Νάσβιλ: Όλα τα εστιατόρια Vanderbilt University: Εστιατόρια στην περιοχή\nΗνωμένες Πολιτείες Τενεσί Davidson County Νάσβιλ Νάσβιλ Αξιοθέατα Vanderbilt University\n231 κριτικές Νο 41 από 252 στην κατηγορία δραστηριότητες για: Νάσβιλ Εκπαιδευτικές Τοποθεσίες, Μνημεία και Αξιοθέατα 2201 W End Ave, Νάσβιλ, TN 37235-0001+1 615-322-7311Ιστότοπος\nΌλες οι φωτογραφίες (118) Πλήρης προβολή Πιστοποιητικό Διάκρισης Τι είναι το Πιστοποιητικό Διάκρισης; Το TripAdvisor απονέμει το Πιστοποιητικό Διάκρισης σε καταλύματα, αξιοθέατα και εστιατόρια που σταθερά κερδίζουν εξαιρετικές κριτικές από τους ταξιδιώτες. Δείτε τα καλύτερα διαβάστε περισσότερα Η κριτική γράφτηκε χθες Ekekla08, Saint Joseph, Μιζούρι\nΝα εμφανιστούν επίσης ΧάρτηςΔορυφορικός Έχει γίνει παύση των ενημερώσεων χάρτη. Μεγεθύνετε για προβολή ενημερωμένων πληροφοριών. Επαναφορά ζουμ Γίνεται ενημέρωση του χάρτη… Επιστροφή στον χάρτη Επισκόπηση 4,5 231 κριτικέςΕξαιρετικό58%Πολύ καλό33%Μέτριο7%Ανεπαρκές1%Πολύ κακό1%πριν από 2 εβδομάδες“Beautiful campus”πριν από 2 εβδομάδες“Nice place to stroll”ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ 2201 W End Ave, Νάσβιλ, TN 37235-0001\nΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Ιστότοπος +1 615-322-7311Βελτίωση αυτής της καταχώρισηςΑυτό το αξιοθέατο αποτελεί καλό σημείο για πικνίκ;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτό το αξιοθέατο είναι καλό για μικρές παρέες (λιγότερα από τέσσερα άτομα);Ναι Όχι Άγνωστο Αυτή η δραστηριότητα θα ήταν καλή επιλογή για μια κρύα μέρα;Ναι Όχι Άγνωστο Αυτή η δραστηριότητα θα ήταν καλή επιλογή για μια ζεστή μέρα;Ναι Όχι Άγνωστο Πρόκειται για ένα αξιοθέατο που δεν πρέπει να χάσει κανείς;Ναι Όχι Άγνωστο Απαιτεί αυτό το αξιοθέατο έντονη σωματική δραστηριότητα (πεζοπορία ή σκάλες);Ναι Όχι Άγνωστο Αυτή η δραστηριότητα θα ήταν καλή επιλογή για μια μέρα με ηλιοφάνεια;Ναι Όχι Άγνωστο Πρόκειται για κάποιο αξιοθέατο ή δραστηριότητα σε εξωτερικό χώρο;Ναι Όχι Άγνωστο Είναι προσβάσιμη αυτή η δραστηριότητα χωρίς έγκαιρο προγραμματισμό ή κράτηση;Ναι Όχι Άγνωστο Παραμένει αυτό το αξιοθέατο κλειστό κάποιες περιόδους του έτους;Ναι Όχι Άγνωστο Ευχαριστούμε για τη βοήθειά σας! Μοιραστείτε άλλη μια εμπειρία πριν φύγετε. Γράψτε μια κριτική\nΒαθμολογία ταξιδιωτών Εξαιρετικό131Πολύ καλό78Μέτριο17Ανεπαρκές3Πολύ κακό2Τύπος ταξιδιώτηΟικογένειεςΖευγάριαΜόνος-ηΕπαγγελμ. ταξίδιΦίλοιΠερίοδος του χρόνου Μάρ.-ΜάιοςΙούν.-Αύγ.Σεπ.-Νοέμ.Δεκ.-Φεβ.Γλώσσα Όλες οι γλώσσες Ελληνικά (101)Αγγλικά (219)Πορτογαλικά (5)Περισσότερες γλώσσες Γλώσσα Ελληνικά (101)Αγγλικά (219)Πορτογαλικά (5)Γερμανικά (2)Ιαπωνικά (2)Κινέζικα (Παραδ.) (1)Κορεάτικα (1)Ρωσικά (1)\nEkekla08Saint Joseph, Μιζούρι441Η κριτική γράφτηκε χθες It's VandyΜετάφραση Google ΠερισσότεραΕυχαριστούμε, Ekekla08 Love2taketripsUSAUSA7515Η κριτική γράφτηκε πριν από 2 ημέρες Beautiful campusΜετάφραση Google ΠερισσότεραΕυχαριστούμε, Love2taketripsUSA Αυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιScott SSarasota, Φλόριντα877294Η κριτική γράφτηκε πριν από 2 εβδομάδες Όμορφο campusΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιEric TSan Diego149Η κριτική γράφτηκε πριν από 2 εβδομάδες Ωραίο μέρος για περίπατο.Πώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιMaryam GΝάσβιλ, Τενεσί245Η κριτική γράφτηκε πριν από 2 εβδομάδες Wyatt έγινε γκαζόν καθιστά ολόκληρο επίσκεψη αξίζει.ΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιRobert MMiramar, Φλόριντα7616Η κριτική γράφτηκε πριν από 3 εβδομάδες μέσω κινητής συσκευής Εγκαταστάσεις συνεδριάσεων συντονισμούΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\ntom2831East Amherst, Νέα Υόρκη19953Η κριτική γράφτηκε πριν από 3 εβδομάδες Pleasant campus to visitΜετάφραση Google ΠερισσότεραΕυχαριστούμε, tom2831 Αυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιtbakernpOmaha3916Η κριτική γράφτηκε πριν από 3 εβδομάδες μέσω κινητής συσκευής Επισκεφθείτε το κολέγιοΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιaeptspΜοντγκόμερι, Αλαμπάμα8Η κριτική γράφτηκε πριν από 4 εβδομάδες Το Vanderbilt University Campus - ένα όμορφο μέρος για να λάβει τα πόδια liesurely.ΠερισσότεραΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΑυτή η κριτική μεταφράστηκε μηχανικά από τα Αγγλικά Τι είναι αυτό; Με σκοπό την καλύτερη ενημέρωσή σας από τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ταξιδιωτών, αυτή η κριτική μεταφράστηκε αυτόματα στα ελληνικά και ενδέχεται να μην αντιστοιχεί πλήρως στο πρωτότυπο. Ελπίζουμε ότι θα σας βοηθήσει να προγραμματίσετε το ταξίδι σας. Να εμφανίζονται μηχανικές μεταφράσεις; ΝαιΌχιtom tΝάσβιλ, Τενεσί12488Η κριτική γράφτηκε πριν από 4 εβδομάδες Όμορφο δίσκου για vistorsΠώς ήταν αυτή η μετάφραση;Ευχαριστούμε για την υποβολή της διόρθωσης. Εξετάζουμε την πρότασή σας. Βαθμολογήστε την Καλή OK Κακή Βελτίωση μετάφρασης Σας ευχαριστούμε για τη βαθμολογία σας\nΕνημέρωση καταχώρισης… Στην περιοχή Κοντινά εστιατόριαRotier's367 κριτικές 0,42 χλμ μακριά Mason's Restaurant182 κριτικές 0,4 χλμ μακριά Ruth's Chris Steak House278 κριτικές 0,39 χλμ μακριά San Antonio Taco Co171 κριτικές 0,39 χλμ μακριά Κοντινά αξιοθέαταRCA Studio B2.338 κριτικές 0,98 χλμ μακριά Centennial Park1.394 κριτικές 0,92 χλμ μακριά The Parthenon2.869 κριτικές 0,93 χλμ μακριά Athena Statue310 κριτικές 0,94 χλμ μακριά Ερωτήσεις & ΑπαντήσειςΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Vanderbilt University και από προηγούμενους επισκέπτες.Σημείωση: η ερώτησή σας θα δημοσιευθεί στη σελίδα Ερωτήσεις & Απαντήσεις.Οδηγίες δημοσίευσηςΥποβολήΕπαλήθευση: Καλύτερη ενημέρωση. Καλύτερες κρατήσεις. Καλύτερα ταξίδια. © 2017 TripAdvisor LLC Με την επιφύλαξη όλων των νόμιμων δικαιωμάτων. Όροι χρήσης | Πολιτική ιδιωτικού απορρήτου | Πολιτική για τα cookies | Συναίνεση για χρήση cookies | Χάρτης ιστότοπου* Η TripAdvisor LLC δεν είναι πράκτορας κρατήσεων και δεν χρεώνουμε αμοιβή για υπηρεσίες στους χρήστες της ιστοσελίδας μας... (περισσότερα) Η TripAdvisor LLC δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο εξωτερικών ιστοσελίδων. Το περιεχόμενο των προσφορών δεν περιλαμβάνει φόρους και δασμούς. ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΤΕΠληροφορίες για εμάςΚέντρο βοήθειαςΝΟΜΙΣΜΑ/ΧΩΡΑ$USDΕλλάδα


ΕΔΩ συνελήφθη η Πόλα Ρούπα-Την καταζητούσαν 2 χρόνια - Star.gr\nΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017, 12:38\nΦύλλο και φτερό κάνει η αντιτρομοκρατική το κρησφύγετο της Ρούπα-ΦΩΤΟ star.gr\nΤεράστια επιχείρηση των αρχών και της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, σημειώθηκε σε διαμέρισμα στην οδό Αθανασίου Διάκου 31 στο Μπραχάμι αλλά και σε άλλο στην οδό Ζαΐμη στην Ηλιούπολη.\nΣτον Άγιο Δημήτριο, έχουν αποκλειστεί τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα ενώ στην περιοχή είναι άνδρες της ΕΚΑΜ και περιπολικά της τροχαίας. Μέσα στην διώροφη κατοικία που πραγματοποειταί η έρευνα, βρίσκεται η σήμανση.\nΗ επιχείρηση έγινε στις 6 το πρωί.\nΣύμφωνα με πληροφορίες του star.gr, το κρησφύγετο της Πόλας Ρούπα ήταν σε διαμέρισμα στην Ηλιούπολη το οποίο φέρεται να της το νοίκιαζε στο όνομα της η 25χρονη που συνελήφθη, ενώ η 25χρονη διαμένει στο Μπραχάμι. Αυτό που μένει να αποσαφηνισθεί είναι που ήταν οι δύο γυναίκες όταν συνελήφθησαν.\nΥπενθυμίζεται ότι την Πόλα Ρούπα οι αρχές την καταζητούσαν περίπου 4 χρόνια.\nΌπως είπαν κάτοικοι της περιοχής στην ταράτσα της διώροφης κατοικίας, τα τελευταία χρόνια είχε χτιστεί ένα δώμα το οποίο αυτή την στιγμή ερευνούν άνδρες της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας.\nΟι διωκτικές αρχές είχαν ενδείξεις για συμμετοχή της καταζητούμενης «αντάρτισσας πόλης», μέλους του Επαναστατικού Αγώνα, στη ληστεία που σημειώθηκε σε τράπεζα στη Μαλεσίνα, τον Σεπτέμβριο, με λεία περίπου 180.000 ευρώ.\nΗ ίδια είχε σχεδιάσει και απόπειρα απόδρασης αντιεξουσιαστών από τις φυλακές Κορυδαλλού και σε μεταγενέστερο κείμενό της είχε αποκαλύψει ότι συμμετείχε σε ληστεία στο νοσοκομείο «Σωτηρία» τον Ιούνιο του 2015 με λεία 125.000 ευρώ.


Posted on March 19, 2021 by InfluencesOnly\nΈπαψαν να μοσχομυρίζουν αγιόκλημα οι αυλές αυτών που μεσουρανούσαν στη χρυσοπληρωμένη φούσκα των 90’s. Βλέπεις, διέπρεψαν στο ρόλο των εναλλακτικών ποιητών, των φτασμένων δημαγωγών της (δανεικής) αισθητικής και των διορατικών δοκιμιογράφων, οι οποίοι ήταν παγιδευμένοι σε σώμα μισθωτού των ελληνικών media. Ξαφνικά ο τραγουδιστής της μπάντας έσπρωξε το μικρόφωνο προς το ακροατήριο, λέγοντας: «δικό σας». Το ετερόκλητο κοινό που για χρόνια μοσχοπλήρωνε τα εισιτήρια στα μηνιάτικα ή εβδομαδιαία κονσέρτα τους, άρχισε να τραγουδάει μόνο του τα ρεφρέν, άρχισε να κοιτάζεται αντί να χαζεύει αποσβολωμένο την ακριβή σκηνή, να συνεννοείται, να σχηματίζει παρέες με κοινά χαρακτηριστικά και να διασκεδάζει καλύτερα. Στο πάνω διάζωμα έλεγαν μπαλάντες, στο κάτω διάζωμα χτυπιόντουσαν σε uptempo ρυθμούς. Αντάλλαζαν απόψεις με όσους εντόπιζαν ότι έχουν κοινό κώδικα. Απέφευγαν τους ακραίους οπαδούς. Και όλο αυτό οι δύσμοιροι στη σκηνή το έβλεπαν απλά σαν έναν «διχασμό». Κάπως έτσι, οι λαοπρόβλητοι έβγαλαν αιχμηρά νυχάκια και τα τίναζαν στον αέρα. Και όποιον πάρει ο χάρος. Και με τη γλύκα στο βλέμμα κάποιου που μόλις κατάπιε δυο κιλά λεμόνι, αντιμετωπίζουν τον ίδιο κόσμο που κατάπινε για χρόνια το παραμύθι τους, σαν επιτιθέμενα Ορκ, που τάχα μου έρχονται αφιονισμένα για να τους πετάξουν κλοτσηδόν από τον φθαρμένο θρόνο τους. Έλα όμως που κανείς δεν θέλει την αποκαθήλωση κανενός «σπουδαίου» από βίτσιο. Κανείς δεν μάχεται τις «αξίες» για χόμπι. Απλώς οι ξερές εντυπώσεις δεν πιάνουν μια πλέον στο σημερινό χρηματιστήριο «αξιών».\nΕίναι φυσιολογικό η ολοένα μεταβαλλόμενη και ζωηρή «σοσιαλμιντιακή» ελευθερία του λόγου να κρύβει πολλά δεινά. Όμως, αν στέκεσαι μόνο στην πληκτρολογημένη χυδαιότητα και βλέπεις έναν γηπεδικό όχλο, τότε σημαίνει ότι κάτι συμβαίνει εδώ και δεν έχεις ιδέα τι γίνεται, έτσι δεν είναι κύριε Τζόουνς; (όπως έλεγε ο Dylan στο “Ballad of a Thin Man”).Τουλάχιστον ξεπεράσαμε τους αμαθείς συνεντευξιάζοντες, τα άρθρα γνώμης που έσταζαν σαλάκι στην εκάστοτε εξουσία, τα λυγμόλαλα editorial που έμπλεκαν την ποίηση με τα trends της εποχής για να καμώνονται τα βαθυστόχαστα και τις ηδονοβλεπτικές δηθενιές που έκαναν “κλικ” σε όσους είχαν macho απωθημένα να κάνουν σεξ οδηγώντας με 150χλμ την ώρα πριν τα 30 τους. Ο μετωπικός αντίλογος, στα μάτια τους έγινε τρολοφρενίτιδα. Το σατέν σεντόνι πάνω στο οποίο οι ετερόφωτοι φορείς τυπωμένης αλαζονείας κυλιόντουσαν μεθυσμένοι από χαρά και στο οποίο αλληλοσυγχαίρονταν σαν εστεμμένες, τραβήχτηκε απότομα, από ψηφιακά χέρια. Το χαρτί μύριζε όμορφα και η τυπωμένη υπογραφή έδινε κύρος. Η ανηλεής πολυφωνία που αναδύθηκε από έξυπνα τηλέφωνα και υπολογιστές τσέπης, φταίει που το στερήθηκαν. Βγάζουν νύχια λοιπόν οι καλοζωισμένοι της άποψης γιατί έχασαν τα κεκτημένα και γιατί δεν αντέχουν να εισπνέουν τον καπνό από το τρένο του «τώρα» που τους προσπέρασε τσιρίζοντας μέσα στη νύχτα. Και τι δεν θα ‘διναν να οδηγούν την αμαξοστοιχία που οδηγεί στο “αύριο”. Όσο άσχημο, άγριο και απαιτητικό και να είναι αυτό. Όμως επιλέγουν εμμονικά να μιλάνε για τις χαμένες πατρίδες της εφημεριδίστικης και τηλεορασόπληκτης διανόησης του χθες. Κρίμα.\nΔεν θυμάμαι κανέναν Λέοναρντ Κοέν στη δύση της καριέρας τους να βρίζει όσους κατεβάζουν παράνομα mp3 και όσους μαλώνουν στα σχόλια τραγουδιών του στο youtube. Επιλογές ζωής είναι αυτές.\nAlbum of the Week #231\nPosted on March 12, 2021 by InfluencesOnly\nΑν και η αθώα πλευρά της εσωστρεφούς ψυχεδέλειας παραμένει το βασικό συστατικό που εμπνέει τους λονδρέζους Still Corners στον 5ο τους δίσκο, The Last Exit, ο καπνισμένος αμερικάνικος ορίζοντας είναι το πολυτιμότερο φετίχ εδώ. Το ντουέτο έχει την ικανότητα να σουλατσάρει με στυλ στα ηχητικά είδη που το αφορούν, ντύνοντας με λαχουράτα χρώματα τραγούδια όπως το “Mystery Road”. Παράγουν, λοιπόν, μία κατάσταση ήπιας μέθης χάρη στα μεσόρυθμα, μελωδικά τραγούδια τους, υποσχόμενοι χαλάρωση και ομορφιά. Υπάρχουν ωραία τραγούδια εδώ, όμως δεν είμαι σίγουροςκατά πόσο μπορούν να εξασφαλίσουν ένα στέρεο στίγμα στην επικαιρότητα.Δεν υπάρχει καμία ανάγκη για πρωτοτυπία και επιπλέον το The Last Exit διακατέχεται από μια διστακτικότητα να τολμήσει να κινηθεί εκτός ενός ασφαλούς πλαισίου διάθεσης.