Μπορείς να ασχοληθείς με τη μουσική χωρίς εμπειρία; - tahut\nΜπορείς να ασχοληθείς με τη μουσική χωρίς εμπειρία;\n11 April 2022 19 April 2022 admin\tασχοληθείς, εμπειρία, με, Μουσική, Μπορείς, να, τη, χωρίς\nΝαι και ΟΧΙ! Εξαρτάται. Ωχ! Παρακαλώ ακολουθήστε. Ορισμένα ιδιωτικά κολέγια και πανεπιστήμια μπορούν να σας επιτρέψουν να ξεκινήσετε ως αρχάριος στη μουσική σχολή. Αυτό σημαίνει ότι έχετε την ευκαιρία να γίνετε η μουσική ιδιοφυΐα που πάντα ονειρευόσασταν να γίνετε ακόμη και χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Όλοι πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου, σωστά;\nΓιατί όχι? Επειδή θα χρειαστεί να κάνετε ακρόαση πριν την εισαγωγή στα περισσότερα Πανεπιστήμια για μια σπουδή μουσικής. Ας υποθέσουμε ότι σκοπεύετε να ασχοληθείτε με ένα συγκεκριμένο όργανο. Πώς θα κάνατε πέρα από μια ακρόαση χωρίς προηγούμενη γνώση του πώς να παίξετε το όργανο; Με λίγα λόγια, πρέπει να έχετε κάποια εμπειρία στον τομέα που σκοπεύετε να ακολουθήσετε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.\nΕξαρτάται επίσης από τη μουσική ειδικότητα που σκοπεύετε να ακολουθήσετε. Ορισμένα μουσικά προγράμματα δεν απαιτούν οντισιόν. Μπορείτε ακόμα να επιλέξετε προγράμματα μουσικών σχολείων όπου μπορείτε να παρακολουθήσετε μαθήματα για να βελτιώσετε την ικανότητά σας για αυτό που σκοπεύετε να ακολουθήσετε αργότερα.\nΗ εμπειρία δεν είναι το παν\nΜερικοί από εμάς έχουν δύο αριστερά πόδια. Αλλά μήπως αυτό κρατάει από το να φτάσει στην πίστα; Το κάνουμε ούτως ή άλλως, αλλά φυσικά όχι ως μέρος του main event. Εμείς είμαστε η εκδήλωση! Εντάξει, αυτό είναι λίγο τέντωμα. Γιατί το κάνουμε; Γιατί η ζωή είναι σύντομη και δεν αφήνουμε τίποτα να μπει στο δρόμο μας – δύο αριστερά πόδια να είναι ματωμένα! Αλλά παρεκκλίνω.\nΘα αφήσετε την απειρία σας να σας εμποδίσει να ακολουθήσετε το όνειρό σας; Σχεδιάστε να κάνετε τα βήματα του μωρού σας. Δεν χρειάζεται να είσαι ο επόμενος Μπετόβεν, η Τέιλορ Σουίφτ ή ο Έλβις Πρίσλεϊ. Αλλά μπορείτε να ανακαλύψετε την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας με την εγγραφή σας σε ένα πρόγραμμα μουσικής σχολής της επιλογής σας χωρίς εμπειρία.\nΑλλά θυμηθείτε, η εμπειρία αποκτάται μέσω της εξάσκησης. Πώς μπορείτε να αποκτήσετε τεχνογνωσία εάν δεν μάθετε τα μυστικά ενός συγκεκριμένου τομέα; Προσπαθήστε να τραγουδήσετε, να διαβάσετε, να παίξετε πιάνο ή ντραμς – ό,τι έχετε στο μυαλό σας.\nΗ εκπαίδευση είναι το κλειδί σε κάθε τομέα. Ακόμα κι αν είστε λίγο πίσω από τα χρόνια που εγγραφείτε σε ένα μουσικό πρόγραμμα, καταβάλετε την επιπλέον προσπάθεια για να προπονηθείτε εκ των προτέρων. Γιατί; Μια σπουδαία μουσική δεν είναι για τους λιπόψυχους. Αν δεν θέλετε ένα μουσικό πρόγραμμα να σας φάει ζωντανούς, ΕΤΟΙΜΑΣΤΕ (όλα τα κεφαλαία για έμφαση).\nΛάβετε υπόψη ότι χωρίς προηγούμενη εμπειρία, η καμπύλη μάθησής σας είναι πιθανό να είναι απότομη. Αλλά, εάν ένα μονοπάτι στη μουσική είναι κάτι που σκέφτεστε, μην αφήσετε τίποτα να σας κρατήσει πίσω.\nΤο μέλλον σας είναι στα χέρια σας. Κάνοντας ένα προληπτικό βήμα και μπαίνοντας στη μουσική σχολή, θα χαράξετε το πεπρωμένο σας – προετοιμαζόμενοι για μια καριέρα στον κλάδο. Και το καλύτερο είναι ότι μπορείτε να κάθεστε στα πόδια επαγγελματιών και ειδικών που θέλουν να ακονίσουν ή να καλλιεργήσουν τις δεξιότητές σας.\nΗ μουσική είναι πολύπλευρη\nΑκριβώς επειδή δεν είστε στο επίκεντρο δεν σημαίνει ότι δεν είστε μέρος της πράξης, όχι; Μπορείτε να δείτε τους παραγωγούς του αγαπημένου σας μουσικού κατά τη διάρκεια μιας παράστασης; Ελπίζω να γνωρίζετε ότι χωρίς τη συμμετοχή τέτοιων ανθρώπων, οι αγαπημένες σας επιτυχίες μπορεί να μην είχαν δει ποτέ το φως της δημοσιότητας.\nΕπιπλέον, η μουσική δεν έχει να κάνει μόνο με το να αποκτήσετε ένα μικρόφωνο και να παρέχετε συναρπαστικές ερμηνείες για τις οποίες το κοινό σας μπορεί να ενθουσιαστεί. Υπάρχουν και άλλες πτυχές της μουσικής στις οποίες μπορείτε να εμβαθύνετε.\nΓια παράδειγμα, μπορείτε να συνθέσετε συναρπαστικές σονάτες, να σκηνοθετήσετε, να παράγετε ή να ηχογραφήσετε, να παίξετε ένα όργανο και πολλά άλλα. Τέτοιοι βασικοί παίκτες είναι πάντα στα φτερά, τραβούν τα νήματα, κάνουν τα πράγματα πίσω από τις κουρτίνες για να εξασφαλίσουν ότι οι παραστάσεις πάνε σύμφωνα με το σχέδιο. Αυτό σημαίνει ότι θα ήσουν εξίσου σημαντικός με τον μουσικό στη σκηνή.\nΑνεξάρτητα από την κατεύθυνση που σκοπεύετε να ακολουθήσετε τελικά μετά την εκπαίδευση, η ειδικότητα στη μουσική είναι ο ιδανικός δρόμος για να φτάσετε εκεί. Πολλοί άνθρωποι προσπάθησαν να το φτιάχνουν χωρίς προπόνηση και απέτυχαν θεαματικά στη διαδικασία.\nΑλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η μάθηση εγγυάται την επιτυχία. Τι γίνεται αν εγγραφείτε σε ένα μουσικό πρόγραμμα και επιλέξετε να τεμπελιάζετε; Θα είναι αρκετό το ταλέντο σας για να σας οδηγήσει στη γραμμή του τερματισμού;\nΈνα σημείο εκκίνησης\nΈνα ταξίδι χιλίων μιλίων…Πού θα θέλατε να ξεκινήσει το μουσικό σας ταξίδι;\nΗ ειδικότητα της μουσικής διασφαλίζει ότι είστε πιο πάνω από τους υπόλοιπους παίκτες που δεν έχουν αφιερώσει χρόνο για να μελετήσουν, να προπονηθούν ή να εξασκηθούν. Επιπλέον, σας δίνει ένα αξιοπρεπές ξεκίνημα. Φανταστείτε ότι πρέπει να μάθετε στη δουλειά χωρίς ένα θεωρητικό ή ακόμα και πρακτικό πλαίσιο για την εργασία που έχετε στο χέρι. Θα ήταν απλή ιστιοπλοΐα; Το μαντέψατε – Θα ήταν κολασμένο βουνό να ανέβεις.\nΑλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι. Το να βάλετε τα θεμέλια είναι το μόνο που χρειάζεται για να ξεκινήσετε. Πρέπει να αφιερώσεις χρόνο για να μάθεις τα σχοινιά. Αυτό σας βοηθά να κάνετε ένα μουσικό πρόγραμμα: δημιουργεί το σταθερό πλαίσιο πάνω στο οποίο μπορείτε να τοποθετήσετε την υπόλοιπη δομή σας. Ελπίζω να πετύχεις το drift;\nΕάν σκοπεύετε να ασχοληθείτε με τη μουσική, έχετε τη δύναμη να διαμορφώσετε το μέλλον σας συμμετέχοντας σε ένα πρόγραμμα μουσικής σχολής. Τι περιμένεις? Καλή επιτυχία καθώς εγγραφείτε!\n← 5 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για τις τεχνολογίες PEMF\nΠώς να αποκτήσετε λεία επιδερμίδα: Ο απόλυτος οδηγός →


Flix 2020: Η Σόνια Λίζα Κέντερμαν εύχεται τώρα το κοινό να έχει ακόμα μεγαλύτερη λαχτάρα να δει σινεμά στη μεγάλη οθόνη! | FLIX\nΣόνια Λίζα Κέντερμαν, σκηνοθέτης | «Ο Ράφτης»\nΓνωρίσαμε τη Σόνια Λίζα Κέντερμαν από τις βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες της: τη «Νικολέτα» του 2013 και το «Λευκό Σεντόνι» του 2014.\nΤο 2020 ολοκληρώνει την πρώτη της μεγάλου μήκους, τον «Ράφτη». Κι όχι μόνο αυτό: «Ο Ράφτης» καταφέρνει να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ του Τάλιν και η σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές της να συνοδέψουν και να παρουσιάσουν την ταινία στο κοινό. Κάτι, καθόλου δεδομένο για τη χρονιά που ζήσαμε!\nΝα ορμήξουμε στα πιο τρελά μας όνειρα. Δεν έχουμε, πια, τίποτα να χάσουμε.»\nΗ καλύτερη στιγμή του 2020 για εμένα ήταν: Στον ελεύθερο χρόνο, στον εγκλεισμό του σπιτιού μου, αντιμετώπισα την αλήθεια του εαυτού μου. Αυτό το ξεδιάλυμα ήταν πολύτιμο. Και σίγουρα η ωραιότερη στιγμή ήταν η ολοκλήρωση της ταινίας και, σαν παραδοξότητα, ότι μπορέσαμε να τη μοιραστούμε με το κοινό του Ταλίν δια ζώσης.\nΗ χειρότερη στιγμή του 2020: Δύσκολα συμπυκνώνεται αυτή η χρονιά σε μια στιγμή... Πέρα από τις προσωπικές προκλήσεις, η πανδημία ήρθε άγρια σαν καθρέπτης και μας φανέρωσε ολοκάθαρα τους πολιτικούς περιορισμούς που βιώνουμε και το ξέφτισμα του συστήματος υγείας. Επίσης, τους αθρήνητους νεκρούς. Χρησιμοποιώντας έναν πραγματικό ιό με το πρόσχημα του μύθου ενός αόρατου εχθρού και τον παραλληλισμό του πολέμου, ζήσαμε ένα γενικευμένο φόβο του άγνωστου που χρησιμοποιείται πολιτικά και μουδιάζει την κριτική μας στο παράλογο. Μαζί με την πανδημία ταξίδεψε επιταχυμένα και ο ρατσισμός.\nΤι μου έλειψε περισσότερο μέσα στην καραντίνα: Το μοίρασμα, οι αγαπημένοι μου, οι φωνές των περαστικών από τον πεζόδρομο του σπιτιού μου, στην πρώτη καραντίνα, η ζωή πέρα από τις οθόνες και τα παράθυρα του μπαλκονιού.\nΓιατί το σινεμά δεν θα είναι το ίδιο μετά το 2020; Γιατί τίποτα στη ζωή και στην οικονομία δεν θα είναι πια το ίδιο. Γιατί δεν ξέρουμε πόσες εταιρίες και πόσα σινεμά θα έχουν επιβιώσει. Γιατί γυρίστηκαν πολύ λίγες ταινίες. Και γιατί δεν ξέρουμε πως θα προλάβει το σινεμά να τρέξει πιο μπροστά από τις πλατφόρμες streaming. Εύχομαι όμως ότι το κοινό θα έχει ακόμα μεγαλύτερη λαχτάρα να δει σινεμά στη μεγάλη οθόνη.\nΤι εύχομαι για το 2021: Να μην επιστρέψουμε στο πριν, στην κατ’επίφασιν κανονικότητα. Να διώξουμε το φόβο. Να ορμήξουμε στα πιο τρελά μας όνειρα. Δεν έχουμε, πια, τίποτα να χάσουμε.\nΠροηγούμενο Flix 2020 | O Tεό Τριανταφυλλίδης θεωρεί το 2020 καταλύτη για μεγάλες ιδέες και πειραματισμό! Επόμενο Flix 2020 | O Θάνος Τοκάκης χάρηκε που πήρε το βραβείο του με τις πιτζάμες!


Με τις ευλογίες Τσίπρα η πρόταση μομφής κατά της Ζωής | Mikrometoxos.gr\nΜε τις ευλογίες Τσίπρα η πρόταση μομφής κατά της Ζωής\n17.08.2015 05:50 Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου\nΕνδεχομένως και πριν τη συζήτηση για τη ψήφο εμπιστοσύνης, μία άλλη κοινοβουλευτική μάχη αναμένεται να εξελιχθεί. Πρόκειται για την πρόταση μομφής κατά της προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου, την οποία ήδη ετοιμάζει το Ποτάμι και έχει ενημερώσει σχετικά επί του σχεδίου αυτού τις κοινοβουλευτικές ομάδες των άλλων κομμάτων.\nΑπό τη δική του πλευρά ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να αναμένει λυτρωτικά τη σχετική πρωτοβουλία από άλλα κόμματα, καθώς δεν επιθυμεί να αναλάβει ο ίδιος την πρωτοβουλία ώστε να μην ρίξει προσωπικά νερό στον μύλο της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε βρίσκεται σε εξέλιξη το blame game με τους “αντάρτες” και για στρατηγικούς λόγους δεν θέλει να… τραβήξει αυτός την σκανδάλη. Αν και σαφώς θα υποστηρίξει εμμέσως την διαδικασία η οποία προωθείται σταδιακά με τις… ευλογίες του. Άλλωστε την ενθάρρυνε και στην ομιλία του το πρωί της Παρασκευής.\nΗ κατάσταση με την πρόεδρο της Βουλής ξεπέρασε όλα τα όρια στην διάρκεια της συζήτησης για την ψήφιση του Μνημονίου την οποία μετέτρεψε η κυρία Κωνσταντοπούλου σε προσωπικό σόου τραβώντας στα άκρα τις δυνατότητες που τις δίνει το αξίωμά της. Το θέατρο παραλόγου που εξελίχθηκε την Πέμπτη και τα ξημερώματα μέχρι το πρωί της Παρασκευής γελοιοποίησε την κοινοβουλευτική διαδικασία και τον θεσμό.\nΗ κύρια Κωνσταντοπούλου θα αποτελεί στον βαθμό που θα προχωρήσει η πρόταση μομφής την πρώτη πρόεδρο που θα απαξιωθεί στον μέγιστο βαθμό και μάλιστα έχοντας μόλις προ ολίγων μηνών εκλεγεί πανηγυρικά και σχεδόν παμψηφεί στο αξίωμά της.\nΒεβαίως υπάρχουν και πλευρές που υποστηρίζουν ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου επιχειρεί τραβώντας στα άκρα το σχοινί με τις παρεμβάσεις της να επιτύχει μία ηρωική έξοδο, στο πλαίσιο και της εσωκομματικής αντιπαράθεσης. Άλλωστε πέραν των πολιτικών διαφορών, οι σχέσεις της με την κυβέρνηση στην οποία κάνει ουκ ολίγα καψώνια, έχουν περιέλθει σε επίπεδα ακραίας σύγκρουσης στην οποία πλέον ακούγονται ακόμη και προσβλητικές εκφράσεις εκατέρωθεν, όπως αυτές του κ. Φλαμπουράρη περί Φρόιντ.


Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση των προϊόντων του ομίλου ALFA WOOD στις εγκαταστάσεις του συνεργάτη μας κ. Χειλαδάκη στο Ηράκλειο Κρήτης.\nΣτην παρουσίαση παραβρέθηκαν κυρίως αρχιτέκτονες και κατασκευαστές, οι οποίοι ενημερώθηκαν από τον Εμπορικό διευθυντή της ALFA WOOD κ. Κουταλιάγκα Δημήτριο για τα προϊόντα του ομίλου. Στην συνάντηση δωθηκε ιδιαίτερη σημασία στην προβολή των νέων προϊόντων για το 2019 οπως επιφάνειες Intra ,super mat , high gloss καθώς επίσης και στην νέα προδιαγραφή carb2 στα προϊόντα των mdf. Ο ομιλος ALFA WOOD σε συνεργασία με την εταιρεία Χειλαδακης ΑΕ έδωσε άλλη μια φορά το μήνυμα της υποστηριξης στο έλληνα βιοτέχνη πάντα μέσο ελληνικών προηγμένων και κενοτομων προιοντων στην επιπλοποιία και τις κατασκευες ξύλου


Ποιες υπερτροφές γίνονται επικίνδυνες αν το παρακάνετε | AegeaNews\nΑρχική Ειδήσεις Υγεία - Διατροφή Ποιες υπερτροφές γίνονται επικίνδυνες αν το παρακάνετε\nΣυκώτι: Το συκώτι περιέχει πολλά απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Ωστόσο, είναι πολύ πλούσιο σε βιταμίνη Α και χαλκό, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα σε υπερβολικές ποσότητες. Η υπερβολική λήψη βιταμνίνης Α προκαλεί τοξικότητα στο αίμα. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν προβλήματα στην όραση, πόνο στα οστά με αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων, ναυτία και έμετο. Η υπερβολική κατανάλωση χαλκού μπορεί να προκαλέσει τοξικότητα του χαλκού. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οξειδωτικό στρες και νευροεκφυλιστικές μεταβολές, ενώ μπορεί να αυξήσει και τον κίνδυνο της νόσου του Alzheimer.\nΒΙΝΤΕΟ «ΛΕΥΚΗ ΝΥΧΤΑ»: Ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για ενίσχυση του θεσμού


Είδαμε την ταινία Red Sparrow - e-Stage.gr\nΔημοσιεύθηκε : Φεβ 27, 2018\nΚατηγορία: Κριτικές Κινηματογράφου\nΠήγα στη προβολή έχοντας την εντύπωση πως θα δω άλλη μια ταινία κατασκοπείας ανάμεσα σε Ρώσους και Αμερικανούς, με τις γνωστές πλοκές και ίντριγκες. Όχι κάτι που δεν έχουμε ήδη δει σε ποικίλες χολυγουντιανες ταινίες.\nΣεβόμενη τον σκηνοθέτη Φράνσις Λόλερνς, όπου παρακάλεσε όλους όσους δουν την δημοσιογραφική προβολή να μην αποκαλύψουν πλοκές της ιστορίας για να μην χαλάσουν την αγωνία στον θεατή, δεν θα σας αναφέρω κομμάτια από σκηνές όπως συνηθίζεται αρκετές φορές να διαβάζουμε.\nΗ ιστορία μας μεταφέρει στη Ρωσία. Εκεί γνωρίζουμε την Ντομινίκα (Τζένιφερ Λόρενς), μια επαγγελματία πρίμα μπαλαρίνα, μέλος των Μπολσόι. Τα πρώτα 10 λεπτά γνωρίζουμε εκείνη, την οικογένεια της και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της στο χορό. Βέβαια όλα αυτά που μας φαντάζουν πως ζει την ζωή των ονείρων της, καταρρέουν από τη στιγμή που τραυματίζεται σοβαρά κατά τη διάρκεια της παράστασης της στην όπερα.\nΑπο κει, έχοντας χάσει πλέον τη δυνατότητα να κερδίσει πάλι πίσω τη θέση της στο θίασο η ζωή της παίρνει μια ανεξέλεγκτη τροπή.\nΘα την δούμε λοιπόν πώς καταλήγει να γίνει μέλος σε μια ρωσική οργάνωση που ονομάζονται «σπουργίτια» όπου τους μαθαίνουν πως να χρησιμοποιούν το μυαλό και το σώμα τους για να εκμαιεύσουν πληροφορίες. Όλα αυτά για τη μαμά Ρωσία.\nΗ διάρκεια της ταινίας είναι μεγάλη αλλά δεν σου προκαλεί την αίσθηση να κοιτάξεις το ρολόι σου και να αναμένεις τους τίτλους του τέλους. Έχει μια σταθερή ροή και πορεία, συνεχόμενες ανατροπές και σου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα μέχρι το τέλος.\nΤι εννοούμε όμως με τη αναφορά ανάμεικτα συναισθήματα;\nΗ ταινία χτίζεται γύρω από τον χαρακτήρα Ντομινίκα Εγκόροβα, την πρωταγωνίστρια. Περνάς όλα τα στάδια συμπάθειας της ηρωίδας, αναρωτιέσαι γιατί πήρε τη τροπή που πήρε και πως μπορεί μια μπαλαρίνα με μια φαινομενικά αδιάφορη ζωή στα μάτια του έξω κόσμου, να μπορεί να παίρνει τέτοιες αποφάσεις που να την καθιστούν μια πράκτορα άξιας θύμησης.\nΥπάρχουν σκηνές σεξουαλικού περιεχομένου, άλλες που δείχνουν γυμνό, άλλες που δείχνουν ωμή βία, οι οποίες στο σύνολο τους θα κομπλάρουν αρκετούς από τους θεατές.\nΗ ίδια η ηθοποιός σε συνέντευξη της έχει πει πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μέλη του συνεργείου αισθάνθηκαν άβολα στο γύρισμα αυτών των σκηνών, ενώ η ίδια παρέμενε ήρεμη διότι αυτή ήταν η πραγματική συναισθηματική κατάσταση στην οποία βρισκόταν η ηρωίδα της. Δοκιμασίες, βασανιστήρια, ήταν κάτι που έπρεπε να φαίνονται αληθοφανή, διότι αυτός ήταν ο σκοπός.\nΗ ιστορία βασίστηκε πάνω στο βιβλίο του Τζέισον Μάθιους, πρώην μέλος της CIA, και πολλές από τις σκηνές έχουν αποδοθεί ακριβώς με αυτόν τον αληθινό τρόπο.\nΑυτή είναι η διαφορά αυτής της ταινίας με ολες τις υπόλοιπες του είδους της.\nΟ λόγος που σε πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι και σε βάζει να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι για αυτά που βλέπεις είναι διότι έχουν μεγάλες δόσεις αλήθειας. Δεν βλέπουμε κασκαντέρ, χιλίαδες όπλα τελευταίας τεχνολογίας και εξωπραγματικές σκηνές δράσης.\nΒλέπουμε τον κόσμο της κατασκοπείας με το αληθινό του πρόσωπο.\nΗ Λόρενς έχει αποδόσει με εκπληκτικό τρόπο την ηρωίδα, σε βάζει στη διαδικασία να σκέφτεσαι μαζί της για το ποιες θα είναι οι επόμενες και σωστές κινήσεις της για να μπορέσει να βρεθεί ένα βήμα μπροστά σε αυτή την άνιση, όπως φαίνεται τουλάχιστον στην αρχή, παρτίδα σκάκι.\nΑν είσαι από τους θεατές που παρακολουθείς τη ταινία απλά για να την δεις σίγουρα δεν θα περιμένεις το τέλος.\nΑν όμως δώσεις τη προσοχή σου σε μικρά κομμάτια στην ιστορία, σε κάποιες ατάκες, σε μικρά νεύματα, σε άσχετες σε εκείνη τη στιγμή κινήσεις, θα ενώσεις τα κομμάτια του παζλ λίγο πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους και θα δεις που θέλει η ταινία να σε πάει χωρίς όμως να σου στερεί τη έξαψη του τέλους.\nΟ σκηνοθέτης έχει φροντίσει να μην σου δώσει στο πιάτο τη πλοκή. Ποιο το νόημα άλλωστε;\nΕίναι μια ταινία που προτείνουμε να μη τη χάσετε.\nΒγαίνει στους κινηματογράφους τη Πέμπτη 1 Μαρτίου.\nΣτις 6 Ιουλίου κυκλοφορεί ο νέος δίσκος της Iggy Azalea\n2 μάσκες μαλλιών με υλικά που έχεις σπίτι σου και…\nGreece's Next Top Model - Έρχεται στο Star! (video)\nΕλισάβετ Σπανού - Εύκολα\nΈλενα Τζαβέλλα - Ζηλεύω


Παράταση για την υποβολή αιτήσεων στη δράση «αρχή…ΖΩ» - efthia.gr\n19 Σεπτεμβρίου 2019 19 Σεπτεμβρίου 2019 090\nΠαράταση έως τις 25 Σεπτέμβρη δόθηκε στην προθεσμία υποβολής αιτήσεων στη δράση «αρχή…ΖΩ», μετά από αίτημα πολλών γονέων που ενημερώθηκαν για τη δράση και δεν πρόλαβαν να υποβάλλουν αίτηση εγκαίρως.\nΔικαιούχοι του έκτακτου βοηθήματος είναι οι γονείς και κηδεμόνες των παιδιών που έχουν εγγραφεί στην Α’ τάξη Δημοτικού του νέου σχολικού έτους (2019-2020), σχολείων της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, οι οποίοι διαβιούν με εισοδήματα κατώτερα του ορίου της φτώχειας. Το έκτακτο βοήθημα παρέχεται με τη μορφή ενός κουπονιού αγορών (voucher) για την αγορά σχολικών ειδών, αξίας 60€ για κάθε τέκνο.\nΝέα καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή των απαιτούμενων δικαιολογητικών στα κατά τόπους γραφεία της δομής, ορίζεται η 25/9/2019 και ώρα 14:00 ενώ για την ηλεκτρονική υποβολή των αιτήσεων και των δικαιολογητικών η 25/09/2019 και ώρα 24:00.\nΟι αιτήσεις που έχουν υποβληθεί μέχρι 17/9/2019 θα επεξεργασθούν μέχρι 23/09/2019 και τα «κουπόνια αγορών» (Voucher) θα χορηγηθούν στους δικαιούχους μέχρι 25/9/2019. Οι αιτήσεις που θα υποβληθούν από 18/09/2019 μέχρι 25/09/2019 θα επεξεργασθούν μέχρι 2/10/2019 και τα «κουπόνια αγορών» (Voucher) θα χορηγηθούν μέχρι 08/10/2019.\nΙσόγειοΤηλ. 22653 50671\nΣυνεχίζουν την αποχή οι μαθητές του 9ου Γυμνασίου Λαμίας


