. Την περιμένουμε καϋμοί... Εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα. Τα πιστεύεις εσύ;\n– Ποιος μπορεί να ζήσει δίχως ελπίδα σ’ ένα θαύμα; είπε και ο Αλέκος που έτυχε μπροστά.\nΌλοι το ξέραμε, στο μεγάλο εκείνο σπίτι έμενε ο Λοΐζος με τον πατέρα του και με τη γρηά δασκάλα. Τα παχειά χαλιά και οι βελούδινες κουρτίνες θάμπωναν τη φωνή μας. Πάνω από το τζάκι της τραπεζαρίας ένα στενόμακρο τετράγωνο ξεθώριαζε στον τοίχο σα νάχαν αφαιρέσει κάτι που είχε μείνει κρεμασμένο εκεί για χρόνια. Μ’ από κει μέσα κάποια ζωή αόρατη χυνόταν, μια θερμή ματιά θαρρείς μας παρακολουθούσε τα παιδιά εμάς και μέναμε ήσυχοι προσέχοντας τα λόγια μας και τα φερσίματά μας. Και ήταν κάποτε σα νάκλεινε την πόρτα κάποιο χέρι φιλικό ή σα να σώπαινε μια στοργική ομιλία. Σα να υπήρχαν μοναχά τους, ν’ αψηφούσανε γαλήνια τον σταματημένο χρόνο και την ανύπαρκτη απόσταση. Κάτι αναδευόταν απαλά μέσα στο σπίτι – μα ίσως όταν φεύγαμε οι ξένοι εμείς να ξέσπαγε το αναφιλητό... Τον πατέρα του Λοΐζου δεν τον είδαμε ποτέ. Ακούγαμε, στα σπίτια μας πως ξημεροβραδυάζεται στη λέσχη.\nΩστόσο, μια υποψία μας έβαζε σε σκέψη: πως κάπου αλλού, μακρυά, ζούσε ακόμα η μητέρα του Λοΐζου. Θάξεραν βέβαια οι μεγάλοι, μα κανένας δε μιλάει – όλο και μασημένα λόγια ή σώπαιναν μπροστά μας.\nΘυμόμαστε αόριστα κάποια κυρία, την κυρία εκείνη – τίποτα περισσότερο, τίποτα θετικό. Την κυρία εκείνη. Κάποια κυρία διαφορετική – σε τι; – Αδύνατο να ορίσομε – διαφορετική από τον τύπο της μητέρας ίσως, μια μητερούλα φτιαγμένη μόνο για χάδια και φιλιά, χαμένη μέσα σ’ ένα σύννεφο από νταντέλλες και ν’ ανεμίζουν τα μαλλάκια της πάνω απ’ το προσκέφαλό μας... Ο Λοΐζος μας έδειξε μια εικόνα σ’ ένα βιβλίο – γιατί αυτό; Κυτταχτήκαμε όλοι – και βρήκαμε πως η κυρία της εικόνας σα νάμοιαζε με την κυρία εκείνη. Θα ήταν ίσως μια εντύπωση από κορδέλλες και μεταξωτά θροΐσματα κάποια μεσημεριάτικη χειμερινή λιακάδα – ένα γοβάκι τόσο δα μικρό να ξεγλυστράει από τ’ αμάξι και ν’ αγγίζει ανάλαφρα το πεζοδρόμιο στην άκρη. Δεν ήταν βέβαια η άλλη εκείνη – μας την έδειξε και τούτη ο Λοΐζος: μια κυρία με κατάλευκο δέρμα – εκτός από μια ρόδινη σκιά εκεί, στο άνοιγμα της μπλούζα. Ντυμένη στο λευκό ατλάζι, χάδευε στα γόνατά της μιαν άσπρη γάτα της Αγκύρας. Μας κύτταζαν και οι δυο με γκρίζα παγωμένα μάτια. Έγραφε κάτω από την εικόνα: «Μαρμάρινες καρδιές».\nΑργότερα – πολύ αργότερα – μας βίασαν οι αισθήσεις να δώσομε στη φαντασία κάποια μορφή με διάρκεια, στέρεα κάποτε ως την ακαμψία. Κι από την άλλη, το ανικανοποίητο ζητούσε πάντα αλλαγή, ένα ξανάρχισμα. Τότε μονάχα νιώσαμε – και όχι όλοι – τα λόγια των γερόντων στο διάβα της Ελένης: – Αξίζει να βασανιζόμαστε για μια τέτοια γυναίκα... Και τον Έχτορα που έβριζε τον αδελφό του πάνω στις επάλξεις: –Ομορφονιέ, γυναικολυσσασμένε!...7\nΌπως κι αν είναι, αυτά και κάτι άλλα έκαναν ώστε σε κανένα σπίτι να μην αρέσει ο Λοΐζος για παρέα των παιδιών. Κάτι ψιθυρίζαμε κι εμείς ανάμεσά μας, άλλοι όμως έλεγαν πως όχι, δε βαρυέσαι – ο Δάμων και ο Φιντίας, ο Πάτροκλος, ο Αχιλλέας...–Όσο γι’ αυτούς τους δυο!... κάνει ο Μεμάς που διάβαζε κρυφά σε μεταφράσεις κάτι αρχαίους «Διαλόγους». Δεν κατόρθωνε να μας τα εξηγήσει όλα καθαρά, κάποιες έννοιες – μας λέει – τον μπερδεύουν. Έπαιρνε τον Αντώνη κατά μέρος και κουβέντιαζαν οι δυο, τα χέρια τους στις τσέπες του πανταλονιού. Κάποτε ανακάτευαν στην ομιλία και ονόματα: – Πιάστε από κοντά τον αδελφό της... – Πού είναι τα βατόμουρα, λίγο πιο πάνω... – Λοιπόν η Ευρυδίκη...\nΌπως ήταν φυσικό, βρήκε ο Αλέκος το μπελά του το Σαββατόβραδο εκείνο για το σκισμένο πανταλόνι και τα λασπωμένα ρούχα. Δικαιολογήθηκε αόριστα δίχως να δώσει λεπτομέρειες. Μα την Κυριακή ξέσπασε το κακό μόλις γύρισε σπίτι ο πατέρας του το μεσημέρι. Έσταζε από πάνω του η βροχή.\n– Τέτοια λοιπόν, κύριε!... Και διηγήθηκε μπροστά στους άλλους – στη μητέρα του Αλέκου και στη Βερενίκη – τις πυροσβεστικές επιδρομές, το πέσιμο του Αντρέα και ό,τι άλλο τον πληροφόρησε ο γιατρός στο καφενείο.\nΜια τόση δα μικρή αράχνη κάπου σε μια γωνιά θ’ αρκούσε να κάνει τη μητέρα του να ντροπιαστεί κι ίσως να παρατούσε τούτο της το υπερβολικότατο ύφος με τα σουρωμένα χείλια – βέβαια, κι αυτή αποδοκίμαζε μια τέτοια διαγωγή. Ω, αν ήταν εδώ η θεία Φίλις, θα τελείωναν όλα μια χαρά – όπως το περασμένο καλοκαίρι στο κτήμα, τότε που κάποιο χελιδόνι τη λέρωσε στον ώμο. Την αγκάλιασε και τη φιλούσε όπου έφτανε, στα μπράτσα, στο λαιμό, στα χέρια: – Θεία Φίλις, θεία Φίλις, θείτσα μου, θείτσα μου!... Έτσι της πέρασε ο θυμός – ω, ένας τόσο κωμικός θυμός, γελούσε και η ίδια. Μα η θεία Φίλις είναι μια θεία τόσο γλυκειά – όλοι την αγαπούσαν. –Αχ, της λέει μια μέρα, πότε θάρθει πάλι το καλοκαίρι να μείνω τρεις βδομάδες μοναχός μαζί σου; Μονάχοι μας, πριν έρθουν όλοι αυτοί στο κτήμα. – Ποιοι αυτοί; – Να, όλοι αυτοί που σ’ αγαπούνε, θεία Φίλις...\nΟ πατέρας του Αλέκου τελείωσε τη ρομαντσίνα. Για τη μεγάλη περιπέτεια ούτε λέξη. Δεν είχε μάθει τίποτα ο γιατρός; Πώς δεν το πήραν είδηση, το σπίτι του γιατρού βρίσκεται κολλητά στο περιβόλι το άλλο. Ή μήπως έζησε αυτός μια φαντασία, μην άφησε τη νύχτα το παράθυρο ανοιχτό κι η διπλανή μαγνόλια ή τ’ αστέρια τον έκαναν να ονειρευτεί πάνω σε όσα κάποτε ο ίδιος... Αλήθεια, δεν ξαναμίλησε με το Λοΐζο για όλα εκείνα, κι όμως αυτά μονάχα έχει στο νου – το περιβόλι με τις παράξενες πορτοκαλιές και τις λευκές κολόνες... Τι! Να πιάσει φιλία με τον μικρό Παπακωστόπουλο; Καθωσπρέπει παιδί;\n– Αυτό αδύνατον! γυρίζει και λέει της μητέρας του.\n– Γιατί, γιατί, γιατί;\n– ...Δεν ξέρω.\nΝα πει πως το Παπακοκάκι λέει merci για κάθε ψύλλου πήδημα, πως φορεί κασκέτο με χρυσά σειρήτια κι ό,τι του πεις χαμογελάει; Βέβαια κι αυτά όλα μα και κάτι άλλο πιο σπουδαίο, το μόνο ίσως: όλα τ’ ανέκφραστα και τ’ άπιαστα που μας χωρίζουν, που στενεύουν την καρδιά. Εδώ μια ομάδα κι εκεί μιαν άλλη ομάδα – και χωριστά ο καθένας, μια χολιασμένη περιφρόνηση που αναπηδάει πάνω μας. Όπως το λέει κι ο Αντώνης, αταίριαστα χνώτα.\nΗ αδελφή του είχε σκύψει – τάχα πως ψάχνει κάτι – και μόλις κράταγε τα γέλια. Κούνησε το δάχτυλο – έτσι κρυφά καθώς βρισκότανε σκυμμένη, να μην τη δουν οι άλλοι. Μήπως έμαθε τίποτα χθες βράδυ από την Τερέζα; Χαζή! Κάνει σαν παιδί μ’ όλο που είναι οχτώ χρόνια μεγαλύτερή του – όσο και η μητέρα τους από τη θεία Φίλις.\nΤην άλλη μέρα μπήκε η Βερενίκη φουριαστή. Το βέλο της ανέμιζε πίσω απ’ τα μαλλιά της.\n– Έχω μια πρόσκληση για σένα, του λέει. Το Σάββατο, για το χορό των Μοντεκούκουλι. Ξέρεις ποιοι είναι;\n– Ο πρόξενος..., ψιθύρισε κι έγινε κατακόκκινος. Γι’ αυτό με φώναξες στο δρόμο;\n– Ήμουν με την Τερέζα και ανταμώσαμε και τη μικρή της αδελφή – αλήθεια, πώς τη λένε;...\nΚοντοστάθηκε μια στιγμή κι έβαλε τα γέλια: – Α, ναι, τη Μόνικα. Λοιπόν η Μόνικα σε προσκαλεί μαζί με το Λοΐζο. Του έχει γράψει μάλιστα.\n– Πώς, και ο Λοΐζος! έκανε η μητέρα τους. Λοιπόν και ο Λοΐζος...\n– ...Μάτια πλάνα, μάτια όμορφα! τραγούδησε η Βερενίκη και ρωτάει τον Αλέκο: – Πώς πάει ο Αντρέας;\n– ...Φαίνεται πάει καλύτερα... Δεν ήρθε ακόμη στο σχολείο.\n– Θα μάθω από την Αριάδνη.\nΤο βράδυ, πριν αποκοιμηθεί, φώναξε από το κρεββάτι του της Βερενίκης:\n– Ξέρει και η Τερέζα τόσο καλά τα ελληνικά;\n– Ποιος άλλος; έκαν’ εκείνη και γέλασε ξανά.\n– Πες μου, της λέει, πώς γίνεται;\n– Μα μένουν δέκα χρόνια στην Ελλάδα. Είν’ ένας μήνας που τους μετέθεσαν εδώ. Τράα-λα-λα, τράα-λα-λα...\nΚουβέντιαζαν από μια κάμαρα στην άλλη.\n– Ντύνεσαι; τη ρώτησε ο Αλέκος. Εκεί θα πας απόψε;\nΌχι, κουτέ. Κοιμήσου τώρα. Καληνύχτα.\n– Θα βάλω τα μακρυά μου στο χορό.\n– Είναι bal costumé8, σου λένε. Θα σου φτιάξομε κουστούμι. Τα μακρυά σου θα τα βάλεις από την Κυριακή.\n– Α, έκανε μονάχα και δε ρώτησε παραπάνω.\nΜα διψούσε απόψε για κάποια τρυφερότητα πριν τον πάρει ο ύπνος.\n– Καληνύχτα! της φώναξε. Θάρθεις να σε φιλήσω;\nΟυφ! Κάνει μπαίνοντας εκείνη. Να! Was willst du noch mehr?9 – και ξανάφυγε αμέσως.\n– Τραγουδούσες κάτω για τα μάτια του Λοΐζου. Πες μου, τα παρατήρησε... κι η άλλη;\nΤην άκουσε να κατεβαίνει πηδηχτά τη σκάλα. Κι έπειτα το τραγούδι της; – Τράα-λα-λα, τράα-λα-λα, τράα-λα-λα-λα-λα... Halte là, qui va là – Dragon d’ Alcala10...\nΠολύ σπάνια τραγουδούσε το άλλο: La fleur que tu m’ avais donné11...\n– Μου αρέσει όπως κυττάζει κατάματα, δίχως καμμιά αισθηματικότητα, έλεγε γι’ αυτήν ο θείος Πλάτων.\n– Αποστρέφεται το αίσθημα; Ίσως νάχεις άδικο, του αποκρινόταν ήσυχα η θεία Φίλις.\nΣε μια άλλη περίσταση, λέει της Βερενίκης:\n– Τι φταίει αυτός; Δεν πρέπει να κυττάζομε ποτέ μ’ ένα ορισμένο τρόπο εκείνους που δεν επιθυμούμε να μας αγαπήσουν.\nΟ λόγος ήταν για κάποιο κύριο. Την έλεγε πριγκήπισσα – πριγκήπισσα της Λιβύης – κάτι που είχε φαίνεται μεγάλη σχέση με τα μαλλιά της Βερενίκης. Ο Αλέκος τον άκουσε μια μέρα ν’ απαγγέλλει: – Εάν ο μέγας ούτος σωρός των αδαμάντων12...\nΑλλά η Βερενίκη δεν πρόσεχε τις συμβουλές της θείας Φίλις. Γελούσε και φτιανόταν στον καθρέφτη σιγοτραγουδώντας: – Sire le Roi, donnez-moi votre fille... Sire le Roi, j’ai trois vaisseaux sur mer13... Κι έπειτα γύρισε προς τον Αλέκο, παρωδώντας κάπως το ύφος του κυρίου εκείνου:\nΩ συ που εις αιθέρος τας αχανείς εκτάσεις\nδι αμυδρού οράσαι φωτός και αβεβαίου...\n– Σ’ αρέσει; τον ρώτησε.