Για το άσκημο γκράφιτι στο Πολυτεχνείο « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Ο άγνωστος ποιητης Άχθος Αρούρης: Φυγή στην ελεύθερη Λέσβο\nΤα μέζεα του Κ. Ζουράρι »\nΑποκατάσταση τίνος όμως; Όσοι περνούσαν από την περιοχή θα ξέρουν καλά ότι η εικόνα των τοίχων ήταν έτσι κι αλλιώς θλιβερή -δείτε τη φωτογραφία αριστερά που την πήρα από τον… τοίχο φίλου στο Φέισμπουκ. Από αυτό το κουρέλ λοκάλ κάποιοι μπορεί να βρίσκουν προτιμότερο ακόμα και το άσκημο μαυρόασπρο γκράφιτι.\nΘέλω να πω ότι, παρόλο που δεν μου αρέσει καθόλου το αποτέλεσμα της εικαστικής παρέμβασης, δεν θεωρώ ότι έγινε κάτι τραγικό, ότι, ας πούμε, συμβολίζει τον θάνατο της αστικής δημοκρατίας (όπως αμετροεπώς γράφτηκε).\nΕπειδή όμως εδώ λεξιλογούμε, θα ήθελα να αναφερθώ στη λέξη «γκράφιτι», όπως ονομάζονται εδώ και δεκαετίες αυτά τα τοιχογραφήματα. Τον όρο τον δανειστήκαμε από τα αγγλικά, αλλά είναι ιταλικής προέλευσης -και, όπως θα το υποψιαστήκατε, ελληνικής απώτερης αρχής.\nΤο αγγλικό graffiti είναι δάνειο από τα ιταλικά, όπου το graffiti είναι πληθυντικός, με ενικό graffito. Η σημερινή αγγλική λέξη νοείται ως ενικός, έτσι π.χ. λέμε graffiti is an art, αλλά το δάνειο δεν είναι πρόσφατο και αρχικά είχε τη μορφή graffito, διότι αρχικά η λέξη μπήκε στα αγγλικά πολύ πριν αρχίσουν οι νέοι να βάφουν με σπρέι τους τοίχους. Ήταν (και είναι) όρος της αρχαιολογίας, για τα χαράγματα που βρίσκουμε στα ερείπια αρχαίων πόλεων σε τοίχους, που έχουν γίνει με απλό αιχμηρό εργαλείο από ιδιώτες, όχι από επαγγελματίες τεχνίτες. Ο όρος πέρασε στα αγγλικά ως graffito με την ευκαιρία των τοιχογραφημάτων/χαραγμάτων της Πομπηίας, όμως για το σύγχρονο κίνημα τοιχογραφημάτων συχνότερα χρησιμοποιείται το graffiti και για τον ενικό και για τον πληθυντικό. (Στα γαλλικά graffiti ο ενικός, graffitis ο πληθυντικός).\nΓκράφιτι ή γκραφίτι; Στα ιταλικά είναι παροξύτονο, το ίδιο και στα αγγλικά -εμείς ωστόσο προτιμάμε το προπαροξύτονο, γκράφιτι -και έτσι καταγράφουν τη λέξη τα τρία μεγάλα λεξικά μας (ΛΚΝ, Μπαμπινιώτης, Χρηστικό). Οπότε, γκράφιτι, και γκραφιτάς εκείνος που επιδίδεται συχνά σε τέτοια τοιχογραφήματα. Γκράφιτι και γκραφιτάς όμως. Μόνο αν θέλετε να με στενοχωρήσετε πολύ, θα γράψετε graffiti σε ελληνικό κείμενο, ενώ αν γράψετε graffit-άς θα γίνουμε από δυο χωριά χωριάτες (περισσότερα γι’ αυτό τον τρόπο γραφής, που τον βρίσκω εκτρωματικό, εδώ).\nΤο ιταλικό graffiti προέρχεται από το graffio (γρατζουνιά), κι αυτό από ένα δημώδες λατινικό *graphiare, κι αυτό από το graphium, που ήταν η γραφίδα για χάραγμα σε κερί -και αυτή από το ελληνικό γραφείον, που δεν ήταν το έπιπλο όπως σήμερα αλλά, και πάλι, η γραφίδα (στην ελληνιστική εποχή η λέξη πήρε και τις σημασίες αφενός του επίπλου και αφετέρου της υπηρεσίας αρχείων). Οπότε, αντιδάνειο το γκράφιτι.\n(Παρεμπιπτόντως, το Ετυμολογικό λεξικό Μπαμπινιώτη παράγει το graffiti από ένα ρήμα graffire, που σημαίνει χαράζω, αλλά νομίζω ότι αστοχεί, δεδομένου ότι το graffito σαν όρος εμφανίστηκε τον 16ο αιώνα ενώ το graffire καταγράφεται μόλις στα μέσα του εικοστού αιώνα).\nΌσο για το πανάσχημο γκράφιτι στο Πολυτεχνείο, στο ιστορικό κτίριο που αγαπήσαμε σχεδόν όλοι όσοι φοιτήσαμε εκεί, ίσως δώσει το έναυσμα για ένα καλό βάψιμο που έτσι κι αλλιώς το ήθελε το κτίριο -αν και είναι μάλλον βέβαιο ότι δεν θα διατηρηθεί για πολύ άσπιλο το κτίριο, ιδίως τώρα που, εξαιτίας των μνημονιακών περικοπών, οι περισσότεροι φύλακες έχουν απολυθεί. Σωστά λέει ο ζωγράφος Δημήτρης Σεβαστάκης, καθηγητής στο ΕΜΠ και βουλευτής Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «Η τέχνη της εξέγερσης, όταν γίνεται αλαζονική χειρονομία, απλώς ενισχύει τη συντήρηση και τον σκοταδισμό, δεν ανθίσταται και δεν απελευθερώνει», αλλά ποιος τον ακούει…\nThis entry was posted on 11 Μαρτίου, 2015 στις 09:39\tand is filed under Αντιδάνεια, Επικαιρότητα, Ετυμολογικά, Λεξικογραφικά. Με ετικέτα: Δημήτρης Σεβαστάκης, ΕΜΠ, Νίκος Ξυδάκης, Πολυτεχνείο, οδός Στουρνάρα. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n361 Σχόλια προς “Για το άσκημο γκράφιτι στο Πολυτεχνείο”\n11 Μαρτίου, 2015 στις 09:46\nΚαι τους εισαγγελείς τους πείραξε πολύ, προφανώς για τα υπόλοιπα που συμβαίνουν (κλοπές, μίζες, ύποπτοι νόμοι, λαθρέμποροι, νταβατζήδες κ.α.) δεν έχουν ακούσει τίποτα.\nΥ.Γ. Κι εμένα μου φαίνεται χάλια, όπως χάλια ήταν και πριν, καλημέρα σας.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 09:52\nΚαλημέρα. Το γκραφίτι (ναι, γκρραφίτι για μένα) στο Πολυτεχνείο δεν είναι τέχνη.\nΌποιος πιάνει μπογιά στο χέρι του δεν γίνεται αυτομάτως Μπάνξυ.\nΔεν είναι τέχνη. Είναι πρόκληση. Ως πρόκληση το θέλησαν αυτοί που το έκαναν (το δήλωσαν ευθαρσώς) και ως πρόκληση λειτούργησε.\nΤώρα που λειτούργησε, πέραε η χρησιμότητά του. Το καλύτερο θα ήταν να μαζευτούν οι ίδιοι οι γκραφιτάδες που το έφτιαξαν και να βάψουν ωραία ωραία τους τοίχους του Πολυτεχνείου σε ένα απλό σομόν, όπως του ταιριάζει.\nΑυτά από κάποιον που ζει μέσα σε γκραφίτι κι έχει μάθει να τα εκτιμά.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:02\nΚαλημέρα! Να γίνω ο παράφωνος της υπόθεσης; Εμένα μ’ άρεσε όπως το είδα στις φωτογραφίες. Αυτό, απ’ την άλλη, δεν σημαίνει ότι μ’ άρεσε ή συμφωνώ και με το πού έγινε (τέχνη πάνω στην τέχνη και μουστάκια στη Τζοκόντα, κλπ.).\nΑ, ναι: θα μ’ ενδιέφερε (σαν ιστορικό, ας πούμε) μια καταλογογράφηση και συγκριτική μελέτη των αντιδράσεων με εκείνες στις παρεμβάσεις των Ατενίστας.\nΚάτι για τη διτυπία άσχημο/άσκημο; 🙂\nΧρόνια πολλά, σκύλε, απόφοιτε του Ιδρύματος!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:09\nΔεν είχα πάντως διαβάσει πουθενά σε αριστερό μπλογκ ή έντυπο οποιαδήποτε διαμαρτυρία για το αριστερό κουρελιστάν που ήταν οι τοίχοι του Πολυτεχνείου πριν το γκραφίτι. Αντίθετα μάλιστα, αν έλεγε κανείς λέξη για φύλακες ή αστυνόμευση, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε.\nΔεν έχουν να κάνουν, Νίκο, οι μνημονιακές περικοπές και οι φύλακες. Ανέκαθεν κουρέλι ήταν το κτίριο της Πατησίων, κι από μέσα κι από έξω, κι όταν είχε φύλακες ποτέ δεν είχε παρέμβει κανείς. Ποτέ δεν τολμούσε να παρέμβει κανείς στην ασθητική, ιδεολογική και διοικητική δικτατορία των φοιτητικών παρατάξεων, των κομμάτων και των πολλών Καθηγητών ή ΔΕΠ που συνεργαζόντουσαν μαζί τους. Έλεος, δηλαδή, τα αμφιθέατρά μας ήταν σαν άντε μην πω τι.\nΣε ό,τι αφορά το γκραφίτι, δεν δίνω φράγκο τσακιστό για αισθητικές και πολιτιστικές κρίσεις. Να με συμπαθάτε αλλά το θέμα είναι πρωτίσως πολιτικό, δηλαδή:\n(α) Πώς στην ευχή καλύφτηκαν εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα χωρίς να πάρει κανείς είδηση.\n(β) Ποιος εμπόδισε την επέμβαση της Αστυνομίας.\n(γ) Ποιον κοροϊδεύει ο κ. Πρύτανης με τις εξωφρενικές δηλώσεις του που τις αναιρεί ύστερα από λίγες μέρες.\n(δ) Ποιον φοβάται ο κ. Πρύτανης αν ο λόγος της παράλογης στάσης του είναι ο φόβος (τόση βία έχει εξασκηθεί στο εσωτερικπο των ΑΕΙ, εδώ θα κολώσουμε;)\nΑυτά για αρχή, επειδή είναι επιεικώς προσβλητικό να ανάγεται μια υπόθεση βάναυσης φθοράς της περιουσίας του ελληνικού λαού με τεράστιο συμβολικό χαρακτήρα είτε σε κουβεντούλα ανάμεσα σε ειδικούς της Ιστορίας της Τέχνης είτε σε αντικείμενο συμψηφισμών «γιταί αντιδρά ο Εισαγγελέας εδώ και δεν αντέδρασε εκεί». Να μην αντιδρά εντελώς, τότε. Να καταργήσουμε τους Εισαγγελείς.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:12\nΦυσικέ, κάπου άκουσα ότι ήταν μεταμφιεσμένοι επί δυο-τρεις μέρες σε συνεργείο του δήμου. Κάτι σαν τις διαρρήξεις τις μεταμφιεσμένες σε μετακομίσεις δηλαδή 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:13\nΝομίζω ότι στα ελληνικά λέμε (;) ακκιδογραφήματα. Δεν σας αρέσει η λέξη;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:15\nΔηλαδή ο Ξυδάκης δικαιολογεί την ενέργεια;\nΕγώ μέχρι τώρα πίστευα ότι η καταθλιπτικότητα αντιμετωπίζεται διαφορετικά. Όχι πάντως με μεγαλύτερη καταθλιπτικότητα!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:16\nΔεν ξέρω βρε Δύτη. Συμπάθα με που δεν μπορώ να γελάσω με το ζήτημα. Πόναγε που πόναγε δεκαετίες τώρα, ήρθε κι αυτό και με αποτελείωσε. Απ’ τη μια σου λέει ο ένας η αριστεία είναι ρετσινιά, απ’ την άλλη πάνε και σου κάνουνε το κτίριο του ΕΜΠ μπουρδέλο in borad daylight που το βλέπεις και σκιάζεσαι, έχω πάρει ανάποδες. Και κανενός δεν καίγεται καρφί, βγαίνει κι ο Πρύτανης και λέει «ούτε επιδοκιμάζω ούτε καταδικάζω». Παραιτήσου, τότε, άνθρωπέ μου, παραιτήσου, σεβάσου τον εαυτό σου.\nΚατάθλιψη μ’ έχει πιάσει.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:17\nΜια άποψη για τον «βανδαλισμό» του κάτω Πολυτεχνείου και ένα συμπερασμα σρο τέλος:\nΆσκημο ε; Βαρναλιστή μου εσύ! 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:18\nΈνας από τους δημιουργούς του γκράφιτι μίλησε στην Athens Voice για την ομάδα παρέμβασης στο Πολυτεχνείο, τον τρόπο δράσης και το μήνυμα που έστειλαν: «Σίγουρα τον τελευταίο χρόνο ο κάθε ένας από εμάς θα έχει σταθεί έστω και για λίγο μπροστά στα τεράστια μαυρόασπρα graffiti που κατά καιρούς δημιουργούνται σε διάφορα σημεία της πόλης. Oι καλλιτέχνες που τα δημιουργούν υπογράφουν με τα ονόματα “Icos&Case” και κατατάσσονται κατά κάποιο τρόπο στη βερολινέζικη σχολή του graffiti.\n»Λειτουργούν μεθοδικά, ως ομάδα, όχι ιδιαίτερα πολυμελή, με πλάνο Α και πλάνο Β, ετοιμάζουν τα σχέδια από πριν, προμηθεύονται τα υλικά, ντύνονται κατάλληλα για να μη κινούν καμία υποψία (κάποιοι ισχυρίζονται ότι τους έχουν δει να είναι ντυμένοι ακόμα και με τις φλούο στολές του Δήμου) και μετά επιδίδονται στο έργο τους με ακαριαίο τρόπο και εξωφρενικές ταχύτητες αφήνοντας τα επικών διαστάσεων εικαστικά τους στίγματα στα πιο κεντρικά σημεία της πόλης.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:20\n8: Όχι Παναγιώτη, ο Ξυδάκης δεν δικαιολογεί καθόλου την ενέργεια. Την εξηγεί. Και τη χαρακτηρίζει βανδαλισμό, που εμένα δεν με βρίσκει σύμφωνο. Αλλά έχεις δίκιο, ξέχασα να βάλω το λινκ, θα το διορθώσω.\n7: Δεν το έχω ακούσει. Και δεν το καταλαβαίνω, γιατί ακκ-; Ακιδογραφήματα μήπως; Και πάλι όμως μόνο τα αρχαιολογικά γκράφιτι.\n5: Η απουσία φυλάκων απαντάει στο δικό σου ερώτημα, πώς δούλευαν τόσες μέρες και δεν τους πήρε είδηση κανείς.\nΝαι, Μαρία. Κράτος-μπουρδέλο και πολίτες-μαριονέττες. Που έβλεπαν «συνεργείο του Δήμου» να κάνει τέρατα και κανείς δεν τηέφώνησε στον Δήμο να διασταυρώσει.\nΕίναι που θα τους βάλει ο Βαρουφ να κυνηγάνε και τος φοροφυγάδες …\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:22\n12(γ). — Όχι, Νίκο, δεν απαντάει καθόλου στο δικό μου ερώτημα. Δεν είναι το κτίριο του ΕΜΠ σε κανένα Κάμπους στο Τρίκορφο, μέσα στην Πατησίων είναι. Δεν θέλει φύλακες να πάρουν χαμπάρι τι γινεται αλλά ακόμα κι όταν είχε φύλακες, κουρέλι ήταν το ΕΜΠ.\nΜη δουλευόμαστε μεταξύ μας, παρακαλώ.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:24\nΠρὸς Δύτην: ἄσ-Κ-ημο; Ποῦθε βγαίνει τοῦτο; Ἐκ τοῦ «σκῆμα»;\nΔὲν ξέρω γιὰ τὶς ἄλλες ὀρθογραφήσεις, ἀλλὰ τουλάχιστον γιὰ ἐκεῖνες ποὺ στὴ γραφή τους διατηροῦν ἴχνη τῆς ἐτυμολόγησής τους καὶ τῆς ὅποιας διαδρομῆς τους ἐγὼ εἶμαι ἀρνητικὸς καὶ πεισματικὰ ἀντάρτης στὴν ἁπλοποίησή τους. Γιὰ παράδειγμα τὴ λέξη «καινούργιος» ποὺ διατηρεῖ ἐκεῖνο τὸ ἕρμο τὸ -γ- νὰ προδίδει τὴν καταγωγὴ ἀπὸ τὸ ἔργο καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ… οὖρα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:29\nΚύρο, η ερώτηση έχει λάθος παραλήπτη μια και το «άσκημο» (που, όπως παρατήρησε ο Σπάιραλ, χρησιμοποιούνταν από τους δημοτικιστές της εποχής του Βάρναλη) υπάρχει στον τίτλο του ποστ 🙂\nΠροσωπικά χρησιμοποιώ το «άσχημος», αλλά όσον αφορά το δεύτερο παράδειγμα αρνούμαι πεισματικά να γράψω «καινούργιος» όπως μας έμαθε ο Μπαμπινιώτης πριν από λίγες δεκαετίες, μια και το έγραφα πάντα χωρίς γ. Ομολογώ ότι συχνά-πυκνά το «καινούργιος» μου φαίνεται καλύτερο, αλλά να, είμαι λίγο ξεροκέφαλος.\nΝύχτα πρέπει να το έκαναν και με μεγάλη ταχύτητα Ξέχασα το λινκ http://www.efsyn.gr/arthro/o-kaminis-katharizei-ki-enas-gkrafitas-fotizei-mystirio\nΛίνκαρα προχτές την τοποθέτηση του Σεβαστάκη στο ράδιο με την οποία συμφωνώ. Την ξαναβάζω http://www.stokokkino.gr/article/1000000000005753/D-Sebastakis-Mia-praksi-authadeias-pou-den-emperiexei-risko-einai-suntiritiki\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:33\nΈχω δει γκράφιτι καλά και όμορφα και στην Ελλάδα. Ένα σχολείο της γειτονιάς μου, με την καθηγήτρια τους, πήγε και έκανε ένα υπέροχο γκράφιτι στη μαντρα ενός γηπέδου. Χωρίς να μάθω ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβω το γιατί, το έργο σβήστηκε και ο τοίχος πήρε ξανά τη τσιμεντένια του όψη.\nΑν θυμάμαι καλά ήταν ο Μάνος Στεφανίδης που έκανε την ίδια δουλειά με σπουδαστές της ΑΣΚΤ σε άλλες μάντρες και τοίχους, ή παρουσίαζε σε ντοκιμαντέρ τη δραστηριότητα αυτή.\nΌμως όλα αυτά, σαν τα αντίστοιχα που έχω δει σε φωτογραφίες από το εξωτερικό, αναβάθμιζαν το αστικό περιβάλλον καλύπτοντας ασχήμειες. Αυτό το πράμα στο κτήριο του Πολυτεχνείου; Τι να πω. Αγαπητέ και σεβαστέ Νίκο Ξυδάκη, αν είναι μαύρη και άραχλη η γειτονιά αυτό το πράμα τη χάλασε περισσότερο. Ακόμα και αν ήταν ένα γκράφιτι γεμάτο ωραία χρώματα να απεικονίζει τον Δομάζο σε κίνηση με τη μπάλα, έπρεπε το συγκεκριμμένο τοίχο να καλύψει;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:35\nΈκανες έναν πολύ σωστό διαχωρισμό.\nΤο αν είναι όμορφο κρίνεται καθαρά με υποκειμενικούς όρους, ο καθένας μπορεί να πει αν του αρέσει ή όχι χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσει γιατί, καθώς και το «γιατί έτσι» μπορεί να απαντήσει σε μία τέτοια ερώτηση.\nΤο αν είναι επιτυχημένο όμως, είναι μία ενδιαφέρουσα συζήτηση. Προσωπικά, δεν το βρίσκω επιτυχημένο επειδή αντικατοπτρίζει την κρίση και την σκοτεινιά.\nΆλλωστε, οι γειτονιές των Εξαρχείων, ακόμα και στις πιο σκοτεινές εποχές, έχουν τον τρόπο τους να παραμένουν φωτεινές, ανθρώπινες, ζεστές και ζωντανές.\nΥπάρχει το μαύρο που δείχνει φως, όπως και ο πληθυντικός που δείχνει αγένεια, και η επιτυχία αυτής της κίνησης ήταν να αναδείξει αυτές τις αντιθέσεις προκαλώντας τα γνωστά συντηρητικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που αναλώθηκε στην υποκρισία κάποιου υποτιθέμενου καθωσπρεπισμού.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:36\nΤοιχίο εστιών στο TU Delft στην πολυτεχνειούπολη της Ολλανδίας:\n(και που να δείτε, τι γίνεται μέσα στην πόλη …)\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:37\nΈχοντας ζήσει την πυρπόληση (ή τον πυρπολισμό, μιας που λεξικολογούμε – το ακούω κι αυτό), της Πρυτανείας,δηλαδή αυτού του τμήματος που φωτογραφίζεται, θα μπορούσα κι εγώ να πώ»Εντάξει, άγιο είχαμε». Φοίτησα με ένα τεράστιο μεταλλικό στέγαστρο να σκεπάζει την πλευρά της Στουρνάρη, θαύμασα τις εικόνες της αποκατάστασης του κτιρίου, όταν αυτή τελείωσε, σε κυριακάτικο ένθετο, και τώρα φτου κι απ’ την αρχή.\nΜπορεί κι εμένα πράγματι το γκράφιτι να μη μου αρέσει. Μπορεί η ταπετσαρία από φοιτητικές αφίσες, ή τα σπρεί στο εσωτερικό να μου μοιάζει χειρότερος κανιβαλισμός.\nΌμως στην περίπτωση του Πολυτεχνείου, αυτό δεν αλλάζει κάτι. Εκείνο που με θλίβει η επανάληψη της φθοράς. Όσο πιο «ανώδυνα», «δημιουργικά», «πρωτοποριακά» κι αν γίνεται… Είναι ένα κτίριο που «έβγαλε» χιλιάδες παραγωγικούς επιστήμονες, συνεισέφερε πάνω 100 χρόνια στην ανάπτυξη της χώρας, έγινε ακόμα και σύμβολο δημοκρατίας, κι όμως δεν το σεβαστήκαμε ποτέ… Εκτός από αποκρουστικό, που ήταν σχεδόν πάντα τα τελευταία χρόνια, κατάντησε και καταχρεωμένο…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:39\n15: Κύρο, δεν είναι θέμα ορθογραφίας, υπάρχει και ακούγεται και αυτός ο τύπος. Και τι θα πει «ίχνη της ετυμολόγησης»; Ο φτωχός χάνει τα ίχνη που διατηρεί ο πτωχός; Το σκοινί χάνει τα ίχνη του σχοινιού;\nΠαρέμπ, και τύπος «σκήμα» υπάρχει ή τέλος πάντων υπήρχε. Δεν θυμάσαι στον Παπαδιαμάντη, που τα παιδιά «έκαναν το σκήμα» στον Τσηλότατο;\n18: Ο Ξυδάκης ΔΕΝ είναι υπέρ του γκράφιτι. Φταίω κι εγώ που χρησιμοποίησα έτσι το τσιτάτο του.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:41\n«Γκράφιτι ή γκραφίτι;»\nΈχω προσέξει ότι ο πολύς κόσμος λέει γκράφιτι, αλλά οι γνώστες / όσοι εξασκούν το … σπορ προτιμούν να λένε γκραφίτι, όπως ο Earion παραπάνω.\nΌσο για την ουσία, τα γκράφιτι δε με ενοχλούν τόσο όσο τα άθλια και άπειρα ταγκ πάνω σε νεοκλασικά, ακόμα και σε βυζαντινά ή οθωμανικά κτίσματα (σε αρχαία δεν είδα ακόμα, ευτυχώς).\nΤαξιδεύοντας κάποτε στην Ιταλία, ένα από τα λίγα πράγματα 🙂 μου έκαναν καλή εντύπωση ήταν οι καθαροί τοίχοι στις ιστορικές γειτονιές. Οι δε (λιγοστές) «εικαστικές παρεμβάσεις» στα πέριξ του ρωμαϊκού Φόρουμ, λ. χ., γίνονταν με… κιμωλία!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:49\nΚι επειδή κάτι δεν απάντησα, όταν έστω και το όνομά σου γράφεις με BIC πάνω σ’ ένα κτίριο του Λύσανδρου Καυτατζόγλου (ή του Κωνσταντινίδη, του Πικιώνη, του Βικέλα, του Μπίρη, του Δεσποτόπουλου, του Σκρουμπέλου, του Τσίλλερ, και τόσων άλλων που πόσοι άραγε ξέρουν τι κτίρια άφησαν σ’αυτή την έρμη πόλη), ε ναι, είναι βανδαλισμός… Βανδαλισμός είναι και η αισθητική καταστροφή, όχι μόνο η φυσική…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:51\nΕίμαστε δυστυχώς χαλαροί σε ζητήματα αισθητικής, καθαριότητας και προστασίας του δημόσιου χώρου.