Σφυροδρέπανο: Μαΐου 2012\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 12:59:00 μ.μ. 36 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΤις προάλλες έγινε ο τελικός του ισπανικού κυπέλλου μεταξύ Barcelona κι Athletic Bilbao, και η κε του μπλοκ δράττεται της ευκαιρίας για ένα μικρό αποχαιρετισμό στον πεπ γκουαρντιόλα που έδωσε την τελευταία του παράσταση ως προπονητής της μπάρτσα. Τελευταία μέχρι την επόμενη ίσως, γιατί οι μεγάλες αγάπες δεν τελειώνουν, απλώς πηγαίνουν στον παράδεισο των αναμνήσεων και ζουν εκεί για πάντα.\nΕίναι ένα τέλος εποχής, όχι όμως και «το τέλος της ιστορίας», όπως το παρουσιάζουν οι αντίπαλοι. Κανείς κύκλος δεν κλείνει την ιστορία η οποία εξελίσσεται διαλεκτικά σε στιλ σπιράλ. Εξάλλου όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος. Απλώς αυτή η ιστορία ήταν πολύ ωραία, για να μην έχει ένα (ακόμα) πιο ωραίο τέλος, με περισσότερους τίτλους. Ίσως όμως να ήταν καλύτερα που έμεινε έτσι χωρίς τυπικό χάπι εντ, για να δει ο κόσμος ότι δεν έβλεπε όνειρο, αλλά μια ομάδα όνειρο, με ατέλειες, όπως όλοι οι θνητοί.\nΊσως το θέμα της ανάρτησης να φαίνεται αδιάφορο σε κάποιους αναγνώστες, αλλά η μπάρτσα είναι η καλύτερη απόδειξη για τη σχέση της πολιτικής με το ποδόσφαιρο. Κι αυτό μπορούσε να το δει στον τελικό της παρασκευής, που οι ιθύνοντες προβληματίζονταν για το πώς θα παίξει ο ισπανικός ύμνος, χωρίς να τον σκεπάσουν οι αποδοκιμασίες βάσκων και καταλανών. Ενώ ο βασιλιάς προφασίστηκε ότι είχε στο πρόγραμμα σαφάρι και προτίμησε να μην παραβρεθεί στον τελικό του «δικού του» κυπέλλου, –copa del rey, όπως το λένε στην ισπανία- προκειμένου να γλιτώσει την γιούχα από την εξέδρα, που είχε ακούσει προ τριετίας στη βαλένθια, όπου είχε επαναληφθεί το ίδιο ζευγάρι στον τελικό.\nΗ μπαρτσελόνα είναι επίσης ο καλύτερος τρόπος να ισχυριστείς ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μορφή τέχνης, ψυχαγωγία κι όχι μια απλή διασκέδαση. Μπορεί φέτος να μην έπιασε τα ίδια υψηλά επίπεδα άλλων χρονιών της pep team, αλλά έπεσε μένοντας πιστή στις ιδέες της –περίπου σαν τους κομμουνιστές. Κι αν η φανέλα της πλέον μολύνεται, για πρώτη φορά στην ιστορία της, από μια διαφήμιση χορηγού, η βασική της αντίθεση με τους υπόλοιπους υπάρχει κι αναπαράγεται με άλλους τρόπους.\nΟ γκουαρντιόλα άφησε πίσω του μια τεράστια τούρτα –με κερασάκι το τελευταίο κύπελλο- κι έναν τρομακτικό απολογισμό με φιλολαϊκές κατακτήσεις τροπαίων. Και μια ομάδα με τη φιλοσοφία του κρόιφ που υπερέβη διαλεκτικά το δάσκαλο και τη δική του ντριμ τιμ, με τον ίδιο περίπου τρόπο που το έργο του λένιν συμπλήρωσε τη θεωρία του μαρξ (τηρουμένων πάντα των αναλογιών).\nΜια φιλοσοφία που εκμεταλλεύεται όλους τους χώρους και φέρνει κοντά τις γραμμές, για να μη μένει «κανείς μόνος του», όπως λέει κι ένα κομματικό σύνθημα για την κρίση. Που αναγκάζει τον αντίπαλο να αναδιπλωθεί για να την αντιμετωπίσει και να στήσει ένα τείχος του βερολίνου, μπροστά στην εστία του για να αποκρούσει την υπεροχή της. Που δεν χρησιμοποιεί πλάγια μέσα, που τα αγιάζει ο σκοπός του αποτελέσματος. Αλλά ανάγει σε αυτοσκοπό το θέαμα και το παιχνίδι σε ευχαρίστηση, πιάνοντας παράλληλα τη μία νόρμα μετά την άλλη, γιατί όταν χαίρεσαι αποδίδεις πάντα καλύτερα.\nΜια φιλοσοφία που προτιμά να αναδείξει από τις δικές της γραμμές καθοδηγητές και προπονητές (όπως ο γκουαρδιόλα και τώρα ο τίτο βιλανόβα) παρά να αποταθεί στην αυθεντία των αστών ειδικών, σαν το μουρίνιο. Που βασίζεται πρωτίστως στα «δικά της παιδιά» και τις δικές της δυνάμεις, με έναν τρόπο που θυμίζει κάπως το juche του κιμ ιλ σουνγκ. Διαπλάθει συνειδήσεις παικτών που συνηθίζουν από μικροί σε μια διαφορετική λογική ανώτερου τύπου, στην οποία ενσωματώνει τους καλύτερους παίκτες της υφηλίου (αρκεί να έχουν αποβάλει τα αστικά τους κατάλοιπα. Αν όχι, τότε ακολουθούν τη μοίρα του ιμπραήμοβιτς).\nΗ οποία προτιμά να παίζει χωρίς καθαρό σέντερ φορ, με τον ίδιο ίσως τρόπο που οι μπολσεβίκοι δεν είχαν εκλέξει κάποιον γενικό γραμματέα τα πρώτα χρόνια. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε το λένιν να καθοδηγεί πολιτικά και θεωρητικά τους μπολσεβίκους και το μέσι να σκοράρει κατά ριπάς, φτάνοντας τα 73 γκολ μες στη σεζόν.\nΗ οποία τέλος συνδυάζει διαλεκτικά την ομάδα με τη μονάδα, που αναδεικνύει το σύνολο και αναδεικνύεται μέσα από αυτό. Γι’ αυτό δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να σκεφτόμαστε αν ο μέσι θα τα κατάφερνε το ίδιο καλά έξω από το περιβάλλον που τον δημιούργησε. Ή όπως θα λέγαμε στη δική μας διάλεκτο, είναι αντιδιαλεκτικό ερώτημα. Ο λένιν δε θα υπήρχε χωρίς τους μπολσεβίκους κι αντιστρόφως.\nΌταν ανέλαβε την πρώτη ομάδα της μπάρτσα ο γκουαρδιόλα, αυτό που ακολούθησε ήταν ένα είδος εκκαθάρισης της παλιάς φρουράς των fantasticos. Ο ντέκο έφυγε για την αγγλία, ο ροναλντίνιο έφυγε για να πάρει ο μέσι τα κλειδιά της ομάδας και της παραγωγής, κι ο ετό έφυγε με έναν χρόνο καθυστέρηση, γιατί λέει δεν υπήρχε feeling στη σχέση τους με τον προπονητή. Κι έκτοτε η μπάρτσα κουβαλά την κατάρα της φανέλας με το νούμερο εννιά.\nΤα αποτελέσματα όμως τον δικαίωσαν, από την πρώτη κιόλας χρονιά. Κι έτσι μετά από τις «δίκες της μόσχας» της παλιάς φρουράς, ο γκουαρδιόλα απέκτησε και το «αλάθητο της μόσχας». Ίσως το μοναδικό λάθος του να ήταν αυτό που είχε κάνει ως παίκτης –και επαναλαμβάνει ως προπονητής- όταν έφυγε στο απόγειο της καριέρας του από τη μπάρτσα, για να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις και να ξαναβρεί κίνητρο. Παίρνοντας κατ’ αναλογία το ίδιο ρίσκο που είχε πάρει ο Guevara φεύγοντας από την κούβα, για να μεταλαμπαδεύσει το αντάρτικο στη λατινική αμερική.\nΕκτός κι αν κάνει μια μικρή αγρανάπαυση για να «ξορκίσει» το «ξόδεμα», το desgaste όπως το είπε ο ίδιος στα ισπανικά, το εσωτερικό άδειασμα, μέχρι και την τριχόπτωση –που χτύπησε και τον ινιέστα- και να αφοσιωθεί ξανά ψυχή τε και σώματι στην ομάδα του, που όπως λέει και το βασικό της σύνθημα είναι mes que un club: κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος. Έτσι κι αλλιώς, με τον ένα ή άλλο τρόπο, εδώ θα μείνει για πάντα... Hasta siempre\nΤο αντίο του γκουαρδιόλα ήταν σεμνό, χωρίς παράτες, ταρατατζούμ και συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά με ιδανικό τρόπο: σε έναν αγώνα με τους βάσκους της αθλέτικ, που χώριζε στα δύο την καρδιά της πλατείας και των πολιτικοποιημένων χούλιγκαν. Γιατί όπως θα ‘λεγε ίσως κι ένας σύγχρονος μεγαλέξανδρος: αν δεν ήμουν μπαρτσελόνα, θα ήθελα να είμαι αθλέτικ μπιλμπάο.\nΟ αρχηγός Πουγιόλ με τις σημαίες της Βασκονίας και της Καταλονίας ανά χείρας\nΑπέναντι στη μπιλμπάο ο γκουαρδιόλα είχε κατακτήσει και το πρώτο από τα δεκατέσσερα τρόπαια που πήρε στη θητεία του στη μπάρτσα, και έκλεισε τον κύκλο του, όπως ακριβώς τον άνοιξε. Αλλά η βασική διαφορά σε εκείνο τον τελικό –πέρα από την παρουσία του χουάν κάρλος και τις γιούχες που έφαγε- ήτανε στις φανέλες των δυο ομάδων, που ήταν καθαρές από χορηγούς. Σήμερα τα τελευταία κάστρα έχουν λυγίσει. Αν και ούτως ή άλλως, στο σύγχρονο ποδόσφαιρο-επιχείρηση, λειτουργούσαν καθαρά σε συμβολικό επίπεδο, μοιάζοντας με αυτόν που είναι βουτηγμένος στη λάσπη ως τον λαιμό, αλλά θέλει να κρατήσει καθαρά τα νύχια του.\nΕπειδή δε γίνεται όμως να είναι γύρω-γύρω κυριακή και στη μέση σάββατο, κι επειδή οι ρομαντικοί ιδεαλισμοί δεν έχουν θέση στο εμπόριο, τα κάστρα έπεσαν εκ των έσω, με αποφάσεις της διοίκησης. Και η βασική αντίθεση «του καλού με το κακό» που λέγαμε προηγουμένως, αναπαράγεται πλέον σε άλλο επίπεδο.\nΕντός της εβδομάδας μπορεί να ακολουθήσει μία ακόμα «αποκαθήλωση», σε άλλη χώρα κι άθλημα, αλλά με πολλές συμπτώσεις και ομοιότητες. Ένας κύκλος κλείνει για το ζέλικο ομπράντοβιτς, χωρίς ευρωπαϊκό ή πρωτάθλημα (εκτός και αν γίνει η ανατροπή), με ένα κύπελλο μόνο ως επίλογο για μια ονειρική διαδρομή, που πετούσε από κορυφή σε κορυφή, σαν τα πιο αγνά, ιδεαλιστικά μας όνειρα.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 2:52:00 μ.μ. 16 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες ποδόσφαιρο, Barça\nΣε αυτή την ανάρτηση η κε του μπλοκ παρουσιάζει συνοπτικά την παρέμβαση του μαυρουδέα στη βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου του λιόση «ιμπεριαλισμός κι εξάρτηση» βάσει των σημειώσεων που κράτησε κατά τη διάρκειά της (οπότε αυτονόητα τυχόν κενά ή άστοχες διατυπώσεις και στρεβλώσεις βαραίνουν αποκλειστικά εμένα).\nΜετά από κάποια εισαγωγικά σχόλια, ο μαυρουδέας μπήκε στην ουσία σχετικά με το περιεχόμενο του βιβλίου, το οποίο θίγει πέντε βασικά ζητήματα: την θεωρία του ιμπεριαλισμού, την θεωρία της εξάρτησης, την ελληνική περίπτωση, τη συζήτηση στα πλαίσια της ελληνικής αριστεράς (όπου άφησε την απαραίτητη μπηχτή για την ηγεσία του κκε και την τραγική της θέση απέναντι στο μνημόνιο) και το πρακτικό πολιτικό διακύβευμα της περιόδου.\nΣτο πρώτο ζήτημα έχουμε αρχικά την προσπάθεια του μαρξ να συγκροτήσει μια ενιαία θεωρία για το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα. Η θεωρία του ιμπεριαλισμού εμφανίστηκε σε μια ενδιαφέρουσα συγκυρία, όπου η θεωρητική ορθοδοξία του κλασικού φιλελευθερισμού, με διανοητές ολκής όπως ο ρικάρντο, κατέρρευσε ξαφνικά.\nΗ φιλελεύθερη σχολή εκτιμούσε ότι οι εμπορευματικές σχέσεις είναι αμοιβαία επωφελείς για τα συμβαλλόμενα μέρη (ακόμα και για τις αποικίες) δημιουργώντας έναν επίγειο παράδεισο, όπου δεν υπάρχουν οξυμένοι ανταγωνισμοί. Κι αυτή η αντίληψη αποτυπωνόταν –εάν πρόλαβα να σημειώσω καλά- στο έργο του σάμουελσον και τη θεωρία του ρικάρντο περί συγκριτικών πλεονεκτημάτων.\nΗ αντίληψη αυτή κλονίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, με την πρώτη μεγάλη δομική κρίση του καπιταλισμού στα 1873 και την «αναπάντεχη» -για τους αστούς οικονομολόγους- επιστροφή στον προστατευτισμό. Διαψεύστηκε παταγωδώς η βασική ιδέα των φιλελεύθερων για τις ήπιες μορφές του ελεύθερου ανταγωνισμού που δεν οδηγεί σε οικονομικές και πολιτικές-στρατιωτικές συγκρούσεις. Μια ιδέα που συνοψίστηκε στη γνωστή φράση του σουμπέτερ: οι μπίζνες δε θέλουν πόλεμο.\nΠατέρας της σύγχρονης έννοιας του ιμπεριαλισμού είναι ο αιρετικός αστός χόμπσον, που έκανε μια πρώτη συνεκτική –και κάπως πρόωρη- ανάλυση του φαινομένου. Το βασικό της πλεονέκτημα είναι ότι εντοπίζει τις ρίζες του στη σφαίρα της οικονομίας και πηγαίνει από το οικονομικό στο πολιτικό. Το μειονέκτημα είναι ότι θεωρούσε τον ιμπεριαλισμό παρέκκλιση από την ομαλή πορεία ανάπτυξης του καπιταλισμού και θεωρούσε ότι μπορεί να διορθωθεί με μεταρρυθμίσεις.\nΟ χίλφερντινγκ ήταν ο πρώτος εκπρόσωπος του μαρξισμού που χρησιμοποίησε τον όρο και τον «πολιτογράφησε» στο λεξιλόγιό του. Η δική του θεώρηση του διεθνούς οικονομικού συστήματος ξεκινούσε επίσης από την οικονομία κι αντιμετώπιζε την εξέλιξή του ως μια συγκρουσιακή (και όχι αρμονική) πορεία, που είχε χαμένους και κερδισμένους.\nΣε γενικές γραμμές ήταν μια πρωτοποριακή δουλειά, που είχε ωστόσο σοβαρά προβλήματα, καθώς η αντίληψη του χίλφερντινγκ για τον καπιταλισμό της εποχής του ήταν συγγενής με τις σύγχρονες θεωρίες περί καζινο-καπιταλισμού και τις μαρξίζουσες –αλλά όχι μαρξιστικές- αναλύσεις του κώστα λαπαβίτσα (σε αυτό το σημείο περίμενα να επεκταθεί περαιτέρω, αλλά προτίμησε να μην το κάνει).\nΑρκετά σημαντική ήταν κι η θεωρητική συμβολή της ρόζας λούξεμπουργκ, που έδρασε περίπου την ίδια εποχή με το βλαντίμιρ λένιν. Ο λένιν εμπλούτισε την θεωρία του ιμπεριαλισμού με την διάκριση σταδίων (όχι με την πολιτική έννοια) στην εξέλιξη του καπιταλισμού. Παράλληλα, με τη μπροσούρα του (πανφλέτα) για τον ιμπεριαλισμό κάνει συγκεκριμένη ανάλυση για το πρόγραμμα και τα πολιτικά καθήκοντα της εποχής του (και όχι δια πάσα νόσο), ενώ τα πιο «βαριά οικονομικά» περιέχονται στα τετράδια για τον ιμπεριαλισμό.\nΈκτοτε ωστόσο η θεωρία του λένιν για τον ιμπεριαλισμό δεν αντιμετωπίστηκε ευμενώς, από εχθρούς και φίλους. Ένα τυπικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας είναι το υπερ-αριστερό κάποτε ρεύμα που κατέληξε να εντοπίζει τη βασική αντιθετική σχέση μεταξύ των «μητροπόλεων» και των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών. Μια λογική που συμπυκνώθηκε στην παράφραση της ρήσης των κλασικών από το μάο «καταπιεσμένα έθνη όλου του κόσμου, ενωθείτε», υποβαθμίζοντας έτσι την προτεραιότητα της ταξικής πάλης.\nΑυτή ήταν η πρώτη παρέκκλιση από τη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό. Η δεύτερη που έχει ευρεία διάδοση κυρίως στο εξωτερικό, είναι η θεωρία της παγκοσμιοποίησης, που έχει ευρεία διάδοση κυρίως στο εξωτερικό, είναι η θεωρία της παγκοσμιοποίησης, η οποία είναι η εκδίκηση των φιλελεύθερων απέναντι στο λένιν, καθώς απορρίπτει στις διάφορες μορφές της (αιρετικές ή ορθόδοξες) τη θεωρία του κι επιστρέφει στις ιδέες του χόμπσον και του κάουτσκι (υπερ-ιμπεριαλισμός).\nΤυπικό δείγμα αυτής της προσέγγισης είναι η ανάλυση του χάρβεϊ στο βιβλίο νέος ιμπεριαλισμός, την οποία ο μαυρουδέας χαρακτήρισε μεσοβέζικη κι αδύναμη (wet, μεταφορικά στα αγγλικά).\nΑυτά ως προς το πρώτο κομμάτι. Ως προς την έννοια της εξάρτησης ο μαυρουδέας έκανε έναν διαχωρισμό μεταξύ της πολιτικής έννοιας και της οικονομικής θεωρίας της εξάρτησης, οι οποίες δεν ταυτίζονται πάντα. Κατά τις δεκαετίες 60-70 αναπτύχθηκε ένα ισχυρό ρεύμα με ετερόκλιτες αφετηρίες, από αιρετικούς αστούς μέχρι ριζοσπάστες μεταρρυθμιστές, το οποίο τα τελευταία χρόνια εκφράστηκε στο «λατινοαμερικάνικο δομισμό» και την επιδίωξή του να οικοδομήσει μια πιο κλειστή οικονομία, για να την περιφρουρήσει από τον ιμπεριαλισμό των γιάνκηδων.\nΤο ισχυρό σημείο αυτής της προσέγγισης είναι ότι έθετε χρήσιμα προτάγματα για τη σοσιαλιστική μετάβαση. Το βασικό πρόβλημα όμως ήταν ότι ακολουθούσε μια πολιτική σταδίων και συμμαχίας με την αστική τάξη, η οποία οδήγησε σε τραγωδίες.\nΗ πολιτική διαδρομή της έννοιας της εξάρτησης έβαλε στο επίκεντρό της τις σχέσεις ανισοτιμίας και την εκμετάλλευση των ανίσχυρων οικονομιών από τις ισχυρότερες. Αυτό ήταν το αντικείμενο των επεξεργασιών του κουκουέ ήδη από το μεσοπόλεμο, και της μελέτης του μπελογιάννη για το ξένο κεφάλαιο στην ελλάδα. Αυτή ήταν επίσης κι η βασική αντίληψη της εδα, που εκφράστηκε στα βιβλία του χατζηαργύρη και του μπενά, αλλά σκόνταφτε πολιτικά στην «εθνική αστική τάξη», η οποία δεν ήρθε ποτέ, δε θα ερχόταν κι αν ερχόταν θα έπαιζε τελείως διαφορετικό ρόλοαπό αυτό που πίστευε η εδα. Στη συνέχεια ήρθε το πασοκ το οποίο οικειοποιήθηκε κι εκφύλισε με χυδαίο τρόπο (και) αυτές τις έννοιες.\nΑπό τη δεκαετία του 90, η θεωρία της εξάρτησης παύει να είναι δημοφιλής κι εγκαταλείπεται τόσο στην αστική της εκδοχή –όπου τη διαδέχεται το ιδεολόγημα του εκσυγχρονισμού, της ευρωπαϊκής μεγάλης ιδέας και της «ισχυρής ελλάδας» που μπαίνει στην πρώτη ταχύτητα της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας- όσο και στην αριστερή της. Η αριστερά στην πλειοψηφία της εγκαταλείπει τον όρο, εν μέρει με σωστό σκεπτικό αλλά και με μερικές πλήρως λανθασμένες πτυχές.\nΟ μαυρουδέας άσκησε κριτική στις θέσεις και τις «Θέσεις» του μηλιού, ο οποίος «είναι φίλος, με σοβαρή προσφορά κι έργο, αλλά έχει πέσει τραγικά έξω στο θέμα του ιμπεριαλισμού και παίρνει εξαιρετικά προβληματικές θέσεις». Καθώς στο τελευταίο βιβλίο του, όχι μόνο θεωρεί την ελλάδα ιμπεριαλιστική χώρα που ανήκει στην πρώτη βαθμίδα του καπιταλισμού, αλλά στην ανάλυσή του καταργείται στην ουσία ο ιμπεριαλισμός.\nΠαράλληλα άσκησε κριτική και στην πολιτικά αδιέξοδη κι επιστημονικά ανεπαρκή θεωρία της αλληλεξάρτησης, η οποία περιγράφει τα πάντα και τίποτα, με το κουκουέ να κάνει απλώς μια κακή αντιγραφή του μηλιού.\nΦτάνοντας στον επίλογο ο μαυρουδέας είπε ότι σήμερα το ζητούμενο για τη μαρξιστική θεωρία του ιμπεριαλισμολύ είναι η επαναθεμελίωσή της. Ο μαρξισμός δεν είναι βαγγέλιο, αλλά δυναμική θεωρία με βασικά σωστή δομή κι αδυναμίες που χρήζουν διόρθωσης. Το πρόβλημα που μπαίνει μπροστά στη μαρξιστική ανάλυση και την πολιτική πρακτική είναι οι ανισότιμες σχέσεις και η εκμετάλλευση μεταξύ χωρών. Κι αυτό δε μπορεί να λυθεί με χαζοχαρούμενες μεταμοντέρνες νεοκεϋνσιανές θεωρίες (παγκοσμιοποίηση, χρηματιστικοποίηση κτλ).\nΚατά τη δική του γνώμη το ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι μια πυραμίδα με πάνω και κάτω πατώματα, όπου υπάρχει ιεραρχία, περιορισμοί και διαφορετικές βαθμίδες ελευθερίας κι οι χώρες μπορούν να αλλάζουν θέση. Επί της ουσίας δηλ –κατά τη δική μου αντίληψη τουλάχιστον- αυτό που έκανε ήταν να περιγράψει (χωρίς να κατονομάσει) το βασικό σχήμα της θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, στο οποίο εν παρόδω ασκείται σκληρή κριτική στο βιβλίο του λιόση. Κι αυτό είναι κάτι που το συνήθιζε ο μαυρουδέας, ήδη από τον καιρό που μιλούσε στις εκδηλώσεις και τις ημερίδες του κόμματος.\nΑντί κατακλείδας, κράτησα μια σκόρπια σημείωση από το κλείσιμο του μαυρουδέα, για το βασικό πολιτικό ζήτημα του μνημονίου, που είναι υπαρκτό και κρίσιμο, αλλά παρουσιάζεται με ψευδείς απολήξεις (αντιμνημονιακό μέτωπο κτλ).\nΚαι με αυτό έφτασε στο τέλος κι ο λόγος πέρασε στους επόμενους.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 12:25:00 μ.μ. 14 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες ιμπεριαλισμός, λιόσης, μαυρουδέας\nΌχι ότι έχουμε γίνει «γκρούπις» της αλέκας, αλλά αντιπροχθές η κε του μπλοκ βρέθηκε στην ομιλία της γγ στην πλατεία γεωργίου στην πάτρα. Εκεί όπου τις προάλλες έγινε μια ιδιαίτερα ζωντανή και μαζική μετεκλογική σύσκεψη με φίλους κι οπαδούς κι ένας δάσκαλος μετέφερε το διάλογό του με μια καθαρίστρια που την ενοχλούσε η «ξύλινη γλώσσα» του κουκουέ.\n-Ξέρεις τι είναι τα spreads; -Όχι.\n-Ξέρεις τι είναι το PSI; -Ούτε.\n-Αυτά δηλ γιατί δε σε πειράζουν;\nΕνώ ένας άλλος έλεγε για αυτούς που «ξινίζουν για τη γγ: λες κι αν είχαμε γραμματέα καμιά δίμετρη ουκρανή κουκλάρα, θα έρχονταν όλοι να μας ψηφίσουν μονοκούκι.\nΤο πρώτο συμπέρασμα από τη συγκέντρωση στην πλατεία είναι ότι παντού υπάρχει ένα άσπρο φορτηγάκι, όπως αυτό της κοα, και μια χαρακτηριστική φωνή στα μεγάφωνα που τραβάει την προσοχή.\nΤο δεύτερο συμπέρασμα –όσων είχαν μέτρο σύγκρισης- είναι ότι είχαμε πιο πολύ κόσμο από την τελευταία προεκλογική με τον κουτσούμπα –κι ήταν λογικό, γιατί φέραμε «μεγαλύτερο όνομα» να μας μιλήσει.\nΓενικώς το κόμμα στις τελευταίες εκλογές είχε με διαφορά από τους υπόλοιπους τις μεγαλύτερες προεκλογικές συγκεντρώσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα. Κι αυτό είναι σημαντικό ποιοτικό χαρακτηριστικό. Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι εκεί ακριβώς –δηλ στις μεγάλες πόλεις- είναι που σημείωσαν πτώση τα ποσοστά του.\nΑπό την ομιλία της γγ εγώ κράτησα τη φράση ότι αυτή η εκλογική αναμέτρηση είναι η δυσκολότερη των τελευταίων σαράντα χρόνων. Προσωπικά μου φαίνεται μάλλον υπερβολή, αν αναλογιστεί κανείς ότι είχαν προηγηθεί κι οι εκλογές του 93, αμέσως μετά τις ανατροπές και τη διάσπαση. Από την άλλη όμως είναι δείγμα της πολύ μεγάλης πίεσης που δέχεται το κόμμα σε αυτές τις εκλογές, που λειτουργούν σαν δεύτερος γύρος, με εκβιαστικά διλήμματα για να βγει κυβέρνηση.\nΓι’ αυτό και η ομιλία της αλέκας ήταν γεμάτη αναφορές –πολιτικές και συναισθηματικές συνάμα- για το αδέσμευτο κι αχειραγώγητο κουκουέ, που πρέπει να μείνει όρθιο (ενώ θέλουν να το γονατίσουν), και τους οπαδούς που πρέπει να κρατήσουν την κριτική τους για αργότερα, αλλά τώρα (έχουμε την απαίτηση) να ματώσουν, να λιώσουν σόλες, να βγάλουν κάλλους στα πόδια, κ.ά. τέτοια δελεαστικά.\nΈγραψε καλά με την ατάκα για τον αέρα αλλαγής που πνέει στην ευρώπη και δεν είναι παρά αέρας κοπανιστός. Κι ύστερα ανέλυσε μερικά από τα πιθανά σενάρια διαχείρισης της κρίσης, όπως το πιθανό κούρεμα κατά 85-90% του χρέους, ή την έκδοση ενός ελληνικού ευρώ ή gEURO (γκιούρο) που έκανε συνειρμική παρήχηση με τους γκιαούρηδες έλληνες, που είναι τα απόβλητα της ευρω-οικουμένης.\nΑναφέρθηκε ακροθιγώς στο μεταναστευτικό και τους χρυσαυγίτες, καθώς είχε μόλις γίνει η πρώτη απόπειρα πογκρόμ κατά των μεταναστών στο λιμάνι της πόλης, στον χώρο της πειραϊκής πατραϊκής. Και κράτησε ένα μεγάλο κομμάτι για τον όρο «αριστερά», που δε μπορεί να χρησιμοποιείται όπως πενήντα χρόνια πριν, που το κουκουέ ήταν παράνομο, και να είναι πίσω κι από το πασόκ της δεκαετίας του 70'.\nΚι αν τα λέγαμε αυτά με τον ίδιο τρόπο στην προηγούμενη εκλογική περίοδο, ίσως να είχαμε πείσει περισσότερο κόσμο, που ένιωθε σύγχυση ακούγοντας στην τηλεόραση τους εκπροσώπους μας να λεν ότι το κουκουέ δεν είναι αριστερά, χωρίς να εξηγούν πολύ καλά τι ακριβώς εννοούν.\nΣτο τέλος της ημέρας πάντως, το βασικό θέμα της συζήτησης ήταν τα καινούρια προεκλογικά σποτάκια του κόμματος. Πριν ανοίξουμε αυτήν την κουβέντα χρειάζεται μια βασική διευκρίνιση. Παραδοσιακά τα σποτάκια του κουκουέ δύσκολα μπαίνουν σε καλούπια. Πέρα και πάνω από άλλους διαχωρισμούς –έξυπνα ή ανέμπνευστα, πρόχειρα ή καλογυρισμένα- δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά. Είναι πρωτίστως καλτ. Σε αυτή τη βάση μόνο μπορούν να κριθούν.\nΚι από εκεί και πέρα οι γνώμες διίστανται (όπως με το ταλέντο του κακοφωνίξ). Σε άλλους αρέσουν, σε άλλους όχι. Το πιο σημαντικό στοιχείο τους όμως είναι το καλτ. Το οποίο δεν έχει αντίστοιχό του στα ελληνικά. Είναι το ωραίο και κακόγουστο μαζί. Για να γελάς και να κλαις συγχρόνως, μέχρι δακρύων ή ώσπου να σε πιάσει νευρικό γέλιο. Κι επειδή είναι φτιαγμένα από ταξική σκοπιά, είναι προλετκαλτ, κατά αντιστοιχία του καλλιτεχνικού ρεύματος της ρώσικης πρωτοπορίας (προλετ-κουλτ).\nΚι εδώ τίθεται εύλογα το ερώτημα. Ποιος φτιάχνει τέλος πάντων αυτά τα σποτάκια. Ποιος είναι αυτός που τα σκέφτηκε, τα πρότεινε, τα ενέκρινε; Είναι οι αχτίδες των καλλιτεχνών; Κάποιος επαγγελματίας; Το τμήμα προπαγάνδας της κετουκέ;\nΕίναι πολλοί αυτοί που θα ήθελαν να τον βρουν και να του πούνε δυο λόγια, ή απλά ένα «γιατί;». Όχι ότι θα άλλαζε κάτι δραματικά στο αποτέλεσμα. Αλλά για να μη μας τρώει μέσα μας ότι δεν κάναμε το καλύτερο δυνατό σε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μας.\nΜετά από αυτά τα εισαγωγικά, περνάμε στην κριτική επί του συγκεκριμένου.\nΤο πρώτο βιντεάκι δείχνει έναν σύντροφο να προχωρά στα διάφορα στάδια εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, που απεικονίζονται πίσω του και φτάνει στο συμπέρασμα: δούλοι του εικοστού πρώτου αιώνα δε θα γίνουμε!\nΤα δισδιάστατα σκηνικά στο υπόβαθρο θύμισαν σε κάποιους ηλεκτρονικά παιχνίδια (βίντεο γκέιμς) παλιότερων δεκαετιών. Και σε μένα συγκεκριμένα ένα πολύ έξυπνο βιντεάκι με την «προσομοίωση» της σοβιετικής ιστορίας στα σκηνικά του σούπερ μάριο, την οποία μπορείτε να δείτε πιο κάτω.\nΟπορτουνιστές του εικοστού πρώτου αιώνα δε θα γίνουμε.\nΤο δεύτερο σποτάκι είναι αυτό με τον καπιταλιστή και τους εργάτες μαριονέτες, που βρίσκουν την ισχύ εν τη ενώσει και κάνουν τον εκμεταλλευτή τους να φαίνεται νάνος. Αυτό προσωπικά μου θύμισε συνειρμικά εκείνη τη διαφήμιση του επιτραπέζιου σκράμπλ, με τις ανατροπές. Ληστής 8 βαθμοί, γριούλα 14 βαθμοί. Ή στην περίπτωσή μας. Αστός 6 βαθμοί, προλετάριος 10. Κοκ.\nΤο μακράν πιο θρυλικό σποτάκι όμως είναι το τρίτο, με τίτλο: έρχεται θύελλα. Κι όπως είπε ένας σφος όταν το είδε: μόλις ξεπεράσαμε το ταξί και το τρακτέρ.\nΈνα σποτάκι με πολλαπλά μηνύματα κι επίπεδα ανάγνωσης. Αφενός υπονοεί ότι το κόμμα είναι παντός καιρού. Στα πλάνα με την καταιγίδα, θα μπορούσαν να μπουν και πραγματικές σκηνές συντρόφων που διαδηλώνουν μες στη βροχή και προτιμούν να γίνουν παπιά, παρά να μείνουν σπίτι και να κάνουν την πάπια για το εκάστοτε επίμαχο ζήτημα.\nΑφετέρου μένει πιστό στις αρχές του σοσιαλιστικού (σου)ρεαλισμού κι έχει αίσιο τέλος (χάπι εντ) που δείχνει την προοπτική. Ανοίξαμε την αλυσίδα κι έγινες ένας από εμάς. Ενώ ο ήλιος λάμπει ξανά στον ουρανό, όπως πάντα μετά από καταιγίδα, η οποία μπορεί να συμβολίζει σε ένα άλλο επίπεδο ανάγνωσης, την αντεπανάσταση του 90’, όπου έπεσε ο ουρανός ο κεφάλι μας. Εμπρός βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την ελλάδα.\nΌσο για την εικόνα του συντρόφου που συνεχίζει να μοιράζει προκηρύξεις μες στη βροχή, φέρνει στο νου διάφορες δακρύβρεχτες αναμνήσεις από υγρές εξορμήσεις με μουσκεμένες δυσανάγνωστες προκηρύξεις και ριζοσπάστες που ζύγιζαν τρία κιλά μαζί με το νερό που είχαν μαζέψει. Και ίσως κάποιοι σφοι πάρουνε ιδέες από τη διαφήμιση και βγούνε εξόρμηση στον κόσμο για τις εκλογές με τη θρυλική πια ατάκα: έρχεται θύελλα, έρχεται θύελλα.\nΆλλο να το σκέφτεσαι, άλλο να το βλέπεις.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 12:47:00 μ.μ. 32 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες αλέκα, κουκουέ, πάτρα\nΣτη δική μου γενιά, καμιά δεκαριά χρόνια πριν, κάποιοι σύντροφοι στη νεολαία είχαν ξεκινήσει ένα μακάβριο εσωτερικό αστείο, ένεκα η πρωταπριλιά, κι έστελναν μηνύματα σε άλλους συντρόφους για να τους «πληροφορήσουν» ότι είχε πεθάνει ο χαρίλαος. Κι εκεί μπορούσες να δεις και να μετρήσεις πολλά. Από το αξεπέραστο χιούμορ κάποιων σφων, μέχρι τις αντιδράσεις των υπολοίπων. Οι οποίες κυμαίνονταν από ψυχραιμία και συγκρατημένη θλίψη, μέχρι ειλικρινή δάκρυα κι υπερβάλλοντα κομματικο-πατριωτικό ζήλο. Κι όταν μάθαιναν την αλήθεια κι ερχόταν η καρδιά τους στη θέση της, γέλια ή μπινελίκια στους υπεύθυνους της φάρσας.\nΘα μου πεις, καλά κι αυτοί, πάνε και πιστεύουν ό,τι τους λένε, χωρίς να το ελέγξουν; Tο κόλπο όμως ήταν καλά στημένο. Αφενός η είδηση ήταν αληθοφανής γιατί ο χαρίλαος ήταν ήδη μεγάλος και πλησίαζε τα ενενήντα. Αφετέρου τότε το ίντερνετ ήταν terra incognita για τους περισσότερους, ή χωρίς εύκολη άμεση πρόσβαση για τους υπόλοιπους, οπότε δε μπορούσες να επιβεβαιώσεις τα πάντα στο λεπτό.\nΤο κυριότερο όμως είναι ότι την είδηση σου την είχε πει ένας σύντροφος. Κι αυτό ήταν αρκετό για να την πιστέψεις. Δεν χρειάζονται περσότερα. Δεν είναι θέμα έλλειψης κριτικής ικανότητας, αλλά συντροφικής εμπιστοσύνης. Αυτό που λέει ένας σύντροφος είναι αλήθεια μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Κι αν αποδειχθεί το ενάντιο και χαθεί η εμπιστοσύνη, αν ο σύντροφος αποδειχτεί αναξιόπιστος, όχι επειδή έκανε μια λάθος εκτίμηση –αυτά συμβαίνουν και στους καλύτερους κομμουνιστές-, αλλά επειδή απέκρυψε την αλήθεια, τότε υπάρχει ζήτημα. Κι αν καταφέρει να διεισδύσει μέσα σου ο σπόρος της αμφιβολίας, για το σύντροφο ή –ακόμα χειρότερα- για το κόμμα, τότε το νιώθεις να επεκτείνεται σε κάθε κύτταρο και να παραλύει κάθε σου δράση, εκτός από την έκκριση χολής, για όσα στραβά και κατακριτέα βλέπεις γύρω σου.\nΟι παλιότεροι σύντροφοι που πέρασαν δύο αντάρτικα, δεν πολέμησαν έχοντας στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις και διαλεκτικές αμφιβολίες: μήπως κάνουμε λάθος; μήπως δεν το κάνουμε καλά; Και όταν ένιωσαν κατόπιν εορτής τα πρώτα ρήγματα, γκρεμίστηκε ο κόσμος μέσα τους και κάποιοι πέρασαν από την άλλη πλευρά κι έφτασαν στο σημείο να λένε: ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι. Ενώ η κριτική όσων δε διαβήκανε τον αστικό ρουβικώνα κι έμειναν στη δική μας όχθη, για τους άλλους είναι ότι λυγίσανε, δεν άντεξαν κι έσπασαν. Οπότε η μόνη λύση για να μη λυγίσεις είναι να γίνεις ακόμα πιο μονολιθικός.\nΑυτά βέβαια ανήκουν στη γενιά του χαρίλαου και το δικό της τρόπο σκέψης, που είχε συγκεκριμένα όρια. Κι αν κάποιοι σήμερα το αντιλαμβάνονται ως θρησκοληψία ενός ποιμνίου που προδόθηκε από το ιερατείο του, θα έπρεπε μάλλον να το δουν όπως το συναίσθημα ενός ερωτευμένου, που και αυτό θρησκευτικό είναι στην ουσία του και τείνει στην απόλυτη λατρεία, του αγώνα και του κόμματος εν προκειμένω, τα οποία κατά κανόνα ταυτίζονται, κι ειδικά σε εκείνη την περίοδο.\nΠέρα από την θρησκεία και τον έρωτα όμως υπάρχει κι η έλλογη πίστη, που είναι συνειδητή. Αυτό μπορεί να το καταλάβει καλύτερα όποιος διαβάσει μια μαρτυρία του χαρίλαου για τις μάχες πάνω στο βουνό, όπου δε θεωρούσε γενναίους τους «τρελούς» ριψοκίνδυνους που είχανε άγνοια κινδύνου, αλλά τους «λογικούς», που ήξεραν πολύ καλά ποιον κίνδυνο διέτρεχαν, τον φοβόντουσαν, αλλά τον αντιμετώπιζαν. Κι η συνειδητή πίστη τους έδινε δύναμη να γίνονται ήρωες, να πετυχαίνουν μικρούς άθλους, το ακατόρθωτο που έλεγε ο τσε, όχι ως ιδεαλιστές, αλλά ακριβώς επειδή ήταν ρεαλιστές.\nΑυτή η συνειδητή πίστη λοιπόν είναι το βασικό στοιχείο στον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Άλλο αν χρειάζεται διαλεκτικό εμπλουτισμό και τι περιθώρια αφήνει γι’ αυτό η καθημερινή δράση κι ο κίνδυνος του πρακτικισμού που ελλοχεύει, η επικαιρότητα που τρέχει και ζητά επιτακτικά θέση για κάθε ζήτημα, χωρίς αμφιβολίες και μισόλογα, και οι σφοι τρέχουνε πίσω της να τη φτάσουν, χωρίς χρόνο να σκεφτούν πώς τους λένε.\nΑυτό το στοιχείο περνά ακόμα και στις αφίσες του κόμματος, όπως στην τελευταία εκλογική που είχε βασικό της σύνθημα, το κουκουέ δε σε πούλησε, σου είπε την αλήθεια. Κι η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται ίσως περισσότερα από αυτά για να πείσεις κάποιον να μας ψηφίσει. Αλλά αυτή η σχέση εμπιστοσύνης είναι πολύ σημαντική και δε μετριέται πάντα σε ψήφους.\nΒγαίνει επίσης από το εξής απλό: όταν συμβαίνει κάτι και δε μπορείς να το επιβεβαιώσεις και να το αξιολογήσεις, παίρνεις εικόνα από το σύντροφο που ήταν εκεί και την υπερασπίζεσαι σα να ‘ταν εκεί τα μάτια σου και αυτιά σου. Όπως είναι επίσης –αυτός και κάθε άλλος σφος- τα μάτια και τα αυτιά της οργάνωσης, που μαζεύει εικόνα από τη βάση. Γι’ αυτό και πρέπει (η εικόνα) να φτάνει ολόκληρη, χωρίς ωραιοποιήσεις και στρογγυλεύσεις, ή θολή για να κρύψει τις ρυτίδες –όπως αυτό το ειδικό εφέ που έχουν οι κάμερες. Να μη βγαίνει τυπικά, με βάση τα στερεότυπα ή τις επιθυμίες μας κι αυτό που θέλουμε να δούμε ή να ακούσουμε. Έτσι δε λειτουργούν οι επαναστάτες, αλλά οι γραφειοκράτες που είναι κλεισμένοι σε γυάλα.\nΦαίνεται επίσης από εκείνη τη θρυλική ατάκα του κώστα κάππου, αρχές ιούνη του 89’, λίγο πριν τις εκλογές στις 18 ιούνη (μία μέρα μετά από τις φετινές) και την αποχώρησή του μετά τον τζανετάκη, που τον ρώτησαν για τα επεισόδια στην τιεν αν μεν. Έκανε μια πρώτη αμήχανη γενική εκτίμηση, είπε ότι προβληματιζόμαστε με τους νεολαίους που κρατούν αγάλματα της ελευθερίας, για να καταλήξει: δεν έχουμε οργανώσεις βάσης στο πεκίνο, για να έχουμε εικόνα από πρώτο χέρι… Τιμή και δόξα!\nΜπορείς να το δεις και στην τελευταία σκηνή από το μάθε παιδί μου γράμματα, που ο τραυλός γιος (καλογερόπουλος) τα παίρνει και ζητά φωνάζοντας από το δεξιό πατέρα του: την αλήθεια, ρεεε... Η οποία είναι επαναστατική (όπως έλεγε ο γκράμσι), γράφεται με κόκκινο (όπως λέει ο οδηγητής) και είναι ιστορικά με το μέρος των κομμουνιστών.\nΤο είχα δει επίσης σε μια ιστορία που μας διηγήθηκε μια παλιότερη συντρόφισσα από το παρασκήνιο του ηρωικού και γρουσούζικου 13ου συνεδρίου, όπου εκτός από τα της διάσπασης, ανησυχούσαν και για τις εξελίξεις στη σοβιετία. Πώς και δεν είχαμε δει νωρίτερα πού πήγαινε το πράγμα; Κι εκεί στα πηγαδάκια που γίνονταν στα διαλείμματα, ο χαρίλαος τους είπε ένα παράδειγμα από ένα εργοστάσιο όπου δούλευαν στη γραμμή παραγωγής (δεν κατάλαβα αν ήταν κι αυτός μαζί ή του το είχαν διηγηθεί άλλοι σύντροφοι) και τα υλικά-εξαρτήματα ήταν σοβιετικά. Και αν ήταν καμία κλωστή ελαττωματική κι έσπαγε, έπαιρναν τις άκρες και τις ξανάδεναν γρήγορα, γιατί δε μπορούσε ένα σοβιετικό προϊόν να είναι σκάρτο (πόσο μάλλον η πολιτική ηγεσία τους). Κι αν μου πεις πώς το ξέρουμε αν το είπε όντως αυτό ο χαρίλαος, θα σου πω δεν το ξέρουμε. Πιστεύουμε όμως τη συντρόφισσα που μας το είπε.\nΑν πρέπει να κάνουμε λοιπόν μια αποτίμηση για τον χαρίλαο, το πιο σημαντικό είναι ότι κράτησε αυτό το συμβόλαιο πίστης με το λαό την πιο κρίσιμη στιγμή, που κινδύνευε να σπάσει. Κι ας μη μπόρεσε να δει από πριν την κρίση και να την αποτρέψει.\nΓράφει πχ στη βιογραφία του ο θεοχαράτος ότι είχε μια συνάντηση με τον αντρόποφ το 83, και του είπε ο γιούρι ότι αν δεν αλλάξουμε πορεία θα έχουμε δραματικές εξελίξεις. Οπότε ανησυχούσε από τότε ο χαρίλαος κι ήταν υποψιασμένος πού πάνε τα πράγματα.\nΤέτοια όμως μπορείς να βρεις πολλά κι από την ανάποδη. Μια δήλωσή του το 91’ πχ, νομίζω στο 14ο συνέδριο, πού ήταν και της ανασυγκρότησης, για την περεστρόικα που πήγαινε καλά την πρώτη τριετία, αλλά στράβωσε στη συνέχεια. Ή να πεις για τα «παιδιά της διάσπασης» που ήταν δικά του πολιτικά τέκνα, από τον χυδαίο μίμη ως τον τίμιο λαφαζάνη, που είχε έρθει και στην κηδεία του.\nΑυτό που μένει όμως είναι η στάση του στα δύσκολα, που το κόμμα κινδύνευε με μετάλλαξη και παραλίγο να σπάσει τους δεσμούς πίστης του με το λαό. Όχι τόσο γιατί δεν έλεγε την αλήθεια. Ίσως κάποιοι διασπαστές να ήταν τίμιοι οπορτουνιστές και να 'χαν ειλικρινείς αυταπάτες καλών προθέσεων. Όσο κυρίως επειδή θα έπαυε να είναι αληθινό το όνομά του κι οι αξίες που συμβολίζει. Θα έπαυε με άλλα λόγια να είναι κομμουνιστικό.\nΑυτόν τον χαρακτήρα ο χαρίλαος στα δύσκολα τον υπερασπίστηκε. Κι αν τον βάφτισε με τον τρόπο του «σύμβολα και ‘κονίσματα» δεν ήταν λόγω θρησκοληψίας. Έχει να κάνει με τον τρόπο σκέψης της γενιάς του και τη θρησκευτική της αφοσίωση στα ιδανικά που πίστεψε..\nΑυτή είναι η σημαντικότερη συμβολή του κομμουνιστή ηγέτη φλωράκη. Κι αυτό ακριβώς είναι που (καμώνονται πως ξεχνάνε) όσοι τον επικαλούνται εκ του πονηρού σήμερα για να βγάλουνε πολιτική εκλογική υπεραξία, έχοντας πάρει προ πολλού διαζύγιο με την αλήθεια.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 6:21:00 μ.μ. 17 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες κάππος, χαρίλαος\nΧτες η κε του μπλοκ βρέθηκε στα εξάρχεια στην εκδήλωση βιβλιοπαρουσίασης του βιβλίου του λιόση «ιμπεριαλισμός και εξάρτηση» με ομιλητές τους μαυρουδέα, χρύση και καλτσώνη. Αφήνοντας για το τέλος τις σάλτσες και κατά μέρους τις αξιολογικές κρίσεις, προχωράμε στην ουσία και την παρουσίαση των εισηγητικών ομιλιών.\nΔεύτερος στη σειρά μίλησε ο χρύσης, που είπε ότι κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου του λιόση, του ήρθε αρκετές φορές στο νου η φράση του λένιν για την «πολιτική που είναι συμπυκνωμένη οικονομία και δε μπορεί παρά να έχει τα πρωτεία στη μεταξύ τους σχέση».\nΈκανε μια περιληπτική αναφορά στα μέρη που περιέχει το βιβλίο, από την οποία ξεχώρισα(ν) τρία σημεία. Α. την εκτίμηση ότι οι απαρχές του σχήματος της αλληλεξάρτησης βρίσκονται στη μπροσούρα του πουλιόπουλου για τον χαρακτήρα της επανάστασης στην ελλάδα (αν κατάλαβα καλά η εκτίμηση αυτή ανήκει στο λιόση κι όχι στον χρύση). Β. τη θέση ότι τα αστικά επιτελεία χρησιμοποίησαν παρόμοιο σκεπτικό με τη σύγχρονη θέση του κουκουέ (ισχυρή, ιμπεριαλιστική ελλάδα) για να παραπλανήσουν το λαό ότι δεν κινδυνεύει απ’ τις συνέπειες της κρίσης (θέση που μάλλον συμμερίζονται αμφότεροι). Γ. Ότι ο λιόσης ασκεί κριτική υπό αυτό το πρίσμα και σε άλλους χώρους, πχ στο περιοδικό «θέσεις» του μηλιού και μια ηπιότερη στο ναρ, στο οποίο εντοπίζει αντιφάσεις και μια ποικιλομορφία απόψεων.\nΎστερα συνέχισε σε πιο προσωπικό τόνο, με μερικά δικά του ερωτήματα και προβληματισμούς.\nΑ. Ο λιόσης έπρεπε –πέρα από την επισήμανση της σύγχρονης βασικής αντίθεσης «κεφάλαιο εργασία»- να επιμείνει περισσότερο στους ιδιαίτερους όρους με τους οποίους τίθονται σήμερα τα διαλεκτικά δίπολα «ταξικό-εθνικό» και «εθνικό-διεθνές». Ας σημειωθεί παρεμπιπτόντως ότι ο συγγραφέας –εάν έχω καταλάβει καλά- κάνει διάκριση μεταξύ της βασικής (κεφάλαιο-εργασία) και της κυρίαρχης αντίθεσης (μονοπώλια-λαός), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αντιπαραθέτει καλά τη μία στην άλλη.\nΒ. Ενώ επισημαίνεται εύστοχα η απορρόφηση της τακτικής από τη στρατηγική μέσω του σχήματος της αλληλεξάρτησης, δε δίνεται απάντηση στο ερώτημα: «ποια στρατηγική; Και σε ποιο σοσιαλισμό; Μήπως αυτόν που γνωρίσαμε;» Σε αυτό το τελευταίο η απάντηση του χρύση, όπως έχει κατατεθεί και στον τελευταίο προσυνεδριακό του κκε, είναι σαφώς αρνητική.\nΓ. Πώς ορίζουμε το υποκείμενο και τον χαρακτήρα του μετώπου που θέλουμε, χωρίς να προηγηθεί μια σε βάθος μελέτη της ελληνικής κοινωνίας, του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού και της κατάστασης της εργατικής τάξης στην ελλάδα;\nΚαι Δ. Ένα κρίσιμο ζητούμενο είναι η διεύρυνση του περιεχομένου της έννοιας της εξάρτησης με την πολιτιστική της μορφή (ή πολιτισμικό ιμπεριαλισμό, όπως έχει καθιερωθεί ως όρος).\nΣημειωτέον ότι τα ζητήματα αυτά δεν απαντήθηκαν στη συνέχεια της παρουσίασης από το συγγραφέα, πιθανότατα γιατί είχε ήδη απαντήσει στα περισσότερα στο βιβλίο του.\nΟ χρύσης έκλεισε την παρέμβασή του τονίζοντας την ανάγκη να αναπτυχθεί μια κουλτούρα ανοιχτού διαλόγου, μεταξύ αυτών που έχουν ως σημείο αναφοράς τη –μέχρι τώρα- λενινιστική παράδοση του κκε κι αυτών που την αμφισβήτησαν (συγκαταλέγοντας μάλλον τον εαυτό τους στους δεύτερους), αυτών που προσβλέπουν –αν τους ερμηνεύει καλά- στην «επιστροφή σε ένα συνεπές κκε» κι αυτών που θέλουν την επιστροφή στο μέλλον. Ένας διάλογος ακόμα και με –την ευρύτερη έννοια- συναγωνιστές (φωτογραφίζοντας πιθανότατα κομμάτια του σύριζα) ή και με «οπαδούς» της συζητήσιμης θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού (βλέπε ναρ).\nΤρίτος και τελευταίος ομιλητής –πλην του λιόση- ήταν ο δημήτρης καλτσώνης. Αρχικά έκανε κάποια προσωπικά σχόλια για το συγγραφέα, με τον οποίο τον δένει φιλία χρόνων –πχ για τα καλλιγραφικά του γράμματα στα περιθώρια των βιβλίων. Μετά μίλησε για την επικαιρότητα του θέματος του βιβλίου, βάζοντας το τρίπτυχο: μονομερής διαγραφή του χρέους (ο φαύλος κύκλος του οποίου κρατάει από το 1823, με το πρώτο δάνειο), ακύρωση του μνημονίου, και σύγκρουση με την εε.\nΣτο τέλος πρόσθεσε την πάλη για δημοκρατία (καθώς ξαναζούμε «εποχές πιουριφόι» και «φαινόμενα νεοαποικισμού») κι ανέλυσε περισσότερο μερικές πτυχές της (όχι επειδή είναι οι πιο βασικές του θέματος που εξετάζουμε, αλλά «από επαγγελματικό βίτσιο», όπως είπε ο ίδιος χαριτολογώντας).\nΉδη στο μετεμφυλιακό σύνταγμα του 1952 υπήρχε το άρθρο 112 που που υπεράσπιζε τα προνόμια του ξένου κεφαλαίου και το οποίο εισήγαγε σχεδόν αυτούσιο η χούντα στα δικά της «συνταγματικά» (εντός πολλών εισαγωγικών) κείμενα. Η επιστροφή στο δημοκρατικό πολίτευμα έγινε αρχικά με 15 άρθρα κατάργησης, εκ των οποίων το ένα προέβλεπε ό,τι και το άρθρο 112, αλλά ενισχυμένο. Στο ισχύον σύνταγμα η λογική αυτή διατηρήθηκε στο άρθρο 107, ενώ με την αναθεώρηση του 01’, προστέθηκε μία διάταξη στο άρθρο 28, που νομιμοποιεί τα δεσμά της εξάρτησης από την εε.\nΑναφέρθηκε επίσης στο σύνταγμα της βενεζουέλας, όπου το άρθρο 13 απαγορεύει την ύπαρξη και εγκατάσταση ξένων στρατιωτικών βάσεων στην επικράτειά της, ενώ το άρθρο 303 κηρύσσει τον ορυκτό πλούτο και το πετρέλαιο δημόσια ιδιοκτησία.\nΚαι συνέχισε με μια φράση του γκεβάρα για την εθνική ανεξαρτησία που ολοκληρώνεται μόνο με την οικονομική ανεξαρτησία. Για να κατακτήσεις κάτι, έλεγε ο τσε, πρέπει να το αφαιρέσεις από κάποιον άλλο, κι εμείς θα το αφαιρέσουμε από τα μονοπώλια.\nΣτο κλείσιμό του ο καλτσώνης μίλησε για την ποικιλία μορφών λαϊκού ελέγχου που θα ανοίξουν το δρόμο για ριζικές αλλαγές, για το λαό που συσσωρεύει πείρα και σοφία, και για την εθνική του υπερηφάνεια, που θα τον οδηγήσει στον ξεσηκωμό. Γιατί «σήμερα δε ζούμε σε μια εποχή υπαινιγμών, αλλά μια εποχή διαλεκτικής σκέψης και καθαρών λόγων».\nΓενικώς ο καλτσώνης μίλησε λιγότερο από όλους και σε αντίθεση με τους προηγούμενους δυο ομιλητές, δεν άφησε καμία μπηχτή προς το κόμμα –ούτε καν έμμεση- παρά μόνο μερικές για το συνασπισμό –τον οποίο φωτογράφισε σε δυο σχόλιά του.\nΣτο σύντομο κλείσιμο που έκανε ο λιόσης είπε ότι δυο χρόνια πριν κανείς ίσως δε θα μπορούσε να φανταστεί τα δεδομένα της σημερινής κατάστασης. Ανεργία στο 25% και 50% στις νεότερες ηλικίες. Μεταναστευτικό ρεύμα κι αφαίμαξη επιστημονικού δυναμικού –κι όχι φτηνού εργατικού δυναμικού, όπως στις δεκαετίες του 50 και του 60. Αύξηση του αριθμού αυτοκτονιών, με την ελλάδα να περνά στην τρίτη θέση (από την τελευταία στην οποία βρισκόταν ανάμεσα στις χώρες της εε), με δύο αυτόχειρες ημερησίως για οικονομικούς λόγους. Υποσιτισμός μικρών παιδιών στα σχολεία, μισθοί πείνας κτλ.\nΌλα αυτά έχουν σημαντικά παρεπόμενα, όπως την απώλεια 3,5 εκατομμύρια ψηφοφόρων για τους βασικούς πυλώνες του πολιτικού συστήματος, την ανησυχητική τάση ενίσχυσης της χρυσής αυγής στις εφηβικές ηλικίες και τα σχολεία, (όπως είχε κι ο ίδιος την ευκαιρία να διαπιστώσει ως εκπαιδευτικός), και συνολικά μια κατάσταση που θυμίζει αρκετά τη γερμανία του μεσοπολέμου. Αυτή καθιστά επιτακτική την ανάγκη συγκρότησης ενός μετώπου με ααδμ χαρακτηριστικά, στα οποία ο λιόσης προσέθεσε τον επιθετικό προσδιορισμό «πατριωτικό».\nΜετά αναφέρθηκε κι αυτός συνοπτικά στα μέρη και τα περιεχόμενα του βιβλίου του. Τον ορισμό του ιμπεριαλισμού, την εποχή που είναι κατάστικτη από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τα παραδείγματα της χιλής, της κούβας και το πιο πρόσφατο της γιουγκοσλαβίας, την περίπτωση της ελλάδας (σχέδιο μάρσαλ, επιβολή χούντας κτλ), την εθνική ανεξαρτησία που απωλέσαμε (ναι, αλλά πότε την είχαμε και την χάσαμε;) μέχρι και τις ντομάτες βελγίου στα σούπερ μάρκετ. Απέφυγε ωστόσο να επεκταθεί στα πιο βαριά, θεωρητικά ζητήματα, για τα οποία το κοινό του –στην πλειοψηφία του τουλάχιστον- ήταν μάλλον ανυποψίαστο.\nΣτο τέλος έκλεισε με τους στίχους του φώντα λάδη από την χρυσή δεκαετία με τις βάτες.\nΚι οι γέροι στα μπαλκόνια τους\nΣα φύλλα μαραμένα\nΚι εμείς στην πόλη μια ζωή\nΥπάλληλοι κι εργάτες\nΤα αφεντικά στις πλάτες\nΤο αίμα, τον ιδρώτα μας\nΗ εκδήλωση έκλεισε με εισπρακτική επιτυχία για το εκδοτικό του κψμ, που πούλησε αρκετά κομμάτια, αλλά χωρίς να ακολουθήσει κάποιος γύρος ερωτήσεων, παρεμβάσεων κτλ. Μετά το τέλος η κε του μπλοκ διέκρινε ανάμεσα στους παρόντες, στα πηγαδάκια που σχηματίστηκαν, το γιώργο ρούση –που είναι επιστήθιος φίλος του χρύση- κι ένα μικρό κλιμάκιο της ανταρσύα –με χάγιο, πι σωτήρη, τουλιάτο- που είχαν μόλις τελείωσει από το πανελλαδικό τους συντονιστικό στην ασοεε.\nΑπό ένα πρόχειρο ξεφύλλισμα του βιβλίου πρόλαβα να σημειώσω τα εξής ενδιαφέροντα.\nΟ λιόσης λέει ότι το σχήμα της εξάρτησης δεν αποτελεί θεωρία, όπως λένε οι αντίπαλοί του. Στέκεται ενάντια σε όσους μιλάνε για κατοχή στη σημερινή συγκυρία. Θεωρεί ότι η χρήση του όρου «εξάρτηση» δε σημαίνει ότι η εγχώρια αστική τάξη δε συμμετέχει οικειοθελώς στην εε και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Παραδέχεται ότι στις ομιλίες της αλέκας υπάρχουν συχνές αναφορές στην εξάρτηση (αλλά ότι η κυρίαρχη άποψη του κόμματος είναι εντελώς διαφορετική. Κι ασκεί κριτική –πέραν του κκε- στις Θέσεις του μηλιού και τις θέσεις του ναρ, τσιτάροντας όμως κυρίως δελαστίκ, ο οποίος γράφει σε σταθερή βάση τα δικά του, και δεν είναι ακριβώς αντιπροσωπευτικό δείγμα για τις απόψεις του ρεύματος. Περισσότερα θα μπορούμε να πούμε μετά την ανάγνωσή του.\nΣε κάθε περίπτωση η κε του μπλοκ πιστεύει ότι το βιβλίο του λιόση είναι ενδιαφέρον και χρήζει «αντιμετώπισης» από την πλευρά του κόμματος με δύο συγκεκριμένους τρόπους. α. απάντηση-βιβλιοκριτική, πχ με ένα θεωρητικό άρθρο στην κομεπ. β. έκδοση βιβλίων και μελετών –μικρές μπροσούρες πχ- με αντίστοιχη θεματολογία –για την εξάρτηση ειδικά και τον ελληνικό καπιταλισμό γενικότερα.\nΚι ο πρώτος ομιλητής; Γιατί παραλείψαμε την παρέμβαση του μαυρουδέα; Αυτή παραλείφτηκε σκόπιμα, για να τη δούμε ξεχωριστά, σε επόμενη ανάρτηση, καθώς –κατά την προσωπική μου αντίληψη- είχε και το περισσότερο ζουμί.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 8:47:00 μ.μ. 57 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες εξάρτηση, καλτσώνης, λιόσης\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 10:44:00 π.μ. 17 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΣε κάποια φάση λέγαμε με δυο μουλάδες τα νέα μας και «εκλαϊκεύαμε» τις λαμπρές επαγγελματικές προοπτικές του καθενός με το γνωστό αφορισμό «η ελλάδα δεν παράγει τίποτα».\n- Αλλά είναι ιμπεριαλιστική χώρα βέβαια, κατέληξε ο ένας μουλάς με λεπτή ειρωνεία για άλλους εξωκοινοβουλευτικούς χώρους με χαλαρή ιδεολογική και οργανωτική συνοχή (αισθητή ενίοτε και σε πορείες) που συμφωνούν ωστόσο στο εξής ένα: τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού. Άντε και σε ένα δεύτερο: τη συλλήβδην απόρριψη του «υπαρκτού που γνωρίσαμε» από τη δεκαετία του 20 και μετά – με την τίμια εξαίρεση του εκκε.\n- Μα τι όνειρα θα’ κανες σε μια χώρα που δε σε λυπάται.\nΕντάξει δεν είναι καμία ψωροκώσταινα, αλλά οι εκλαϊκεύσεις σπανίως είναι διαλεκτικές για να χωράνε «ναι μεν αλλά». Έχει βέβαια αποθέματα μπερλίτη, μπετονίτη και χουντίτη (!) όπως μας είχε πει σε μια ομιλία της η αλέκα, τα οποία δεν έχω ιδέα που ακριβώς χρησιμεύουν, αλλά νιώθω μια ασφάλεια που υπάρχουν.\n- Εξαρτάται μου λες εξαρτάται. Μεσοβέζικη απάντηση σαν τον ενδιάμεσο και εξαρτημένο χαρακτήρα της ελλάδας. Ή μήπως όχι;\nΤο βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν η ελλάδα είναι ή όχι εξαρτημένη από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αν η ανισότιμη αλληλεξάρτηση αναιρεί ή αναπτύσσει τη θεωρία της εξάρτησης, αν περιλαμβάνει συμπληρώνοντας τη θέση περί εξάρτησης, αν αλλάζει ή διαστρεβλώνει την ανάλυση του λένιν για τον ιμπεριαλισμό κλπ. Κι εδώ οι γνώμες διίστανται.\nΔύο τοποθετήσεις που συμπυκνώνουν πολύ καλά τα επιχειρήματα κάθε πλευράς μπορεί να διαβάσει κανείς στα πρακτικά του τελευταίου προσυνεδριακού διαλόγου του κόμματος. Ο βασίλης λιόσης υπερασπίζει την προγραμματική θέση του κόμματος περί ενδιάμεσου και εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, ενώ ο χρήστος μπαλωμένος αναλύει τη θέση του τελευταίου συνεδρίου όπου παραλείπεται ο όρος εξαρτημένος και τονίζονται οι αυξημένες αρμοδιότητες της ελλάδας στην περιοχή των βαλκανίων.\nΑν τις διαβάσει κανείς, καταλαβαίνει ότι αμφότερες έχουν βάση και στηρίζονται σε επιχειρήματα. Κι αυτό καταδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το ζήτημα που μας απασχολεί.\nΑς πάρουμε πχ το θέμα του χρέους, το οποίο είναι μοχλός απόσπασης και μεταφοράς υπεραξίας από τις χώρες οφειλέτες στους δανειστές τους, δηλαδή τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Παράλληλα όμως, οι ιμπεριαλιστικές ηπα για παράδειγμα, έχουν ένα από τους μεγαλύτερους δείκτες δημοσίου χρέους παγκοσμίως και στην ουσία «εξαρτώνται» οικονομικά από την κίνα που έχει εξαγοράσει το σύνολο σχεδόν του χρέους τους. Ποια θεωρία τεκμηριώνεται επομένως από αυτό το παράδειγμα; Της εξάρτησης ή της αλληλεξάρτησης;\nΤο ίδιο σκεπτικό ισχύει και για τις στρατιωτικές βάσεις. Εάν τις θεωρήσουμε τεκμήριο της εξάρτησης της ελλάδας από τις ηπα, τότε πρέπει να θεωρήσουμε εξαρτημένη χώρα και την ιμπεριαλιστική γερμανία που φιλοξενεί στην επικράτεια της τις μεγαλύτερες νατοϊκές βάσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο.\nΣτον αντίποδα, αν η ελλάδα επιχείρησε να παίξει το ρόλο του μικρού ιμπεριαλιστή στα βαλκάνια τη δεκαετία του 90, με την ενεργό ανάμειξη της ελληνικής αστικής τάξης στη «μεταπολεμική ανοικοδόμηση», δεν είναι φανερό ότι η κρίση και το μνημόνιο επανέφεραν τον ελληνικό καπιταλισμό στο πραγματικό του μπόι στην αλυσίδα της ενωμένης ευρώπης;\nΑν κάποιος λοιπόν διαλέξει να τεκμηριώσει τη μία ή την άλλη άποψη θα βρει λογικά επιχειρήματα να τη στηρίξει. Οι μονοσήμαντες αναλύσεις αποτυγχάνουν να εξηγήσουν το σύνολο των φαινομένων, κατ’ αναλογία της μερικής ισχύος των θεωριών του κύματος και των φωτονίων για τη φύση του φωτός – αν είναι δόκιμος αυτός ο παραλληλισμός.\nΤώρα μας φώτισες! Θα μου πει κάποιος. Μα δεν έχω κάποια φώτα για να τα μοιραστώ με τους υπόλοιπους. Αυτό που επιχειρεί η κε του μπλοκ σε αυτό το κείμενο είναι να θέσει κάποιες βασικές παραμέτρους του προβλήματος αποτολμώντας μια ανακεφαλαίωση και την εξαγωγή ενός δια ταύτα στο τέλος. Αρχικά όμως θα πιάσουμε το νήμα από ένα άλλο σημείο, και συγκεκριμένα από την κρισιακή συγκυρία.\nΈνας συνήθης αφορισμός πολεμικής προς το κκε είναι ότι αντιμετώπισε την τρέχουσα κρίση ως μια από τα ίδια: μια τυπική περίπτωση κρίσης υπερσυσσώρευσης που θα κάνει τον κύκλο της χωρίς καινούρια ποιοτικά χαρακτηριστικά. Ουδέν ψευδέστερον – κατά την αντίληψη μου τουλάχιστον. Όχι μόνο γιατί το κκε τονίζει το βάθος της κρίσης, σημειώνοντας τη σημειακή ανάκαμψη που θα ακολουθήσει την ύφεση. Αλλά κυρίως γιατί το κόμμα επισημαίνει ως καινούριο ποιοτικό χαρακτηριστικό της κρίσης (σε σχέση με το κραχ του 29 πχ) την – σχετικά- συγχρονισμένη εκδήλωσή της στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Κι αυτό κατά τη δική μου υποκειμενική ερμηνεία είναι ένα στοιχείο στο όποιο βασίζεται η ανάλυση του κόμματος περί αλληλεξάρτησης συνυπολογίζοντας τη συγκυρία και τα πραγματικά γεγονότα, κι όχι ως μια απλή, εγκεφαλική κατασκευή. Κι αυτό το σημειώνω χωρίς να εξετάζω με λεπτομέρειες το χρονικό της σχετικής «διαμάχης» και της διαμόρφωσης των διαφόρων απόψεων (από την περιβόητη θέση 9 στο 17ο συνέδριο, μέχρι τη διατύπωση του 18ου και το άρθρο του λουκά στο ριζοσπάστη περί αλληλεξάρτησης).\nΜετά από αυτή την εισαγωγική παρατήρηση περνάμε σε τρία ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα του θέματος που εξετάζουμε.\nΠρώτο ζήτημα: έστω ότι η ελλάδα έχει μέσο επίπεδο ανάπτυξης και σχέσεις ανισότιτμης αλληλεξάρτησης με τις μεγάλες, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Μπορούμε άραγε αυτή τη θέση να την προεκτείνουμε στο χώρο και το χρόνο;\nΚαταρχάς ως προς τον χώρο: η εκτίμηση για τον ελληνικό καπιταλισμό (μη εξαρτημένος χαρακτήρας κι αναβαθμισμένος ρόλος στην ευρύτερη περιοχή) έχει ειδική ή γενικότερη ισχύ; Τι γίνεται με τις χώρες με χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης; Εκτιμάμε ότι υπάρχουν γενικά εξαρτημένες χώρες, αλλά ότι ο αναβαθμισμένος ελληνικός καπιταλισμός δεν εντάσσεται σε αυτές ή ότι (από τη στιγμή ειδικά που έχει καταρρεύσει το σύστημα της αποικιοκρατίας) όλες οι «διακρατικές σχέσεις» ορίζονται ως σχέσεις ως σχέσεις ανισότιμης αλληλεξάρτησης;\nΚαι ως προς τον χρόνο: εκτιμάμε ότι η προηγούμενη μας θέση ήταν λανθασμένη; Ότι δηλαδή ο ελληνικός καπιταλισμός είχε πάντοτε αυτά τα χαρακτηριστικά και ότι δεν υπήρξε ποτέ εξαρτημένος – παρά μόνο ενδιάμεσος;\nΗ απάντηση που θα δώσουμε στο τελευταίο ερώτημα επηρεάζει λογικά και την οπτική μας στα ιστορικά γεγονότα του 20ου αιώνα: από την περίοδο που εξετάζει ο δεύτερος τόμος του δοκιμίου (1949-68) μέχρι και την αμέσως προηγούμενη, με την 6η ολομέλεια του 34(που όρισε την επικείμενη επανάσταση ως αστικοδημοκρατική) και τους αγώνες του ελληνικού λαού για τη λαοκρατία, κατά τη δεκαετία του 40.\nΤο ερώτημα όμως ισχύει κι αντιστρόφως. Αν ο ελληνικός καπιταλισμός εκείνης της εποχής ήταν πράγματι εξαρτημένος, δεν έχουν αλλάξει έκτοτε βασικά χαρακτηριστικά του; Και δεν έχουν αλλάξει αντιστοίχως τα επαναστατικά καθήκοντα της σημερινής πρωτοπορίας (τα οποία δεν είναι α/δ, αλλά σοσιαλιστικού χαρακτήρα).\nΔεύτερο ερώτημα: συνδέεται το ζήτημα της εξάρτησης με τη θέση περί κατοχής της ελλάδας από την τρόικα;\nΗ αλήθεια είναι ότι κάποιες δυνάμεις (κυρίως μλ ή πατριωτικής αναφοράς) τα προβάλλουν παράλληλα κι ως ένα βαθμό τα ταυτίζουν. Αρχικά ωστόσο είχα την αίσθηση ότι συνιστά «λαθροχειρία» να τα ταυτίζουμε και να τους ασκούμε κοινή πολεμική. Με την έννοια ότι το ιδεολόγημα περί κατοχής (ή χούντας σε άλλες περιπτώσεις) είναι φραστικός βερμπαλισμός με επίκληση στο (πατριωτικό) συναίσθημα. Ενώ η εξάρτηση είναι μια συνεκτική θεωρία που πρέπει να απαντηθεί με επιχειρήματα. Μέχρι που η συζήτηση στα σχόλια μιας ανάρτησης, άλλαξε τελείως την οπτική μου για τα πράγματα.\nΑν η πάλη ενάντια στην εξάρτηση συνδέεται (πρακτικά και ετυμολογικά) με το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία, τότε το πρόταγμά της - στην τελική της συνέπεια- δεν είναι πολύ διαφορετικό από αυτό της αντικατοχικής πάλης. Το προβληματικό στοιχείο αυτής της ανάγνωσης όμως είναι ότι τείνει να αντιμετωπίζει την ελλάδα όχι ως χώρα με μέσο επίπεδο ανάπτυξης αλλά ως προτεκτοράτο – δηλαδή μισοαποικία. Σε ευθεία αντίθεση με τη θεωρητική επεξεργασία του 6ου συνεδρίου της κομιντερν, που κατέτασσε την ελλάδα στις χώρες με μέσο επίπεδο ανάπτυξης, ορίζοντας αντιστοίχως τα στρατηγικά και τακτικά καθήκοντα για τα κκ αυτών των χωρών. Αν όμως αντιμετωπίσουμε την ελλάδα ως προτεκτοράτο, προκύπτουν λογικά και διαφορετικής φύσης καθήκοντα, αιτήματα, στόχοι πάλης κλπ με ενδιάμεσο χαρακτήρα.\nΣυνοψίζοντας με ένα παλιό σύνθημα, κυβέρνηση σημίτη, υπάλληλοι του νατο, η ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο. Ούτε όμως και ισχυρή ελλάδα που διαφήμιζε ο σημίτης. Αλλά μια χώρα με ενδιάμεση θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα – μπορεί κι εξαρτημένη, δε θα τα χαλάσουμε εκεί.\nΤα παραπάνω μας εισάγουν με τη σειρά τους στο τρίτο σημείο που είναι κι άμεσης πρακτικής σημασίας. Η ανάλυση για τη θέση και το χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού υπαγορεύει και αντίστοιχα πρακτικά καθήκοντα. Αυτή η υπαγόρευση όμως δεν είναι μηχανιστική και μονοσήμαντη.\nΣτη βάση αυτή διαμορφώνεται η εξής – φαινομενικά- αντιφατική κατάσταση. Οι χώροι που θεωρούν την ελλάδα ιμπεριαλιστική χώρα, με ισχυρά μονοπώλια, βάζουν ενδιάμεσους αντιιμπεριαλιστικούς στόχους πάλης (πχ ενάντια στην κατοχή) και αρνούνται τη δυνατότητα άμεσης σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης (η τελευταία εξάλλου χτυπά ευαίσθητες χορδές συγκεκριμένων δυνάμεων θυμίζοντας τους το σύνθημα για «σοσιαλισμό σε μία χώρα»). Ενώ η δύναμη που αναγνωρίζει την ενδιάμεση θέση της ελλάδας – κοντά στα άλλα και την έλλειψη βαριάς βιομηχανίας- συνδέει τα αντιιμπεριαλιστικά αιτήματα για αποδέσμευση από την εε και μονομερή διαγραφή του χρέους με την πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής επανάστασης. Σε αυτό το μηχανιστικό δίπολο η μόνη «συνεπής δύναμη» πρέπει να είναι η κοε, η οποία – αν δεν κάνω λάθος- συνδυάζει την ανάλυση περί εξάρτησης με ένα ενδιάμεσο αντιιμπεριαλιστικό στάδιο, προπαρασκευαστικό του σοσιαλισμού (αν και είναι ζήτημα πως ακριβώς τα συνδυάζει όλα αυτά στην πράξη με την ευρωλαγνεία του συνασπισμού). Ευτυχώς όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, όπως φαίνεται κι από την επεξεργασία της κομιντερν που αναφέραμε παραπάνω.\nΦτάνοντας στο τέλος της ανάρτησης και το δια ταύτα, κρίνω σκόπιμο να επιστρέψουμε στις δύο τοποθετήσεις του προσυνεδριακού που αναφέραμε και τα τελικά τους συμπεράσματα, τα οποία (παραδόξως) δεν χωρίζονται από κάποιο αγεφύρωτο χάσμα. Ο μπαλωμένος πχ λέει: Προσωπικά με έχει ανησυχήσει αν είναι σωστή η χρήση του όρου «εξαρτημένη». Στο βαθμό όμως που χρησιμοποιείται πρέπει να ξεκαθαρίζεται το πραγματικό της περιεχόμενο, σε αντίθεση με παλαιότερες ερμηνείες, πρέπει να θεωρείται συνώνυμος της ενδιάμεσης θέσης και ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ. Είτε λέμε «ενδιάμεση» είτε λέμε «ενδιάμεση κι εξαρτημένη» πρέπει να σημαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Πιθανότατα για να αποφύγει παλιότερες ερμηνείες περί εθνικής αστικής τάξης και σταδίων.\nΕνώ ο λιόσης λέει: Αν θεωρούμε ότι το «εξάρτηση» είναι προβληματικό, το αλληλεξάρτηση είναι προβληματικότερο. Δεν μπορεί να αποδώσει τη δυναμική των σχέσεων, συγκαλύπτει τη θέση του ισχυρού, του μεσαίου και του αδύνατου. Αν θεωρούμε ότι κρύβει κινδύνους παρανόησης, ας χρησιμοποιήσουμε άλλους όρους όπως ΑΝΙΣΟΤΙΜΗ αλληλεξάρτηση.\nΚι εγώ ως καλός κεντριστής θα συμφωνήσω βασικά και με τους δύο.\nΤο ζήτημα βέβαια είναι αν ο λιόσης έχει αλλάξει γνώμη από τότε ή αν δεν έγραψε όλα όσα σκεφτόταν επί του θέματος. Αυτό μπορούμε να το μάθουμε την κυριακή στην παρουσίαση του καινούριου βιβλίου του για την εξάρτησηαπό τις εκδόσεις κψμ. Κι εδώ υπάρχουν μερικά σημεία άκρως ενδιαφέροντα.\nΗ παρουσίαση του βιβλίου από το μαυρουδέα (με τις απαράδεκτες πρόσφατες δηλώσεις του για την ηγεσία του κκε) και τον καλτσώνη που επισημοποιεί τη διάστασή του με το κόμμα ενώ πιθανότατα είναι αυτός που υπογράφει κείμενα με τα αρχικά δκ στον εργατικό αγώνα.\nΗ έκδοση του βιβλίου από τις εκδόσεις κψμ, που είναι ναρίτικης αναφοράς – κι ενώ το ναρ διαφωνεί θεωρητικά με τη βασική θέση του βιβλίου και μιλά - απ’ όσο γνωρίζω- κι αυτό για ανισότιμη αλληλεξάρτηση.\nΗ επιλεκτική αναφορά με ειδικό κεφάλαιο στις θέσεις του κκε, χωρίς να γίνεται εκτενής κριτική (απ’ όσα φαίνονται στα περιεχόμενα τουλάχιστον) στις θέσεις άλλων δυνάμεων.\nΟ ενδιαφέρων δίαυλος που ανοίγει μεταξύ ετερόκλητων απόψεων, οι οποίες ωστόσο συμφωνούν τακτικά και επί του πρακτέου στην ανάγκη ύπαρξης μεταβατικών στόχων.\nΣε αυτό το σημείο θα βάλουμε αναγκαστικά μια άνω τελεία, χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες ότι εξαντλήσαμε το θέμα.\nΣκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 11:47:00 π.μ. 27 σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση\nΕτικέτες εξάρτηση, κκε, λιόσης