\nΩ, αυτός, κάποια στιγμή ευτυχισμένη, θα πάει στο δάσος ν’ αφουγκραστεί προσεκτικά εκείνη τη λαλιά που αναβλύζει απέριττη και απλή, μια εκμυστήρεψη, ένας λόγος – όλα πάνω στη γη απολογούνται την αμόλυντη ετούτη ώρα, του λέει ένα πρωινό η θεία Φίλις... Πάνω στα κλαδιά του φράχτη, ο πρώτος ήλιος άναβε τα τρεμουλιαστά πετράδια της δροσοσταλίδας στα λεπτοδουλεμένα λουλουδάκια της άγριας τριανταφυλλιάς και αβίαστο κυλούσε το ρυάκι – διάφανο πάνω από τα βότσαλα και ρίζες παιγνίδιζε με φως και ίσκιους. Με ταπεινή φωνή, έτσι που μόλις να τ’ ακούει ο ίδιος, θα εκμυστηρευτεί κι αυτός την ώρα εκείνη τα όσα ντρέπεται ν’ ακούσουν άλλοι. Ή, κάποια νύχτα, θα σταθεί ολόισιος σαν το μοναχικό εκείνο κυπαρίσσι μέσα στην πράσινη αχλύ του σεληνόφωτου, έτσι γαλάζια, σαν ευωδία, σαν χρώμα, σαν αρμονία – όλα λογοδοτούν θαρρείς και τη ζαλιστική ετούτη ώρα... – Είναι αρσενικό, της είχε πει. Τα θηλυκά είναι τ’ άλλα, τα κοντοφάρδουλα με τ’ απλωτά κλωνιά. – Παληόπαιδο! του κάνει, ποιος σου μαθαίνει τέτοια πράματα;\nΕκτός από το θείο Πλάτων, το θείο Τζώρτζη και τη θεία Φίλις, η μητέρα του είχε ακόμη έναν αδελφό. Τον έχασαν μόλις γεννήθηκε ο Αλέκος. Μετά τόσα χρόνια διατηρούσε την επιβολή του πάνω στους ζωντανούς, λες τη βεβαίωνε ο χρόνος – κρατούσε ακόμη ακέραια τα δικαιώματά του. Δίχως το κέφι της Βερενίκης, τις τολμηρές της τουαλέττες που εισορμούσαν και ξάφνιζαν το σπίτι, θάχε θρονιάσει εκεί μέσα μια γκρίζα μισοθλίψη επαρχιακή.\nΚουδούνιζε από γεγονότα η ζωή του θείου Ανδρόνικου. Ένας δημιουργός δοσμένος στο παράδοξο. Ακρότατες υπερβολές – στα όρια που μια υπόσχεση αφανισμού άγγιζε πια τη βεβαιότητα.\n– Δεν τη διάλεξε ο ίδιος, δεν ήταν η ζωή που είχε ονειρευτεί, έλεγε γι’ αυτόν η αδελφή του.\nΚαι όταν κάποιος έκανε νύξη για ένα περιστατικό:\n– Τι τον κατηγορείτε; τους λέει με παράπονο. Πληθώριζε από ζωή, ποια σχόλια χωρούν σ’ αυτό;\n– Μητέρα, είπε η Βερενίκη, έναν τέτοιον άντρα θάθελα να παντρευτώ.\nΠάνω στη φωτογραφία, το μάτι του θείου Ανδρόνικου ακολουθάει μιαν ευθεία λίγο ψηλότερ’ από τη γραμμή του ορίζοντα, παραδομένο σε ονειροπόλημα, σ’ έναν βαθύ στοχασμό. Ποιος ξέρει αλήθεια, πριν αρχίσει τη ζωή του εκείνη, μη δεν απόκαμε να κυνηγάει τα όνειρά του! Ένα πρόσωπο κουρσάρου ή ασκητού, στεγνό, πελεκημένο με μπαλτά. Όταν κάποτε η κυρία Κοδράτου κυττάζει τα μάτια του Αλέκου, αναπηδά η καρδιά της. Μην της θυμίζουν τη ματιά του άλλου;\nΤο τέλος του δεν είναι ιστορία να τη διηγηθεί κανείς – ή θάπρεπε να μεταχειριστεί λόγια διαφορετικά, ανύπαρχτα ή αμεταχείριστα ως τώρα, μια και πρόκειται για εξωανθρώπινη κατάσταση. Να δώσει π.χ. την έννοια τούτη: έφτασε ακαρτέρευτος μια τέτοια ώρα, ξαφνικός, όπως παρουσιάζεται ο αρσενικός κάποιες στιγμές μέσα στη φύση.\nΤέτοιος παρουσιάστηκε στο χάνι κάποιο πρωινό, τρεις ώρες δρόμο από το κτήμα, ψηλά, πάνω από τη ρεματιά της Όλενας. Το χειμώνα εκείνο δεν έπαψε να χιονίζει από Γενάρη ως την πρώτη Απριλίου. Μπήκε τινάζοντας το χιόνι από το κοντογούνι και χτύπαγε τις μπότες χάμω, το πρόσωπό του αναμμένο από το κρύο. Μύριζε πετσί και αλογίλα. – Τα σκυλιά μου δε με ακολουθήσανε, τους λέει – κι έτσι, στ’ αστεία, έτριψε τα γένια του πάνω στο μάγουλο της κερά-Κρούμενας μ’ ένα τσαλίμι ερωτιάρικου αγριμιού.\nΚατά το σούρουπο είχε τελειώσει τη δουλειά του, σέλωσε το άλογο και πάει. Μα όχι πια μονάχος. Είχε μπροστά του καθισμένη μια κοπέλα – μαγείρισσα, τους λέει, και για ό,τι άλλο. Ο χαντζής και η μητέρα της κοπέλας τον συμβούλευαν να κοιμηθεί στο χάνι. Ψήλωνε το χιόνι, πού πάει νύχτα τόσο δρόμο και με γυναίκα στο λαιμό του; –Ο πονηρός, του λένε, παραμονεύει πάνω από το βουνό. Εκείνος λέει όχι, βιάζεται απόψε. – Θες; ρώτησε την κοπέλα. – Θα με παντρέψεις έπειτα; του λέει εκείνη. Γέλασε τ’ αφεντικό κι είπε μια λέξη όπως τις συνηθούσε – έτσι τα διηγήθηκε ο χαντζής. Γέλασε κι αυτός και λέει: –Έτσι βέβαια! Και τότε το αφεντικό καβάλησε από πίσω. Το χιόνι τους πασπάλιζε όπως ξεκινούσαν κι η γρηά έριξε πίσω τους κρυφά μια χούφτα ρύζι.\n– Έννοια σου, της λέει ο χαντζής, κι αυτή θα την προικίσει πάνω στον έκτο μήνα. Τόσο τις κρατάει.\nΤο τι γίνηκε μετά, μονάχα φαντασίες βάζανε στο νου. Τη νύχτα εκείνη το χιόνι σκέπασε πρινάρια ως ένα μπόι – έτσι θυμότανε οι χωριάτες. Και ξέροντας την κράση του αφεντικού, ευχότανε στη μάνα καλορίζικα της κόρης και με γιο. – Ε, ε, κι αυτή θα την προικίσει...\nΤο μόνο βέβαιο είναι πως για δυο μήνες δεν ξαναφάνηκαν στο κτήμα – ούτε το άλογο ούτε κανένας. Δυο μήνες δίχως είδηση. Ψαξίματα και αγωνία. Αρχή Απριλίου γλύκανε ο καιρός. Σαν τότε, δυο ντόπιοι χωροφύλακες κοιμήθηκαν αποβραδίς στο χάνι και την άλλη μέρα πήραν τον μονοπάτι που τραβά κατά την Αγουλίνα. Τα χιόνια έλυωναν σιγά-σιγά και τόπους-τόπους πρασίνιζε η πλαγιά. Θάταν προχωρημένη η ώρα, ο ήλιος χτύπαγε στο βάθος, εκεί που στρίβουν τα νερά για το Βαλέσικο.\n– Σαν τ’ άλογο δε μοιάζει; λέει ξάφνου ο ένας. Ή με τρελλαίνει το αγέρι του βουνού;\n– Νωματάρχη, αποκρίθηκε ο Βάος, νωματάρχη έχεις δίκηο!\nΤο άλογο κοιτότανε φαρδύ-πλατύ, ακέραιο, δεμένο ακόμα σ’ ένα σχίνο από το χαλινάρι. Πλάι του ο Ανδρόνικος πεσμένος με τα μούτρα και κάτω απ’ αυτόν η Θεανώ. Κοκκαλιασμένοι, άλυωτοι και οι τρεις. – Μα είσαι σίγουρος; Δεμένο από το χαλινάρι; – Ε καψοκυρούλα, τι να γίνει! Βλέπεις, τους άρεσαν τα δροσερά σεντόνια.\nΑπό τότε, πήρε πάνω της το κτήμα η θεία Φίλις μια κι είχε πια εξοφλήσει με την άλλη της ζωή. Στο σπίτι όλοι μιλούσαν για ένα παρελθόν και μια μεγάλη αυτοθυσία. Τόσο νέα – πότε τα πρόφτασε;... Είναι στιγμές που η λάμψη των ματιών της θαμπώνει μέσα σε μια θλιμμένη απάθεια. Τότε αφαιριέται και σωπαίνει. Λες και θεία Φίλις έζησε τον άκρο εκείνο πόθο που αφομοιώνει τις πίκρες με τις πιο αγνές χαρές. Τώρα, μένει στο κτήμα ολοχρονίς και σπάνια έρχεται στην πόλη. Το υποστατικό πήρε μια πρόσχαρη αγνότητα, μιαν άγνωστη δροσιά ως τότε. Μα το κρεββάτι του θείου Ανδρόνικου τρίζει κι αναστενάζει μελαγχολικά. Και το φθινόπωρο, πίσω από τον ελαιώνα, οι μηλιές ολημερίς απλώνουν με το φύλλωμά τους την κρόκινη αποθέωση της δύσης.\nΣτον Αλέκο είχαν διηγηθεί κάτι διαφορετικά σπουδαία κατορθώματα του θείου του. Περπατούσε πάνω στα χέρια είκοσι τόσα μέτρα, τα πόδια στον αέρα. Μια μέρα, έναν ταύρο, τον άδραξε από τα κέρατα, του στραμπουλάει το λαιμό και τον τινάζει χάμω. – Αυτό απαιτεί μάλλον τέχνη παρά δύναμη, επέμβαινε στερεότυπα ο πατέρα του Αλέκου – και τότε άναβε η λογομαχία με τους άλλους. Ο Αλέκος δεν κατόρθωσε ποτέ να καταλάβει ποιο από τα δυο είναι ανώτερο.\nΑπό τα πέντε αδέλφια ερχόταν μεγαλύτερος ο θείος Πλάτων και δεύτερος ο θείος Τζώρτζης – αυτός εμπορευότανε κουνέλια στο Αβινιόν. – Μάλιστα, κουνέλια, βεβαίωναν οι αδελφές του σε όσους απορούσαν. Κι έδιναν εξηγήσεις πως, εκτός από τη γούνα, τα κουνέλια στη Γαλλία κτλ. κτλ. Ο θείος Τζώρτζης δεν είχε ιστορία. Μα δε συνέβαινε το ίδιο με τον πρωτότοκο αδελφό. – Όποιος αγαπάει ζωντανά τα ψάρια, να βουτά στη θάλασσα να τα μαζεύει, έλεγε συχνά ο θείος Πλάτων.\nΩστόσο, μαθεύτηκε η σπιονιά του κύριου Παπακοκού. Και ο Κλεόβουλος είχε στο σπίτι φασαρίες και είπε στα παιδιά τα άλλα πως δεν πρόκειται να μείνει έτσι και να ξεχαστεί μια τέτοια υπόθεση. Τότε φανέρωσε και ο Αλέκος πως κι αυτόν τον είχε καταδώσει ο γιατρός.\n– Έχω ένα σχέδιο, λέει ο Κλεόβουλος κι έπιασε να το καταστρώσει με τους άλλους.\nΤο ερχόμενο Σάββατο, να πάρουν πάλι την αντλία και να τη στήσουν πιο δω από το γεφυράκι, μπροστά στη μάντρα του γιατρού. Δεν είναι ανάγκη, τους λέει, ν’ ανέβουν στο μαντρότοιχο να κόψουν τα κλαριά όπως την άλλη μέρα.\n– Βέβαια, λέει κι ο Αλέκος, την τελευταία φορά στου πρόξενου...\nΑλήθεια, δεν ξαναμίλησε με το Λοΐζο. Χθες, δεν το βρήκε σπίτι του και ούτε ξαναφάνηκε, όπως συνήθιζε, στο δρόμο του γυμνάσιου.\n– Λοιπόν, εξακολούθηκε ο Κλεόβουλος, είναι πολύ πιο εύκολο να βάλουν κατ’ ευθείαν τη φωτιά στις κλάρες της περιπλοκάδας. Θα πετάξουν κουρέλια βουτηγμένα στο πετρόλαδο κι έπειτα μ’ ένα σπίρτο...\n– Θ’ αρπάξουν τα κλωνιά του διπλανού μαντρότοιχου, τον έκοψε ο Αντώνης.\n– Και η αντλία;\n– Πφ! Χωράει νερό τρεις τενεκέδες.\nΤότε και ο Αλέκος είπε μπορεί να πεταχτούν και σπίθες να καούν τα σπίτια. Το σπίτι του γιατρού είναι από ξύλο, ανάβει σαν μπουρλότο. Ξέχασαν πως τόφεραν λυμένο σε κομμάτια, μέσα σε κάρρα, και το βίδωσαν εκεί, καταμεσής της μάντρας; Ο πατέρας του λέει πως η δική του εταιρία δε δέχεται να το ασφαλίσει, ούτε και άλλη εταιρία. – Κι έπειτα – πρόσθεσε με κάποιο δισταγμό – εγώ δεν είμ’ ελεύθερος το Σάββατο.\n– Φοβάται! Γιούχα! έκανε ο Μιχάλης.\n– Είμαι καλεσμένος στο χορό του προξενείου, του λέει και τον κοίταξε περιφρονητικά.\n– Αά! έκαναν δυο-τρεις.\n– Να περάσω να σε πάρω; τον ρώτησε ο Μεμάς. – Παιδιά, νάτος! έβαλε αμέσως μια φωνή δείχνοντας το άλλο πεζοδρόμιο. Κύριε Κλήμη!\n– Άσε τον! λέει ο Σταύρος.\nΟι άλλοι φώναζαν: – Κύριε Κλήμη! Ε, ε, κύριε Κλήμη! – κι έδειχναν κάποιον κύριο που πήγαινε σκυφτός πλάι σ’ ένα ξυπόλητο μπακαλοπαίδι. Όλο του έλεγε, μιλούσε ακατάπαυτα δίχως να το κυττάζει, λίγο πιο πίσω, σαν να μην ήθελε να δείξει πως πάει μαζί. Τ’ αυτιά του λόξευαν προς τα πάνω, άγγιζαν το καπέλο, τα χαρακτηριστικά του όλα πήγαιναν λοξά, τα χείλια, το πηγούνι, ακόμα και τα μάγουλα – μαβιά, πουντραρισμένα. Θα ήταν εξηντάρης.\nΤο μπακαλόπουλο – δεκάξη με δεκαεφτά χρονών – δε βιάζουταν στο δρόμο του. Τον άκουγε να λέει αν κι έκανε πως δεν προσέχει – και ανεβοκατέβαιναν οι βρώμικες ποδάρες. Κι ο άλλος όλο έλεγε, όλο μιλούσε – σα νάτρεμε και λίγο το κεφάλι του.\n– Τον δ’ επαμειβόμενος! του φώναξε ο Αντώνης.\n– Τι θα πει αυτό; ρώτησε ο Αλέκος.\n– Δεν ξέρω. Έτσι μούπε ο Λοΐζος να φωνάζω.\nΕίναι στον Όμηρο, λέει κάποιος: Τον δ’ επα-μείβομε-νος ε-φή Πολυ-φήμος14...