Κατερίνα Τζωρτζακάκη - Ιστορίες : 2018\nΑυστηρός κριτής και γαλήνιος\nΉταν Χριστούγεννα και πήγε να επισκεφθεί τη γριά μάνα του στο χωριό. Μόνος του με τα παιδιά του. Η γυναίκα του ήταν πολύ απασχολημένη με διάφορα ψώνια και την ετοιμασία του σπιτιού για την Πρωτοχρονιά. Αλλά δεν τον ένοιαζε. Πρώτον, επειδή χαιρόταν γιατί θα περνούσε χρόνο με τους γιους του, που έβλεπε πολύ λίγο λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Δεύτερον, επειδή τη σύζυγο συνήθως την ενοχλούσε η άνοια της μητέρας του σαν να ήταν ελάττωμα του χαρακτήρα της. "Μα είναι δυνατόν να μην με θυμάται; Τόσο καλή νύφη είμαι!", έλεγε θιγμένη με αυτό το ύφος που έπαιρνε μερικές σαν όλος ο κόσμος να είχε δημιουργηθεί για να είναι στα πόδια της. Οι δυο γιοι του, που πήγαιναν στο δημοτικό, αγαπούσαν τη γιαγιά τους. Όπως όλα τα παιδιά είχαν μια φυσική τάση να αποδέχονται το οτιδήποτε, ακόμη και μια γιαγιά που ξεχνάει τα πάντα, μπορούσαν να συνεχίσουν να την αγαπούν και να γελάνε φιλικά μαζί της, όχι κοροϊδευτικά, ούτε επειδή ένιωθαν άβολα. Σαν να ένιωθαν πως το τραγικό από το κωμικό απέχουν μια στάλα και προτιμούσαν έτσι να γελούν αντί να κλαίνε γοερά.\nΌταν μπήκαν στο σπίτι, η γιαγιά καθόταν στο τζάκι, ήρεμη, χαμογελαστή. "Καλώς τα παιδιά", είπε γελώντας μα δεν ήξερε ποια ήταν αυτά τα παιδιά κι αυτός ο άντρας, ο γιος της, που αμήχανος την κοιτούσε και δεν ήξερε αν έπρεπε να την αγκαλιάσει. "Καθίστε, ελάτε να ζεσταθείτε. Κάνει πολύ κρύο σήμερα." Εκείνος πήρε ελπίδα. Ίσως και να μπορούσε να τον θυμηθεί έστω για λίγο. Ένιωθε τύψεις που δεν την επισκεπτόταν συχνά και η αδερφή του είχε αναλάβει σχεδόν αποκλειστικά τη φροντίδα της. Θα ήταν πολύ σημαντικό για εκείνον να αναγνώριζε η μάνα του πως πήγε να τη δει. Πως δεν την εγκατέλειψε. Πως την αγαπούσε πολύ ακόμη.\nΕκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα η αδερφή του. "Τα άλογα τα ταϊσατε;", ρώτησε η γιαγιά. Η αδερφή του τού εξήγησε πως το ρωτούσε αυτό κάθε μέρα. Κάποτε σε αυτό το σπίτι είχαν άλογα και η γιαγιά τα τάιζε κάθε μέρα. Πλέον ήταν το μόνιμο άγχος της. "Τα τάισα, τα τάισα, μάνα, μην ανησυχείς...", είπε η αδερφή του. "Ελάτε, ελάτε να ζεσταθείτε", ξανάπε η γιαγιά. Ύστερα τον ρώτησε αν έρχονταν από το διπλανό χωριό. Ένα σφίξιμο στην καρδιά του σαν τανάλια γινόταν όλο και πιο έντονο.\n"Θυμάσαι πόσο σκληρά δούλευε;", είπε η αδερφή του, που περνώνας τόσο χρόνο με τη γιαγιά είχε αρχίσει κι εκείνη να ζει στο παρελθόν, στην αγροτική ζωή, στα παιδικά τους χρόνια. "Ναι", απάντησε εκείνος μονολεκτικά. Θυμήθηκε πως όταν μάζευαν τις ελιές η μάνα του ξυπνούσε δυο ώρες πριν από τον πατέρα του και τον μεγάλο αδερφό του για να μαγειρέψει το φαγητό που θα έπαιρναν μαζί. Τάιζε τα ζώα κι ύστερα έφευγαν. Όταν οι άντρες κατάκοποι αποφάσιζαν πως τελείωσε η δουλειά για εκείνη τη μέρα, εκείνη έλεγε, "Ελάτε, να κάνουμε κι αυτό το δέντρο!" Οι άντρες αρνιούνταν κι ύστερα γύριζαν, τους έβγαζε το βραδινό και κοιμόταν δυο ώρες αφότου είχαν κοιμηθεί εκείνοι. Εκείνος ήταν το μικρότερο παιδί, με διαφορά είκοσι χρόνων από τον μεγάλο, που είχε πεθάνει λίγο πριν την εμφάνιση της άνοιας. Δεν δούλεψε ποτέ στα χωράφια, μόνο διάβαζε για να σπουδάσει, να βρει μια δουλειά στην πόλη, να κάνει οικογένεια. Παντρεύτηκε μεγάλος κι έκανε παιδιά μεγάλος και τώρα λυπόταν τόσο που η μάνα του που τόσο ήθελε να τον δει πατέρα δεν μπορούσε να καταλάβει πως τα γελαστά αγόρια δίπλα της ήταν τα εγγόνια της.\n"Ελάτε να τραγουδήσουμε, παιδιά....", είπε η γιαγιά στα παιδιά κι άρχισε να τραγουδά ένα τραγούδι αλλόκοτο, βγαλμένο από μια εποχή μακρινή, που είχε αρχίσει να χάνεται εδώ και πολύ καιρό. Τα παιδιά την κοιτούσαν παραξενεμένα μα άκουγαν προσεκτικά. Ο μικρός δειλά τη χάιδεψε στο μπράτσο κι εκείνη χαμογέλασε.\n"Είμαστε τυχεροί, είπε η αδερφή του. Θα μπορούσε να είναι επιθετική, να αγχώνεται, να φοβάται. Είναι σχεδόν πάντα χαρούμενη. Πολλές φορές νομίζει πως υπάρχουν παιδιά τριγύρω και γελά μαζί τους."\n"Μα δεν θυμάται τίποτα πια...", είπε εκείνος και δεν μπορούσε να συμμεριστεί τη θετική διάσταση της κατάστασης.\n"Τι να κάνουμε; Ο Θεός τα στέλνει αυτά. Μπορούμε να κάνουμε κάτι;", είπε εκείνη με την απόλυτη, απλή πίστη του παραδοσιακού ανθρώπου στα θεία. Εκείνος, όμως, διαφωνούσε. Ήταν μορφωμένος, είχε διαβάσει πολύ και δεν μπορούσε να μην αμφισβητεί τη θεία πρόνοια βλέποντας γύρω του καθημερινά ένα κόσμο γεμάτο βία και αδικία. Είχε σταματήσει από μικρός να πιστεύει στον Θεό, μα ήταν μερικές φορές, όπως τώρα που έβλεπε τη μάνα του έτσι ή όταν καμιά φορά στον δρόμο έβλεπε κάποια γυναίκα να ζητιανεύει με ένα μωρό στην αγκαλιά που ένιωθε ένα κρύο να τυλίγει την ύπαρξή του ολόκληρη, να τυλίγει όλον τον κόσμο. Γινόταν τότε σαν ένα μικρό έντομο που αιωρείται στον ιστό μιας τεράστιας αράχνης και περιμένει να καταβροχθιστεί, μόνο που η αράχνη αυτή δεν ερχόταν ποτέ και το μόνο που έμενε ήταν η ακινησία και ο τρόμος.\n"Πάω μια βόλτα, παιδιά μείνετε με τη θεία", είπε απότομα και σηκώθηκε. Βγήκε έξω και ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος. Του είχε σχεδόν κοπεί η ανάσα. Γιατί ένιωθε τόσο τρόμο; Μήπως δεν ήταν τελικά από αγάπη για τη μάνα του αλλά επειδή φοβόταν τα δικά του γηρατειά, επειδή αγαπούσε απλώς τον εαυτό του; Η ιδέα πως μπορεί κάποτε να βρισκόταν εκείνος καθισμένος στην καρέκλα και να μιλά για φανταστικά άλογα στα παιδιά του σφυροκοπούσε στο μυαλό του σαν κάποια άδικη τιμωρία. Όμως, μια ενοχή μέσα του βγαλμένη από τα μεγάλα βάθη της ψυχής του του ψιθύριζε με ανατριχιαστική φωνή, "Γιατί; Τι καλό έκανες εσύ στη ζωή σου για να μην αξίζεις την αδικία και την αρρώστια;" Χωρίς να το καταλάβει άρχισε να ανηφορίζει τον λόφο κι έφτασε με βήματα γρήγορα, σχεδόν μανιασμένα στο μικρό εκκλησάκι που έβλεπε από ψηλά σαν κριτής ή επόπτης όλο το χωριό.\nΌταν σταμάτησε, δεν μπορούσε να αναπνεύσει από το γρήγορο περπάτημα στην ανηφόρα. Κι όμως κάποτε ανέβαινε εδώ τρέχοντας και τραγουδώντας. Τώρα νόμιζε πως θα πέθαινε εκεί και το χειρότερο ήταν πως ένιωθε πως το άξιζε. Είχε τόσο καιρό να δει τη μητέρα του. Η αδερφή του στο τηλέφωνο τού έλεγε πόσο είχε κουραστεί από τη φροντίδα της. Εκείνος έκανε σαν να μην άκουγε. "Εκείνη θα πάρει το σπίτι, εκείνη ας τη φροντίσει", του έλεγε η γυναίκα του και όταν ήταν στις καλές της αγόραζε για τη μητέρα του παντόφλες ή νυχτικά και τα έστελνε περήφανη για την καλή της πράξη. Εκείνος, πνιγμένος στις υποχρεώσεις, χωρίς να έχει χρόνο να σκεφτεί τίποτα πέρα από το πόσα θα χρήματα θα βγάλει η επιχείρησή του κάθε μήνα για να πληρώσει το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών, δεν είχε χρόνο για να νοσταλγήσει, ούτε καν για να μετανιώσει για κάτι. Και τώρα η ενοχή είχε βγει από την ψυχή του σαν ένα τέρας, μαύρο, αβυσσαλέο που κρυβόταν για καιρό σε κάποιο ντουλάπι και τώρα επιτέλους ανακτούσε την τεράστια δύναμή του.\n"Δουλεύω για το σχολείο των παιδιών, δεν κάνω τίποτε άλλο", έλεγε στην αδερφή του στο τηλέφωνο και απέφευγε να στείλει έστω και μερικά χρήματα. Η υπομονετική γυναίκα δεν απαντούσε μα αυτός το ήξερε πως εκείνη δεν την έστειλαν να σπουδάσει και την πάντρεψαν με έναν μεγαλύτερο άντρα που δεν της χάρισε παιδιά κι ύστερα από λίγο πέθανε. Το παράπονο ήταν μονίμως στο βλέμμα της κι ας μην μιλούσε ποτέ, μιλούσε εκείνο σπαρακτικά, μα εκείνος έκανε πάλι πως δεν έβλεπε, γιατί έπρεπε να δουλεύει για τα παιδιά του. "Θα έχεις κάνει το καλύτερο για τα παιδιά σου", έλεγε η γυναίκα του που χαιρόταν να κάνει παρέα με τις πλούσιες μαμάδες. "Τους δίνεις την ευκαιρία για γνώσεις και γνωριμίες, εξασφαλίζεις το μέλλον τους." Αυτός όμως έβλεπε μερικές φορές το δημόσιο σχολείο κοντά στο σπίτι τους και τα παιδιά που πήγαιναν εκεί χαρούμενα σε παρέες και τότε ένας κόμπος στον λαιμό τον έπνιγε γιατί ένιωθε πως δούλευε τόσο και στερούταν ξεκούραση, χρόνο και προσωπικές απολαύσεις χωρίς πραγματικά κανέναν ουσιαστικό λόγο.\nΒυθισμένος τώρα στη ενοχή κοιτούσε το εκκλησάκι, σαν να κοιτούσε τον ίδιο τον Θεό που ετοίμαζε για εκείνον κάποια φρικτή καταδίκη. Φοβήθηκε πως θα πάθαινε κι ο ίδιος άνοια σύντομα, πως τα παιδιά του θα τον έψαχναν στα σοκάκια της πόλης όπου θα γύριζε με το μυαλό χαμένο, ενώ ταυτόχρονα η γυναίκα του θα θρηνούσε όχι τόσο για εκείνον τον ίδιο, που είχε πάψει από καιρό να είναι εραστής και σύντροφος, αλλά για αυτό το τόσο πολύτιμο ιδιωτικό σχολείο με τις τόσες γνώσεις και τις τόσες πολλές γνωριμίες. Θα θρηνούσε για το εξασφαλισμένο μέλλον. Ένιωσε τότε σαν ένα γαϊδούρι που το είχαν φορτώσει πολύ για χρόνια και τώρα αυτό κουράστηκε και ήθελε να πετάξει τα βάρη από πάνω του μα τα βάρη είχαν γίνει ένα με το σώμα του και το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κουνάει τα πονεμένα πόδια του νευρικά και να βαριανασαίνει.\nΚι έτσι αυτός ο κουρασμένος πατέρας, ο μετανιωμένος γιος, ο εκμεταλλευτής αδερφός, που από την εφηβεία του δεν πίστευε σε θεούς και δαίμονες και με τη λογική και την επιστήμη προσπαθούσε να ερμηνεύσει τα πάντα ψιθύρισε ξαφνικά γονατίζοντας μπροστά στο εκκλησάκι, "Συγγνώμη, Θεέ μου..." Ύστερα έμεινε εκεί για ώρα σε μια σπάνια στιγμή συνάντησης αν όχι με τον Θεό, σίγουρα με τον εαυτό του και την ουσία της ζωής και άκουσε για λίγο τα πουλιά που τιτίβιζαν στα δέντρα, το θρόισμα των φύλλων, κάποια φορτηγά που περνούσαν μακριά κι έστελναν την ηχώ τους.\n"Μα είσαι απλώς ένας άνθρωπος, γεννημένος για να παραπλανάσαι", ίσως να του είπαν τότε τα δέντρα και τα πουλιά στη δική τους ακατανόητη γλώσσα, που αέναα συνεχίζει επί αιώνες να στέλνει στο κόσμο το μήνυμα της ζωής, ίσως και του Θεού, αν υπάρχει. Ίσως και να μην είπαν τίποτα. Εκείνος πάντως έμεινε για ώρα γονατισμένος μπροστά στο εκκλησάκι και μάλιστα για λίγο έκλαψε. Όταν κύλησε και το τελευταίο του δάκρυ, συνειδητοποίησε πως δεν είχε πάρει το μπουφάν του και πως έκανε πραγματικά πολύ κρύο. Σηκώθηκε κι άρχισε να κατηφορίζει βλέποντας για τελευταία φορά το εκκλησάκι που έμοιαζε αυστηρό και γαλήνιο ταυτόχρονα, σαν όλα να τα παρακολουθούσε, σαν όλα να μπορούσε τελικά να τα συγχωρέσει.\nΠλησιάζοντας στο σπίτι άκουσε τη φωνή της μητέρας του να τραγουδά αυτό το παράξενο βουκολικό τραγούδι, που τραγουδούσε και πάνω από την κούνια του, μα δεν το ήξερε, γιατί τότε ήταν μωρό που δεν κατέγραφε ακόμη αναμνήσεις. Οι παιδικές φωνές των γιων του συνόδευαν τη γιαγιά κι αυτή η συνοδεία δεν ήταν παρά η ίδια η ζωή που όταν ανατρέχει στα παλιά, στα ξεχασμένα, μπορεί με δύναμη τεράστια να ριχτεί σε αυτό που θα' ρθει, στο καινούριο μέλλον, μπορεί να ριχτεί και να το αναπλάσει, να το φυτέψει, σαν κηπουρός επιμελής, σχολαστικός, που ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του.\nΑναρτήθηκε από Katerina Tzortzakaki στις 2:18 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣυνάντηση Mε Tον Έφηβο Εαυτό Tου\nΕκείνο το πρωινό συνάντησε ξανά τον έφηβο εαυτό του. Ένα νεαρό αγόρι περίμενε το τρένο φορώντας στα αυτιά του ακουστικά, το βλέμμα του σαν χαμένο έπεφτε πάνω στις ράγες και το σώμα του έγερνε σαν έτοιμο να πέσει. Ένιωσε μια μεγάλη ανάγκη να ρωτήσει το αγόρι αν ήταν καλά, μα στις μεγαλουπόλεις τέτοιο ενδιαφέρον μόνο προς παρεξήγηση είναι. Απλώς τον παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού του να μετρά με τα μάτια αν αξίζει να ζει κανείς, να βυθίζεται στην απελπισία της εφηβείας, που είναι ίσως η πιο σκληρή περίοδος της ανθρώπινης ζωής. Οι έφηβοι είναι πολύ άπειροι για να μπορέσουν να βγουν από τον μικρόκοσμό τους, για να σκεφτούν πως ό,τι ζουν εκείνη τη στιγμή κάποτε απλώς θα έχει περάσει. Θα ήθελε τόσο πολύ να πει σε εκείνο το αγόρι πως ό,τι κι αν τον βασάνιζε, το πιο πιθανό είναι να τελειώσει ή και να εξελιχθεί σε κάποιου είδους δύναμη ή σοφία. Πως αυτή η απελπισία που έκανε τις ράγες να φαντάζουν δελεαστικές και τον θάνατο ως τη μοναδική λύση μπορεί και να καθόριζε το ποιος θα γινόταν τελικά, το τι θα επέλεγε να κάνει στη ζωή του, την ηθική του και το αν και πόσο θα συμπονούσε τους γύρω του. Μπορεί και όχι, βέβαια. Οι πιθανότητες να συμβεί κάτι ή να μη συμβεί είναι συνήθως ισόποσες και το αποτέλεσμα επηρεάζεται αρκετά από την τύχη.\nΤο τρένο ήρθε κι ένα πλήθος κόσμου μπήκε στο βαγόνι, που μπήκε κι εκείνος. Ο δυστυχισμένος έφηβος χάθηκε μέσα στους πολλούς. "Τουλάχιστον δεν έπεσε στις ράγες", σκέφτηκε μα δεν μπορούσε να νιώσει ανακούφιση. Οι αναμνήσεις του είχαν ήδη ξυπνήσει, το σώμα του είχε αρχίσει να σχηματίζει κόμπους στο στομάχι και στο κεφάλι και τα δόντια του πονούσαν σαν να τα κρατούσε σφιγμένα για πάρα πολύ καιρό. Στο βάθος του βαγονιού ήταν ένας άνθρωπος από κάποια άλλη χώρα, της Μέσης Ανατολής ή και πιο μακρινή, καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Πάνω από το κεφάλι του ήταν ο μόνος ελεύθερος χώρος που υπήρχε στο τρένο και οι κυρίες κρατούσαν τις τσάντες τους μπροστά τους και με εγρήγορση για να προλάβουν τους επιτήδειους.\nΚάποια στιγμή είδε πάλι τον έφηβο με τα ακουστικά. Χαμένος στη μουσική του, με ένα βλέμμα οργισμένο, που δεν είχε φωνή, κοιτούσε από το παράθυρο. Τίποτα γύρω του δεν τον απασχολούσε. Ο έφηβος κλεισμένος σε ένα αόρατο κουτί πάλευε με συναισθήματα και σκέψεις, η ζωή σίγουρα θα του φαινόταν σκληρή και άδικη κι εκείνος θα ένιωθε τόσο μικρός, τόσο ανήμπορος να κάνει το οτιδήποτε, τόσο καταδικασμένος. Ναι, έτσι ήταν κι εκείνος κάποτε. Οργισμένος χωρίς φωνή και επώδυνα μόνος.\nΕίχε την ατυχία να γεννηθεί σε μια οικογένεια που έχασε το πρώτο της παιδί. Εκείνος μεγάλωσε στη σκιά αυτής της απώλειας, αθόρυβα γλιστρούσε στα δωμάτια του σπιτιού και στη ζωή των γονιών του με σεβασμό, μην τολμώντας να τους απασχολήσει με τα ασήμαντα δικά του θέματα. Εκείνοι πενθούσαν, το πένθος τους είχε καταλάβει όλο το σπίτι, το σπίτι ήταν σαν να μην είχε αέρα κι εκείνος τελικά σαν να μην είχε θέση στον κόσμο. Ήταν τόσο θυμωμένος με τον αδερφό του, που τους είχε εγκαταλείψει. Μπορούσε να συγχωρήσει τη λύπη των γονιών του, ήταν ανθρώπινο να μη θέλουν πια να ζουν, μα δεν μπορούσε να συγχωρήσει εκείνο το παιδί που απλώς αρρώστησε. Ίσως επειδή το είχε αγαπήσει πιο πολύ. Η οικογένεια μέσα στην κατάθλιψή της είχε απομονωθεί. Κανείς δεν μιλούσε για τον χαμένο αδελφό κι εκείνος ένιωθε πως ήταν αναγκασμένος να ζει στην πιο διαφορετική οικογένεια του κόσμου. Τα βράδια φοβόταν τη σιωπή, γιατί ήταν σχεδόν σίγουρο πως θα έσπαζε κάποια στιγμή ξαφνικά από τους λυγμούς της μητέρας του στο σαλόνι κι εκείνος τότε ευχόταν να μπορέσει να γίνει καπνός και να διαλυθεί από τις χαραμάδες. Με κάποιο μαγικό τρόπο να εξαφανιζόταν, να έφευγε. Ή έστω να κόβονταν τα αυτιά του για να μην ακούει άλλο το κλαμα.\nΤα χρόνια εκείνα δεν περνούσαν και ο έφηβος εαυτός του νόμιζε πως η ζωή ήταν κάτι σαν το μαρτύριο του Σίσυφου σε διάφορες παραλλαγές. Και πως εκείνος ήταν ο μοναδικός Σίσυφος που είχε υπάρξει ή θα υπήρχε ποτέ και το μαρτύριό του μοναδικό όσο τίποτα και γι' αυτό του ήταν ανήκουστο για αυτό να μιλήσει σε κάποιον. Στις παρέες του ήταν κι εκεί αθόρυβος. Με μια παρουσία χαμογελαστή, καλοσυνάτη, πολλές φορές κεφάτη μα μέσα ένα ηφαίστειο έβραζε και ο ουρανός του ήταν μαύρος.\nΌσο αργά και βασανιστικά πέρασε η πρώτη του νιότη, τόσο γρήγορα πέρασαν τα επόμενα χρόνια και βρέθηκε τώρα σαράντα πέντε χρόνων, με έναν ευτυχισμένο γάμο, υγιή και χαρούμενα παιδιά, καλή δουλειά και ευτυχία. Η καλή του τύχη, η ασταμάτητη προσπάθειά του, η δημιουργικότητά του, οι άνθρωποι που ήταν κοντά του και τον αγαπούσαν μπορούσαν τώρα να του εξασφαλίσουν την ηρεμία, που τόσο του είχε λείψει, την αληθινή χαρά. Η ζωή, που απλωνόταν όλο και περισσότερο μπροστά του σαν ένας τεράστιος χάρτης, ήταν λιγότερο δυσανάγνωστη, λιγότερο ασπρόμαυρη και είχε αμέτρητες ιστορίες, που έδειχναν τη μία και μοναδική αλήθεια που τώρα μπορούσε να σεβαστεί. Κάθε ανθρώπινη ιστορία, όσο δραματική κι αν είναι, δεν είναι παρά μια ακόμη ανθρώπινη ιστορία μέσα στις αμέτρητες και ασταμάτητες και μοναδικές ιστορίες του κόσμου. Οι άνθρωποι γύρω μας συνήθως υποφέρουν σιωπηλά και σηκώνουν βάρη που συχνά δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε. Κάθε πρωί φοράμε τα ωραία μας χαμόγελα για να δείχνουμε όσο το δυνατόν πιο ευτυχείς μα τελικά όλοι μέσα τους είναι φτιαγμένοι για να νιώσουν τον πόνο και όλοι τον νιώθουν, έστω και με τρόπο διαφορετικό ο καθένας. Στριμωγμένοι σε βαγόνια με τις απώλειές μας, με τις ψυχικές και σωματικές μας αναπηρίες, με το κάθε δράμα, την κάθε μικρή ή μεγάλη λύπη που πέρασε ποτέ από την καρδιά μας, την κάθε οργή που ξέσπασε ή περιμένει να ξεσπάσει, απλώς ταξιδεύουμε. Ασφυκτικά κοντά στους άλλους μα κατά βάθος τόσο μόνος του ο καθένας. Κι ίσως υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι συνήθως υποφέρουν σιωπηλά. Είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι τυπικός από το να μοιραστείς ένα βάσανο και επίσης δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που αντέχουν να έχουν συνεχώς απέναντί τους την οδύνη.\nΜε το βλέμμα του γύρεψε για ώρα τον έφηβο με τα ακουστικά. Τον εντόπισε με το ίδιο χαμένο βλέμμα. Για λίγο η μελαγχολία του νεαρού καθρέφτισε τη δική του αστείρευτη μελαγχολία, που τον συντρόφευε ακόμη και στην πιο υπέρτατα ευτυχισμένη στιγμή. Μα την είχε εδώ και καιρό αποδεχτεί. Είχε γίνει τόσο φίλη του, που μερικές φορές γελούσε μαζί της, όπως δυο φίλοι που γνωρίζονται αληθινά πολύ καλά. Ήταν μέσα του γιατί κάποτε την ανέπνευσε, ένα καλά κρυμμένο μυστικό μέσα στην τόσο όμορφη ζωή του. Μα δεν τον ενοχλούσε πια. Πώς μπορούν άλλωστε να ενοχλούν έναν ώριμο και λειτουργικό ενήλικα δυο παιδικά απορημένα μάτια;\nΟ άντρας που βρισκόταν στο αναπηρικό καρότσι κατέβηκε από το τρένο. Κάποιοι επιβάτες του άνοιξαν χώρο σαν πρόθυμοι να βοηθήσουν κι εκείνος τους χαμογέλασε σαν να μη χρειαζόταν πραγματικά καμία βοήθεια. Λίγο μετά θα κατέβαινε και ο έφηβος. Είχε γίνει τόσο ένα με τη μουσική που τα ακουστικά ήταν σαν μια προέκταση των αυτιών του. Σηκώθηκε κι εκείνος και βρέθηκε δίπλα του. Στο τζάμι της πόρτας είδε τις μορφές τους. Ήταν στο ίδιο ύψος, με παρόμοιο σωματότυπο. Ο νεαρός είχε πυκνά μαλλιά και αρυτίδιαστο πρόσωπο μα ούτε να διανοηθεί μπορούσε πως κάποια μέρα θα τα νοσταλγούσε.\nΌταν άνοιξε η πόρτα ο έφηβος τον έσπρωξε κατά λάθος για να περάσει.\n"Συγγνώμη...", είπε με ενοχή που θα ταίριαζε στο μεγαλύτερο αμάρτημα του κόσμου.\n"Δεν πειράζει, απάντησε εκείνος. Ό,τι κι αν είναι, στ'αλήθεια δεν πειράζει." Ξαφνιάστηκε κι ο ίδιος ακούγοντας τα λόγια του.\nΟ νεαρός τον κοίταξε απορημένος κι ύστερα με το ένα χέρι τοποθέτησε το ένα ακουστικό καλύτερα στο αυτί του μη σταματώντας,όμως να τον κοιτάζει. Εκείνος του χαμογέλασε με το πιο ζεστό, το πιο γλυκό χαμόγελο που βρέθηκε ποτέ στο στόμα του και με το χέρι του άγγιξε τον νεανικό ώμο.\nΎστερα περπάτησε ως τη λεωφόρο ανάλαφρα και η μελαγχολία του θα χανόταν κι αυτή σε λίγο μέσα στο πλήθος, μέσα στην ακατάπαυστη βοή της πόλης.\nΑναρτήθηκε από Katerina Tzortzakaki στις 4:15 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟι πρώτες ακτίνες του ήλιου άρχισαν να μπαίνουν από τις κουρτίνες της κρεβατοκάμαράς του. Τις ένιωσε στα μάτια του και γύρισε από την άλλη μεριά του μεγάλου διπλού κρεβατιού. Με τα χέρια του ψηλάφισε το κενό δίπλα του. Η Λήδα δεν ήταν εκεί. Άνοιξε τα μάτια με τρόμο. Άρχισε να κοιτάζει το δωμάτιο προσπαθώντας να βρει κάτι δικό της, όμως μάταια. Κανένα πεταμένο ρούχο, κανένα βιβλίο πουθενά, ούτε η καφέ κοκάλινη χτένα της πάνω στο κομοδίνο. Ήταν, λοιπόν, αλήθεια. Η Λήδα τον είχε αφήσει. Χωρίς να τον κοιτάξει στα μάτια, χωρίς να του πει λέξη, γράφοντας του μόνο ένα άψυχο σημείωμα με λίγες εξηγήσεις.\nΑναρωτήθηκε γιατί δεν είχε υποψιαστεί τίποτε. Κι ύστερα θυμήθηκε κάποια βράδια τον τελευταίο καιρό. Εκείνος ξυπνούσε μέσα στην νύχτα και την ένιωθε ανήσυχη. Στριφογύριζε στο κρεβάτι ή κάπνιζε σκεφτική. Όταν υποψιαζόταν πως την κοιτούσε, κουκουλωνόταν με το πάπλωμα ή έσβηνε το τσιγάρο με γρήγορες κινήσεις κι έκανε πως κοιμόταν. Κι ύστερα σκέφτηκε τα πρωινά πριν καιρό που κοιμόταν ήσυχη δίπλα του, κουλουριασμένη σαν μωρό. Ήταν η ευτυχία του αυτή η αίσθηση ότι ήταν δικιά του, ότι τον αγαπούσε, ότι μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο, το ίδιο κρεβάτι, την ίδια ζωή. Αυτά τα δύο χρόνια που έζησαν μαζί, ναι, μπορούσε να πει πως ήταν η όλη η ευτυχία που μπορούσε να ζήσει και που τώρα είχε χάσει οριστικά.\nΌλοι ήταν αρνητικοί σε αυτό το γάμο, τους είχαν πολεμήσει. Οι γονείς της, οι συγγενείς του, οι φίλοι τους. Τριάντα χρόνια τους χώριζαν, αλλά κανείς δεν έβλεπε το πόσα τους ένωναν. Όλοι έλεγαν πως αυτός ο γάμος δεν είχε μέλλον. «Πως είναι δυνατόν να παραβλέπει τα χρόνια, τη φύση, την ίδια τη ζωή; Θα πάρει ένα κοριτσάκι και θα το κλείσει σ’ ένα σπίτι για να γεράσει μαζί του; Για πόσο νομίζει πως θα αντέξει η μικρή, για πόσο καιρό θα αντιστέκεται στα νιάτα της;» θυμήθηκε τώρα με πίκρα τα λόγια ενός συναδέλφου του, που είχε ακούσει κατά λάθος και που τότε είχε αποδώσει με ευκολία στη ζήλια. Εκείνη με το θράσος, που η ηλικία της επέτρεπε να έχει, δήλωνε πως ζούσε μόνο το παρόν. Και πως το παρόν της ήταν εκείνος. Πως τον είχε ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή που τον είδε να μπαίνει στη μεγάλη αίθουσα του πανεπιστημίου με τη δερμάτινη τσάντα του και τις χειρόγραφες σημειώσεις του. Πως την πρώτη φορά που της μίλησε τα πόδια της έτρεμαν και η καρδιά της χτυπούσε δυνατά σαν έτοιμη να εκραγεί. Πως τρία χρόνια προσπαθούσε να καταπολεμήσει τον έρωτα της για εκείνον βγαίνοντας με σαχλούς συνομήλικους και πως η ημέρα που αποφάσισε να του μιλήσει για τα συναισθήματα της ήταν η πιο σημαντική ημέρα της ζωής της. Για ένα χρόνο κρύβονταν μέχρι εκείνη να τελειώσει το Πανεπιστήμιο και ύστερα παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο χωρίς καθόλου καλεσμένους με μάρτυρες τη μοναδική της φίλη που δεχόταν τη σχέση τους και τη Μάριον, τη δική του αγαπημένη φίλη από τα φοιτητικά χρόνια, που ήρθε από την Αμερική μόνο και μόνο για να τους παντρέψει ενθουσιασμένη από τη ρομαντική τους ιστορία.\nΚοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο, ήταν πολύ νωρίς. Ήταν Σάββατο, δεν είχε μάθημα, έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να ξανακοιμηθεί. Στο μυαλό του, όμως, γυρόφερνε το σημείωμα με τα πλαγιαστά γράμματα που είχε αφήσει το προηγούμενο πρωί η Λήδα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.\n«Προσπάθησα, αλλά δεν αντέχω άλλο. Έχω μπροστά μου να ζήσω μια ζωή, που εσύ έχεις ήδη ζήσει. Δεν είμαι πια ερωτευμένη μαζί σου. Θέλω να βρω τον εαυτό μου. Η απόφαση μου είναι οριστική, μην ψάξεις να με βρεις. Θα λείψω για λίγο στο εξωτερικό, όταν γυρίσω, θα επικοινωνήσω μαζί σου για το διαζύγιο. Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα, φαίνεται πως όλοι είχαν δίκιο, ήμασταν τυφλοί. Να προσέχεις.»\nΕίχε νιώσει ένα φριχτό πόνο στο στήθος. Είχε σκίσει το σημείωμα και είχε πετάξει μια καρέκλα κάτω. Κι ύστερα είχε καθίσει στο τραπέζι, είχε βάλει το κεφάλι του μέσα στα χέρια του κι είχε αρχίσει να κλαιει με λυγμούς σαν μικρό παιδί, όπως ποτέ δεν είχε κλάψει στη ζωή του.\nΝαι, εκείνος δεν είχε καταλάβει το μέγεθος τους, αλλά είχαν προβλήματα τον τελευταίο καιρό. Η Λήδα είχε αλλάξει. Ήταν συνεχώς κακοδιάθετη και μιλούσε πολλές ώρες στο τηλέφωνο με τις φίλες της, όταν εκείνος πλησίαζε σταματούσε απότομα και σαν να άλλαζε θέμα. Του ζητούσε συνέχεια να βγαίνουν και παραπονιόταν πως η ζωή της ήταν βαρετή. Τον παρακαλούσε να γυρίσουν την Ευρώπη με το τρένο το καλοκαίρι. Κι εκείνος ένιωθε κουρασμένος. Και γέρος. Κοιτούσε με πίκρα κάθε καινούρια άσπρη τρίχα που εντόπιζε στα μαλλιά του. Μισούσε το πρόσωπο του και τις μικρές ρυτίδες γύρω από τα μάτια του. Μισούσε το σώμα του που είχε αρχίσει κι αυτό να τον προδίδει. Ξεφύλλιζε τα παλιά του άλμπουμ, τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες με το ωραίο ανάστημα, τα κατάμαυρα μαλλιά και τα ρούχα, που εκείνης της φαίνονταν αστεία και παλιομοδίτικα. Γιατί να μη με γνωρίσει έτσι, αναρωτιόταν. Κι ύστερα έκλεινε πάλι τα άλμπουμ νιώθοντας κάτι σαν θλίψη, που τότε που ήταν νέος και όμορφος, πέρασε τη ζωή του χαμένος μέσα σε βιβλία χωρίς να επιτρέπει ούτε για λίγο στον εαυτό του την ανεμελιά και τον έρωτα.\nΗ Λήδα τώρα βρισκόταν σε κάποιο τρένο στην Ευρώπη κι εκείνος ένιωθε γέρος όσο ποτέ. Του ήταν αδύνατο να κοιμηθεί πάλι. Σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ. Δεν ήθελε να σκέφτεται, δεν ήθελε να θυμάται. Κάθισε στο τραπέζι και άρχισε να κοιτάζει στο κενό. Πέρασε έτσι αρκετή ώρα, αν και απροσδιόριστο το πόση ακριβώς, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο. Αναρωτήθηκε ποιος να ήταν. Δεν είχε όρεξη να μιλήσει σε κανέναν. Σκέφτηκε να μην απαντήσει. Κι ύστερα μια μικρή ελπίδα γεννήθηκε μέσα του. Η Λήδα. Είχε μετανιώσει και τον έπαιρνε να του πει πως τον αγαπούσε. Γυρνούσε στο σπίτι.\n«Hellooo there…» ένιωσε τη γνωστή φωνή της Μάριον σα γερή γροθιά στο στομάχι.\n«Συγνώμη για την ώρα. Μόλις έφτασα.»\n«Που έφτασες;» τη ρώτησε απορημένος.\n«Απέχω μόλις μια ώρα από το σπίτι σου. Ετοίμασε καφέ, παίρνω ταξί κι έρχομαι. Byeee…»\nΗ Μάριον. Απρόβλεπτη όπως πάντα. Οι κοινοί τους φίλοι την έλεγαν τρελή. Η αλήθεια είναι πως πάντα ήταν αρκετά εκκεντρική, αλλά την αγαπούσε γι’ αυτό, γιατί έτσι συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον. Είχε κάνει τρεις γάμους, ο πρώτος της σύζυγος πέθανε πριν προλάβει να τον αγαπήσει, ο δεύτερος και ο τρίτος την εγκατέλειψαν για μικρότερες, αφήνοντας της, όμως, τεράστια διατροφή, κάτι που της επέτρεψε να σταματήσει τη δουλειά της και να αρχίσει να γυρίζει τον κόσμο. Το πάθος της ήταν η Αφρική. Και τα άγρια ζώα. Στο σπίτι της είχε έναν μαύρο πύθωνα με μεγάλες κίτρινες βούλες και μικρό τριγωνικό κεφάλι. Τον είχε δει σε φωτογραφίες, που του είχε στείλει η Μάριον. Ήταν ακόμη μικρός, αλλά του προκαλούσε ανατριχίλα. Τεό, τον έλεγε και μιλούσε γι’ αυτόν σαν να ήταν παιδί ή εραστής της. Τον είχε σε ένα τεράστιο γυάλινο κουτί, αλλά πολλές φορές τον έβγαζε έξω και χάιδευε το σκληρό του δέρμα. Θα της περάσει κι αυτό, σκεφτόταν στην αρχή, καθώς από το σπίτι της Μάριον είχαν περάσει κατά καιρούς άπειρα κατοικίδια, με τα οποία αρχικά ενθουσιαζόταν, αλλά στο τέλος βαριόταν και κάπου χάριζε. Ωστόσο, όσο ο πύθωνας μεγάλωνε, τόσο η Μάριον τον αγαπούσε περισσότερο και μιλούσε με πάθος και αγάπη γι’ αυτόν.\nΜπήκε στο μπάνιο και έκανε ένα ντους. Ήθελε να τον βρει περιποιημένο η φίλη του. Παρά την κακή του διάθεση, χάρηκε πολύ που θα την έβλεπε. Ήταν ο μόνος αληθινός δικός του άνθρωπος και μπορούσε να τον καταλάβει καλύτερα από τον καθένα. Το νερό έπεφτε στο σώμα του και σαν να άρχιζε να καθαρίζει το μυαλό του. Ναι, με τη Μάριον, όλα μπορούσε να τα αντιμετωπίσει. Τόσα χρόνια φίλοι είχαν περάσει τόσα μαζί, ακόμη κι αν από ένα σημείο και μετά τους χώρισε η απόσταση. Η φιλία τους άντεξε αυτή τη δοκιμασία, άλλωστε περνούσαν σχεδόν μαζί τα καλοκαίρια τους. Από ένα σημείο και μετά με τη νέα τεχνολογία, μπορούσαν να συνομιλούν καθημερινά, να είναι ο ένας στη ζωή και τα συναισθήματα του άλλου. Κι αυτό ήταν κάτι που πολλές φορές ζήλευε η Λήδα.\n«Μήπως είστε ερωτευμένοι εσείς οι δύο για χρόνια και δεν το έχετε καταλάβει;» τον ρωτούσε κοροϊδευτικά όποτε τον έβλεπε να της γράφει.\n«Τι ανοησίες είναι αυτές που λες!» της απαντούσε απότομα και συνήθως έκλεινε τον υπολογιστή.\n«Είναι ανάγκη τότε να σου γράφει κάθε μέρα αν τάισε το Τεό της με χαμστεράκια;» η ειρωνεία της σαν να έστριβε ένα μαχαίρι στην καρδιά του. Θύμωνε και τον έπιανε το παράπονο, η Μάριον ήταν τόσο καλή μαζί της και την είχε αποδεχτεί όσο κανένας κι εκείνη έκανε σαν κακομαθημένο κοριτσάκι. Ήταν οι μοναδικές φορές που θύμωνε μαζί της, αλλά ο έρωτας του συνήθως υπερίσχυε και σχεδόν αμέσως τη συγχωρούσε.\n«Μακάρι να μπορούσες να τη γνωρίσεις καλύτερα, είναι σπάνιος άνθρωπος. Και μην κοιτάς που μοιάζει να είναι σε ένα δικό της κόσμο, είναι πολύ ευαίσθητη και πολύ πληγωμένη κατά βάθος» της έλεγε, αλλά η Λήδα τον αγνοούσε και συνέχιζε με κάποιο σαρκαστικό σχόλιο, οπότε εκείνος άλλαζε κουβέντα, γιατί δεν ήθελε να νιώθει πως έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στις δύο γυναίκες που αγαπούσε πιο πολύ στη ζωή του.\nΦόρεσε απλά, αλλά όμορφα ρούχα, ωστόσο δεν έμεινε ικανοποιημένος με την εικόνα του στον καθρέφτη, που ήταν τελευταία ο μεγάλος και απειλητικός εχθρός του. Μπορούσε να στέκεται για ώρες κοιτάζοντας με αποδοκιμασία το είδωλο του, αλλά τον διέκοψε το κουδούνι που χτύπησε. Έτρεξε να ανοίξει στη φίλη του και ακούγοντας τα τακούνια της στο πάτωμα ένιωσε το γνώριμο καρδιοχτύπι που συνόδευε κάθε συνάντηση τους μετά από καιρό.\nΕκείνη μπήκε φορώντας κομψά και ακριβά ρούχα, όπως πάντα, αλλά κάτι στο βλέμμα της ήταν διαφορετικό. Τον αγκάλιασε σφιχτά και την ένιωσε σαν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Λίγο μετά τραβήχτηκε από πάνω του και βυθίστηκε σε μια πολυθρόνα.\n«Είμαστε μόνοι μας; Η Λήδα ;» κοίταξε γύρω εξονυχιστικά.\n«Ξέρεις, νομίζω πως ήρθες την κατάλληλη ώρα. Θα σε έπαιρνα τηλέφωνο να σου πω...»\n«Τι συνέβη;» το πρόσωπο της αναστατώθηκε.\n«Έφυγε. Θέλει να χωρίσουμε. Δεν μπορώ, λεει, να της δώσω αυτά που χρειάζεται και δεν μπορεί να κάνει άλλη υπομονή. Αυτή η καταραμένη διαφορά ηλικίας. Είχαν δίκιο όλοι! Να ήμουν δέκα χρόνια νεότερος!»\n«Θεέ μου, λυπάμαι τόσο! Πως είσαι εσύ; Πόσο σε καταλαβαίνω» τον αγκάλιασε κι ένιωσε τόσο όμορφα στην αγκαλιά της, που ευχήθηκε να μην τελείωνε ποτέ.\n«Μην ανησυχείς, θα το αντιμετωπίσουμε μαζί.»\n«Θα φύγεις κι εσύ και θα μείνω μόνος και τότε δεν ξέρω τι θα κάνω...»\n«Δε θα φύγω. Αποφάσισα να γυρίσω στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει τίποτα που να με κρατάει εκεί. Το μόνο που γνώρισα ήταν προδοσία. Θέλω να γεράσω εδώ που μεγάλωσα.»\nΣήκωσε το βλέμμα της και την κοίταξε προσεκτικά. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει. Και ήταν τόσο όμορφα έτσι βουρκωμένα τα γαλάζια της μάτια, για μια στιγμή νόμισε πως γύρισαν πίσω, τότε που ήταν νέοι, τότε, πολύ παλιά, που ίσως και να ήταν λίγο ερωτευμένος μαζί της. Όμως αυτή η στιγμή πέρασε γρήγορα και η εικόνα της Μάριον άλλαξε, το δέρμα της ασφυκτιούσε κάτω από τα στρώματα πούδρας, που δεν κατάφερνε να κρύψει τις μικρές ρυτίδες στο μέτωπο και γύρω από τα χείλη της, τα μαλλιά της είχαν κάπως χαλάσει από τις πολλές βαφές, αλλά δεν ήταν αυτά, ήταν κάτι στα μάτια της που φώναζε «γέρασα, γέρασα και είμαι μόνη!».\n«Συνέβη κάτι; Πως το αποφάσισες έτσι ξαφνικά;» της χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά.\n«Συνέβη, αλλά ντρέπομαι να στο πω. Ωστόσο, δεν αντέχω, μόνο εσένα έχω και μόνο εσύ ξέρω πως δε θα με κρίνεις και θα με καταλάβεις. Λυπάμαι που το λεω, αλλά χαίρομαι που δεν είναι εδώ η Λήδα, μπροστά της δε θα μπορούσα να μιλήσω.»\nΣτο άκουσμα του ονόματος της Λήδας κάτι ένιωσε, αλλά το έδιωξε και συγκεντρώθηκε στα λόγια της φίλης του.\n«Ο Τεό κάποιες φορές τα βράδια τον έβγαζα από το κουτί του και τον άφηνα να κοιμάται κουλουριασμένος στα πόδια μου. Ένιωθα όμορφα, ένιωθα πως δεν είμαι μόνη. Το έκανα συχνά αυτό μέχρι που ένα πρωί ξύπνησα και τον είδα απλωμένο δίπλα μου. Συνειδητοποίησα πόσο μεγάλωσε, αλλά πριν προλάβω να τον χαϊδέψω, εκείνος κουλουριάστηκε πάλι σαν να έκανε πως κοιμάται. Δεν έδωσα σημασία, αλλά αυτό συνέβη κι άλλες φορές. Ανησύχησα μήπως του συνέβαινε κάτι και πήγα στον κτηνίατρο, θυμάσαι, αυτόν τον κτηνίατρο, που είχα βρει, που ήξερε από φίδια...»\n«Ο κτηνίατρος με κοίταξε κάπως αποδοκιμαστικά και μου είπε πως ο Τεό πρέπει να θανατωθεί, πως με μετρούσε. Δεν κατάλαβα και τον ρώτησα τι εννοούσε. Και αυτό που άκουσα, δεν μπορούσα να το πιστέψω.» Έκανε μια παύση και η φωνή της βγήκε αδύναμη.\n«Μετρούσε να δει αν χωρούσα. Θα με έπνιγε και θα με κατάπινε...»\nΑνατρίχιασε. Φαντάστηκε τη Μάριον κοιμισμένη και το μαυροκίτρινο ερπετό δίπλα της. Να την τυλίγει αργά στις σπείρες του και να την πνίγει. Κι ύστερα...\nΉταν φοβερό. Ήταν σοκαρισμένος και δεν μπορούσε να πει κουβέντα. Η Μάριον συνέχισε.\n«Θα έβρισκαν τον Τεό ποιος ξέρει πότε διογκωμένο με μένα μέσα του. Είδα ένα ντοκιμαντέρ μετά από αυτό. Έδειχνε ένα πύθωνα να κυνηγάει μια τίγρη. Έδειχνε την πάλη τους όταν προσπαθούσε να την πνίξει. Είχε απίστευτη μυϊκή δύναμη. Και μετά την κατάπινε ολόκληρη. Ήταν φοβερό. Θα πέθαινα και εγώ, η ίδια με την απερισκεψία μου θα είχα προκαλέσει το θάνατο μου. Πως μπόρεσα να πάρω ένα άγριο ζώο και να το κλείσω σ’ ένα διαμέρισμα νομίζοντας πως θα ξεχάσει την ίδια του τη φύση;»\nΗ Μάριον σκούπιζε τα μάτια της κι εκείνος γύρισε και την κοίταξε σαν να την έβλεπε για πρώτη φορά. Θα την έχανε, αυτή η σκέψη τον διέλυε. Ένιωσε στο σώμα του ένα γλυκό τρέμουλο, σαν να ξυπνούσε από μέσα του ένα αίσθημα πολύ παλιό και καλά θαμμένο. Μια δύναμη τον έσπρωχνε να τη φιλήσει. Δεν τόλμησε, αλλά την έσφιξε στην αγκαλιά του.\n«Έλα, είμαστε μαζί τώρα. Μακριά από όλα αυτά που σε πρόδωσαν. Θα είμαστε όπως παλιά, θα δεις...».\nΕκείνη την ώρα άκουσε το κλειδί να γυρίζει. Η Μάριον τραβήχτηκε και σκούπισε τα τελευταία της δάκρυα. Σαν να φόρεσε ξαφνικά μια μάσκα, το πρόσωπο της άλλαξε. Η Λήδα ακούμπησε κάτω τη βαλίτσα της και τους κοίταξε παραξενεμένη.\n«Μάριον. Δεν ήξερα ότι είσαι εδώ.»\n«Γεια σου, Λήδα. Ναι, γύρισα. Οριστικά πια.»\nΟι τρεις τους παρέμειναν αμίλητοι. Η σιωπή τους σαν να κράτησε για ώρες. Εκείνος ένιωσε τα διάφορα συναισθήματα μέσα του να μετατρέπονται σε έναν οξύ πόνο που διαπέρασε το κεφάλι του. Η Μάριον σηκώθηκε κι έφτιαξε τη φούστα της. Χαμογελούσε στη Λήδα και τίποτα πάνω της δε θύμιζε το πόσο ευάλωτη και πληγωμένη έκλαιγε πριν λίγα λεπτά στην αγκαλιά του.\n«Καλύτερα να σας αφήσω μόνους», είπε.\nΗ Λήδα έψαχνε κάτι να πει.\n«Ο Τεό τι κάνει;» ήταν το μόνο που σκέφτηκε.\n«Τον χάρισα σε ένα ζωολογικό κήπο» απάντησε η Μάριον αδιάφορα. Κι ύστερα γύρισε και τον κοίταξε.\n«Όποτε μπορείς, τηλεφώνησε μου. Θα χρειαστώ βοήθεια τώρα που ψάχνω για σπίτι στην πόλη.»\nΈκλεισε την πόρτα πίσω της. Η Λήδα τον πλησίασε δειλά.\n«Συγνώμη, αγάπη μου, δεν ξέρω τι μ’ έπιασε, δεν μπορώ χωρίς εσένα» είπε και τον αγκάλιασε σφιχτά. Ένιωθε τα χέρια της να τον τυλίγουν σαν δυνατό σώμα φιδιού. Τα μάτια του έμειναν καρφωμένα στην πόρτα. Μαζί με το γνώριμο ήχο των ψηλών τακουνιών της Μάριον ένιωσε να σβήνει μέσα του και ο παλιός ξεχασμένος του πόθος. Αφέθηκε στην αγκαλιά της Λήδας σαν να αφηνόταν στο θάνατο.\nΑναρτήθηκε από Katerina Tzortzakaki στις 5:57 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕγώ τον είδα από μακριά μια μέρα\nΉταν σαν όλους\nΜε ένα σώμα ίδιο σαν όλα\nΣκυφτό, θαμπό και λυπημένο\nΜε πρόσωπο χλωμό κι ωραίο\nΠολλές φορές χαμογελούσε\nΣαν να ενδιέφεραν αληθινά τόσο\nΌσα ακούει κανείς συνήθως\nΜες στις πολύβοες παρέες\nΜες στις οθόνες\nΜέσα στα ανιαρά σχολεία\nΣτο τρένο μόνος στριμωχνόταν\nΑνάμεσα σε τόσους, τόσους στριμωγμένους\nΜα να καμιά φορά παρατηρούσα\nΤο βλέμμα του από το παράθυρο να φεύγει\nΝαι, θα ορκιζόμουν πως ξαφνικά χανόταν\nΤο πέταγμα ενός πουλιού\nΣε όνειρα για να πετάξει\nΜες στο βαγόνι ο καλλιτέχνης στριμωγμένος\nΈνας σαν όλους\nΈνας με φόβο μέσα του, όπως όλοι\nΓινόταν ένα αχόρταγο παιδί και πάλι\nΤον κόσμο αχόρταγα που ανακαλύπτει\nΠου θέλει με τα χέρια του τα ίδια\nΝα δώσει χρώμα, ιδέες, τη φωνή του\nΣτο φευγαλέο, στο τίποτα και όμως\nΣτο πιο υπέροχο, πολύτιμο λεπτό του\nΠου όπως όλα τα λεπτά, όλες οι σκέψεις\nΑόρατο σε λίγο θα πετάξει\nΚαι έτσι τόσο στριμωγμένος, ένας σαν όλους\nΟ καλλιτέχνης κάτι σκαρφιζόταν\nΚάτι γινόταν άξαφνα, για λίγο\nΤο πιο υπέροχα σπουδαίο που μπορούσε\nΗ ίδια του η ζωή και η ύπαρξή του\nΚι ύστερα ερχόταν η ώρα να κατέβει\nΜαζί με άλλους, ένας σαν όλους\nΓλιστρούσε αθόρυβα στον δρόμο\nΜα εγώ, ναι, από μακριά κοιτούσα\nΚαι θα ορκιζόμουν\nΠως έτσι όπως η συνηθισμένη η μορφή του περπατούσε\nΣκυφτή, θαμπή και λυπημένη\nΆφηνε πίσω μελωδία\nΜια πινελιά ή ένα ποιήμα\nΠιστέψτε με, σας λέω, το είχα ακούσει\nΤο είχα δει με τα δικά μου τα συνηθισμένα μάτια\nΚαι από τότε, ναι, δεν έπαψα, σας λέω\nΣε όποιο πλήθος συναντώ\nΝα τον γυρεύω\nΑναρτήθηκε από Katerina Tzortzakaki στις 5:15 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Katerina Tzortzakaki στις 5:27 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΗ μικρή μπαλαρίνα και το ποτάμι των δακρύων της\nΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ ζούσε μια όμορφη μπαλαρίνα, η Λουίζα, σε ένα όμορφο σπίτι σε μια όμορφη ροζ πολιτεία. Όλα στη ζωή της ήταν όμορφα και κάθε απόγευμα φορούσε τα ροζ της παπούτσια και χόρευε μπροστά στο ηλιοβασίλεμα. Μια όμορφη μουσική ακουγόταν παντού. Ο χορός της ήταν τόσο μαγευτικός που έκανε ροζ τον ουρανό και η πόλη γινόταν όλη ροζ και όσοι ζούσαν σε αυτήν χαμογελούσαν. Ύστερα, όταν η μουσική τελείωνε, η μπαλαρίνα έβγαζε τα παπούτσια της και τα φύλαγε σε ένα ξύλινο κουτί κάτω από το κρεβάτι της. Ξάπλωνε και κοιμόταν ήσυχη κι ευτυχισμένη, αφού είχε για μια ακόμη μέρα κάνει αυτό που τόσο αγαπούσε. Είχε χορέψει.\nΜα μια μέρα συνέβη κάτι φρικτό. Κάποιος έκλεψε τα παπούτσια της Λουίζας. Δεν ήταν πουθενά. Έψαξε σε όλο το σπίτι. Μέσα στις ντουλάπες και στην αποθήκη. Στο μπαλκόνι και κάτω από τον νεροχύτη. Σε όλα της τα κουτιά, πίσω από τα όμορφα φορέματά της. Τα παπούτσια δεν ήταν πουθενά…\nΗ Λουίζα ένιωθε τόσο μπερδεμένη. Σαστισμένη. Φοβισμένη. Και θυμωμένη! Δεν ήξερε τι να κάνει. Πήγε στην πόλη και άρχισε να ρωτά τους περαστικούς. Κανείς δεν είχε δει τα παπούτσια της, ούτε ήξεραν κάτι για αυτά. Τώρα που δεν μπορούσε να χορέψει, η πόλη άρχισε σιγά-σιγά να σκουραίνει. Να παίρνει ένα άσχημο γκρίζο χρώμα. Οι άνθρωποι κατσουφιασμένοι προσπερνούσαν ο ένας τον άλλον χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους. Και έβρεχε. Η μουσική που ακουγόταν ήταν τώρα ένας ψίθυρος σχεδόν ενοχλητικός.\nΗ Λουίζα άρχισε να κλαίει. Δεν ήξερε τώρα πια τι να περιμένει. Η ζωή της είχε τόσο αλλάξει. Και ένιωθε μόνη. Χωρίς τα παπούτσια της δεν θα μπορούσε να ξαναχορέψει ποτέ. Κι αυτή η πόλη, η συννεφιασμένη, η σκοτεινή δεν της άρεσε. Έκλαιγε για ώρα. Τα δάκρυά της σχημάτισαν ένα ροζ ποταμάκι. Κι ένα μικρό, πράσινο βατραχάκι ήρθε και άρχισε μέσα στο ποταμάκι να τσαλαβουτά.\n«Γιάαααχ!», έκανε στην αρχή η Λουίζα. Δεν της άρεσαν τα βατράχια. Όμως, αυτό το βατραχάκι ήταν χαριτωμένο και φαινόταν άκακο. Απελπισμένη το ρώτησε αν είχε δει τα παπούτσια της.\n«Κουάξ, έκανε το βατραχάκι. Ακολούθησέ το ποταμάκι. Θα σε οδηγήσει σε κάτι που θα σε βοηθήσει!»\nΤο ροζ ποταμάκι των δακρύων της Λουίζας είχε τώρα μεγαλώσει κι άλλο. Το νερό έφτανε μέχρι τους αστραγάλους της Λουίζας. Κανονικά δεν θα έμπαινε μέσα γιατί τα παπούτσια της θα χαλούσαν, μα τώρα ήταν ξυπόλητη και δεν την ένοιαζε. Έτσι άρχισε να περπατάει στο ποτάμι. Και το περίεργο ήταν πως της άρεσε πολύ να τσαλαβουτά με γυμνά τα πόδια. Δεν το είχε ξανακάνει ποτέ! Το ποταμάκι μάκραινε, μάκραινε για ώρα και τελικά την οδήγησε στην άκρη της πόλης. Στην αρχή του δάσους. Εκεί η κουκουβάγια, που φυλούσε το δάσος, στεκόταν αυστηρή, μα πολύ, πολύ ήρεμη. Ήταν απόγευμα, σε λίγο θα νύχτωνε.\n«Καλή μου κουκουβάγια, μήπως έχεις δει τα παπούτσια μου; Δεν μπορώ να χορέψω. Δεν ξέρω τι να κάνω. Κάθε απόγευμα τα φορούσα και χόρευα και ο ουρανός βαφόταν ροζ. Τώρα η πόλη μου έχει σκοτεινιάσει. Δεν χαμογελά κανείς. Κι εγώ, ξυπόλητη, δεν ξέρω πώς να ζω.»\n«Ο ουρανός δεν βαφόταν ροζ από τον χορό σου, μικρή μου μπαλαρίνα, είπε η κουκουβάγια. Κοίτα γύρω σου. Και χωρίς να χορεύεις, ο ήλιος δύει. Τα κόκκινα χρώματά του αγκαλιάζουν τον κόσμο. Αυτό συνέβαινε και θα συμβαίνει πάντα όσο υπάρχει ο κόσμος ανεξάρτητα από το τι κάνουμε ή τι συμβαίνει σε εμάς.»\nΗ μπαλαρίνα κοίταξε γύρω της. Ήταν αλήθεια αυτό που είπε η κουκουβάγια. Ο ουρανός είχε πάρει τα πιο όμορφα χρώματα. Τα πουλιά πετούσαν ανέμελα, σαν να μην ήξεραν πόσο στενοχωρημένη ήταν εκείνη. Η υπέροχη μουσική του απογεύματος εδώ στο δάσος ακουγόταν όπως πάντα.\n«Όμως στην πόλη μου όλα είναι γκρίζα. Κανείς δεν χαμογελά. Πρέπει να βρω το παπούτσι μου και να χορέψω ξανά. Πρέπει να με βοηθήσεις, καλή μου κουκουβάγια…»\n«Θα σε βοηθήσω, μικρή μπαλαρίνα», είπε η σοφή κουκουβάγια και έφυγε πετώντας.\nΗ Λουίζα άρχισε πάλι να κλαίει. Τα δάκρυά της σχημάτισαν κι άλλο ποταμάκι. Το βατραχάκι είχε από ώρα φύγει, μα τώρα η μικρή μπαλαρίνα ήξερε τι να κάνει. Ξυπόλητη μπήκε πάλι μέσα στα δάκρυά της, το ποτάμι όλο και μεγάλωνε κι εκείνη άρχισε να τρέχει αποφασισμένη να βρει τα παπούτσια της για να μπορέσει ξανά να χορέψει.\nΑυτή τη φορά οδηγήθηκε μέσα στο δάσος. Ήταν σκοτεινά. Κάποιες πυγολαμπίδες την πλησίασαν κι έριξαν το φως τους γύρω της. Έτσι μπορούσε να βλέπει. Δεν είχε ξαναπάει ποτέ στο δάσος. Όλη της τη ζωή ήταν στο όμορφο σπίτι της, στην όμορφη πόλη, μα τώρα έβλεπε πόσα πολλά υπήρχαν γύρω της που δεν ήξερε. Οι πυγολαμπίδες την έκαναν να νιώθει ασφαλής. Κάποια στιγμή το ροζ ποτάμι σταμάτησε και η Λουίζα κατάλαβε πως εκεί έπρεπε να σταματήσει.\nΤώρα το φεγγάρι ολοστρόγγυλο βρισκόταν στον ουρανό. Δεν είχε ξαναδεί ποτέ της το φεγγάρι, γιατί πάντα όταν έδυε ο ήλιος κοιμόταν. Ήταν μαγευτικό. Λαμπερό όσο τίποτα, σαν ένα φωτεινό πρόσωπο την κοιτούσε στα μάτια. Κι έτσι ξαφνικά, το φεγγάρι της μίλησε.\n«Τι ψάχνεις εδώ μέσα στο δάσος μέσα στη νύχτα, μικρή, όμορφη μπαλαρίνα;»\n«Ψάχνω τα παπούτσια μου. Πρέπει να τα βρω για να χορέψω ξανά. Κι όταν χορέψω ξανά, η πόλη μου θα γίνει πάλι όμορφη. Και θα ακούγεται η πιο όμορφη μουσική. Και όλα θα είναι όπως πριν.»\n«Μικρή μου μπαλαρίνα, να ξέρεις ότι η ζωή αλλάζει με τρόπους που συχνά δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Κι όταν αλλάζει κάτι, δεν είμαστε ποτέ όπως πριν. Μα αυτό δεν είναι απαραίτητα μόνο κακό.»\nΗ Λουίζα ήταν έτοιμη πάλι να βάλει τα κλάματα.\n«Έχασες το παπούτσι σου και λυπήθηκες πολύ, το ξέρω. Μα δες πόσο θάρρος ξύπνησε μέσα σου η λύπη κι έφτασες ως εδώ. Βρήκες τη δύναμη να φύγεις από το σπίτι σου και την πόλη σου για πρώτη φορά και μπήκες μέσα στο άγνωστο δάσος και μάλιστα μέσα στη νύχτα. Αυτή τη δύναμη δεν θα την είχες βρει ποτέ, αν δεν είχε αλλάξει η ζωή σου.»\n«Μα αν δεν χορεύω η όμορφη μουσική γίνεται ένας άσχημος θόρυβος και όλα είναι γκρίζα και οι άνθρωποι δεν χαμογελούν…»\n«Θα βρεις τον τρόπο να χορέψεις ξανά. Κι οι άνθρωποι της πόλης σου θα χαμογελάσουν πάλι. Γιατί πότε η λύπη, πότε η χαρά έρχεται στη ζωή μας. Και πρέπει να τις δεχόμαστε όπως έρχονται και όπως φεύγουν. Και αν τις δεχόμαστε, ο ουρανός κάθε απόγευμα βάφεται όμορφα με τα χρώματα του ήλιου και η μουσική του ηλιοβασιλέματος κάθε απόγευμα είναι γλυκιά σαν νανούρισμα.»\nΑυτά είπε το φεγγάρι κι ύστερα ένα σύννεφο το έκρυψε και δεν ξαναφάνηκε. Οι πυγολαμπίδες, όμως, δεν άφησαν τη Λουίζα μόνη. Εκείνη άρχισε πάλι να κλαίει. Αυτή τη φορά, όμως, το ένιωθε. Όσο έκλαιγε γινόταν πιο δυνατή κι ένιωθε πως θα μπορούσε να τα καταφέρει ακόμη και αν η ζωή της δεν γινόταν ποτέ όπως πριν. Ακόμη κι αν δεν έβρισκε ποτέ ξανά τα παπούτσια της. Αποφασισμένη όσο ποτέ άρχισε πάλι να τσαλαβουτά στο ποτάμι των δακρύων της κι αυτή τη φορά προχωρούσε κι έλεγε «όπου με βγάλει!»\nΤο ποταμάκι την οδήγησε πάλι στην άκρη του δάσους, στην αρχή του. Οι πυγολαμπίδες φώτιζαν τον δρόμο και την έκαναν να μη φοβάται. Η κουκουβάγια ήταν πάλι εκεί.\n«Κοίτα τα αστέρια, μικρή μπαλαρίνα, της είπε. Τα έχεις ξαναδεί;»\n«Όχι, ποτέ….», είπε η Λουίζα και κοίταξε τα αστέρια μαγεμένη. Ήταν ό,τι πιο υπέροχο είχε δει ποτέ της. Τώρα η λύπη της είχε γίνει γλυκιά, μπορούσε να την αντέξει. Και της μάθαινε τόσα…\n«Τα αστέρια θα σου κάνουν ένα δώρο, γλυκό μου κορίτσι, είπε η κουκουβάγια.»\n«Τι δώρο;», ρώτησε έκπληκτη η Λουίζα.\n«Θα σου δώσουν πίσω τα χαμένα σου παπούτσια. Τα είχε αρπάξει μια καρακάξα, που της άρεσαν επειδή ήταν γυαλιστερά και ήθελε να παίξει μαζί τους για λίγο. Μα ύστερα έχασε τον δρόμο και δεν μπορούσε να σου τα επιστρέψει. Συμβαίνουν τέτοιες ατυχίες στη ζωή μας. Όμως, τα αστέρια είδαν πόσο αγαπάς αυτά τα παπούτσια και πόσο θέλεις να χορέψεις ξανά και να κάνεις πάλι την πόλη σου όμορφη. Έριξαν το φως τους παντού και βρήκαν την καρακάξα. Την οδήγησαν εδώ, να τη τώρα σου φέρνει τα παπούτσια σου…»\nΈνα μαύρο πουλί ήρθε πετώντας κρατώντας στο στόμα του τα παπούτσια της Λουίζας.\n«Συγγνώμη, κοριτσάκι, είπε. Δεν ήθελα να σου τα κλέψω. Μόνο να τα δανειστώ για λίγο…»\n«Δεν πειράζει, είπε η Λουίζα τρυφερά. Με οδήγησες σε μια περίεργη περιπέτεια και γνώρισα τόσα πράγματα, που δεν θα είχα γνωρίσει ποτέ, αν η ζωή μου δεν είχε αλλάξει.»\nΎστερα πήρε τα παπούτσια της με λαχτάρα και τα φόρεσε όλο χαρά!\n«Χόρεψε, μπαλαρίνα μου!», της είπε η κουκουβάγια, που την κοιτούσε συγκινημένη.\nΗ Λουίζα άρχισε να χορεύει μέσα στο δάσος και οι πυγολαμπίδες άρχισαν να χορεύουν κι αυτές. Τα αστέρια μπήκαν κι αυτά στον χορό και το φεγγάρι εμφανίστηκε και πάλι και της ψιθύρισε γλυκά:\n«Να μην το βάζεις ποτέ κάτω, μικρή μου μπαλαρίνα! Και να θυμάσαι πως δεν ξέρουμε ποτέ πού μας οδηγεί το ποτάμι των δακρύων μας.»\nΗ μικρή μπαλαρίνα χόρευε όλη τη νύχτα και σαν ξημέρωσε, όταν ο ήλιος έβαψε κόκκινο τον ουρανό, η πόλη της ζωντάνεψε. Από τα ξυπνητήρια όλων ακούστηκε ένα όμορφο τραγούδι. Οι κάτοικοί της πόλης χαμογελαστοί πήγαν στις δουλειές τους καλημερίζοντας ο ένας τον άλλον.\nΜέσα σε όλη αυτή τη φασαρία κανείς δεν πρόσεξε ένα μικρό βατραχάκι, που τσαλαβουτούσε σε ένα παράξενο, ροζ ποταμάκι…