\nAlbum of the Week #230\nΛιγότερο από δυο χρόνια μετά ντεμπούτο του, o επιθετικός ράπερ Slowthai επιστρέφει και χτίζει με πιο στέρεα υλικά το καλλιτεχνικό προφίλ του σκεπτόμενου μα αμετανόητα αλιτήριου, που όμως ξέρει τι λέει. Ο κατά κόσμον Tyron Kaymone Frampton διοχετεύει με έξυπνο τρόπο την οργή του, είτε είναι απέναντι στην cancel culture (“CANCELLED”) είτε είναι απέναντι σε όσους θέλουν να τον κατατάξουν σε καλούπια (“VEX”). Δεν ξεχνάει όμως ότι το ζητούμενό του δεν είναι απλώς να εξαπολύσει κατάρες και κράξιμο κατά παντός υπευθύνου, αλλά να προκρίνει το ξεχωριστό στυλ του. Σε μερικά κομμάτια το πετυχαίνει εντυπωσιακά (“DEAD”). Το αυτάρκες σύνολο δεν περιέχει περιττές συνεργασίες για τη μαρκίζα, ούτε άστοχα ιντερλούδια για εντυπωσιασμό, ούτε υπερβολική διάρκεια, ώστε να πλαδαρέψει σε ύφος.\nAlbum of the Week #229\nΑν αποπειραθούμε με τη μνήμη μας να κάνουμε μια ανασκόπηση στην 25ετή καριέρα των Foo Fighters, θα μας έρθει στο μυαλό ο Dave Grohl να κάνει κάτι αξιολάτρευτο στο YouTube, να ολοκληρώνει γενναία μια συναυλία με σπασμένο πόδι, να λέει κάτι πνευματώδες σε ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, να κάνει μια ωραία εμφάνιση στο SNL, να κάνει ντουέτο με τον Rick Astley ή με ένα 10χρονο πιτσιρίκι, να είναι χαμογελαστός δίπλα σε ένα icon ή να παίζει στην ορκωμοσία του Δημοκρατικού προέδρου και όλα να είναι υπέροχα. Τα πάντα γύρω από τον Dave Grohl τον κάνουν να μοιάζει με κάτι σαν τον Keanu Reeves της μουσικής. Μια θετική περσόνα που εμπνέει τιμιότητα και που κανένας δεν έχει λόγο να μη συμπαθεί. Αυτό που δεν θα έρθει εύκολα στο μυαλό μας, ειδικά από το 2000 και μετά, είναι η μουσική του συγκροτήματος. Όχι πως δεν έχουν γράψει όμορφα και αξιόλογα πράγματα οι Foo Fighters: το Wasting Light (2011) και το Sonic Highways (2014) ήταν μια χαρά δίσκοι, με πλούσιο υλικό. Και στον φετινό, 10ο στη σειρά δίσκο τους, Medicine at Midnight, φαίνεται ότι έχουν σπουδάσει άριστα όλες τις μορφές του ηλεκτρικού rock της δεκαετίας του ’70, με όλα αυτά τα “na na na”, τα “ohhhh”, τα εκρηκτικά solo και τις κραυγές εκτόνωσης.\nΤο σίγουρο είναι ότι οι Foo Fighters εκτελούν με αξιοπρέπεια όλα τα κλισέ του δυνατού, δεινοσαυρικού rawwwk ήχου που προτιμάει να βγαίνει από φθαρμένα ηχεία. Προσφέρουν αυτή τη διαχρονική αγκαλιά από κιθάρα, μπάσο και ντραμς που έχει ανάγκη όλο και περισσότερο ο σημερινός μουσικόφιλος, ο οποίος εκτίθεται σωρηδόν σε καινούργιες πειραματικές φόρμες, μόνο και μόνο για να νιώσει άδειος την αμέσως επόμενη στιγμή που μία νέα ηχητική μόδα θα του υποσχεθεί εκ νέου ότι βρήκε το χώρο του για να ανήκει. Ο μεγαλοπαραγωγός Greg Kurstin (Adele) προκρίνει στα τραγούδια την ενέργεια του καθαρού fun και τα βοηθάει να αναδειχθούν στα κυβικά του ανθεμικού mega-rock (φυσιολογικό για μια μπάντα που από τα ξεκινήματά της διατράνωσε την πρόθεσή της να παίξει σε αρένες παρά στο μέσο κλαμπάκι των 500 ατόμων). Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχουν και γοητευτικές στιγμές όπως το “Shame Shame” αλλά και τραγούδια «καγκούρικης» αδρεναλίνης όπως το “Cloudspotter”. Υπάρχει η ωραία ψυχεδελική μπαλάντα “Chasing Birds” αλλά και η βλάχικη ματσίλα του “Waiting On A War”. Όμως, τίποτα μέσα στο άλμπουμ δεν θα σας προγκήξει σοβαρά και τίποτα δεν θα σας συγκινήσει αληθινά.\nAlbum of the Week #228\nPosted on December 28, 2020 by InfluencesOnly\nΈχει σημασία το ότι συμπληρώνεται μια «τριλογία» με το καινούριο, 18ο (ή 25ο, αναλόγως με το πώς αντιλαμβάνεστε τη δισκογραφία των Wings) δίσκο του Macca; Προφανώς και έχει. Άλλωστε, ακόμη και σήμερα συγκινεί πολύ κόσμο οποιαδήποτε ιστορική λεπτομέρεια, οποιοδήποτε ρεκόρ και οποιοδήποτε ανέκδοτο ή αναπαλαιωμένο εύρημα θρέφει τη μυθολογία των Beatles, των Wings και του Paul McCartney προσωπικά. Όπως συνέβη με το McCartney (1970) και το McCartney II (1980), έτσι και το φετινό McCartney III βρίσκει τον πατέρα όλων των pop τραγουδοποιών που σέβονται τον εαυτό τους, να είναι μόνος του στο στούντιο, να χειρίζεται όλα τα όργανα και να επιβλέπει απόλυτα τη διαδικασία της ηχογράφησης. Αποκλεισμένος εξαιτίας της καραντίνας στο σπίτι του στο Σάσσεξ, χωρίς καμία “band on the run” στο πλευρό του, ο McCartney παίζει με γνησιότητα και αρχοντιά με τους αρμούς της καινούριας του συγκομιδής ιδεών.\nΟ Paul McCartney απλώνει τις μελωδικές του ιδέες – άλλες τρυφερές και άλλες σαρδόνιες – και δεν επιτρέπει στις φυσικές ρυτίδες του να φανούν στα ολόφρεσκα τραγούδια. Λες και ο χρόνος δεν του έχει αποστερήσει τους φυσικούς του χυμούς. Χωρίς να ακούγεται σαν σκιά του δαφνοστεφανωμένου παρελθόντος του, στέκεται μπροστά στην κονσόλα αντιμέτωπος με μια σειρά δυνατοτήτων και περιδιαβαίνει αγέρωχα τις μελωδικές του διαδρομές.\nAlbum of the Week #227\nPosted on December 9, 2020 by InfluencesOnly\nΠόσο αλάνθαστα θα μπορούσαν να είχαν ωριμάσει σήμερα οι Pumpkins αν ο Corgan δεν είχε μεταλλαχθεί σε ψεκασμένο, new age συντηρητικό, που τρώγεται με τα ρούχα του και την κυκλοθυμία του. Πόσο άψογα θα μπορούσαν να μεταδίδουν απλόχερα τα εξωστρεφή και επιθετικά τραγούδια τους. Πόσο αγέρωχα θα μπορούσε να κυλάει το rock ‘n’ roll από τα μπατζάκια τους. Όμως, δεν υπάρχει δεύτερο επίπεδο σε αυτά τα είκοσι τραγούδια. Δεν υπάρχουν σκάλες ρομαντισμού. Δεν έχουν πνευματικό κόσμο. Δεν συγκρατείς με τη μνήμη σου κανένα. Όλα έχουν ίδιο ύψος, ίδιο κούρεμα, ίδια φωνή και κάνουν πασαρέλα με το φόρεμα. Δεν χρειάζεται να τα ακούσεις όλα. Όχι γιατί έχεις κάτι σοβαρό να τους προσάψεις, αλλά γιατί κάτι σε ωθεί να παρατήσεις στη μέση το δίσκο, να ευχηθείς στον υπόλοιπο να είναι καλότυχος και καλοτάξιδος και κάπως έτσι, να χωρίσουν οι δρόμοι σας και καληνύχτα.\nPosted on December 8, 2020 by InfluencesOnly\nΠολλοί βιάστηκαν να πάρουν τις δάδες στο χέρι και να κάψουν τον βλάσφημο φιλμ που τολμά να υπονομεύσει (!) το “bigger than life” μεγαλείο του Welles και να χαλάσει το ωραίο αφήγημα του 24χρονου auteur που περπατούσε στο νερό, άλλαξε το σινεμά με μια ταινία και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του διωκόμενος από τα στούντιο γιατί διέπραξε ύβρη. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει φυσικά. Ο Welles δεν ολοκλήρωσε ποτέ ταινία στη ζωή του γιατί ένιωθε πολύ σπουδαίος για να πει ότι κάτι δικό του είναι ολοκληρωμένο και γιατί ήταν εξαντλητικά απείθαρχος. Και φυσικά το πρώτο draft (ξαναλέω, το πρώτο draft) του Πολίτη Κέιν άνηκε εξολοκλήρου στον Herman J. Mankiewicz. Όσοι γνωρίζουν έστω τα ελάχιστα γύρω από τη διαδικασία κατασκευής ενός φιλμ ξέρουν ότι από το πρώτο draft μέχρι το shooting script και από το γύρισμα μέχρι τη μονταζιέρα, το σενάριο μπορεί να αλλάξει άρδην. Ο Welles ήταν μια χαρισματική, αναρχική, ιδιοφυής προσωπικότητα που «είδε» το σενάριο γι’ αυτό που είναι, που το προσάρμοσε σε μεγέθη αριστουργήματος και σκηνοθέτησε το φιλμ με τρόπο αισθητικά ανυπέρβλητο. Το πρώτο draft του Mankiewicz στα χέρια του John Ford ή του Howard Hawks ακόμη (όποιον θέλετε βάλτε στη θέση του αφηνιασμένου και ασυγκράτητου Welles εκείνης της εποχής) θα ήταν απλώς ένα καλό βιογραφικό δράμα, στην καλύτερη περίπτωση. Όπως θα ήταν το Se7en το 1995 αν θα το σκηνοθετούσε π.χ. ο Ridley Scott ή ο Ron Howard. Οπότε, ας ξεμπερδέψουμε με τις αστειότητες σχετικά με το αν η ταινία αμφισβητεί την πατρότητα του Κέιν ή αν μειώνει τη συμβολή του Welles, όπως λένε διάφοροι.\nPosted on December 3, 2020 by InfluencesOnly\nΟι ιστορικοί συσχετισμοί δεν οδηγούν πάντα σε ασφαλή συμπεράσματα και η απόσταση ανάμεσα στη γιάπικη, red white & blue υπερδύναμη του 1981 και στο βαλτωμένο Μητσοτακιστάν της οικονομικής και πνευματικής φτώχειας του 2020, είναι τεράστια. Ωστόσο το ντοκιμαντέρ του Sowtime με τίτλο “The Reagans” σε φέρνει αντιμέτωπο με τις στερεοτυπικές right-wing πολιτικές πρακτικές, οι οποίες σε αμερικάνικο έδαφος μεταλλάχθηκαν σταδιακά (σαν προϊόν τερατογέννεσης) στη “λευκή φιλελεύθερη υπεροχή” του Τραμπ.\nΒλέποντας συνοπτικά την πορεία της σαθρής, υποκριτικής και κούφιας προσωπικότητας του 40ου προέδρου των Η.Π.Α. δεν γίνεται να αποφύγεις τον καγχασμό για τη φτηνή απομίμηση που κατέχει την εξουσία στην Ελλάδα. Αρκεί να ακούσεις τη ρητορική περί «κακού κράτους» από τους ίδιους ανθρώπους που το γιγαντώνουν για να αρμέγουν την “επιτελική” μηχανή πιο εύκολα. Την υπερχρέωση των προϋπολογισμών για τερατώδεις στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Την ασυλία της πλουτοκρατικής ελίτ μέσα από τη φούσκα του laissez-faire. Τον κυνικό ιδεασμό όσων αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους business administration. Το μένος απέναντι στα αυτονόητα δικαιώματα, στο κράτος πρόνοιας, στις συλλογικότητες, στην κουλτούρα γενικότερα. Ακόμη και το επικοινωνιακό –rich & famous– τρικ της υπέρκομψης πρώτης κυριούλας, όπου η «βασικιά» θαμπώνει με την επίδειξη πλούτου τις μικροαστές που ονειρεύονται σουλάτσο σε διάσημα σαλόνια.\nΟ Ρέηγκαν ήταν ο «Great Communicator» που βασίζονταν στην επικοινωνία και όχι στην ουσία προκειμένου να μας πείσει ότι η απληστία είναι καλή και ότι η ισότητα πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση. Φυσικά, ο ίδιος αγνοούσε τα δεκάδες εκατομμύρια πολιτών που ήταν “εξαρτημένοι” από το μισθό τους. Οι μειονότητες στα 80’s οδηγήθηκαν και μια αληθινή εξάρτηση, το κρακ. Βέβαια στην Ρειγκανική Αμερική το αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» έγινε σημαία, ειδικά στη γελοία “Just Say No” σταυροφορία κατά των ναρκωτικών. Άλλωστε η συντήρηση των πατροπαράδοτων αξιών ήταν πάντα η ρομαντική βιτρίνα των λιμασμένων της δήθεν ελεύθερης αγοράς. Και τελικά οι συσχετισμοί είναι ακριβείς ανάμεσα στην απέραντη βόρεια Αμερική του alpha male τεχνοκράτη που τον εξιτάρει το Wall Street porn και στη σημερινή Ελλάδα του μεσαιοταξίτη που χωρίς υγειονομικό δίχτυ προστασίας κάνει βουτιά στο κενό της δημοσιογραφικής μονοφωνίας και της mild απολυταρχίας, πτωχευμένος αλλά εμβολιασμένος με ελπίδα.\nPosted on November 27, 2020 by InfluencesOnly\nΠρόκειται αδιαμφισβήτητα για τη μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία της χρονιάς και αυτό αποδεικνύει ότι οι εγκάρδιες ιστορίες «επιτευγμάτων» θα είναι πάντα ακατάβλητες. Το The Queen’s Gambit (Netflix) αποτυπώνει την αχαλίνωτη φαντασία της παιδικής ηλικίας, ζωντανεύει γλαφυρά την κατάρα της παραπανίσιας δεξιότητας και προσφέρει ανυψωτική ψυχαγωγία στον θεατή.\nΗ εξαιρετικά «ακαδημαϊκή» (δεν είναι πάντα μομφή αυτή η λέξη) σκηνοθεσία του Scott Frank διαχειρίζεται τον εθισμό στα ηρεμιστικά χάπια, χωρίς να κρίνει και να κάνει exploitation των συνεπειών από την κατάχρησή τους. Θα αναπτύξει με διακριτικότητα την ιστορία ενηλικίωσης και γυναικείας χειραφέτησης, χωρίς διδακτισμούς και “girl power” ευκολίες. Θα μπολιάσει την ιστορία της πρωταγωνίστριας με ένα βαρύ «τραύμα», αλλά χωρίς να χρωματίσει με εφιαλτικά χρώματα το ορφανοτροφείο ή να φορτώσει με βαρίδια παιδικής κακοποίησης. Το ορφανοτροφείο ήταν κανονικό, με δημόσιους υπαλλήλους που έκαναν τη δουλειά τους και όχι κολαστήριο και οι γονείς της μικρής έκαναν ανθρώπινα, εξηγήσιμα λάθη.\nPosted on November 24, 2020 by InfluencesOnly\n“I feel like anything could happen” τραγουδάει η Kylie Minogue στο “Magic” που ξεκινάει τον νέο της δίσκο. Δεν την πιστεύω. Για τους ίδιους λόγους που δεν πίστευα τους Black Eyed Peas όταν έλεγαν ότι “I gotta feeling that tonight’s gonna be a good night”.\nΤα κομμάτια στην 15η δουλειά της Kylie Minogue νομίζεις ότι αναφλέγονται αν ξεφύγουν από την πίστα και βγουν στο πρωινό φως. Υπάρχουν βέβαια και ευχάριστα τραγούδια, που εκπέμπουν κύματα αυθεντικής euro disco ευφορίας. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που το πάνω χέρι το έχει η ουδετερότητα της ροδομάγουλης girly pop, με αποτέλεσμα να μην πλησιάζει τα επίπεδα των ανάλογων φετινών προτάσεων της Jessie Ware και της Roisin Murphy αλλά να τείνει περισσότερο στη Β’ εθνική της Dua Lipa.\nΤο καλύτερο κομμάτι είναι το “Last Chance” που αναβιώνει την ατμόσφαιρα του “Voulez Vous” των ABBA. Μια χαρά είναι και το “Ι Love It”, στο οποίο η Kylie προσπαθεί να ανέβει στα τακούνια της Diana Ross, αλλά και το “Where Does the DJ Go?” στο οποίο συμπεριφέρεται σαν ναζιάρα μπουμπού, που όμως έχει κατακτημένη εμπειρία στο μικρόφωνο, παραμένει στιλάτη και δεν ψάχνει απλά αφορμές για να ξεβρακωθεί. Υπάρχουν και άχαρες στιγμές όπως το “Dance Floor Darling”, το οποίο ακούγεται σαν demo που έγραψε η Madonna το 1983 και τελικά έμεινε έξω από το ντεμπούτο της.\nPosted on November 7, 2020 by InfluencesOnly\nΑν οι επιπτώσεις του covid αργούσαν καμιά δεκαριά βδομάδες να φτάσουν σε αμερικάνικο έδαφος, ο Ντόναλντ Τραμπ θα ήταν θριαμβευτής σήμερα. Ακόμη κι έτσι, η σοβαρή Κου Κλουξ Κλαν, το tea party on steroids, η τερατογένεση του white supremacy, ο Τραμπ δηλαδή, όχι μόνο δεν καταρρακώθηκε στην κάλπη, αλλά τον ψήφισαν 8.000.000 περισσότεροι άνθρωποι σε σχέση με το 2016.