\nΗ νοοτροπία αυτή εγκαθίσταται στο σχολείο δια παραλείψεως και εξηγώ τι εννοώ.\nΕνώ με την έναρξη των μαθημάτων κάθε μέρα οι αίθουσες είναι καθαρές, το μεσημέρι που έχουν τελειώσει τα μαθήματα έχουν μετατραπεί σε σκουπιδότοπο.\nΌχι δεν θα κακίσω τους μαθητές. Κακίζω τους εκπαιδευτικούς που είναι αδιάφοροι στο φαινόμενο.Έχω βρεθεί σε σχολεία-λίγα- όπου η ευαισθησία της διεύθυνσης πάνω στο θέμα της καθαριότητας είχε εμφανή αποτελέσματα.\nΠολύ θα ήθελα να γνώριζα τα παιδιά αυτά στη μετέπειτα ζωή τους και την επίδραση που είχε το μεγάλωμα τους σε ένα τέτοιο σχολικό περιβάλλον.\nΝιώθω μεγάλη λύπη που ο λεγόμενος προοδευτικός χώρος είναι αδιάφορος στα ζητήματα αισθητικής. Προέχει φαίνεται η αμφισβήτηση του…συστήματος. Πάντα είχαν προτεραιότητα άλλα ζητήματα…\n3 φύλακες κάνουν βάρδια εκεί, και επί πλέον σε αυτή η περιοχή υποτίθεται υπάρχει αυξημένη αστυνόμευση. Όλα αυτά είναι δικαιολογίες του κώλου.\nΥΓ διαθέτω ένα μουντό τοίχο 9×15 μέτρα για γράφφιτι (σοβαρά λέω). Γνωρίζει κανείς διευθύνσεις?\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:56\n26 επί πληρωμή και όλα τα έξοδα δικά μου\n11 Μαρτίου, 2015 στις 10:59\nΤην έβαλα τη δήλωση του Ξ. αλλά κανείς δε τη διαβάζει 🙂\nΤο βρήκα πολύ ενδιαφέρον, μου άρεσε ως οργάνωση, εκτέλεση, δήλωση. Προτείνω στους Icos &Case να επισκεφτούν τη γκρίζα τη Πανεπιστημιούπολη. Τα μηνύματα εκεί δε θα τύχουν της ίδιας αρνητικής κριτικής, πεδίο δόξης λαμπρόν το τσιμέντο.\nΠολλά συν στο σχόλιο 5. Προσωπικά, ο χρωματισμός (γκράφιτι του πάει πολύ να το πεις) του κτιρίου μου προκαλεί αηδία. Όπως θα λέγαν και στο χωριό μου, εκεί που έχ€$€ ο Banksy φύτρωσαν οι γκραφιτάδες της Αθήνας.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:03\nΩ ρε φάμπρικα που ανοίξα-μέεε… (Η φράση προφέρεται όπως το γνωστό κλιπάκι της Ρένας Βλαχοπούλου, που ακούγεται πολύ συχνά στην Ελληνοφρένεια «ω ρε κακό που πάθα-μέεε»).\nΚαι εξηγούμαι: Τι τον ήθελες βρε Νίκο τον ενικό του γκράφιτι; Νομίζω ότι ήταν σχετικά άγνωστος / δεν το είχε σκεφτεί κανείς μέχρι τώρα. Τώρα θα αρχίσουν τα ψώνια που φωνάζουν «μπράβι» σε αυτούς που παίζουν «φλάουτι» στα «κοντσέρτι», να μιλάνε για «το γκράφιτο του Πολυτεχνείου». 😛\n@20 Επισκέφτηκα το Ντελφτ πριν 30 χρόνια, έτσι σαν το γκράφιτι αμπάβ το θυμάμαι. Φαντάζομαι λοιπόν ότι αυτή η ζωγραφιά δεν καλύπτει κτήρια που είναι σαν κι αυτή.\nΡίξε μια λινάτσα στο απέναντι κτήριο στη Στουρνάρη και φτιάξε λες και σε καθρέφτη τα απέναντι κτήρια μέχρι και το Μουσείο να σε παραδεχτώ. Η, ακόμα καλύτερα τον Δομάζο σε κίνηση με τη μπάλα.\nΜη καλύπτεις ένα κτήριο που, άμα το καθαρίσεις, αναβαθμίζεται αυτόματα η γειτονιά.\nΚαι διάολε το Βερολίνο δεν είναι και καμιά άσχημη πόλη, τι σκατά κάνει αυτή η Σχολή, το χαλάει;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:05\nωραίο το φτιαξαν τα παιδιά.μου θυμίζει τα 101 σκυλιά της Δαλματίας.χαχα\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:07\nΕνας σοδομημένος τοίχος γίνεται ξαφνικά καμβάς για μια (για μένα ωραία) εικαστική παρέμβαση στην πόλη. Ντροπή και θυμό αισθάνθηκα μόνο όταν περπατούσα κάποτε δίπλα σε χορηγούμενες πολύχρωμες αγελάδες. Είναι θέμα αισθητικής. Ο Πλάτωνας στην Ακαδημίας και τα ενωμένα χέρια στην Πειραιώς. Λίγες αποδείξεις της συγχρονης αισθητικης παρουσίας μας. Θα πρότεινα λοιπόν το εξής:Ο τοίχος να φωτογραφηθεί και οι φωτογραφίες να εκτεθούν μόνιμα μέσα στο χώρο. Να μας θυμίζει για πολλά χρόνια την προσπάθεια αποτύπωσης με τέχνη του ζοφερού μικροκλίματος του χώρου.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:16\n34 Κι εγώ πιστεύω ότι πρέπει να φωτογραφηθεί.\n31 Λες Κώστα να έβγαλα τα μάτια μου με τα χέρια μου;\n25 Δεκτή η κριτική σε ένα βαθμό.\n24 Χωρίς να διαφωνώ, ιδιαίτερα, θα πούμε βάνδαλο κι εκείνον που χάραξε το όνομά του στον Παρθενώνα;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:17\nΈχω περάσει από όλους τους χώρους της εκπαίδευσης.Εννοείται και από τα φροντιστήρια.\nΔεν απάντησα λοιπόν στο ερώτημα:Γιατί στο φροντιστήριο δεν είχαμε τοίχους γραμμένους ενώ στο σχολείο κάτι τέτοιο είναι συνηθισμένο; Μη σπεύσετε να μου πείτε ότι στο σχολείο είναι πολλά τα παιδιά ενώ στο φροντιστήριο λίγα διότι μιλώ για πάνω από τριακόσιους μαθητές!\nΜένω λοιπόν με την απορία τι είναι αυτό που μεταμορφώνει ένα μαθητή;\n35 Στη Ρώμη όχι μόνο τον είπαν βάνδαλο αλλά του βαλαν και 20 χιλιάδες ευρώ πρόστιμο του Ρώσου που είχε την έξυπνη ιδέα να χαράξει ένα γράμμα στο Κολοσσαίο.http://goo.gl/LwQX7Z\n36 ‘…τι είναι αυτό που μεταμορφώνει ένα μαθητή;’\nη υπέρμετρη ελευθερία=η ασυδοσία=η αναρχία\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:29\nΠερί θέσης Ξυδάκη στο θέμα.\nΑς συμβιβαστούμε στο ότι ο τίτλος και η πρώτη φράση του ρεπορτάζ της ΑΥΓΗΣ μας παραπλάνησαν.\nΤί να κάνουμε και μεις οι φτωχοί; Μάθαμε ότι οι καλοί δημοσιογράφοι αυτό που θέλουν να τονίσουν το βάζουν πάνω πάνω. Και, τουλάχιστον από την ΑΥΓΗ που δεν είναι του ΔΟΛ, κάπου κάπου και στο τίτλο.\nΑυτά για την ΑΥΓΗ και αυτόν που έγραψε το ρεπορτάζ.\nΟ ίδιος ο Ξυδάκης μπορούσε να πει ένα «όξυνε», «επέτεινε», «επιδείνωσε».\nΤον ξέρουμε για μάστορα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:31\n16: Δύτα μου, φοβάμαι πως, ανεξαρτήτως Μπαμπινιώτη, ανάπηρο το έγραφες τόσα χρόνια το «καινούργιος»: το «γ» ανήκει στο θέμα\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:32\n35 (24) : Φυσικά θα τον πούμε ! Μάλιστα τώρα κοντά κάτι τέτοιο έγινε με το Κολοσσαίο.\n@ 36 : Γιατί στο φροντιστήριο πληρώνουν οι γονείς, και κάθε ζημιά θα χρεωθεί αυτομάτως. Το ίδιο ερώτημα θα σου γεννηθεί αν πας να δεις τις τάξεις της «Ελληνογερμανικής Αγωγής», στην Παλλήνη (τυχαίο παράδειγμα). Θα πεις, «καλά, υπάρχουν και τέτοια σχολεία»; Κι από την άλλη, η φοίτηση σε ένα ανώτερης αισθητικής περιβάλλον δημιουργεί και στο μαθητή μια ασυναίσθητη ευθύνη σεβασμού. Ενώ αντίθετα, ίσως κι εσύ όταν μπεις σε έναν «underground» χώρο, θα σβήσεις το τσιγάρο σου στο πάτωμα…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:33\nΜὰ δὲν ἔκανα μάθημα ὀρθογραφίας. Οὔτε μοῦ ἀρέσει νὰ δίνω μαθήματα ἢ νὰ ἐπιβάλω τὴν αἰσθητική μου. Ἁπλῶς σχολιάζω. Καὶ ὑπεραμύνομαι. Γιὰ τὸ δικαίωμα στὸ προσωπικὸ στὺλ γραφῆς σὲ μιὰ ἐποχὴ ἰσοπέδωσης (τουλάχιστον στὰ γλωσσικὰ θέματα).\nἜχω ἰδία (καὶ πικρή) πεῖρα ἀπὸ «ἐπιμελητὴ» (-τρια) ἐκδοτικοῦ οἴκου νὰ μοῦ κραδαίνει τὸν Τριανταφυλλίδη γιὰ τὴ λέξη ποὺ προανέφερα (καινούργιος), σὲ κείμενο ποὺ ὑπέγραφα μὲ πλῆρες τὸ ὄνομά μου, ποὺ σημαίνει ὅτι ἀναλάμβανα καὶ τὴν εὐθύνη τῶν γραπτῶν μου. Στὴ μακαρίτισσα τὴν πρώτη γυναίκα μου ὁ ἐπιμελητὴς τοῦ πρώτου της βιβλίου (λογοτεχνικό, παρακαλῶ!) εἶχε διορθώσει τὸ – μὲ εἰρωνικὴ χροιά – «οὔτως εἰπεῖν» σὲ «ἂς ποῦμε»! Καὶ σὲ δικὴ μου μεταφραστικὴ ἐργασία, ἐπίσης λογοτεχνικοῦ ἔργου, ἡ ἐπιλογὴ μου νὰ γράφω Σαίξπηρ (ὅπως γράφαμε χρόνια καὶ χρόνια) καὶ Μὼμ μόνο σεβαστὴ δὲν ἔγινε. Σέξπιρ καὶ Μομ εἶδα νὰ «ὑπογράφω»!\nΤὸ πτωχὸς-φτωχός ἢ τὸ σκοινί-σχοινί ἢ ἀκόμα-ἀκόμα καὶ τὸ ἄσχημος-ἄσκημος εἶναι ἕνα εἶδος πολυτυπίας σεβαστὸ καὶ ἐξυπηρετικὸ κάποτε, ἀνάλογα μὲ τὸ συγκείμενο καὶ τὸ ὖφος. Ἡ μονοδιάστατη ἐπιβολὴ τοῦ ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ τύπου εἶναι ποὺ μὲ ἐνοχλεῖ.\nΓι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐπιμονὴ μου νὰ ἐπιστρέψω στὸ πολυτονικὸ μετὰ ἀπὸ δεκαετίες ποὺ ἔγραφα σὲ μονοτονικό. Σὰν ἀντίδραση στὴ δικτατορία τῶν νεοκαθαρευουσιάνων τῆς δημοτικῆς, ποὺ ταυτίζουν (σκόπιμα καὶ δολίως) τὴ δημοτικὴ μὲ τὸ τονικὸ σύστημα (λὲς καὶ ὁ Ἐλύτης, ὁ Βρεττάκος, ὁ Ρίτσος δὲν γράφανε σὲ δημοτική).\nἈλλὰ ἔτσι ἡ κουβέντα πάει ἀλλοῦ. Συγγνώμη γιὰ τὴν παρεκτροπή. Δὲν θὰ τὸ ξανακάνω (ἢ τουλάχιστον θὰ προσπαθήσω 🙂 )\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:41\n23: Σε αυτό που λες για τα ταγκ, έχεις άπειρα χιλιόμετρα δίκιο! Το έχω σκεφτεί κι εγώ πάρα πολλές φορές. Γεννήθηκα και μένω σε μια γειτονιά (Μεταξουργείο) με πάρα πολλά Μελίνεια διατηρητέα νεοκλασσικά, και δεν υπάρχει πιο στενάχωρο πράγμα από το να βλέπεις ένα ανακαινισμένο* και φρεσκοβαμμένο κτήριο με ένα ταγκ μέσ’ στη μέση του τοίχου.\nΒέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, υπάρχει. Ένα παράδειγμα, έχω κι άλλα παρόμοια: Δεν έχω την άνεση (χώρος εργασίας) να σκεφτώ να το γράψω καλά, αλλά, ανεξάρτητα από την πολιτική θέση που παίρνει και την εξήγηση που δίνει κανείς στο αρχικό γεγονός, δεν είναι εξίσου αίσχος, τόσον καιρό τώρα να μένουν οι λαμαρίνες μπροστά από το Αττικόν; Ειδικά όταν εδώ και πολύν καιρό έχει βγει διαφήμιση ασφαλιστικής εταιρείας που μας παρουσιάζει με υπερηφάνεια πόσο γρήγορα αποζημίωσε τον ιδιοκτήτη του μεσοτοιχία σουπερμάρκετ που επίσης καταστράφηκε από την ίδια φωτιά, και άνοιξε ξανά παραδίπλα, στο ίδιο τετράγωνο;\n* Ποια είναι άραγε η κατάλληλη λέξη; Ανακαινισμένο, ή αναπαλαιωμένο;\nΕκτός από την ασχήμια της μουτζούρας ένα άλλο θέμα είναι και η έκτασή της. Σε γειτονικούς τοίχους έχω δει καταπληκτικά έργα πραγματικής τέχνης, που έγιναν με σκαλωσιές και οργανωμένη δουλειά εβδομάδων, από παιδιά με σχέδιο, με άποψη, με κατάθεση μόχθου και αγάπης για το αντικείμενο, σε πολύ μικρότερες διαστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα περισσότερα από αυτά έχουν διατηρηθεί άθικτα, καθώς αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης που χρειάζεται κόπο για να παραχθεί και όχι εξωτερίκευση συμπλεγμάτων που γίνεται με μουτζούρωμα όσο το δυνατόν μεγαλύτερης επιφάνειας, κάτι σαν τη δυνατή φωνή που καλύπτει τα λεγόμενα των άλλων στα πρωινάδικα.\nΘα είναι ενδιαφέρον να δούμε πότε το εν λόγω έργο θα καλυφθεί από άλλα, αντίστοιχης αισθητικής και αντίληψης.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:46\n39 Μα το ξέρω. Είναι το πώς μαθαίνει κανείς — ένα είδος προσωπικής ιστορικής ορθογραφίας. Όπως για παράδειγμα αρνούμαι να γράψω πυρκαϊά αντί για πυρκαγιά.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:48\n#32. — Και διάολε το Βερολίνο δεν είναι και καμιά άσχημη πόλη, τι σκατά κάνει αυτή η Σχολή, το χαλάει;\nΑληθεύει η πληροφορία ότι κάποιος απίθανος τύπος από το δεξιό φάσμα της Κυβέρνησης απέδωσε σε τηλεοπτική εκπομπή τις ευθύνες στους Γερμανούς;\nΜια άλλη ερώτηση είναι γιατί κολλάμε στον Ξυδάκη που δεν είναι καθ’ ύλην αρμόδιος και πού είναι η τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας.\nΤέλος, μια τελευταία ερώτηση είναι πώς διάολο όλοι οι αντιεξουσιαστές, εκτός του ότι σέβονται τα φροντιστήρια και τα ιδιωτικά που τα πληρώνει ο μπαμπάς, σέβονται επίσης με θρησκευτική ευλάβεια (no pun intended) τις εκκλησίες. Όχι ότι θα έπρεπε να μαγαρίζουν κι εκεί, δεν λέω κάτι τέτοιο, αλλά να: άμα θέλετε να προγκάρετε την εξουσία ρε ψευτόμαγκες και δηθενάδες, γραφιτάδες κι επαναστάτες της πλάκας, ποιος άλλος θεσμός στην Ελλάδα ασκεί διαχρονικά ισχυρότερη εξουσία από την Εκκλησία; Ακόμα και οι γκραφιτάδες στην Ελλάδα θεοσεβούμενοι είναι; Τρέχουνε το Πάσχα να πάρουνε το Άγιο Φως από το αεροδρόμιο;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:51\n41 Να παρεκτραπείτε, αλλά τώρα οι επιμελητές έχουν περάσει (και) στην άλλη όχθη, τη νεοκαθαρεύουσα, και διορθώνουν τα παλτά σε τα παλτό κτλ.\n40 Προς το παρόν άγαλμα του έχουμε κάνει\n42τέλος: Και τα δύο 😉\n@35.(Sarant).Όχι βέβαια και να βγάλεις τα μάτια σου με τα ίδια σου τα χέρια!\nΗ νέα κυβέρνηση, όπως και κάθε κυβέρνηση, καλείται να αντιμετωπίσει πρακτικά ζητήματα της κοινωνίας και φυσικά να…σπάσει αβγά που σημαίνει ότι πρέπει να δυσαρεστήσει και τα πολιτικά της στηρίγματα στην περίπτωση που αυτά την πολιτική αλλαγή την είδαν ως ευκαιρία να θέσουν σε κίνηση δοκιμασμένες νοοτροπίες τους.\nΌταν μιλούσαμε για την λέξη της χρονιάς, είχα προτείνει τον «εκπασοκισμό». Λέτε στο τέλος που θα ξαναψηφίσουμε να έχει την τιμητική της; 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:54\nΑκιδογραφήματα είναι αυτά που χαράζονται με ακίδα, με βελόνα δηλαδή ή άλλο αιχμηρό αντικείμενο. Η άλλη λέξη γι’ αυτά είναι «χαράγματα». Όπως τα χαράγματα του Παρθενώνα. Αυτά που ζωγραφίζονται, όπως (αφού θυμηθήκαμε την αρχαιολογία) τα ζωγραφισμένα στους τοίχους της Πομπηίας, λέγονται γκραφίτι.\nΤο γκραφίτι του Πλάτωνα δεν είναι στην Ακαδημίας, είναι στην Αχιλλέως, κάτω από την Πλατεία Καραϊσκάκη. Τα ενωμένα χέρια στην Πειραιώς είναι ανάποδα ζωγραφισμένη μια χαλκογραφία του Ντύρερ.\nΩς προς το θεωρητικό ζήτημα. Διαβάζω το κείμενο που μας δόθηκε στο #10 και εκπλήσσομαι:\nΑν κανείς υποστηρίξει ότι κάθε τι μπορεί να γίνει καμβάς για ένα γκραφίτι είναι σαν να αποδέχεται μια μεταμοντέρνας διάστασης αντίληψη πως οτιδήποτε υπάρχει μπορεί να αποδομηθεί, ως σύμβολο και ως πραγματικότητα. Μπορούμε θεωρητικά να κάνουμε γκραφίτι στις Πυραμίδες, στον Παρθενώνα ή στον Λευκό Πύργο. Εϊναι όμως έτσι; Είναι αυτό σωστό; Προφανώς και όχι. Προφανώς και το όριο μπορεί και το βάζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.\nΑν καταλαβαίνω καλά, δεν είναι σωστό να επέμβεις με γκραφίτι στον Παρθενώνα, γιατί αυτό είναι μια μεταμοντέρνας διάστασης αντίληψη, που είναι απορριπτέα. Ωστόσο το όριο το βάζει ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Υποκειιμενικά. Κι αν αποφασίσει ο καλλιτέχνης να επέμβει όντως στον Παρθενώνα; Αν δεν είναι αυτό αντίφαση, τότε τι λέγεται αντίφαση;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:57\n35 τέλος, 37 αρχή, 40 αρχή: Το είχαν προφητέψει και οι δημιουργοί του Αστερίξ, όταν, δεν θυμάμαι σε ποια ιστορία, οι ήρωές μας* είναι στη Ρώμη και στο παρασκήνιο ενός καρεδακίου βλέπουμε έναν Αιγύπτιο να γράφει κάτι ιερογλυφικά πάνω σε μια κολόνα, και έναν λεγεωνάριο να του κάνει την χαρακτηριστική κίνηση με το δάχτυλο και το κεφάλι (τοκ – τοκ – τοκ) και να του λέει «θα σου άρεσε να έρθω εγώ στην Αίγυπτο και να χαράζω το όνομά μου στις Πυραμίδες σας;»\n11 Μαρτίου, 2015 στις 11:59\n47 Αυτό που είπα (για τα μάτια που έβγαλα) ήταν ένα αστείο σχόλιο για τον τύπο «γκράφιτο» που επισήμανε ο Κώστας, όχι πολιτικό σχόλιο.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:00\nΑ, πόσο διασκεδάζω με τις θεωρητικές προσεγγίσεις περί αποδόμησης, πόσο Βέλτσο θυμίζουν, πώς θα διασκέδαζε ο Σόκαλ! Πόση άσκοπα χυμένη μελάνη και πόσα δισεκατομμύρια καμένα εγκεφαλικά κύτταρα!\nΌχι, παίδες, δεν έχει να κάνει με επιλογή του καλλιτέχνη. Έχει να κάνει είτε με τον αυτονόητο σεβασμό ή, για να πάρουμε και μια γάτα, με αστυνόμευση, κάμερες και τεχνική δυνατότητα άμεσης επέμβασης με μπουζούριασμα, έτσι και κάποιος βαρεμένος αποφασίσει να δοκιμάσει αισθητική παρέμβαση στο βράχο της Ακρόπολης ή στο κτίριο του ΕΜΠ. Συν να τον βάλουν μετά να το καθαρίσει με τη γλώσσα. Μας φάγανε οι ατελείωτες θεωρητικολογίες για πράγματα αυτονόητα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:04\nΈνας παράγοντας που ο εξωσχολικός δεν τον σκέφτεται εύκολα, αλλά ο Παναγιώτης Κ. τον ξέρει βέβαια, είναι ότι στο σχολείο δεν κυκλοφορούν μόνο οι άνθρωποι του σχολείου. Από το σχόλασμα μέχρι το άλλο πρωί, καθώς και όλο το Σαββατοκύριακο, ο καθένας μπορεί να πηδήσει τη μάντρα και να κάνει ό,τι θέλει στους εξωτερικούς χώρους του σχολείου. Εκεί που είμαι φέτος, όλοι οι εξωτερικοί τοίχοι ήταν τόσο βρώμικοι από δήθεν γκράφιτι (πολλά από αυτά τόσο μεγάλα ώστε ολοφάνερα είχαν γίνει σε ώρες εκτός λειτουργίας), ώστε ξεκινήσαμε να το βάψουμε. Ο πρώτος τοίχος που βάφτηκε, είχε ήδη ξαναγκραφιτωθεί πριν το συνεργείο των μπογιατζήδων περάσει στον δεύτερο. Κατόπιν τούτου το βάψιμο σταμάτησε, τι δηλαδή, θα παίζουμε τον Ηρακλή με τη Λερναία Ύδρα; (Δε λέω ότι αυτή είναι οπωσδήποτε η σωστότερη αντιμετώπιση, πάντως αυτό συνέβη.)\nΣυνεπώς, αυτά τα παιδιά δεν έχουν δει ποτέ το σχολείο τους καθαρό ώστε να το σεβαστούν. Σε άλλο σχολείο που ήμουν παλιότερα, έτυχα τότε που αλλάξαμε όλα τα θρανία και φέραμε καινούργια. Τα παλιά, ποιος ξέρει πόσων δεκαετιών, ήταν χιλιογραμμένα. Τα καθαρά παρέμειναν καθαρά για όλη τη χρονιά. (Που δεν είμαι και πολύ αντίθετος στο να γράψεις το όνομά σου ή Α+Β=BFFE ή «Πότε θα έρθει επιτέλους η Παρασκευή» στο θρανίο που ρουφάει κάθε μέρα τον ιδρώτα σου… Αυτό δεν το λέω στα παιδιά, τα αφήνω να πιστεύουν ότι είναι κακό.)\nΌλα λοιπόν εξαρτώνται από το τι πρότυπα υπάρχουν γύρω για να σε επηρεάσουν.\nΑυτό με φέρνει σ’ ένα άλλο πόιντ που υποστηρίχτηκε:\n#30 > > εκεί που έχ€$€ ο Banksy φύτρωσαν οι γκραφιτάδες της Αθήνας.\nΑκριβώς. Έχοντας γνωρίσει μερικούς που τους είχα μαθητές, αλλά έχοντας δει και ένα ντοκιμαντέρ όπου μιλάνε κατά κύριο λόγο γκραφιτάδες αυτοπροσώπως, έχω καταλήξει ότι ο μέσος γκραφιτάς όχι απλώς δε δίνει δυάρα για την τέχνη και την αισθητική, αλλά ούτε καν φαντάζεται ότι η τέχνη άπτεται κάπως της δικής του δραστηριότητας. Ξέρετε τι κάνουν; Έχουν αναπτύξει μια δική τους καλλιγραφία, και κυκλοφορούν με το σπρέι γράφοντας παντού το «καλλιτεχνικό» τους όνομα. Αυτό και μόνο και τέρμα! Και ο σκοπός είναι ξεκάθαρα δηλωμένος: «να διαβάσουν όλοι ότι πέρασα από εδώ». Μετά, άμα κάποιος γράψει εκεί όπου είχε γράψει κάποιος άλλος, δημιουργούνται βεντέτες, ατομικά ή ανά ομάδες/παρέες, και πρέπει ο πρώτος (ή οι πρώτοι) να γράψει εκεί που έχει γράψει ο δεύτερος ή εκεί που θα έγραφε ο δεύτερος κ.