Άρχισε η ψηφοφορία του SPD για τη συγκρότηση κυβέρνησης στη Γερμανία - aVecnews.gr\nΆρχισε σήμερα στη Γερμανία η επιστολική ψηφοφορία των περίπου 464.000 μελών των Σοσιαλδημοκρατών για το εάν η παράταξη θα πρέπει να συγκροτήσει νέο κυβερνητικό συνασπισμό με το συντηρητικό μπλοκ της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ.\nΗ διορία για την αποστολή της ψήφου είναι η Παρασκευή 2 Μαρτίου. Το αποτέλεσμα αναμένεται να ανακοινωθεί το ίδιο Σαββατοκύριακο, μάλλον στις 4 Μαρτίου, δηλαδή την ίδια ημέρα που λαμβάνουν χώρα οι γενικές εκλογές στην Ιταλία.\nΗ ψηφοφορία αναμένεται να είναι αμφίρροπη καθώς μεγάλο μέρος του SPD, ειδικά η νεολαία του κόμματος, αντιτίθεται σε νέα συγκυβέρνηση με τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Χριστιανοκοινωνιστές.\nΤους τελευταίους μήνες η Σοσιαλδημοκρατική νεολαία και η αριστερή πτέρυγα του κόμματος έχουν καταφέρει να εγγράψουν χιλιάδες νέα μέλη, γεγονός που θα μπορούσε να κρίνει μία «κλειστή» ψηφοφορία.\nΤυχόν απόρριψη ενός νέο μεγάλου συνασπισμού από τα μέλη του SPD κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης σε επαναληπτικές εκλογές, με δεδομένο ότι η κ. Μέρκελ έχει καταστήσει σαφές ότι δεν προτίθεται να ηγηθεί κυβέρνησης μειοψηφίας.\nΤυχόν αρνητική ψήφος από τους Σοσιαλδημοκράτες μπορεί επίσης να «σφραγίσει» και την πολιτική σταδιοδρομία της κ. Μέρκελ, η οποία δέχεται πιέσεις από το κόμμα της να δρομολογήσει τη διάδοχη κατάσταση.\nΧθες Δευτέρα η κ. Μέρκελ διόρισε την ανερχόμενη Ανεγκρέτ Κραμπ-Κερεμπάουερ ως γενική γραμματέα των Χριστιανοδημοκρατών, προκαλώντας έντονη φημολογία ότι την προορίζει για διάδοχό της στην ηγεσία του κόμματος.\nΤο τμήμα του SPD που αντιτίθεται σε νέο μεγάλο συνασπισμό αποδίδει την εκλογική και δημοσκοπική κατάρρευση του κόμματος στην συνεργασία με την δεξιά, και πιστεύει ότι μία 4ετία στην αντιπολίτευση θα επιτρέψει στο κόμμα να αναχαράξει τη στρατηγική του.\nΣτις ατελέσφορες εκλογές του Σεπτεμβρίου οι Σοσιαλδημοκράτες απέσπασαν μόλις το 20,5% των ψήφων, που συνιστά μεταπολεμικό χαμηλό.\nΠάντως ούτε οι επαναληπτικές εκλογές φαίνεται να είναι καλή λύση για το κόμμα.\nΔημοσκόπηση της εταιρείας INSA που δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα στην «Bild» καταδεικνύει πως το ακροδεξιό AfD έχει προσπεράσει το SPD και είναι πλέον δεύτερο κόμμα, με 16% έναντι 15,5%.