\nΉταν η ατσούμπαλη επικοινωνιακά, incorrect δημόσια υπεροψία του γύρω από τη μετάδοση του ιού που τελικά τρόμαξε τον ανώνυμο Joe the Plumber για την υγεία του και τον ώθησε να βγει από το σπίτι και να ρίξει έναν φάκελο (?) στο γραμματοκιβώτιο, ενώ υπό άλλες συνθήκες δεν θα έδινε δεκάρα να ψηφίσει, ούτε μέσω δωρεάν sms.\nΤέσσερα χρόνια hillbilly ρητορικής, alt-right παράνοιας, αυτοσχεδιαστικού οχετού σε μικρόφωνα και συνεντεύξεις, σεξιστικής grab’em by the pussy συμπεριφοράς, διαφθοράς, παραπληροφόρησης, διπλωματικής άγνοιας, φιλελεύθερου αμοραλισμού, ηλίθιας συνθηματολογίας (lock her up-lock her up, build the wall-build the wall), συκοφαντίας, θρησκοληψίας, δωροδοκιών και εξόφθαλμου ρατσισμού, δεν είχαν απολύτως κ α μ ί α σημασία για τον μέσο αμερικάνο. Nada. Τουναντίον, ο Τραμπ βγήκε ισχυρότερος, πλουσιότερος και “δικαιωμένος” για τον πόλεμο που τσίριζε ότι δέχονταν από τα “μεροληπτικά” crooked media ύστερα από το πρωτοφανές κόψιμο της συνέντευξης τύπου που έδινε σε ζωντανή μετάδοση.\nΦυσικά ελάχιστοι ψήφισαν τον υπέργηρο αχυράνθρωπο Μπάιντεν επειδή έχει κάποιο όραμα για οτιδήποτε. Αυτό που γιγάντωσε την ψήφο αποδοκιμασίας ήταν η ξεροκέφαλη άρνηση του Τραμπ να δείξει ότι νοιάζεται, με το να πει απ’ τον Απρίλιο ένα “βάλτε μάσκα” και αυτό που συσπείρωσε τελικά τις φωνές αντίδρασης ήταν η δημόσια υποτίμηση της νόσου από τον Λευκό Οίκο.\nΜε τρομάζει η απολιτίκ αντίδραση των λαών. Κάθε αμφιλεγόμενος ηγέτης οφείλει να ηττάται σε ιδεολογικό και σε πολιτικό επίπεδο γι’ αυτά ακριβώς που πρεσβεύει, διαφορετικά θα επιστρέψει ισχυρότερος. Είτε ο ίδιος, είτε κάποιος κλώνος του. Κι εκείνος δεν θα έχει πορτοκαλί δέρμα, ούτε θα τον ενδιαφέρουν οι βίζιτες, ούτε θα έχει χρυσό περουκίνι. Θα είναι φωτογενής, γλυκομίλητος, με καλή οικογένεια να τον στηρίζει και θα διαφημίζει με κάθε ευκαιρία το πόσο βάζει πάνω απ’ όλα τις ανθρώπινες (λευκές και πλούσιες αλλά δεν το λέμε) ζωές.\nΠολλές είναι οι σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές οι οποίες προσπαθούν να καταγράψουν πειστικά τις αόρατες συμπεριφορές των εφήβων, για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των ίδιων. Λίγες ωστόσο είναι οι σειρές που προσπαθούν να προσεγγίσουν ή μάλλον να εξερευνήσουν το lifestyle τους. Η σειρά We Are Who We Are που υπογράφει ο Luca Guadagnino (Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομά σου) κάνει μια απόπειρα να πλησιάσει το μυαλό μιας diverse παρέας η οποία εκφράζει το υπαρξιακό κενό μιας “wasted youth” που βρίσκεται σε πολιτισμική απόγνωση αλλά δημιουργεί τη δική της γνήσια αντι-κουλτούρα. Η δράση είναι τοποθετημένη σε μια φανταστική αμερικάνικη στρατιωτική βάση στη βόρεια Ιταλία. Η αιώνια indie darling Chloë Sevigny και η δυναμική Βραζιλιάνα Alice Braga υποδύονται το ζευγάρι λεσβιών που έχει την κηδεμονία του 14χρονου ήρωα. Πρόκειται για ένα εσωστρεφές αγόρι που άφησε πίσω του τον θόρυβο και την ελευθερία της Νέας Υόρκης για να προσαρμοστεί στην πειθαρχία της στρατιωτικής βάσης όπου υπηρετούν οι δυο μαμάδες του. Μέσα από την άβολη παρατήρηση των ομοίων του και μέσα από την εξερεύνηση της gender fluid συμπεριφοράς του, θα ενσωματωθεί συμπτωματικά σε μια ετερόκλητη ομάδα μπερδεμένων και ανήσυχων παιδιών.\nΗ σειρά, βέβαια, υποφέρει στην ανάπτυξη χαρακτήρων, καθώς η αυτοσχεδιαστική και ελεύθερη διάθεση μαρτυρά την απουσία δραματουργικού κέντρου βάρους. Υπάρχουν και εξαιρετικές σκηνές, όπως στο επεισόδιο που οι ήρωες κάνουν ένα αυτοσχέδιο φρενήρες «γαμήλιο» πάρτι σε ένα άδειο πολυτελές σπίτι. Μια σκηνή που ευτυχώς ο σκηνοθέτης δεν προσέγγισε μέσα από την ηδονοβλεπτική κλειδαρότρυπα του Gaspar Noé, αλλά την μπόλιασε με την ίδια σχεδόν μελαγχολία που είχε και η Sofia Coppola στο The Bling Ring -όμως εκείνη την πρόδωσε ο συντηρητισμός της. Το άλλο μεγάλο πρόβλημα της σειράς είναι η άγνοια του Guadagnino σε σχέση με το μυαλό αυτών των παιδιών. Έχει καλές προθέσεις, αλλά η έμφυτη τάση των δημιουργών για εξεζητημένες καταστάσεις και για ωραιοποίηση, λειτουργούν εις βάρος της σειράς. Όπως και στο Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομά σου, ο Guadagnino πίστευε πως οι νέοι τα καλοκαίρια διαβάζουν τους κλασικούς στα υπέροχα σπίτια τους και ακούνε Sufjan Stevens, όταν δεν κάνουν βόλτες με τα ποδήλατα, έτσι κι εδώ θεωρεί ότι αυτοί οι ήρωες επικοινωνούν με αναφορές σε art house ταινίες, διαβάζουν ποίηση και ροματζάρουν με μπαλάντες των Smiths.\nAlbum of the Week #225\nPosted on November 3, 2020 by InfluencesOnly\nΣτον πέμπτο της δίσκο, Róisín Machine, η Murphy ακούγεται ελεγχόμενα sexy και εξωστρεφής. Παραμένει πεισματικά indie (μη την πουν και mainstream), ενώ την ίδια στιγμή δανείζεται τα μεγαλύτερα «σιγουράκια» mainstream του παρελθόντος. Ποζάρει λοιπόν με το καλό προφίλ της γαλανομάτας soul του ‘80 στο “Murphy’ Law”, γυαλίζει με φροντίδα τη δοξασμένη ρυθμολογία των Chic στο “Narcissus”, χορεύει δίπλα στο ολόγραμμα της Donna Summer στον αλάνθαστο ρυθμό του “Jealousy” και γεφυρώνει τις μεταμοντέρνες εξερευνήσεις της Björk με τον ερωτικό φετιχισμό της Grace Jones στο “Incapable”. Το οποίο, αντί για τα συνήθη ερωτικά δράματα που συναντάμε στην καθαρόαιμη disco, μας χαρίζει ανατρεπτικούς στίχους όπως: “Never had a broken heart / Am I incapable of love?”.\nPosted on October 21, 2020 by InfluencesOnly\nΗ απουσία πνευματικής καλλιέργειας κρύβεται καλύτερα πίσω από έντονα φωταγωγημένες φιέστες, γι’ αυτό είναι πολύ μεγάλη η ανάγκη να κρατήσουν οι χοροί.\nΒλέπεις, “όλοι μαζί μπορούμε” να χαζεύουμε με εθνική υπερηφάνεια το cast εκπροσώπων της clean cut, στρέιτ και ολοκάθαρης φυλής μας, μέσα από Ριφενσταλικά tribute του φτωχού, με drone πάνω από εύμορφες πρωθιέρειες και μοντέλα με ελληνοπρεπή κατατομή.\nΤο 2021 έρχεται με αρχαιότητες, με ορθοδοξία και με όσα φτιάχνουν του Έλληνα τον άλλο γαλαξία, που λέει και το ευοίωνο, απολιτίκ τραγουδάκι.\nΤο χορογραφημένο lip-sync υποτίθεται ότι υμνεί τα 200 χρόνια ελευθερίας.\nΊσως να φταίει που δεν ανήκουμε στο δημογραφικό target group καθότι δεν ξεφαντώναμε σε στέκια επαρχιώτικα βρε.\nΤο πρόβλημα με το The Comey Rule μας κοιτάζει κατάματα από την πρώτη κιόλας σκηνή. Η σειρά είναι βασισμένη στο αυτοβιογραφικό/απολογητικό βιβλίο του Comey, με αποτέλεσμα ο Jeff Daniels να μην έχει άλλη επιλογή από το να ρυθμίσει την ερμηνεία του σε mode…Tom Hanks. Ένας άκρως ηθικός και αξιαγάπητος οικογενειάρχης με καθαρό βλέμμα που βγάζει εμψυχωτικά λογύδρια, που ακούει με κατανόηση τόσο τους βλοσυρούς γερουσιαστές όσο και την συνοφρυωμένη κόρη του και που σοκάρεται με την πολιτική διαφθορά, καθώς θεωρεί ότι όλοι πρέπει να είναι ταγμένοι στην υπηρεσία του καλού – “I want to stop the bad guys” λέει χαρακτηριστικά σε μια σκηνή. Ας μη γελιόμαστε, η σειρά είναι φτιαγμένη για απολιτίκ Αμερικάνους που αξιολογούν με όρους «bad guy» και «good guy» και γι’ αυτό συναντάμε και σκηνές αφέλειας και γλυκερού μελοδραματισμού. Όπως η εντελώς ανόητη σκηνή με τους «κακούς» Ρώσους με φάτσες γκάνγκστερ που κοιτάνε τον Λευκό Οίκο και σκαρφίζονται (!) να ρίξουν fake news στην αγορά γελώντας με ύφος «θα-σας-δείξω-εγώ». Οι ήρωες στα κλειστά meetings δεν μιλάνε μεταξύ τους, αλλά λένε πράγματα φωναχτά, για να τα ακούσουμε εμείς οι ανενημέρωτοι θεατές και να καταλάβουμε τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες.\nΟ James Comey αισθάνεται ότι άδικα εισέπραξε το μένος τόσων χιλιάδων ανθρώπων και θεωρήθηκε βασικός υπαίτιος για τον ερχομό του Trump στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου. Και αυτή η σειρά είναι ξεκάθαρη παραγγελιά για να ξεπλύνει το ρόλο του και να παρουσιαστεί ως ο απόλυτος nice guy που μοιάζει σαν να έχει βγει από τα πιο ανθρωπιστικά έργα του Frank Capra. Ένας άνθρωπος που έπεσε θύμα της αφέλειάς του από έναν πρόεδρο εξαιρετικά ικανό στο μανιπιουλάρισμα. Τελικά, ο Billy Ray θα καταφέρει να κατατοπίσει τους θεατές για την πολιτική ιστορία που πραγματεύεται, όσο και ο Adam McKay με το The Big Short κατάφερε να κάνει τους θεατές να αφομοιώσουν την οικονομική θεωρία. Ακόμα κι αυτή η επίπεδη προσέγγιση, όμως, θα ήταν ανεκτή αν ο σκηνοθέτης εμπιστεύονταν έστω λίγο ο ίδιος την αφηγηματική του ικανότητα και δεν βασίζονταν τόσο πολύ στα τηλεοπτικά πλάνα αρχείου για να δώσει αξιοπιστία στην ιστορία του. Όταν δεν εμπιστεύεται ο ίδιος το fiction (;) σενάριό του, πώς να τον πάρουμε στα σοβαρά και να ξεχάσουμε (για λίγο) την δημοσιογραφική έρευνα σχετικά με το θέμα που μας κατακλύζει εκεί έξω, ώστε να κοιτάξουμε κι εμείς αυτή την πολύπλοκη ιστορία πολιτικής ηθικής με την μακάρια αφέλεια του μέσου απολιτίκ Αμερικάνου που αξιολογεί με όρους “bad guy” και “good guy”; Πολλά ζητάει…\nPosted on October 7, 2020 by InfluencesOnly\nΤο συναίσθημα δικαίωσης, τις αγκαλιές και το ταυτόχρονο καρδιοχτύπι δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, δεν μπορεί κανείς να τα αντιληφθεί μέσα από ρεπορτάζ στην tv ή το youtube. Μπορεί η συγκέντρωση να διαλύθηκε βάσει σχεδίου, σε άψογη χορογραφία αύρας και ασφαλιτών, λίγα δευτερόλεπτα μετά την ανακοίνωση, αλλά αυτό το περιμέναμε. Η σημερινή απόφαση είναι σημαντική για όλους εκείνους τους έντρομους κακομοίρηδες που για χρόνια έτρεχαν να γλιτώσουν τα πογκρόμ, για τους τρομοκρατημένους στις γειτονιές και για τη Μάγδα που έβλεπε τόσα χρόνια με υπομονή τα κτήνη απέναντί της να τη χλευάζουν.\nΌσο για το σύστημα, απλά πάτησε το καζανάκι στα χρήσιμα καθάρματα του. Αφού έφτιαξε αστικούς μύθους για να τα φορτώσει στις πλατείες αγανάκτησης, αφού δημιούργησε ανεδαφικές θεωρίες δύο άκρων για να τους δώσει ταυτότητα, αφού τα έχρισε εμπροσθοφυλακή του νόμου και της τάξης, αποφάσισε ότι δεν τα χρειάζεται άλλο. Όμως το ακροδεξιό φαινόμενο δεν φεύγει. Από αύριο και πάλι δίπλα μας θα είναι και θα περιμένει τις συνθήκες να ωριμάσουν για να πάρει νέο σχήμα. Το μισό εκατομμύριο ψηφοφόρων τους υπάρχει εκεί έξω, δεν εξαϋλώθηκε, ούτε εκδημοκρατίστηκε, ούτε συνήλθε από καμιά δήθεν εξαπάτηση.\nΤουλάχιστον, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι:\n-η αστυνομία συγκάλυπτε και ψήφιζε μια εγκληματική οργάνωση\n-οι lifestyle παρουσιάστριες γοητεύονταν σε prime time από μέλη εγκληματικής οργάνωσης\n-οι κυριακάτικοι εκδότες ανέδειξαν στην κοινωνία μέλη εγκληματικής οργάνωσης, από τα Θέματα του «Όλα Καιάδας» μέχρι τους «Real» παπαράτσι των «News» για τη ζωή του Κασσιδιάρη.\n-οι δημοσιογράφοι στα παράθυρα προσέφεραν πρωινό στασίδι σε μέλη εγκληματικής οργάνωσης για να προπαγανδίσουν\n– η εκκλησία ευλογούσε μέλη εγκληματικής οργάνωσης\n– οι «μη μιλάς και κοίτα τη δουλειά σου» ανέχονταν τριγύρω τους μια εγκληματική οργάνωση\n– το σελεμπριταριό, οι λαϊκοί διασκεδαστές, οι τραγουδιάρες και τα παρατράγουδα του αθλητισμού, στήριξαν δημόσια μια εγκληματική οργάνωση.\nΧρειάζεται εγρήγορση, γιατί θα επιχειρηθεί μια εργαλειοποίηση της κατάστασης από την κανονικοποιημένη πλέον ακροδεξιά (χωρίς σουγιάδες και μαύρα μπλουζάκια αλλά με υπουργικό κοστούμι και χαρτοφυλάκιο) από ακραίους opinion makers, από κάθε λογής φιλελέμπριτι των media, επαγγελματίες γκεμπελίσκους και πολιτικά παρατράγουδα της δημόσιας ζωής (μερικά θυμήθηκαν να πουν “φτου κακά” στον ναζισμό μία μέρα πριν τελειώσει ο πολυετής γολγοθάς βίας, ύστερα από χρόνια σιωπής) οι οποίοι θα πουν: «ορίστε, πήγαν φυλακή, εξαφανίστηκαν».\nΟ εθνικισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία και ο ρατσισμός δεν εξαφανίζονται, αλλά τουλάχιστον είναι ανακουφιστικό να τα αντιμετωπίζεις κραδαίνοντας μια καταδικαστική απόφαση στο χέρι.\nPosted on September 25, 2020 by InfluencesOnly\nΣτο τιμόνι της παραγωγής βρίσκεται ο Aaron Guzikowski (The Red Road) όμως ο Scott υπογράφει τα πρώτα δύο επεισόδια και δίνει τις ευλογίες του στα επόμενα. Παρά τα ζητήματα βιοηθικής που θέτει η σειρά (πιο εκλεπτυσμένα από το Westworld, είναι η αλήθεια) και παρά την αξιοποίηση της αιώνιας A.I. θεματικής, το κέντρο βάρους πέφτει σε έναν θρησκευτικό πόλεμο που μαίνεται. Επιπλέον, η Γη της επαγγελίας θεωρείται ένας νέος τόπος όπου η νέα γενιά θα μεγαλώνει χωρίς Θεό. Ενδιαφέρουσα και απρόσμενη αυτή η φιλοσοφική στροφή, παρά τα άφθονα θρησκευτικά σύμβολα που μάλλον υπονομεύουν την ευοίωνη υπόσχεση της αθεΐας.\nPosted on July 8, 2020 by InfluencesOnly\nΗ mainstream pop των τελευταίων εικοσιπέντε (και βάλε) ετών, μοιάζει με άχαρο τόπο γεμάτο από τσίγκινες παραγωγές, κορπορατικές αρπαχτές που κανείς δεν θυμάται (ή που ντρέπεται να θυμάται), λοβοτομημένο auto tune και «εγκεφαλικούς» πειραματισμούς πάνω στη φόρμα. ΗJessie Ware και το επιτελείο της, ύστερα από επίμονη και σχολαστική δουλειά, χτύπησε φλέβα χρυσού και πέτυχαν το ζητούμενο της επικοινωνίας με τον ακροατή. Το What’s Your Pleasure? επαναφέρει στο τραπέζι τα αυτονόητα και τα αυταπόδεικτα: η pop είναι υψηλή τέχνη που σε κάνει να νιώθεις υπέροχα σε κάθε δεδομένη στιγμή, ενώ προάγει αγνά αισθήματα και σε ωθεί σε ηδονικές απολαύσεις. Όταν η αυθεντική pop σε συντροφεύει στα ακουστικά, νιώθεις ότι μοιράζεσαι τον χώρο με τον διπλανό σου χωρίς να απειλείσαι με εκτοπισμό, ότι η αναμονή σε κάποια ουρά δεν είναι καταστροφικό χάσιμο χρόνου και επιπλέον οι άνθρωποι τριγύρω σου φαίνονται ένα τσικ πιο γοητευτικοί.