\nΜας είχε συχνά μιλήσει ο Αντρέας για τον κύριο Κλήμη. Τον είδαμε και μια ή δυο φορές μαζί του πριν από καιρό. Μα ο Λοΐζος έκανε την παρατήρηση στον Αντρέα – σα νάγινε κάποια σκηνή – και από τότε έκοψε τις σχέσεις. – Είναι φιλόσοφος, μας είχε πει. Να δείτε πόσα ξέρει! Λέει κάτι περίεργα ποιήματα – θαρρώ πως είναι και δικά του, τα τύπωσε μονάχα για τους εκλεκτούς, μούπε μια μέρα – παράξενα, μια σε τραβούν θαρρείς και θες ν’ ακούσεις και μια λες όχι, τα συχαίνεσαι. Στην ομιλία του ανακατεύει αγάλματα, ζωγράφους, εκκλησιές, παπαδοπαίδια μαζί με αγένειους Χριστούς και ιστορίες καλογέρων. – Να, μας λέει, μου έδωσε φωτογραφίες από αρχεία – και μας έδειξε καμπόσες. Στη μια, παρμένη από αγγείο, ένας γενάτος άντρας κρατάει απ’ το πηγούνι έναν έφηβο γυμνό. Κι έγραφε πλάι του λοξά: Ο ΠΑΙΣ ΚΑΛΟΣ.\nΕπί τέλους, καλά με τον Αντρέα, μα τι έβρισκε να πει στον μπακαλόγατο εκείνο;\n– Ε, ε, κύριε Κλήμη!...\nΜα εκείνος τραβούσε στη δουλειά του δίχως να δίνει προσοχή.\n– Άσε τον, έκανε πάλι ο Σταύρος στον Αντώνη και πήρε το λόγο πάνω στο άλλο ζήτημα: – Τίποτα δε θ’ αποφασίσομε, τους λέει, δίχως την έγκριση του αρχηγού. Έχω να τον δω από προχθές...\n– Πε μου, κάνει ο Μιχάλης. Ποιος έσπασε το τζάμι του «Ιπποκένταυρου»;\n– Πώς θες να ξέρω! Μόλις μας άφησες φύγαμε κι εμείς... Λοιπόν, εξακολούθησε, και ο Λοΐζος πάλι τίποτα δε θα κάνει δίχως τον Αντρέα. Ο Αντρέας βέβαια θα το τραβήξει ως το Σάββατο και θα ξανάρθει τη Δευτέρα στο σχολείο. Ώστε, από βδομάδας. Σσσσ!... Τίποτα, μου φάνηκε πως είδα ένα κόκκινο γατί.\n1. «Κόκκινο τριφύλλι» [όνομα αρώματος].\n2. Αναφέρεται στο γνωστό επίγραμμα του Σιμωνίδη για τους Αθηναίους που σκοτώθηκαν στις Θερμοπύλες («...ρήμασι πειθόμενοι»).\n3. «Αχ, τι απαίσια!»\n5. Βρετανικό πανεπιστημιακό πτυχίο.\n6. «Μιλάτε γαλλικά;»\n7. Ιλιάδα, Γ 39, μετ. Α. Πάλλη.\n8. «Χορός μεταμφιεσμένων».\n9. «Tι άλλο θέλεις;».\n10. «Αλτ, τίς ει; – Ο Δράκοντας του Αλκαλά» [από την Carmen του Bizet].\n11. «Το λουλούδι που μου ’χες χαρίσει...» [στην Carmen η φράση έχει jetée (ρίξει) αντί donnée].\n12. Από το ποίημα «Εις εν άστρον» του Σμυρνιού Ιω. Καρασούτσα, του οποίου οι δύο πρώτοι στίχοι παραθέτονται πιο κάτω.\n13. «Αφέντη βασιλιά, δώσε μου την κόρη σου... Αφέντη βασιλιά, έχω τρία καράβια στο πέλαγο...»\n14. Πρβλ. Οδύσσεια, ι 446: «τον δ’ επιμασσάμενος προσέφη κρατερός Πολύφημος» («Κι αυτά είπε ο δυνατός Πολύφημος, καθώς τον ψαχουλούσε», μετ. Καζαντζάκη-Κακριδή)· πιθανόν να γίνεται μνεία εδώ και της στερεότυπης φράσης του Ομήρου, «τον δ’ απαμειβόμενος».


Βρήκε και παρέδωσε τσάντα με 29 χιλιάρικα, υπάλληλος Δήμου - OΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!! Βρήκε και παρέδωσε τσάντα με 29 χιλιάρικα, υπάλληλος Δήμου | OΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!!\nΒρήκε και παρέδωσε τσάντα με 29 χιλιάρικα, υπάλληλος Δήμου\nΥπάλληλος Δήμου βρήκε και παρέδωσε τσάντα με 19.000 ευρώ.\nΜια κίνηση ανθρωπιάς αναδεικνύει ο δήμαρχος Αθηναίων, Κώστας Μπακογιάννης, μέσα από τον λογαριασμό του στο Facebook.\nΠιο συγκεκριμένα, ο κ. Μπακογιάννης γνωστοποιεί πως μια υπάλληλος του δήμου Αθηναίων βρήκε μια τσάντα στην οποία υπήρχαν 19.000 ευρώ (!) και την παρέδωσε στην αστυνομία.\n«Η Ευαγγελία εργάζεται στην καθαριότητα του δήμου μας. Βρήκε μία τσάντα με 19.000 ευρώ και με τον επιστάτη συνάδελφό της, το παρέδωσαν στην αστυνομία.\nΣτην Ευαγγελία λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ, όχι για την τσάντα αλλά γιατί στέλνει ένα σπουδαίο μήνυμα σε όλους μας.\nΌτι η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά και ο αλληλοσεβασμός, είναι τα κλειδιά για μία καλύτερη κοινωνία», αναφέρει στην ανάρτησή του ο δήμαρχος της Αθήνας.\nOΛΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ !!!: Βρήκε και παρέδωσε τσάντα με 29 χιλιάρικα, υπάλληλος Δήμου


BAROLO - grapemag\nΑρχική » BAROLO\nTη δεκαετία του ’60 και στις αρχές του ’70 οι κάτοικοι του Piemonte στην Ιταλία είχαν ένα κοινό όνειρο: να αφήσουν τα χωριά τους και την αγροτική εργασία και να βρουν μια θέση στη Fiat ή στη Ferrero – τη δεύτερη μεγαλύτερη σοκολατοβιοχημανία παγκοσμίως, που γεννήθηκε το 1946 στην Alba, την πρωτεύουσα του Piemonte. Σήμερα, τα πράγματα μάλλον έχουν αλλάξει εντελώς, αφού η γη πωλείται σε αστρονομικές τιμές και όλη η οικονομία της περιοχής κινείται γύρω από αυτούς τους «απλούς» αγρότες και τα περίφημα Barolo τους, που πωλούνται αρκετές εκατοντάδες ευρώ.\nΦτάσαμε στο Piemonte, στη βορειοδυτική γωνιά της Ιταλία, στη σκιά των Άλπεων, ανάμεσα στα σύνορα της Γαλλίας και της Ελβετίας, την εποχή της τρούφας. Μείναμε στο Barolo, ένα μικρό χωριό με μεγάλο όνομα, περιτριγυρισμένο από βουνά, κοιλάδες, ποτάμια, ομίχλη και αμπελοτόπια που κυριολεκτικά εισβάλλουν στους κήπους των σπιτιών. Το Barolo και το Barbaresco -από την ποικιλία Nebbiolo-, τα διάσημα πλέον κρασιά που συναγωνίζονται κατά πολλούς τις Βουργουνδίες, ταιριάζουν ιδανικά με τη μοναδική κουζίνα της περιοχής. «Τρως το φαγητό και μετά ξεπλένεις το στόμα σου με το κρασί μας», λένε χαρακτηριστικά οι ντόπιοι, περιγράφοντας συγχρόνως ίσως έναν από τους πλέον ιδανικούς συνδυασμούς κρασιού και υψηλής κουζίνας παγκοσμίως. H «επανάσταση» του μοναδικού αυτού κρασιού έγινε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και αρχές του ’80, όταν μια ομάδα από νέους καλλιεργητές-παραγωγούς επέβαλε νέες τεχνικές στο Βarolo. Η ιστορία ξεκινά όταν ο Elio Altare επισκέπτεται τη Βουργουνδία, ζηλεύει τον πλούτο των κτημάτων και συνειδητοποιεί ότι η φτώχεια του Barolo οφείλεται στο ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις μοντέρνες παλέτες. Αποφασίζουν λοιπόν με τα περίφημα Barolo Boys αφενός να δώσουν έμφαση στο φρούτο στον αμπελώνα, αλλά και να αντικαταστήσουν με γαλλική δρυ τα έως τότε παραδοσιακά μεγάλα βαρέλια (botte). Η διαμάχη αυτή κράτησε μέχρι τις μέρες μας και στην περιοχή εξακολουθούν να υπάρχουν δύο σχολές: των μοντερνιστών και των παραδοσιακών του Barolo, oι συγκρούσεις των οποίων έχουν γίνει γνωστές ως «Πόλεμοι του Barolo». Τα κλασικά Barolo απαιτούσαν, παραδοσιακά τουλάχιστον, δεκαετή παλαίωση για να δαμάσουν τις τανίνες τους. Σήμερα, ωστόσο, ορισμένοι παραγωγοί κινούνται προς τα πιο «διεθνή» στιλ, με μειωμένους χρόνους ζύμωσης. Έτσι έχουμε ένα πιο φρουτώδες και πιο προσιτό στιλ, το οποίο είναι έτοιμο για κατανάλωση σε πολύ πιο πρώιμο στάδιο της ζωής του. Όμως αρκετοί πιστεύουν ότι αυτές οι αλλαγές στον τρόπο οινοποίησης διαφοροποιούν πολύ τον κλασικό χαρακτήρα του Barolo. Η συζήτηση, από ό,τι καταλάβαμε, δεν θα τελειώσει ποτέ, ωστόσο οι δύο πλευρές φαίνεται ότι έχουν «βάλει νερό στο κρασί τους» και αποδέχονται πλέον έως έναν βαθμό οι μεν τους δε. Όλοι όμως όσους συναντήσαμε και συνομιλήσαμε -είχαμε τη χαρά να επισκεφθούμε μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της περιοχής- έχουν έναν κοινό τόπο: επαναλαμβάνουν σχεδόν εμμονικά ότι είναι αγρότες και όχι παραγωγοί-σταρ.\nΠρωτεύουσα του Piemonte (που σημαίνει «τα πόδια του βουνού») είναι η Alba.\nΤα διάσημα κρασιά Barolo και Barbaresco παίρνουν την ονομασία τους απο δύο χωριά του Piemonte και προέρχονται από την ποικιλία Nebbiolo.\n«Το Barolo είναι ο βασιλιάς και το Barbaresco είναι η βασίλισσα», λένε οι Ιταλοί προσπαθώντας να περιγράψουν τις διαφορετικές εκφράσεις της ποικιλίας Nebbiolo στα δύο κρασιά.\nTo 1896, το Υπουργείο Γεωργίας της Ιταλίας όρισε ως παραγωγική ζώνη του Barolo τις κοινότητες των La Morra, Castiglione Falletto, Serralunga d’Alba και το βόρειο μισό του Monforte d’Alba.\nΣτις περιοχές La Morra και Barolo το έδαφος χαρακτηρίζεται από υψηλή συγκέντρωση ασβεστόλιθου Tortonian marl, που βοηθά να γίνουν τα Barolo πιο αρωματικά και φρουτώδη.\nΣτις περιοχές του Μοnforte και της Serralunga τα ελβετικά εδάφη δίνουν ένα πιο δομημένο στιλ που απαιτεί χρόνο για να ωριμάσει.\nΠαραδοσιακά, τα Barolo αποτελούσαν blend απο διαφορετικά αμπελοτόπια, σήμερα εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες single vineyard ετικέτες.\nΟι αμπελώνες του Βarolo ακολουθούν ατύπως το σύστημα χαρακτηρισμού grand cru, αντίστοιχο με αυτό της Βουργουνδίας.\nΓια να αποκτήσουν το όνομα Barolo, τα κρασιά πρέπει να ωριμάσουν τουλάχιστον για 36 μήνες πριν βρεθούν στο ράφι, εκ των οποίων οι 18 πρέπει να είναι σε βαρέλια. Για τα Riserva, ο συνολικός χρόνος ωρίμασης φθάνει τους 60 μήνες.\nΜε την πάροδο του χρόνου, οι τανίνες των Barolo μαλακώνουν και επικρατούν αρώματα γης, τρούφας και μαύρης σοκολάτας.\nΗ περιοχή έχει ηπειρωτικό κλίμα με παρατεταμένο καλοκαίρι και φθινόπωρο, που ευνοεί την παραγωγή υψηλής ποιότητας κρασιών.\nΤα DOCG αποτελούνται απο 11 χωριά: Barolo, Castiglione Falletto, Serralunga d’Alba, Cherasco, Diano d’Alba, Grinzane Cavour, La Morra, Monforte d’Alba, Novello, Roddi and Verduno.