Τι θα γίνει με τα χρήματα που θα πάρει η Aegean από το κράτος; | Omorfa Taxidia\nΑρχική » Ειδήσεις » Αεροπορικά » Τι θα γίνει με τα χρήματα που θα πάρει η Aegean από το κράτος;\nΗ ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε χθες πως προτίθεται να βοηθήσει την Aegean με 120 εκατομμύρια ευρώ, προκειμένου αυτή να σταθεί στα πόδια της τη δύσκολη αυτή περίοδο της πανδημίας που η αεροπορική κίνηση μειώθηκε κατακόρυφα.\nΒασική προϋπόθεση είναι οι μέτοχοι να δώσουν άλλα 60 εκατομμύρια ευρώ μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου.\nΣτόχος της ελληνικής κυβέρνησης είναι η στήριξη της αεροπορικής εταιρείας, που παίζει καθοριστικό ρόλο στον τουρισμό και την οικονομία της χώρας, ωστόσο θέλει να διασφαλίσει ότι τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων θα επιστραφούν.\nΈτσι τα χρήματα που θα διαθέσει το κράτος θα λάβει δικαιώματα αγοράς μετοχών warrants, δηλαδή δικαίωμα αγοράς μετοχών σε προκαθορισμένη τιμή στο μέλλον.\nΥπάρχουν δύο σενάρια, εξηγεί στο ειδησεογραφικό δίκτυο Εuronews, ο διαχειριστής κεφαλαίων, Τάκης Ζαμάνης:\n– το καλό σενάριο, σύμφωνα με το οποίο το τέλος της πανδημικής κρίσης θα φέρει επανάκαμψη της εθνικής οικονομίας, του τουριστικού κλάδου και των αεροπορικών εταιρειών.\nΣε αυτό το σενάριο, οι τιμές των μετοχών θα ανέβουν και το ελληνικό κράτος εξαργυρώνοντας τα warrants όχι μόνο θα πάρει πίσω τα χρήματά του, αλλά θα αποκομίσει και κέρδη.\n– το κακό σενάριο, με βάση το οποίο η πορεία των μετοχών θα είναι πτωτική και σε περίπτωση αγοράς, το ελληνικό κράτος θα «μπει μέσα».\nΣε αυτή την περίπτωση, το ελληνικό κράτος θα κρατήσει τις μετοχές και έτσι θα γίνει μέτοχος της Aegean.