Greenpeace: "Το περιβαλλοντικό έγκλημα στην Σαλαμίνα συνεχίζεται" - Aftodioikisi.gr\n20 Σεπτεμβρίου 2017 - 12:59\nΗ Greenpeace δεν θα συμμετάσχει στη σημερινή συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος με θέμα “Αντιμετώπιση της θαλάσσιας ρύπανσης στον Σαρωνικό από τη βύθιση του δεξαμενόπλοιου «Αγία Ζώνη ΙΙ»”.\nΌπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της: «Με δεδομένη την αποκαρδιωτική εικόνα που συνεχίζει να παρουσιάζει η Σαλαμίνα 10 μέρες μετά το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου Αγία Ζώνη ΙΙ και τα ανεπαρκή μέσα απορρύπανσης που έχουν διατεθεί στην περιοχή, στην παρούσα χρονική στιγμή προέχει η καταπολέμηση της ρύπανσης. Ομάδα εθελοντών της Greenpeace βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Σαλαμίνα για να συμβάλει στην επιτάχυνση των εργασιών.\n“Αν η ηγεσία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας έχει κινήσει θεούς και δαίμονες για την καταπολέμηση της πετρελαιοκηλίδας, σίγουρα δεν τους έχουμε συναντήσει στην Σαλαμίνα. Αυτό που βλέπουμε ωστόσο είναι τις περισσότερες ρυπασμένες παραλίες εγκαταλελειμμένες και την πετρελαιοκηλίδα να παραμένει σε μεγάλο τμήμα της θαλάσσιας περιοχής που έχει πληγεί”, δήλωσε ο Δημήτρης Ιμπραήμ, υπεύθυνος εκστρατειών στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace. “Η Σαλαμίνα εξακολουθεί να πληρώνει το κόστος της καθυστέρησης και του κακού συντονισμού του κρατικού μηχανισμού. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος, χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια με περισσότερα συνεργεία απορρύπανσης”, τόνισε ο Δημήτρης Ιμπραήμ.\nΝα επιταχύνει τις διαδικασίες απορρύπανσης και να διαθέσει περισσότερους πόρους, ειδικά στην περιοχή της Σαλαμίνας.\nΝα επιταχύνει τις εργασίες απάντλησης όλου του πετρελαίου που απομένει στο βυθισμένο πλοίο και να προχωρήσει το συντομότερο δυνατόν στην ανέλκυσή του.\nΝα αποδώσει πλήρως τις ευθύνες στους υπαίτιους, μετά από έρευνα για τα αίτια του ατυχήματος και της θαλάσσιας ρύπανσης και να ενημερώσει με κάθε διαφάνεια τους Έλληνες πολίτες.\nΝα σταματήσει οριστικά τις διαδικασίες για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων με δεδομένο τον τεράστιο περιβαλλοντικό, οικονομικό και κοινωνικό κίνδυνο που κρύβουν για τη χώρα.\nΟι πολίτες που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν εθελοντικά στις επιχειρήσεις καθαρισμού μπορούν να στείλουν email στην ηλεκτρονική διεύθυνση [email protected] ώστε να λάβουν σχετικές οδηγίες.»\nΔημήτρης Ιμπραήμ, 6979 44 33 05\nΆλκης Καφετζής, 6940 43 14 24\nTagsGREENPEACEΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΑΣΑΛΑΜΙΝΑ\nΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΣΑΛΑΜΙΝΑ, GREENPEACE, ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ, ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΑ\nΚΕΕΡΦΑ: Έξω οι φασίστες από το Πέραμα και τη Σαλαμίνα