ο.κ. Πολύ απλά δηλαδή, τις βγάζουν έξω και τις μετράνε.\nΥπάρχουν πάμπολλα παιδιά που θεωρούν ότι το γκάφιτι είναι αυτό και τίποτε παραπάνω. Αν δουν τα χέρια στην Πειραιώς, κάποιοι μπορεί να παραδεχτούν ότι κι αυτά εντάσσονται στο γκράφιτι («αλλά εγώ δεν κάνω απ’ αυτά, κάνω από τ’ άλλα»). Όσοι δουν όμως την εικόνα που πόσταρε ο Σπάιραλ στο #20, κατά 99% θα πουν «Αυτό γκράφιτι;;; Καλά, παππού, τράβα ν’ ακούσεις Μότσαρτ και καληνύχτα».\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:08\nNαι ο Σγουριδης.\nΕλεγε κατι παλαβα\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:09\nΙδού μια απ’ τις … καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στο παρεκκλήσι του Αγ. Αθανασίου.\nΚαινούρΙος ή καινούρΓιος;Αποτελούσε ερώτημα για μένα τι από τα δύο να επιλέξω.\nΠριν μερικά χρόνια απαντήθηκε διαβάζοντας το εξής επιχείρημα: Λέμε καινουργής δηλαδή έχει γ . Από τότε πορεύομαι με αυτό τον τύπο.Ο Κύρος… στο 15 δίνει δίνει… κύρος στην επιλογή μου!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:11\nΔεν είναι ο πόνος μου, Μαρία, δεν θέλω ποτέ και για κανέναν λόγο να δω αυτές τις ασχήμιες πάνω σε ναούς, χριστιανικούς ή άλλους. Αλλά είναι παράξενο ότι μόνον κοσμικά δημόσια κτίρια και κατά προτίμηση εκείνα της εκπαίδευσης πέφτουν θύματα αυτών των βανδαλισμών. Κάτι λέει κι αυτό.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:13\nΜαύρο γκράφιτι στο Πολυτεχνειο και η ΜΗ αντίδραση όσων έχουν ευθύνηΗ ήττα αξιών και λογικής απο το μαύρο γκράφιτι http://t.co/O6x8oi7scd—\nanna diamantopoulou (@adiamantopoulou) March 07, 2015\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:19\nΚαι είναι υπουργός αυτό το ανέκδοτο; Και δεν σας πείραξε αυτός αλλά ένα τουΐτ της Άννας Διαμαντοπούλου;\nΩρέ έχουμε παλαβώσει εντελώς πλέον;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:24\n51 για να πάρουμε και μια γάτα\nΠρώτη φορά ακούω αυτή την έκφραση! Είναι υπαρκτή, ή απ’ αυτά που λεν στο μύλο; 😉\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:25\nΤα ντουβάρια των εκκλησιών δεν προσφέρονται για γράφιτι. Αλλά τα συνθήματα και η βεβήλωση δεν είναι σπάνια. Τον Άγιο Αθανάσιο που βρίσκεται και σε βολική θέση απάνω στην Εγνατία τον έχουν ρημάξει. Αυτό σου λέω, οτι … αδικείς τους αναρχικούς.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:28\n#59. — Εεεεε, μη μου πεις ότι δεν έχεις ακούσει την έκφραση «καλός είναι ο αγιασμός αλλά πάρε και μια γάτα»! Εγώ την ήξερα για ψωμοτύρι!\n#60. — Μαρία, τα προαύλια και οι τοίχοι των εκκλησιών είναι υποδείγματα τάξης και καθαριότητας. Τα προαύλια και οι τοίχοι σχολείων και πανεπιστημιακών κτιρίων είναι αχούρια. Τι άλλο να λέμε;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:31\nΑ, έτσι μάλιστα, νόμιζα ήταν έκφραση στο πρώτο πληθυντικό.\nΜπόνους για τις εκκλησίες:\nΑκόμη και ο πιο κυνικός έλληνας τρομοκράτης δεν θα διενοείτο να επιχειρήσει βομβιστική επίθεση σε εκκλησία· ακόμη και ο πιο στυγνός έλληνας κακοποιός δεν θα αποτολμούσε ένοπλες επιθέσεις του είδους που δείχνουν τα μέσα ενημερώσεως να διαδραματίζονται σε αμερικανικό έδαφος. Είναι εύλογη λοιπόν η υποψία ότι τα όσα συμβαίνουν εσχάτως όχι μόνο στην πρωτεύουσα αλλά καθ΄ άπασαν την ελληνική επικράτεια είναι εισαγόμενες δραστηριότητες (…) Εικάζεται, λοιπόν, ευλόγως ότι ξένοι δρουν πίσω από τη βιτρίνα. Αλλοδαποί οπλίζουν Ελληνες που μοιάζει να δρουν στα όρια ανάμεσα στην πολιτική τρομοκρατία και στο κοινό ποινικό έγκλημα (αν θυμάμαι καλά κάτι είχε σκάσει σε μια εκκλησία και ο Ψυχάρης είχε βαρέσει μπιέλες)\n@59: Και καλά, λέει μια κυρία στον παπά: παπά μου, το σπίτι γέμισε ποντίκια, θα ‘ρθεις να μου κάνεις έναν αγιασμό; (Η συνέχεια ως ανωτέρω)\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:33\n61 α: Ή, αλλιώς, «συν Αθηνά και χείρα κίνει», ανελλήνιστοι 😛\nΚαι καποια στιγμη πρεπει και εδω στην Ελλαδα αλλα και αλλου οι μεγαλυτεροι ανθρωποι να αποβαλλουν αυτα τα συμπλεγματα που εχουν να δισταζουν να πουν την γνωμη τους η να διαφωνησουν με κατι που λεγεται η γινεται απο νεωτερους για να μην τους πουν αναχρονιστικους συντηρητικους κλπ.\nΕιδικα για τα γκραφιτι τα ταγκς ο Banksy οι ατενιστας κλπ μονο χασμουρητα θα επρεπε να προκαλουν στην καλυτερη περιπτωση.\nΕιναι εντελως κοινοτυπα ξεπερασμενα παλαιομοδιτικα πραγματα.\nΕιναι τοσο νεα πρωτοποριακα επαναστατικα προκλητικα οσο ειναι π.χ το σκειτμπορντ Καποτε ηταν κατι καινουργιο την ιδια πανω κατω περιοδο με τα γκραφιτι.Τωρα αν δει κανεις καποιους να κανουνω λες ακομη σκειτ κανουν αυτοι ;.Και οι πιο φανατικοι του ειδους θα επρεπε τωρα πια να εχουν βαρεθει την ζωη τους με αυτα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:35\n#64. — «Ε, να, Κύριε, κι η Αθηνά, χήρα ήτανε κι εκείνη».\n(Θρυλούμενη απάντηση μαθητή στην ερώτηση καθηγητή του στο σχολείο να εξηγήσει το ρητό που ανέφερες. Από κείνα που διαβάζαμε στα «μαργαριτάρια» των περιοδικών της μαθητικής μας ηλικίας).\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:36\nΠάντως , σέ μερικά αγάλματα πού βρίσκονται εκεί γύρω άπό τό πανεπιστήμιο …ένα γκράφιτι καλό θά τούς έκανε\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:53\nΠριν 40 χρόνια κοντά είχα διαβάσει στο TLS ένα άρθρο για τον χαρακτήρα του Λόρδου Βύρωνα. Στο άρθρο γινόταν αναφερά στη πολεμική που άσκησε ο Ποιητής στον Λόρδο Έλγιν για τη καταστροφή του Παρθενώνα Για να φανεί η αντίφαση είχε και φωτογραφία από το Ναό στο Σούνιο στο σημείο που είναι χαραγμένο Byron (όλοι τόχουμε δει – κάποιοι έχουν προσκυνήσει κιόλλας) ως δείγμα βανδαλισμού.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:54\nO Thomas Pynchon ανοίγει το Inherent Vice με το εξής επίγραμμα:\n«Under the paving-stones, the beach!\nGRAFFITO, PARIS, MAY 1968»\nΜου είχε προκαλέσει πολύ ευχάριστη έκπληξη η χρήση του ενικού, παιχνιδιάρικη και νοσταλγική, και αποφάσισα να την εντάξω στο εσωτερικό μου λεξιλόγιο (παροξύτονη!).\nΑντισταθείτε στο φασισμό του Σαραντάκου! 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:56\n@58: Φυσικέ, ο Ξυδάκης ερμήνευσε (και δεν αποδέχθηκε) το γεγονός του α/μ γκράφιτι και κατά τη γνώμη μου το ερμήνευσε σωστά. Η ευαίσθητη Διαμαντοπούλου όμως σε ποιον επιρρίπτει ευθύνες; Δηλαδή έχει ευθύνη ο Γκόλιας ή ο Ξυδάκης για το γκράφιτι τη στιγμή που η ίδια η υπόσταση του ΕΜΠ και των λοιπών ΑΕΙ είχαν βληθεί από την ίδια και τους ομοίους της; Ποιοι έχουν ευθύνη για τη διάλυση του κοινωνικού ιστού, που για κάποιους -αν θέλεις- αποτέλεσμα είναι ΚΑΙ τα γκράφιτι;\nΆσχετο: Πριν λίγες μέρες πέρασα απ’ τα Πατήσια και έπεσα στο γεγονός του οριστικού πια κλεισίματος με διακοπή ρεύματος από συνεργεία της ΔΕΗ στον υποσταθμό ενός ακόμα νοσοκομείου στο πρώην ΙΚΑ Πατησίων, που έκλεισε δια χειρός Μπουμπούκου.\nΠείτε μου λοιπόν για γκράφιτι. Ακούω με ενδιαφέρον … 👿\n11 Μαρτίου, 2015 στις 12:58\nΜάνου Στεφανίδη: Για το Πολυτεχνείο: Nα γνωρίζουμε τα κτίσματα για να αγαπήσουμε τους ανθρώπους.\nνεκρό 17χρονο αγόρι που μαζί με δύο φίλους του έκανε γκράφιτι σε βαγόνια του τρένου στο σταθμό Ειρήνη.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:00\n@ 42, 46(42) : Εμένα την ξέρετε τη θέση μου, αποκατεστημένο. Αναπαλαιωμένο σημαίνει ότι το ξανάκανα παλιό, αλλά αυτό μόνο ο χρόνος μπορεί να το κάνει, και μάλιστα άπαξ, όχι σε επανάληψη (σ.σ. : άλλο «δίνω την όψη του παλαιωμένου»). Ανακαινισμένο είναι ότι το έκανα καινούριο, αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει και με διαφορετικά υλικά (π.χ. στα καταστήματα). Αποκατεστημένο (ή αποκαταστημένο;), όσο κι αν ακούγεται περίεργο, σημαίνει ότι το ξανάφερα στη μορφή που ήταν, με τα υλικά που είχε.\nΣκέφτεστε την ανακαίνιση ενός κυκλαδίτικου, με συρόμενα παράθυρα;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:02\n@ 47 : Για λέξη της χρονιάς, αν και νωρίς, έχει «χωθεί» η δημιουργική ασάφεια (που κολλάει και με το γκράφιτι).\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:03\nΒανδαλισμός προφανώς με την έννοια της επέμβασης-αλλοίωσης σε κάτι που θεωρείται έργο τέχνης στατικό και δεν πρέπει να αλλάζει αλλά μονο να γίνεται σεβαστό.\nΚατά το παράδειγμα του Δύτη με την Τζοκόντα, ό,τι κι αν κάνει κάποιος πάνω στην Τζοκόντα, ακόμα κι αν ζωγραφίσει σε μια γωνία της μια πανέμορφη ζωγραφιά, βανδαλισμός θα θεωρείται.\nΑν και το πνεύμα του άρθρου με εκφράζει, όπως βλέπω το γράφιτι στις φωτογραφίες θα έλεγα ότι σχεδόν μου αρέσει, και σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερο από τον τοίχο στη δεύτερη φωτογραφία του ποστ.\nΕπειδή από τα σχολικά μου χρόνια τους ήξερα και τους ζούσα τους γκραφιτάδες, ξέρω πως τίποτα το πραγματικά επαναστατικό δεν έχουν και αυτό που με ενοχλούσε περισσότερο ήταν η αλαζονία που έβγαζε αυτό που έκαναν (το περί αλαζονείας ήταν και το μόνο που κατάλαβα στο παράθεμα του Δ. Σεβαστάκη).\nΜέχρι εκεί όμως. Γύρω απ το Πολυτεχνείο γίνεται καθημερινά εμπόριο ναρκωτικών. Η αστυνομία ποτέ δεν επεμβαίνει – επενέβαινε μόνο όταν κάνανε γιουρούσι οι αναρχικοί για να δείρουν τους εμπόρους και επενέβαινε για να κυνηγήσει τους πρώτους, αποκαθιστώντας την τάξη.\nΌντως απειλητικό για τη νοημοσύνη και την αισθητική μας είναι για μένα το κύμα κοπετών που σηκώνουν κάθε φορά οι γνωστοί άγνωστοι που θέλουν να μας πείσουν ότι κεντρικός άξονας των προβλημάτων μας είναι η αέναη πάλη μεταξύ των δυνάμεων της τάξης/της ευπρέπειας/του πολιτισμού/της αξιοκρατίας/όσων συνιστούν τον αστικό μύθο τέλος πάντων και από την άλλη των δυνάμεων του ερέβους/της αταξίας (βάστα Σόιμπλε!)/της τεμπελιάς (τράβα την πρίζα, Μέρκελ!)/της θολοκουλτούρας, που ροκανίζουν σιγά σιγά τον κορμό που κρατάει στην έρημη χώρα ό,τι μένει όρθιο, και δώσ’ του κλάψα και δώσ’ του μαστίγιο.\nΡηχοί είναι οι γκραφιτάδες αλλά περιθωριακής ρηχότητας. Η ρηχότητα των άλλων είναι η κυρίαρχη. Είναι της κουλτούρας αυτών που κατοχυρώνουν τη θέση τους σπέρνοντας το φόβο στους πολλούς.\nΑυτό που περιμένω από τις αρχές είναι μια μετρημένη αντίδραση: να δηλώσουν βέβαια ότι αυτό που έγινε στο Πολυτεχνείο είναι κάτι άσκημο και δεν σηκώνει καλλιτεχνικά άλλοθι αλλά και να μην ενθαρρύνουν την κουλτούρα των κοπετών περί ανομίας που μας δέρνει από τη σύσταση του ελληνικού κράτους μπουρδουμπούρδουΒερέμηςγλιτςγλιτςΜαρατζίδης. Θα ήθελα και φύλαξη αλλά με προτεραιότητα στο όργιο που γίνεται με το εμπόριο ναρκωτικών μπροστά στα μάτια όλων.\nΒρεεεε, ευκαιρία να βγουν και τα Διαμαντοπούλου απ τις τρύπες τους!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:08\nΗλεφού, έτσι που πάμε θα νομίσει ο κόσμος ότι είμαστε το ίδιο πρόσωπο, ξέρεις.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:09\nΕδώ είναι η ελληνική ταινία του 2009 «Απόψε βάφουμε»,για όσους θέλουν να προσεγγίσουν από όλες τις πλευρές το θέμα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:11\nΣυμφώνω απόλυτα με το σχόλιο 75, όποιος και να το έγραψε 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:13\n«Η τέχνη της εξέγερσης, όταν γίνεται αλαζονική χειρονομία, απλώς ενισχύει τη συντήρηση και τον σκοταδισμό, δεν ανθίσταται και δεν απελευθερώνει»\nΗ τέχνη εκτός απο υπερτιμημένη ώς προς τις ιδιότητές της, είναι υποκειμενική και όχι αντικειμενική, και φυσικά ούτε ανθίσταται και απελευθερώνει συλλογικά. Η άποψή μου για το μπογιάτισμα του κτιρίου, είναι οτι οι Έλληνες δεν αγαπούν την δημοκρατία, είναι κατά βάσιν ανεύθυνοι και συντηρητικοί με αρκετές χοντρές πινελιές φασισμού μέσα τους, και επιπλέον δέν έχουν κανένα μέτρο αισθητικής. Παρ΄όλο που ζούν στον τόπο που η αισθητική έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη, επικράτησε το νεοπλουτίστικο κιτσαριό, και το πλιάτσικο και η μιζέρια του μίζερου πλιατσικολόγου, όλοι και όλα για το εφήμερο κέρδος, και να πάνε στο διάολο όλα τ΄άλλα. Ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας, είναι η βασική αρχή που μαθαίνουμε σαν παιδιά απο την λειτουργία της πολιτείας και των γύρω μας. Δεν ευθύνεται καμία οικονομική κρίση για το χάλι του πολυτεχνείου, και στην οικονομική ευμάρεια των προηγούμενων χρόνων, το ίδιο και χειρότερο ήταν, όμως αυτό το σύμβολο του αγώνα για την Δημοκρατία, κανείς ποτέ δεν το προστάτευσε, ούτε δεξιός, ούτε κεντρώος, ούτε αριστερός, γιατί ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, άλλωστε ούτε την γενέτειρα της Δημοκρατίας προστάτευσαν, απο πανέμορφη νεάνιδα, την μετέρεψαν σε κακιασμένη παλιόγρια. Είναι απελπιστική η πολιτιστική και δημοκρατική μας ένδεια.\n37 – Η ασυδοσία δεν έχει καμία σχέση με την αναρχία, άλλωστε κανείς αναρχικός δεν ήταν ποτέ ασύδοτος, εν αντιθέση με τους νομιμόφρονες και νομοταγείς που ασυδοτούν ασυστόλως αιώνες τώρα. ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟ, όχι αναρχικό.\n45 – «Ακόμα και οι γκραφιτάδες στην Ελλάδα θεοσεβούμενοι είναι; Τρέχουνε το Πάσχα να πάρουνε το Άγιο Φως από το αεροδρόμιο;»\nΓιατί αμφιβάλεις; αν όχι απο το αεροδρόμιο, σίγουρα απο το θρησκευτικό μαγαζί της γειτονιάς τους.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:14\n75 Με τα πιο πολλά συμφωνώ -αλλά έχει πληθυντικό ο κοπετός; Δεν ξέρω, ρωτάω.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:15\nΠάντως, στην περιοχή μου, έφτιαξαν γκραφίτι επιλογής των παιδιών του Γυμνασίου παντού (ή σχεδόν), κι από τότε σταμάτησαν οι μουτζούρες και οι βρισιές, το σεβάστηκαν δε και οι επόμενες γενιές.\nΥ.Γ. Δε συμφωνώ απαραίτητα με όλα αυτά… ίσως λόγω ηλικίας 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:17\nΕίναι τα καλύτερα βερύκκοκα πάντως Μετά είναι τα τσαουλιά.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:18\n@ 82 : Τα τσαουλιά, φασόλια δεν είναι; Και το αντίπαλο δέος σε βερίκοκα, τα «Μπεμπέκου»;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:21\nΠώς, δηλαδή, βλήθηκε η ίδια η υπόσταση του ΕΜΠ από τη Διαμαντοπούλου και τους ομοίους της; Τα δεκάδες Πολυτεχνεία στον κόσμο που λειτουργούν με δομές ανάλογες του πάλαι ποτέ Νόμου της Διαμαντοπούλου είναι βεβλημένα στην ίδια τους την υπόσταση και δεν τόχουν καταλάβει;\nΑ, και μην ξεχνάμε ότι ενόσω δεν διαμαρτυρόμαστε συγχρόνως, στο ίδιο κείμενο και με θρησκευτική συνέπεια για το εμπόριο των ναρκωτικών, την αιθαλομίχλη που επίσης καταστρέφει τους τοίχους καθώς επίσης και για το μνημόνιο (δεν έχει σημασία για ποιο λόγο, μνημόνιο είναι αυτό), δεν δικαιούμαστε να εξοργιζόμαστε για την κουρελαρία και την βρωμιά που έχει εγκαθιδρύσει ο κομματισμός στα ΑΕΙ της χώρας μας εδώ και δεκαετίες. Το να θέλεις να εργάζεσαι σε χώρο που δεν βρωμάει σαν περίφραξη ιπποποτάμων σε ζωολογικό κήπο είναι ένδειξη μικροαστισμού, πώς μου διέφυγε.\nΔιάβασα τα πρώτα δύο σχόλια.Δε θέλω να επηρεαστώ.Μου δημιούργησε τέτοια ένταση συγκίνησης το γκράφιτι που νομίζω θα «μπουρλιάσω» κάτι αργότερα. Τώρα δηλώνω ενθουσιασμένη. Άσχημο; Το πελώριο Μαύρο κύμα στη γωνία Πατησίων και Στουρνάρη; Υπέροχο! Μέχρι δακρύων υπέροχο.Πρώτη φορά είμαι τελείως αλλού από το Νικοκύρη. Πάω πάνω να διαβάσω τί λεν και οι αποδέλοιποι.Ο Σπιράλ ,η Μαρία; ο Δύτης;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:26\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:28\n83. Είναι ΚΑΙ φασόλια. Μοιάζουν με τα διαμαντοπούλου, είναι λίγο πιο «άσχημα» θαρρώ, μέλι όμως τα τιμημένα. Τα μπεμπέκου ποτέ δε μου άρεσαν…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:33\nΤα «παιδιά» (τρόπος του λέγειν) κατάφεραν αυτό που επιδίωκαν: Να τους προσέξει ο κόσμος. Βέβαια ο κόσμος σε προσέχει και όταν κάνεις ένα καλό γκράφιτι σε έναν μαντρότοιχο. Τα «καλά» όμως λίγοι μπορούν να τα κάνουν, ενώ τα άσχημα όλοι: Τα κάνουν ακόμα και «καταξιωμένοι» καλλιτέχνες, συγγραφείς κλπ, με προκλητικές πομφόλυγες. Όταν δεν έχουν να πουν ή να κάνουν κάτι εμπνευσμένο τότε …καίνε τον ναό της Αρτέμιδος. Είναι ο «ηροστρατισμός» των ασήμαντων που θέλουν να προβληθούν. Τα «παιδιά» δεν κάνουν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από πολλούς σύγχρονους «φιλοσοφούντες». Μπράβο λοιπόν στα «παιδιά» που ακολουθούν τα σύγχρονα …φιλοσοφικά ρεύματα!\n80: έχει, Νίκο\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:41\n@84: Φυσικέ, μίλησα για επιλογές διάλυσης του κοινωνικού ιστού και σκισίματος του Κοινωνικού Συμβολαίου και αυτή είναι μια εκπρόσωπος αυτών που το έκαναν, οπότε δεν δικαιούται να ξετσουμίζει και να ομιλεί, εστω και για ευθύνες ανθρώπων απέναντι στο μπογιάντισμα ενός ήδη ρυπαρού τοίχου.\nΠαρ’ το αλλιώς: Έστω ότι, ανέκαθεν ίσχυε ο νόμος-πλαίσιο της Α.Δ., ποιος μας διαβεβαιώνει ότι η Στουρνάρα και Πατησίων θα ήταν καθαρή και το γκράφιτι εκεί δεν θα γινόταν;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:43\n#90. — Μην τα κάνεις αχταρμά, Σπάιραλ. Η Δ. δεν επιχείρησε ποτέ να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό, ας έρθουμε στα λογικά μας. Ούτε και ο Νόμος της ήταν καμία εγγύηση για το κτίριο.\nΕγώ απλώς δεν δέχομαι ότι της αρνείσαι το δικαίωμα να εκφράσει την αγανάκτησή της.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:45\nΤο ότι διατάχτηκε εισαγγελική έρευνα ενώ δεν έχει διαταχτεί για τρις χειρότερα εγκλήματα κατά της χώρας, από μόνο του δε με χαλάει. Δε βλέπω γιατί θα έπρεπε να γίνονται ή όλα τέλεια ή να μη γίνεται τίποτε.