\nPosted on June 6, 2020 by InfluencesOnly\nΩστόσο, εδώ δεν υπάρχει καμία πληροφορία που δεν βρίσκει κανείς στη Wikipedia σελίδα του Epstein, καμία εμβάθυνση στους μηχανισμούς του sexual abuse και καμία κοινωνική ανάλυση του φαινομένου ενός μεγιστάνα που κρύβεται σε κοινή θέα. Όπως συνέβη και με το ντοκιμαντέρ Surviving R. Kelly, το θέμα είναι πολύ μεγάλο για να χωράει στην κοντόφθαλμη και άτεχνη προσέγγιση των επεισοδίων της σειράς. Τα Filthy Rich και Surviving R. Kelly μπορούν να συγκλονίσουν και να αφυπνίσουν με την «αλήθεια» τους, έναν μέσο τηλεθεατή που είναι εκπαιδευμένος σε σαπουνόπερες και τηλεπαιχνίδια και ο οποίος ίσως να σοκαριστεί από την είδηση του sex cult ανηλίκων που είχε εξαγοράσει ο R. Kelly ή να προβληματιστεί με την εγκληματική φύση ενός πλούσιου playboy όπως ο Epstein. Όμως η «αλήθειες» των μαρτυριών, αν και ανατριχιαστικές, είναι επιπέδου απογευματινού σόου – μια αίσθηση που ενισχύει το κακόγουστο μουσικό χαλί κάτω από τις συνεντεύξεις όσων διασώθηκαν (;). Το «δριμύ κατηγορώ» που χτίζει η αφήγηση των πλάνων αρχείου δεν ξεπερνά σε αισθητική τα ρεπορτάζ δελτίων ειδήσεων. Προφανώς, το Netflix εντόπισε ένα κενό στην καταγραφή της συνολικής κακοποίησης που ασκούσε για χρόνια ο Jeffrey Epstein και επένδυσε βιαστικά σε μια παραγγελιά για ένα θέμα που θα είχε σίγουρη θεαματικότητα. Καμία δομή στην ανάπτυξη και καμία αποκάλυψη σε σχέση με την πυραμίδα του recruiting. Μόνο μελό ιστορίες για τα αποπλανημένα κορίτσια και σποραδικά στοιχεία για το μοτίβο της αποπλάνησης.\nPosted on June 2, 2020 by InfluencesOnly\nΓια την Charli XCX και για το κοινό στο οποίο απευθύνεται, οι σημαντικές στιγμές της ζωής συμβαίνουν στις σκοτεινές γωνίες των clubs. Αυτή η τεθλασμένη γραμμή ευφορίας κάτω από τα επιθετικά beats, οι εκρήξεις χαρμολύπης και η θολωμένη -druggy- αυτοέκφραση των clubgoers καταπιέστηκε παράφορα με την καραντίνα της φετινής πανδημίας. Με τα venues κλειστά και με τα σπιτικά πάρτι απαγορευμένα, η Charli XCX αφιέρωσε ενάμιση μήνα για να φτιάξει αυτό το δίσκο και να εκφράσει το «πώς νιώθει τώρα». Η 27χρονη Βρετανίδα μιλάει για όσα καταπιέζουν τις ενδορφίνες της, ωστόσο το αποτέλεσμα είναι απροσδόκητα ελπιδοφόρο, χωρίς πολύ noise, με έμφαση στις λούπες που γίνονται τσίχλα στον εγκέφαλο. Στον δίσκο κυριαρχεί μια γλυκύτητα, ιδίως σε κομμάτια όπως το “Forever” και το “7 years”. Το κακό είναι πως η παραγωγή του δίσκου περπατάει πάνω στη λεπτή εκείνη γραμμή που χωρίζει την αυτόνομη pop σύνθεση από το εξαρτώμενο από την εικόνα διαφημιστικό προϊόν. Λείπει η ευρηματικότητα και η χάρη που είχε κάνει όλη τη δουλειά σε κομμάτια όπως το ‘2099’ από τον περσινό της δίσκο.\nΤο καλό νέο είναι ότι η ίδια δεν ακούγεται ούτε στιγμή σαν ζαχαρομπουμπού που πουλάει χαριτωμενιά. Τραγουδάει «κανονικά» και με ενσυναίσθηση του ρόλου της στο μικρόφωνο. Έχω την εντύπωση ότι η Charli XCX ήξερε καλά τι ήθελε να πετύχει με το δίσκο της, όμως οι σχεδιαστές της παραγωγής δεν έκαναν τον κόπο να ξεφύγουν από τη μανιέρα που παράγει επιτυχίες για αμετανόητα party animals με σφυρίχτρες και φωσφόριζε μαγιό. Οι ιδέες έμειναν στα χαρτιά και αντί για ένα εσωστρεφές glo-fi pop-punk δίσκο που θα αποτύπωνε μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή στο χρόνο, τελικά έχουμε ένα μπουκέτο από generic τραγούδια που δεν θα πάνε πολύ μακριά.\nΗ Charli XCX πρέπει στο μέλλον να πατήσει πόδι και να χτίσει μια μυθολογία γύρω απ’ το όνομά της, γιατί φαίνεται ξεκάθαρα ότι εργάζεται αφοσιωμένα. Η ατμόσφαιρα στον φετινό της δίσκο την κάνει να ακούγεται αγουροξυπνημένη από σάπιες σιέστες, όπως υποδεικνύει το εξώφυλλο. Η ανάπτυξη σε τραγούδια όπως το “c2.0” προδίδουν μια αναλγησία παροιμιώδη, σχεδόν σαν να θέλουν οι παραγωγοί να την σαμποτάρουν και να την διαχειριστούν με το στανιό, σαν κορίτσι που τσεκάρει με το ένα μάτι τα insta stories την ώρα που δουλεύει στο στούντιο. Και το βρίσκω άδικο για την ίδια.\nΟι παραπάνω σειρές μπορεί να μην διεκδικούν δάφνες ποιότητας, όμως καταδεικνύουν το δαιμόνιο πνεύμα του εργατικού Murphy. Εκεί που πραγματικά βρίσκεται το ταλέντο του ίδιου, είναι στην αναπαράσταση «εποχής» και στην αναβίωση ξακουστών ιστοριών από τα tabloids περασμένων δεκαετιών. Κάτι που φάνηκε στο American Crime Story όπου στον πρώτο κύκλο (“The People v. O.J. Simpson”) σχεδίασε μια ομολογουμένως χαζευτική και εθιστική αναπαράσταση της δίκης του O.J. που είχε κλονίσει την κοινή γνώμη, ενώ στον δεύτερο (“The Assassination of Gianni Versace”) πέτυχε να ρίξει φως στην πολύκροτη δολοφονία του σχεδιαστή Gianni Versace. Πολλοί είναι οι θεατές που αγάπησαν τον τρόπο που ο Ryan Murphy αναβίωσε το θέμα του συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ Paris Is Burning (1990) με τη σειρά Pose, όπου παρουσίασε με μελοδραματισμό και τρυφερότητα την καταπιεσμένη καλλιτεχνική gay κοινότητα της Νέας Υόρκης στις αρχές της δεκαετίας του ’80, χάρη σε ήρωες που έβρισκαν εκφραστική διέξοδο σε διαγωνισμούς χορού και underground πάρτι. Το ανοικονόμητο σενάριο έπνιξε κι εκεί την συνολική εικόνα της σειράς και τις καλές προθέσεις. Ο Ryan Murphy δικαίωσε τους κριτικούς που του χρέωναν αδιαφορία από τη στιγμή που θα έμπαιναν οι σπόροι του σεναρίου στο ξεκίνημα κάθε σειράς που είχε υπό την επίβλεψή του. Ήταν ξεκάθαρο ότι σε mini σειρές δεν έχανε τόσο εύκολα τον μπούσουλα, όπως απέδειξε στο απολαυστικό Feud: Bette and Joan όπου η Jessica Lange και η Susan Sarandon υποδύθηκαν άκρως απολαυστικά την Joan Crawford και την Bette Davis στα παρασκήνια της κλασικής ταινίας What Ever Happened to Baby Jane?.\nPosted on April 28, 2020 by InfluencesOnly\nΥπάρχει μια ατάκα που προσωπικά με ενοχλεί αφόρητα όταν γίνεται λόγος για την ποιότητα μιας ταινίας. «Το βιβλίο ήταν καλύτερο». Αυτή την εξοργιστική τοποθέτηση που δεν σημαίνει τίποτα απολύτως, έκανα για πρώτη φορά πρόσφατα, αφού παρακολούθησα το “Beastie Boys Story”. Πριν από 2-3 χρόνια, ο Mike Diamond (Mike D) και ο Adam Horovitz (Ad-Rock) ανέλαβαν να καταγράψουν την ιστορία των Beastie Boys σε ένα χορταστικό βιβλίο. Μέσα στις 600 σχεδόν σελίδες του “Beastie Boys Book” χώρεσαν πολλές αφηγήσεις, με διαφορετικό ύφος και με διαφορετική οπτική στα γεγονότα μιας αλησμόνητης εποχής. Η καλά ριζωμένη φιλία των τριών μελών του γκρουπ, η underground punk σκηνή της Νέας Υόρκης στα τέλη του 70, η έκρηξη του rap στις αρχές του 80, τα δωδεκάιντσα βινύλια, η εκτόνωση του hardcore punk, η ανεξάρτητη δισκογραφία, η λαίλαπα των πολυεθνικών εταιρειών που καρπώθηκε το hip hop ρεύμα, τα scratch, ο ανταγωνισμός, o παραγωγός Rick Rubin, το Μανχάταν, οι DJ, η παγκόσμια επιτυχία, το MTV, το η χημεία στο μικρόφωνο, τα samples, οι μπόλικες αποτυχίες, το Θιβέτ, οι χειροποίητες τεχνικές στο studio, οι εκρηκτικές τουρνέ, οι στιχουργικές θεματικές και ο αγορίστικος χαβαλές, μπλέκονται όμορφα και καταλήγουν χρονικά στον τραγικό χαμό του Adam Yauch (MCA) από καρκίνο το 2012.\nΤο βιβλίο ήταν ένα αντισυμβατικό κολάζ από σκόρπιες αναμνήσεις και έξυπνους σχολιασμούς που έμπλεκαν με tracklists, συνταγές, email, οδικούς χάρτες και συμβουλές για την χαμένη τέχνη του mixtape. Όλα τα παραπάνω, δοσμένα με τρυφερό και άμεσο τρόπο, μαζί με προτροπές να ακούσουμε συγκεκριμένα τραγούδια και πιθανότατα να τα ανακαλύψουμε. Αυτή η freestyle προσέγγιση έκανε το βιβλίο γενναιόδωρο και γεμάτο «αγκιστράκια» ανάμεσα στις αφηγήσεις, που σε έστελναν σε νεοϋορκέζικες διαδρομές με street vibe που έχεις μυθοποιήσει στο νου σου. Με την ανάγνωση καταλάβαινες πως εξελίχθηκαν οι B-Boys: από την στραβοχυμένη αδρεναλίνη του “(You Gotta) Fight for Your Right (To Party)”, το old school rap του “Root Down” και το DIY funk του “So What’cha Want”, μέχτι τις ψυχεδελικές γκρούβες του “Pass the Mic”, το hardcore punk “Gratitude”, το lo-fi funk του “Shake Your Rump” και τη διαστημική pop του “Intergalactic”.\nΟι δυο εναπομείναντες Beasties, ο Mike και ο Adam, παρουσίασαν μπροστά σε κοινό στο Kings Theatre του Μπρούκλιν, ένα μέρος από αυτή την ιστορία και ο Spike Jonze ανέλαβε να καταγράψει το γεγονός στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Παλιός γνώριμος της παρέας άλλωστε ο Jonze καθώς έχει σκηνοθετήσει το εμβληματικό πλέον exploitation video του ‘Sabotage”, όπως και άλλα του γκρουπ (“Sure Shot”, “Time For Livin’”). Δεν χωράει αμφιβολία για την τιμιότητα των μελών οι οποίοι δεν έχουν προδώσει την ιστορία τους, για το δέσιμό τους με τον Spike Jonze και για την αγνότητα των προθέσεων του project. Οι σωστοί άνθρωποι είναι στις σωστές θέσεις -σαν να κάνει ο Julien Temple ταινία για τους Sex Pistols, ο Cameron Crowe για τους Pearl Jam ή ο Martin Scorsese για τους The Band. Όμως η προσέγγιση στο υλικό βρίσκεται πολύ μακριά από το πνεύμα του βιβλίου. Οι δυο αφηγητές, όσο γλυκά και να τα λένε, δεν εμβαθύνουν στην ιστορία τους και ο προφορικός λόγος τους είναι στεγνός, προβαρισμένος στην ακρίβεια και επιπλέον ακούγονται correct με μάλλον άβολο τρόπο. Η ομιλία τους μοιάζει με inspirational TED talk, για να δώσουν έμπνευση στους “achievers” εκεί έξω, με το πιο «αμερικάνικο» τηλεοπτικό στυλ και με παύσεις για χειροκρότημα σε κάτι που έχει «ειδικό βάρος» ή διδακτική αξία. Νομίζω ότι ο Adam και ο Mike, ακόμη και σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στην Oprah Winfrey θα είχαν πιο πολλά να πουν σε σχέση με αυτή την αφήγηση με prime time αισθητική που δεν ξεφεύγει από τα ρυθμισμένα teleprompter. Ακόμη και τα αυθόρμητα γελάκια τους ήταν προβαρισμένα. Μέχρι και ο Spike Jonze έχει διεκπαιρεωτικό ρόλο (περισσότερο πάθος και αμεσότητα έβαλε στο περσινό stand-up special του Aziz Ansari) σαν να μην έχει συναισθηματική εμπλοκή με όσα ακούγονται.\nΑκόμα κι έτσι, κάποιες ιστορίες των Beastie Boys βρίσκουν το στόχο τους στον θεατή και καταλαβαίνεις γιατί οι τρεις πιτσιρικάδες που στα 16 τους ήθελαν μόνο να κάνουν πάρτι και να τα σπάνε, έφτιαξαν λίγα χρόνια μετά το “Paul’s Boutique” που στέκεται δίπλα σε ιστορικούς rap δίσκους όπως το “3 Feet High and Rising” των De La Soul, το “It’s a Big Daddy Thing” του Big Daddy Kane, το “Raising Hell” των Run DMC, αλλά και το “Follow the Leader” των Eric B. & Rakim. Θυμάσαι ξανά τις εποχές που δίσκοι όπως το “Check Your Head”, το “Ill Communication” και το “Hello Nasty” έσκαγαν στα μούτρα σου σαν γάργαρα ηχοσύνολα γεμάτα με πυκνές μουσικές απολαύσεις. Οι Beastie Boys έδωσαν άλλο βάθος στο μοντέρνο hip-hop και επαναπροσδιόρισαν το χιούμορ (χωρίς χάχανα) την ευρηματικότητα (χωρίς εξυπνάδες), την περιπέτεια (ποτέ δεν έτρωγαν από τα έτοιμα) και κυρίως το coolness (χωρίς macho μαγκιές). Αν μη τι άλλο η pop κουλτούρα τους χρωστάει πολλά και μας λείπουν.\nΔεν με ενθουσιάζουν καθόλου τα remakes και η remix ανακύκλωση των δίσκων που διαθέτουν ξεχωριστό μουσικό αποτύπωμα. Ο τελευταίος δίσκος του Gil Scott-Heron κυκλοφόρησε πριν 10 χρόνια και διέθετε αυτοβιογραφικό βάρος, street αξιοπιστία και αφηρημένη δομή. Το I’m New Here λειτουργούσε σαν μαγικό χαλί για να πετάξει ο Gil Scott-Heron, για μια τελευταία φορά, πάνω από όσα αγαπούσε και όσα τον στοίχειωναν ως βιωματικό ποιητή και παλαίμαχο jazzman. H πρόσφατη προσέγγιση του ανήσυχου Makaya McCraven σε αυτό το δίσκο, είναι ανέλπιστα ενδιαφέρουσα καθώς ο μουσικός μεταβολίζει τα master των φωνητικών του I’m New Here, μέσα από ένα κομψό ανακάτεμα έγχορδων, κρουστών και πνευστών. Μια ανάλογη απόπειρα προσέγγισης στο ίδιο υλικό είχε κάνει ο Jamie xx το 2011, όμως η φετινή δουλειά του McCraven δεν παράγει μόνο γοητευτικούς ρυθμούς, αλλά κατασκευάζει ένα jazzy υδροκέφαλο τέρας, εξημερωμένο, φυσικά, με φρέσκια ρυθμολογία.\nΤο τελικό αποτέλεσμα περιέχει ένα μπαράζ εκπλήξεων που τη μια, ερωτοτροπεί με bluesy μελωδίες και την άλλη, χορεύει πάνω στη βραχνή σοφία του Gil Scott-Heron. Ο McCraven κοιτάει μπροστά, αναμετράται με το φάντασμα του «αόρατου» καλλιτέχνη και απελευθερώνεται από το άγχος να ακουστεί σημαντικός. Και όλα αυτά σε αέναη κίνηση. Τελικά έχει μια δύναμη πολύ πειστική η ανάγκη του μουσικού να ανακατέψει τα υλικά του I’m New Here. Αν, δε, τα περισσότερα τραγούδια έπαιρναν τον χρόνο τους για να αναπτυχθούν και να στρογγυλέψουν, αντί να μοιάζουν με ιντερλούδια, τότε θα μιλούσαμε για τον θρίαμβο του post-production και δεν θα είχαμε κανένα παράπονο.