\nPoderi Aldo Conterno στη μαγική Bussia που έδωσε και το όνομά της στο θρυλικό κρασί\nΠρώτη στάση το Poderi Aldo Conterno, στη μαγική Bussia (εξ ου και το θρυλικό κρασί Granbussia) στο Monforte της Alba, που βρίσκεται στην καρδιά της περιοχής του Barolo. Μας υποδέχεται θερμά ο Giacomo Conterno, ως γνήσιος Ιταλός, σε ένα παλάτι για τα δικά μας δεδομένα, σε ένα σπίτι όμως για την οικογένεια που μετράει παράδοση πέντε γενεών. Tον 19ο αιώνα, οι πρόγονοί του μετανάστευσαν στην Αργεντινή, αλλά λίγα χρόνια αργότερα επέστρεψαν στην Ιταλία. Ο Giovanni Conterno άρχισε να βοηθά τον πατέρα του Giuseppe στη μικρή οικογενειακή φάρμα στο Monforte, παράγοντας το τοπικό κρασί. Με τον καιρό αποφάσισαν ότι ήρθε η ώρα να μπουν πιο δυναμικά στο παιχνίδι και έτσι το 1920 εμφιαλώθηκε το πρώτο Barolo. Οι γιοι του Giacomo, Giovanni και Aldo, συνέχισαν την παράδοση και το 1969, αφού είχε επιστρέψει ο Aldo από την Καλιφόρνια –που στάθηκε καθοριστική στην πορεία του–, αποφάσισαν να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του. Σήμερα, την οικογενειακή παράδοση συνεχίζουν οι Franco, Stefano και Giacomo από την πλευρά του Aldo. «Είμαστε αγρότες και όχι lifestyle παραγωγοί κρασιού», επαναλαμβάνει σχεδόν εμμονικά ο Giacomo, καθιστώντας σαφές ότι η σχέση με τη γη είναι θέμα υπερηφάνειας για την οικογένειά του. Οι τρεις cru αμπελώνες Romirasco, Cicala και Colonnello, με προσανατολισμό νότιο-νοτιοδυτικό, εκφράζουν σε όλα τα επίπεδα τη μοναδικότητα του εδάφους, που αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά του Νebbiolo με τον καλύτερο τρόπο, και έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, κάτι που θα αντιληφθείς αν είσαι τυχερός και δοκιμάσεις τα Βarolo το ένα δίπλα στο άλλο. Από άποψη και όχι από ανάγκη διαχειρίζονται τα σταφύλια αποκλειστικά και μόνο από τα 25 εκτάρια του αμπελώνα τους –χωρίς να αγοράζουν από άλλους παραγωγούς–, που βρίσκεται σε υψόμετρο 350-400μ. και με εδάφη ασβεστολιθικά, με άμμο και πηλό, που θυμίζουν αυτά της Βουργουνδίας. Ενώ, όπως μας λέει χαρακτηριστικά ο Giacomo, θα μπορούσαν να είχαν παραγωγή που θα έφτανε τις 500.000 φιάλες, αρνούνται πεισματικά και περιορίζονται στις 80.000 ετησίως –αριθμός-έκπληξη– για πολλούς και διάφορους λόγους. «Kατ’ αρχάς», μας διευκρινίζει, «είναι ο δικός μου τρόπος να δείχνω ότι επιλέγω πολύ προσεκτικά και μόνο το καλύτερο. Εμφιαλώνουμε μόνο ό,τι πιστεύουμε ότι είναι σωστό και καλό από τη μητέρα φύση, γεγονός που μας καθιστά και κατά κάποιον τρόπο οργανικούς. Πολλοί μας λένε ότι είμαστε ανόητοι, για τον μικρό αριθμό που παράγουμε. Σε αυτούς απαντώ ότι η ελευθερία μου είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μου – το ίδιο ισχύει και για τα αδέλφια μου. Εξάλλου για μένα ο καλύτερος τρόπος να καταλάβει κάποιος ότι είναι ελεύθερος είναι να μπορεί να πει όχι». Ακολουθώντας πιστά την οικογενειακή παράδοση σε όλα τα επίπεδα, τα κόκκινα κρασιά τους δεν φιλτράρονται και δεν περνούν από διαύγαση.\nΤα τρία αδέλφια Conterno συνεχίζουν την παράδοση της οικογένειας\nBussiador 2012 Ένα Chardonnay από διαφορετικά αμπελοτόπια στην Bussia και χαρακτηριστικό της περιοχής του Langhe. Χειρωνακτικός τρύγος στις πρώτες δέκα μέρες του Σεπτεμβρίου. Το κρασί παραμένει τρεις ή τέσσερις μέρες σε ανοξείδωτες δεξαμενές και, όταν αρχίσει η αλκοολική ζύμωση, μεταφέρεται σε βαρέλι για δώδεκα μήνες και μετά πάλι σε δεξαμενή. Με καλή δομή και έντονο σώμα, ορυκτότητα, υψηλό αλκοόλ και δυνατότητα παλαίωσης. Aρώματα από κίτρινα φρούτα, μπαχαρικά και βανίλια συνυπάρχουν με μια εντυπωσιακή φρεσκάδα.\nBarbera d’Alba Conca Tre Pile 2015 από την Conca Tre Pile στην Bussia Χειρωνακτικός τρύγος αρχές Οκτωβρίου. Επιβάλλεται σύμφωνα με τον Giacomo να μείνει σε επαφή με τις φλούδες οπωσδήποτε για οκτώ με δέκα μέρες. Ο καλύτερος τρόπος, δε, να διαχειριστείς την οξύτητα της ποικιλίας είναι να αναδείξεις το φρούτο. Αφού παραμείνει για μερικούς μήνες σε ανοξείδωτες δεξαμενές, μεταφέρεται στο βαρέλι επίσης για λίγους μήνες. Με έντονο φρούτο και υψηλή αλλά όχι ενοχλητική οξύτητα, συνοδεύει εξαιρετικά λιπαρά φαγητά και ιδιαίτερα χοιρινό. Γήινες γεύσεις, αρώματα μπαχαρικών, αλλά και βιολέτας. Εντυπωσιακή η φρεσκάδα του, παρά το υψηλό αλκοόλ.\nBarolo Bussia Colonnello 2014 Nebbiolo από διαφορετικά αμπελοτόπια της Bussia. Χειρωνακτικός τρύγος στα μέσα Οκτωβρίου. Επιβάλλεται η επαφή με τη φλούδα για περίπου τριάντα μέρες σε δεξαμενές, ενώ το νεαρό κρασί πρέπει να μεταγγιστεί αρκετές φορές πριν μπει στα βαρέλια, όπου θα παραμείνει για εννέα μήνες (μικρά και μεγάλα). Δαμάσκηνο και κόκκινα φρούτα σε συνδυασμό με δέρμα, βότανα και γλυκόριζα. Γεμάτο σώμα και έντονες τανίνες. «Δύσκολη χρονιά το 2014, αλλά είμαστε για τα δύσκολα», λέει ο Giacomo.\nBarolo Bussia Cicala 2014 Νebbiolo από τον αμπελώνα Cicala στην Βussia. Χειρωνακτικός τρύγος στα μέσα Οκτωβρίου. Τα αμπέλια 50 ετών. Επαφή με τη φλούδα για περίπου τριάντα μέρες σε δεξαμενές, ενώ το νεαρό κρασί θα παραμείνει στο βαρέλι για 28 μήνες. Tα εδάφη είναι πιο τραχιά στην περιοχή αυτή, με αποτέλεσμα οι ρίζες τους να μπαίνουν βαθιά στη γη και να απορροφούν περισσότερα στοιχεία. Ένα εξαιρετικά δυνατό Barolo, με άγρια μούρα, μαρμελάδα, αρώματα βιολέτας και αποξηραμένα λουλούδια, όλα σε ένταση. Έντονες και οι τανίνες του. Εξαιρετικά περίπλοκο, με πολύ φινετσάτο τρόπο.\nBarolo Bussia Romirasco 2014 Νebbiolo από το αμπελώνα Romirasco στην Βussia. Χειρωνακτικός τρύγος, στα μέσα Οκτωβρίου. Τα αμπέλια 55 ετών. Επαφή με τη φλούδα για περίπου 30 μέρες σε δεξαμενές, ενώ το νεαρό κρασί θα παραμείνει στο βαρέλι για 30 μήνες. Έντονο μπουκέτο από κόκκινα φρούτα και μαρμελάδα, μπαχαρικά, μπαχαρικά, μπαχαρικά (!), βότανα και πίσσα. Πολύ δυνατό σώμα και ακόμα μεγαλύτερη επίγευση. Παράγουν 4.300 φιάλες ενώ έχουν δυνατότητα 26.000.\nBarolo Granbussia 2006 Το εμβληματικό κρασί του κτήματος αλλά και ένα από τα πλέον διάσημα κρασιά της περιοχής. Ένα blend από τα τρία μεγάλα αμπελοτόπια του κτήματος Romirasco, Cicala, και Colonnello, σε ποσοστό 70%-15% και 15%, παράγεται μόνο σε χρονιές που είναι οι καλύτερες, σε πολύ μικρή διάθεση και παραμένει στο κελάρι τουλάχιστον 9 χρόνια πριν βγει στην αγορά. Χρειάζεστε τίποτε άλλο; Παράγουν 3.000 φιάλες ενώ έχουν δυνατότητα 30.000. Δύσκολα το περιγράφεις αλλά μάλλον το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η απίστευτη ισορροπία. Έχει προηγηθεί παραμονή 33 μηνών σε βαρέλι. Πλούσιο και γεμάτο, με φρούτα, δέρμα, σοκολάτα και γλυκά μπαχαρικά, έχει μία αρμονία που πραγματικά εντυπωσιάζει. Νιώθεις τη γη μετά τη βροχή σε αυτό το κρασί. Το γεγονός ότι το δοκιμάσαμε στο «σπίτι» του μας έκανε να το απολαύσουμε ακόμα περισσότερο. «Θέλω όσοι πίνουν αυτό το κρασί να έχουν μία πλήρη εικόνα της κουζίνας και της περιοχής μας ή αλλιώς autumn in a bottle», μας λέει κλείνοντας ο Giacomo, περιγράφοντας ο ίδιος με τον καλύτερο τρόπο το δημιούργημά του. Mille grazie Giacomo.\nH Silvia Altare, ως γνήσια Ιταλίδα, μας υποδέχεται με μια ζεστή αγκαλιά και μας χαρίζει από μία μπλούζα που γράφει «Barolo Bitches». Ξεκαρδισμένη στα γέλια, μας λέει ότι ο χασάπης του χωριού είπε στη μητέρα της ότι οι μπλούζες αυτές γράφουν «οι πόρνες του Barolo» και ότι η ίδια τράβηξε πολλά μέχρι να της εξηγήσει ότι δεν σημαίνει κάτι τέτοιο. Όλα αυτά την ώρα που σερβίρει κρασί για δοκιμή σε τρεις Καλιφορνέζους που έχουν προηγηθεί. Όταν δε ένας από αυτούς τη ρωτάει αν μπορεί να βρει παλαιότερες χρονιές, του λέει: «Οι παλιότερες χρονιές είναι μόνο για την οικογένεια, θα πρέπει να με παντρευτείς πρώτα». Μας εξηγεί ότι μόλις το 2006 άρχισε να φυλάσσει κρασιά για να δημιουργήσει μια «βιβλιοθήκη», έτσι ώστε να υπάρχει σημείο αναφοράς τα ερχόμενα χρόνια. Δυστυχώς, τα προηγούμενα χρόνια για οικονομικούς λόγους δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι ανάλογο.\nΗ ομάδα του κτήματος πλαισιώνει τον Elio Altare και την κόρη του Silvia\n«Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τους δικούς μου να δουλεύουν στα κτήματα και έλεγα ότι ποτέ δεν θα το κάνω», μας λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια η Silvia. Μόνη της –ο πατέρας της, ο θρυλικός Elio Altare έχει βγει στη σύνταξη και η αδελφή της ζει στη Γερμανία– «τρέχει» την οικογενειακή επιχείρηση. Δεν σπούδασε οινολόγος ή κάτι σχετικό. Ωστόσο έχει δουλέψει σε μεγάλα οινοποιεία στην Καλιφόρνια, στη Γαλλία και στην Αυστραλία. «Μερικές μέρες δεν ξέρω αν είναι μέρα ή νύχτα, Σάββατο ή Κυριακή. Ο παππούς μου, Giovanni, ήταν αγρότης αλλά, όπως οι περισσότεροι παραγωγοί της εποχής, πουλούσε τα σταφύλια του. Το 1950 έγινε η πρώτη εμφιάλωση. Ήταν ένα ενδιαφέρον κρασί, αλλά δεν είχε συνειδητοποιήσει τότε ότι μπορεί να πουλήσει τα κρασιά του ή να γίνει διάσημος γι’ αυτά. Η πρώτη ετικέτα του πατέρα μου, Elio, κυκλοφόρησε το 1974. Ο πατέρας μου ανήκε στη γενιά που άρχισε να βλέπει όλη την ιστορία του κρασιού στην περιοχή με διαφορετικό τρόπο. Ήταν εξάλλου η πρώτη γενιά που σπούδασε. Και δεν εννοώ Πανεπιστήμιο, απλώς Δημοτικό, αλλά τουλάχιστον ήξεραν να υπογράφουν. Οι προηγούμενοι έβαζαν ένα ‘X’ για υπογραφή». «Η περιέργεια όμως για τα πράγματα έγινε φιλοδοξία και ο πατέρας μου πήγε στη Γαλλία, για να δει πώς κάνουν το κρασί. Η γιαγιά μου, γνήσια Ιταλίδα,άρχισε να κλαίει και να χτυπιέται και να λέει: “Παιδί μου, πού πηγαίνεις τόσο μακριά;”. “Μα, μητέρα”, της λέει ο μπαμπάς μου, “η Γαλλία είναι μία ώρα από εδώ!”». H τεράστια αλλαγή της περιοχής, έρχεται στα τέλη της δεκαετίας του ’70 με αρχές του ’80, όταν μια παρέα πέντε νέων ανθρώπων άρχισε να δημιουργεί κάτι που ονομάστηκε αργότερα «επανάσταση»: το όνομα της περιοχής. Χωρίς να έχουν ακριβές πλάνο για το τι πρόκειται να κάνουν, απλώς προσπαθώντας να βελτιώσουν τη ζωή τους, βρέθηκαν στον σωστό τόπο τη σωστή στιγμή. Η παρέα των πέντε φίλων –μεταξύ τους οι Domenico Clerico, Paolo Scavino, Luciano Sandrone και μόνο μία γυναίκα, η Chiara Boschis– άρχισε να μεγαλώνει, έγιναν δέκα και σιγά σιγά το Barolo έγινε αυτό που βλέπουμε σήμερα: περίπου 600 οινοποιεία. «Όλοι τώρα θέλουν να κάνουν κρασί, o πατέρας μου αγόρασε το πρώτο του τρακτέρ το 1978. Mέχρι τότε όργωνε με τα βόδια. Τα Βarolo Boys θα μπορούσαν να είχαν γίνει εκατομμυριούχοι, όμως επέλεξαν να μην το κάνουν». Περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι τον χρόνο επισκέπτονται το οινοποιείο, με τέσσερις φορές περισσότερες ζήτηση για επισκέψεις, ενώ οι τιμές των κρασιών τους έχουν εκτοξευθεί. Την εποχή που ξεκίνησαν, θυμάται ο μπαμπάς της ότι υπήρχαν μήνες που πουλούσαν ένα μπουκάλι κρασί σε κάποιον που ερχόταν τυχαία από το Τορίνο. Το Elio Altare από δέκα εκτάρια παράγει 60.000-80.000 φιάλες ετησίως, όσες ακριβώς παρήγε πριν από 30 χρόνια στο ξεκίνημα, και αυτή αποτελεί μια συνειδητή επιλογή. Στα 350μ. υψόμετρο ο παππούς της Giovanni αγόρασε έναν ενιαίο αμπελώνα, σπάνιο για την περιοχή, και επιπλέον κτήματα διάσπαρτα σε άλλα χωριά.