\nΗ ίδια όμως η εισαγγελική έρευνα, πώς διάολο θα γίνει; Δηλαδή θα μαζευτούν οι εισαγγελείς μαζί με μερικούς καμπαρντινάτους της αστυνομίας και θα κοιτάνε το γκράφιτι μέχρι να τους αποκαλυφθεί ποιος το έκανε;\nΒλακείες. Κύριοι, τον χάσατε αυτό τον γύρο. Να παραδεχόμαστε και μερικά πράγματα άμα είναι προφανή. Μπορείτε να αγωνιστείτε στον επόμενο, ξαναβάφοντάς το, και θα δούμε αν κερδίσετε (και αν θα κερδίσετε και την κοινή γνώμη). Δεν τσακώσατε τον ένοχο την ώρα που ήταν όσο πιο έκθετος στην κοινή θέα είναι ανθρωπίνως δυνατό, και θα τον τσακώσετε τώρα που ανεμουρίστηκε;\n@81: Στο Λυκειο της κόρης μου έχει έναν εξωτερικό τοίχο ζωγραφισμένο με μια παράσταση Hulk vs Spiderman. 😀\nΤο υπόλοιπο σχολείο είναι ολοκάθαρο.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:46\n49 Προφανώς ο Γκοσινί είχε υπόψη του κάτι σαν αυτό:\nΟ ναός των νήσων Φίλαι (η ελληνική Βικιπαίδεια στρίβει διά της ακλισιάς- προφανώς η γενική θα είναι «Φίλων») είναι το μεγαλύτερο ίσως πάρκο διαχρονίας σε γκράφιτι\nΚάπου είχα ακούσει, νομίζω από ξεναγό, παρετυμολογία του ονόματος του ναού, ότι και καλά πήρε το όνομά του από τις πολλές φυλές που εκπροσωπούνται μέσω των διαφορετικών ανά τους αιώνες γκράφιτι.\n40 «…αντίθετα, ίσως κι εσύ όταν μπεις σε έναν «underground» χώρο, θα σβήσεις το τσιγάρο σου στο πάτωμα…»\nΑντίθετα, εγώ λειτουργώ εντελώς αντίθετα. Σε μια πόλη όπως η Αθήνα, ή ξερωγώ το Παρίσι, δεν πετάω ποτέ τίποτε κάτω, γιατί νιώθω ότι έχουν ήδη αρκετά.\nΣε άλλες πόλεις-όνομα-και-μη-χωριό και γερμανόφρονα προάστεια, χαίρομαι να πετάω κάτω το σκουπιδάκι μου, γιατί νιώθω πως λειτουργώ εξισορροπιστικά και αποκαθιστώ κάποια διαταραγμένη φυσικότητα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:50\nΕνδιαφερον αρθρο! Ενας τροπος να προσεγγισει κανεις το γκραφιτι σε δημοσια κτιρια ειναι με τις ερωτησεις; Ποια δημοσια κτιρια ειναι off limits; Υπαρχουν δημοσια κτιρια/μνημεια στην Αθηνα που αν τα βλεπαμε ενα πρωϊ γκραφιταρισμενα θα δυσανασχετουσαμε, θα εξοργιζομασταν, κλπ; Η Ακροπολη για παραδειγμα. Ειναι off limits;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:53\n89 Πράγματι: μελανείμων η πένθιμος άγεται κοπετούς έχουσα και θρήνους γυναικών..\n60 – Μαρία κι εσύ αδικείς τους αναρχικούς. Αν ο κλαθε ηλίθιος που χρησιμοποιεί το αναρχικό σήμα είναι ανρχικός, τότε κι όλοι όσοι ψηφίζουν είναι δημοκράτες.\n61 α΄ – Κι εγώ πρώτη φορά το βλέπω-ακούω απο σένα, μάλιστα στο πιοπάνω σχόλιο, νόμιζα οτι θα πείς για καμιά γάτα το Σρέντιγκερ (χαμόγελο).\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:54\n76 – Γιατί το λές αυτό Ηλεφού; (χαμόγελο).\n11 Μαρτίου, 2015 στις 13:56\nΚι εγώ μόνο φασόλια ήξερα τα τσαουλιά.\nΔύτη, σου είπα την άλλη φορά: μέχρι και στο «Ψε»\n80 Εκπλήσσομαι με την ερώτηση. Γιατί να μην έχει πληθυντικό; Έχει ο θρήνος, έχει ο ολολυγμός, έχει πλέον η πολιτική, έχει ακόμα και η δράση (μη χέσω!). Γιατί όχι ο κοπετός;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:02\n99. Εγώ μαθαίνω κάθε μέρα από πολλούς εξ υμών, μια φορά ας ξέρω κι εγώ κάτι 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:03\nΣκυλάκο μας έχεις γεννέθλια σήμερα;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:04\nΓκράφιτι (συνεχώς ανανεούμενο) Λιοσίων και Αγορακρίτου, Πλ. Αττικής στο τοιχίο του αμαξοστασίου ΗΛΠΑΠ\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:10\nΣκύλε, αυτό είναι το σωστό\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:11\nΓκράφιτι (επί παραγγελία) Πειραιώς και Καραολή-Δημητρίου, Ν. Φάληρο στο τοιχιο της Ελαίδας.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:13\n(μτφ: Χρόνια Πολλά)\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:41\n104: Δεν το είχα προσέξει.\nΧρόνια πολλά και από μένα, Σκύλε!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:46\nΧρόνια πολλά, Σκύλε!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:50\nΤο εχω ξαναγραψει πολλες φορες. Κατιοντες μετοικων, ανθρωπων των ορεων (βουνων) μαζι με κατιοντες μικροαστων, μεσοαστων και μεγαλοαστων απο πολυ προβληματικες οικογενειες (χουλιγκανς, μπαχαλοι, μηδενιστες, αναρχοειδεις,…) κανουν την «επαναστατικη» (του κ@λου) παρεμβαση τους, βανδαλιζοντας-βεβηλωνοντας το ιστορικο διατηρητεο κτιριο της Πρυτανειας που καηκε το 1995 και χρειαστηκε πολυς κοπος και χρημα για να αποκατασταθει. Στο υπογειο της βιβλιοθηκης (διπλα στην εισοδο της Στουρναρη) θυμαμαι οτι δανειζομαστε βιβλια, διαβαζαμε ή καναμε τα θεματα των μαθηματων μας.\nΟι μπογιες στους τοιχους, ειναι χειροτερες απο τα ουρα των σκυλιων που οριοθετουν την «δικη» τους περιοχη.\nΟμως τα Εξαρχεια ανηκουν σε ολους και αυτοι ειναι μια προβληματικη μειοψηφια …. Αυτα τα παιδια εχουν τους δαιμονες τους και δεν εχουν βρει την λυτρωση μεσα απο την αγαπη, την συντροφικοτητα, την δημιουργικη εργασια,….\nΥΓ Η κατασταση στα Εξαρχεια εχει ξεφυγει εντελως.\n6-2-15 «Παρανάλωμα του πυρός, μετά από επίθεση με μολότοφ, έγινε απόψε περιπολικό, το οποίο πήγε μετά από κλήση για τροχαίο στη συμβολή των οδών Σπύρου Τρικούπη και Τοσίτσα στα Εξάρχεια.»\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:51\n13 Ολυμπιάδες και ο τρέχων, πούλεγε ένας ανθύπας στο στρατό.\nΑλλά όχι και απόφοιτος, Σταζυμπότατε, απλώς τρόφιμος και μετά dropout.\nΥΓ Προσωπικώς το προτιμώ έτσι από το προηγούμενο παραληρηματικό, όπου κάθε μλκας έγραφε ό,τι του κατέβαινε.\nΤο βάψιμο έγινε με ρολλά σε μακριά κοντάρια, δηλαδή πολύ γρήγορα. Επιπλέον, μου άρεσε το ότι σεβάστηκαν απολύτως τα περιγράμματα των παραθύρων και τις πινακίδες με τα ονόματα των δρόμων, στις γωνίες.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:52\nΈχεις γενέθλια τρελό αγόρι; XΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!!!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:53\n«Ο Καμίνης «καθαρίζει» κι ένας γκραφιτάς «φωτίζει» το μυστήριο\n….Η απάντηση ενός γραφιτά\n»Πριν λίγες μέρες οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες παρουσίασαν μια μοναδική εικαστική πρόταση για την πόλη της Αθήνας στο κτίριο του Πολυτεχνείου Πατησίων και Στουρνάρη γωνία. Πραγματικά όταν το αντικρίζεις νιώθεις δέος ως προς τον όγκο του, τη σύνθεση, τη ταχύτητα της διεκπεραίωσης, την επικινδυνότητα της αποστολής. Το έργο έγινε μέσα σε 3 διαφορετικά sessions με ρολό και πλαστικό χρώμα, όχι σπρέι, η πράξη αυτή έχει αρκετά μηνύματα για όλους εμάς. Οι καλλιτέχνες θέλουν να υπενθυμίσουν μάλλον ότι το graffiti σαν τέχνη έχει τεράστια δυναμική χωρίς όρια και μπορεί να γίνει παντού.\n»Όλα βάφονται: παράθυρα, αφίσες, πεζοδρόμια, στάσεις λεωφορείων, κολώνες και ότι άλλο φυσικό εμπόδιο υπάρχει, με ανελέητο τρόπο ακριβώς για να προκαλέσει το σοκ. Καλό θα ήταν να μην κρίνεις αρνητικά ότι δεν αντιλαμβάνεται η οπτική σου αντίληψη, υπάρχουν «ψυχές» που αντιδρούν με αυτό τον τρόπο σε αυτό το παγκόσμιο δράμα που λέγεται κρίση. Εσύ αντιδράς έτσι, ο άλλος αλλιώς».»\nΥΓ Να συνενοηθουν με τον Δημο, να τους ορισει καταλληλους χωρους και τοιχους ή/και πελωριες οθονες αναρτημενες απο κτιρια για να προβαλλουν την εργασια τους με προτζεκτορα (ωστε να μην βαριεται το κοινο) με την εγκριση καποιου καλλιτεχνικου συμβουλιου λ.χ. απο το ΕΕΤΕ ( Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας) ή την ΑΣΚΤ.\nΔιαφορετικα καποιοι πρεπει να βρουν τα σπιτια των μελων της “Icos&Case” , τα ΙΧ τους ή τα μηχανακια τους για να τα βαψουν (με την δικη τους καλλιτεχνικη προταση) ωστε να δημιουργησουν και αυτοι (οι αλλοι) το σοκ στους πρωτους με graffiti που θα δημιουργουνται » με ακαριαίο τρόπο και εξωφρενικές ταχύτητες» αλλα στην περιουσια/χρηση των graffit-αδων:)\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:55\n45. Μια άλλη ερώτηση είναι γιατί κολλάμε στον Ξυδάκη που δεν είναι καθ’ ύλην αρμόδιος και πού είναι η τοποθέτηση του Υπουργού Παιδείας.\nΜαντεύω ότι θα τη βρεις ανεπαρκή.\nΠάντως βλέπω ότι υπάρχει διάσταση απόψεων Παιδείας και Πολιτισμού στην ορθογραφία της λ. κτ*ριο.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 14:58\nΔεν ειναι ο Diego Rivera, αλλα μαλλον κακοτεχνοι και βεβηλοι\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:01\nΑνεπαρκή – μη ικανοποιητική για να είμαι πιο σωστός.\n(Ωχ βγήκε λίγο μεγάλο το λινκ).\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:02\nΟυτε o ….Banksy 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:06\n@113, 115: Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά πρόκειται για εξαιρετικά δείγματα steet art το ένα πλούσιο και το άλλο αφαιρετικό. Ποιοι είναι οι καλλιτέχνες μού είναι αδιάφορο.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:07\n115 E, αυτό μου αρέσει και μένα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:09\nΑν ζωγραφιζαν σαν τον Banksy τους ΜΑΤατζηδες να τρεχουν χαρουμενοι στο λειβαδι , ισως να ημουν επιεικης 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:16\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:23\nΑπό αυτό το κουρέλ λοκάλ κάποιοι μπορεί να βρίσκουν προτιμότερο ακόμα και το άσκημο μαυρόασπρο γκράφιτι.\nΟ δαίμων του τυπογραφείου, ή σκόπιμο λογοπαίγνιο; 😉\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:24\nΓουφ, Λάμπρο και Ηλεφού!\nΌταν μιλάμε για βανδαλισμούς με τις καλύτερες των προθέσεων\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:25\nκαι να μην το ξανακανεις!!!!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:39\n120 Σκόπιμο. 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:40\n115 – Άλλο εκφραζόμαστε δημιουργικά σεβόμενοι τον χώρο και την ιστορία του, κι άλλο προκαλούμε χωρίς να σεβόμαστε τίποτα. Και στις δύο περιπτώσεις οι ενέργειές μας απευθύνουν κάποιο μήνυμα, οι αποδέκτες θα είναι ανάλογοι των προσδοκιών μας, οι υπόλοιποι θα το απορίψουν.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 15:58\n121 – Άλλη μιά απόδειξη οτι ο βανδαλισμός δεν είναι αναρχική πρακτική (και δεν είμαι κι αναρχικός) αλλά ΒΛΑΚΕΙΑ.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:10\nΧρόνια πολλά Σκύλε! Μα αυτός ο Στάζυ, όλα τα ξέρει;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:15\nΝαι, και αρχίζω να φοβάμαι πως δεν γράφεται με «υ» 😎\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:28\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:32\nΚαι να μη θυμάμαι από πού το έχω σημειώσει…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:38\nΧρόνια πολλά, Σκύλε.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:40\nΝα πω κι εγώ το μακρύ μου που μάλλον είναι σε αντίφαση με το κοντό μου.\nΤο να θέλει ο θνητός άνθρωπος να αφήσει το ίχνος του επάνω σε ένα «αιώνιο» μνημείο είναι, νομίζω, έμφυτη ανάγκη μας. Εξου και τα από αρχαιοτάτων χρόνων γκράφιτι, χαράγματα κλπ. [Ένας θείος μου, κτηνοτρόφος στο επάγγελμα, χάραζε το όνομά του πάνω στα βουνά σε πέτρες, βράχια και τα κάλυπτε ή τα προστάτευε για «να μείν’ το όνομα»].\nΑπό την άλλη, η εποχή μας έχει αποφασίσει ότι κάποια κτίρια αποτελούν μνημεία, που πρέπει να να τα διατηρούμε. Στοιχείο διατήρησης είναι ασφαλώς η πρόσοψη. Επομένως, το συγκεκριμένο γκράφιτι της ανάρτησης με βρίσκει αντίθετο εξαρχής, πέρα από τυχόν αισθητική εξέταση (μ’αρέσει/δεν μ’αρέσει). Αν ήταν σε άλλο τοίχο, δεν θα μ ε ένοιαζε.\nΑπό την (άλλη) άλλη τέτοιου είδους «βανδαλισμοί» που συνέβησαν στο παρελθόν, αποτελούν για μας σήμερα ιστορική πηγή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα χαράγματα του Παρθενώνα http://tinyurl.com/nfysbbt ή διάφορες ενθυμήσεις γραμμένες ή χαραγμένες σε τοιχογραφίες ναών που αμέσως σου τις χρονολογούν (ή ορίζουν ένα χρονικό όριο).\nΑπό την (τρίτη) άλλη όταν βλέπω σε ναούς χαραγμένα «Χ.Θ.Τ. 1963» δεν μπορώ να μη σκεφτώ «και τι κατάλαβε ο μαλάκας όταν το έγραφε;», μερικούς δε τους έχω ρωτήσει και η απάντηση είναι να γελάνε σαν μικρά παιδιά.\nΜάλλον, δηλαδή, το πώς τα βλέπουμε έχει να κάνει με την εποχή; Δεν είμαι και σίγουρος…\nΚάποιος είπε αν κάνουν γκράφιτι σε εκκλησίες. Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων στα Τρίκαλα:\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:42\n131 Mέσα στην πόλη είναι η εκκλησία; Και γιατί τέτοιο γινάτι οι Αεκτζήδες;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:45\nΦχαρ’στώ, Γς και Μαρία.\nΝικοκύρη, στο 132, Ελεήμων είναι ο Άγιος. Και δεν ελέησε κανείς την R21 με καινούργια ΑγιαΣοφιά.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:48\nΒέβαια, όταν κάποιος πήγε εδώ\nκαι γρατζούνισε τ’ όνομά του\nμπορεί τότε να τον θεωρήσανε κάγκουρα αλλά τώρα το βλέπουν και ανατριχιάζουν.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 16:58\nΝαι, αλλά κακώς μετατοπίστηκε η συζήτηση σε τέτοιου τύπου «γράφιτι».\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:00\nΕντελώς στο κέντρο, στην παλιά πόλη, βαρόσι που το λένε. Δίπλα έχει κι άλλο ναό του 19ου αιώνα, αυτός είναι του 17ου-18ου..\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:05\nΔεν αντιλέγω, είναι σαφώς δύο μέτρα και δύο σταθμά. Θα πρέπει να ορίσουμε τι είναι αυτό που κάνει ένα «βανδαλισμό» τελικά αποδεκτό.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:06\nΓρηγόρη, στο 137,\nαν ήξερα, φίλτατε, θα το έλεγα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:11\nΟ… Στάλιν;! Ζει; Μα πώς, γιατί… 😀\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:18\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:22\nΗ απάντηση στο ερώτημά μου (#3β) ήρθε ήδη: http://www.lifo.gr/mag/columns/7046 Έχει λίγο πλάκα.\nΔείτε κι αυτό για το πώς όλα μπερδεύονται γλυκά: https://derveniotis.wordpress.com/2015/03/10/up-is-down-black-is-white/\n131 – Ο Φυσικός είπε οτι δέν είναι ο κανόνας τα γκράφιτι σε εκκλησίες, και νομίζω οτι έχει απόλυτο δίκιο που λέει οτι είναι αντιστρόφως ανάλογα με τα σχολεία.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:38\nΈχω αρχίσει να απορώ με μερικά που διαβάζω.\nα) Ποιος υποστήριξε ποτέ ότι δεν ήταν καφρίλα εκ μέρους του Λόρδου Βύρωνα αυτό που έκανε; Να μου πεις ότι, εφόσον ήταν ο Βύρων, ξέρουμε ότι μια τέτοια καφρίλα δεν τον χαρακτήριζε μονόπαντα διότι ήταν σημαντικός ποιητής και σημαντικός φιλέλλην κλπ. και όχι απλά και μόνο ένας κάφρος, μάλιστα. Αλλά δε θα του πούμε και μπράβο για το συγκεκριμένο.\nβ) Στις φτγρ του #121, πού ακριβώς εντοπίζονται οι καλύτερες των προθέσεων; Και γιατί οι μαθητές που έρχονται σχολική εκδρομή πρέπει να χαρακτηριστούν «πιστοί (μπολντ) επισκέπτες»; Γιατί μαθητές μοιάζει να ‘χουν κάνει τα περισσότερα, αν και βέβαια το «Κομοτινή σειρά 172» και μερικά παρόμοια είναι από φαντάρους. Πολύ απλά, κάποιοι ξεκίνησαν από παλιά αυτή την καφρίλα -ίσως να ‘ταν ο Ζαχαρίας και η Πελαγία με την παρέα τους που διημέρευσαν στις 18.8.1964- και έκτοτε τους ακολούθησε επί δεκαετίες ένα σωρό άλλος κόσμος. Δε βλέπω τίποτε το αντιφατικό. Ολοκάθαρη βλακεία και βανδαλισμός.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:50\nΠέπε, δεν υποστήριξα πως δεν είναι καφρίλα, τώρα, όμως, το ερείπιο έχει ενσωματώσει στη μνημειακή ιδιότητά του και αυτή την υπογραφή. Δηλαδή, τώρα η υπογραφή είναι εξίσου μνημείο με το μνημείο το ίδιο.\nΣχετικά με τα γκράφιτι, κυκλοφοράει μια ιστορία για το μνημείο του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο. Λέγεται πως μια μεγάλη γερμανική χημική εταιρεία προσφέρθηκε να τοποθετήσει δωρεάν αντιγκράφιτι επικάλυψη στο μνημείο. Και πως η συγκεκριμένη εταιρεία είχε άσχημη συνεισφορά στο ίδιο το Ολοκαύτωμα. Με άλλη διοίκηση, προφανώς. Τέλος πάντων, ο αρχιτέκτονας του μνημείου αρνήθηκε ευγενικά, σχολιάζοντας πως κάθε και όποιο γκράφιτι θα αποτελέσει κι αυτό μέρος του μνημείου. Μετά από αρκετά χρόνια, το μνημείο παραμένει καθαρό.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 17:52\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:02\nΗ έκφραση «ο ένας το μακρύ του κι ο άλλος το κοντό του» μήπως σχετίζεται με αυτό που λέει η τουρκική παροιμία: Μην κόψεις την ουρά του γαϊδάρου σου μπροστά στο πλήθος: κάποιος θα πει «μακριά», κάποιος θα πει «κοντή» (Eşeğin kuyruğunu kalabalıkta kesme; kimi uzun der, kimi kısa); Τι λέει ο Δύτης;\n«Ο κουζουλός όπου βρει γράφει τ’ όνομά του» (κρητική παροιμία).\nΣκύλε, χρόνια πολλά κι από μένα!\nΓρηγόρη, με κάλυψε ο Λάμπρος στο #142.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:05\n#112. — Ευχαριστώ, Σπύρο. Η δήλωση του Υπουργείου είναι καλύτερη απ’ ό,τι φοβόμουν.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:09\nΜπούρδες έλεγα για την υποτιθέμενη άρνηση του αρχιτέκτονα του μνημείου του Βερολίνου.\nΗ συνεργασία με την ένοχη εταιρεία συνεχίστηκε λόγω κόστους…\n146 Η δική μου εικασία είναι ότι ίσως εννοεί μακρύ και κοντό λόγο, μακρύ και κοντό ψέμα\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:13\nΧρόνια πολλά Σκύλε.\nΔυο λεξιλογικές παρατηρήσεις:\n– Στην Αγγλία παρατηρώ ότι γκράφιτι χαρακτηρίζουν όχι μόνο κάποια ζωγραφική απεικόνιση αλλά και συνθήματα στους τοίχους και απλά σύμβολα, τα οποία στην Ελλάδα λέμε απλά συνθήματα, ίσως ακόμα και αν δεν είναι ακριβώς συνθήματα (ή σύμβολα) – π.