Λέιζερ χρησιμοποιήθηκε για να παγώσει νερό για πρώτη φορά | The curiosity of Cat\nΛέιζερ χρησιμοποιήθηκε για να παγώσει νερό για πρώτη φορά\nΨύξη με λέιζερ είναι κάτι που έως τώρα εθεωρείτο απίθανο, καθώς τα λέιζερ, από τότε που δημιουργήθηκαν στη δεκαετία του '60, χρησιμοποιούνται για το ακριβώς αντίθετο, για τη μεγάλη αύξηση της θερμοκρασίας. Ομως, ερευνητές στις ΗΠΑ για πρώτη φορά κατάφεραν να ψύξουν νερό με τη χρήση υπέρυθρου λέιζερ.\nΟι επιστήμονες του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σιάτλ με επικεφαλής τον Πάντεν Ρόντεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «PNAS», πέτυχαν να μειώσουν τη θερμοκρασία του νερού πάνω από δύο βαθμούς Κελσίου και μάλιστα υπό κανονικές συνθήκες.\nΤο φαινόμενο της ψύξης μέσω λέιζερ είχε στο παρελθόν επιτευχθεί μόνο σε συνθήκες κενού στο Εθνικό Εργαστήριο Λος Αλαμος των ΗΠΑ το 1995, αλλά τώρα είναι η πρώτη φορά που επιτυγχάνεται σε νερό και άλλα υγρά, χωρίς μάλιστα να απαιτείται η ύπαρξη συνθηκών κενού.\nΟι ερευνητές αναζητούν πρακτικές εφαρμογές της μεθόδου, η οποία χρειάζεται περαιτέρω βελτίωση (π.χ. να γίνει λιγότερο ενεργοβόρα), σε τομείς όπως η βιολογία και η ιατρική. Τα λέιζερ αυτά θα μπορούσαν, μεταξύ άλλων, να επιβραδύνουν την κίνηση των κυττάρων και των μορίων ώστε να δημιουργήσουν «φιλμ ζωής» σε αργή κίνηση.\nΑκόμη, η τεχνολογία ψύξης με λέιζερ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στη μικροηλεκτρονική. Στο μέλλον τέτοιες ψυκτικές ακτίνες λέιζερ μπορεί να μειώνουν τη θερμοκρασία στα υπερθερμαινόμενα «τσιπάκια» των υπολογιστών και άλλων συσκευών. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη ο Ρόντεν προσελήφθη στη μεγαλύτερη εταιρεία επεξεργαστών, την Intel. Αλλες πιθανές εφαρμογές μπορεί να υπάρξουν στη βιομηχανία και στην άμυνα.\nΗ επιστημονική κοινότητα πασχίζει τα τελευταία χρόνια να βρει μια λύση στο πρόβλημα των λεγόμενων «διαστημικών σκουπιδιών» που έχουν περικυκλώσει τη Γη και ο όγκος τους αυξάνεται συνεχώς. Στο τραπέζι έχουν πέσει δεκάδες πιθανές αλλά και... απίθανες προτάσεις αντιμετώπισης των διαστημικών σκουπιδιών. Ιάπωνες επιστήμονες διατυπώνουν μια νέα πρόταση βγαλμένη κυριολεκτικά από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Προτείνουν την τοποθέτηση μεγάλων λέιζερ στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό τα οποία θα καταστρέφουν διαστημικά σκουπίδια.\nΣύμφωνα με τη NASA, ο αριθμός των διαστημικών σκουπιδιών αυξάνεται με τέτοιον ρυθμό ώστε πολύ σύντομα θα είναι πλέον αδύνατον να πραγματοποιηθούν διαστημικές αποστολές. Και αυτό διότι θα είναι απίθανο τα σκάφη και οι δορυφόροι που θα εκτοξεύονται να μη χτυπηθούν κατά την έξοδό τους από τη Γη από κάποιο διαστημικό σκουπίδι.\nΤελικά μια σειρά από τεχνικές δυσκολίες αλλά και προβλήματα χρηματοδότησης οδήγησαν την ESA στην απόφαση να μην προχωρήσει στην κατασκευή του τηλεσκοπίου. Ομως η Διαστημική Υπηρεσία της Ιαπωνίας (JAXA) σε συνεργασία με το ιαπωνικό Ινστιτούτο Riken αποφάσισαν να αναλάβουν το έργο. Οι Ιάπωνες προχώρησαν σε σύναψη συνεργασιών με 60 ερευνητικά ινστιτούτα και άλλες 12 χώρες και ξεκίνησαν την κατασκευή του τηλεσκοπίου, η οποία βρίσκεται πλέον στο τελικό της στάδιο. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, το τηλεσκόπιο θα τοποθετηθεί στον ISS το 2017. Επιστήμονες του Ινστιτούτου Riken υποστηρίζουν ότι το τηλεσκόπιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στην καταστροφή διαστημικών σκουπιδιών.