ΜΠΑΣΚΕΤ-ΕΘΝΙΚΗ ΕΦΗΒΩΝ - Neos Kosmos\n16 July 2009 2:47pm\nΥποδοχή αντάξια της επιτυχίας τους, την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας, επιφύλαξε η Πολιτεία και η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαί-ρισης (ΕΟΚ) στην Εθνική Εφήβων, κατά την άφιξη της αποστολής στο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Πα-ρών ο υφυπουργός Πολιτισμού, αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού, Γιάννης Ιωαννίδης, που συνεχά-ρη τους παίκτες του Γιώργου Βλασσόπουλου, χαρακτήρισε μεγαλειώδη την επιτυχία τους και τους συμβούλεψε να μην απολογούνται για κάτι που δεν πήραν, το χρυσό δηλαδή μετάλλιο που ήταν ο στόχος όλων στην ομάδα στον τελικό με τις ΗΠΑ. Τους δευτεραθλητές κόσμου υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο και ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας μπάσκετ, Γιώργος Βασιλακόπουλος.\nΟ Γιάννης Ιωαννίδης τόνισε, μιλώντας προς τους «αργυρούς» έφηβους: «Όλο το μπάσκετ ασχολεί-ται μαζί σας και γενικά οι φίλαθλοι. Οι ομάδες πρέπει να πιστεύουν, να δουλεύουν και να προω-θούν. Στον Άρη είχαμε επτά νέους παίκτες και στον Ολυμπιακό πέντε. Υπήρχαν βέβαια και οι έ-μπειροι παίκτες, αλλά ως επί το πλείστον είχαμε νέους παίκτες. Ο Φιλίππου ήταν 17 χρόνων και ο Λυπηρίδης ήταν 17 ετών, αλλά και στον Ολυμπιακό οι Τάρλατς, Τόμιτς, Νάκιτς, Μωραϊτης ήταν 17 ετών. Διαθέτετε “πλαστικά” και δυνατά κορμιά, έχετε και ταλέντο τεράστιο. Δεν θα φοβάστε κανέ-ναν. Μόνο ν’ ακούτε τους προπονητές σας και να βελτιώνετε τις αδυναμίες σας. Όπως μία άλλη Ε-θνική στο παρελθόν που είχε πάρει το Παγκόσμιο και όλα τα παιδιά έπαιξαν αργότερα στην Εθνι-κή ανδρών… έτσι θα γίνει και με σας. Ο στόχος είναι να βρεθείτε στην Εθνική και στην Α1.\nΠρώτα να ευγνωμονείτε τους γονείς σας που σας στηρίζουν. Αυτοί είναι οι πρώτοι και μετά τον κόουτς. Αυτός που δουλεύει δεν χάνει ποτέ. Θα παίξει σίγουρα αν έχει ταλέντο και δουλεύει. Συγ-χαρητήρια, η επιτυχία σας ήταν μεγαλειώδης».\nΣτο τέλος, ο υφυπουργός Αθλητισμού στράφηκε προς τον αρχηγό, Νίκο Παππά, και του είπε: «Σε άκουσα να αναφέρεσαι με πίκρα στο γεγονός πως δεν κατακτήσατε το χρυσό μετάλλιο. Δεν θα α-πολογείστε. Πήρες αυτό που πήρες σαν ομάδα και δεν θα απολογείσαι για κάτι που δεν πήρες», κατέληξε ο Γιάννης Ιωαννίδης.\nΟ ομοσπονδιακός τεχνικός, Γιώργος Βλασσόπουλος, δήλωσε ανάμεσα σε άλλα: «Το σημαντικό είναι από εδώ και πέρα οι ομάδες και οι προπονητές να αξιοποιήσουν αυτά τα παιδιά. Να τους δώ-σουν χρόνο συμμετοχής στους συλλόγους. Προς τους ίδιους τους παίκτες θέλω να πω να μην στα-ματήσουν να γίνονται καλύτεροι, γιατί τότε θα πάψουν να είναι καλοί. Έχουν να συναγωνιστούν πολλούς καλούς παίκτες γεννημένους τη δεκαετία του ΄80. Στόχος για σας θα πρέπει να είναι η Ε-θνική ανδρών».\nΚαταλήγοντας ο Γιώργος Βλασσόπουλος αφιέρωσε την επιτυχία αυτή στη σύζυγο και τη νεογέν-νητη κόρη του. τις οποίες όπως τόνισε δεν έχει δει για έναν μήνα τώρα.\nΑπό την πλευρά του, ο αρχηγός Νίκος Παππάς τόνισε: «Ευχαριστούμε για την υποδοχή, είναι κά-τι πρωτόγνωρο για εμάς. Είμαστε πολύ χαρούμενοι και ελπίζουμε στο μέλλον να πετύχουμε πάλι κάτι ανάλογο. Θέλαμε το χρυσό μετάλλιο, αλλά υπήρξαν κάποιες δυσκολίες στην προετοιμασία και μερικά προβλήματα τραυματισμών. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε όλους όσοι συνεργάστη-καν για την επιτυχία. Όταν ρωτήθηκε για τη γνώμη του ως προς την αύξηση των μη Ευρωπαίων παι-κτών κάθε ΚΑΕ σε τρεις, ο Παππάς απάντησε: «Είναι στο χέρι μας να κερδίσουμε μια θέση. Ίσως οι ξένοι να είναι σε καλύτερο επίπεδο, αλλά μπορούμε να δουλέψουμε, να τους φτάσουμε και να τους ξεπεράσουμε».\nΟ Βαγγέλης Μάντζαρης δήλωσε: «Τώρα μπροστά μας έχουμε τη Ρόδο και το Ευρωπαϊκό νέων αν-δρών, οπότε πρέπει να ξεκουραστούμε για όσο χρόνο έχουμε. Σίγουρα είναι μια μεγάλη επιτυχία αυτό που καταφέραμε, αλλά θέλουμε και στη Ρόδο να κάνουμε κάτι ανάλογο».