\nDolcetto d’Αlba 2017 Aπό αμπέλια 40 ετών και αμμώδη εδάφη, το κρασί αυτό παραμένει σε επαφή με τις φλούδες για τρεις μέρες και σε δεξαμενές περίπου δέκα μήνες. Γεμάτο από κεράσια, κυρίως μαύρα, και με πολύ απαλές τανίνες και μέτριο σώμα, είναι πολύ εύκολο να καταναλωθεί ακόμα και καλοκαίρι. Ταιριάζει εξαιρετικά με τη βαριά τοπική κουζίνα, καθώς, όπως λένε οι Ιταλοί, ξεπλένει το στόμα από το φαγητό.\nBarbera d’Αlba 2017 Από αμπέλια 30 ετών, με επαφή με φλούδες για τέσσερις μέρες και πέρασμα από γαλλική δρυ για πέντε μήνες, το κρασί αυτό είναι γεμάτο από αρώματα μαύρου κερασιού και βιολέτας. Ζεστό, γεμάτο σώμα, με ωραία οξύτητα και μακρά επίγευση, ταιριάζει ιδανικά με τυριά και αλλαντικά της περιοχής.\nLarigi Langhe Rosso 2013 To ίδιο όνομα με το αμπελοτόπι της έχει αυτή η εξαιρετική Βarbera που ωριμάζει σε νέα γαλλική δρυ για 18 μήνες, αλλά μπορείς να την πιεις και μετά από 30 χρόνια. Έντονο μοβ κόκκινο χρώμα και επίσης έντονα φρούτα, κυρίως κόκκινα μούρα, με έντονες αλλά όχι επιθετικές τανίνες και ευχάριστη οξύτητα. Ήταν το πρώτο κρασί στο οποίο ο Elio πειραματίστηκε με τα βαρέλια, το 1983.\nLanghe DOC La Villa 2013 Βarbera και Νebbiolo μαζί σε blend που ωριμάζει σε νέα γαλλική δρυ για 18 μήνες. Πολύ έντονο ρουμπινί χρώμα και φρέσκα φρούτα, δαμάσκηνα και μούρα. Επίσης, άρωμα από τριαντάφυλλο, έντονες, αλλά όχι επιθετικές τανίνες, ευχάριστη οξύτητα από την Βarbera.\nBarolo DOCG Arborina 2014 Νebbiolo από έναν αμπελώνα που φυτεύτηκε το 1948 από τον παππού Giovanni και από έναν νεότερο του 1989. Σε μια χρονιά δύσκολη για την περιοχή, με χαλάζι και βροχές, το κλασικό αυτό Barolo μένει σε γαλλική δρυ για 24 μήνες. Πολύ έντονες ρουμπινί αποχρώσεις, φρέσκια μύτη από ροδοπέταλα και λουδούδια. Πολύ ντελικάτο κρασί με έντονες, αλλά όχι ενοχλητικές τανίνες.\nBarolo DOCG Cerretta Vigna Bricco Riserva 2012 Νebbiolo από την περιοχή της Serralunga, από αμπελώνα 15 ετών. Tο κλασικό αυτό Barolo μένει σε γαλλική δρυ για 24 μήνες. Πολύ έντονες ρουμπινί αποχρώσεις, φρέσκια μύτη με ώριμα φρούτα και αρώματα από δέρμα, ταμπάκο, γλυκόριζα. Τα μπαχαρικά και ιδιαίτερα το πιπέρι είναι πολύ έντονα.\nG.D. VAJRA / LUIGI BAUDANA\nΞεκινώντας το επόμενο πρωί από το Barolo για το χωριό La Morra, ένα πυκνό πέπλο ομίχλης ανεβαίνει από την κοιλάδα καλύπτοντας τους αμπελώνες στις πλαγιές των λοφίσκων. Η εικόνα είναι μαγευτική. «Το Nebbiolo έχει πάρει την ονομασία του από τη λέξη “nebbio” (σύννεφο)», θα μας εξηγήσει λίγο αργότερα ο Ιsidoro Vajra, καλωσορίζοντάς μας στο οινοποιείο της οικογένειάς του. Μαζί του, η γλυκιά Μάγια, η Γιαπωνέζα από το Κιότο, η αγάπη της οποίας για το κρασί την έφερε στο Βarolo όπου τώρα εργάζεται. Ξεκινώντας την ξενάγησή μας στο οινοποιείο, πρώτος σταθμός είναι μια δεξαμενή όπου ζυμώνεται ένα Νebbiolo εντελώς διαφορετικά από ό,τι έχουμε συναντήσει μέχρι τώρα. «Χρησιμοποιούμε τη μέθοδο της ανθρακικής διαύγασης για την παραγωγή ενός φρέσκου Nebbiolo. H συνταγή βρέθηκε στις σημειώσεις του Thomas Jefferson, ο οποίος, όταν επισκέφθηκε την περιοχή, δοκίμασε το κρασί, ένα πολύ πιο ελαφρύ και τραγανό Nebbiolo απ’ αυτό που ξέρουμε σήμερα. Είναι ένα κρασί που δεν παλαιώνει, χρησιμοποιούμε τα σταφύλια από τα νεότερα αμπέλια για την παραγωγή του», μας εξηγεί η Μάγια. «Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι κάτοικοι της περιοχής οινοποιούσαν το κρασί τους το 1700». Όπως και όλα τα άλλα οινοποιεία που επισκεφθήκαμε, έτσι και το G.D. Vajra είναι μια αμιγώς οικογενειακή επιχείρηση με μικρές διάσπαρτες ιδιοκτησίες στους αμπελώνες της περιοχής του Barolo και του Barbaresco, όλες στα μεγαλύτερα υψόμετρα, γεγονός που τους κάνει να ξεχωρίζουν από άλλα οινοποιεία. Τα κελάρια φιλοξενούν παραδοσιακά μεγάλα βαρέλια botte, καθώς και γαλλικά δρύινα barrique, αφού η φιλοσοφία της οινοποίησης βασίζεται στη χρήση και των δύο. Tα Barolo παλαιώνουν για έξι μήνες σε botte και στη συνέχεια μεταφέρονται στα barrique, όπου παραμένουν για τρία χρόνια. Εδώ και τρία χρόνια η οικογένεια απέκτησε ένα ακόμη οινοποιείο, το Luigi Baudana, στη Serralunga. «Είναι ένα γκαράζ στο μέγεθος αυτού του δωματίου», μας λέει ο Isidoro. Εκεί, όλη η δουλειά γίνεται στο αμπέλι. Συνεργαζόμαστε στενά με τον Luigi, από το 2008 ο αδελφός μου Giusepe κάθε απόγευμα πάει στο οινοποιείο και δουλεύει μαζί του». Τα πρώτα χρόνια, και πριν επισημοποιηθεί η αγορά, τα δύο αδέλφια ήταν αναγκασμένα, για να μη δει κανένας στην περιοχή ότι δούλευαν μαζί με τον Luigi, να δρουν υπό άκρα μυστικότητα, καθώς οι επίδοξοι αγοραστές του μικρού οινοποιείου ήταν πολλοί. Ο Luigi όμως είχε ήδη αποφασίσει πού θα το δώσει. Eπισήμως το πρώτο κρασί του Luigi Baudana που οινοποιήθηκε από το G.D. Vajra ήταν το 2009. «Στο Piemonte λέμε ότι η σιωπή είναι χρυσός, ειδικότερα αν θέλει κανείς να νοικιάσει ή να αγοράσει έναν αμπελώνα», μας λέει ο Isidοro, κάνοντας λόγο για εξωφρενική άνοδο των τιμών τα τελευταία χρόνια. «Κανείς από την προηγούμενη γενιά δεν θα μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη αυτή». To wine tasting που ακολούθησε ήταν σαν ένα μίνι μάθημα για τις ποικιλίες της περιοχής του Langhe.\nΗ οικογένεια Vajra\nG.D. Vajra Langhe Riesling 2017 Μία από τις αγαπημένες ετικέτες του πατέρα του Ιsidoro, Aldo, ο οποίος ήταν από τους πρώτους παραγωγούς που φύτεψαν Riesling στο Langhe. Πολύ πιο ξηρό από τα Riesling της Γερμανίας ή της Αλσατίας, οινοποιήθηκε έτσι ώστε να ταιριάζει με την τοπική κουζίνα. Έντονος ορυκτός χαρακτήρας στο στόμα, αλλά φρέσκο και φρουτώδες στη μύτη.\nLuigi Baudana Dragon 2017 Βlend Sauvignon Blanc, Chardonnay και Νascetta – μια τοπική ποικιλία η οποία φυτεύτηκε για πρώτη φορά το 2008. Φρέσκο, με αρώματα βανίλιας (χωρίς να έχει περάσει από βαρέλι), τα οποία οφείλονται στη Nascetta. Η ετικέτα του, στην οποία απεικονίζεται ένας δράκος, συμβολίζει την αρχή της συνεργασίας των δύο οινοποιείων σε μια οικονομικά δύσκολη εποχή, το 2007.\nG.D. Vajra Dolcetto d’Alba Coste e Fossati 2017 Ένα κρασί από το «ασχημόπαπο» της περιοχής, το Dolcetto, μια ερυθρή ποικιλία με έντονες τανίνες αλλά χαμηλές οξύτητες, η οποία ταιριάζει τέλεια με τα πιο κλασικά πιάτα της ιταλικής κουζίνας, πίτσα ή πάστα με ντομάτα. Φρουτώδης χαρακτήρας, με αρώματα κερασιού και βιολέτας, πίνεται νεαρό, έχει ωστόσο δυναμικό παλαίωσης. Το «εύκολο», καθημερινό κρασί του Piemonte.\nBarbera d’Alba 2016 Mια κλασική Barbera, ένα blend από διαφορετικά αμπελοτόπια στη La Morra, τo Barolo, το Νovello και το Sinio. Aρώματα ρίγανης σ’ ένα κρασί με υψηλές οξύτητες, αλλά απαλές τανίνες, χαρακτηριστικό της ποικιλίας, προερχόμενο από μια εξαιρετική χρονιά.\nFreisa Langhe Κyé 2015 Mία ακόμη έκπληξη της γευστικής δοκιμής, ένα ερυθρό κρασί από μια τοπική ποικιλία που κινδύνεψε με εξαφάνιση και τώρα καλλιεργείται σε ένα ελάχιστο ποσοστό του αμπελώνα. Kάποια τεστ DNA έχουν δείξει ότι πιθανόν να είναι ο «πατέρας» του Nebbiolo. Ρουμπινί χρώμα με αρώματα κόκκινων φρούτων, καπνού, λευκού πιπεριού. Παραμένει για δύο χρόνια στο βαρέλι.\nNebbiolo 2017 Ένα κρασί που μόλις κυκλοφόρησε στην αγορά, φρέσκο, φρουτώδες, από νεαρά κλήματα, τα οποία, σύμφωνα με τον Vajra, αποτελούν τον προάγγελο του Barolo, αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας τους οινοποιούνται ως απλό Nebbiolo.\nAlbe Barolo 2017 Ένα κρασί που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμη στην αγορά, από μια εξαιρετική σοδειά, με πολύ μαλακές τανίνες χάρη στην εξαιρετική ωρίμαση του φρούτου. Είναι ένα blend από τρία διαφορετικά αμπελοτόπια με αμμώδη εδάφη, που χαρίζουν επίσης πιο μαλακές τανίνες. Θα είναι εξαιρετικό σε 10 χρόνια, αλλά πίνεται πολύ ευχάριστα και τώρα.\nBarolo 2015 Bricco delle Viole Single Vineyard Βarolo από το διάσημο αμπελοτόπι του Bricco delle Viole, το οποίο εξαιτίας του υψομέτρου και της μεγάλης διαφοράς θερμοκρασίας ανάμεσα στην ημέρα και τη νύχτα παράγει σταφύλια εξαιρετικά συμπυκνωμένα. Χρειάζεται τουλάχιστον μία δεκαετία.\nLuigi Baudana Barolo 2015 Eξαιρετικό Barolo από τον βιοδυναμικό αμπελώνα του Luigi Baudana και συγκεκριμένα από το αμπελοτόπι Cerretta στη Serralunga. Μαλακές τανίνες, γλυκό, πιπεράτο στόμα, εξαιρετική συμπύκνωση, ένα πολύ ιδιαίτερο κρασί μιας μικρής παραγωγής –μόνο 3.000 φιάλες τον χρόνο–, που όμως χρειάζεται τον χρόνο του στη φιάλη για να μπορεί κανείς να το απολαύσει όπως πρέπει.\nΤο εντυπωσιακό δωμάτιο που μοιάζει με ρώγα από σταφύλι με θέα στους αμπελώνες\nΑνεβαίνοντας τον μικρό λόφο στα δεξιά του κεντρικού δρόμου που οδηγεί προς την Alba, μέσα από ένα υπέροχο φθινοπωρινό τοπίο βρισκόμαστε μπροστά σε ένα εντυπωσιακό κτίριο που δεσπόζει στην κορυφή του San Cassiano. Μία από τις πιο «ταπεινές» ιδιοκτησίες του πρώτου βασιλιά της Ιταλίας, Vittorio Emanuele II, σήμερα στεγάζει τις εγκαταστάσεις του μεγαλύτερου σε όγκο παραγωγής οινοποιείου του Piemonte. Διασχίζοντας τον φιλόξενο χώρο υποδοχής, αντιλαμβανόμαστε αμέσως ότι τα μεγέθη εδώ είναι πολύ διαφορετικά από ό,τι έχουμε συναντήσει μέχρι τώρα. Πάνω από ένα εκατομμύριο φιάλες τον χρόνο, με το μεγαλύτερο κομμάτι της παραγωγής να επικεντρώνεται στην τοπική λευκή ποικιλία Arneis, ένα κρασί που, παρά το απλό του προφίλ, είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ιταλία. Μια τεράστια γυάλα, που περικλείει την ξύλινη εξέδρα που κρέμεται στην κυριολεξία πάνω από τα αμπέλια, συμβολίζει το εσωτερικό μιας ρώγας σταφυλιού – μια μοντέρνα παρέμβαση που συνυπάρχει τέλεια με την κλασική αρχιτεκτονική του υπόλοιπου κτιρίου. Παρά το μέγεθός της –στις δραστηριότητές της συμπεριλαμβάνονται δύο εστιατόρια στην Alba, παραγωγή σοκολάτας κ.ά.