Διώρυγα Σουέζ: Απελευθερώθηκε το Ever Given – INLIFE by INPAOK\nΤο θρίλερ με το γιγαντιαίο πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων “Ever Given”, που είχε μπλοκάρει τη Διώρυγα του Σουέζ, φαίνεται πως έχει αίσια έκβαση.\nΌπως ανακοίνωσαν πριν από λίγα λεπτά οι αρμόδιες Αρχές και μεταδίδουν τα διεθνή ΜΜΕ, το “Ever Given” απελευθερώθηκε και η κυκλοφορία των πλοίων αποκαθίσταται σταδιακά. Ο επικεφαλής της Αρχής του Καναλιού, ανακοίνωσε ότι το γιγαντιαίο πλοίο “απελευθερώθηκε με επιτυχία”, έπειτα από επτά ημέρες επιχειρήσεων. Η εξέλιξη αυτή ήρθε έπειτα από τις επιτυχημένες προσπάθειες ελιγμών ώθησης και ρυμούλκησης, που οδήγησαν στην αποκατάσταση του 80% της κατεύθυνσης του πλοίου. Λίγο νωρίτερα, διεθνή ΜΜΕ είχαν μεταδώσει ότι το πλοίο επανήλθε πάλι σε διαγώνια θέση, γεγονός που προκάλεσε ανησυχία ότι μπλόκαρε εκ νέου στη Διώρυγα του Σουέζ.\nΟπαδός στην Αγγλία έμεινε μόνο με το σουτιέν\nH χαρά για τη νίκη της Λίντς την… έβγαλε από τα ρούχα της