χ. το «Μαρία σ’ αγαπώ» σε έναν τοίχο. Και αυτό εδώ δεν θα το έλεγα γκράφιτι ας πούμε:\n– Ο όρος δημόσια τέχνη ως απόδοση του public art, δεν ξέρω, αλλά δεν μου κάθεται καλά.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:22\nΑ ναι, εσύ την πήγες αλλού τη συζήτηση στα συνθήματα και τις κάθε λογής μουντζούρες.\nΤο θέμα είναι η τέχνη του δρόμου και κατα πόσο μπορεί να χρησιμοποιεί κανείς οποιοδήποτε ντουβάρι χωρίς όρια.\nΝαι, ρε συ. Αλλά άλλο τα συνθήματα κι άλλο αυτό στο ΕΜΠ.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:28\nΗ Χατζηδάκη κάνει τη διάκριση: http://www.efsyn.gr/arthro/vandalismos-i-tehni-horis-oria\nΑπό την άλλη, η street art δουλεύει περισσότερο το αισθητικό κομμάτι. Αν σκεφτούν όλοι ότι έχει ενδιαφέρον να εκφραστούν σε ιστορικά μνημεία, το πράγμα μπορεί να ξεφύγει. Οχι τόσο από τον καλλιτέχνη, που θα το φιλτράρει δύο και τρεις φορές μέχρι να το εκφράσει, αλλά και από νεότερους, που μπορεί να περάσουν και να κάνουν απλά ένα tagging.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:29\n@145 Καταπληκτικές εικόνες. Μόνο που επιβεβαιώνουν αυτό που έγραψα σήμερα το πρωί (εγωιστικό ακούγεται, σόρι). Κανένα από αυτά τα γκράφιτι δεν είναι μουντζούρα. Κανένα από αυτά δεν είναι πάνω σε κτήριο σαν και αυτό του Πολυτεχνείου. Κανένα δεν είναι πάνω σε τοίχο που ένα απλό καθάρισμα θα ξαναστόλιζε τη γειτονιά.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:30\n#152(α). — Όχι, Μαρία, κάνεις λάθος. Οι κάθε λογής μουτζούρες ήταν εξαρχής μέρος της συζήτησης αφού τέθηκε ήδη από την ανάρτηση το ζήτημα ότι το τωρινό αίσχος είναι τουλάχιστον καλύτερο από το προηγούμενο, το οποίο ήταν ακριβώς αυτό: κάθε λογής μουτζούρες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αριστερές.\nΤο θέμα δεν είναι το κάθε ντουβάρι, το θέμα είναι το έρμο το ΕΜΠ που έχει τραβήξει τα πάνδεινα από τον κάθε ηλίθιο κι από τις ορδές των κομματικών στρατών.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:31\n152. Ναι, δεν διαφωνώ, απλά παρατήρησα ότι έξω και τα συνθήματα και τις μουντζούρες τα λένε και αυτά γκράφιτι (ή τα λένε και γκράφιτι).\nΤέχνη του δρόμου, πολύ καλύτερο.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:36\nΤελικα ωρα που το βλεπω καλυτερα εαν ειχα να διαλεξω αναμεσα στα δυο ειναι καλυτερα μια ολοκληρωμενη συνθεση (οτι κι αν ειναι αυτο) οπως στο Πολυτεχνειο η αυτη στο σψολιο 104 παρα εκατονταδες συνθηματα κλπ οπως ηταν πριν οπως αυτα στο σχολιο 131.\nΤο θεμα της αυθαιρεσιας παντως το να βαζει χερι καποιος οπου και οπως γουσταρει παραμενει.\nΥπαρχει και ο διπλος δισκος Physical Graffiti των Ζεπελιν που ειχαν και μια μανια με περιεργα συμβολα σαν τα σημερινα ταγκ.\nΕχει και το πασιγνωστο Κασμιρ ο δισκος και το εξισου φοβερο the rover.\nΕγω θα βαλω ενα αλλο εξισου ωραιο για οσους αρεσει το κλασσικο ροκ\nΕδώ έχεις να κάνεις με βλάκες και το πρόβλημα της βλακείας δεν αντιμετωπίζεται ούτε με αστυνομία ούτε με εισαγγελείς. Πάει ο κάθε ηλίθιος και γράφει στην πρόσοψη ενός κτιρίου (όχι πάντως του δικού του σπιτιού) ένα τεράστιο Α σε κύκλο με μαύρη πηχτή μπογιά ή σπρέι, και περνιέται για μεγάλος αναρχικός. Πάει ένας άλλος βλάκας (πιο μεγάλος) και μπογιατίζει ασπρόμαυρη την επιφάνεια ενός ιστορικού κτιρίου και το παίζει μέγας γκραφιτάς. Η πλάκα είναι ότι κάποιοι εικαστικοί κτλ. διστάζουν να καταδικάσουν την πράξη, γιατί σου λέει σε ανύποπτο χρόνο μπορεί αυτό το έκτρωμα να θεωρηθεί σπουδαίο κατόρθωμα ή κάτι τέτοιο.\nΣυμφωνώ ότι το πρόβλημα του Πολυτεχνείου είναι γενικότερο, αλλά αυτό που έγινε τώρα είναι μεγάλο αίσχος. Βρέθηκα τον Μάιο του 2014 στον ιστορικό περίβολο του Πολυτεχνείου σε επίσκεψη με μαθητές. Η κατάσταση ήταν απαράδεκτη. Ο χώρος που συνδέθηκε με τον αγώνα για Δημοκρατία (αυτά διδάσκω τόσα χρόνια στους μαθητές, τι να κάνω!), ήταν εγκατελειμμένος και αφρόντιστος. Τα κάγκελα της πύλης μέσα στα αγριόχορτα ούτε που φαίνονταν. Το έρημο γλυπτό του Μέμου Μακρή σε ένα χώρο απεριποίητο, γεμάτο σκουπίδια, καθρεφτίζει την κατάντια και τα χάλια της ψευτοδημοκρατίας μας. Το παιδιά πήραν το μάθημά τους.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:45\nΠράγματι υπέροχο. Σαν δυνατή σφαλιάρα για να φύγει το μύλο από τον λαιμό και να μην πνιγούμε. Όμως τη δουλειά του την έκανε, είναι καιρός για αποκατάσταση. Και ελεύθερους σκοπευτές με paint balls στα απέναντι παράθυρα για να περιποιηθούν τους επίδοξους μιμητές.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:47\nΜωρέ πιάσατε τα 150 και νωρίς σήμερα! Φαίνεται να είναι χοτ, βέρυ χοτ τόπικ!\nΕγώ θα συμφωνήσω με το Ν/κύρη:\n«Από την άλλη, δεν θα συμφωνούσα με τον χαρακτηρισμό «βανδαλισμός» για την… εικαστική παρέμβαση που έγινε. Ο βανδαλισμός υπονοεί μια ενέργεια που γίνεται με σκοπό την καταστροφή ή τη φθορά και επίσης που έχει λίγο-πολύ αποτέλεσμα την καταστροφή. »\nκαι θα συμφωνούσανε και τα γούστα μας … για το γκράφιτι.\nΔεν είναι μη-τέχνη εκείνο το γκράφιτι που δεν είναι άλλο από τη συνήθεια που έχουν μερικοί να κατουράν τους τοίχους με χρώμα όπως κάνουν οι σκύλοι τα σκαλόνια και τη βάση του κορμού των δέντρων;\nΤώρα, για να βανδαλιστεί η Αθήνα, θέλει πολλή και πολύ μεγάλη προσπάθεια για να φανεί η διαφορά σε τέτοιο εξάμβλωμα!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:50\nΝα τέχνη-γκράφιτι: Borondo.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:51\n160 Τώρα τελευταία τα πιάνουμε συχνά τα 150.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:53\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:55\nΤη βάψαμε παιδιά.\nΑπό την κόχη Στουρνάρη και Πατησίων,βαθιά κινούμενα μαύρα νερά με τους αφρούς,κάλπασαν, μέτρα ψηλά, στους άγιους τοίχους την αντάρα των καιρών και βρυχούνται, μέρες τρεις τώρα, μέσα στα πληκτρολόγια ,στις εφημερίδες, στις οθόνες ,στα γραφεία,στις πολυθρόνες των ειδήσεων.Στων επισήμων τις ανακοινώσεις.\nΗ Πόρτα του Νοέμβρη,η γειτόνισσα,χαμογελά. Αυτή θεόκλειστη κράτησε τις τσίλιες.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 18:57\nΘα βρίζει ο φυσικός με το παραφόρτωμα, αλλά\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:01\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:03\nΝικοδεσπότης : αλλά έχει πληθυντικό ο κοπετός; Δεν ξέρω, ρωτάω.\nΚαλά δεν έχεις ακούσει το παιδικό τραγουδάκι : κόπετί, το κόπετί, τάπι,τάπι ρούσσι ;\nΜάλλον τα καΐσια εννοείτε, όχι τσαουλιά\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:06\n#165. — Δεν βρίζω καθόλου, συνάδελφε, και είναι και ωραία αυτά που βάζεις. Άλλωστε, αν δεν ανέβουν σ’ αυτό το νήμα φωτογραφίες πού θ΄ανέβουν;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:10\nΝαι, ωραίες φωτογραφίες!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:15\nαὐτὴ ἡ εἰκόνα ποὺ ἀνέβασε ὁ Νικοκύρης μοῦ ἀνακάτεψε τὸ στομάχι. ὄχι ῥὲ παιδιά, ὄχι σὲ τέτοιο κτήριο!\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:18\nA time sensitive stencil. At night, a street light casts a shadow, upon which the break-dancing figure appears to be balanced. London\nGiving to the poor» stencil in Lisbon, Portugal\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:35\n# 168 – Θένκς για την υποστήριξη!\nΤο πρόβλημα του γκράφιτι ορ νοτ του γκράφιτι στους δημόσιους χώρους είναι πολύπλοκο. Πολλοί δήμοι σε χώρες του\nεξωτερικού προσπαθούν να το λύσουν με τη διάθεση δημόσιας επιφάνειας σε γκραφιτάδες. Υπάρχει βέβαια μία μερίς που διαφωνεί «ιδεολογικά» δεδομένου ότι ο χώρος, λένε, είναι δημόσιος και πρέπει να προσφέρεται ελεύθερα στην προσωπική έκφραση και παρέμβαση και ότι ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να περιορίζεται κλπ κλπ.\nΕδώ μπαίνουν ζητήματα αισθητικής που σαφώς και δεν λύνονται με μεθόδους πλειοψηφίας. Είναι δύσκολο να ορίσει κανείς αντικειμενικά τι είναι καφρίλα και τι όχι.\nΤο συγκεκριμένο πρόβλημα του δημόσιου χώρου είναι δυσεπίλυτο, σοβαρό, χρειάζεται αυτοσυγκράτηση από τους επίδοξους καλλιτέχνες, μέτρο, αλλά ευτυχώς είναι μικρότερης σχετικά σημασίας πρόβλημα δημόσιου χώρους από άλλα σοβαρότερα και καταστρεπτικότερα,\nΉ μήπως επειδή για τα σοβαρότερα δεν ευθύνονται κωλoπαιδάκια αλλά κωλοπαιδαράδες με γραβάτα και κουστούμι, δεν ακούγεται κιχ;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:44\nΚαι επειδή θα παρεξηγηθώ (φοβάμαι): δεν υποστηρίζω τους κάφρους που αποφάσισαν να επιβάλλουν την αισθητική τους στο δημόσιο χώρο.\nΘα συμφωνούσα να τιμωρηθούν σε μία δίκη που θα ακολουθούσε για παράδειγμα εκείνη των πολιτικών υπευθύνων που έδωσαν άδεια κατασκευής της αηδίας του Βωβοκοτιού (που «βανδαλίζει» και ελεύθερο δημόσιο χώρο).\nΉ των υπευθύνων του Δήμου που έχουν εκχωρήσει πολύτιμο δημόσιο χώρο σε τεράστιες (και κακόγουστες, είπαμε, προσωπική εκτίμηση) διαφημιστικές ταμπέλες. Και που το κάνουν για τα φράγκα (και εκείνα που βάζουν στην τσέπη).\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:47\nΣυμφωνώ κι εγώ σε πολλά με το σχ. 75 του Ηλεφούφουτου, και ιδίως στο πως τέτοια επεισόδια χρησιμοποιούνται συχνά για έναν επικοινωνιακού χαρακτήρα αποτροπιασμό των δυνάμεων της «τάξεως και ηθικής». Διαφωνώ όμως στο ότι η ρηχότητα των «βανδάλων» είναι περιθωριακή. Στην πραγματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται το γκράφιτι η συντριπτική πλειονότητα των γκραφιτάδων βρίσκεται πολύ κοντά στον πυρήνα της κακομαθημένης μας αντίληψης του δημόσιου χώρου. Κι έχει νομίζω δίκιο ο Εαρίων στο 48 να επισημαίνει το λογικό πρόβλημα των ορίων.\nΤο κριτήριο των ορίων δεν μπορεί ασφαλώς να είναι αισθητικό, γιατί το αισθητικό αποτέλεσμα είναι υποκειμενικό και η αισθητική αποτίμηση είναι και ζήτημα κυρίαρχης αισθητικής. Με αυτήν την έννοια θα έπρεπε να είναι αδιάφορο αν μας αρέσει ή όχι το γκράφιτι του Πολυτεχνείου.\nΚριτήριο δεν μπορεί επίσης να αποτελεί το αισθητικό ή πολιτικό statement. Δεν είναι «καλό» το γκράφιτι του Πολυτεχνείου επειδή αποτελεί statement (καλλιτεχνικό ή κοινωνικό). Statement κάνει (και, ακόμη χειρότερα, μπορείνα το αναλύσει ως statement κάποιος ευφάνταστος γραφιάς) και ο τύπος που γράφει με μαύρο σπρέι ΠΑΟΚ στη συναγωγή της Βέροιας λίγες μέρες αφ’ ότου ολοκληρώθηκε η δαπανηρή αναστήλωσή της (υπαρκτό παράδειγμα) και ο γκραφιτάς που ενδιαφέρεται απλώς να αποτυπώσει το ταγκ του οπουδήποτε. Το ζήτημα είναι τι είδους statement είναι αυτό και ποιο είναι το απτό αποτέλεσμά του στον δημόσιο χώρο.\nΤέλος, το κριτήριο που θέτει το κείμενο που παρατίθεται στο σχ. 10 (καλό γκράφιτι είναι το μη μεταμοντέρνο γκράφιτι) είναι αστείο. Το πρόβλημα με τον ΠΑΟΚτζή της Βέροιας και με τον «ταγκ να ‘ναι κι όπου να ‘ναι» δεν είναι ότι η αντίληψή τους είναι μεταμοντέρνα, είναι ότι η πράξη τους είναι εγωιστική, ναρκισσιστική και κωλοπαιδίστικη, δεν υποκρύπτει καμιά έγνοια για συλλογική οικειοποίηση του δημόσιου χώρου.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 19:48\n@ 7 , 12\nόχι και στο ενα και το άλλο 🙂 :\nακιδογράφημα με ένα κάπα φυσικά, αλλά και όχι μόνο τα αρχαιολογικά. Ακιδογράφημα είναι το χάραγμα τού Μπάυρον στο ναο τού Ποσειδώνα – που δέν είναι αρχαίο – αλλά και στις εκκλησίες, αρχαιους ναούς κ.λ.π. Προϋπόθεση: χάραγμα με αιχμηρό αντικείμενο, κυρίως σε φυσικό ή ανθρώπινο μνημείο. Τα γκράφιτι δέν είναι τίποτε από αυτά\n11 Μαρτίου, 2015 στις 20:06\nΟ τρόπος που έβαψαν την πρυτανεία οι μαστόροι μου θυμίζει το καμουφλάζ του Α’ Π.Π., που λεγότανε razzle dazzle\nστη φωτό ένα αμερικάνικο βαπόρι καμουφλαρισμένο σε … ζέβρα.\nπροφανώς το πλοίο δεν γινόταν αόρατο αλλά με τα περίεργα μοτίβα του, τα αποστασιόμετρα του άλλου πλοίου αδυνατούσαν να καθορίσουν την ταχύτητά του, το μέγεθός του, ακόμα και την κατεύθυνσή του\nγια τη δημιουργία αυτού του καμουφλάζ συνεργάστηκαν πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες της εποχής.\nΜπας και οι άγνωστοι γκραφιτάδες επεδίωκαν να επισημάνουν το προφανές με αυτό το razzle dazzle, που συσκοτίζει το μέλλον; Λέω ΄γω τώρα…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 20:10\nΣτην Αργεντινή, στο Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή γειτονιά το μεγαλύτερο γκράφιτι του κόσμου φτιαγμένο από ένα μόνο καλιτέχνη Alfredo Segatori\n11 Μαρτίου, 2015 στις 20:28\nΑυτό πάλι τί σάς λέει;\n(γελάω πάντως εδώ και ώρα με τη φωτογραφία)\n11 Μαρτίου, 2015 στις 20:52\nΩραία σχόλια, ευχαριστώ πολύ!\n172 Από πού είναι η φωτογραφία;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 20:59\nΓια λιμάνι του Πειραιά μου μοιάζει. Αριστερά μου φαίνεται ένα μαγαζί με ναυτιλιακά εισιτήρια.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:00\nΚαι συγκεκριμένα έξω από το σταθμό του ΗΣΑΠ. Πρέπει να έχει τραβηχτεί από την πεζογέφυρα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:05\nΠειραιάς είναι, το γράφει στο λινκ. Πλημμύρες Οκτ. 2014.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:08\nΣε ματς που παραβρέθηκαν Πανούσης-Κοντονής-4 εισαγγελείς και πολυπληθή ΜΑΤ η διακοπή του ήταν εκ των ουκ άνευ…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:10\nΚαλό. Αλλά για την Πρωταπριλιά\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:32\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:50\nΣκύλε, το βάζω εδώ, για να το δεις. http://news.in.gr/features/article/?aid=1231391639#ref=newsroombox\nΚι επειδή απ’ ότι φαίνεται μυρουδιά δεν πήραν, να τους δανείσεις λίγη απ’ την όσφρησή σου.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 21:56\nMural UMLEM Universidad Valparaíso\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:05\nΝαι, το είδα (Μαρία, 186)\nΆλλο τους ρωτήσανε, νομίζω: Αν θα δημοσίευαν αυτή τη φωτό ή όχι.\nΑλλά κι εγώ συναχωμένος ήμουν: άλλη απάτη οζμίστηκα κι άλλη γινόταν. Δεν βαριέσαι…\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:22\nΆλλο τους ρωτήσανε όμως απ’ τις απαντήσεις φαίνεται οτι δεν έχουν ιδέα για την απάτη. Αλλά ναι, δε βαριέσαι.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:26\nΕγώ είμαι διχασμένη.\nΣαν έργο τέχνης μου αρέσει. Προκλητικό, βαθιά συμβολικό και καλά στημένο.\nΣαν πράξη και σαν αποτέλεσμα στην καθημερινότητα της πόλης είναι αποτρόπαιο. Τόσο πάτο έχει πιάσει η Παιδεία, που δεν σεβόμαστε πλέον ούτε τα σύμβολά της; Και δεν αγαπά κανείς τα όμορφα κτίρια αυτής της πόλης; Ή μήπως είναι αυτό που λέμε ‘tough love’;\nΤην καλησπέρα μου. Χαθήκαμε! 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:41\nΜε τη συζήτηση εδώ θυμήθηκα την ιστορία ότι μετά τον πόλεμο, 1944-45, είχε κυκλοφορήσει μια προκήρυξη για την ανατίναξη του Παρθενώνα από την ομάδα Σ.Α.Σ.Α (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων). Ξέρετε τίποτα γι’αυτή;\nΗ λαλακία είναι διαχρονική αξία.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:47\nαπάη που όζει και ζέχνει\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:50\nΚρυφοήλπιζα ότι όταν ερχόταν από ‘δω ο Π2 θα μας έδινε και κανένα λινκ σε επιγραφική έκδοση ακιδογραφημάτων ονλάιν. Μάλλον δεν υπάρχει, ε;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:56\nΗλεφού, πάρε μερικά:\n11 Μαρτίου, 2015 στις 22:57\n@Σκύλος: Χρόνια Πολλά στον επίτιμο Βλάχο του ιστολογίου! 🙂\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:00\nΝαι εδώ είναι, δίπλα στην πεζογέφυρα.\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:07\n197, φχαρ΄στλώ, ωρέ ζαγάρ’! 😀\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:20\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:25\nΚι η γωνία Πατησίων-Στουρνάρη πριν την αισθητικη παρέμβαση.\nΕ, ένα λίφτινγκ το χρειαζόταν\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:42\n# 179 – Ν/κυρη – Ναι, η φωτ. στο 172 είναι από τον πειραιά.\nΕκτός από τις αιτίες που κάθε λίγο και λιγάκι η βροχούλα κάνει αυτό το κακό στις ελληνικές πόλεις, να προσεχθεί οι αυθαίρετων διαστάσεων διαφημιστικές επιγραφές. Ρώτησαν κανέναν ιθαγενή πριν πάρουν άδεια να τις βάλουν;\nΈπειτα, πεζοδρόμιο της συμφοράς, το περίπτερο καλύπτει τη μισή του επιφάνεια (και πάνω στη γωνία – μέτρα ασφαλείας;), άσχημοκατασκευασμένα και κακοσυντηρημένα κτίρια κλπ κλπ. Εικόνα οικεία είναι το αίσχος!\nΥπάρχουν στο ιστολόγιο μηχανικοί, πολεοδόμοι, αρχιτέκτονες, ας μιλήσουν αυτοί για τα αίσχη των ελληνικών πόλεων.\nΠοιος από τους ιθύνοντες (διεφθαρμένοι πολιτικοί, εγκληματίες μπιζνεζμεν, λαδωμένοι γραφειοκράτες) έχει το δικαίωμα να καταγγείλει τα κωλοπαιδαράκια;\nΕπειδή τα βρήκαν σκατά και τα άφησαν σκατά;\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:43\nΤου σκύλου ηλευχές.Να είναι πολύχρονος και πάντα με ωραίες εμπνεύσεις να τις ξεκοκαλίζουμε εδώ 😉\n11 Μαρτίου, 2015 στις 23:50\nΓια να το κάνω χειρότερο, ο εικονιζόμενος ορυζών που λέγεται πλατεία είναι προϊόν πρόσφατης ανάπλασης. Σωστά; Σκατά ήταν και σκατότερος έγινε.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 00:08\n#201. — Θα βγάλω το καπέλο μου σε καλλιτέχνη που θα κάνει γκραφίτι να καλύψει την άθλια, αντιαισθητική, παρδαλή, ανυπόφορη πλακόστρωση των πεζοδρομίων.