– πρόκειται για μια οικογενειακή επιχείρηση η οποία ξεκίνησε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 από τον Riccardo Ceretto, ο οποίος οινοποιούσε αρχικά σταφύλια που αγόραζε από τους τοπικούς παραγωγούς. H δεύτερη γενιά, αποτελούμενη από τους γιούς του Ricardo, Bruno και Μarcello, έστρεψε την προσοχή της οικογένειας στην αμπελοκαλλιέργεια, προκαλώντας μεγάλη απογοήτευση στον πατέρα, ο οποίος δεν ήθελε σε καμία περίπτωση τα παιδιά του να γίνουν… αγρότες. Και σήμερα συνεχίζει η τρίτη γενιά, αποτελούμενη από τους Federico, Roberta, Alessandro και Lisa. Η αδιαφορία του προηγούμενου ιδιοκτήτη της Tenuta Monsordo Bernardina, όπως ονομάζεται το οινοποιείο, στέρησε για μερικά μέτρα την ένταξη των αμπελώνων που το περιβάλλουν στην ονομασία προέλευσης του Barolo. Στο portfolio του οινοποιείου, ωστόσο, συναντάμε έξι ετικέτες της διάσημης ονομασίας προέλευσης, προερχόμενες από ιδιόκτητους αμπελώνες σε μερικά από τα καλύτερα σημεία της περιοχής. Η φιλοσοφία της οινοποίησης αποτελεί ένα πάντρεμα της παράδοσης με τη χρήση των παραδοσιακών botte, σε συνδυασμό με μικρά γαλλικά δρύινα βαρέλια που εισήγαγε ο Αlessandro Ceretto, o oποίος είναι και ο υπεύθυνος για την παραγωγή. Τα κρασιά παλαιώνουν στα εντυπωσικά κελάρια του Vittorio Emanuele, τα οποία έχουν διατηρηθεί στην αρχική τους μορφή.\nBlangé 2017 Langhe DOC Arneis Το δημοφιλέστερο κρασί του οινοποιείου, ένα δροσερό, εύκολο κρασί, με αρώματα αχλαδιού και πράσινου μήλου, ιδανικό για απεριτίφ.\nBernardina Nebbiolo di Alba 2016 Σε αυτό το κρασί η ιδέα είναι η δημιουργία ενός πολύ φρέσκου Nebbiolo, με αρκετή πολυπλοκότητα, έντονο άρωμα τριαντάφυλλου, υψηλές τανίνες και οξύτητα με μεγάλο δυναμικό παλαίωσης, καθώς το 2016 ήταν μια πολύ καλή χρονιά.\nBarolo 2014 Ένα blend από τα τρία καλύτερα αμπελοτόπια του οινοποιείου. Aρώματα τριαντάφυλλο, κεράσι και νότες τρούφας ένα κρασί που πίνεται πολύ ευχάριστα τώρα αλλά θα ανταμείψει όποιον το γευτεί σε μερικά χρόνια.\nBarbaresco Bernardot 2015 Single Vineyard ‘Εντονο τραγανό φρούτο, κομψό και στρογγυλό. Το έδαφος στο συγκεκριμένο αμπελοτόπι είναι παρόμοιο με αυτό της Serralunga στο Barolo.\nBarolo Brunate 2012 Ένα επίσης single vineyard Βarolo, ένα διάσημο αμπελοτόπι 28 εκταρίων, από τα οποία τα 5 εκτάρια ανήκουν στο Ceretto και τα υπόλοιπα μοιράζονται σε άλλα 20 οινοποιεία. Θεωρείται το πιο αρωματικό και κομψό Barolo. Παρόμοια εδάφη με αυτά του Barbaresco. Εκπληκτική μύτη με αρώματα γαρίφαλου και γλυκών μπαχαρικών, βανίλιας και καπνού.\nBarolo Bricco Rocche 2006 Εκπληκτική σοδειά που έχει εξελιχθεί εξαιρετικά, κρασί με έντονα αρώματα βρεγμένων φύλλων, με υψηλή οξύτητα. Single vineyard από ένα μικρό αμπελοτόπι κοντά στο χωριό Castiglione Falletto, το οποίο ανήκει εξ ολοκλήρου στην οικογένεια Ceretto.\nΣτο κελάρι του οινοποιείου που κρύβει θησαυρούς\nTελευταίος σταθμός της επίσκεψής μας στο μαγευτικό Barolo ήταν το οινοποιείο Pio Cesare, το τελευταίο που έχει απομείνει στην καρδιά της πρωτεύουσας του Piemonte, Αlba. Πίσω από τη βαριά πόρτα της εισόδου μάς περίμεναν ένα εντυπωσιακό κελάρι και ο χώρος παραγωγής, στεγασμένα όλα σε ένα κτίριο στο οποίο η οικογένεια Cesare οινοποίησε τα πρώτα της κρασιά το 1881. Είναι χτισμένο σε ερείπια της Ρωμαϊκής εποχής – μπορεί ακόμη να δει κανείς τμήματα ενός αρχαίου τείχους. Στο κελάρι φιλοξενούνται φιάλες από τις πρώτες εμφιαλώσεις, το 1916. Η φιλοσοφία του οινοποιείου βασίζεται στην παραδοσιακή «συ-νταγή» του Barolo: ένα blend από τα καλύτερα αμπελοτόπια, το οποίο παλαιώνει στα παραδοσιακά μεγάλα βαρέλια botte και η παραγωγή κυμαίνεται γύρω στις 170 .000 φιάλες ετησίως. Oι αμπελώνες είναι όλοι ιδιόκτητοι και αποτελούνται από 70 εκτάρια στην περιοχή του Barolo, 22 στο Barbaresco και κάποια εκτάρια ανάμεσα στα δύο. «Το κρασί δεν είναι βιολογικό, είναι Pioλογικό», είναι η χαριτωμένη απάντηση που μας δίνεται στην ερώτηση αν οι αμπελώνες είναι βιολογικοί ή βιοδυναμικοί. «Αυτό σημαίνει ότι ακολουθούμε αυτό που μας έδωσε η φύση και βεβαίως, όταν απαιτείται να βοηθήσουμε με κάποιον τρόπο, το κάνουμε. Ακολουθούνται πολλές πρακτικές της βιολογικής καλλιέργειας, το οινοποιείο ωστόσο δεν είναι επισήμως πιστοποιημένο βιολογικό ή βιοδυναμικό. Η συνέχεια της οικογενειακής παράδοσης μοιάζει να μετράει ιδιαίτερα, όπως φανερώνει και η απόφαση του σημερινού ιδιοκτήτη, Pio Cesare, να παραμείνει στο ίδιο σημείο όπου ο προ-προπάππους του έκανε τις πρώτες του οινοποιήσεις. Και αυτό παρά το τεράστιο κόστος που απαιτούσε η επέκταση του οινοποιείου, η οποία, δεδομένου ότι βρίσκεται στο κέντρο της παλαιάς πόλης της Alba, έπρεπε αναγκαστικά να γίνει προς τα υπόγεια. Το ίδιο μας αποκαλύπτει και η επιμονή του Pio Cesare στη χρήση των botte, αγνοώντας την τάση που επικράτησε πριν από μερικά χρόνια για αντικατάστασή τους με μικρά γαλλικά δρύινα βαρέλια.\nPio Cesare Βarolo 2014 Κρασί προερχόμενο από τις πέντε διαφορετικές περιοχές του Βarolo, οι οποίες του χαρίζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ένα Barolo κλασικού στυλ, κομψό, με πολύ καλή δομή, αρμονία και ισορροπία.\nPio Cesare Barbaresco 2014 Ένα επίσης κλασικό Barbaresco από δύο διαφορετικές περιοχές του Barbaresco, με αρώματα ώριμων φρούτων και ελαφρώς πιπεράτο χαρακτήρα, και έντονες αλλά κομψές τανίνες. g\n#winetravel #grapewinestories #winestories #issue12 #barolo #piemonte #elioaltare #conterno #nebbiolo #GDVAJRA #piocesare #ceretto #barbaresco #italy\nΘάλεια Καρτάλη 4 Αυγούστου, 2020


Το αποφάσισε, πάλεψε και το πήρε! | PAOKVoice\nΣτην επιστροφή μετά την τριών εβδομάδων διακοπή, ο ΠΑΟΚ υποδέχθηκε στο πλαίσιο της 9ης αγωνιστικής την ΑΕΣΧ Πυλαίας στο "Σπίτι του Χάντμπολ" της οποίας και επικράτησε με 33-23\nΣτην επιστροφή μετά την τριών εβδομάδων διακοπή, λόγω της πανδημίας του COVID-19, ο ΠΑΟΚ υποδέχθηκε στο πλαίσιο της 9ης αγωνιστικής του Β’ Ομίλου της Handball Premier την ΑΕΣΧ Πυλαίας στο “Σπίτι του Χάντμπολ” το απόγευμα του Σαββάτου 27 Μαρτίου 2021, της οποίας και επικράτησε με 33-23.\nΟ ΠΑΟΚ, μπήκε μουδιασμένα στην αναμέτρηση, επιτρέποντας στην φιλοξενούμενη Πυλαία να προηγηθεί αρχικά με 2-3 και έπειτα να ανοίξει τη διαφορά στο +4, 5-9. Οι παίκτες του Πάνου Γούσιου, σταδιακά ανέβασαν το ρυθμό, πετυχαίνοντας την ισοφάριση σε 11-11. Οι δύο ομάδες πορεύτηκαν ισόπαλες μέχρι το τέλος του ημιχρόνου, με τον Δικέφαλο να μην καταφέρνει να πάρει το προβάδισμα και να πηγαίνει στα αποδυτήρια, ευρισκόμενος πίσω στο σκορ με 16-17.\nΣτην επανάληψη, οι “ασπρόμαυροι” ανέβασαν ρυθμό και, αφού ισοφάρισαν, κατάφεραν να πάρουν το προβάδισμα στο 40′, 20-19. Με το πόδι πατημένο στο γκάζι, οι μάγκες με τα “ασπρόμαυρα” εκτόξευσαν τη διαφορά σε 27-20 και 28-21 και πήραν τη νίκη με 33-23.\nΣτο διά ταύτα, ο ΠΑΟΚ, επηρεασμένος από τη μεγάλη διακοπή, δεν κατάφερε να βρει το ρυθμό που ήθελε στο πρώτο ημίχρονο, κάτι που, ωστόσο, κατάφερε να ανατρέψει στο δεύτερο μέρος, παίρνοντας την πολυπόθητη νίκη και διατηρώντας το αήττητο.\nΕπόμενη αγωνιστική αναμέτρηση για τον ΠΑΟΚ το Σάββατο 3 Απριλίου 2021, όπου αντιμετωπίζει εκτός έδρας τη Δράμα Bianco Monte στο πλαίσιο της 10ης αγωνιστικής.\nΠΑΟΚ – ΑΕΣΧ Πυλαίας: 33-23


Localit.gr » Βουκουρέστι: Διαδήλωση κατά της παράνομης υλοτομίας\nΔιαμαρτυρία ενάντια στην αποψίλωση των δασών πραγματοποίησαν σήμερα εκατοντάδες πολίτες στο κέντρο του Βουκουρεστίου.\nΟι διαμαρτυρόμενοι ήταν ντυμένοι με στολές ζώων κρατούσαν πανό στα οποία καταδίκαζαν την παράνομη υλοτομία.\nΣύμφωνα με τα στοιχεία της Greenpeace κάθε χρόνο χάνονται τεράστιες εκτάσεις με έλατο, οξιά και συκάριο από τα παρθένα δάση των Καρπαθίων.\n«Για τριάντα χρόνια οι ρουμανικές αρχές παραμελούν την κατάσταση των δασών. Όλοι οι πολιτικοί και οι κρατικές αρχές δεν κάνουν αρκετά για να σταματήσουν την παράνομη αποψίλωση των δασών. Υπάρχουν ακόμα θύματα και ανάμεσα σε όσους προσπάθησαν να προστατέψουν τα δάση, οπότε αυτό κάνει τις αρχές συνεργούς σε αυτά τα εγκλήματα», επισημαίνει ένας ακτιβιστής της Greenpeace.\nΗ Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προειδοποιήσει την Ρουμανία σχετικά με την μείωση των πράσινων περιοχών, κάτι που θα μπορούσε να επηρεάσει τις καιρικές συνθήκες σε όλη την ήπειρο.\n«Τα δάση γύρω από το Βουκουρέστι είναι κομμένα αντί να δημιουργηθεί μια πράσινη ζώνη γύρω από την πόλη, όπως συμβαίνει σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες», λέει ένας διαδηλωτής.\nΟι διαδηλωτές ζητούσαν επίσης προστασία για τους δασοφύλακες μετά το θάνατο δύο δασοφυλάκων οι οποίοι προσπαθούσαν να προστατέψουν τα δάση από παράνομη υλοτομία.\nΕτικέτες: Βουκουρέστι • διαμαρτυρία • παράνομη υλοτομία