\nPosted on April 26, 2020 by InfluencesOnly\nΑυτό το ραντεβού έσπασε το 2018, όταν η 47η μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθέτησε ο Allen, με τίτλο A Rainy Day in New York έμεινε στο συρτάρι. Ένα νέο κύμα εκδικητικής υστερίας στράφηκε ξανά στο πρόσωπό του πριν τρία χρόνια, με αποτέλεσμα το συμβόλαιό του με την Amazon να ακυρωθεί. Ο Woody Allen, στα 84 του χρόνια, ένιωσε κουρασμένος και προδομένος. Θεώρησε ότι αυτό το χρονικό κενό ήταν ιδανικό για να καταγράψει την ιστορία του. Άλλωστε, ξέρει ότι δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του.\nΜέσα στις σελίδες του Apropos of Nothing, ο Woody Allen προσπαθεί να χωρέσει όλη τη ζωή του και να αφηγηθεί τα πιο σημαντικά περιστατικά που τον διαμόρφωσαν. Τα κεφάλαια ρέουν απολαυστικά. Στην αρχή η αφήγηση κάνει ένα σλάλομ στα παιδικά χρόνια του, μέσα από την οικογένειά του, την ενασχόληση με την κωμωδία, το πέρασμα στον κινηματογράφο στα τέλη του ’60, τον ήσυχο πρώτο γάμο του με την Harlene Rosen και την εκρηκτική συμβίωση με την μανιοκαταθλιπτική Louise Lasser. Σε αυτό το κομμάτι, οι περιγραφές του Allen είναι γάργαρες και ζωντανές. Αν θυμάστε το voice over στο Radio Days, το συναίσθημα είναι ίδιο. Μέσα από τις περιγραφές του, ξεπηδούν απίστευτοι χαρακτήρες, όπως κομπιναδόροι της γειτονιάς, γραφικοί συγγενείς και ιδιόρρυθμοι φίλοι, σε ιστορίες όπως αυτές που συζητούν οι ήρωες του Broadway Danny Rose. Σε αυτές τις σελίδες διέκρινα πάνω από δέκα «γουντιαλενικά» σενάρια και διηγήματα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Οι πληροφορίες για τον καλλιτεχνικό κόσμο της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του ’50 είναι πολύτιμες. Όλα περνάνε μέσα από τον αμίμητο σχολιασμό του αφηγητή: οι δουλειές σε στέκια κωμωδίας, τα πρώτα stand ups, οι θεατρικές δουλειές off-Broadway, τα σκετς στο ραδιόφωνο, τα πρώτα γραψίματα για τηλεοπτικά σόου, οι δουλειές στα καταγώγια του Μανχάταν και οι επιτυχίες στο πλευρό του Johnny Carson. Μέσα σε αυτές τις σελίδες, ο Allen ευχαριστεί με αξιοθαύμαστο τρόπο τους ανθρώπους που του στάθηκαν, μιλάει με τρυφερότητα και αγάπη για την Diane Keaton και ξεκαθαρίζει κάποιες παρανοήσεις γύρω από την περσόνα του, όπως ότι δεν υπήρξε ποτέ διανοούμενος και πως ήταν ιδιαίτερα αθλητικός τύπος.\nΣτις πρώτες σελίδες, ο αναγνώστης αισθάνεται σαν τον ψυχαναλυτή που έχει τον Woody Allen στο ντιβάνι να αναλύει με νευρωτικό στυλ, ιστορίες από την εβραϊκή του οικογένεια και να του περιγράφει τις αποτυχίες και τις επιτυχίες του σαν κωμικός. Στη συνέχεια, μαθαίνουμε παρασκηνιακές πληροφορίες για την, τραυματική σχεδόν, συμμετοχή του Allen στο σενάριο του What’s New Pussycat (1965) και του Casino Royale (1967), τις οποίες ο ίδιος απεχθάνεται μέχρι και σήμερα.Μιλάει και για την εμπλοκή του στο θέατρο, με τα έργα Play It Again, Sam (έγινε ταινία το 1972 από τον Herbert Ross) και το Don’t Drink the Water (το διασκεύασε ο ίδιος για την τηλεόραση, πολλά χρόνια αργότερα). Κάπου εκεί αλλάζει ο τόνος των αφηγήσεων και περνάμε στα πρώτα δημιουργικά χρόνια του ιδιοφυούς κωμικού auteur, ο οποίος τραβάει τον δικό του μοναχικό δρόμο, με απόλυτο δημιουργικό έλεγχο και με ξεχωριστή φωνή. Οι σελίδες ρίχνουν φως σε μια αξεπέραστη δημιουργικά εποχή, ανάμεσα σε δυο ψευδοντοκιμαντέρ: το παρανοϊκό Take the Money and Run (1969) και το κοινωνιολογικό μανιφέστο του Zelig (1983). Ο δημιουργός τους, αφηγείται ιστορίες πίσω από την έμπνευση της extreme παρωδίας Bananas (1971) και του παραληρηματικού Love and Death (1975). Μέχρι, φυσικά, το αριστούργημα Annie Hall (1977), που άλλαξε μια για πάντα το genre της ρομαντικής κομεντί, αλλά και το σινεφίλ επίτευγμα του Manhattan (1979). Ο Woody Allen μας αναλύει με χάρη και αποστασιοποίηση, τους λόγους που παρεξηγήθηκε, μεταξύ άλλων, το μπεργκμανικό Interiors (1978) και το αυτοβιογραφικό Stardust Memories (1980) και μιλάει για την jazz, το κλαρινέτο, τα Όσκαρ και άλλα θέματα που δεν θες να εξαντληθούν ποτέ. Κάπου εκεί, έρχεται η Mia Farrow στη ζωή του και κάπως έτσι, αλλάζει ξανά το ύφος του βιβλίου.\nΟ Allen είναι αξιοπρεπής και δεν έχει καμία σχέση με την cancel culture που στήνει καθημερινό πανηγύρι πάνω σε ακραίο κουτσομπολιό. Περιγράφει, λοιπόν, το ξεκίνημα της σχέσης του με την Mia Farrow, με την τρυφερότητα και την φροντίδα που του αρμόζει. Μας εξηγεί τι τον γοήτευσε σε αυτό το όμορφο και λαμπερό κορίτσι και τον τρόπο που η σαγηνευτική της αύρα, τον έκανε να μη δώσει σημασία σε «κόκκινες σημαίες» που ήταν εκεί από την πρώτη μέρα και έπρεπε να τον κάνουν να τρέξει μακριά και να πάρει ασφαλιστικά μέτρα. Ο σκηνοθέτης αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου στο να παραθέσει, με λογικό και ψύχραιμο τρόπο, όλα τα εξωπραγματικά ψέματα που εξαπέλυε η Mia Farrow επί σειρά ετών με στόχο να τον εξοντώσει. Ο ίδιος απορεί (όπως και όλοι οι νοήμονες άνθρωποι) που ακόμη υπάρχει κόσμος που θεωρεί ότι είναι «παιδεραστής» (!) που «βίασε» (!) την «ανήλικη» (!) «κόρη του» (!!!) – πόσα λάθη σε λίγες λέξεις. Μάλιστα, ο ίδιος αισθάνεται ντροπή που το στρατόπεδο της Farrow εκμεταλλεύτηκε το hype ενός δίκαιου νεοφεμινιστικού ρεύματος (#metoo) για να εξαπολύσει ένα νέο κύμα συκοφαντικού μίσους.\nΜετά το νοσηρό κλίμα υστερίας και παραπληροφόρησης, ο Allen αφιερώνει μερικά κεφάλαια και μας εξηγεί τα αυτονόητα. Με την Farrow δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Σε όλη τη διάρκεια της 12ετούς επαφής τους, ουδέποτε έζησαν στο ίδιο σπίτι και κοιμήθηκαν μαζί μόνο μερικές νύχτες, τα πρώτα δυο χρόνια της σχέσης τους. Μέχρι το 1990, η επαφή τους είχε γίνει απολύτως τυπική και είχε περιοριστεί στις κινηματογραφικές συνεργασίες τους. Άλλωστε, η Mia Farrow συμμετείχε σε 12 ταινίες του σκηνοθέτη που κατάφερε να γυρίσει σε ισάριθμα χρόνια, μέχρι το 1992 και το υπέροχο Husbands and Wives. Ο Allen έδειξε αφοσίωση μόνο στην Dylan Farrow, την οποία δέχτηκε να υιοθετήσει, αλλά και τον Moses Farrow. Με τα υπόλοιπα παιδιά, δεν είχε καμία επαφή. Η πρώτη ουσιαστική επαφή του με την 20χρονη, τότε, Soon-Yi Previn, έγινε μόλις το 1990. Στη δεκαετία του ’80, ο Γούντι Άλεν δεν βρέθηκε ποτέ μόνος του μαζί της. Το 1992 η Mia ανακάλυψε ότι ο 56χρονος, τότε, Allen και η υιοθετημένη κόρη της είχαν ξεκινήσει μια ρομαντική σχέση μερικούς μήνες πριν. Η οργή της Farrow ήταν μεγάλη. Έλεγε στα υπόλοιπα παιδιά ότι ο μπαμπάς τους είναι ανώμαλος και ότι βίαζε την «νοητικά καθυστερημένη» αδερφή τους. Το σπίτι γέμισε με χαρτιά και σημειώσεις σε πόρτες και τοίχους, που έγραφαν ότι ο παιδόφιλος είναι ανεπιθύμητος, μιας και αφού αποπλάνησε τη μία αδερφή, τώρα είχε βάλει στο μάτι και τη μικρή, που ήταν 7 χρονών. Η Mia Farrow υπήρξε βάναυση και ασκούσε σωματική βία στα παιδιά της και οι κατηγορίες της χαρακτηρίστηκαν παρανοϊκές σε δυο ξεχωριστές έρευνες, προτού αποσυρθούν ως ανυπόστατες.\nΣύμφωνα με το φανταστικό σενάριο, ενώ ο Woody Allen ζούσε ένα δραματικό και δυσβάστακτο δικαστικά διαζύγιο, με όλα τα ΜΜΕ να τον καταδιώκουν και πάνω που ξεκινούσε μια ρομαντική σχέση με την 22χρονη Soon-Yi (η οποία δεν ήταν προϊόν φετιχισμού προς νεαρότερες γυναίκες, καθώς μετράει 30 χρόνια πλέον, με τα 23 από αυτά, σε έναν ευτυχισμένο γάμο), βρήκε τρόπο να απομονώσει για λίγα λεπτά την Dylan και να την κακοποιήσει σεξουαλικά, σε μια επίσκεψη στο σπίτι με παρούσες νταντάδες και αστυνομικούς. Ο Allen πέρασε ανιχνευτή ψεύδους, τον οποίο η Farrow αρνήθηκε να περάσει. Η Dylan αναγκάστηκε με το ζόρι να ομολογήσει στην κάμερα ότι ο μπαμπάς της έκανε κάτι κακό, μετά από τρεις μέρες γυρισμάτων και μοντάζ. Όσες νταντάδες αρνήθηκαν να ενισχύσουν τα ψέματα, απολύθηκαν αμέσως. Όσον αφορά τη ζωή της Farrow, ο πατέρας της κακοποιούσε τους αδερφούς της, ενώ, ο αγαπημένος αδερφός της πήγε στη φυλακή, καθώς κρίθηκε ένοχος για βιασμό αγοριών. Η ίδια παντρεύτηκε τον Frank Sinatra όταν ήταν 21 ετών. Ο Frank ήταν 50 όταν άρχισαν να βγαίνουν. Αν οι κατηγορίες για «ανήθικη» σχέση ευσταθούν για τον Allen, τότε θα πρέπει να «καίνε» και τον πρώτο σύζυγό της. Πολλά από τα παιδιά που υιοθέτησε, αυτοκτόνησαν από κατάθλιψη. Κανείς δεν κατηγόρησε για παιδεραστία τον Allen πριν ή μετά τη Farrow, ενώ δεν είχε ποτέ σχέσεις με νεαρότερες γυναίκες. Ο άλλος γιος της, ο Moses, βγήκε πριν μερικά χρόνια και είπε την αλήθεια στο blog του, ομολογώντας ότι η μητέρα τους ήταν περίπου ψυχοπαθής και τους έκανε πλύση εγκεφάλου, ενώ τους χτυπούσε συστηματικά. Ο Allen δίνει απίστευτες λεπτομέρειες πάνω σε πολλά ζητήματα που αφορούν τα παραπάνω περιστατικά. Τα λέει με αγάπη για τα κακοποιημένα παιδιά, με πικρία για τις τσακισμένες σχέσεις και με την στεναχώρια ενός ανθρώπου που δεν έχει πολύ χρόνο μπροστά του και έχει να αντικρίσει την κόρη που αγάπησε πάνω από 25 χρόνια.\nΌσο για την καριέρα του, ο Allen υμνεί τις ερμηνείες της Farrow στο Alice (1990) και το Another Woman (1988). Eκτιμάει ότι έπρεπε να κόψει την ιστορία που έπαιζε ο ίδιος και να αφήσει χώρο στην ιστορία του Martin Landau στο Crimes and Misdemeanors (κάνεις λάθος Woody, η μια συμπληρώνει την άλλη ιδανικά). Θαυμάζει την ακατέργαστη ενέργεια του Husbands and Wives (1992), την ομορφιά του Bullets Over Broadway (1994) και την ανεμελιά του Everyone Says I Love You (1996), ενώ βαριέται το Small Time Crooks (2000). Δεν εμβαθύνει πολύ στη φιλμογραφία του των δύο τελευταίων δεκαετιών και προτιμά να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στους ηθοποιούς με τους οποίους συνεργάστηκε και αυτούς που τον στήριξαν. Εκφράζει τον θαυμασμό του για την Scarlett Johansson (Match Point) και την Emma Stone (Magic in the Moonlight). Μιλάει για τη λατρεία του στον Tennessee Williams και το πώς προσπάθησε να τον μιμηθεί σε ταινίες του όπως το Blue Jasmine και το Wonder Wheel. Μιλάει για πολλά και με μπόλικη γενναιοδωρία.\nΤο πότε θα προβληθεί η 48η σκηνοθετική δουλειά του Woody Allen, με τίτλο Rifkin’s Festival είναι άγνωστο. To πόσες ταινίες έχει ακόμη μέσα του, επίσης είναι άγνωστο. Μπορεί να είναι πολλές, μπορεί και καμία. Το σίγουρο είναι ότι ο σκηνοθέτης αισθάνεται τυχερός που πέτυχε όσα πέτυχε, αλλά και ότι δεν θαυμάζει τη δουλειά του όσο εμείς, Πλησιάζοντας τα 85, νιώθει μια πίκρα για το ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που έχουν μια θολή ιδέα περί «αποπλάνησης της ανήλικης κόρης του». Η αυτοβιογραφία του, Apropos of Nothing, αφήνει μια πικρή γεύση στο τέλος. Τουλάχιστον, όμως, ο ίδιος έχει βρει την αγάπη στο πλευρό της πιστής συντρόφου του, την οποία δεν έχει αποχωριστεί ποτέ και μαζί βλέπουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν και να σπουδάζουν σε υγιές και ασφαλές περιβάλλον. Ακόμη και οι εκδοτικοί οίκοι αρνήθηκαν να εκδώσουν το βιβλίο του γιατί υπέκυψαν στις εκβιαστικές πρακτικές που εφαρμόζει η αυλή του Ronan Farrow. Δεν το κατάφεραν. Οι ταινίες του, τα βιβλία του και τα έργα του θα είναι για πάντα εκεί. Οι υπόλοιποι που τον έβλαψαν, ας ψυχορραγούν μέσα από κίτρινα clickbait, ας οργανώνουν εκστρατείες μίσους, ας καπηλεύονται ανθρωπιστικά κινήματα για τα πάθη τους και ας τρώνε τις σάρκες του για να νιώσουν σημαντικοί.\nGhosts V & VI\nΤο Ghosts V: Together (με το λευκό εξώφυλλο) είναιτο πιο «ελπιδοφόρο»και στρώνει έναν χάλκινο ambient τάπητα για όσους βλέπουν όμορφες μέρες στο βάθος του τούνελ. Το Ghosts VI: Locusts (με το μαύρο εξώφυλλο) είναι το πιο «δυσοίωνο» και προσφέρει ένα άρτιο τεχνολογικά electro πανωφόρι σε όσους κάνουν τις πιο απαισιόδοξες σκέψεις. Ο Reznor και ο Ross έχουν επιλεληθεί κάμποσα soundtracks (Social Network, The Girl with the Dragon Tattoo), όμως, εδώ συνεχίζουν τον διάλογο που είχε αρχίσει το 2008, με το διπλό Ghosts I—IV και ποντάρουν στις αγωνιώδεις διακυμάνσεις του ακροατή μέσα από μια θύελλα οργανωμένου θορύβου.\nPosted on April 20, 2020 by InfluencesOnly\nΗ επιτυχία που σημείωσε η Elly με τραγούδια όπως το “In for the Kill” και το “Bulletproof” στο ξεκίνημά της, δημιούργησαν προσδοκίες για να μια φρέσκια φωνή, η οποία θέλει τον «συνθετικό» ήχο της χαρούμενο και εξωστρεφή. Η ίδια απέδειξε από νωρίς ότι ξέρει πώς να γράφει μουσική γεμάτη μνήμες από την αθώα εποχή (του ’60 ή του ’80, αναλόγως ποια εποχή θεωρεί ο καθένας μας πιο αθώα), όταν οι άνθρωποι άρχιζαν να ανακαλύπτουν τις χαρές των πρωτόλειων ηλεκτρονικών οργάνων και να πειραματίζονται με τα πλήκτρα.\nΌλη αυτή η αισιόδοξη και ψυχαγωγική διάθεση ξέρει προς τα που να πάει και που ακριβώς να απευθυνθεί, με αποτέλεσμα να αιωρείται αμήχανα στο κενό και να εξατμίζεται. Ούτε το εφηβικό ακροατήριο της κουλτούρας του smartphone δεν θα τσιμπήσει με αυτό το αναχρονιστικό groove, ούτε τα ωριμότερα ακροατήρια θα βρουν ιδέες και ρεφρέν να ακουμπήσουν. Ίσως κάποιες στιγμές που πατάνε στην funky disco του ’70, όπως το “Do You Feel” ή το “Otherside” να διασώζουν την τελική ηχητική εικόνα του δίσκου. Όμως η ατμόσφαιρα, παραμένει βαρετά καθαρή και υπερβολικά ιονισμένη για να είναι άξια λόγου.