Τσίπρας για Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Έμφυλης Βίας: Να μη λείψει ξανά καμία στο μέτρημα | Επικοινωνία 94FM\nHome/Επικαιρότητα/Τσίπρας για Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Έμφυλης Βίας: Να μη λείψει ξανά καμία στο μέτρημα\nΤσίπρας για Παγκόσμια Ημέρα για την Καταπολέμηση της Έμφυλης Βίας: Να μη λείψει ξανά καμία στο μέτρημα\nΆννα Μαχαίρα 25/11/2021\tΕπικαιρότητα Αφήστε ένα σχόλιο 8 Προβολές\n«Να μη λείψει ξανά καμία στο μέτρημα. Μετράμε στη χώρα μας 13 γυναικοκτονίες από τις αρχές του έτους. 13 γυναίκες δε βρίσκονται ανάμεσά μας, εξαιτίας της πατριαρχίας και της βίας που η ίδια γεννά. Η βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών είναι μια αποτυχία της κοινωνίας μας. Ασφαλώς ο σεξισμός δεν είναι ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο. Η Ελλάδα, όμως, βρίσκεται κάτω από το μέσο όρο στο ευρωπαϊκό βαρόμετρο για την ισότητα των φύλων.\nΗ έμφυλη βία συναντάται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, στο οικογενειακό, φιλικό, αλλά και εργασιακό περιβάλλον. Οι κοινωνικές ανισότητες, τις οποίες διεύρυναν η πανδημική κρίση και η αυξανόμενη φτώχεια που υπήρξε αποτέλεσμα αυτής, επηρεάζουν ιδιαίτερα τις γυναίκες. Αποτελεί χρέος μας απέναντι στη Δημοκρατία η διασφάλιση της ισότητας, της ισονομίας, της ευημερίας και της ασφάλειας για όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια του τόπου μας.\nΕίναι αναγκαίο να κατανοήσουμε πως η πατριαρχική δομή της κοινωνίας και ο διάχυτος σεξισμός γεννούν τις αιτίες της έμφυλης βίας. Ωστόσο, δεν αρκεί να πενθούμε, να καταδικάζουμε και να εξοργιζόμαστε. Είναι χρέος της Πολιτείας η θεσμική αναγνώριση του όρου «γυναικοκτονία» και οι στοχευμένες δράσεις της για την εξάλειψή τους. Ήρθε η ώρα της δράσης και των αλλαγών. Για να μη λείψει ξανά καμία στο μέτρημα».\nΠροηγούμενο Χάρης Ρώμας: «Θέλω να κάνω το Χαλάνδρι πρότυπο δήμο πολιτισμού!»\nΕπόμενο Σακελλαροπούλου: Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση αλλά κοινωνική παθογένεια


Συγχαρητήρια στους διοργανωτές του Rally di Roma Capitale από τον Andrea Adamo - NewsAutoSport.com\nΣυγχαρητήρια στους διοργανωτές του Rally di Roma Capitale από τον Andrea Adamo\n2020 FIA World Rally Championship Round 03, Rally Mexico 12-15 March 2020 Andrea Adamo Photographer: Austral Worldwide copyright: Hyundai Motorsport GmbH\nΟ Andrea Adamo, επικεφαλής της ομάδας της Hyundai Motorsport, επαίνεσε τους διοργανωτές του Rally di Roma Capitale, εναρκτήριου γύρου του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλι και καθώς το παρακολούθησε από κοντά ξεχώρισε δύο οδηγούς που εντυπωσίασαν σε απόδοση στο i20 R5 της Hyundai.\nΟ ασφάλτινος αγώνας σηματοδότησε το πρώτο ράλι σε διεθνές επίπεδο από τότε που ξεκίνησε η πανδημία με το κορωνοϊό και σταμάτησαν τα πάντα στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Με το που ξεκίνησαν οι χαλαρώτητες στους περιορισμους η Ιταλία ανάλαβε να διοργανώσει συτό τον αγώνα που πέραν από εναρκτήριος για το ERC αποτελούσε και μέρος του ιταλικού πρωταθλήματος.\nΠαράλληλα αποτελούσε και εκδήλωση Rally Stars που σε αυτή έλαβαν μέρος και άλλοι οδηγοί. Εκτός από την παρακολούθηση των Dani Sordo και Pierre-Louis Loubet που σημείωσαν το ένα-δύο στην Rally Stars, ο Adamo παρακολούθησε αρκετές δυνατές επιδόσεις από τους οδηγούς του Hyundai i20 R5 που έχουν εγγραφεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ράλι της FIA.\n09 BREEN Craig (IRL), NAGLE Paul(IRL), Team Team MRF Tyres, Hyundai i20 R5, action during the 2020 Rally di Roma Capitale, 1st round of the 2020 FIA European Rally Championship, from July 24 to 26, 2020 in Rome, Italy – Photo Gregory Lenormand / DPPI\nΠεριλάμβαναν τον Craig Breen, ο οποίος τερμάτισε τέταρτος συνολικά σε μια είσοδο της Team MRF Tyres και τον Grégoire Munster της Hyundai Customer Racing Junior Driver, ο οποίος ήταν τέταρτος στο ERC1 Junior και έβδομος στην γενική κατάταξη.\n«Ο Craig έκανε καλή δουλειά στο Hyundai i20 R5», δήλωσε ο Adamo. «Γνωρίζουμε ότι το MRF αυξάνει την ανάπτυξη των ελαστικών του και πιέζει πολύ σκληρά. Δεν είναι εύκολο να έρθεις σε ένα πρωτάθλημα τόσο δύσκολο όσο το ERC και να είσαι αμέσως τόσο ανταγωνιστικός με τους άλλους. Μερικοί από τους χρόνους στις ειδικές έχουν δείξει ότι ο ρυθμός και η απόδοση είναι εκεί, οπότε πρέπει απλώς να το παρακολουθήσουν. Ο Craig είναι ο τύπος που τους δίνει την υποστήριξη και την εμπειρία που χρειάζονται. Η BRC Racing Team κάνει τη συνηθισμένη καταπληκτική προσπάθειά της.\n«Θα μπορούσε επίσης να είναι μια χρήσιμη αναφορά για τους νέους οδηγούς που είχαμε μαζί μας εδώ. Ο Grégoire Munster είχε ένα συνεπές ράλι σε αυτούς τους δύσκολους δρόμους και είμαι ειλικρινά πολύ χαρούμενος με τα επιτεύγματά του.\n«Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω μερικές λέξεις για τον Jean-Baptiste Ley από το Eurosport για το θερμό καλωσόρισμα που μας έδωσε, και στη FIA, την ACI Sport και τον Bruno De Pianto, διοργανωτή του Rally di Roma Capitale, που μου επέτρεψαν να είμαι εδώ αυτό το Σαββατοκύριακο. Η απόλυτη φιλοδοξία και προσπάθεια που έχουν καταβάλει για να διοργανώσουν αυτό τον αγώνα ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, και ειδικά υπό συνθήκες COVID-19, είναι καταπληκτική. Μόνο άτομα με τέτοιο όραμα, αποφασιστικότητα και πάθος για το μηχανοκίνητο αθλητισμό μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, οπότε τους ευχαριστούμε ».


Ειρηνική και δημοκρατική λύση για τη Βενεζουέλα θέλει η ΕΕ | UNFOLLOW\nΕιρηνική και δημοκρατική λύση για τη Βενεζουέλα θέλει η ΕΕ\nUNFOLLOW | 4/2/2019 - 18:39\nΗ «ειρηνική» και «δημοκρατική» επίλυση της κατάστασης στη Βενεζουέλα αποτελεί κοινή θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι.\nΣε σχετική ερώτηση η κ. Μογκερίνι τόνισε χαρακτηριστικά πως υπάρχει «σαφής» ευρωπαϊκή θέση, καθώς η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της «ποτέ δεν αναγνώρισαν ως νόμιμες τις προεδρικές εκλογές της περασμένης χρονιάς και κανείς μας δε συμμετείχε στην έναρξη της δεύτερης θητείας του Μαδούρο».\n«Αναγνωρίσαμε την Εθνοσυνέλευση και τον ρόλο του προέδρου της ως τον μόνο νόμιμο θεσμό. Αυτή είναι σαφής και κοινή θέση της ΕΕ» ανέφερε και σημείωσε ότι η ΕΕ έχει προχωρήσει σε στοχευμένες κυρώσεις απέναντι σε στοιχεία του καθεστώτος που ήταν υπεύθυνα για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.\nΑυτή η θέση της ΕΕ συμπληρώνεται από την απόφαση να δημιουργηθεί «διεθνής ομάδα επαφής» που θα συνεδριάσει την ερχόμενη Πέμπτη στο Μοντεβιδέο. «Θα προσπαθήσουμε να βρούμε μια δημοκρατική και ειρηνική λύση. Κι αυτό που τονίζουμε ως Ευρωπαίοι είναι η ανάγκη να υπάρχουν και τα δύο αυτά στοιχεία της εξίσωσης» ανέφερε η Μογκερίνι.\nΣε ό,τι αφορά την αναγνώριση του Χουάν Γκουαϊδό από κάποιες χώρες της ΕΕ, σημείωσε ότι η ΕΕ δεν έχει «αρμοδιότητα αναγνώρισης κρατών και θεσμών» και πως αυτό ανήκει στις εθνικές αρμοδιότητες των οποίων κάνουν χρήση κάποια κράτη-μέλη.\n← Μέρκελ: Δημιουργικός συμβιβασμός για το backstop Να προσμετρώνται στην κυβερνητική πλειοψηφία ζήτησαν οι «6» →


Έτος Ίδρυσης: 2001\nΔιεύθυνση: Λ. Λαυρίου 99Γ, Παιανία, Τ.Κ.:190 02\nΤηλ.: 210 6621135-6 Fax: 210 6621137\nWeb Site: www.constrat.gr\nΗ εταιρεία CONSTRAT ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2001 και δραστηριοποιείται στους τομείς ύδρευσης – αποχέτευσης, βιομηχανικών αυτοματισμών και κτιριακών εγκαταστάσεων. Παρέχουμε ολοκληρωμένες υπηρεσίες χρησιμοποιώντας τεχνολογίες και προϊόντα διεθνούς αναγνώρισης με ενεργό συμμετοχή στη μελέτη, στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των εφαρμογών αυτών.\nΜε αρκετά συνεχόμενα έτη δυναμικής και αξιόπιστης παρουσίας στο χώρο, εγγυόμαστε τη βέλτιστη τεχνοοικονομική λύση για τους πελάτες μας που αποτελούν τον πιο στενό συνεργάτη μας.\nΌντας πρωτοπόροι στην υλοποίηση νέων τεχνολογιών και αξιοποιώντας την τεχνογνωσία μας συμβάλουμε καθημερινά στην παροχή λύσεων στον ευαίσθητο τομέα της ύδρευσης.\nΜε οδηγό την εμπειρία μας και τις αξίες που διέπουν τη λειτουργία της εταιρείας μας συμμετέχουμε δυναμικά στους τομείς της διαχείρισης λυμάτων, την εξοικονόμηση ενέργειας και των εφαρμογών AMR και ΙοΤ.\nTα τελευταία έτη έχουμε στο ενεργητικό μας προμήθειες εξοπλισμού ύδρευσης, μεγάλης αξίας, με υλοποίηση συστημάτων τηλεελέγχου – τηλεχειρισμού και ανίχνευσης διαρροών σε αρκετές πόλεις με σταθμούς ελέγχου & συστήματα ασύρματης καταγραφής υδρομέτρων AMR.\nYπεύθυνη Επικοινωνίας: Κωνσταντίνα Ζερβού