ΤΑΥΡΟΣ :: ASTROLOGY NEWS\nΈχετε ερωτήσεις; Ζητήστε απαντήσεις και διώξτε την ανασφάλεια!Για έγκυρες Αστρολογικές Προβλέψεις τηλεφωνήστε τώρα στο 8758768430, δίπλα σας 24 ώρες το 24ωρο.\nΗμερομηνίες γέννησης: 21 Απριλίου - 20 Μαίου\nΑδυναμίες του Ταύρου: Κτητικός, Ασυμβίβαστος, Πεισματάρης Του αρέσουν: Ρομαντική ατμόσφαιρα, Μαγειρική, Κηπουρική, Ρούχα υψηλής ποιότητας.\nΤρυφερός αλλά και σκληρός ταυτόχρονα, ο άντρας Ταύρος σας αρκετά συχνά ....ξεφεύγει, γίνεται απαιτητικός και κτητικός. Από τη στιγμή που διαμορφώσει άποψη, πολύ δύσκολα αλλάζει γνώμη, μιας και η ξεροκεφαλιά του είναι παροιμιώδης. Του αρέσει η πλούσια ερωτική ζωή και η Αφροδίτη που κυβερνά το ζώδιο τον οδηγεί συχνά σε πειραματισμούς. Εκείνος διατείνεται ότι είναι πιστός. Η αλήθεια κρύβεται κάπου στη μέση. Ναι, είναι πιστός με την εκάστοτε σχέση του! Του αρέσει η αρμονία και η παραμικρή τα ταραχή θα μετατρέψει τον ....Καζανόβα σας σε λαπά!!\nΘα τον γνωρίσετε σε chic εστιατόρια (ο ουρανίσκος είναι το ....αδύνατο σημείο του) σε fast foods, σε συναυλίες. Οι άντρες Ταύροι τρελαίνονται για μουσική και συχνά διαθέτουν υπέροχη φωνή. Το ζώδιο έχει άμεση σχέση με το χρήμα, με τις τράπεζες και το χρηματιστήριο.Ο άντρας Ταύρος αγαπάει βαθειά και αληθινά. Με την εμπιστοσύνη και την τρυφερότητα βγάζει τον καλύτερο εαυτό του, ενώ τα "παιχνίδια" με τα συναισθήματά του τον κάνουν ....ταύρο σε υαλοπωλείο! Του αρέσει ο γάμος, αλλά δεν του αρέσει καθόλου η ιδέα της απιστίας. Πρόκειται για έναν ιδανικό σύζυγο και εραστή ταυτόχρονα. Είναι εργατικός και από τη στιγμή που χορέψετε τον Ησαΐα μαζί του, ξεχάστε την καριέρα σας! Ζηλεύει αθεράπευτα και δεν θα σας αφήσει σε χλωρό κλαρί! Θα είναι ο βράχος σας, το μεγάλο στήριγμα της ζωής σας. Χρειάζεται όμως να "βρείτε το κουμπί" του, καθώς αρκετά συχνά γίνεται καταπιεστικός θέλοντας να σας αποδείξει την ολοκληρωτική αφοσίωσή του.\nΟ άντρας Ταύρος είναι πολύ λογικός, δεν είναι ο άνθρωπος που θα σας ξελογιάσει. Είναι πρακτικός και πολύ προσγειωμένος. Θέλει μια σχέση υψηλής ποιότητας κι όχι τη γυναίκα της μιας νύχτας. Θα ψάξει με προσοχή, πριν σας προσεγγίσει. Είναι πολύ υπομονετικός, όταν πρόκειται για μια σχέση. Θα βολιδοσκοπήσει την κατάσταση κι αφού βεβαιωθεί ότι η γυναίκα που τον ενδιαφέρει έχει κάτι να του προσφέρει, τότε μόνο θα παραδοθεί και ο ίδιος. Είναι ρομαντικός, θα βάλει τη σύντροφό του σε ένα βάθρο, θα την προστατεύει και θα την λατρεύει. Μόλις διαλέξει το ταίρι του, θα είναι πολύ γενναιόδωρος, αφοσιωμένος και πιστός. Δε θα βαρεθείτε μαζί του, αλλά δεν είναι η καλύτερη επιλογή για μια γυναίκα που αναζητά την περιπέτεια και τον ενθουσιασμό. Ο άντρας αυτός ταιριάζει στη γυναίκα που ψάχνει τη σταθερότητα και την άνεση, είναι «κουβαλητής» και γεννημένος οικογενειάρχης. Δε φοβάται να πέσει στα βαθιά, γι' αυτό η δέσμευση δεν αποτελεί πρόβλημα για αυτόν.\nΗ Αφροδίτη που κυβερνά το ζώδιό της χαρακτηρίζει τις κινήσεις και τη ναζιάρικη συμπεριφορά της. Είναι πρακτική, ξέρει τι θέλει και γνωρίζει πώς θα το αποκτήσει. Σαν ζώδιο της γης αισθάνεται υπέροχα μέσα σε γήινα χρώματα, αλλά απολαμβάνει ιδιαίτερα τις απαλές αποχρώσεις του ροζ και του γαλάζιου που δένουν με τις δικές της, αχνές γραμμές.Η γυναίκα Ταύρος χαρακτηρίζεται από την αξιοπιστία της, την αποφασιστικότητα και τη σταθερότητα, ενώ αισθάνεται ιδιαίτερα ευτυχισμένη μέσα από την υλική και συναισθηματική ασφάλεια. Η Αφροδίτη, κάνει τη γυναίκα Ταύρο σταθερή, και αξιόπιστη. Ο έρωτας δεν είναι ένα παροδικό γεγονός για εκείνη, αλλά κάτι που θα κρατήσει μια ζωή. Της αρέσει η ομορφιά και η αρμονία στην σχέση και είναι πολύ ρομαντική. Ωστόσο απολαμβάνει το φλερτ, όποτε και αν παρουσιάζεται στην ζωή της, ακόμα και κατά την διάρκεια του γάμου της. Την ενθουσιάζουν ιδιαίτερα οι αισθησιακές απολαύσεις. Έχει αναπτυγμένη την αίσθηση της αφής, και απολαμβάνει να αγγίζει, να χαϊδεύει. Διαθέτει καλλιτεχνικά ταλέντα, τα οποία χρησιμοποιεί για να ξεφύγει από τα προβλήματά της. Η αισιοδοξία και η καλοσύνη της, την καθιστούν δημοφιλή σε κάθε πάρτι, ή κοινωνική εκδήλωση.Το μοναδικό ίσως ελάττωμά της, είναι η έντονη ζήλια και η κτητικότητα. Θέλει να ξέρει ότι το έτερον ήμισυ είναι αποκλειστικά και μόνο δικό της, και πολλές φορές το καταπιέζει. Λατρεύει στην κυριολεξία τα παιδιά και πολλές φορές τα κακομαθαίνει, αφού δεν μπορεί να τους χαλάσει κανένα χατίρι.\nΌποιος θέλει να κατακτήσει έναν άντρα ή μια γυναίκα Ταύρο, θα πρέπει να αφιερώσει χρόνο. Μη βιαστείτε να κάνετε σχέση με έναν Ταύρο. Είναι πολύ υπομονετικός και περιμένει το ίδιο και από εσάς. Κάντε τον να γελάσει, αν περνάει καλά μαζί σας, θα επιζητά συνεχώς τη συντροφιά σας. Ο δρόμος για την καρδιά ενός Ταύρου περνάει πάντα κι από το στομάχι. Μαγειρέψτε του ή βγάλτε τον έξω σε ένα ωραίο εστιατόριο και συζητήστε μαζί του πράγματα που τον ενδιαφέρουν, καθώς του αρέσει να μιλάει για οικονομικά, δουλειές και πρακτικά θέματα.\nΕίναι οι εραστές που δίνουν τον εαυτό τους, τη ζωή τους, χωρίς αντάλλαγμα. Αγαπητοί, φλογεροί, αισθησιακοί, ερωτικοί και ερωτεύσιμοι, γνωρίζουν αρκετά καλά τα "κόλπα" του έρωτα. Ένα από αυτά είναι να το "παίζουν" αδιάφοροι, ενώ "μέσα" τους "καίγονται"! Ενώ φοβούνται οτιδήποτε είναι άγνωστο, παραδόξως έλκονται σεξουαλικά από εκκεντρικούς τύπους ατόμων, "διαφορετικούς", "μη συνηθισμένους" ή ακόμη και με άτομα από το εξωτερικό.


Παιδικά Μαξιλάρια Latex, Ανατομικά παιδικά μαξιλάρια ύπνου λάτεξ, Υποαλλεργικό 100% Latex μαξιλάρι για παιδιά, Latex Strom\nAnatomic LatexLatex Bit\nΥποαλλεργικό 100% Latex μαξιλάρι\nΜαξιλάρι latex για παιδιά, απόλυτα ασφαλές και για τα μωρά σας, ακόμα και όταν κοιμούνται κι ακουμπούν το στομάχι τους. Χάρη των ιδιοτήτων του λάτεξ ακολουθούν τις φυσικές καμπύλες του λαιμού και του κεφαλιού του μωρού σας, χαρίζοντάς απολαυστικό και ήρεμο ύπνο.\nΤα Baby latex μαξιλάρια με δομή 100% λάτεξ, φιλικά υλικά προς το περιβάλλον, που δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη μικροοργανισμών στο μαξιλάρι. Διαθέτουν προηγμένο δίκτυο με κάθετα και οριζόντια κανάλια που επιτρέπουν την κυκλοφορία του αέρα μέσα στο μαξιλάρι.\nΕπίσης διαθέτουν εύκολα αφαιρούμενο κάλυμμα για πλύσιμο και καθάρισμα.\nΜαξιλάρι Latex υποαλλεργικό


Οι ελπίδες και τα οράματα θέλουν δουλειά πολλή - Απόψεις - Νέα Κρήτη\nΤώρα διαβάζετε: Οι ελπίδες και τα οράματα θέλουν δουλειά πολλή\nΟι ελπίδες και τα οράματα θέλουν δουλειά πολλή\nΣτην Κρήτη τα πράγματα είναι διαφορετικά απ' ό,τι στην υπόλοιπη Ελλάδα. Και, κυρίως, στην ηπειρωτική. Και φυσικά στην Αθήνα. Βεβαίως και τα λουκέτα στα μαγαζιά είναι πολλά. Αναμφισβήτητα κάποιοι πεινάνε. Και είναι πολλοί αυτοί.\nΚάποιοι δυσκολεύονται να βάλουν κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους. Σίγουρα όμως η κατάσταση στο νησί δεν έχει πάρει τις δραματικές διαστάσεις της ανέχειας, της πείνας, της ανημποριάς και του εξευτελισμού, που κυριαρχεί σε αρκετές γειτονιές της πρωτεύουσας.\nΣτην Κρήτη τα πράγματα είναι διαφορετικά και για ένα πρόσθετο λόγο.\nΜπορούμε να ελπίζουμε. Τα μηνύματα από τον τουρισμό είναι ενθαρρυντικά. Και πέρα από μερικές, κατά τόπους, καταστροφές, η αγροτική παραγωγή θα κινηθεί σε ικανοποιητικούς ρυθμούς.\nΜέχρις εδώ καλά μοιάζουν να 'ναι. Οι τουριστικοί, όμως, χώροι μας εκθέτουν. Το κεντρικό μουσείο είναι σχεδόν κλειστό. Ως προς τα σπουδαιότερα εκθέματά. Χώροι στάθμευσης δεν υπάρχουν. Και χωματόδρομοι οδηγούν ακόμη στους πιο αγαπημένους προορισμούς.


Γιώργος Κυπαρίσσης: Ποινική δίωξη για 12 αδικήματα σε βάρος των τριών απαγωγέων - MeaCulpa.gr\nΑρχική ΕΛΛΑΣ Γιώργος Κυπαρίσσης: Ποινική δίωξη για 12 αδικήματα σε βάρος των τριών απαγωγέων\nΕνώπιον ανακριτή οδηγήθηκαν μετά την άσκηση βαρύτατης ποινικής δίωξης εναντίον τους οι τρεις συλληφθέντες για την απαγωγή του επιχειρηματία Γιώργου Κυπαρίσση.\nΕιδικότερα, ο εισαγγελέας Απόστολος Ανδρέου άσκησε σε βάρος των τριών συλληφθέντων ποινική δίωξη για 12 αδικήματα.\nεπικίνδυνη σωματική βλάβη κατά συναυτουργία και κατ´εξακολούθηση\nεμπρησμός με πρόθεση\nκλοπή κατά συναυτουργία και κατ΄εξακολούθηση\nΟι κατηγορούμενοι μετά την άσκηση της δίωξης εναντίον τους οδηγήθηκαν σε ανακριτή, από τον οποίο έχουν δικαίωμα να ζητήσουν και να λάβουν προθεσμία ώστε να προετοιμάσουν τις απολογίες τους.\nΟι δύο άνδρες είναι σεσημασμένοι την ώρα που αναζητούνται δυο με τρία ακόμη άτομα τα οποία φέρονται να συμμετείχαν στην απαγωγή. Αμέσως μετά τη σύλληψη των τριών, βασικών υπόπτων, η αστυνομία πραγματοποίησε μεγάλη επιχείρηση στα δυτικά προάστια προκειμένου να εντοπίσει τους συνεργούς των απαγωγέων.\nΟι αστυνομικοί που χειρίζονταν την υπόθεση συγκέντρωναν τόσο καιρό στοιχεία που οδήγησαν στην προσαγωγή και τη μετέπειτα σύλληψη των τριών απαγωγέων. Παράλληλα, η ΕΛ.ΑΣ. κατάφερε να εντοπίσει μέρος των 800.000 ευρώ που έδωσε η οικογένεια του Γιώργου Κυπαρίσση ως λύτρα στους απαγωγείς.\nΣύμφωνα με πληροφορίες, το ποσό, το οποίο είναι μεγάλο, αποδεικνύει και το σημαντικό ρόλο που είχαν στην υπόθεση της απαγωγής οι τρεις συλληφθέντες. Το Σάββατο, ο 40χρονος επιχειρηματίας, μιλώντας στους δημοσιογράφους, αποκάλυψε πως οι δράστες τον ακινητοποίησαν με ενα μαύρο τζιπ προσποιούμενοι τους αστυνομικούς.\n«Δεν γνωρίζω αν ήταν πολλά άτομα. Το έπαιξαν αστυνομικοί. Μιλούσαν ελληνικά καθαρά. Ήρθαν κάτω από το σπίτι μου, μου είπαν κατέβα κάτω, μου έβαλαν χειροπέδες, μου φόρεσαν μια κουκούλα και με έβαλαν μέσα σε ένα αυτοκίνητο», τόνισε ο Γιώργος Κυπαρίσσης περιγράφοντας τα δραματικά λεπτά της απαγωγής του.\nΠροηγούμενο άρθροΒαρβιτσιώτης: Θα πρέπει να δείξει η Τουρκία με ποια πλευρά τάσσεται


Ζβέρεφ: «Ο Τσιτσιπάς βρίσκεται σε απίστευτη φόρμα»\nΠρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 21 Αυγούστου 2021, 17:20\nO «χρυσός» Ολυμπιονίκης του Τόκιο, Αλεξάντερ Ζβέρεφ νίκησε εύκολα με 2-0 σετ (6-1, 6-3) τον Νορβηγό Κάσπερ Ρουντ (Νο 11), και τα ξημερώματα της Κυριακής (01:00, Cosmote Sport 6) θα βρεθεί στον δρόμο του Στέφανου Τσιτσιπά (Νο 3), στα ημιτελικά του Western & Southern Open, στο Σινσινάτι των ΗΠΑ.\nΣε δηλώσεις του μετά τη νίκη επί του Νορβηγού ο Γερμανός, Νο 5 της παγκόσμιας κατάταξης, τόνισε: «Οι αγώνες δεν θα γίνουν ευκολότεροι. Νομίζω ότι ο Στέφανος βρίσκεται σε απίστευτη φόρμα αυτή τη στιγμή και ανυπομονεί να παίξει και αυτόν τον αγώνα επειδή είμαστε μπροστά στο US Open. Θα πρέπει να παίξουμε το καλύτερο μας τένις και νομίζω ότι θα είναι διασκεδαστικό για όλους μας».\nΕν συνεχεία ο 24χρονος τενίστας επισήμανε: «Όταν βρίσκεσαι στα ημιτελικά ενός Masters, παίζεις το καλύτερο τένις. Απλώς νιώθω ότι όταν είμαι στα καλύτερά μου, μπορώ να ανταγωνιστώ και να νικήσω οποιονδήποτε. Αλλά νομίζω ότι και ο Στέφανος αισθάνεται το ίδιο. Ο καλύτερος παίκτης θα κερδίσει και ανυπομονώ για τον αγώνα μας».\nΤελευταία ενημέρωση: Σάββατο, 21 Αυγούστου 2021, 17:54