Aναβλήθηκε η συναυλία των Rolling Stones - Ποιά ήταν η... - Flashnews.gr\nAναβλήθηκε η συναυλία των Rolling Stones - Ποιά ήταν η σύντροφος του Μικ Τζάγκερ, Λόρεν Σκοτ που αυτοκτόνησε στο Μανχάταν\nΗ Λόρεν Σκοτ βρέθηκε νεκρή χθες στο διαμέρισμά της στη Νέα Υόρκη και οι αρχές καταλήγουν στο ότι πρόκειται για αυτοκτονία.\nΤο άψυχο σώμα της Λόρεν Σκοτ ανακάλυψε η βοηθός της στο διαμέρισμα όπου διέμενε στη Νέα Υόρκη. Η 49χρονη βρέθηκε να κρέμεται από ένα μαντήλι δεμένο στο πόμολο μίας πόρτας.\nΗ Σκοτ ήταν πρώην μοντέλο και το 2006 δημιούργησε τη δική της εταιρεία μόδας.\nΈφυγε από το Roy της Utah το 1985 με σκοπό να γίνει μοντέλο στο Παρίσι. Το 1994 μετακόμισε στην Καλιφόρνια και έγινε στυλίστρια στον σπουδαίο φωτογράφο Herb Ritts.\nΑπό το 2001 διατηρούσε σχέση με τον Μικ Τζάγκερ. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για χρέη που την έπνιγαν και την είχαν φέρει σε οριακό σημείο. Άγνωστο αν το γεγονός συνδέεται με την αυτοκτονία της. Τον Οκτώβριο του 2013 η εταιρία της LS Fashion LTD είχε έλλειμμα 5,8 εκατομμυρίων δολαρίων και τα χρέη στους δανειστές της έφταναν στα 7,6 εκατομμύρια.\nΗ Σκοτ ήταν μια από τις πιο φημισμένες σχεδιάστριες μόδας και τα ρούχα της προτιμούσαν πολλοί σταρ του Χόλιγουντ. Είχε μάλιστα εργαστεί ως ενδυματολόγος σε πολλές ταινίες του Χόλιγουντ.\nΜέχρι και η Michelle Obama είχε φορέσει δημιουργίες της, ενώ Nicole Kidman, Sarah Jessica Parker και Penelope Cruz, είχαν κατά καιρούς δηλώσει μεγάλες fans της.\nΑξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια δεν συμμετείχε στην τελευταία Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου.\n"Ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν η Λόρεν ακύρωσε την επίδειξη στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου", δήλωσε πηγή της βιομηχανίας της μόδας. "Ήταν πολύ σημαντική για εκείνη. Ανέβαζε πολλές φωτογραφίες στο Instagram, αλλά τελευταία δεν είχε αναρτήσει σχεδόν τίποτα".\nΜία ώρα πάντως πριν βρεθεί νεκρή η σχεδιάστρια, οι αναρτήσεις της σε Twitter και Facebook δεν προμήνυαν τίποτε από αυτό που θα ακολουθούσε.\nΣημειώνεται ότι συνήθως τους λογαριασμούς των celebrities χειρίζονται είτε μέλη του fan club τους είτε υπάλληλοι τους. Για την ιστορία, η τελευταία ανάρτησή της αφορούσε φωτογραφία του Tim Walker, την οποία χαρακτήρισε ως πηγή έμπνευσης\nΗ Rolling Stones ματαίωσαν τη προγραμματισμένη για αύριο συναυλία τους στο Περθ της Αυστραλίας έπειτα από τον θάνατο της Λόρεν Σκοτ, όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές.\nΗ εταιρεία Frontier Touring ανακοίνωσε ότι η συναυλία του Περθ δεν θα πραγματοποιηθεί και κάλεσε το κοινό να διατηρήσει τα εισιτήρια του μέχρι να υπάρξει νεότερη ανακοίνωση.\nΟ Μικ Τζάγκερ, ο Ρόνι Γουντ, ο Κιθ Ρίτσαρντς και ο Τσάρλι Γουάτς έφθασαν χθες στο Περθ με το ιδιωτικό τους τζετ. Εκπρόσωπος του αεροδρομίου του Πεσθ ανακοίνωσε ότι το αεροσκάφος παραμένει στην πίστα του αεροδρομίου.\nΟ ίδιος αφού πληροφορήθηκε τα τραγικά νέα:\nΤρίτη, 18 Μαρτίου 2014, 12:57