SIEM: Αναλύοντας την ασφάλεια – netweek.gr\nΌποιος διαχειρίζεται ένα πληροφοριακό σύστημα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για το event. To event εμφανίζεται συνήθως όταν δεν το περιμένει κανείς προερχόμενο από ένα μέρος που δεν γνώριζε ότι υπήρχε. Το event είναι η μέρα που θα εκδηλωθεί ένα περιστατικό ασφάλειας στα πληροφοριακά συστήματα μιας εταιρείας. Κάτι που μπορεί να συμβεί αρκετές φορές, καθώς ένα σύστημα IT μπορεί να δεχθεί πολλές επιθέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής του. Κάποια περιστατικά ασφαλείας θα είναι χειρότερα από κάποια άλλα. Κάποια θα συμβούν στο εσωτερικό της εταιρείας, κάποια άλλα στο εξωτερικό της. Το θέμα, λοιπόν, δεν έχει να κάνει με το αν μια υποδομή ΙΤ δεχθεί μια επίθεση, αλλά με το αν αυτή η επίθεση αναγνωριστεί και καταγραφεί. Όσο και αν ξενίζει το γεγονός, αρκετές φορές τα πληροφοριακά συστήματα ενός οργανισμού παραβιάζονται, χωρίς να το ξέρουν οι διαχειριστές τους. Παρόλο που υπάρχουν τα προειδοποιητικά σημάδια – δεν φθάνει μόνο να υπάρχουν αυτά, αλλά και να τα αξιοποιεί κανείς όπως πρέπει.\nΕδώ ακριβώς έρχεται να βοηθήσει μια λύση SIEM (Security Information and Event Management), καθώς διευκολύνει το ΙΤ να εντοπίσει τις προειδοποιήσεις, μέσα από έναν απέραντο ωκεανό δεδομένων – όποιος επιχειρήσει να τις εντοπίσει χειροκίνητα, μάλλον έχει χάσει το παιχνίδι. Ακόμα και τα πιο ικανά και έμπειρα στελέχη του ΙΤ μπορούν να υπερφορτωθούν με πληροφορίες που απλά δεν μπορούν να επεξεργαστούν. Οι πολυάριθμες λύσεις SIEM (Security Information and Event Management) που διαθέτονται στην αγορά κάνουν εξαιρετικά δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τι εννοεί κανείς με τον όρο SIEM. Αν και συχνά, όταν μιλάει κανείς για λύσεις SIEM έχει κατά νου τη διαχείριση και την ανάλυση αρχείων logs, οι καλές λύσεις SIEM μπορούν να κάνουν πολύ περισσότερα πράγματα, όπως:\nΣυγκέντρωση και ανάλυση events και log files\nΑνάλυση σε πραγματικό χρόνο των περιστατικών ασφάλειας\nΕπεξεργασία περισσοτέρων από 10.000 events ανά δευτερόλεπτο\nΕπισύναψη μιας μοναδικής χρονοσφραγίδας στα logs\nΑξιολόγηση αρχείων logs που περιέχουν δεδομένα θερμοκρασίας και απόδοσης\nΤήρηση σημαντικών πολιτικών συμμόρφωσης, όπως είναι τα ISO 2700×2, PCI DSS3, HIPAA, SOX, NERC και GLBA\nΓρήγορη και απλή ενσωμάτωση στα υπάρχοντα συστήματα ΙΤ.\nΕιδικά για τις επιχειρήσεις με μεγάλες ροές δεδομένων υπάρχουν σημαντικές προοπτικές, καθώς μπορούν σε καθημερινή βάση να κάνουν προβλέψεις για την κίνηση των δεδομένων τους, τα περιστατικά ασφαλείας και τις απειλές από πιθανά σημεία συμφόρησης. Ιδανικά, όλοι οι εργαζόμενοι θα μπορούν σε τακτά χρονικά διαστήματα να αποκτούν πρόσβαση με ασφάλεια στα επιθυμητά δεδομένα και όλες οι διεργασίες θα αλληλεπιδρούν ομαλά μεταξύ τους. Και όλα τα συμβάντα ασφαλείας θα μπορούν να αναλυθούν και να διευκρινιστούν πλήρως.\nΩστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική – η μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση σε δεδομένα και συστήματα εντοπίζεται πολύ αργά ή και καθόλου. Οποίος εκμεταλλεύεται σωστά τις λύσεις SIEM, απαλλάσσεται από αυτό το άγχος. Οι επιχειρήσεις μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα εργαλεία αυτού του τύπου ως και ένα είδος μοντέρνου συστήματος CCTV (Closed Circuit Television) για το ΙΤ.Ένα σύστημα SIEM λειτουργεί όπως μια κάμερα παρακολούθησης για όλη την υποδομή ΙΤ στο σύνολό της. Με ένα τέτοιο σύστημα μπορούν να εντοπιστούν τα σημεία προσβολής, στην προκειμένη περίπτωση οι υποκλοπές δεδομένων, να αποκτηθεί μια εικόνα για όλες τις λειτουργίες του ΙΤ και να δει κανείς με μια ματιά, για το αν όλα λειτουργούν όπως έχει προβλεφθεί.\nΑσφάλεια, το καίριο επιχείρημα\nΑλλά ας επιστρέψουμε στα βασικά καθήκοντα που καλείται να εκπληρώσει ένα σύστημα SIEM. Βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, οι επιχειρήσεις οφείλουν να ενημερώνουν μετά από μια υποκλοπή προσωπικών δεδομένων αυτούς που τους επηρεάζει. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν γνωρίζουν ποιοι ακριβώς επηρεάζονται από μια υποκλοπή δεδομένων. Μια λεπτομερής αξιολόγηση ενός περιστατικού ασφαλείας αποτελεί, λοιπόν, το Α και το Ω γι’ αυτό. Ένα σύστημα SIEM δεν μπορεί, απλώς, να το προσφέρει αυτό, αλλά και να συμβάλει ώστε να μην συμβούν υποκλοπές δεδομένων. Μέσω της ταχύτατης ανίχνευσης περιστατικών ασφαλείας μια λύση SIEM μπορεί, χάρη στο Data Loss Prevention (DLP), να αναγνωρίσει σε πραγματικό χρόνο τις επιθέσεις hackers, να τις εντοπίσει και να τις αναφέρει αυτόματα.\nΓια να μπορέσουν οι λύσεις SIEM να χρησιμοποιηθούν σωστά και όπως απαιτείται, θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένους κανονισμούς συμμόρφωσης όπως είναι τα ISO 2700x, PCI DSS, HIPAA, SOX, NERC και GLBA. Αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και την απαίτηση ότι θα πρέπει να συλλέγονται αυτόματα όλες οι σχετιζόμενες με το δίκτυο πληροφορίες γεγονότων. Οι αναφορές θα πρέπει να εμφανίζουν γενικά το πόσα events, ήτοι συμβάντα, καταγράφηκαν αυτόματα, αλλά και πόσα από αυτά οδήγησαν σε ψευδείς συναγερμούς (τα λεγόμενα false positives). Για τα security audits αυτές οι αναφορές είναι πολύ χρήσιμες. Μια άλλη σημαντική πτυχή αφορά τη χρονική περίοδο που απαιτήθηκε για την επίλυση των εμφανιζόμενων προβλημάτων. Εδώ χρειάζεται, φυσικά, να γίνουν όλα όσο γίνεται πιο γρήγορα και να ολοκληρωθεί η αντιμετώπισή τους χωρίς επιπλοκές. Η επισκόπηση των παραπάνω alarms μπορεί να επιτευχθεί, αν τα συμβάντα μπορούν να οριστούν σύμφωνα με τις πολιτικές συμμόρφωσης.\nΤα καλά συστήματα SIEM μπορούν να επεξεργαστούν περισσότερα από 10.000 events ανά δευτερόλεπτο, κάτι που είναι απαραίτητα ένεκα της ποικιλομορφίας των δεδομένων. Για να μην υπάρχει καμία περίπτωση οι εισβολείς να υποκλέψουν τα αρχεία logs ή να τα αντιγράψουν, με απώτερο στόχο να κρύψουν την υποκλοπή και να καλύψουν τα ίχνη τους, θα πρέπει αυτά να είναι προστατευμένα από επεξεργασία και να μεταφέρονται μόνο κρυπτογραφημένα. Για λόγους συμμόρφωσης θα πρέπει τα συμπιεσμένα δεδομένα όχι μόνο να αποθηκεύονται με ασφάλεια, αλλά να διαθέτουν και μια μοναδική χρονική σφραγίδα. Μόνο τότε διασφαλίζεται ότι τα αρχεία μπορούν να βρεθούν μετά την αρχειοθέτησή τους στις διάφορες εκδόσεις τους και να επαναξιολογηθούν (revision security).\nΤι δεν μπορεί να κάνει το SIEM\nΥπάρχει μια σειρά από επιθυμητές λειτουργίες, τις οποίες οι λύσεις SIEM δεν προσφέρουν έως τώρα, όπως:\nIntrusion Prevention και Intrusion Protection (είναι σε φάση ανάπτυξης)\nΑναλύσεις προβλέψεων για την εξαγωγή τάσεων για όλα τα συστήματα του ΙΤ (και αυτές οι λειτουργίες βρίσκονται σε φάση ανάπτυξης)\nΑυτοματοποιημένη ερμηνεία των αναφορών, οι οποίες βρίσκονται στη διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε ειδικού του ΙΤ\nΕυελιξία κατά την ενσωμάτωση σε υπάρχοντα και μελλοντικά συστήματα ΙΤ\nΑπό τις σχετιζόμενες με την ασφάλεια απαιτήσεις ενός συστήματος SIEM θα πρέπει, φυσικά, να αξιολογηθούν και άλλα, εξίσου σημαντικά, αρχεία Logs. Σε αυτά περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, δεδομένα επιδόσεων όπως και θερμοκρασίας, τα οποία προέρχονται από το ίδιο το λειτουργικό σύστημα ή και από μεμονωμένες συσκευές ή εφαρμογές. Οι πληροφορίες από τέτοιες περιοχές μπορούν να βοηθήσουν στην εξαγωγή συμπερασμάτων για μια πληθώρα σεναρίων, τα οποία επηρεάζουν όλα τα σχετιζόμενα με το ΙΤ συστήματα. Ολα τα παραπάνω μετατρέπουν το SIEM σε ένα πανίσχυρο εργαλείο που προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στον CIO και στη Διεύθυνση Πληροφορικής.\nΓια να μπορέσει μια εταιρεία να επιλέξει και να υλοποιήσει μια καλή λύση SIEM θα πρέπει να βρει τον κατάλληλο system integrator ή vendor, ο οποίος θα μπορεί να κάνει εύκολα τις εκλεπτυσμένες ρυθμίσεις που θα χρειαστούν. Η ύπαρξη μιας ανοικτής αρχιτεκτονικής, που θα επιτρέπει την προσθήκη λειτουργιών μέσω έξτρα modules, είναι θεμιτή, καθώς μπορεί να βοηθήσει τις επιχειρήσεις να προσαρμόσουν τη λύση SIEM στις ανάγκες τους. Οι κορυφαίοι πάροχοι υπηρεσιών SIEM προσφέρουν λύσεις με μεγάλες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους, τόσο στο σύνολό τους, όσο και σε μεμονωμένες λειτουργίες. Ένας παράγοντας που, επίσης, παίζει ρόλο είναι η τιμή της λύσης SIEM και τα κόστη συντήρησης, όπου και εδώ υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές.\nΑρκετές φορές υπάρχει η σκέψη να ξεκινήσει η υλοποίηση μιας λύσης SIEM σε μικρή κλίμακα και να παρακολουθούνται-καταγράφονται, σε πρώτη φάση, μόνο συγκεκριμένες υπηρεσίες ή εφαρμογές. Υπάρχει, επίσης, το ενδεχόμενο χρήσης των λεγόμενων MSS (Managed Security Services). Αυτά αποτυπώνουν μια ισχυρή τάση που χαρακτηρίζει όλο και περισσότερο τους παρόχους λύσεων SIEM, καθώς τους επιτρέπει να προσφέρουν τις λύσεις τους στη μορφή υπηρεσίας.\nΓενικά, οι μικρότεροι οργανισμοί δείχνουν μια προτίμηση σε σχεδόν πλήρεις «out-of-the-box» λύσεις. Οι πάροχοι υπηρεσιών MSS (Managed Security Services) έχουν κάνει εντονότερη την παρουσία τους το τελευταίο διάστημα, μειώνοντας τα έξοδα μιας εταιρείας σε ένα διαχειρίσιμο επίπεδο. Οι οργανισμοί υψηλών απαιτήσεων χρησιμοποιούν τo SIEM για να επαυξήσουν τις δυνατότητες προστασίας τους, επιτρέποντας την αντίδραση στις απειλές σε πραγματικό χρόνο. Αναμφίβολα, ραγδαίες εξελίξεις χαρακτηρίζουν την αγορά SIEM. Έχοντας μια διάρκεια ζωής πάνω από δέκα χρόνια, η σχετική αγορά συνεχίζει να ωριμάζει και τα προϊόντα της να βελτιώνονται.\nΟι εξαγορές μικρότερων εταιρειών αφιερωμένων σε προϊόντα SIEM από μεγαλύτερους vendors, οι απειλές και το αυστηρό ρυθμιστικό τοπίο κάνουν ακόμα περισσότερο ελκυστικό το SIEM. Με μια πρώτη ματιά, το SIEM μπορεί να προκαλέσει μια «κρίση» πανικού, καθώς επισημαίνει τις διάφορες απειλές, κινδύνους και κενά ασφαλείας που μπορεί να υπήρχαν ήδη στο σύστημα, αλλά να μην το γνώριζαν οι διαχειριστές του. Από την άλλη, θα πρέπει κανείς να διατηρήσει τη ψυχραιμία του και να κατανοήσει ότι η τεχνολογία προσφέρει μια καλύτερη ορατότητα στην κατάσταση του οργανισμού του από την πλευρά της ασφάλειας. Η χρήση μιας λύσης SIEM δεν επαρκεί από μόνη της.\nΔεν είναι λίγες οι φορές που μια λύση SIEM απέτυχε, καθώς οι υπεύθυνοι του ΙΤ δεν είχαν την υπευθυνότητα να δώσουν σημασία στα events που εντοπίστηκαν ή γιατί η ροή της πληροφορίας που σχετίζονταν με τα events ήταν τόσο μεγάλη που καθίσταντο μη αξιοποιήσημη. Το SIEM αποτελεί ένα ουσιαστικό εργαλείο σε οποιαδήποτε ισχυρό και ώριμο σύστημα προστασίας. Για να είναι, ωστόσο, αποτελεσματικό θα πρέπει να παρακολουθείται και να ρυθμίζεται διαρκώς. Όταν μια λύση SIEM ενσωματωθεί σωστά, αποτελεί ένας από τους καλύτερους τρόπους αναγνώρισης και αντίδρασης στις απειλές ασφάλειας.


Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ - new Deal\nΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ\nΌσοι νομίζουν ότι πρέπει να γίνουμε Δανία του Νότου, είναι για να αποκτήσουμε κοινωνικό κράτος, για να προστατεύσουμε το περιβάλλον, και να μην πατάμε τα σκυλάκια στους δρόμους, πλανώνται. Το καλύτερο επιχείρημα για να γίνουμε Δανοί είναι για να ξεκουραστούμε λίγο! Δεν αστειευόμαστε. Σύμφωνα με τις ευρωστατιστικές (EU Labour Force Survey) -τις οποίες υπερηφάνως αναπαράγουν οι εφημερίδες της προόδου- οι Ελληνες, είμαστε οι πιο δουλευταράδες στην Ε. Ε.\nΕργαζόμαστε κατά μέσο όρο 42 ώρες, ενώ τα ινδάλματά μας, οι Δανοί, λουφάρουν: εργάζονται μόνο 38 ώρες την εβδομάδα. Σύμφωνα με την ίδια έρευνα μέσος όρος εργασίας τη βδομάδα στην Ε. Ε. των 27 χωρών είναι 40,3 ώρες και στην Ευρωζώνη είναι 40 ώρες. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, μετά τους Ελληνες οι πλέον φίλεργοι είναι οι Τσέχοι με 41,6 ώρες, ακολουθούν οι Αυστριακοί με 41,5 ώρες και οι Πολωνοί με 41,4 ώρες. Τον λιγότερο χρόνο στην Ευρώπη εργάζονται οι Φινλανδοί 37,8 ώρες και οι Σουηδοί 38,1 ώρες.\nΤο παράδοξο αυτό μπορεί να έχει δύο εξηγήσεις. Η μία είναι ότι τα στοιχεία προκύπτουν κατά δήλωση των ερωτηθέντων. Οπότε μπορούμε να φανταστούμε τη σκηνή: είναι κάποιος αραχτός στη βεράντα πίνοντας αργά τον φραπέ του και απαντά στον ερευνητή που διενεργεί τη δημοσκόπηση, με τον ίδιο τρόπο που απαντά κάθε Ελληνας στις συναναστροφές του: «Ασε αδελφάκι μου, πήζουμε! Πολλή δουλειά…» «Δηλαδή; Πόσες ώρες; Σαράντα;», ρωτά ο ερευνητής. «Και βάλε… Γράψε 45, για να είσαι μέσα».\nΗ σοβαρή εξήγηση του φαινόμενου είναι ότι στην Ελλάδα όλα τα προϊόντα είναι εντάσεως εργασίας. Επειδή λείπουν οι σοβαρές επενδύσεις και κυρίως η οργάνωση στις επιχειρήσεις (δημόσιες και ιδιωτικές) οι εργαζόμενοι δουλεύουν πολλές περισσότερες ώρες για να παράγουν τις ίδιες μονάδες προϊόντος. Η χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας, δεν κάνει απλώς τα προϊόντα πιο ακριβά, αναγκάζει και όσους πραγματικά εργάζονται να ξοδεύουν πολλές περισσότερες ώρες στη δουλειά. Αυτό δεν αφορά το Δημόσιο όπου το ωράριο είναι αυστηρά προσδιορισμένο και γι’ αυτό η παραγωγή έργου είναι στο ναδίρ. Αφορά κυρίως τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος σε πολλές εκφάνσεις του είναι εξίσου άσχημα οργανωμένος με το Δημόσιο. Δεν επενδύει γρήγορα σε νέες τεχνολογίες, δεν χρησιμοποιεί σύγχρονες μεθόδους μάνατζμεντ με αποτέλεσμα τα προϊόντα του ή θα είναι πολύ πιο ακριβά ή θα είναι ανταγωνιστικά, αλλά σε βάρος του χρόνου των εργαζομένων.\nΤο οικονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο ένα. Συνίσταται σε ένα γόρδιο δεσμό πολλών επιμέρους αγκυλώσεων οι οποίες σιγά σιγά δημιουργούν μικρούς και μεγαλύτερους φαύλους κύκλους. Το μεγάλο κράτος χρειάζεται δεν χρειάζεται μόνο όλο και περισσότερους πόρους από την οικονομία, δημιουργεί και τη δική του (αντι) παραγωγική ηθική. Οι επιχειρηματίες κατανοούν ότι δεν χρειάζεται να επενδύσουν σε καινούργιους δυναμικούς τομείς, ούτε να παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα. Το μόνο που πρέπει να κάνουν είναι να έχουν καλές σχέσεις με εκείνο που διαχειρίζεται τα πολλά λεφτά. Ετσι διογκώνεται η αγορά των Μέσων Ενημέρωσης, ενώ η παραγωγικότητα όλης της οικονομίας καρκινοβατεί, και οι εργαζόμενοι πρέπει να δουλεύουν όλο και περισσότερο για να έχουν τις ίδιες απολαβές.\n(Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται στην εφημερίδα “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”)