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 00:13\n#201. — Αύγουστος του 2011 ήταν τότε που τραβήχτηκε η φωτογραφία στο street view, και το κτίριο είναι ο γνωστός γυφτοκαρνάβαλος που ξέρουμε όλοι μας, που αλλιώς δεν το έχουμε δει παρά μόνο σε γκραβούρες του 19ου αιώνα. Τον Αύγουστο του 2011 όμως δεν είχαν ακόμα απολυθεί οι φύλακες του ΕΜΠ λόγω του Μνημονίου, έτσι δεν είναι, κ. Πρύτανη;\n12 Μαρτίου, 2015 στις 00:19\n202: Σχετικά με τα περίπτερα. Θυμάστε το δυστύχημα πριν λίγους μήνες στο Ρουφ με ένα αυτοκίνητο Σμάρτ που οδηγούσε ένας μανιακός και παρέσυρε 3 άτομα πριν κολλήσει σ’ένα τοίχο; Υπήρξε και βίντεο από κάμερα περιπτέρου που δείχνει το ανδρόγυνο να περπατάει και το Σμάρτ να σκοτώνει τη γυναίκα. Το βίντεο δείχνει το ζευγάρι να περπατά στο πεζοδρόμιο και να φτάνει στο περίπτερο όπου έχει τέντα που κλείνει όλο το πεζοδρόμιο και δυστυχώς η γυναίκα κατέβηκε στο δρόμο για να συνεχίσει …\n12 Μαρτίου, 2015 στις 00:31\n#207(β). — Αυτό το συμβάν με είχε σοκάρει αφάνταστα, δεν ξέρω γιατί. Κάθε ατύχημα είναι ένα ξαφνικό χτύπημα της μοίρας αλλά εκείνο είχε κάτι αβάσταχτα τραγικό. Από τη μια ότι η γυναίκα αναγκάστηκε, όπως λες, να κατέβει στο δρόμο λόγω του περιπτέρου, από την άλλη ότι ο εγκληματίας συνέχισε να οδηγεί τραυματίζοντας κι άλλους, όλο το σκηνικό είχε κάτι τρομαχτικό.\nΑναρωτιέμαι αν κανείς είχε κάνει μήνυση ή είχε φέρει την Αστυνομία γι’ αυτήν την αυθαιρεσία του περιπτερά και πώς αντέδρασε η τελευταία. Πάντως, σε μια περίπτωση που ξέρω από ένα σουβλατζήδικο που με το έτσι θέλω έπιασε αυλή και πεζοδρόμιο και τα σκέπασε κιόλας, δεν έγινε τίποτε. Τα «όργανα» απλώς ανέπτυξαν φιλικές σχέσεις με τον σουβλατζή …\n12 Μαρτίου, 2015 στις 00:33\nΕργολάβοι αρπακτικά, λαμόγια πολιτικοί και γενικά δικαιολογίες για να μην είναι κανείς υπεύθυνος για τίποτα σε αυτή τη χώρα, οπότε μπορούμε να συνεχίσουμε ανενόχλητοι να τρώμε τις σάρκες μας, και να συζητάμε στα σοβαρά αν όλα αυτά τετραγωνικά μέτρα μαύρης μπογιάς είναι βελτίωση σε σχέση με τις μουτζούρες στο κάτω μέρος του τοίχου του Πολυτεχνείου. Βερολινέζικη τάση της street art, αλλά στο Βερολίνο κανείς δεν διανοήθηκε να βάψει κάποιο μνημείο, μόνο κάτι βιομηχανικά ερείπια στα ανατολικά της πόλης. Άντε και κανένα αρχαίο μνημείο, για να αγγίξει ο αυτάρεσκος αβαγκαρντισμός μας την τελειότητα.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 00:59\nΔεν ξέρω αν είναι ωραίο το γκράφιτι, ενδιαφέρον είναι πάντως σίγουρα, για μένα τουλάχιστον. Και σε κάθε περίπτωση πιο όμορφο από πριν. Πιο οργανωμένο, πιο δομημένο, πιο καθαρό, πιο ειλικρινές.\nΚοντολογίς, πιο… γερμανικό.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 01:49\nΙδού ένας νομιμότατος τρόπος να «αναβαθμιστεί» ένα μνημείο.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 01:51\nΤα παιδάκια παίρνουν καλά παραδείγματα πώς να αναβαθμίζουν ένα μνημείο.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 01:54\nΠοιο είναι χειρότερο: η καφρίλα του κάθε κομπλεξικού μωροφιλόδοξου νεανία ή η εσκεμμένη υπαβάθμιση του δημόσιου χώρου με κίνητρο και σκοπό το κέρδος;\n12 Μαρτίου, 2015 στις 06:33\nPedis, 212. ayta omws einai temporary scaffolding (kai bazoun kamia diafimish sto cladding gia na bgainoun ta eksoda..). Den einai grafity.\nEpi tou Nikokyriou thematos symfwnw basika me kapoion filo pio panw pou eipe oti h apolyth asxhmia poy legetai Athina einai dyskolo na asxhmhnei eti perissotero apo ena grafity. Sigoura h asxhmoterh polh pou exw zhsei ,mazi me thn «erwtikh» tsimentoupolh Salonikh …\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:04\nΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΜΠΑΡΕΣ ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΙΚΟΥΠΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΚΕΛΙ ΦΥΛΑΚΗΣ;;; ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΛΙΓΟ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ;;;\n— πασόκος (@DepressedPasok) March 10, 2015\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:17\nΣχετικά με το ποιός είναι υπεύθυνος και σε τι στην Ελλάδα θυμάμαι από την θητεία μου στο ναυτικό τότε πως για κάθε πράγμα υπήρχε ο ναύτης που έκανε τη δουλειά, ο υπαξιωματικός που ήταν χρεωμένος τα υλικά κι ένας ανεύθυνος αξιωματικός που είχε σαν καθήκον να γράφει «εθεωρήθη»\nΣυγκατοικώντας εκείνη την εποχή με απόφοιτο νομικής έμαθα πως η διατάραξη της κοινής ησυχίας διώκεται αυτεπαγγέλτως. Τις λίγες φορές που φώναξα αστυνομία για νυχτερινές καντάδες, τα όργανα αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε μήνυση, περιορίσθηκαν σε συστάσεις -τις οποίες οι θορυβοποιοί έγραφαν τα παλιά τους παπούτσια μόλις έφευγαν- και σε μένα έλεγαν αν θέλω να πάω πό το τμήμα να υποωάλλω μήνυση.\nΚοινώς ου μπλέξεις…\nΔεν βρήκα διαφορά στην νοοτροπία όταν αργότερα μπήκα στην δημόσια εκπαίδευση\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:20\nDen kserw ti giortazei o Skylos o Vlax lover 🙂 alla anyway xronia polla ki apo to arapia department!\nGav,gav,gav, gav,gav..gav! (dis) gav,gav,gav,gav,gav,gav,gaaav!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:29\n>φώναξα αστυνομία για νυχτερινές καντάδες, τα όργανα αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε μήνυση, […] έλεγαν αν θέλω να\nκάνω εγώ την καντάδα\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:40\nΗλεφού, πέρα από το ανθολόγιο του Δύτη, δεν ξέρω ονλάιν χωριστή συγκεντρωτική συλλογή χαραγμάτων. Υπάρχουν μεμονωμένες συλλογές, ιδίως για τα χαράγματα σε μνημεία (τα χαράγματα του Παρθενώνα, τα χαράγματα της Αβύδου) ή σε συγκεκριμένες ανασκαφές (τα χαράγματα της Αγοράς), αλλά κατά τα άλλα χάνονται μέσα σε ευρύτερες γεωγραφικές συλλογές ή σε μεμονωμένες εκδόσεις.\nΞέχασα να σχολιάσω την ορολογία. Ο όρος ακιδογράφημα δεν είναι ακριβής, γιατί αφορά έναν μόνο τύπο αποτύπωσης της επιγραφής, ο οποίος, ακόμη χειρότερα, χρησιμοποιείται και για επιγραφές διαφορετικές από αυτό που συνήθως αποκαλούμε γκράφιτι. Ακιδογράφημα, από πλευράς τύπου γραφής, μπορεί να είναι και ένας κατάδεσμος, ή μια επιστολή σε μολύβδινο έλασμα. Ο όρος χάραγμα είναι συνηθέστερος και καλύπτει πολύ περισσότερες περιπτώσεις. Όμως ως προς την πρόθεση και τη λειτουργία του κειμένου, γκράφιτι δεν είναι μόνο χαραγμένες (σε σκληρό υλικό ή έστω στον σοβά) επιγραφές αλλά και γραπτές επιγραφές. Αν θέλει να καλύψει κανείς και αυτήν την κατηγορία, ο όρος χάραγμα είναι ανεπαρκής, αλλά χρησιμοποιείται ελλείψει καλύτερου.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:41\n@216: […] φώναξα αστυνομία για νυχτερινές καντάδες […]\nΠοιον; Τον Μπαϊρακτάρη; 😮\n12 Μαρτίου, 2015 στις 08:43\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:01\n167. Τσαουλιά, επιμένω. Καΐσια ήξερα (από φίλη Δραμινή) ότι λένε στη Βόρειο Ελλάδα (μόνον;;;) όλα τα βερύκκοκα.\nΑλήθεια, το αφεντικό δεν έχει γράψει τίποτα για το θέμα; Έχω διαβάσει πολλά βιβλία της οικογένειας Σ., όχι όμως αυτό με τα φρούτα… 🙂\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:06\n219 Τί λες γι’ αυτό; https://www.google.gr/search?q=%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1&ie=utf-8&oe=utf-8&gws_rd=cr&ei=PToBVdOrK9fiasingrAP\nΦυσικά έχεις δίκιο ότι περισσότερα υπαρχουν σε μεμονωμενες εκδόσεις…\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:08\n#221″/www.scribd.com/doc/35652431 σελ.70 . Καί ή Ο.Φαλάτσι είχε προτείνει κάτι ανάλογο…\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:20\n# 218, 220\nΡε παιδιά έλεος…\nτο καντάδες, ευφημισμός ήταν\nόπως λέμε το ξίδι, γλυκάδι, τον Πανούση, υπουργό, κ.λ.π.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:33\nΚι ήταν και τα χαράγματα του Γς πάνω στα μεγάλα φύλλα του αθάνατου πάνω στον Λυκαβηττό. Γς-Μαρία, Ελένη-Γς και τέτοια.\nΗταν κι ένα Αφροδίτη-Γς-Κάτια.\nΔυστυχώς τα σκέπασε ο χρόνος.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:37\nΑ, κι ένα «χάραγμα» με βοτσαλάκια στους Αγιους Θεοδώρους. Κι απάνω που το καμαρώναμε, έρχεται ένα κύμα και …\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:39\n@211 και επικερδής. Στο ΤΑΙΠΕΔ ανήκει το κτήριο;\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:40\n222 Όχι, για τσαουλιά δεν έχω γράψει. Το άρθρο για τα βερίκοκα υπάρχει και στο μπλογκ.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:46\nΥπάρχει και το αλεφάντειον χάραγμα » Γς και πάντα όλα τα θηλυκά» αλλά δεν αποκαλύπτω το που, είμαι καλός φίλος\n12 Μαρτίου, 2015 στις 09:54\n12 Μαρτίου, 2015 στις 11:05\n196. Για το πρώτο λίκνο βλέπε εδώ στο σχόλιο 170:\n12 Μαρτίου, 2015 στις 11:09\nΣτην ταινία του Στέφανου Τσιβόπουλου «Ιστορία Μηδεν» είδα τα γραφίτι της Αθήνας και χόρτασε το μάτι μου\n12 Μαρτίου, 2015 στις 11:13\n227 – Θα ήταν το χάραγμα του αντίχριστου, γι΄αυτό επενέβησαν οι άγιοι και το έσβησαν.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 11:23\nΣήμερα ανοίγει μια έκθεση με θέμα τα γκραφίτι των ναυτικών στην Κύπρο του μεσαίωνα και μετέπειτα.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 11:36\n12 Μαρτίου, 2015 στις 11:43\n# 214 – Σιγά βρε νεοκιντ τα έξοδα και το τι πληρώνουν οι «χορηγοί» και τι τους χαρίζεται!\nΚαι στο κάτω-κάτω γιατί θεωρείται φυσικό, ηθικό και δίκαιο να κανει κάποιος μία εγχείριση πρέπει να εκπορνευτεί πριν;\nΕγώ επιμένω ότι και οι δύο περιπτώσεις, το αυθαίρετο και κακόγουστο γκράφιτι και η διαφήμιση (πάντα κακόγουστη γιατί απευθύνεται στα πιο χαμηλά των «ενστίκτων» που συνιστούν τον καταναλωτή) υποβαθμίζουν το δημόσιο χώρο.\nΤο συνολικό κοινωνικό κόστος για τη διαφήμιση (με όλα τα εξτερνάλιτις) δεν συγκρίνεται με τίποτα με το κόστος της ζημιάς ενός γκραφιτά. Θελετε να τιμωρηθεί ο δεύτερος, μέσα κι εγώ, αλλά μην κάνετε τα στραβά μάτια στους υπεύθυνους και την πολιτική τους που επιτρέπουν στη διαφήμιση να αλωνίζει στις πόλεις!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:01\n(λέω εγώ …) 🙄\nO ναζί αξιωματικός μπαίνει στο ατελιέ του Πικάσο στο Παρίσι και κοιτάζει με δέος και απορία τη Γκουέρνικα.\n– Εσείς το κάνατε;\n– Όχι, εσείς!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:15\nΓιατί τη λέμε (όλοι σχεδόν) Γκουέρνικα, αφού είναι Γκερνίκα;\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:17\nΜάλλον λόγω λατινικής απόδοσης στα ελληνικά.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:32\n237. Nai. ThelouME na timwrhtjei! (EMEIS! (poioi eimaste «emeis» re paidi(s)?) tespa…\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:37\n238 Πολλές φορές το σκέφτηκα αυτό όσο έγραφα το άρθρο, αλλά αποφάσισα να μην το βάλω.\n239-40: Καθιερώθηκε έτσι. Αν και ο Γκουεβάρα (έτσι τον λέγαν εδώ όταν ζούσε) διορθώθηκε.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:50\n# 241 – Δεν εννοούσα εσένα, αλλά άλλους (κι όχι απαραίτητα του ιστολογίου) που ξυπνάνε όταν είναι να φάνε τον κλεφτοκοτά!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 12:51\n# 241 – Αλλού ήθελα να εστιάσω (αλλά δεν …)\n12 Μαρτίου, 2015 στις 13:08\n@241: Αμάν ρε Κιντο, γράφε τουλάχιστον στα αραβικά και θα τη βρούμε την άκρη εμείς.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 13:16\nΕμένα η όλη φάση με τη Γκουέρνικα-Γκερνίκα δε μ’αρέσει. Όλοι οι φιλότεχνοι ‘Γκερνίκα’ ξαφνικά. Μου θυμίζει την περίπτωση ‘φλάουτι’.\nΑν πάμε στην πόλη εκδρομή θα πούμε ότι πήγαμε στη Γκερνίκα; Ή μήπως στη Μπαρθελόνα; Ένα βήμα μόλις πριν πούμε το Παρίσι ‘Παρί’ και το Λονδίνο ‘Λόντον’. Και το Αργυρόκαστρο ‘Γκιροκάστερ’.\nΓκάζωσα πάλι και ξέχασα τους τρόπους μου.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 13:28\n246: Κάπως έτσι. Αλλά τώρα με το ιντερνέτι μαθαίνουμε και τις ξένες προφορές και μπερδεύεται. Πάντως Γιετεμπόρ δεν θα πούμε τώρα κοντά (το Γκέτεμποργκ)\n12 Μαρτίου, 2015 στις 14:16\nΤο βασικό πρόβλημα δεν είναι η ασκήμια, σε αυτή έχουμε συνηθίσει και δεν μας εντυπωσιάζει. Ίσα μας ανοίγει το μάτι το κάτι διαφορετικό και καιρός να φρεσκοβαφεί. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν τους πείρε χαμπάρι να τους εμποδίσει. Έχει καταρρεύσει όλη η κρατική διοίκηση. Εκτός αν τους κατάλαβαν, αλλά φοβήθηκαν να επέμβουν (ακόμα χειρότερο) μη τυχόν αρχίσουν τις φωτιές και τα κάψουν όλα, οπότε σου λένε, ας τους να εκτονωθούν με την «βερολινέζικη νοοτροπία», το φταίξιμο θα το ρίξουμε στους γερμανούς και οι αναρχοάπλυτοι μας θα μας το χρωστάνε. Με ένα ζμπάρο πολλά τρυγόνια. Καταραμένε Σόιμπλε τύραννε.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 14:21\nΠαρντόν παιδιά για τα γρηκλίσια ορνιθοσκαλίσματα!\nBαν Γκογκ και Φαν Χάαλ(ης) για πάντα! Και θωρηκτό Πατιόμκιν… 🙂 😉\n12 Μαρτίου, 2015 στις 14:26\nΤο αναφέρει ο Παυλόπουλος, όχι ο Πάκης, στην εφυσυν σχ. 153.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 14:31\n247. Έτσι Νικοκύρη. Να δεις εγώ τι έπαθα δα κάτω, που τώρα στα γεροντάματα πρέπει να μάθω να λέω το νεσκαφέ «νές κόφηη» … 😦 μω τα @&λοεγγλέζικά μαμώ! 🙂\n12 Μαρτίου, 2015 στις 15:03\nΌπως είναι στη φωτό του νήματος η βαμένη γωνία με το αέτωμα και το υπόλοιπο κτίριο δε μοιάζει πλώρη μαύρου αλλόκοτου καραβιού; Μια εφιαλτική πλώρη στην Πατησίων;\n12 Μαρτίου, 2015 στις 15:12\n252.Το μεθυσμένο καράβι\n12 Μαρτίου, 2015 στις 15:15\nΕμένα μου θυμίζει την πλώρη του Τιτανικού μέσα στο σκοτάδι.\nΚα σαν να βλέπω και την Σελίν Ντιόν\n12 Μαρτίου, 2015 στις 15:38\n252: Δεν είναι βαπόρι Έφη, είναι ο Λεβιάθαν. Βλέπεις τα μάτια του; (Αλληθωρίζουν κιόλας.) Τα σαγόνια του;\n262: Όχι δα! Το Παρίσι, το Λονδίνο και το Αργυρόκαστρο είναι πόλεις που ανέκαθεν είχαν ξεχωριστό όνομα στα ελληνικά. Και η Βαρκελώνη άλλωστε. Η Γκερνίκα ούτε είχε ούτε έχει, οπότε ας την λέμε όπως λέγεται στη δική της γλώσσα. Η οποία (γλώσσα) δεν είναι δα ούτε τόσο μυστήρια στο πώς διαβάζεται ούτε τόσο σπάνια στην Ελλάδα.\nΌτι η Βαρκελώνη (η πόλη) δεν λέγεται Μπαρτσελόνα είναι, νομίζω, γνωστό εδώ και 1-2 δεκαετίες πλέον, ακόμη και σ’ εκείνους που εξακολουθούν να ονομάζουν την ομάδα Μπαρτσελόνα. Οι οποίοι καλά κάνουν, δεν μπορείς να λες «φόρθα Μπάρθα», σιγά μην παίρνεις και την πορσελάνινη τσαγιέρα μαζί σου στο γήπεδο. Αλλά υπάρχουν πολλά διαφορετικά επίπεδα λόγου. Άλλο το ποδόσφαιρο, άλλο η ζωγραφική.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 15:50\n196, 219 Ααα, ευχαριστώ για τα δείγματα και τις πληροφορίες!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 16:16\n256.>>είναι ο Λεβιάθαν\nΚαι Λεβιάθαν με μορφή σκορπίνας! Διες τα τσαούλια τ\n12 Μαρτίου, 2015 στις 16:28\n251 Έχουνε νες κόφι στο Μπαχρέιν;\n12 Μαρτίου, 2015 στις 16:33\n12 Μαρτίου, 2015 στις 20:45\n259. Toυ Έλληνος ο τράχηλος φραποπενίαν δεν υπομένει! 🙂\n12 Μαρτίου, 2015 στις 20:49\n259. O τσίφτης ο Ραμάν (δεν είναι αλλήθωρος,ούτε τρελός. Είναι Ινδός!) ο κόφη μέηκερ, όλα τα σφάζει ,όλα τα μαχαιρώνει! Και «σύπριοτ κόφη» και «νες κόφη» και «φραπέ κόφη»!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 21:20\nΚιντ το νες κόφι είναι ντεμοντέ. Πρώτον γιατί η εταιρεία που τον φτιάχνει (νεστλε) προωθεί το γάλα σκόνη εις βάρος του θηλαμού και οφείλουμε να την μποϋκοτάρουμε και δεύτερον, τρίτο και τ΄ταρτο γιατί όλοι ο ι στιγμιαίοι καφέδες δεν είναι φυσικά προιόντα. Άξίζεις ένα καλύτερο καφέ!\n12 Μαρτίου, 2015 στις 22:14\n263 – Aκόμα καλύτερα δεν χρειάζεται (χρειαζόμαστε) κανένα καφέ, ούτε φυσικά κανένα άλλο διεγερτικό-ναρκωτικό. Λίγη άσκηση κάνα εικοσάλεπτο τη μέρα με απλές ασκήσεις, και σωστή αναπνοή, είναι αρκετά για να έχουμε την ευεξία που θέλουμε, και υποτίθεται οτι μας δίνουν οι καφέδες και τα τσιγάρα. Για καλύτερη γενική υγεία, μείωση των αναπνοών όταν είμαστε χαλαροί, κάτω απο 10 το λεπτό, 5-8 είναι μιά χαρά.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 22:16\n12 Μαρτίου, 2015 στις 23:35\n265: Λίγο μπούρδα το κείμενο;\nΔηλαδή η αξία του γκράφιτι έγκειται στο χαμηλό ποιόν εκείνων που δεν τους άρεσε, και στην οργάνωση και τη θέληση που απαιτήθηκε για να φτιαχτεί…\nΑυτός που το έγραψε μου φαίνεται ότι αν δεν έβρισκε άλλο παρτενέρ για καβγά, θα τσακωνόταν και με τον εαυτό του.\n12 Μαρτίου, 2015 στις 23:51\n266,>>η αξία του γκράφιτι έγκειται (»στα απόνερά του»)\nνομίζω εννοεί στον απόηχό του. Τί «θόρυβο» κάνει\n12 Μαρτίου, 2015 στις 23:52\nΠάντως τη νεστλε εμείς την μποϊκοτάρουμε από το 1998. Έκανε μεγάλη ζημια στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ο άντρας μου δοκίμασε διάφορους στιγμιαίους και εγώ απλά έκοψα τον καφέ μέχρι που έγινε εύκολο το φτιάξιμο του με φίλτρο.\n13 Μαρτίου, 2015 στις 00:02\n266.>>στην οργάνωση και τη θέληση που απαιτήθηκε για να φτιαχτεί (το γκράφιτι)\nότι «πρέπει να το λέει η ψυχή»,το τσερβέλο του γκραφιτά δηλαδή,για ένα τόσο εκτεταμένο,εικονοκλαστικό-προκλητικό το είπαν άλλοι- και εφήμερο έργο (αυτό καταλαβαίνω γω βέβαια,που παραδόθηκα στην αυθορμησία της ματιάς και με πήρε μέσα αυτή η μαύρη θάλασσα «με τις αφρόσκονες και τα φύκια»)\n13 Μαρτίου, 2015 στις 00:09\n268 Λ. η Νεστλέ μού είναι απεχθής κι εμένα και την μποϋκοτάρουμε εδώ και κάποια χρόνια για ένα άλλο λόγο.Ως καρτέλ ήταν ο ανταγωνιστής ενός παλιού καφεκόπτη ο οποίος διεκδίκησε το δίκιο στα δικαστήρια και νίκησε. Θα το ψάξω τώρα\n13 Μαρτίου, 2015 στις 00:13\nΗ Επιτροπή Ανταγωνισμού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ΝΕΣΤΛΕ, δίνει τόσο μεγάλα μπόνους στα σούπερ μάρκετ και τις καφετέριες για να αγοράζουν τα προϊόντα της, που βγάζει τις μικρότερες εταιρείες αυτόματα εκτός αγοράς.\n13 Μαρτίου, 2015 στις 00:24\n268.