Παρουσίαση Του ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ Του Rob Davis, Στο Ινστιτούτο Θερβάντες - Comicdom\nComicdom\tMay 7th, 2015 19:00 CategoriesComics Gr, Comics Int, Euro Comics, Newsroom, Press Releases\nTags Events, Rob Davis, Δον Κιχώτης, Εκδόσεις Χαραμάδα, Ινστιτούτο Θερβάντες, Μαρία Χρίστου, Σπύρος Δερβενιώτης\nΒιβλιοπαρουσίαση: Δον Κιχώτης\nΠαρουσία του δημιουργού, Ρομπ Ντέιβις\nΣε συνεργασία με τις Εκδόσεις Χαραμάδα\nΟ Δον Κιχώτης του Βρετανού Ρομπ Ντέιβις είναι ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα, βασισμένο στο θρυλικό μυθιστόρημα του Θερβάντες, σε μια έκδοση ενός τόμου, ο οποίος συμπεριλαμβάνει όλες τις σκηνές του κλασσικού βιβλίου. Για τον δημιουργό και το βιβλίο θα μιλήσουν ο δημιουργός κόμικ Σπύρος Δερβενιώτης και η μεταφράστρια του έργου Μαρία Χρίστου. Το βιβλίο στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Χαραμάδα.\nΤο 2005, επέστεψε στα κόμικς, γράφοντας και αργότερα σχεδιάζοντας cοmic strips για το Doctor Who Magazine, webcomics και κόμικς μικρής φόρμας για τον εκδοτικό οίκο Solipsistic Pop. Εμπνευστής της ιδέας για ένα βρετανικό συλλογικό εικονογραφημένο μυθιστόρημα, επιμελήθηκε μαζί με τον Woodrow Phoenix το Nelson, ένα ιδιαίτερο βιβλίο το οποίο κέρδισε το British Comics Award και ήταν υποψήφιο για βραβείο Eisner. Έκτοτε διασκεύασε τον Δον Κιχώτη για τον οίκο SelfMadeHero, κερδίζοντας κοινό, κριτικούς και δύο ακόμη βραβεία Eisner, και πρόσφατα ολοκλήρωσε το εκπληκτικό The Motherless Oven, επίσης προτεινόμενο για βραβείο Eisner.


Σκόπια: στο κουαρτέτο των χωρών που αγαπούν…το κρύο-Tου Μιχάλη Κανιμά\n13 Ιουνίου 2018 16:35:00\nΒόρεια Μακεδονία ή ΠΓΔΜ ή FYROM ή σκέτο «Μακεδονία» ή Σκόπια. Τόσα ονόματα μόνο οι παράνομοι χρησιμοποιούν. Τώρα πια, όμως μόνο Βόρεια Μακεδονία θα είναι το όνομα της γειτονικής χώρας ,μετονομασία που αναμένεται να αλλάξει πολλά στα διπλωματικά ( και όχι μόνο σ’ αυτά ) στερεότυπα.\nΗ ΠΓΔΜ θα φύγει από το κεφάλαιο «Π» της λίστας των χωρών του ΟΗΕ , όπου κατέχει την τελευταία θέση και θα περάσει στη δέκατη θέση της λίστας των 15 χωρών, που περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο «Β» .\nΕκεί θα βρεθεί κοντά σε τρεις ακόμη χώρες που η ονομασία τους περιέχει τον ίδιο γεωγραφικό όρο : Βόρεια Ιρλανδία , Βόρεια Κορέα, Βόρειες Μαριάνες Νήσοι. Πρόκειται για την πολυπληθέστερη ομάδα χωρών γεωγραφικού προσδιορισμού. Το κουαρτέτο του κρύου.\nΟ Νότος επελέγη από τρεις χώρες :Νότια Κορέα, Νότια Αφρική, Νότιο Σουδάν, η Ανατολή από μία, Ανατολικό Τιμόρ και η Δύση επίσης από μία, Δυτική Σαχάρα .\nΆλλες χώρες επέλεξαν ως στοιχείο προσδιορισμού τους τα επίθετα νέος ή νέα (Νέα Ζηλανδία, Νέα Καληδονία),γαλλική (Γαλλική Πολυνησία, Γαλλική Γουιάνα)κέντρο (Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ) ή ονόματα αγίων (Νήσος Αγίας Ελένης, Αγία Λουκία ,Άγιος Βαρθολομαίος Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες, Άγιος Μαρίνος ,Άγιος Μαρτίνος (Γαλλία) Άγιος Μαρτίνος (Ολλανδία).\nτων χωρών που αγαπούν …το κρύο


Goldman Sachs Η επενδυτική τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο… | Parga News Πάργα | Η εφημερίδα της Πάργας\nGoldman Sachs Η επενδυτική τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο…\nΕίναι πανίσχυρη και απόλυτος κυρίαρχος των αγορών. O λόγος βέβαια για την Goldman Sachs, η οποία βρίσκεται παντού..\nκαι, σύμφωνα με κάποιους οικονομολόγους, πρόκειται για έναν πολιτικό οργανισμό, μασκαρεμένο σε επενδυτική τράπεζα, οι άνθρωποι του οποίου πλαισιώνουν περισσότερα από 60 χρόνια τον αμερικανικό κρατικό μηχανισμό.\nΤο περιοδικό “Rolling Stone” την έχει χαρακτηρίσει ως “ένα τεράστιο χταπόδι το οποίο είναι τυλιγμένο στο πρόσωπο της ανθρωπότητας”, ενώ η Wall Street μιλά συχνά για την “τράπεζα-τεφλόν”, αφού η ιστορία της Goldman Sachs έχει δείξει ότι καμιά κατηγορία δεν “κολλά” πάνω της για καιρό. Εδώ και χρόνια υπάρχουν υποψίες ότι η τράπεζα επιδίδεται σε παράνομο front running (δηλαδή επωφελείται από τις μεγάλες εντολές που διενεργεί για λογαριασμό των πελατών της “παίζοντας” με τα δικά της χρήματα).\nΗ αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. “In God we Trust” γράφει κάθε δολάριο, «In Goldman Sachs we Trust», παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του “κρατισμού” που ακολούθησαν, η Goldman Sachs έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την “μακροπρόθεσμη απληστία”. Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και “φυτεύοντας” τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. ‘Ώσπου, οι σταδιακές “απελευθερώσεις” της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το “μεγάλο παιχνίδι” της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος.\nΗ Goldman Sachs εκμεταλλεύθηκε τις “απελευθερώσεις” και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα “τοξικά δάνεια” με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεοκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες (αγορές).\nΟμως, η Goldman Sachs έχει καταφέρει να βγαίνει αλώβητη από κάθε κρίση, επιβεβαιώνοντας πάντα ότι αποτελεί τον νούμερο 1 παίκτη των αγορών και έναν προνομιακό συνομιλητή του Λευκού Οίκου. Το πόσο ισχυρή αποδεικνύεται και από το ότι έχει καταφέρει να έχει πρώην στελέχη της στο οικονομικό επιτελείο και στις 4 τελευταίες κυβερνήσεις, των Κλίντον και Μπους. Ενα από τα πρώην στελέχη της, ο Χένρι Πόλσον, ήταν ο τελευταίος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Μπους, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως αρχιτέκτονας τους πακέτου διάσωσης των τραπεζών ύψους 700 δισ. δολαρίων. Μάλιστα λόγω του συγκεκριμένου πακέτου οι άλλες τράπεζες της Wall Street τής έβγαλαν το παρατσούκλι “Government (κυβέρνηση) Sachs”.\nOμως, ο αμερικανικός οίκος διαδραματίζει από το Νοέμβριο σημαντικό ρόλο και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Και αυτό γιατί στο τιμόνι της ευρωτράπεζας ένα “δικό της παιδί”, ο Mario Draghi, ο οποίος είχε διατελέσει αντιπρόεδρος της Goldman Sachs στην Ευρώπη μεταξύ 2001 και 2005, έχοντας αναλάβει τις διασυνοριακές συγχωνεύσεις και εξαγορές. Είναι σαφές λοιπόν πως η αμερικανική επενδυτική τράπεζα απλώνει τα δίχτυα της και στις διοικητικές τράπεζες.\nΤο γεγονός ότι ένας πρώην ισχυρός άνδρας της Goldman Sachs, η οποία έχει κατά καιρούς επιστρατεύσει και άλλα μεγάλα ονόματα για την προώθηση των δραστηριοτήτων της στην Ευρώπη, όπως ο πρώην επίτροπος Πίτερ Σάδερλαντ, το “γεράκι” της Μπούντεσμπανκ Οτμαρ Ισινγκ και ο επίσης πρώην επίτροπος Ιταλός Μάριο Μόντι, ανέλαβε επικεφαλής της ΕΚΤ, δημιουργεί δεύτερες σκέψεις. Μέχρι τώρα η Goldman ανέβαζε και κατέβαζε τα χρηματιστήρια. Τώρα, όμως, περνά τη γραμμή της και στις δυο μεγαλύτερες κεντρικές τράπεζες. Σύμφωνα με κάποιους αναλυτές η Goldman Sachs θα βρει για μια ακόμη φορά την ευκαιρία, μέσω του δικού της ανθρώπου, του Draghi, να οδηγήσει τα πράγματα εκεί που θέλει. Αυτές τις πρακτικές τις γνωρίζει καλά η αμερικανική επενδυτική τράπεζα, που λύνει και δένει στις παγκόσμιες αγορές μετοχών, συναλλάγματος, εμπορευμάτων και ομολόγων.\n“Οι ληστές της Broad Street”\nΠάντως η Wall Street δεν μπορεί να αποφασίσει εάν θαυμάζει ή εάν μισεί την Goldman Sachs. Το 2009, όταν οι άλλες αμερικανικές τράπεζες μάζευαν τα κομμάτια τους μετά το καταστροφικό πέρασμα της κρίσης των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων, στον αριθμό 85 της Broad Street πανηγύριζαν. Τα κέρδη της Goldman για το δεύτερο τρίμηνο του 2009 είχαν εκτοξευτεί σε επίπεδα-ρεκόρ, κάνοντας τη χειρότερη κρίση των τελευταίων ογδόντα ετών να φαντάζει σαν αμελητέο εμπόδιο στην πορεία της τράπεζας προς τον αδιάκοπο πλουτισμό. Το μυστικό της επιτυχίας της Goldman προκαλεί ερωτήματα και δημιουργεί σενάρια συνωμοσίας. Στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας “ανδρώθηκαν” πολλά μετέπειτα κυβερνητικά στελέχη, με αποτέλεσμα οι στενοί δεσμοί της Goldman με την Ουάσιγκτον να πυροδοτούν κάθε είδους φήμες. Στη Wall Street οι traders και οι τραπεζίτες της Goldman Sachs είναι γνωστοί και ως “οι ληστές της Broad Street”.\nΗ αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. “In God we Trust” γράφει κάθε δολάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust”, παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του “κρατισμού” που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την “μακροπρόθεσμη απληστία”. Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και “φυτεύοντας” τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. ‘Ώσπου, οι σταδιακές “απελευθερώσεις” της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το “μεγάλο παιχνίδι” της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”\nΗ Goldman Sachs εκμεταλλεύθηκε τις “απελευθερώσεις” και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.\nΗ μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα “τοξικά δάνεια” με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεοκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες (αγορές). Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγοράς, της Goldman Sachs, J.P. Morgan και Deutsche Bank.\nΧωρίς να είναι πια αναγκασμένη να δίνει λογαριασμό στην Ουάσιγκτον, η Goldman Sachs δεν άργησε να επιστρέψει στα γνωστά της κόλπα. Οι traders της τράπεζας κάνουν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα: Αναλαμβάνουν τεράστια επενδυτικά ρίσκα, παίζοντας κυρίως με δανεικά χρήματα. Το μοντέλο αυτό λειτουργίας θεωρείται υπεύθυνο για την παραλίγο κατάρρευση του χρηματοοικονομικού συστήματος και τη χειρότερη κρίση από το 1929. Πλην όμως, στα γραφεία της Goldman Sachs το νέο σύνθημα είναι “business as usual”. Εξάλλου, οι βασικοί της ανταγωνιστές, απρόθυμοι πλέον να αναλάβουν μεγάλα ρίσκα, αφήνουν το έδαφος ελεύθερο. Και η Goldman τα παίζει όλα για όλα. Οι ανοιχτές της θέσεις μπορούν να προκαλέσουν ζημιά έως και 245 εκατ. δολαρίων κάθε ημέρα.\nTo 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαινα κι έτσι η Αθήνα επέλεξε το μασκάρεμα του χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs. Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Goldman Sachs και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα “νεφέλωμα” διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα. Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον.\nΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΛΟΝΙΣΜΟΣ – The Shock Doctrine\nΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ …!!!!!! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ …. ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΤΟ….!