\nPosted on April 14, 2020 by InfluencesOnly\nΚοντεύει σχεδόν μια δεκαετία από τότε που ο Weeknd μας τα έσκασε στον εγκέφαλο με την βρώμικη και σέξι ατμόσφαιρα της τριλογίας των EP/mixtapes του. Έκτοτε, με κάθε νέα του κυκλοφορία ανεβαίνει πολλά σκαλιά στο pop stardom. Στο φετινό After Hours συναντάμε ξανά την απολαυστική του space soul που ξεδιπλώνεται σε σατέν σεντόνια και την ηδονιστική του pop η οποία είναι τίγκα στις αμφεταμίνες. Αυτή τη φορά όμως, κυριαρχούν οι μνήμες της συνθετικής pop των 80s.\nΟι παλαιότεροι δίσκοι του ταλαντούχου μουσικού έμοιαζαν να προορίζονται για ημιφωτισμένα καταγώγια, αλλά το After Hours μοιάζει ιδανικό για λουσάτες νύχτες στο Χόλιγουντ και το Λας Βέγκας. Τα νέα τραγούδια του έκφυλου soulman είναι επαρκώς γκλαμουράτα, ώστε να τυφλώσουν και τα λευκά ακροατήρια.\nΒέβαια, ο δίσκος αργεί να πάρει μπρος. Τα πράγματα ξεκινούν να αποκτούν ενδιαφέρον μετά το παραληρηματικό “Faith” ή μάλλον μετά το “Blinding Lights” που φέρνει αναθυμιάσεις από το “Take on Me” των A-Ha. Το “Blinding Lights” ακούγεται σαν το τραγούδι που θα χόρευε ο ήρωας μιας macho περιπέτειας της δεκαετίας του ’80, στη σκηνή που θα κέρδιζε το κορίτσι, αφού είχε καθαρίσει ολόκληρο το καρτέλ ναρκωτικών. To “Save Your Tears” αφήνει μια μια γλυκύτητα τσιχλόφουσκας, το “In Your Eyes” έχει λυγερή μελωδία που απογειώνεται με τα jazzy σαξόφωνα και το ομώνυμο “After Hours” διαθέτει σαλονάτο coolness και εντυπωσιακές ηλεκτρονικές «πλάτες» που ταιριάζουν με φωτισμό neon.\nΟ Weeknd διαθέτει συγχρόνως μια αδιόρατη μελαγχολία στην έκφραση. Όμως, πρόκειται για τη μελαγχολία κάποιου που αισθάνεται ότι τα όργια δεν του λένε πια τίποτα και σκέφτεται να αράξει σε ένα νησί της Καραϊβικής –μη φανταστείτε τίποτα υπαρξιακό. Επομένως, όσο βελούδινες και να ακούγονται οι μελωδικές υφάνσεις πολλών τραγουδιών του, σε ενοχλεί που δεν συμβαίνει τίποτα βαθύτερο.\nPosted on April 13, 2020 by InfluencesOnly\nΦανταστείτε μια Gwen Stefani (προτού ποτίσει πάνω της το σελεμπριταριό) να τραγουδάει κομμάτια πάνω σε ακριβό yacht αφού έχει ακούσει για πολλές ώρες τα girl bands της δεκαετίας του ’60. Φανταστείτε τους Saint Etienne να ντύνουν τα τραγούδια της, με lo-fi πλήκτρα και με όσα μικρά όργανα χωρούσαν στις βαλίτσες τους για την μικρή μουσική κρουαζιέρα. Προσθέστε στο παράδοξο στιλιστικό πακέτο και κάτι χίπστερς που θεωρούν ήδη ξεπερασμένους τους Vampire Weekend αλλά έχουν φετίχ με οτιδήποτε vintage, να χορεύουν με ολόσωμα μαγιό και έχετε ολοκληρωμένο το φαντασιακό πλαίσιο που θα απογείωνε ο νέος δίσκος των Tennis.\nΑκόμη και με αυτές τις συμβάσεις, τραγούδια όπως το “Need Your Love” αφήνουν ενδιαφέρουσα γεύση ως «σοφιστικέ ποπ» σφηνάκια για τις ώρες της τεμπελιάς, και ακούγονται μια χαρά.\nPosted on April 10, 2020 by InfluencesOnly\nΜε ανάλογο τρόπο, η εξερεύνηση του σύγχρονου “decline of western civilization” με τα υλικά του docudrama είναι συναρπαστική και στα 3 επεισόδια του Don’t F**k with Cats. Μια ανάρτηση ενός αινιγματικού snuff video στο οποίο απεικονίζεται ο βίαιος θάνατος δυο γατιών θα δώσει το έναυσμα για το online ανθρωποκυνηγητό του σαδιστή που κρύβεται πίσω από την απάνθρωπη αυτή πράξη. Τα social media θα ενώσουν μια ομάδα εξοργισμένων φιλόζωων που θα οργανωθούν με προσήλωση για να εντοπίσουν τα ψηφιακά ίχνη του ψυχοπαθή. Οι Πουαρό του πληκτρολογίου θα κάνουν ιερή σταυροφορία για να πλησιάσουν τον zodiac των γατιών και να τον ωθήσουν σε ένα ναρκισσιστικό παιχνίδι με την φήμη, που θα έχει ως αποτέλεσμα αγριότερες εικόνες.\nΤόσο ο δολοφόνος του Don’t F**k with Cats όσο και οι ψυχωτικοί χαρακτήρες του Tiger King προέρχονται από την ίδια μήτρα που παράγει ανάλογα “human scums”. Οι χαρακτήρες των δυο ντοκιμαντέρ, είτε πρόκειται για εκκεντρικούς κρετίνους που φαντασιώνονται ότι θα διακοσμήσουν όλο τον κόσμο με λεοπάρ ταπετσαρία, είτε για έναν σφαγέα που θέλει να πέφτει το ίντερνετ μετά από κάθε φόνο, είναι σάρκινοι, αληθινοί και προέρχονται απ’ το παχύ έντερο της πιο εφιαλτικής Αμερικής. Διαταραγμένοι άνθρωποι που δεν έχουν συνθηκολογήσει με την ανωνυμία τους και εγκληματούν πάνω σε ζώα.\nΑν αξίζουν τα δυο ντοκιμαντέρ; Φυσικά. Το Tiger King, για τον τρόπο που το μοντάζ προσπαθεί να χωρέσει το αλαλιασμένο ρεπορτάζ και το Don’t F**k with Cats, για τον τρόπο που κλιμακώνει το σασπένς και πατάει τα κουμπιά των μηχανισμών της δίκαιης αυτοδικίας στον θεατή. Τα δυο ντοκιμαντέρ αποτελούν μια πολιτικά φορτισμένη σηματοδότηση του σαδισμού. Έναν παλμογράφο της ψυχολογικής διάθεσης των αντιηρώων τους. Το δυστυχές και στις δυο περιπτώσεις είναι η κακοποίηση των περήφανων αιλουροειδών, των τρυφερών τίγρεων, των πανέμορφων λιονταριών και των ανυπεράσπιστων κατοικίδιων, εξαιτίας της βαρβαρότητας του ανθρώπινου είδους, που μεταλλάσσεται μέσα από τη ζύμωση της ποπ κουλτούρας και μπαίνει σε μια νέα ψυχολογική πραγματικότητα.\nPosted on April 9, 2020 by InfluencesOnly\nΥποθέτω ότι θα έχει καλούς λόγους η 22χρονη Danielle Balbuena από το Νιου Τζέρσεϊ, για να θέλει να εκφράσει στον πρώτο της δίσκο τα «αδικαίωτα» συναισθήματα που τη ζορίζουν. Απόφοιτη της σχολής του Kanye West η Danielle, χρησιμοποιεί το όνομα 070 Shake για να επικοινωνήσει με μπλαζέ μελαγχολία και με αρκετό τσαμπουκά τα συναισθήματά της, μέσα από emo-rap ρυθμούς, που δεν βρίσκουν απόλυτα τον στόχο τους. Μάλλον, δεν μπορώ να συμπεράνω ποιον ακριβώς στόχο έχουν βάλει αυτά τα τραγούδια, καθώς ακόμη και τα υβριδικά pop και r’n’b γλυκίσματα που υπάρχουν εδώ, όπως το “Under The Moon”, αφήνουν τελικά αμήχανο τον ακροατή.\nΣτο τρυφερό “The Pines” η 070 Shake ανακρίνει τον εραστή της για το που κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ, ενώ στο “Microdosing” χάνεται σε new age εμπειρίες. Είναι δωρική, αγέλαστη και αδρή, παρότι δυναμική. Μοιάζει να μη θέλει να επικοινωνήσει με το μέσα της, να μην εκφράζει κάτι αληθινό. Δεν υπάρχει η χημεία στα καλοσχεδιασμένα μεν, κρύα και μονοκόμματα δε τραγούδια της. Θα την έσωζε ένα «γλυφιτζουράτο» ρεφρέν, ένα επιθετικό τέμπο ή μια electro μελωδία που θα έκανε τη δουλειά της στα ραδιόφωνα.\nΗ γενική εντύπωση, όμως: πρόκειται για δίσκο επίπεδης αντίληψης που του λείπουν οι συνθετικές ιδέες και το στιλ και προσπαθεί να καλύψει τα κενά μιλώντας για ενδοσκόπηση και τσακισμένες σχέσεις. Μπορεί να κυκλοφορήσει καλά πράγματα στο κοντινό μέλλον η Danielle Balbuena αλλά προς το παρόν λείπει ασφυκτικά πολύ η χάρη και η ιδιαιτερότητα.\nΆκου κι αυτό: Pusha T – My Name Is My Name (2013), FKA twigs – LP1 (2014), Kilo Kish – Redux (2019)\nPosted on April 7, 2020 by InfluencesOnly\nΤο “Vanishing Point” (1971) του Richard C. Sarafian είναι ένα φιλμικό υβρίδιο που συνδυάζει το road movie και την αναρχική διακήρυξη. Ήρωας του φιλμ είναι ο Kowalski, ένας λιγομίλητος τύπος που βάζει ένα παράλογο στοίχημα να οδηγήσει ένα λευκό Dodge Challenger από το Denver στο San Francisco σε μιάμιση μέρα. Λίγα πράγματα θα μάθουμε για τη ζωή του Kowalski και για τα κίνητρα που τον έκαναν να διασχίσει τους αυτοκινητόδρομους της Utah και να κόψει απ’ την έρημο της Nevada, ώστε να βγει στα σύνορα της California καταπίνοντας χάπια speed για να μείνει ξύπνιος. Η αθόρυβη ανταρσία του ήρωα απέναντι στο κράτος και τις αρχές θα τον φέρει σε μια αποκαλυπτική σύγκρουση με το συνονθύλευμα των εχθρών του. Το interstate 80 θα χωρέσει τις εμμονές του δυτικού πολιτισμού: παρανοϊκούς των αυτοκινητόδρομων, θρησκόληπτους θεραπευτές, ρατσιστές troopers και αλληλέγγυους χίπηδες – όλοι αντίλαλοι των κακών δαιμόνων του ήρωα. Ο Kowalski πριν συγκρουστεί με το κακοποιό πρόσωπο των κρατικών μηχανισμών που τον καταδιώκουν, θα αναπτύξει μια μεταφυσική σχεδόν σχέση με έναν ξεσαλωμένο DJ που τροφοδοτεί με R‘n’Β, soul και gospel την μοναχική του πορεία στο freeway. Το θρασύ και ριψοκίνδυνο “Vanishing Point” χρησιμοποιεί το εμμονοληπτικό κυνηγητό ανάμεσα σε έναν πρώην «υποδειγματικό» πολίτη και στα ανδρείκελα που συμβολίζουν τους θεσμούς που υπηρέτησε (πατρίδα, αστυνομία, καλοκαίρι της αγάπης, οικογένεια, καριέρα σε αγώνες δρόμου κ.α.) για να μας αναγκάσει να επανακαθορίσουμε τι σημαίνει «ελεύθερο πνεύμα».\nPosted on April 6, 2020 by InfluencesOnly\nΗ επιβλητική φύση των 18 κομματιών εδώ, σε υποχρεώνει να τα ακούσεις προσεκτικά και να ταξιδέψεις νοερά στο αστρικό πεπρωμένο του μινιμαλισμού. Ασκήσεις ήχου όπως το “Burnt Umber”, το “Celeste” και το”Obsidian” προσθέτουν κάτι «οργανικό» στην ψηφιακή «φωτοσοπαρισμένη» φαντασία που μας κατακλύζει και ακούγονται σαν το ιδανικό soundtrack για να ατενίζεις τα αχανή τοπία όταν ταξιδεύεις με τρένο.\nPosted on April 5, 2020 by InfluencesOnly\nΔεν ξέρω τι περιμένω πιο ανυπόμονα απ΄τον ο Donald Glover στη συνέχεια. Να εκθρονίσει τους ανταγωνιστές του με το γελοίο machismo και την καγκουριά στην έκφραση; Να υπογράψει έναν ακόμα κύκλο της υπέροχης σειράς Atlanta (το επεισόδιο με τον χαρακτήρα που ονομάζονταν Teddy Perkins ακόμα με στοιχειώνει); Ή να κάνει νέο θριαμβευτικό πέρασμα στο mainstream με ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο ανάλογο του “This Is America”; Μήπως όλα αυτά μαζί;\nPosted on April 2, 2020 by InfluencesOnly\nPosted on April 1, 2020 by InfluencesOnly\nΤο ορμητικά και απαισιόδοξα τραγούδια τους που γεννήθηκαν στο πνιγηρό προαστιακό τοπίο του Σιάτλ, εξέφραζαν την κοινωνική ανησυχία μιας ολόκληρης γενιάς που αντιδρούσε αυθόρμητα σε ένα τεχνοκρατικό σύστημα ροκ ψυχαγωγίας. Το ανέμελο στυλ των slackers προσέφερε ένα αντίδοτο στην αυτοκαταστροφική μυθολογία που συνόδευε τους “bigger than life” αστέρες και τις εκκεντρικές υπερβολές τους, πάνω στις οποίες συνήθως γράφεται η μουσική ιστορία (δυστυχώς). Ο Eddie Vedder έγινε ο αληθινός ρόκερ με την καθαρή καρδιά -τουλάχιστον για όσους είχαν ανάγκη ένα τέτοιο πρότυπο- εκφράζοντας την εσωτερική καταχνιά των εικοσάρηδων, που το αντίδοτό τους δεν ήταν ποτέ η αναρρίχηση των αγαπημένων τους καλλιτεχνών στο Billboard. Με κάποιο μαγικό τρόπο, ο άτιμος το κάνει ακόμα.\nPosted on March 31, 2020 by InfluencesOnly\nTears Go Upgards\nΈχει στ’ αλήθεια ωραίες και ευδιάκριτες ανησυχίες το συγκρότημα. Μπορεί και μιλάει λ.χ. για το αποτύπωμα του χρόνου στο “Woman Outside”, κάνει ασκήσεις ύφους που αντλούν από τα πρώιμα 1990s στο “Cat Feelings”, σχολιάζει το ψηφιακό περιβάλλον μέσα απ’ το οποίο επικοινωνούμε (“Sleep Αnd Repeat”) και αποτυπώνει το ερωτικό αδιέξοδο με διακριτικότητα στο “Belonging”. Τα τραγούδια τους φιλοδοξούν να αντηχήσουν σε κλειστούς χώρους και να απλωθούν στο δωμάτιο.\nΥπάρχουν πάντως και κάποιες στιγμές που ήθελαν παραπάνω δουλειά στην παραγωγή, όπως και σημεία τα οποία προδίδουν χαμηλό ταβάνι στην έμπνευση πίσω από τη μελωδία. Τίποτα πάντως δεν αποτελεί ενοχλητικό εξόγκωμα και τίποτα δεν πετάει έξω τον ακροατή από τη συνολική εμπειρία. Ακόμη και η διασκευή στο παραδοσιακό “Λιμάνι”, αν και είχε όλες τις προδιαγραφές για να εξελιχθεί σε έντεχνη χασμωδία, αποκτά τελικά ονειρικές διαστάσεις, που δεν γίνεται να μην σε κερδίσουν –είναι σαν να επισκέφτηκε την Ισραηλίδη το πνεύμα της Julee Cruise από την εποχή του Twin Peaks.\nPosted on March 16, 2020 by InfluencesOnly\nΗ Σtella μπορεί έτσι και κάνει τον αποδέκτη να νιώθει συνυπεύθυνος για το αποτέλεσμα: να νιώθει ότι μοιράζεται την απόλαυση της μουσικής. Τα δε τραγούδια της είναι εξαιρετικά εύθραυστα και γι’ αυτό τα ντύνει με απλές υφάνσεις και τα αφήνει στον αέρα να «συμβούν», χωρίς να τα τεντώνει ή να τα ζορίζει.\nΤα καλά νέα είχαν φανεί βέβαια πριν από πολλούς μήνες, με το υπέροχο τραγούδι “Samba” και το αφοπλιστικά ερωτεύσιμο βιντεοκλίπ που το συνόδευε (δείτε στο τέλος του κειμένου). Πόσο ωραία αστική pop. Πόσο μοντέρνα, street αισθητική. Και τι ωραία κίνηση οι χορευτές, με κανονικότητα στους ελιγμούς των σωμάτων. Σκηνοθετημένο από την ίδια τη Σtella, το βίντεο κατάφερε κάτι που προσπαθούν μάταια να συλλάβουν στα brainstorming που γίνονται στα meeting room των διαφημιστικών εταιρειών, όταν πασχίζουν να φτιάξουν κάτι …urban. Ίσως γιατί είναι ένα τραγούδι που δεν έχει φτιαχτεί για να χορεύεται στις πίστες, αλλά και στα πλακόστρωτα της πόλης.\nΗ Αθηναία μουσικός πετυχαίνει εδώ όποιο καλλιτεχνικό στοίχημα και να έχει βάλει με τον νου της, ειδικά με τα κομμάτια που βγήκαν μπροστά σαν singles, π.χ. το “The Race” και το “Forest“, στα οποία τραγουδάει με κατακτημένη εμπειρία, χωρίς αχρείαστη πόζα και χωρίς περιττά βαρίδια στην έκφραση. Σπάνια ακούω ηλεκτρονική pop με «ανεξάρτητες» καταβολές που να μην καμώνεται τη σπουδαία, που τα φωνητικά να μην εκφράζουν την «απόκοσμη ευφυΐα» του καλλιτέχνη και τα synths να μην προκρίνονται αυτάρεσκα από την παραγωγή.\nΣτο ανέμελο πάλι “Monster“, στο τρυφερό “Cherry” και στο ονειρικό “The World Ιs Big“, βρίσκουμε την καλοϋφασμένη, όμορφη pop που τόσο μας λείπει. Αυτή ακριβώς που μας υπόσχεται η Σtella στο εξώφυλλο του δίσκου, σαν ανθρωπόμορφος άγγελος σε ψηφιακό stargate.\nΈχω την αίσθηση ότι η καριέρα της θα έχει μεγάλη διάρκεια. Τώρα μάλιστα που υπέγραψε στην καναδική Arbutus Records, της εύχομαι ολόψυχα να ακολουθήσει μια «λανθιμική» πορεία στη δισκογραφία, αφήνοντας πίσω της τα εγχώρια.\nPosted on March 14, 2020 by InfluencesOnly\nΗ ιστορία της αυτοβιογραφίας Κι Έτσι Διαλύθηκαν Όλα (εκδόσεις Οξύ), ξεκινάει με την κυκλοφορία του θρυλικού πλέον δίσκου Play (1999), όταν ο Moby έφτασε απρόθυμα στο ζενίθ της καριέρας του· και φτάνει μέχρι το 2006, όταν η δημοτικότητά του κατέρρευσε με θόρυβο. Η δε παράλληλη αφήγηση ξεκινάει από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ο Moby ήταν παιδί, και φτάνει στο 1982, όταν πέρασε το κατώφλι της new wave ενηλικίωσης.\nΣυχνά, ο Moby αισθάνεται σαν χρήσιμος ηλίθιος (ή μήπως «little idiot»;) της δισκογραφικής βιομηχανίας και γι’ αυτό χάνεται στην εγωπάθεια και στη μοναξιά. Βρίσκεται δε σε μόνιμη αμφιβολία, με το αίσθημα του ανικανοποίητου να τον απομακρύνει από την τέχνη του και από τον κατακτημένο πλούτο. Είναι προσεκτικός, ωστόσο: δεν πέφτει στην παγίδα του κουτσομπολίστικου παρασκηνίου. Ούτε αντιμετωπίζει τα rock ‘n’ roll κλισέ ως δέλεαρ για μυστικά μέσα από τα VIP πάρτι του Μανχάταν, όπου τα ναρκωτικά και το αλκοόλ ωθούν τα celebrity σε ακρότητες.