Λ. Παρόμοιος ήταν τελικά ο λόγος του μποϊκοτάζ μόνο που σ΄ εμάς είχε και πρόσωπο συγκεκριμένο.\nΑλλά ο ξενιτεμένος Κιντ να στερηθεί την «παραδοσιακή» φραπεδιά; Είναι λώρος με τα πάτρια στη μαύρη αραπιά του 🙂\nΤα φραπεδομηχανάκια είναι σε πρώτη ζήτηση από τα Γαλόπουλα, φίλους του υιού μου. όταν έρχονται εδώ αλλά και τους έχω ταχυδρομήσει κιόλας τέτοια χτυπητήρια. Μάθαμε τους Γάλλους να πίνουν φραπέ! Εμείς πάλι από χρόνια κυρίως γαλλικό ή φίλτρου που λένε 🙂\n13 Μαρτίου, 2015 στις 00:50\n268-70: Δυστυχώς έχω συνηθίσει τη γεύση, οι άλλοι στιγμιαίοι δεν μου λένε τίποτα.\n13 Μαρτίου, 2015 στις 01:57\nΟ Θανάσης Μουτσόπουλος, αναπλ. καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης και της Θεωρίας του Πολιτισμού στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Πολυτεχνείου Κρήτης μιλά στο Πολιτιστικό Ημερολόγιο για το «Γκράφιτι του Πολυτεχνείου».\n13 Μαρτίου, 2015 στις 05:18\nΕμένα δεν με χαλάνε ιδιαιτέρως τα γκράφιτι.\nΘα μπορούσαμε να τα έχουμε και πάνω στους συρμούς του Μετρό.\nΌπως Αμερική. Νέα Υόρκη.\nΘα μπορούσαν να είναι και στους τοίχους του Μέτροπόλιταν Μιζέουμ οβ Αρτ στο Μανχάταν, όπως Αθήνα. Μετσόβιο [Αρκουδιάρικο κατά μίαν ετυμολογικήν εκδοχή]\nΌμως, πετάχτηκα τώρα γι αυτό το\n«στην υγειά της κουτσής» στο τέλος των 50 αποχρώσεων ενός graffiti, του λίκνου.\nΥποψιάζομαι ότι πρόκειται περί εκφράσεως.\nΑν ναι, η απορία μου είναι, πως τόσο καιρό δεν συναντηθήκαμε.\nΠρώτη φορά την ακούω, ουπς, διαβάζω.\nΜήπως είναι έκφραση κάποιας τοπολαλιάς ή κάποιου ξένου προς εμε [και της ανατροφής μου] κοινωνικού υποστρώματος\n13 Μαρτίου, 2015 στις 06:26\n# 268, 270, 273\nΚάποτε έκανα μάθημα στο παιδί του διευθυντού της Νεστλέ που με βοήθησε δυο φορές : η μιά ήταν μετά το Τσέρνομπιλ που μου έδωσε δυο μεγάλες κούτες ζαχαρούχο γάλα για τον τότε βρέφος γιό μου- δεν έβρισκες ούτε στη μαύρη- και η άλλη όταν διεπίστωσα πως έπινε μόνο τούρκικο καφέ και τον μιμήθηκα !!\n13 Μαρτίου, 2015 στις 06:53\n13 Μαρτίου, 2015 στις 07:46\nΒρίσκουν και τα κάνουν εδώ οι πολυεθνικές.\nΑυτά πληρώνουμε. Στο τέλος θα τρώμε και θα πίνουμε ότι θέλουν αυτοί. Θα μας καθορίζουν και το σιτηρέσιο και στις τιμές που θέλουν. Η μήπως αυτό ήδη γίνεται;\nΚαι ρώτησαν έναν Ελληνα μεγαλοκαφέμπορα, στη χώρα της δικιάς μου [με μεγάλη παραγωγή καφέ] για ποιο λόγο είναι άγνωστος στην Ελλάδα:\n-Η Ελλάδα είναι μια πάρα πολύ περίεργη αγορά.\n13 Μαρτίου, 2015 στις 08:24\n263. Nτήαρ Λού, εντάξει η Νεστλέ ως πολυεθνική τροφίμων καταλαβαίνω ότι θα μετέρχεται μέσα γνωστά και κατακριτέα, αλλά αυτό με το θηλαμό που είπες δεν το καταλαβαίνω. Δηλαδή πώς προωθεί το σκονίσιο ; Μόνο η Νεστλέ έχει βρεφικό γάλα σκόνη; Και οι γυναίκες που δεν θηλάζουν ή δεν έχουν γάλα τί θα κάνουν; Please elaborate n clarify! 🙂\nYΓ. Ντεμοντέ-ξεντεμοντέ, είμαι της φραπεδιάς και της νεσκαφεδιάς και του κυπριακού το απογευματάκι. Φραπουτσίνα, καραμελουτσίνα, λάτε και λατάκια και κλάπες… δεν τα γουστάρω. 😉\n13 Μαρτίου, 2015 στις 08:34\n274: Θέτει τα περισσότερα βασικά διλήμματα αλλά πάλι μένει κανείς με το ερώτημα της επίλυσής τους. Θα έπρεπε να μπορεί να αποφανθεί κανείς με βάση κάποιο κριτήριο. Και επειδή έθεσε το ζήτημα της ελευθερίας της έκφρασης, να επισημάνω ότι το αίτημα της ελευθερίας της έκφρασης ούτε εν κοινωνικώ κενώ λειτουργεί ούτε όσο αδιαπραγμάτευτο νομίζουν ορισμένοι είναι. Ακόμη και οι μουτζαχεντίν του φιλοσοφικού φιλελευθερισμού επισήμαιναν τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης, τα οποία μάλιστα είναι αντικειμενικά και όχι υποκειμενικά. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, αν θυμάμαι καλά, υποτίθεται ο πιο φανατικός εκφραστής της ελευθερίας του λόγου, έθετε ήδη το πρόβλημα των συνεπειών του λόγου και σημείωνε ότι ο λόγος δεν μπορεί να είναι ελεύθερος όταν είναι σαφές ότι μπορεί να προκαλέσει πραγματική ζημία. Πραγματική ζημία δεν είναι να πεις κάποιον δημοσίως βλάκα, γιατί αυτό μόνο σε ένα θεωρητικό επίπεδο τον βλάπτει. Όταν όμως δημοσίως κηρύττεις ότι πρέπει να κρεμάσουμε τους νέγρους (αυτό νομίζω το παράδειγμα χρησιμοποιούσε), αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απολύτως πραγματικές, απτές συνέπειες.\nΟπότε στο δίλημμα ελευθερία έκφρασης / προστασία πολιτιστικής κληρονομιάς και του δημόσιου χώρου, η λύση νομίζω δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με την πραγματική ζημία (όπως την αντιλαμβάνεται κάθε φορά το κοινωνικό σύνολο) και με το αίσθημα ευθύνης που πρέπει να έχει ο «καλλιτέχνης» προς το κοινωνικό σύνολο (και της απόδοσης ευθυνών από αυτό). Στην περίπτωση ενός συμβολικά μη φορτισμένου κτηρίου που καλύπτεται με γκράφιτι, ή στην περίπτωση της συναγωγής της Βέροιας που ανέφερα πιο πάνω, τα πράγματα είναι απλά. Στην πρώτη περίπτωση ο εκφραζόμενος τυπικά παρανομεί, ασφαλώς, αλλά δεν υπάρχει καμιά πραγματική ζημία (ακόμη κι αν είναι «άσχημο» το αποτέλεσμα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) και τόσο ο γκραφιτάς όσο και το κοινωνικό σύνολο ξέρουν ότι δεν υπάρχει ζημία. Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει μια πραγματική ζημία σε ένα μνημείο το οποίο το κοινωνικό σύνολο αποφάσισε να αποκαταστήσει σε μια συγκεκριμένη μορφή και ο ΠΑΟΚτζής επιδεικνύει παντελή αδιαφορία για την ευθύνη απέναντι στην κοινότητα και στον δημόσιο χώρο.\n13 Μαρτίου, 2015 στις 09:40\n#280. — … και ο ΠΑΟΚτζής επιδεικνύει παντελή αδιαφορία για την ευθύνη απέναντι στην κοινότητα και στον δημόσιο χώρο.\nΕνώ υπάρχουν αδιάσειστα φωτογραφικά ντοκουμέντα (σχ. #131) για το αντίθετο, πάλι ο ΠΑΟΚτσής τη φορτώνεται τη ρετισνιά. 😉\n13 Μαρτίου, 2015 στις 09:55\n279 Να που ο Κιντ γράφει ελληνικά!\n13 Μαρτίου, 2015 στις 11:43\nΠρος καφεδοπότες, νεσκαφέ φραπέ φτιάχνεις και με γιάκομπς ή και μάξγουελ 😜😂\n13 Μαρτίου, 2015 στις 11:57\nΤο γκραφίτι στο ΕΜΠ, η αηδιαστική κουρελαρία που καλύπτει (και που εξακολουθεί να κυριαρχεί στο 99.99% των επιφανειών και των δαπέδων των ΑΕΙ της χώρας) μ’ ενοχλεί πρωτίστως για έναν λόγο, που γίνεται φανερός από ένα ζήτημα της επικαιρότητας: ότι τα ΑΕΙ της χώρας μας έχουν γίνει τόσο ανυπόληπτα, ώστε ένα τσούρμο αλήτες μπορούν να καταλάβουν τη Νομική Σχολή και να επιβάλουν τον φασισμό τους απέναντι στην κοινωνία με αίτημα την απελευθέρωση του Ξηρού. Και η Πρυτανεία να μην τολμά να καλέσει την Αστυνομία να τους μαζέψει.\n14 Μαρτίου, 2015 στις 18:51\n14 Μαρτίου, 2015 στις 19:02\n15 Μαρτίου, 2015 στις 02:02\nΒλέπω ότι το κατάμαυρο γκραφίτι του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να απασχολεί την ομήγυρη ακόμα και στη σημερινή ανάρτηση. Θέλω να κάνω άλλο ένα σχόλιο επ’ αυτού, αλλά θα το βάλω εδώ, γιατί θα ήθελα τα πόστια μου να είναι συγκεντρωμένα.\nΛοιπόν το μαύρο γκραφίτι καλύπτει το νότιο τοίχο του παλιού κτηρίου και ένα τμήμα του δυτικού. Αλλά στο βόρειο τοίχο του Πολυτεχνείου, στον πεζόδρομο της οδού Τοσίτσα, ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο, υπάρχει ζωγραφισμένο από πολύ καιρό αυτό εδώ:\nΚαι να μην ήθελα, δεν μπορώ παρά να τα συγκρίνω.\nΜου φαίνονται συντριπτικές οι διαφορές τους: το μαύρο είναι μια έκρηξη κόλασης και χάους, ετούτο εδώ μια χαρούμενη σύνθεση χρωμάτων· εκείνο σου σφίγγει την καρδιά, ετούτο σου φέρνει στο στόμα αθέλητα το χαμόγελο· εκείνο ξερνάει καταστροφή και θάνατο, ετούτο αναβλύζει ζωή και σπιρτάδα. Από γεννησιμιού τους διαμετρικά αντίθετα. Το μαύρο είναι γέννημα επιθετικότητας, αυθάδειας και ιταμότητας· ετούτο εδώ είναι ένα παιχνίδι που κάνει πιο όμορφο (και ενδιαφέροντα) τον ταλαιπωρημένο τοίχο. Καθώς ελκύει το βλέμμα υπόσχεται μια ευχάριστη στιγμή, έστω και φευγαλέα. Από το άλλο αποτραβάς φοβισμένος το βλέμμα, μη σε πιτσιλίσει ο βούρκος.\nΚαι το ερώτημα τελικά είναι γιατί ασχολούμαστε με το μαύρο κι όχι με τούτο εδώ;\nΗ απάντηση είναι προφανής: επειδή εκείνο έγινε για να προκαλέσει, ενώ ετούτο εδώ έγινε για να ευχαριστήσει.\nΠοιος μπορεί να αρνηθεί, αναρωτιέμαι, την αξία ετούτου εδώ. Δεν είναι Μιχαηλάγγελος, αλλά είναι τέχνη, έστω μικρή, έστω φτηνή.\nΠοιος μπορεί με τα σωστά του να υποστηρίξει ότι το άλλο είναι τέχνη;\nΛεπτομέρεια: Λίγο πιο δεξιά από αυτό το γκραφίτι βρίσκεται η μαρμάρινη πινακίδα της ονομασίας του δρόμου (προσέξτε το διπλό σίγμα).\nΑυτό που μου προκαλεί απορία είναι η μικρή ταμπελίτσα από κάτω. Τι είναι; Την έχει ξαναδεί κανείς σας; Και τι σημαίνει; 😉\n15 Μαρτίου, 2015 στις 02:05\nΔιορθώνω το λάθος:\n15 Μαρτίου, 2015 στις 03:07\nΠλάκα έχει η πλάκα, ουπς, η πινακίδα της Οδού Τοσίτσα. ΤΟΣΣΙΤΣΑ.Γιατί με δύο σίγμα, από τα οποία το ένα χαραγμένο σε διαφορετικό …φοντ από το άλλο;\nΗ μικρή ταμπελίτσα κάτω λέει αυτό που … γράφει.\nΚάποτε στα μικράτα μου την υπολόγιζαν. Τώρα την γράφουν όλοι στα μέζεα τους.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 08:17\nΑν προσέξεις καλύτερα το Σ αποδίδει την ηπειρώτικη προφορά του όπως π.χ. στο πεντακόΣια ενώ η ελληνική προφορά του αποδίδεται με το αρχαιοπρεπές σίγμα\n15 Μαρτίου, 2015 στις 08:26\n287-289 Στην εποχή μου πάντως δεν την υπολογίζαμε την πινακίδα, τοιχοκολλούσαμε αφειδώς (αν και στις μπροστινές όψεις). Βέβαια, το γκράφιτι δεν είναι τοιχοκόλληση.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 08:45\nΣχετικό με την τοιχοκόλληση:\nΓελοιογραφία της εποχής εκείνης.\nΛεζάντα: Απαγορεύεται η τοιχοκόλλησις\nΕικόνα: Ενας μάγκας έχει στριμώξει (κολλήσει) μια τύπισσα στο τοίχο\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:01\nΤο μαύρο στην τέχνη δεν είναι μονοσήμαντο. Να μια διαφορετική οπτική\nΗ ζωγραφική που αγκάλιασε μέσα σε μια νύχτα τους εξωτερικούς τοίχους πολυτεχνείου έδωσε υλική μορφή σε μια άυλη μορφή ψυχικού πολιτισμού. Τα αφηρημένα – ασπρόμαυρα κυματοειδή σχήματα της σύνθεσης – παραπέμπουν σε ένα πλήθος από υπερ-ιστορικές γλώσσες. Οι κυματώσεις του σχεδίου μοιάζουν σαν αρνητικά αντίγραφα των βιτρίνων της Στουρνάρη – σαν τατουάζ που απεικονίζουν οάσεις φαντασιακής απόλαυσης. Παραπέμπουν στις γραφικές ύλες, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα role-playing games, τα συναξάρια κβαντικής φυσικής και τις βίβλους επιστημονικής φαντασίας – που δεσπόζουν στην περιβάλλουσα εμπορική ζώνη.\nΤο σχέδιο του παραπέμπει στα φράκταλ – στην οπτικοποίηση της μαθηματικής θεωρίας του χάους. Η κβαντική απροσδιοριστία του σχεδίου αγκαλιάζει την ευκλείδεια γεωμετρία του κτιρίου – μετουσώνει μια πεπερασμένη »μορφή» σε μνημείο ενός νέου τρόπου ζωής. Χαρτογραφεί μια φαντασιακή περιπλάνηση στις μαύρες τρύπες του σύμπαντος και της νεανικής ονειροπόλησης – αποτυπώνει ένα γνώριμο λεξιλόγιο — την εξέγερση των αισθήσεων μέσα στο τσιμέντο, την πολυκατοικία και την ασυμμετρία.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:06\n#293. — Αερομπουρδολογίες. Άκου «η κβαντικη απροσδιοριστία που αγκαλιάζει την ευκλείδια γεωμετρία του κτιρίου» … άσε μας άνθρωπέ μου, γκόμενα πας να ρίξεις με τις παπαριές που γράφεις στη λάιφο;\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:16\nΦυσικέ, σε είχα στο μυαλό μου όπως το πόσταρα 🙂\nΕγώ πάντως, δεν θέλω να είμαι τόσο αυστηρός. Στις αισθητικές αναλύσεις όλα επιτρέπονται!\nΑυτες οι κυματωσεις τι ειναι ρε παιδια;;; 🙂\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:17\nΣτις αισθητικές αναλύσεις όλα επιτρέπονται!\nΌλα, εκτός απ’ το να γίνεται σούργελο ο συντάκτης τους.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:19\n#296. — Μορφοκλασματικές κβαντικές απροσδιοριστίες σε μη ευκλείδιους χώρους Κάλαμπι-Γιάου με εξωτική τοπολογία.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:21\n298: Ουάου! Φυσικέ …έβαψες!\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:22\nΤο γκράφιτι η παρέα του γιου μου,που πέρασαν συμπτωματικά την παραμονή,πριν αναδειχθεί,το είδαν σαν φλόγες.Υπόμνηση της καταστρεπτικής πυρκαγιάς αλλά και της μνήμης που όσο κι αν υποβαθμίζουν το χώρο με την εγκατάλειψη,αυτή πάλι ξεφυτρώνει μια νύχτα,υψώνεται και επιβάλλεται.\nΜε ρώτησαν και το ρητό πώς λέει.Το: Όπου υπάρχει καπνός,υπάρχει και φωτιά !\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:25\nΆμα η «κβαντική απροσδιοριστία» ρίχνει γκόμενες, να μας τη μάθεις και μάς ρε συ Φυσικέ να την αναλάμε στα κορίτσα να ούμε! 😆\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:26\nΤώρα είδα ότι έγραψε και για συναξάρια κβαντικής φυσικής που δεσπόζουν στην περιβάλλουσα εμπορική ζώνη. Τελείως για τις καρπαζιές, δηλαδή.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:27\n#301. — Ρε μάστορα, αφού το ξέρεις ότι δεν είμαι κβαντικός, γιατί με στενοχωράς; 😉\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:34\nΌπως και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας – όπου φυλές του διαστήματος ανακατεύονται μεταξύ τους μέσα σε ένα υπερ-γαλαξιακό αλαλούμ – έτσι και τα κλασικά κτίρια στήνουν ένα πολυφωνικό τουρλού – πάνω στην πίστα τους τους συναντιέται η μπούκλα της Μεσοποταμίας με τη πυραμίδα της Αιγύπτου – η σφίγγα με το ανθρώπινο σώμα – η τσαχπινιά με την δωρικότητα, η μητρόπολη με την αποικία – και πάνω απ’ όλα, ένας υπέρ-σύνθετος συλλογισμός με μια σχεδιαστική λιτότητα. Είναι σαν να συμπυκνώνεις ένα οχετό σκέψης σε μια ευθεία γραμμή ή σαν φτιάχνεις σήματα μορς από μάρμαρο Πηγή: http://www.lifo.gr\nΠααααααααααα!! Τις κάλτσες του έγραψε ο τιτανοτεραστιογίγαντας! 😆\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:39\n#304. — 😀 😀 😀\nΧάααααααχαααααά! Πού τα ξετρύπωσες αυτά ρε Κίντο; Από ταινία του Χάρρυ Κλυνν είναι;\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:40\n305. Bρε ο ίδιος είναι! Από το λινκ του Skol με τα κβαντικά. 😆\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:41\n#306. — Ωχ, Παναγία μου! Τώρα το κατάλαβα …\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:44\nNα σε πω την αλήθεια, όλα τα κατάλαβα κουτσά-στραβά ,αλλά αυτή η συμπύκνωση οχετου σκέψης σε ευθεία….θέλει πολλήν ανάλυση, σε πάνω από τρεις διαστάσεις με φαίνεται… 🙂\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:49\nΤι να λέμε, Κίντο, είναι μεγάλος μάγκας ο τύπος. Πάω στοίχημα ότι τα γράφει επίτηδες και μετά πεθαίνει στο γέλιο με κείνους που τον παίρνουν στα σοβαρά.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 18:59\nΕίπες κάλτσες. Την αναφορά στο γερμανό τουρίστα τη βρίσκω πετυχημένη. Γενικά το κείμενο έχει πολλά σημεία που θα σταχυολογούσε ευχαρίστως ο Χριστιανόπουλος στα αλαμπουρνέζικα.\n«απ’ ότι τα γερμανικά νεο-κλασικά που καρφώθηκαν στο κέντρο της Αθήνας – σαν μνημειώδεις λευκές κάλτσες σε πέδιλο – ή σαν τρισδιάστατες καρτ-ποστάλ»\nΑυτό το «γκόμενα πας να ρίξεις» το σημειώνω.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 19:07\nΚοντεψα να πνιγω απο το γελιο :-):-)\n15 Μαρτίου, 2015 στις 19:13\nΚιντ, μαζί σου,\nΦραπέ και για φραπεριτίφ! 🙂\n15 Μαρτίου, 2015 στις 19:23\nΠράγματι, μεγαλούργημα. Προτιμώ το γκράφιτι.\n15 Μαρτίου, 2015 στις 19:33\n291 – Η τοιχοκόλληση με το γκράφιτι δεν είναι το ίδιο, ο σεβασμός όμως απέναντι στο ιστορικό κτίριο είναι ίδιος.\n293 – Αυτό θα πεί βαθειά νοήματα βγαλμένα απο την τέχνη του τοίχου. Ρέ τι κάνουν τα ληγμένα πιαχά και η αγ@@ία.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 01:26\nΔιάβασα το κείμενο που μας έδωσε ο Skol στο #293. Αφήνω στην άκρη τα αχρείαστα μαθήματα ιστορίας της τέχνης (ότι το μαύρο και το σκοτάδι είναι στοιχεία της τέχνης δεν περιμέναμε τον συγγραφέα να μας το δείξει –μας το έχουν μάθει ο Καραβάτζιο και ο Ρέμπραντ και ο Αϊζενστάιν από καιρό), προσπερνώ επίσης τα περί αντανάκλασης των βιτρινών της οδού Στουρνάρα (οι βιτρίνες των μαγαζιών, όσων μαγαζιών έχουν απομείνει πια ανοιχτά, είναι πολύχρωμες και ελκυστικές, για να τραβήξουν μέσα τον κόσμο αν μη τι άλλο, ακόμα και η βαμμένη μ’ ένα υπέροχο ροζ βιτρίνα του Solaris) όπως και την καταδίκη του νεοκλασικισμού (δικαίωμά του του συγγραφέα να τον μισεί), και παραβλέπω τα κακοτοποθετημένα σημεία στίξης για να επικεντρωθώ στη φράση κλειδί του κειμένου: Το έκτακτο της νομιμότητας απονομιμοποιεί οποιαδήποτε συζήτηση επί του αισθητικού. Δηλαδή σε απλούστερη γλώσσα, επειδή εμείς που πραγματώνουμε αυτό το διάβημα θέλουμε να επιβάλουμε την άποψή μας (ζήτημα απ’ αρχής μέχρι τέλους πολιτικό), εσείς «δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε» ούτε καν επί του αισθητικού. Υπάρχει ένας όρος, ένα επίθετο που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτή την άποψη, αλλά δεν θα τον πω, γιατί από την πολλή χρήση έχει υπονομευτεί η σημασία του.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 01:49\nΠαρερμηνεύεις και βιάζεσαι να τον βγάλεις φασίστα.\n«Το έκτακτο της νομιμότητας απονομιμοποιεί οποιαδήποτε συζήτηση επί του αισθητικού. Αυτό που σοκάρει, αυτούς τους σχολιαστές, δεν είναι η αισθητική αλλά η διοικητική και θεσμική ανεπάρκεια που επέτρεψε ένα τέτοιο έγκλημα (του οποίου ο αισθητικός χαρακτήρας είναι »υποκειμενικό» ζήτημα – και πάντως άσχετο με την ουσία του προβλήματος)»\nΜε απλά λόγια, η συζήτηση επικεντρώθηκε στο αν είναι νόμιμο να κάνουμε γκράφιτι στο συγκεκριμένο κτίριο, με αποτέλεσμα να αδιαφορήσουμε για την αισθητική αποτίμησή του, πράγμα που επιχειρεί ο ίδιος.