🕔17/02/2020 - 21:04\nΠοια είναι τα θέματα που συζητήθηκαν στη συνάντηση και ποιες οι κύριες δράσεις του υπουργείου για το 2020\nΣυνάντηση με την ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας είχε σήμερα, Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου, ο πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης, στο πλαίσιο της αποτίμησης του κυβερνητικού έργου και του προγραμματισμού μελλοντικών δράσεων. Σύμφωνα με σχετική ενημέρωση από το Μαξίμου, κατά τη συνάντηση συζητήθηκαν οι παρεμβάσεις που έχουν υλοποιηθεί για τη στροφή προς την «πράσινη» και κυκλική οικονομία, για την αναμόρφωση της αγοράς ενέργειας προς όφελος των καταναλωτών και για την επίλυση χρόνιων προβλημάτων που παρατηρούνται στη διαχείριση αποβλήτων και για κομβικά ζητήματα στην πολεοδομία και τη χωροταξία που υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής και παρεμποδίζουν την ανάπτυξη.\nΗ ηγεσία του υπουργείου παρουσίασε στον πρωθυπουργό το Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα, μέρος του οποίου είναι το σχέδιο απολιγνιτοποίησης που προβλέπει απόσυρση των υφιστάμενων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ έως το 2023 (πλην της Πτολεμαϊδας VI, μέχρι το 2028). Επίσης Στόχος είναι η αναβάθμιση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο ενεργειακό μίγμα της χώρας και προς την κατεύθυνση αυτή απλοποιείται η αδειοδότηση έργων ΑΠΕ.\nΣύμφωνα με την ενημέρωση, στη σύσκεψη αναφέρθηκε πως δεδομένου ότι ο ενεργειακός σχεδιασμός έχει μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα, ξεκίνησε η εκπόνηση βαθιών αναπτυξιακών παρεμβάσεων στη Δυτική Μακεδονία και στο δήμο Μεγαλόπολης, ώστε να διασφαλιστεί η επιτυχημένη μετάβασή τους στη μετα-λιγνιτική εποχή. Το masterplan θα ολοκληρωθεί έως τα τέλη Ιουνίου και θα αποσκοπεί στην κινητοποίηση επενδύσεων έως 4,4 δισεκατομμυρίων ευρώ.\nΠαράλληλα, ειπώθηκε ότι έγιναν βήματα για τη διάσωση της ΔΕΗ. Το μοντέλο διακυβέρνησης της εταιρείας εκσυγχρονίστηκε και καταργήθηκαν οι δημοπρασίες τύπου ΝΟΜΕ που είχαν συμβάλλει στην οικονομική εξαθλίωσή της. Για την άρση των ευρύτερων στρεβλώσεων που επικρατούν στην αγορά υλοποιούνται επτά σημαντικές ιδιωτικοποιήσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται η ΔΕΠΑ και η εξυγίανση της ΛΑΡΚΟ.\nΣε ό,τι έχει να κάνει με την ενίσχυση του γεωπολιτικού ρόλου της χώρας, αναφέρθηκε ότι υπογράφηκαν οι διακυβερνητικές συμφωνίες για τον διασυνδετήριο αγωγό με τη Βουλγαρία (IGΒ) και για τον αγωγό EastMed, ενώ κυρώθηκαν τέσσερις συμβάσεις μίσθωσης για έρευνες ανοιχτά της Κρήτης και στο Ιόνιο. Συζητήθηκαν, επίσης, οι βασικές σκέψεις του υπουργείου σε σχέση με την κατάθεση ενός οριζόντιου περιβαλλοντικού νομοσχεδίου το οποίο θα περιλαμβάνει δράσεις σε σχέση με την περαιτέρω απλούστευση των περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων, το μοντέλο διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών Natura, την αντιμετώπιση των προβλημάτων στη διαδικασία εκπόνησης των δασικών χαρτών καθώς και μια οριστική λύση στο θέμα των οικιστικών πυκνώσεων.\nΣχετικά με τις χρήσεις γης και τον χωροταξικό σχεδιασμό, ειπώθηκε ότι έχει επιταχυνθεί η κτηματογράφηση και θεσπίστηκε ο Ενιαίος Ψηφιακός Χάρτης για τη συγκέντρωση γεωχωρικών δεδομένων που θα ξεκαθαρίσει το τοπίο και για επίδοξους επενδυτές. Η κυβέρνηση είναι επίσης αποφασισμένη να εκσυγχρονίσει τη διαχείριση απορριμμάτων, καθιστώντας την αποτελεσματικότερη και φιλικότερη προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Για το σκοπό αυτό, εντός του 2020 θα δημοπρατηθούν τουλάχιστον 17 νέες μονάδες επεξεργασίας απορριμμάτων σε όλη την επικράτεια.\nΜητσοτάκης: «Πολύ σημαντική η πρόοδος που έγινε για τη ΔΕΗ»\nΚατά την εισαγωγική του τοποθέτηση στη συνάντηση, ο πρωθυπουργός ανέφερε: «Με μεγάλη χαρά υποδεχόμαστε την ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για μία εφ όλης της ύλης συζήτηση, αξιολόγηση του σημαντικού έργου που έγινε ήδη το πρώτο επτάμηνο αλλά κι έναν προγραμματισμό για τις δράσεις για το 2020. Θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στον τομέα της Ενέργειας, στην πολύ σημαντική πρόοδο η οποία έχει γίνει στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, την οποία παραλάβαμε περίπου στα όρια της χρεοκοπίας. Σήμερα, όμως, έχει δημιουργήσει μία σημαντική δυναμική που της επιτρέπει να είναι πρωταγωνίστρια στις σημαντικές εξελίξεις στη δρομολογημένη μετάβαση σε μία οικονομία χαμηλών εκπομπών.\n» Θέλω και πάλι να σταθώ στο πόσο μεγάλη σημασία αποδίδω στην κεντρική πολιτική απόφαση την οποία έχουμε πάρει: Να είμαστε πρωτοπόροι σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην απολιγνιτοποίηση, ένα τολμηρό σχέδιο το οποίο έχουμε εξαγγείλει. Και το πόση σημασία αποδίδω στις πρωτοβουλίες του Υπουργείου έτσι ώστε οι περιοχές οι οποίες θίγονται περισσότερο, ειδικά η Μακεδονία αλλά και ο Δήμος της Μεγαλόπολης, να γνωρίζουν ότι έχουν τη στήριξή μας. Ότι θα μοχλεύσουμε όχι απλά ευρωπαϊκούς, δημόσιους αλλά και σημαντικούς ιδιωτικούς πόρους, ώστε οι περιοχές αυτές να ατενίζουν το μέλλον με περισσότερη κι όχι με λιγότερη αισιοδοξία».\nΣυνεχίζοντας, ο κ. Μητσοτάκης στάθηκε «στη σημασία που αποδίδω στα σχέδια που αφορούν την ηλεκτροκίνηση, στα προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας -ειδικά για την αναβάθμιση του κτηριακού μας αποθέματος, προγράμματα που έχουν αγκαλιαστεί από ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Βέβαια θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε και τις υπόλοιπες δράσεις του υπουργείου. Στα ζητήματα χωροταξίας, όπου γίνεται πάρα πολύ σημαντική δουλειά ώστε να οργανώσουμε το όντως προβληματικό καθεστώς χρήσεων γης το οποίο κληρονομήσαμε. Σημαντική δουλειά γίνεται στον τομέα του περιβάλλοντος, στη δασική νομοθεσία και φυσικά στα απορρίμματα, όπου έχουμε θέσει φιλόδοξους στόχους -υπό την ηγεσία της Γενικής Γραμματείας- για το πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα το οποίο δυστυχώς έρχεται από το παρελθόν».\nΣύμφωνα με τον πρωθυπουργό, «σημαντική πρόοδος επιτυγχάνεται, επίσης, στον τομέα της περιβαλλοντικής αδειοδότησης θα το συζητήσουμε και αυτό. Βέβαια πρέπει να υπενθυμίσω ότι σημαντικές ιδιωτικοποιήσεις στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων της χώρας αφορούν το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Μιλάμε για τη ΔΕΠΑ Υποδομών, τη ΔΕΠΑ Εμπορίας, τον ΔΕΔΔΗΕ, τον ΑΔΜΗΕ, την υπόγεια αποθήκη φυσικού αερίου Καβάλας, τα ΕΛΠΕ και φυσικά την περίπτωση της ΛΑΡΚΟ» και καταλήγοντας είπε ότι είναι «πολύ ευρύ το αντικείμενο της σημερινής μας συζήτησης. Προσβλέπω / Προβλέπω να συνεχίσουμε και να εντατικοποιήσουμε ακόμα περισσότερο τους ρυθμούς μας, σε συνέχεια της πολύ καλής δουλειάς που έχει γίνει το πρώτο επτάμηνο».\nΣύμφωνα με την ενημέρωση από το Μαξίμου, οι κυριότερες δράσεις του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας για το 2020 έχουν ως εξής:\n• Συνεχίζοντας τη συμβολή στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της χώρας, θα ληφθεί η τελική επενδυτική απόφαση για την κατασκευή πλωτού τερματικού σταθμού LNG στην Αλεξανδρούπολη, θα ολοκληρωθεί ο αγωγός TAP.\n• Περαιτέρω ιδιωτικοποίηση μέσα στο 2020 του ΑΔΜΗΕ.\n• Ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ σε ποσοστό 49%, με ισχυρά δικαιώματα μειοψηφίας για την προσέλκυση στρατηγικών επενδυτών.\n• Προχωρά η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ. Έως τις 21 Φεβρουαρίου ολοκληρώνεται η διαδικασία υποβολής ενδιαφέροντος για το 100% της ΔΕΠΑ Υποδομών και μέχρι τις 6 Μαρτίου η αντίστοιχη διαδικασία για το 65% της ΔΕΠΑ Εμπορίας\n• Θα προχωρήσουν διαρθρωτικές παρεμβάσεις στην αγορά ενέργειας με εφαρμογή του Μοντέλου Στόχου (Target Model).\n• Εκσυγχρονισμός και απλοποίηση του πλαισίου για την περιβαλλοντική αδειοδότηση\n• Εκσυγχρονισμός και απλοποίηση του πλαισίου για την αδειοδότηση των ΑΠΕ. Οι προτάσεις βασίζονται στην κατάργηση της υποχρέωσης λήψης άδειας παραγωγής, η οποία θα επιφέρει μείωση των σταδίων της αδειοδοτικής διαδικασίας από 29 σε 13.\n• Εκσυγχρονισμός του πλαισίου για τον χωροταξικό σχεδιασμό. Περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, σύνδεση κατηγοριών χρήσεων γης με τους κωδικούς οικονομικής δραστηριότητας και την κωδικοποίηση της χωροταξικής νομοθεσίας.\n• Εκσυγχρονισμός του πλαισίου για τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Θα θεσμοθετηθούν η Ψηφιακή Τράπεζα Γης και η ηλεκτρονική ταυτότητα κτιρίου, ενώ θα κωδικοποιηθεί η σχετική νομοθεσία.\n• Ανάληψη πρωτοβουλίας από την κυβέρνηση για την προώθηση μιας σειράς αστικών αναπλάσεων.\n• Ολοκλήρωση του Κτηματολογίου, με νομοθετικές ρυθμίσεις για την επιτάχυνση του έργου και μερική κύρωση των δασικών χαρτών της χώρας.\n• Προχωρά το σχέδιο για τη δίκαιη μετάβαση των λιγνιτικών περιοχών της χώρας, με κατάρτιση του σχεδίου για τη Δίκαιη Αναπτυξιακή Μετάβαση της Δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης, ενώ αποσύρονται οι λιγνιτικές μονάδες Αμύνταιο Ι-ΙΙ. Η Ελλάδα θα διεκδικήσει σημαντικά κεφάλαια από τον Μηχανισμό Δίκαιης Μετάβασης της ΕΕ για να διασφαλίσει τη δίκαιη μετάβαση των περιοχών που σήμερα βασίζονται οικονομικά στον λιγνίτη.\n• Υιοθέτηση αρχών της κυκλικής οικονομίας στην αγορά και τη δημόσια διοίκηση. Κύριο εργαλείο προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι η ενσωμάτωση Οδηγιών για την απόσυρση των πλαστικών μιας χρήσης καθώς και άλλων Οδηγιών για απόβλητα. Επίσης θα καταρτιστεί Εθνικά Σχέδιο για τις Πράσινες Δημόσιες Συμβάσεις.\n• Προσπάθεια για την γρήγορη συμβασιοποίηση και απορρόφηση των 245 εκατ. ευρώ που έχουν εγγραφεί στο ΕΣΠΑ σε σχέση με την πυροπροστασία και τις αναδασώσεις, για τις οποίες επί 4 χρόνια ήταν μηδενική.\n• Προώθηση ηλεκτροκίνησης στην Ελλάδα - που αποτελεί στρατηγική επιδίωξη της κυβέρνησης - μέσω εκσυγχρονισμού του πλαισίου σχετικά με τον καθορισμό όρων και προϋποθέσεων για ίδρυση λειτουργία Φορέων Εκμετάλλευσης Υποδομών Φόρτισης (Ν.4643/2019). Το πρώτο εξάμηνο του 2020 θα συνταχθεί το Εθνικό Σχέδιο για την Ηλεκτροκίνηση. Θα θεσπιστεί επίσης πλαίσιο για τη ρύθμιση της αγοράς και θα καθοριστούν φορολογικά κίνητρα για τη διείσδυση της τεχνολογίας στη χώρα μας.\nΜητσοτάκης υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας Χατζηδάκης ΔΕΗ απολιγνιτοποίηση


Σπίτι > Προϊόντα > Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018\n(Σύνολο 24 Προϊόντα για Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018)\nDingzhou Jinlong Metal Production Co., Ltd. is one of the Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018 leading brands in China. It is the factory & supplier specializing in manufacturing Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018. Offer high quality Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018 at a cheap wholesale price.\nΧονδρικό Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018 από την Κίνα, πρέπει να βρείτε φτηνές Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018 ως χαμηλή τιμή, αλλά κορυφαίους κατασκευαστές. Απλά βρείτε υψηλής ποιότητας εμπορικά σήματα στην Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018 παράγει το εργοστάσιο, Μπορείτε επίσης σχόλια σχετικά με το τι θέλετε, ξεκινήστε την εξοικονόμηση και να εξερευνήσετε μας Ηλεκτρόδια συγκόλλησης Aws E7018, Είμαστε 'll να σας απαντήσει ταχύτερα.


Ο Ινφαντίνο το ξέχασε, ο Βασιλειάδης δεν θέλει να το θυμάται\nΣτις 18 Μαϊου 2017, στα γραφεία της FIFA στην Ζυρίχη, έγινε συνάντηση του προέδρου της Τζιάνι Ινφαντίνο με τον Υφυπουργό Αθλητισμού, Γιώργο Βασιλειάδη, προκειμένου να συζητήσουν για το «ελληνικό πρόβλημα». Πέρα από τις αερολογίες, το πιο ουσιαστικό που προέκυψε έχει να κάνει με τη δέσμευση του Βασιλειάδη ότι θα επανέφερε το νόμο Ορφανού, τον οποίο κατάργησε ο Κοντονής, προκειμένου να κατοχυρώσει το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου.\nΌμως, μια που το είπαν, μια που το ξέχασαν. Ο νόμος , που δεσμεύτηκε ο Βασιλειάδης παραμένει στη «ναφθαλίνη», επειδή δεν… βολεύει Κυβέρνηση και «εξυγίανση»! Και σα να μην έφτανε αυτό ο Βασιλειάδης εξακολουθεί να παρεμβαίνει στο αυτοδιοίκητο, ζητώντας μόνο από το ποδόσφαιρο να λαμβάνει μέτρα, να αυτοπροβάλλεται και να μην… τρέχει κάστανο για να ένα θέμα (σ.σ. ο νόμος για το αυτοδιοίκητο) που συμφωνήθηκε!\nΑπό κει και πέρα το Δελτίο Τύπου της ΓΓΑ για τη συγκεκριμένη συνάντηση (σ.σ. δώστε βάση στην τελευταία παράγραφο) ανέφερε τα εξής: «Ο Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης συναντήθηκε σήμερα στη Ζυρίχη αρχικά με τον πρόεδρο της FIFA, κ. Τζιάνι Ινφαντίνο και στη συνέχεια με αξιωματούχους της FIFA και της UEFA.


ITHOMI NEWS: Πρόκληση - ΣΟΚ: «Τούρκοι κομάντος κατέβασαν ελληνική σημαία από βραχονησίδα ανοιχτά της Ικαρίας»!!!\nΕκτός ελέγχου η Τουρκία – Ο Γιλντιρίμ υποστήριξε ότι η τουρκική ακτοφυλακή κατέβασε ελληνική σημαία από την βραχονησίδα «Μικρός Ανθρωποφάς» που φέρονται να ύψωσαν στις 13 Απριλίου νεαροί από τους Φούρνους.\nΣε μια άκρως προκλητική δήλωση προχώρησε τη Δευτέρα (16/04/2018) ο Τούρκος πρωθυπουργός, Μπιναλί Γιλντιρίμ, ο οποίος υποστήριξε ότι δυνάμεις της τουρκικής ακτοφυλακής κατέβασαν ελληνική σημαία που φέρονται να είχαν υψώσει προ ημερών στο νησί Ανθρωποφάγος (σ.σ. Ανθρωποφάς) τρεις νεαροί Έλληνες. Πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, πάντως, σημειώνουν ότι δεν έχει καταγραφεί καμία τέτοια κίνηση και δεν καταλαβαίνουν σε ποιο περιστατικό αναφέρεται ο κ. Γιλντιρίμ. Σημειώνουν, πάντως, ότι διερευνούν όλα τα ενδεχόμενα.\nΜετά τον δημόσιο εξευτελισμό της Μυρσίνης, αυτοεξευτελίζεται και ο Τζανακόπουλος (βίντεο) - *Επιχείρησε με ύφος εκατό καρδηναλίων, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα * *με την απάτη της Μυρσίνης Λοϊζου ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακ...