Μαλακτική κρέμα για πυκνότητα και αναζωογόνηση με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς - Μαλλιά που στερούνται πυκνότητας | Klorane\nΜαλακτική κρέμα για μετά το λούσιμο με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς\nΗ ανάλαφρη και απολαυστική σύνθεση αυτής της μαλακτικής κρέμας, προσφέρει απαλότητα και ελαστικότητα στα μαλλιά ανανεώνοντάς τα. Πλούσιο σε καθαρό εκχύλισμα Ελιάς, αυτό το ενυδατικό σύμπλεγμα που γεμίζει τα μαλλιά, ενυδατώνει την ίνα της τρίχας. Οι θρεπτικοί παράγοντες που βοηθούν στο ξέπλεγμα, χαρίζουν λάμψη και θρέψη κάνοντας τα μαλλιά ευκολοχτένιστα.\nΕπιλογή αξιολόγησηςGive Ελιά - Μαλακτική κρέμα με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς 1/5Give Ελιά - Μαλακτική κρέμα με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς 2/5Give Ελιά - Μαλακτική κρέμα με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς 3/5Give Ελιά - Μαλακτική κρέμα με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς 4/5Give Ελιά - Μαλακτική κρέμα με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς 5/5\nΕύκολο ξέμπλεγμα - 79%*, Ενυδάτωση - 83%*, Αναζωογόνηση - 80%**\n*Δοκιμή ικανοποίησης σε 68 άτομα μετά τη χρήση. **Δοκιμή ικανοποίησης σε 68 άτομα μετά από 15 ημέρες χρήσης. Δερματολογικά ελεγμένο.\nΣωληνάριο από πλαστικό HDPE ανακυκλώμενο κατά το 55%.\nΖωτικότητα και ξέμπλεγμα\nΕφαρμόστε μετά το λούσιμο με καθαρό εκχύλισμα Ελιάς μετά το ξέπλυμα σε καλά σκουπισμένα μαλλιά.\nΑφήστε να δράσει για 2 με 3 λεπτά, ξεμπλέξτε με τα δάκτυλα στη συνέχεια χτενίστε και ξεπλύνετε.\nΕλιά - Η νέα κίνηση Νεότητας των μαλλιών\nΜια αποκλειστική κίνηση που αναζωογονεί και διατηρεί τη νεόητα του τριχωτού της ξεφαλής, δίνοντας παράλληλα μια "ένεση" πυκνότητας και ζωτικότητας στην ίνα της τρίχας.


Home » Dermavix » αξιολογήσεις Dermavix: αντι τύπος γήρανσης για την επίτευξη ορατά νεανικό δέρμα\nΕβδομήντα-πέντε τοις εκατό του δέρματος μας αποτελείται από νερό και κολλαγόνο. Το δέρμα μας εκτίθεται σε σκληρή ακτινοβολία UVA και UVB με αποτέλεσμα τα σημεία ηλικίας, λεπτές γραμμές, και τις ρυτίδες. Καθώς μεγαλώνουμε, το σώμα μας παράγει όλο και λιγότερο κολλαγόνο, που οδηγεί στο σχηματισμό των ρυτίδων και των λεπτών γραμμών. Τα περισσότερα αντι-γήρανσης προϊόντα χρησιμοποιούν θραύσματα του υδρολυμένου κολλαγόνου που περιέχει μόρια πολύ μεγάλα για το δέρμα με συμβατικά σκευάσματα.\nκαλύτερη άμυνα σας ενάντια σε αυτές τις εχθρικές παράγοντες είναι η επιλογή του σωστού περιποίησης της επιδερμίδας προϊόν που μπορεί να βοηθήσει στη μείωση ορατά σημάδια της γήρανσης. DermaVix Anti Γήρανση Formula είναι η λύση. DermaVix Anti τύπου Φόρμουλες Γήρανση παροξυσμικού παραδίδει ολόκληρα μόρια κολλαγόνου στο δέρμα. Το πεπτίδιο πλούσιο σε ορό ρυτίδων εφαρμόζεται στο δέρμα, την ανοικοδόμηση και την ανανέωση του δέρματος.\nΜην αγοράσετε οποιοδήποτε αντιγηραντική φόρμουλα για να μπορέσετε να διαβάσετε αυτό το DermaVix σχόλια: τύπος αντι-γήρανσης για την επίτευξη ορατά πιο νεανικό δέρμα που θα σας δώσει πληροφορίες σχετικά με το τι είναι DermaVix , Γιατί θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε DermaVix , Τα συστατικά του DermaVix , Τα οφέλη της DermaVix και πού να αγοράσουν τύπο αντι-γήρανσης για την αποκατάσταση της πιο σφριγηλή επιδερμίδα DermaVix σε απευθείας σύνδεση.\nΓιατί θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε λευκαντικό του δέρματος DermaVix\nDermaVix συστατικά για την αποκατάσταση λαμπερή και πιο σφριγηλή επιδερμίδα\nΟφέλη από αντι-γήρανσης τύπου DermaVix\nΠού να αγοράσετε τύπο αντι-γήρανσης για την αποκατάσταση της πιο σφριγηλή επιδερμίδα DermaVix σε απευθείας σύνδεση\nΑναρωτηθήκατε ποτέ πώς διασημότητες κρατήσει το δέρμα τους φαίνεται τόσο άψογη και χωρίς ρυτίδες; Για πορσελάνη όψη του δέρματος, διασημότητες να αναζητήσετε αντι-γήρανσης κρέμες που τους δίνουν την εμφάνιση της ομαλής, εύπλαστο, ρυτίδα-ελεύθερο δέρμα. DermaVix Anti Γήρανση Formula είναι το μυστικό σας για λαμπερό, όμορφο δέρμα που μοιάζει χρόνια νεότερος. Μην αντέξει το σωματικό πόνο και τα έξοδα των δαπανηρές διαδικασίες και χειρουργικές επεμβάσεις. DermaVix Anti Γήρανση Formula λειτουργεί φυσικά για να βοηθήσει την ανασύσταση δέρματα υγρασία σας, σύσφιξη εμφάνισή του και την αποκατάσταση φυσική λάμψη σας για να αποκαλύψει ένα νεανικό σας.\nDermaVix Είναι ένα πολύ αξιόπιστο προϊόν στον τομέα των καλλυντικών και της δερματολογίας. Σύμφωνα με την DermaVix κριτικές από τους ειδικούς, η κρέμα έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει βοηθήσει δέρματα κομψότητα σας, να βελτιώσει την λάμψη και το σύμφωνο, επίδραση στα κύτταρα του δέρματος για να γίνουν ισχυρότερες, και κομψή αυτά τα απογοητευτικό ρυτίδες.\nΚάθε οι άνθρωποι χρειάζονται αυτό στη ζωή τους. Μπορούμε να σας διαβεβαιώσω, πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το προϊόν αυτό θα κάνουμε ό, τι δηλώνει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις μέχρι τον παράγοντα που επιχειρείτε. Κάθε προϊόν θα είναι λίγο αποκλειστικά λόγω των 100 τοις εκατό φυσικά συστατικά στα κύτταρα του δέρματος σας.\nΜπορείτε συνηθίζει ακόμη πιστεύουν ότι το αποτέλεσμα θα έχει αυτή η κρέμα στο δέρμα σας. ο DermaVix κρέμα είναι γνωστό όχι μόνο για την αντιστροφή των αντι-γήρανσης συστατικά και τις επιπτώσεις στο δέρμα σας, αλλά και για να σταματήσει τη γήρανση συστατικά για να αναπηδήσει πίσω στο δέρμα. Μια κρέμα αντι-γήρανσης πρέπει να είναι ισχυρότερη αρκετή για να εμποδίσει τις κύτταρα να επιστρέψει από μία πράξη της κρέμας.\nDermaVix συστατικό είναι ένα μίγμα μιας παρτίδας των προϊόντων που έχουν προέλθει από φυσικούς πόρους:\nΠεριέχει πεπτίδια που βοηθούν να πάρει πίσω στο σφιχτό δέρμα από τις ρυτίδες που έχουν προκληθεί από τη γήρανση. Όπως σας ηλικία, το δέρμα σας γίνεται χαλαρώσει και να πέσει το λίπος, με αποτέλεσμα να κρεμάει και να αναπτύξουν τις ρυτίδες. Το σώμα παράγει λιγότερο κολλαγόνο και ελαστικό στοιχείο στο δέρμα, τις ουσίες που επιτρέπει επιδερμίδα στρώμα σας για να διατηρήσει ομαλή, λίπος και νεανική εμφάνιση. Τα πεπτίδια είναι ένα μικρό απαραίτητη πρωτεΐνη που βοηθά στην ενεργοποίηση νέων ιστών για να αναπτυχθούν και να βοηθήσει την επιδερμίδα ιστών για τη θεραπεία των ρυτίδων.\nΗ ρετινόλη είναι ένα συστατικό δει σε μια σειρά από over-the-top λοσιόν για το δέρμα. Η ρετινόλη είναι γνωστό για να πάρει πίσω την λάμψη του δέρματος ή το στρώμα επιδερμίδας. Μια ισχυρότερη τρόπο της ρετινόλης, γνωστή ως τρετινοΐνη (μερικές φορές στην αγορά με το όνομα του προϊόντος Retin-A), είναι διαθέσιμη από προβλέπονται στις λοσιόν. Συνταγή αντοχής προϊόντα ρετινόλη μπορεί να προκαλέσει περισσότερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις από την ανθεκτικότητα. DermaVix αποτελέσματα μπορεί να αποτελείται από να χάσει το λίπος πρόσωπο που προκαλεί ρυτίδες στην πρώτη θέση, μια φυσική λάμψη μέσα από το δέρμα που βοηθά στην νεανική εμφάνιση του δέρματος.\nRosemary είναι το πετρέλαιο εκχυλίσματα που βοηθούν στο να καταστεί η λάμψη του δέρματος. Τα κύτταρα του δέρματος χάνουν τη γοητεία τους, επειδή χάνουν τα απαραίτητα συστατικά του δέρματος. Όπως δεντρολίβανο είναι πλούσια σε ισχυρά αντιοξειδωτικά, μπορεί να βάλει ένα μπλοκάρισμα στην πρόωρη γήρανση σας. Υπερασπίζεται το δέρμα σας από την πτώση και βοηθώντας να χαλαρώσει, δίνοντάς σας μια ισχυρότερη, λαμπερό, νεανικό δέρμα. Rosemary ενισχύει τη ροή του αίματος και ενισχύει τους μηχανισμούς άμυνας, έτσι εγγυάται την τακτοποιημένη είναι λειτουργία του σώματος. Δεν υπάρχει καμία κατάπληξη γιατί τα περισσότερα από τα DermaVix σχόλια είναι θετικά.\nΒάλσαμο εκχυλίσματα μέντας ή Γλυκολικό είναι ένα φυτικό εκχύλισμα που παρέχει αντι-οξειδωτικό, αντι-φλεγμονώδη και αντι-γήρανσης αποτελέσματα. Είναι λαμβάνεται από τα φύλλα των φυτών Brian. Επιφανειακά, αυτό το προϊόν προτείνεται για χρήση σε προστασία από τον ήλιο, αντι-γήρανση κατάλληλη φροντίδα και λεπτό υγιές δέρμα την κατάλληλη εφαρμογές φροντίδα. Αυτό χρησιμοποιείται σε DermaVix κρέμες αντι-γήρανσης.\nCeramides αφορούν σε μια κατηγορία συστατικών που είναι που ομοιάζει με κηρό λίπη βρίσκονται στο δέρμα. Τα Ceramides βρίσκονται σε καλή κρέμες δέρματος, όπως DermaVix αλλά ίσως όχι καλύτερα από τα κανονικά κρέμες, εκτός ερευνηθεί. Οι καλύτερες θεραπείες είναι ένας συνδυασμός Ceramides με τη χοληστερόλη και το σωματικό λίπος να αναπαραγάγει δέρματα φυσικό εμπόδιο υγρότητα? η οποία βρίσκεται σε αυτή την κρέμα αντι-γήρανσης.\nΥπάρχουν μερικά από τα οφέλη που μπορούν να αποκτηθούν από τους ανθρώπους μετά τη χρήση DermaVix :\nΕπαναφέρει τροφή σε μορφή ενυδάτωσης στην περιοχή κάτω από τα μάτια αφαίρεση πρήξιμο.\nΗ ώθηση σε κολλαγόνο και την ελαστίνη βοηθά να διατηρήσει τη δέρματα δερματική δομή η οποία έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του εμφάνιση των λεπτών γραμμών.\nΤα συστατικά διευκολύνουν στην παγίδευση της υγρασίας, η οποία με τη σειρά ενυδατώνει το δέρμα και εμποδίζει το ράγισμα.\nΕνισχύει ανοσία του δέρματος και εμποδίζει βλαβερές συνέπειες των ελεύθερων ριζών. Εξουδετερώνει τα συντρίμμια που κάνει το δέρμα θαμπό και αποχρωματισμένα.\nDermaVix μπορεί επίσης να αντιμετωπίζονται ως φάρμακο θεραπείας στο δέρμα. Θα πρέπει να εφαρμόζονται σε τακτική βάση για να δείτε τα αποτελέσματα τελευταία, αλλά και για την επίδραση της κρέμας να διαρκέσει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Τα συστατικά όπως φαίνεται από τα παραπάνω έχει ήδη δώσει μακριά πολλές πληροφορίες για το πώς λειτουργεί η κρέμα γάλακτος και όταν λειτουργεί ακριβώς.\nΕφαρμόστε δύο φορές την ημέρα μπορεί να είναι αποτελεσματική στο δέρμα όταν η γήρανση δεν έχει ακόμη ξεκινήσει ή όταν η γήρανση είναι ακόμα να δει στο πρόσωπο. Αν είναι αργά να αρχίσει η χρήση της κρέμας, και τα αποτελέσματα της κρέμας πρέπει να είναι ισχυρότερη από ποτέ, θα πρέπει να αυξήσει την ποσότητα και τους χρόνους της χρήσης της κρέμας στο πρόσωπό σας. Δεδομένου ότι τα αποτελέσματα πρέπει να είναι πάνω στο δέρμα, ή περισσότερο του προσώπου? χρησιμοποιήσετε σύμφωνα με τις δικές σας ευκολία και συχνότητα εφαρμογής.\nΤο δέρμα σας είναι το μεγαλύτερο όργανο στο σώμα σας, αλλά ένα από τα πιο εκτεθειμένα. Σαν παιδί, το δέρμα σας είναι ομαλή, υγιή και ζωντανό. Αλλά καθώς γερνάμε, μπορεί να γίνει ρυτίδες, saggy και αποχρωματισμένα. Γιατί; Το δέρμα μας στεγνώνει και χάνει την ελαστικότητά του, όπως εκτίθεται σε μια σειρά από παράγοντες που προσβάλλουν το δέρμα σας, συμπεριλαμβανομένης της ηλικίας, του ανέμου, ξηρότητα, βλάβη από τον ήλιο και τις ελεύθερες ρίζες.\nΚάθε ένας από αυτούς τους παράγοντες μειώνει την ικανότητα δέρματα μας να διατηρήσουμε την ελαστικότητα και τη σφριγηλότητά του. Ηλικία οδηγεί επίσης στην απώλεια και την κατανομή του κολλαγόνου του δέρματος στρώμα του δέρματος σας. Το κολλαγόνο είναι το κλειδί για να παρέχει διαρθρωτική στήριξη στο δέρμα σας. Όπως σώματός μας παράγει λιγότερο, το δέρμα σας αρχίζει να κρεμάει και ρυτίδων.