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 04:10\n# 316 – όχι καλέ και φασίστας. Τσαρλατανάκος είναι. Τα ίδια αλλά ανακατωμένα διαφορετικά θα μπορούσε να τα γράψει για να αποδομήσει την αισθητική του γκράφιτι … πώς η κβαντική απροσδιοριστία του μεταμοντερνισμού ορθωμένη σε μενίρ του υποκειμενισμού είναι η βασική αιτία που έχουν χαθεί οι αρχές της γεωμετροποίησης, με το ησιόδειο χάος της αισθητικής του γκράφιτι να διασπά τις δομικές κανονικότητες της φρακτα-δυναμικής και να υπονομεύει τη ριμάνια γεωμετρία ώριμος καρπός καλλιεργημένος στην επαναθεμελίωση της ευκλείδιας γεωμετρίας μέσω της ρομαντικής ερμηνείας του κλασσικού από τον φαινομενικά απλοικώς αφελή (ναι! αυτό!) νεοκλασσικισμό που, όμως, μετρώντας με γερμανική προσήλωση στο χιλιοστό τις έξτρα διαστάσεις στις κολόνες και τις στήλες (ή στύλους) έκανε εφικτή την κατασκευή του μάτριξ της τηλεμεταφοράς μέσα από τις σκουληκότρυπες τυλιγμένες συμπαγώς στο περιθώριο ενός καλούζα κλάιν νοητικού σύμπαντος.\n(μου πήρε πέντε λεπτά για μία παράγραφο επί 10 παράγραφοι με τα ίδια σκατολοίδια = 50 λεπτά για ένα ωραιότατο κείμενο (πόσο να πληρώθηκε για το πόνημα άραγε ο τρισμέγιστος? ) ενός κουτοπόνηρου βλακός.)\n16 Μαρτίου, 2015 στις 07:28\nΝίκος Καρούζος, «Ομορφαίνω τη μοίρα»\nΚαλή σαε μέρα\n16 Μαρτίου, 2015 στις 07:32\nΕπειδή το νήμα έχει μεγαλώσει και οι αναρτήσεις απέχουν η μια απ’ την άλλη, να υπενθυμίσω ότι σε όσα έχω πει απέφυγα να μιλήσω περί νομιμότητας. Η νομιμότητα είναι για μένα το δευτερεύον. Όλη μου η αντίρρηση είναι επί του αισθητικού. Διότι φρονώ ότι εάν κριθεί αισίως η μάχη επί του αισθητικού, τότε αναστέλλεται η συζήτηση περί νομιμότητας. Ακριβώς γι’ αυτό έφερα για αντίστιξη το παράδειγμα του άλλου γκραφίτι (#287, 288), που κατά τη γνώμη μου κερδίζει τη μάχη επί του αισθητικού. Αυτό που (κάνω ότι) δεν καταλαβαίνω είναι το γιατί όλοι αποφεύγουν επιμελώς τη συζήτηση επί του αισθητικού, ή ξεμπερδεύουν στα γρήγορα αποδεχόμενοι ότι τέλος πάντων η εκτίμηση περί του αισθητικά ωραίου ή όχι είναι υποκειμενική. Κάνω ότι δεν καταλαβαίνω γιατί κι εγώ και όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι απόλυτος υποκειμενισμός στην αποτίμηση του ωραίου δεν υπάρχει. Κανείς δεν βρέθηκε να πει, για παράδειγμα, ότι ο Παρθενώνας και η Τζοκόντα είναι αισθητικά άσχημα (άλλο ζήτημα οι αντιρρήσεις για τη χρήση τους και για την ασφυκτική επιβολή τους στις κατοπινές γενιές). Από την άλλη, θα πρέπει αντίστοιχα να υπάρχει στον κόσμο και το αισθητικά άσχημο. Οι αποτυχημένες απόπειρες τέχνης για παράδειγμα, ή τα πρωτόλεια, ή τουλάχιστον τα για τεχνικούς λόγους στραβογεννημένα. Δε γίνεται όλα μα όλα τα προϊόντα των καλλιτεχνών να είναι ωραία. Επιτρέψτε μου λοιπόν να υποστηρίξω ότι οι φωνές που μας αποτρέπουν να συζητήσουμε το συγκεκριμένο γκραφίτι επί του αισθητικού το κάνουν είτε για να μην παραδεχτούν την ασχημοσύνη του είτε, το χειρότερο, για να επιβάλουν σιωπή σε όσους δεν συμφωνούν, κατηγορώντας τους υπόρρητα για ασχετοσύνη. (Για να το πω πιο ωμά, η απόφανσή τους είναι «όποιος δεν συμφωνεί μ’ εμένα είναι βλαχαδερό»).\n16 Μαρτίου, 2015 στις 07:34\n16 Μαρτίου, 2015 στις 08:03\n16 Μαρτίου, 2015 στις 08:55\n[…] Όλη μου η αντίρρηση είναι επί του αισθητικού. Διότι φρονώ ότι εάν κριθεί αισίως η μάχη επί του αισθητικού, τότε αναστέλλεται η συζήτηση περί νομιμότητας.»\nΣτον καιρο μας, η απολαυση (και αποτιμηση) του ωραιου θεωρειται πολιτικαλυ ινκορρεκτ γιατι (λεγεται οτι) μας αποσπα απο τα πραγματικα προβληματα της τεραστιας κοινωνικης και οικονομικης ανισοτητας. Γιαυτο το μεγαλυτερο μερος συζητησεων περι αισθητικης κεντρωνεται στο κοινωνικο, οικονομικο και ιστορικο πλαισιο της καλλιτεχνικης παραγωγης. Ομως αυτη η μερικοτητα, αν και απολυτα κατανοητη, ειναι επικινδυνη. Γιατι η θεα του ωραιου, οπως εχει γραψει υπεροχα η Εlaine Scarry στο Beauty and Being Just, μας «αποκεντρωνει ριζικα». Για λιγες στιγμες δεν ειναι ο εαυτος μας το κεντρο του κοσμου αλλα το ωραιο πραγμα η’ φαινομενο μπροστα μας, που οχι μονο θεωρουμε, αλλα προσπαθουμε να το πολλαπλασιασουμε (πχ. θεωρωντας το για ωρες αντι για στιγμες), αντιγραφοντας το κλπ. Για λιγες στιγμες η’ ωρες αλλαζει η σχεση μας με τον κοσμο. Το ιδιo συμβαινει με το γονιο και το παιδι του. Και στις δυο περιπτωσεις λαμβανει χωρα αυτη η ριζικη αποκεντρωση και γινεται δικαιοτερη ανακατομη ισχυος.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 09:38\n319 Άρα, τελικά συμφωνείς με τον αρθρογράφο -που λέει ό,τι και η Μαρία στο 316- ότι δεν πρέπει να εξετάζουμε πρώτιστα τη νομιμότητα αλλά το αισθητικό αποτέλεσμα, Και επί του αισθητικού αποτελέσματος, ελάχιστες φωνές υπεράσπισης του άσκημου γκράφιτι άκουσα.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 09:44\nMια και αναφέρθηκε πιο πάνω, να ομολογήσω την αμαρτία μου πως εμένα αυτή η Τζοκόντα δεν μού λέει αισθητικώς τίποτα! Aπορώ τί της βρίσκουν δηλαδή. Πείτε με ακαλαίσθητο, πείτε με βάρβαρο, πείτε με ιερόσυλο ,αλλά τό πα και ησύχασα! Ο Παρθενών πάλι, μ’αρέσει μεν αρχιτεκτονικώς και αισθητικώς, αλλά ως στατικό μοντέλο είναι το άκρον άωτον της αντι-οικονομίας (τίγκα στην περιττή κολώνα!) 🙂\n16 Μαρτίου, 2015 στις 09:52\nΠλάκωσαν οι βάνδαλοι! Τώρα.\nΞεκίνησε η επιχείρηση αφαίρεσης του τεράστιου έργου τέχνης [γκράφιτι] του Πολυτεχνείου!\n16 Μαρτίου, 2015 στις 09:53\nΤο κείμενο βέβαια δεν βοηθάει να γίνει μια σοβαρή συζήτηση περί αισθητικής άλλα αυτό δεν μπορούμε να το πούμε αποκλεισμό της διαφορετικής άποψης!\nΔεν βλέπω κάποια προσπάθεια υπονόμευσης ή απαξίωσης της διαφορετικής αισθητικής προσέγγισης. Ίσα-ίσα βλέπω όλες τις αισθητικές προσεγγίσεις μαζί. 🙂\nΝομίζω ότι όλη αυτή η ακατάσχετη φλυαρία είναι μια εκδήλωση της ανάγκης να μετατοπιστεί η συζήτηση από το νομικό στο αισθητικό. (δες και 316)\nΌσο αφορά τα μαθήματα ιστορίας της τέχνης, ίσως να αναφέρεσαι στην αρχική πρόταση του 293 που δεν είναι του συγγραφέα άλλα δική μου. Παρακαλώ να διαβαστεί απλώς σαν εισαγωγή στο κείμενο που ακολουθεί. 🙂\nΑν μου επιτρέπεις όμως, και η δική σου αναφορά στο μαύρο(«Το μαύρο είναι γέννημα επιθετικότητας, αυθάδειας και ιταμότητας») δεν είναι κάπως -πώς να το πω- αφοριστική;\n16 Μαρτίου, 2015 στις 10:47\n#322. — Εξαιρετικό!\n16 Μαρτίου, 2015 στις 11:55\nΚαθάρισμα με πιεστικό:\n16 Μαρτίου, 2015 στις 13:17\n317 – Τα είπες όλα, δυστυχώς ο εξυπνακισμός έχει επικρατήσει κατά κράτος της εξυπνάδας.\n324 – Άντε πέστο ρε Κίντ, κι είχα αρχίσει να πιστεύω οτι είμαι ο μόνος που δεν βρίσκω τίποτα το συγκλονιστικό στην Τζοκόντα, μιά απλή καλή προσωπογραφία είναι. Γενικά για τα έργα τέχνης της ζωγραφικής, η άποψή μου είναι πως είναι υπερβολικά υπερτιμημένα, κι αυτό ξεκίνησε τον 20ο αιώνα με την εμπορευματοποίησή τους, φυσικά απο αυτούς που ελέγχουν το σχετικό εμπόριο. Ποιοί είναι αυτοί; αυτοί που ελέγχουν τα διαμάντια, και τον χρυσό, (όπως και τις τράπεζες) και δεν είναι οι εβραίοι.\nΣε αντίθεση με τους μουσικούς, ένας ζωγράφος αφού γίνει διάσημος, ό,τι και να ζωγραφίσει μετά, θεωρείται αριστούργημα, ποιός θα τολμήσει να αμφισβητήσει έναν Νταλί, Μιρό, ή Πικάσο για να πιάσω μόνο την σύγχρονη ζωγραφική, απο τότε το brand name έκανε την διαφορά. Ας θυμηθούμε το αστείο με τον ζωγράφο γάϊδαρο, που «ζωγράφισε» το ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΗΝ ΑΔΡΙΑΤΙΚΗ. Πάντως αν το καλοσκεφτείς, μιά χαρά θα στεκόταν σήμερα, σε μιά γκαλερί σύγχρονης τέχνης στο Κολωνάκι, ο ΜΠΟΡΟΝΑΛΙ.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 13:22\n329. Λίγα για τον Νταλί, Λάμπρο,ε! Μπορεί να ήταν φασιστόμουτρο του κιαρατά αλλά καλλιτεχνικώς ήταν Θεός! Τι Θεός δηλαδή, ΗΜΙΘΕΟΣ!\n16 Μαρτίου, 2015 στις 13:33\nΜιλάγανε δύο (νεαροί) Ηπειρώτες, δηλαδή ο ένας μίλαγε με τρίτο πρόσωπο κι ο άλλος παράκουσε από το διπλανό δωμάτιο. Λέει ο πρώτος στο τρίτο πρόσωπο:\n— Πήγα στον κουρέα και με ξύρ’σε σαν το μουστάκ’ τ’ Νταλί.\nΚι άλλος απ’ το διπλανό δωμάτιο:\n— Ποιος ειν’ αυτός ο Κωστάκ’ Νταλής;\n16 Μαρτίου, 2015 στις 13:49\nΤζιχαντιστες καταστρεφουν εργα τεχνης στην Αθηνα pic.twitter.com/7qltfU0jJG\n— You from the melo (@call_memoonman) March 16, 2015\n16 Μαρτίου, 2015 στις 14:18\n$ 332 – Ξύνοντας μπορείς να βρεις άλλα αριστουργήματα. Κάνα πικάσσο κάτω από πικάσσο:\n16 Μαρτίου, 2015 στις 14:20\nΜπορεί να πετύχεις κανένα ορφικό «Θύρα 7» ή υπαινικτικά σεξουαλικό «βάζελοι για πάντα» ή μπορεί να είσαι πιο τυχερός\n16 Μαρτίου, 2015 στις 14:25\n@333: Τα γνωστά και ως παλίμψηστα.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 14:58\n# 335 – Ακριβώς!\nΚι αν το γκράφιτι δεν περιείχε μηνύματα σταλμένα με υπερδιαστατικές κυματώσεις αλλά απαύγασμα νεομεταμοντέρνας e-ποίησης;\nΔιότι και τους πάπυρους του Ερκολάνο τους πέρασαν για απλά κομμάτια ξύλο, ενώ έκρυβαν συλλογές έργων της επικούρειας φιλοσοφίας.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 15:16\n16 Μαρτίου, 2015 στις 15:24\n330 – Κοίτα, μ΄αρέσει ο Νταλί απο μικρό παιδί (που ανάθεμα κι αν κατάλαβα ποτέ, τι ήθελε να πεί ο ποιητής) όπως και ο σουρεαλισμός, και γενικά δεν αμφισβητώ την αξία οποιουδήποτε μικρού ή μεγάλου ζωγράφου. Αυτό που αμφισβητώ, είναι η εμπορική αξία των έργων τους, που είναι καθαρά τεχνιτή. Δεν μπορεί ρε φίλε π.χ να πεθαίνει ο Βαν Γκόνγκ στην ψάθα και άσημος (και με αδερφό έμπορο τέχνης στο Παρίσι παρακαλώ) και μετά απο 20 χρόνια να αναγνωρίζεται το ταλέντο του, και σήμερα ένας οποιοσδήποτε πίνακάς του να κοστίζει εκατομύρια δολάρια. Ή οι σύγχρονοί του ήταν άσχετοι απο τέχνη, ή κάποιοι βρήκαν την κότα που γεννάει χρυσά αυγά (υπερεκτίμηση) και τα κονομάνε εις υγείαν των νεόπλουτων κορόϊδων.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 16:22\n#330: Λάμπρο, https://www.youtube.com/watch?v=0FIBVbBcank για σένα! Δες το, αξίζει τον κόπο.\n16 Μαρτίου, 2015 στις 18:18\n339 -Ευχαριστώ για το βιντεάκι. Kοίτα στην ουσία σ΄αυτό το σύστημα που ζούμε, η αξία των υλικών αγαθών δεν είναι αντικειμενική, είναι θέμα προσφοράς και ζήτησης. Υπάρχουν κάποια όμως, όπως π.χ τα διαμάντια, που ενώ ειδικά σήμερα είναι εντελώς άχρηστα, και η παραγωγή τους υπερβαίνει κατά πολύ την όποια ζήτηση, εν τούτοις θεωρούνται ανεκτίμητα, ο λόγος; το γράφω πιο πάνω, το εμπόριό τους ελέγχεται απο την πιο έξυπνη φάρα που έχει βγάλει μέχρι τώρα το είδος μας. Το ίδιο συμβαίνει και με τα εικαστικά έργα, η αξία τους δεν είναι αντκειμενική, προκύπτει απο την ματαιοδοξία των πλουσίων και κυρίως των νεόπλουτων, και την αναγνωρισημότητα του καλλιτέχνη, αυτή όμως πώς προκύπτει; Ίσως ακόμα και ο Νταλί, αν δέν είχε την Γκαλά, να μην γινόταν τόσο διάσημος, γιατί ουσιατικά στις ΗΠΑ αυτή τον επέβαλε, για τους δικούς της λόγους βέβαια, αυτό θα μπορούσε να είναι και το μέτρο, για το πώς μπορεί να γίνει αναγνωρίσημος έως διάσημος ένας ζωγράφος.\nΜε λίγα λόγια, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, οτι αυτά που αξίξουν πραγματικά, κοστίζουν ελάχιστα έως καθολου, κι αυτά που δεν αξίζουν τίποτα π.χ ο κοπανιστός αέρας, κοστίζουν πανάκριβα, κάπου εδώ μέσα βρίσκονται και οι πίνακες ζωγραφικής.\n19 Μαρτίου, 2015 στις 17:33\n338. Αμφισβητείς την άξια του Βαν Γκογκ;\n19 Μαρτίου, 2015 στις 17:39\nΟ μαύρς Παλαμάς.\nΕπεται η Μαύρη Αθηνά [όχι της Μαίρη Λέφκοβιτς]. Γλυτώνει μέχρι στιγμής λόγω ύψους εκεί δίπλα στην Ακαδημία.\n19 Μαρτίου, 2015 στις 17:40\nτης ΜαίρηΣ Λέφκοβιτς\n19 Μαρτίου, 2015 στις 17:50\nΒανδαλισμοί από χουλιγκάνια.\n19 Μαρτίου, 2015 στις 17:52\nΜπήκα στο νήμα για να πω ότι στο πολιτιστικό ίδρυμα της Τρ Κύπρου θα γίνει μια διάλεξη για τα γκραφίτι πάνω στα χαρτονομίσματα το ερχόμενο Σάββατο και βρήκα την ενδιαφέρουσα συζήτηση για την τέχνη. Για τους νεόπλουτους που αποκτούν έργα τέχνης υπάρχει μια βάση αλλά όχι να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Οι Ρώσοι άστο που απόκτησαν τις σπουδαίες συλλογές που είναι τώρα το καμάρι του Ερμιτάζ και του Μουσείου καλών τεχνών Πού σκιν κατάγονταν από πρώην αγρότες και δούλους και κατά κάποιο τρόπο αυτό μας επιτρέπει να τους χαρακτηρίσουμε νεόπλουτους\n19 Μαρτίου, 2015 στις 18:15\n>του Μουσείου καλών τεχνών Πού σκιν\nΤώρα Που τσάρος, που λένε\n19 Μαρτίου, 2015 στις 18:46\nΓς είσαι αδιόρθωτος. 🙂\nΤο έγραψα από το κινητό και πάλι καλά που δεν βγήκε κάτι άλλο.\nΤώρα μπορώ να δώσω τες πληροφορίες για τη διάλεξη που σας έλεγα:\nΧριστόδουλος Α. Χατζηχριστοδούλου, Διευθυντής, Ιστορικό Αρχείο Τράπεζας\nΚυπριακά χαρτονομίσματα με γκράφιτι\nΗ συνήθεια παλιότερα να χρησιμοποιούν και στην Κύπρο τα χαρτονομίσματα ως\nκαμβά ζωγραφικής και ως πίνακα για να εκφράσουν με σημειώσεις και σχέδια\nπόθους, ανησυχίες και προβληματισμούς φαίνεται ότι ήταν μια έμπνευση της στιγμής,\nπου φάνταζε ως εύκολη λύση.\nΗ πράξη αυτή αποτελούσε φαινόμενο βανδαλισμού και φανέρωνε την έλλειψη\nπολιτισμού. Όταν το χαρτονόμισμα μετατρεπόταν σε πανό, καμβά, σημειωματάριο,\nτοίχο, πολλά μπορούν να προκύψουν.\nΣτην ανακοίνωση παρουσιάζονται χαρτονομίσματα της Κυπριακής Δημοκρατίας με\nγκράφιτι από τη συλλογή του Ανδρέα Γεωργιάδη.\n19 Μαρτίου, 2015 στις 18:51\nΟι Καναδοί πρόσφατα spockάριζαν το πενταδόλλαρό τους προς τιμήν της μνήμης του Λίοναρντ Νιμόυ\n19 Μαρτίου, 2015 στις 18:58\n345 δουλοπάροικους έπερεπε να πω και όχι δούλους. Ποια είναι ακριβώς η διαφορά δεν θυμάμαι\n19 Μαρτίου, 2015 στις 19:49\nΟ δουλοπάροικος υποτίθεται ότι είναι σε καλύτερη θέση, δηλ. δεν είναι πλήρης ιδιοκτησία του αφέντη του. Απ’ την άλλη, είναι δεμένος με τη γη, ανήκει στη γη του δηλ. (και αποδίδει το πλεόνασμα στον ιδιοκτήτη της). Φεουδαρχία, μουζίκοι, τέτοια.\n20 Μαρτίου, 2015 στις 22:51\nΝα τι βρήκα σχετικά με τους Έλληνες δουλοπάρικούς στον Παπαδιαμάντη:\nἔπλεε τετράκις τοῦ ἔτους, ἤτοι κατὰ πᾶσαν τεσσαρακοστήν, εἰς τὰς ἀντίκρυ ἐκτεινομένας ἀκτὰς ὅπως ἐξομολογήσῃ καὶ καταρτίσῃ πνευματικῶς τοὺς δυστυχεῖς ἐκείνους δουλοπάροικους, τοὺς «κουκουβίνους ἢ κουκοσκιάχτες», ὅπως τοὺς ὀνόμαζον, σπεύδων, κατὰ τὴν Μεγάλην Τεσσαρακοστήν, νὰ ἐπιστρέψῃ ἐγκαίρως εἰς τὴν μονήν του, ὅπως ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα.\n21 Μαρτίου, 2015 στις 02:09\nΟ Μαύρος Παλαμάς.\nΗ πιο ποιητική εικόνα ίσως για την σημερινή Παγκόσμια Ημερα Ποίησης.\n[από το ΦΒ του Σπύρου Χουλιάρα]\n21 Μαρτίου, 2015 στις 13:44\n341 – Δεν αμφισβητώ την αξία κανενός το έχω πεί και πιο πάνω, αμφισβητώ την εμπορική αξία των πάντων, και ειδικά των εικαστκών έργων. Την αξία του Βάν Γκόγκ πάντως, την αμφισβήτησαν οι σύγχρονοί του, και ο αδερφός του που ήταν πετυχημένος έμπορος τέχνης στο Παρίσι, μάλλον αυτοί δεν ήξεραν απο τέχνη.\nΤον πίνακα «έναστρη νύχτα» αν ήταν ανυπόγραφος, ή είχε μιά άσχετη υπογραφή, πόσα εκατομύρια $ θα έδινες για να τον αγοράσεις; Όλα τα έργα έχουν μιά αξία, πάντα η υπερβολική αξία είναι τεχνητή και εκ του πονηρού, την δημιουργούν οι έξυπνοι έμποροι, και την πληρώνουν και την συντηρούν οι ματαιόδοξοι. Θα σου πώ δύο παραδείγματα που θυμήθηκα τώρα. Πρίν πολλά χρόνια παραμονές του γάμου της Μαριάννας Λάτση με τον συγχωρεμένο Κούρκουλο, διάβαζα σε κάποια εφημερίδα οτι, «το ζευγάρι ψάχνει εναγωνίως να βρεί να αγοράσει έναν Πικάσο για να τον βάλουν στο σαλόνι, άς είναι όποιο νάναι έργο του, δεν θα λυπηθούν τα χρήματα» ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΙ ΑΞΙΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. Και το άλλο, πρίν τέσσερα πέντε χρόνια, έχουμε πάει οικογενειακώς στην εθνική πινακοθήκη, για μία έκθεση σουρεαλισμού γνωστών και «αγνώστων» καλλιτεχνών ελλήνων και ξένων. Ακριβώς απέναντι απο την είσοδο, υπάρχει ένας μεγάλος άσπρος τοίχος που ήταν άδειος, μόνο που σε κάποιο ύψος υπήρχε η επιγραφή ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΚΛΗΣ, αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να μαζεύεται κόσμος και να κοιτάζει το ρελιέφ που ήταν βαμμένος ο τοίχος, κάποια μάλιστα έβαλε και τα γυαλιά της για να κατανοήσει καλύτερα το έργο του μπογιατζή. Ακόμα γελάμε καμιά φορά με τις κόρες μου όταν το θυμόμαστε, είναι σημείο αναφοράς για την βλακεία, και την επιρροή του brand name στην κρίση μας. Χωρίς τεχνητή επιρροή, κανένα έργο τέχνης δεν έχει υπερβολική αντικειμενική αξία.\n23 Μαρτίου, 2015 στις 00:25\nΣτον Αντένα ΤιΒι τώρα.\nΕνδιαφέρουσα εκπομπή για το Γκράφιτι.\nΘα την ανεβάσουν στο αρχείο της εκπομπής\n«Σε Πρώτο Πλάνο» εδώ¨\n27 Μαρτίου, 2015 στις 01:03\nΠίστεψε με και τον Μπετόβεν τον αμφισβήτησαν οι σύγχρονοι του αλλά και τους σημερινούς τους καλλιτέχνες τους ακούω να κατηγορεί ο ένας τον άλλο.\n8 Απριλίου, 2015 στις 09:20\nΕπιτέλους! Το Πολυτεχνείο απόκτησε ξανά τη χαμένη ιστορικότητα του μετά τον καθαρισμό… pic.twitter.com/uULJoInxFw\n— Alexandros Charoulis (@FragileAlex) April 8, 2015\n29 Απριλίου, 2015 στις 15:02\nΤο κάτω Πολυτεχνείο καθαρισμένο και βαμμένο:\nΦυλάξτε τη φωτό, θα χρειαστεί στο μέλλον. 🙄\n29 Απριλίου, 2015 στις 16:40\nΧτεσινή; Δική σου;\n29 Απριλίου, 2015 στις 17:17\nΠάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικό μας θά ‘ναι! 👿\n29 Απριλίου, 2015 στις 17:53\n@358: Σημερινή από το τουίτερ.\nΔιαφοροποιώντας την ευπρέπεια από τον καθωσπρεπισμό | Αθηναιοδιφία said\n31 Δεκεμβρίου, 2015 στις 00:39\n[…] εύκολη κριτική σε όλα τα ως άνω είναι να βαφτιστούν ως αστική υποκρισία και ότι πρώτα πρέπει να πιάσουμε τα μεγάλα ψάρια που […]