Les Curiades, Γενεύη - Κριτικές εστιατορίων - TripAdvisor\nΓενεύη: Όλα τα εστιατόρια Les Curiades: Εστιατόρια στην περιοχή\nΓενεύη: Όλες οι δραστηριότητες Δραστηριότητες κοντά σε: Les Curiades\nLes Curiades, Γενεύη\nΕυρώπη Ελβετία Γενεύη Γενεύη Εστιατόρια σε Γενεύη Les Curiades\nΝο 61 από 1.528 στην κατηγορία Εστιατόρια για: Γενεύη €€€€\nΓαλλική, Ελβετική, Ευρωπαϊκή 10 ch. Vieux-Lully, Γενεύη 1233 Lully-Bernex, Ελβετία+41 22 757 40 40Ιστότοπος\nΝα εμφανιστούν επίσης ΧάρτηςΔορυφορικός Έχει γίνει παύση των ενημερώσεων χάρτη. Μεγεθύνετε για προβολή ενημερωμένων πληροφοριών. Επαναφορά ζουμ Γίνεται ενημέρωση του χάρτη… Επιστροφή στον χάρτη Επισκόπηση 4,5 176 κριτικέςΕξαιρετικό67%Πολύ καλό28%Μέτριο2%Ανεπαρκές1%Πολύ κακό2%Ανοιχτό τώραΤρι - Σαβ10:00 - 15:0017:30 - 00:00Αναλυτικό ωράριο ΚΟΥΖΙΝΕΣ Γαλλική, Ελβετική, Ευρωπαϊκή, Γαστροπάμπ, Κατάλληλο για χορτοφάγους ΤΙΜΗ €€€€ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΕΣ ΕξυπηρέτησηΦαγητόΑξίαΑτμόσφαιραΤΟΠΟΘΕΣΙΑ 10 ch. Vieux-Lully, Γενεύη 1233 Lully-Bernex, ΕλβετίαΌλες οι λεπτομέρειες Βελτίωση αυτής της καταχώρισηςΑυτό το εστιατόριο είναι προσβάσιμο με αναπηρικό αμαξίδιο;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το εστιατόριο είναι κεντρο-ευρωπαϊκό; Ναι Όχι Άγνωστο Μπορεί ένας χορτοφάγος να απολαύσει ένα καλό γεύμα σε αυτό το εστιατόριο;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το εστιατόριο είναι καλό για μεσημεριανό γεύμα;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το εστιατόριο είναι καλό για βραδινό γεύμα;Ναι Όχι Άγνωστο Μπορεί κάποιος που δεν τρώει γλουτένη να απολαύσει ένα καλό γεύμα σε αυτό το εστιατόριο;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το εστιατόριο είναι καλό για πρωινό;Ναι Όχι Άγνωστο Μπορεί ένας χορτοφάγος βίγκαν να απολαύσει ένα καλό γεύμα σε αυτό το εστιατόριο;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το εστιατόριο προσφέρει φαγητό σε πακέτο;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το εστιατόριο προσφέρει δωρεάν Wi-Fi;Ναι Όχι Άγνωστο Ευχαριστούμε για τη βοήθειά σας! Μοιραστείτε άλλη μια εμπειρία πριν φύγετε. Γράψτε μια κριτικήΚριτικές (176)Βαθμολογία ταξιδιωτών Εξαιρετικό11Πολύ καλό4Μέτριο0Ανεπαρκές0Πολύ κακό0Τύπος ταξιδιώτηΟικογένειεςΖευγάριαΜόνος-ηΕπαγγελμ. ταξίδιΦίλοιΠερίοδος του χρόνου Μάρ.-ΜάιοςΙούν.-Αύγ.Σεπ.-Νοέμ.Δεκ.-Φεβ.Γλώσσα Όλες οι γλώσσες Ελληνικά (15)Γαλλικά (140)Αγγλικά (28)Περισσότερες γλώσσες Γλώσσα Ελληνικά (15)Γαλλικά (140)Αγγλικά (28)Ιταλικά (3)Γερμανικά (2)Δανέζικα (1)Ισπανικά (1)Ολλανδικά (1)Δείτε τι λένε οι ταξιδιώτες: 1 - 10 από 15 κριτικές\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιSergius D104Η κριτική γράφτηκε 27 Δεκεμβρίου 2016 μέσω κινητής συσκευής ΥπέροχοΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιYared B3217Η κριτική γράφτηκε 29 Οκτωβρίου 2016 μέσω κινητής συσκευής Gastronomique και à la mainΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιelinkarmoyΧάουγκεσουντ, Νορβηγία61Η κριτική γράφτηκε 23 Μαΐου 2016 Εξαιρετικό εστιατόριοΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιDavid P62Η κριτική γράφτηκε 30 Δεκεμβρίου 2015 ΜεσημεριανόΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιKhwaunjaiGeneva2Η κριτική γράφτηκε 8 Σεπτεμβρίου 2015 μέσω κινητής συσκευής Θαυμάσιο!!Πώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιFiona CΓενεύη, Ελβετία3312Η κριτική γράφτηκε 11 Αυγούστου 2015 ΘαυμάσιοΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιasrefgulΖυρίχη, Ελβετία2812Η κριτική γράφτηκε 28 Ιουλίου 2015 μέσω κινητής συσκευής Θαυμάσιο!Πώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιVincent KΓενεύη, Ελβετία4521Η κριτική γράφτηκε 5 Μαρτίου 2015 Βελγική σεφ στην ΕλβετίαΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιLuc_PascaleΓενεύη, Ελβετία711Η κριτική γράφτηκε 1 Φεβρουαρίου 2015 Nice DiscoveryΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιtravelbbugΣίδνεϊ, Αυστραλία5562Η κριτική γράφτηκε 20 Ιανουαρίου 2015 Αυτό είναι μοναδική!ΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΠροηγούμενοΕπόμενο12Ενημέρωση καταχώρισης… Στην περιοχή Κοντινά εστιατόριαCafe de Certoux134 κριτικές 1,09 χλμ μακριά Cafe Restaurant de la Fontaine57 κριτικές 1,2 χλμ μακριά Bistro de Confignon33 κριτικές 1,53 χλμ μακριά Restaurant du Village11 κριτικές 1,49 χλμ μακριά Κοντινά αξιοθέαταLes Bains de Cressy26 κριτικές 2,71 χλμ μακριά Geneva Adventure Park17 κριτικές 3,28 χλμ μακριά Simulpro SA38 κριτικές 4,04 χλμ μακριά Tropicaland92 κριτικές 4,11 χλμ μακριά Ερωτήσεις & ΑπαντήσειςΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Les Curiades και από προηγούμενους επισκέπτες.Σημείωση: η ερώτησή σας θα δημοσιευθεί στη σελίδα Ερωτήσεις & Απαντήσεις.Επαλήθευση: Οδηγίες δημοσίευσηςΥποβολή\n10 ch. Vieux-Lully, Γενεύη 1233 Lully-Bernex, Ελβετία Τοποθεσία:


ποιώ : Σε αλπικά τοπία χορεύει ξέφρενα η μοναξιά\nΑναρτήθηκε από ποιώ - ελένη στις 4:22 μ.μ.\nΑνώνυμος Οκτωβρίου 08, 2013 5:20 μ.μ.\nΌλα χάνονται και ξαναγεννιούνται\nκι ο κύκλος κάνει διαρκείς σπείρες\nΠάντως αφήνεις χαραμάδα ελπίδας...τα ακρόνυχα που διαρρηγνύουν\nτον ιστό της Αναγέννησης\nΑνώνυμος Οκτωβρίου 08, 2013 5:28 μ.μ.\nΌλα επιστρέφουν...όλα ανανεώνονται\nόλα βηματίζουν στον\nαέναο χώρο και χρόνο...τα ίχνη κι αν σβήνονται...χαράζονται καινούργια\nΈνας διαρκής αναδιπλούμενος κύκλος\nΑνταίος Οκτωβρίου 08, 2013 6:34 μ.μ.\nΘέλει και η γη να ξαποστάσει, ολόγυμνη μα ευτυχισμένη, γιατί ξέρει πως είναι τα σπλάχνα της γεμάτα από ζωή που σε λίγους μήνες θα γονιμοποιηθεί, και τότε όλοι οι εραστές της θα επιστρέψουν, στην αγκαλιά της μέσα να ευφρανθούν ξανά..\nΜια σκέψη γονιμοποιημένη από το "Αλπικό τοπίο" σου,φίλη Ελένη!\nΚική Κωνσταντίνου Οκτωβρίου 08, 2013 6:36 μ.μ.\nσυγχαρητηρια Ελενη μου! αυτο τα λεει ολα! :)\nairis Οκτωβρίου 08, 2013 11:50 μ.μ.\nΔεν έφτασαν φέτος...\nέχω τόση ανάγκη να πιστέψω στο ελάχιστο!\nΑν και μελαγχολικό με γοήτευσε η γραφή σου και πάλι Ελένη μου!\nParaskevi Lamprini M. Οκτωβρίου 08, 2013 11:54 μ.μ.\nάσχημη η μοναξιά, καλή μου... όμορφο το ποίημά σου... έτσι... έτσι να ποείς παντα!!!!\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 2:39 μ.μ.\nΚαι στο πιο βαρύ σκότος η ελπίδα\nέστω και σε σπερματώδη μορφή υπάρχει\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 2:40 μ.μ.\nΤα ίχνη δεν σβήνονται απλά\nεπικάθονται νεότερα πάνω τους\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 2:47 μ.μ.\nΑνταίε σε ευχαριστώ για τις τόσο\nπλούσιες σκέψεις σου!!!\nΕλπιδοφόρο το μήνυμά σου\nευφραίνει τις αγκαλιές\nπου θέλουν να π ρ ο σ μ έ ν ο υ ν\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 2:49 μ.μ.\nγια την ανοιχτή αγκαλιά\nπου ανοίγεις πάντα\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 2:54 μ.μ.\nΚι από ένα μόνο ψήγμα πίστης\nμπορούν να ξεπηδήσουν και να τροφοδοτηθούν μεγάλοι χείμαρροι\nαισιοδοξίας...ας το κρατήσουμε\nσαν φυλαχτό σαν παρακαταθήκη\nστο δρόμο μας!\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 2:56 μ.μ.\nΘαυμάζω πολύ την θετική σου σκέψη\nκάθε φορά....έχεις πολύ πλούσια καρδιά\nagriomeli Οκτωβρίου 09, 2013 5:23 μ.μ.\nοχι πουλι δεν θα φτερωσει,\nοχι λουλουδι δεν θα ριζωθει\nαλλα και οι ανθρωποι\nνεκροι θα γεννιουνται...\n(μα μηπως ηδη δεν?)\nεχουν πρωταγωνιστικο ρολο\nστη γραφη σου....\nΟχι...δεν δινω καμμια ελπιδα βελτιωσης και αναγεννησης...\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 09, 2013 5:28 μ.μ.\nΑγριομελάκι μου γεια σου\nΕλπίδες δοκώ πως υπάρχουν ακόμη\nφτάνει το ανάστημα να υψωθεί\nεκεί που του π ρ έ π ε ι\nΚι όμως αισιοδοξώ....\nΒίκυ Δερμάνη Οκτωβρίου 10, 2013 12:37 π.μ.\nδεν ξέρω αν ελπίδες υπάρχουν. δεν ξέρω καν πιστεύω στην αναγέννηση.\nαυτό που διάβασα όμως με συνεπήρε!\nείναι φορές που την ηδονή που νοιώθω από την ανάγνωσης της ποίησής σου, δεν μπορώ να στην περιγράψω.\nποιείς και πάντα να ποιείς, Ελένη μου όμορφη, και εμείς θα πίνουμε από τις πηγές των στίχων σου αξεδίψαστα.\nποιώ - ελένη Οκτωβρίου 10, 2013 2:17 μ.μ.\nΘερμά τα λόγια σου με συνεπήραν\nτο ίδιο νιώθω όταν μεταλαμβάνω\nστην δική σου πηγή...έρωτας και πάθος\nτα λόγια σου Εξυψώνουν!!!


Η Φωνή των Πειραιωτών: Κουβανέζικη κηδεία\nΌλη η οικογένεια στην Κούβα έμεινε έκπληκτη όταν έφτασε από το Μαϊάμι ένα φέρετρο με το πτώμα μίας πολύ αγαπημένης θείας τους. Το πτώμα ήταν μέσα στο φέρετρο με το πρόσωπο κολλημένο πάνω στο κρύσταλλο. Ανοίγοντας το φέρετρο, η οικογένεια βρήκε ένα γράμμα, που ήταν καρφιτσωμένο πάνω στα ρούχα της θείας με μία παραμάνα. Το γράμμα έγραφε:\nΑγαπητοί Πατέρα και Μητέρα,\nΣτο κεφάλι της είναι 4 ζευγάρια καινούργιες κάλτσες για τα παιδιά του Αντώνιο, και είναι όλες διαφορετικά χρώματα.\nΗ θεία επίσης φοράει μία ντουζίνα σουτιέν "Wonder Bra". Μοιράστε τα στις γυναίκες και επίσης 20 μπουκαλάκια μανό "Revlon", τα οποία βρίσκονται στις τέσσερις γωνίες του φέρετρου. Η θεία επίσης φοράει 9 παντελόνια "Dockers" και 3 παντελόνια "Lee".\nΤα 8 ζευγάρια καλσόν "Channel" που φοράει είναι για να τα μοιραστούν φίλες και γειτόνισσες, ή, αν θέλουν, μπορούν να τα πουλήσουν .\nΌπως θα δείτε, το φέρετρο είναι από πολύ καλό ξύλο (δεν πιάνει τερμίτες), διαλύστε το και μ' αυτό φτιάχτε τα πόδια του κρεβατιού της μαμάς και ότι άλλο χρειάζεται στο σπίτι. Το κρύσταλλο του φέρετρου βγάλτε το για να φτιάξετε την εξώπορτα της γιαγιάς, αφού το τζάμι στην πόρτα της έχει σπάσει εδώ και χρόνια. Με το πανί από το φέρετρο, που όπως θα δείτε είναι λευκό σατέν (20 δολάρια το μέτρο), η Ζοζεφίνα μπορεί να φτιάξει το νυφικό της.\nΜε πολλή αγάπη Μαρία Ντολόρες.