Έβαψαν με σπρέι πολική αρκούδα | LiFO\n3.12.2019 | 17:41\nΑνήσυχη είναι η επιστημονική κοινότητα της Ρωσίας καθώς άγνωστοι έβαψαν με σπρέι μία πολική αρκούδα.\nΣυγκεκριμένα, σε βίντεο που μοιράστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φαίνεται μία πολιτική αρκούδα που στην γούνα της αναγράφεται "T-34". Ωστόσο δεν είναι γνωστό το πότε τραβήχτηκε το βίντεο. Οι επιστήμονες προειδοποιούν πως η αναγραφή αυτή μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που το ζώο κρύβεται στο περιβάλλον όταν κυνηγάει. Το "T-34" ήταν ένα σοβιετικό τανκ που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νίκη επί του Άξονα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.\nΤο βίντεο αναρτήθηκε στο Facebook από τον Sergey Kavry, ένα μέλος του WWF και στη συνέχεια αναμεταδόθηκε από τοπικά Μέσα. Ο Kavry ανέφερε ότι το βίντεο μοιράστηκε σε μία ομάδα γηγενών της περιοχής Τσουκότκα, που βρίσκεται στην Ανατολική Ρωσία, στο WhatsApp. Παράλληλα υποστήριξε ότι οι επιστήμονες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή δεν θα μάρκαραν ποτέ μία αρκούδα με αυτόν τον τρόπο. Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι δεν γνωρίζει λεπτομέρειες σχετικά με την περιοχή όπου το βίντεο λήφθηκε και έκανε λόγο για «διεστραμμένη έλλειψη σεβασμού προς την ιστορία», σε περίπτωση που το "Τ-34" συνδέεται όντως με την κωδική ονομασία του σοβιετικού τανκ.\nΟ Anatoly Kochnev, επιστήμονας σε βιολογικό ινστιτούτο, υποστήριξε από την πλευρά του πως είναι απίθανο η αρκούδα να βάφτηκε χωρίς πρώτα να έχει ναρκωθεί. Καθώς τα γράμματα και οι αριθμοί είναι ομοιόμορφοι και έχουν το ίδιο μέγεθος ο Kochnev πιστεύει ότι όταν η αρκούδα βάφτηκε ήταν ακίνητη. Παράλληλα υποστήριξε ότι το γεγονός ίσως συνέβη στην απομακρυσμένη περιοχή Νόβαγια Ζεμλιά, όπου νωρίτερα φέτος μία ομάδα ειδικών κλήθηκε να αντιμετωπίσει πολικές αρκούδες που κυκλοφορούσαν σε κατοικημένες περιοχές.\nΑκόμα, ο Kochnev υποστηρίζει ότι η βαφή μπορεί να παραμείνει για εβδομάδες στη γούνα του ζώου, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην πολική αρκούδα, η οποία στηρίζεται στη λευκή της γούνα όταν κυνηγάει θηράματα στο χιόνι και στον πάγο του Αρκτικού. Ειδικοί προσπαθούν να εντοπίσουν την προέλευση του βίντεο. Τα ρωσικά Μέσα αναφέρουν πως το συμβάν μπορεί να σχετίζεται με τον αυξανόμενο θυμό των τοπικών πληθυσμών για τις πολικές αρκούδες που εισβάλουν σε κοινότητες στην αρκτική Ρωσία.\nΗ δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη ИА Весьма (@vesma.today) στις 1 Δεκ, 2019 στις 7:22 μμ PST\nΤον Φεβρουάριο, η Νόβαγια Ζεμλιά κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθώς δεκάδες πολικές αρκούδες εμφανίστηκαν σε πόλεις και χωριά. Πλάνα, με τα άγρια ζώα που κυκλοφορούσαν σε κατοικημένες περιοχές και σπίτια έκαναν τον γύρο του διαδικτύου.


Κούμανι και Αντρώνι: Από το Αντρώνι στο Μοναστηράκι!\nΈχει συνδέσει το όνομά του με το παραδοσιακό παζάρι, το γνωστό γιουσουρούμ, που για πολλά χρόνια γίνεται κάθε Κυριακή, στην πλατεία Αβησσυνίας και στους γύρω δρόμους (Ηφαίστου, Πανδρόσου, Αδριανού, Αγίου Φιλίππου, Άστιγγος, Θησείου και Ερμού). Από τα χαράματα οι μικροπωλητές απλώνουν την πραμάτεια τους στους υπαίθριους πάγκους.\nΕκεί, μπορεί κάποιος να βρει και να αγοράσει τα πάντα σε αρκετά συμφέρουσες τιμές. Παλιά ρούχα, παπούτσια, οικιακά είδη, έπιπλα, βιβλία, μπρούτζινα και ασημένια αντικείμενα, παραδοσιακά μουσικά όργανα και αντίκες.\nΈνας φίλος μου διηγήθηκε, ότι παλιά δεν ονομαζόταν Μοναστηράκι, αλλά Μοναστήριον (έτσι αναφέρεται και ο σταθμός του ΗΣΑΠ) της Παναγιάς της Παντάνασσας. Η Παντάνασσα, επονομαζόταν Μέγα Μοναστήρι και, κατά τον 17ο αιώνα, ήταν μετόχι της Μονής της Παναγίας της Καισαριανής. Δημιουργήθηκε, διότι οι πιστοί της παλιάς Αθήνας δεν μπορούσαν να ανεβαίνουν στην Καισαριανή. Την εποχή εκείνη, είχε πολλά έσοδα και αρκετές ιδιοκτησίες μέσα στο παζάρι. Μετά την επανάσταση, όμως, του 1821, το Μοναστήρι παρήκμασε, μέχρι που, στο τέλος, πτώχευσε. Μαζί με την πτώχευση, το μεγάλο Μοναστήρι(ον) υποβιβάστηκε σε Μοναστηράκι, Παζάρι ή Γιουσουρούμ.\nΟ φίλος μου συνέχισε τη διήγησή του εξηγώντας μου, πως μετά την απελευθέρωση, κυκλοφόρησαν οι πρώτοι ευρωπαίοι στην Αθήνα, οι οποίοι φορούσαν φράγκικες ενδυμασίες. Ένας εβραίος έμπορος, αγόραζε τα μεταχειρισμένα ευρωπαϊκά ρούχα και τα μεταπουλούσε στην πλατεία Αβησσυνίας.\nΤο όνομα της Αβησσυνίας προήλθε από τους ελάχιστους Αβησσυνούς, δηλαδή τους κατοίκους της Αιθιοπίας που κάποτε κατοικούσαν εδώ. Άλλη ονομασία της πλατείας είναι τα «Παλιατζίδικα» ή «Γιουσουρούμ», που αντίστοιχα προήλθε από Έλληνες και Τούρκους κάτοικους της Αθήνας .\nΤο παζάρι κάποτε γοήτευε, γιατί είχε κάτι ανατολίτικο στον αέρα, από τη μυρωδιά των μπαχαρικών, ανακατεμένη με τσίκνα από τα λουκάνικα και τα σουβλάκια που ψήνονταν σε αυτοσχέδιες σχάρες, με το ημίφως από τις τέντες που έκρυβαν τον ήλιο και από τους μικροπωλητές και «πελάτες», που βρίσκονταν εκεί από κάθε γωνιά του πλανήτη.\nΗ επίσημη ονομασία ήταν Δημοπρατήριο, όπως αναγραφόταν και στην αρχή της οδού Ηφαίστου. Ο Ήφαιστος ήταν προστάτης των μεταλλουργών και των αγγειοπλαστών. Οι μεγάλες αμερικανικές αγορές αντικαταστάθηκαν από μαγαζιά, που η όψη τους είναι μοντέρνα και δεν παραπέμπει πλέον σε παζάρι. Γέμισε μεζεδοπωλεία και μοντέρνα μαγαζιά. Πουλούν, πλέον, ενδύματα και παπούτσια αμερικάνικης, πάντα, προέλευσης. Η κλασική βόλτα, το «shopping» της νεολαίας. Κάποια από τα παλιά μαγαζιά μετακόμισαν στην οδό Αθηνάς και στους γύρω δρόμους. Υπάρχουν, όμως, ακόμα καταστήματα στους δρόμους και στις στοές με αντίκες, βινύλια και παλαιοβιβλιοπωλεία.\nΣτην πλατεία βρίσκεται η πρώην καθολική εκκλησία, o σταθμός Μοναστηρακίου και το παλιό τζαμί, που σήμερα στεγάζει συλλογές κεραμικών.\nΗ εκκλησία, την εποχή της Φραγκοκρατίας ήταν ιδιόκτητη μονή του Νικόλαου Μπονεφατσή. Όπως προανέφερα, κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ήταν μετόχι της μονής στον Υμηττό. Κατά τα νεότερα χρόνια μεταβλήθηκε σε ενοριακό ναό, όπου τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου.\nΗ εκκλησία είναι όλη χτισμένη με υλικό που προήλθε από τους βανδαλισμούς αρχαίων ναών. Τις γωνίες κοσμούν περίτεχνα κιονόκρανα, άτεχνα τοποθετημένα, όπως και στο εκκλησάκι που βρίσκεται στο Κακοταροβούνι.\nΤο τζαμί χτίστηκε από τον Αθηναίο μουσουλμάνο ή Τούρκο βοεβόδα Τζισταράκη, το 1759, με υλικό παρμένο από παλιά κτίρια. Για το μαρμαροκονίασμα των τοίχων ανατινάχτηκε η 17η κολώνα του Ναού του Ολυμπίου Διός. Οι παλιοί Αθηναίοι πίστευαν, ότι κάτω από κάθε κίονα του ναού βρισκόταν παγιδευμένη μία κατάρα, κάτι που επιβεβαιώθηκε με το ξέσπασμα λιμού στην πόλη. Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, ο ναός του Διός θρήνησε τόσο δυνατά την καταστροφή της στήλης, που εκείνο το βράδυ κανείς δεν κοιμήθηκε στην Αθήνα. Ηρέμησε μόνο με την δολοφονία του βοεβόδα. Μετά την Επανάσταση του 1821 χρησιμοποιήθηκε το κτήριο για συνελεύσεις και το 1924 μετατράπηκε σε λαογραφικό μουσείο. Ο Γ. Δροσίνης προσέφερε δύο πολύτιμες συλλογές, τα επίπλα, σκεύη και εικόνες από τον Δανό Κ. Πελφ και τα ιαπωνικά αγγεία του Γρ. Μάνου. Το μετονόμασε σε Εθνικό Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών. Σήμερα, στο τζαμί, στεγάζεται συλλογή κεραμικών.\nΚαι οι δύο θρησκείες, μουσουλμανική και χριστιανική έχουν βάλει «την σφραγίδα τους» στην καταστροφή του πολιτισμού μας. Όταν βρεθείτε στην ανακαινισμένη πλατεία θα παρατηρήσετε την κακοτεχνία και των δύο κτηρίων που υποβαθμίζουν τον πολιτισμό μας. Το έδειξε άλλωστε και ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς στα δώδεκα δευτερόλεπτα από τη σχετική ταινία που αφαίρεσε το ΥΠ.ΠΟ του Σαμαρά.\nΤην περασμένη Δευτέρα, ο συντοπίτης μου μηχανικός Βασίλης Συλάιδος με οδήγησε στην Αρχαία Μαντινεία. Πριν λίγα χρόνια, ένας παπάς κατέστρεψε τις αρχαιότητες και κατασκεύασε ένα τερατούργημα- εκκλησία, την Αγία Φωτεινή, για να κάνουν τους γάμους τους οι πλούσιοι.\nΤις σκέψεις μου άλλαξε η χαρούμενη νότα που έδινε ο εντυπωσιακός ρυθμός του μπρέικ ντάνς (Break Dance), των ευέλικτων αγοριών, που κινούνταν σαν ρομπότ, στροβιλίζοντας τα κεφάλια τους σαν τρυπάνια στο έδαφος της πλατείας.\nΠιο πέρα, ενώπιον του κοινού των περαστικών, ακουγόταν ινδιάνικη μουσική, από Βολιβιανούς μουσικούς με πολύχρωμες ενδυμασίες. Γνώριμη μουσική από την επίσκεψή μου στη Νότια Αμερική, το 1983.\nΑπό πιτσιρικάς, είμαι ταχτικός θαμώνας στο Μοναστηράκι. Πηγαίνω εκεί για τη μαγεία του παλιού, του φθαρμένου και της γνώσης. Παρατηρώ τους λογής- λογής ανθρώπους, μελετώ τα παλιά αντικείμενα των περασμένων χρόνων και τελευταία ψαχουλεύω σαν ποντικός στα παλαιοβιβλιοπωλεία, μήπως ανακαλύψω ιστορικά βιβλία που να αναφέρονται στην περιοχή μας, με σκοπό πάντα να τα εκθέσω στην βιβλιοθήκη του Αντρωνίου.\nΤο άρθρο σχετίζεται με την καταστροφή των αρχαιοτήτων του Λασιώνα, του αρχαίου ναού στο Κακοταροβούνι, της Ψωφϊδας και των άλλων μνημείων της Ορεινής Ηλείας. Αφιερώνεται εξαιρετικά στους αγαπημένους φίλους και συμπατριώτες μου, που αμφισβητούν τις προσθέσεις μου.


EL - Χρυσοχοΐδης από Έβρο: «Το 2021 θα είναι ο χρόνος της ασφάλειας. Το εμβόλιο και ο φράχτης»\nΧρυσοχοΐδης από Έβρο: «Το 2021 θα είναι ο χρόνος της ασφάλειας. Το εμβόλιο και ο φράχτης»\n«Το 2020 δοκιμαστήκαμε, εδώ στα σύνορα στις Καστανιές, δοκιμαστήκαμε στον Έβρο, δοκιμαστήκαμε στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και αντέξαμε.\nΤο 2021 είναι ο χρόνος της ασφάλειας. Το εμβόλιο και ο φράχτης. Θα νικήσουμε τον κορονοϊό, θα είμαστε ασφαλής ως χώρα, ως Έλληνες και Ελληνίδες, θα είμαστε ασφαλείς ως Ευρωπαίοι, γιατί οι άνδρες και γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων, οι άνδρες και γυναίκες της ΕΛ.ΑΣ., φρουρούν τα σύνορα αποτελεσματικά και μας κάνουν περήφανους». Τα παραπάνω διεμήνυσε από τις Καστανιές του Έβρου, σήμερα το πρωί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.\nPrevΠροηγούμενο ΆρθροΕμβολιάστηκε ο Νίκος Χαρδαλιάς\nΕπόμενο ΆρθροΗ Σλοβενία έκλεισε τον πυρηνικό της σταθμό εξαιτίας του ισχυρού σεισμού στην ΚροατίαNext