Γονείς που μας τα έδωσαν «όλα» | CityPatras\nPlus 22.04.2019 | 12:59\nΕίναι αλήθεια πως καθώς περνάμε στην ενήλικη ζωή και γινόμαστε πλέον εμείς οι ίδιοι κύριοι του εαυτού μας, αυτό το «Δε θα κάνω εγώ στο παιδί μου τα ίδια λάθη που έκαναν οι γονείς μου σε ‘μένα» ακούγεται όλο και περισσότερο. Κι αν όντως αυτοί οι γονείς έκαναν τόσα λάθη που μας στιγμάτισαν, μας πλήγωσαν, μας χάρισαν μια δύσκολη παιδική ηλικία, καλά κάνουμε και το λέμε. Αν πάλι τα λάθη αυτά πηγάζουν απ’ το γεγονός ότι κι αυτοί άνθρωποι είναι και κανείς δεν τους εξήγησε πώς να είναι καλοί γονείς, μάλλον θα πρέπει λίγο να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα και να μην είμαστε τόσο σκληροί.\nΚαι γουστάρω πολύ τους ανθρώπους που όντως αναθεωρούν. Που έχουν το θάρρος να πουν «Κι οι δικοί μου λάθη έκαναν, αλλά ήταν πολύ καλοί γονείς». Είναι άνθρωποι που ξέρουν να σέβονται και να εκτιμούν. Και παρότι φαίνεται εδώ να επαινώ τα παιδιά για την τόλμη τους και το ήθος τους, τα συγχαρητήρια ωστόσο πρέπει να δοθούν στους γονείς τους, καθώς ανήκουν στην κατηγορία «Γονείς που μας τα έδωσαν όλα», όπως συνηθίζω να λέω. Αυτοί οι γονείς, είναι οι γονείς «διαμάντια», όπως επίσης αγαπώ να τους χαρακτηρίζω, κι είναι οι γονείς που όλοι εύχομαι να είχατε κι οι γονείς που όλοι εύχομαι να γίνετε. Αυτό το «μας τα έδωσαν όλα» δεν έχει παρεξηγηθεί και λίγες φορές. Το «όλα» καμία σχέση δεν έχει με υλικά αγαθά. Δε μας έδωσαν ατέλειωτα παιχνίδια, κινητά και tablet, χρήματα κι ελευθερίες. Δε μας έκαναν κάθε εγωιστικό χατίρι, ούτε τους κάναμε ό,τι θέλαμε με τα πείσματα, τα μούτρα και τα κλάματά μας. Μας φώναξαν όταν έπρεπε, δεν είναι από εκείνους που δεν υψώνουν τη φωνή. Μας έβαλαν και τιμωρία, μας στενοχώρησαν κι ας μην καταλαβαίναμε τότε πως είναι για το καλό μας. Κι αν λέγαμε σαν παιδιά ότι καλύτεροι γονείς είναι του Κωστάκη γιατί του παίρνουν συνέχεια δώρα, τώρα ξέρουμε. Αυτό το «όλα» λοιπόν, έχει να κάνει με συναισθήματα. Ή μάλλον μ’ ένα μόνο συναίσθημα, την αγάπη. Οι καλύτεροι γονείς είναι αυτοί που έδωσαν στα παιδιά τους τόση αγάπη που έφτανε και γι’ άλλους εκατό. Τόση αγάπη που τα παιδιά αυτά έχουν μάθει να πορεύονται πλέον και στην ενήλικη ζωή με γνώμονα αυτήν. Κι οι φωνές κι οι τιμωρίες κι οι τσακωμοί από αγάπη ήταν κι αυτοί κι ας μην ήμασταν σε θέση τότε να το πάρουμε χαμπάρι. Μας τα έδωσαν όλα μέσα από χάδια, από μια γλυκιά κουβέντα, από ένα «Μας έκανες περήφανους» κι από ένα «Καληνύχτα, σ’ αγαπάμε».\nΠρόκειται για γονείς που πιθανότατα να μην είχαν τη δυνατότητα να μας αγοράσουν τα πάντα. Μας έκαναν όμως να νιώθουμε ότι τα έχουμε. Είναι οι γονείς που έκαναν θυσίες για να μας μεγαλώσουν, στερήθηκαν αυτοί πολλά βασικά πράγματα για να τα έχουμε εμείς. Κι αν τώρα τους ακούσεις να μιλάνε, συνήθως θα πουν «Ε, δεν ήμασταν κι οι καλύτεροι» γιατί δεν έχουν καταλάβει ακόμα πόσο τέλειοι ήταν. Γιατί θα ήθελαν να μας είχαν δώσει κι άλλα κι άλλα κι ακόμη περισσότερα, τόσα που ποτέ δεν τελειώνουν ακριβώς επειδή τίποτα δεν κρατάνε για τους ίδιους, όλα σ’ εμάς τα χαρίζουν. Αυτά που έδωσαν όμως, τώρα ξέρουμε ότι ήταν υπεραρκετά. Οι γονείς αυτοί, με άλλα λόγια, δεν μπόρεσαν να μας δώσουν «Και του πουλιού το γάλα» γιατί δεν το είχαν. Σίγουρα το κυνήγησαν όμως, περισσότερο κι απ’ όσο άντεχαν, και στενοχωρήθηκαν περισσότερο από εμάς που δε μας το έδωσαν και στενοχωριούνται ακόμη κι ας μεγαλώσαμε. Κι ας τους λέμε ότι δεν το θέλαμε, αυτοί αισθάνονται τύψεις και δεν ξέρω αν θ’ απαλλαχθούν ποτέ απ’ αυτές. Αν κάτι μας έδωσαν ωστόσο, για να το πούμε απλά, αυτό είναι «και το βρακί τους το ίδιο». Ό,τι μα ό,τι είχαν και ό,τι μα ό,τι καλύτερο μπορούσαν.\nΤι μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό; Ήταν δίπλα μας κάθε φορά που τους χρειαστήκαμε. Ξαγρύπνησαν πάνω απ’ τα κρεβάτια μας, πόνεσαν τα πόδια τους να μας περιμένουν έξω απ’ το σχολείο, να μας μαζεύουν από κάθε βόλτα μας, να μας πηγαίνουν φροντιστήριο. Κουράστηκαν με τις βλακείες μας, νευρίασαν με την αχαριστία μας, πονούσαν κάθε φορά που ξεσπούσαμε πάνω τους, όμως δεν είπαν τίποτα και συνέχισαν το έργο τους. Είναι γονείς που έσφιξαν τα δόντια σε κάθε δυσκολία και κότσαραν κι ένα χαμόγελο για να μην καταλάβουμε τίποτα εμείς. Μας χάρισαν ανεκτίμητες στιγμές, πολλά γέλια και μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Μπορεί να είχαμε μερικά παιχνίδια λιγότερα απ’ τον Κωστάκη, μα σίγουρα δεν είχαμε τα συναισθηματικά κενά που είχε εκείνος. Γι’ αυτό μάλλον δεν είναι οι γονείς μας αυτοί που πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη γι’ αυτά που δε μας έδωσαν, αλλά εμείς εκείνοι που πρέπει να τους πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα όσα έκαναν.


ΠΛΑΝΑ ΜΕ ΟΥΡΑ (Β' ΚΥΚΛΟΣ) (ΝΕΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ)\nΔείτε σήμερα: «Δέλτα του Έβρου - Αγγελική Κοτταρίδη»\nΤαξιδεύουμε στο Δέλτα του Έβρου που, με μήκος 528 χλμ, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Ευρώπης μετά τον Δούναβη.\nΔύο έμπειρα στελέχη του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Δέλτα Έβρου, που δημιουργήθηκε το 2002 για τη μελέτη και την προστασία του, θα μας πουν τα πάντα για αυτόν τον εξαιρετικής ομορφιάς υγροβιότοπο, αυτή την κιβωτό βιοποικιλότητας.\nΟ συνεργάτης της εκπομπής, κτηνίατρος ειδικός στη συμπεριφορά Χρήστος Καραγιάννης μάς εξηγεί πώς η συμβίωση παιδιών και σκυλιών στο ίδιο σπίτι\nθα είναι αρμονική και πώς τυχόν προβλήματα μπορούν να ξεπεραστούν.\nΤέλος, ταξιδεύουμε στη Βέροια για να συναντήσουμε την Αγγελική Κοτταρίδη, διακεκριμένη αρχαιολόγο και προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας, που μάς μιλά για την έννοια της φιλοζωίας στους αρχαίους χρόνους και τη διαχρονική μας σχέση μας με τα ζώα και τη φύση από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.\nΑκόμη μάς εκμυστηρεύεται πόσο έχουν αλλάξει την ίδια τα δικά της τετράποδα, οι γάτες της αλλά και η σκυλίτσα της Μπουμπού ή κυρία Μπου ή Μπαρμπούνι!\nΈλενα Δέδε, νομικός, ιδρύτρια Dogs' Voice\nΧρήστος Καραγιάννης, κτηνίατρος ειδικός σε θέματα συμπεριφοράς ζώων\nΣταύρος Ντίμος, σεφ\nΕπόμενο > [K8] ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ (ΝΕΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ)


Έλληνες και Κύπριοι δεν είναι έτοιμοι να κατηγορήσουν τη Ρωσία για πόλεμο: μελέτη της Ε.Ε\nΟι Έλληνες και ο λαός της Κύπρου ήταν απρόθυμοι να κατηγορήσουν μόνο τη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πίστωση: Υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας, μέσω Wikimedia Commons / CC BY 4.0\nΟι Έλληνες και οι Κύπριοι είναι οι λιγότερο προετοιμασμένοι από όλους τους Ευρωπαίους να κατηγορήσουν μόνο τη Ρωσία για τον πόλεμο στην Ουκρανία, σύμφωνα με έρευνα σε ευρωπαϊκό επίπεδο της στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης Eurostat.\nο Η έρευνα πραγματοποιήθηκε 26.066 πολίτες της ΕΕ ερωτήθηκαν διαδικτυακά μεταξύ 13 και 20 Απριλίου 2022 σε 27 χώρες μέλη.\nΔημοσιεύτηκε την Παρασκευή, δείχνει τη μεγάλη συναίνεση μεταξύ των πολιτών της ΕΕ για την υποστήριξη της απάντησης της ΕΕ στη ρωσική κατοχή της Ουκρανίας. Οι ερωτηθέντες υποστηρίζουν ευρέως την ακλόνητη υποστήριξη προς την Ουκρανία και τον λαό της.\nΟι Έλληνες και ο λαός της Κύπρου ήταν απρόθυμοι να ασκήσουν κριτική στη Ρωσία στην έρευνα\nΟι ερωτηθέντες σε Ελλάδα και Κύπρο, ωστόσο, διέφεραν όταν ρωτήθηκαν αν αναγνωρίζουν ότι η Ρωσία ήταν η κύρια υπεύθυνη για τον πόλεμο.\nΣτην Ελλάδα το 27% συμφωνεί πλήρως και το 24% συμφωνεί. Το 23% διαφωνεί και το 22% διαφωνεί πλήρως.\nΣτην Κύπρο το 21% συμφωνεί πλήρως και το 24% συμφωνεί. Το 28% διαφωνεί και το 23% διαφωνεί πλήρως με την έκθεση.\nΣύμφωνα με τη Eurostat, η πλειοψηφία των Κυπρίων δεν θεωρεί ότι η Ρωσία είναι η κύρια υπεύθυνη για τον πόλεμο, ενώ η κοινή γνώμη στην Ελλάδα είναι σχεδόν διχασμένη.\nΕπιπλέον, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων υποστηρίζει την προμήθεια στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία (το 67% εγκρίνει ή αποδοκιμάζει), ενώ Έλληνες και Κύπριοι αντιτίθενται, τουλάχιστον σύμφωνα με την έρευνα.\nΣτην Ελλάδα μόνο το 16% εγκρίνει πλήρως και το 24% τείνει να εγκρίνει. Στην Κύπρο το 13% εγκρίνει και το 18% εγκρίνει. Μαζί με τους Βούλγαρους, η Κύπρος αντιτίθεται στις στρατιωτικές προμήθειες στην Ουκρανία στην Ευρώπη.\nΒασικά αποτελέσματα της μελέτης\nΗ πλειοψηφία των Ευρωπαίων πιστεύει ότι η ΕΕ έχει δείξει αλληλεγγύη (79%) από την αρχή του πολέμου και είναι ενωμένη (63%) και γρήγορη (58%) στην αντίδρασή της.\nΣυγκεκριμένα, περισσότεροι από εννέα στους δέκα (93%) των ερωτηθέντων συμφώνησαν να παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια σε άτομα που έχουν πληγεί από τον πόλεμο. Το 88% των Ευρωπαίων υποστηρίζει την ιδέα της υποδοχής των ανθρώπων που εγκαταλείπουν τον πόλεμο στην ΕΕ. Το 80% αναγνωρίζει την οικονομική βοήθεια που παρέχεται στην Ουκρανία. Το 66% συμφωνεί ότι «η Ουκρανία πρέπει να ενταχθεί στην ΕΕ όταν είναι έτοιμη», το 71% πιστεύει ότι η Ουκρανία είναι μέρος μιας ευρωπαϊκής οικογένειας και το 89% συμπάσχει με τους Ουκρανούς.\nΗ υποστήριξη για κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία μετά τη στρατιωτική επίθεση κατά της Ουκρανίας είναι επίσης υψηλή. Η πλειοψηφία των Ευρωπαίων (80%) εγκρίνει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Το 79% των Ευρωπαίων συμφωνεί να επιβάλει οικονομικό και πολιτικό κόστος στη ρωσική πολιτική ελίτ που είναι υπεύθυνη για την κατοχή κατά των Ρώσων ολιγαρχών.\nΤα δύο τρίτα των Ευρωπαίων (67%) συμφωνούν ότι η ΕΕ χρηματοδοτεί την αγορά και την προμήθεια στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ουκρανία. Επιπλέον, το 75% πιστεύει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία «δείχνει ότι χρειαζόμαστε περισσότερη στρατιωτική συνεργασία εντός της ΕΕ».\nΗ μελέτη δείχνει επίσης ευρεία υποστήριξη στις προσπάθειες της ΕΕ στον ενεργειακό τομέα για την εξάλειψη της εξάρτησης της Ρωσίας από τα ορυκτά καύσιμα.\nΥπάρχει μεγάλη συναίνεση ότι η ΕΕ θα αναλάβει δράση τον επόμενο χειμώνα (86%) για την αύξηση της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων, των μεταφορών και των αγαθών (85%) και την αναπλήρωση των αποθεμάτων φυσικού αερίου στην ΕΕ. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι πολύ επείγουσα για να επενδύσουμε σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (84%).\nREAD Αυτό είναι ελληνικό στο Ferris High School\nΤο 90% των Ευρωπαίων συμφωνεί ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη μείωση των επιπτώσεων της αύξησης των τιμών της ενέργειας στους καταναλωτές και τις εταιρείες. Το 86% των Ευρωπαίων ερωτηθέντων λέει ότι η αύξηση των τιμών της ενέργειας έχει σημαντικό αντίκτυπο στην αγοραστική τους δύναμη.\nΣχετιζομαι με: Τι έχει κάνει μέχρι τώρα η Ρωσία για την Ελλάδα;\nPrevious Ο δημιουργός του ελληνικού σούπερ αυτοκινήτου «Χάος» επανεμφανίστηκε\nNext Ο Guardian καλύπτει τις επτά κορυφαίες ελληνικές παραλίες στην Ευρώπη


Το Hodges U Named 2020 Best For Vets College από τους Military Times\nΤο Πανεπιστήμιο του Χόντς ονομάστηκε Καλύτερο για Κολέγια Κτηνιάτρων από τους Military Times για το 2020\nΤο Πανεπιστήμιο Hodges ενδιαφέρεται για τους βετεράνους μας και αυτό δείχνει. Οι Military Times φαίνεται να συμφωνούν, επιλέγοντας το Πανεπιστήμιο Hodges ως ένα από τα 134 κολέγια που θα καταλάβουν τη λίστα Best For Vets για το 2020. Επιπλέον, αυτή είναι η τρίτη μας χρονιά που λαμβάνουμε αυτήν την τιμή.\nΓιατί το Hodges είναι καλύτερο για τους κτηνιάτρους;\nΠροσφέρουμε αφιερωμένα κέντρα υπηρεσιών βετεράνων Dr. Peter Thomas στις πανεπιστημιουπόλεις μας στη Νάπολη και στο Fort Myers, επανδρωμένα από βετεράνους, για βετεράνους.\nΤα προγράμματα σπουδών μας εστιάζονται στο εργατικό δυναμικό σε σταδιοδρομίες που πολλοί βετεράνοι επιθυμούν να ακολουθήσουν.\nΠαρέχουμε μηνιαίες ημερομηνίες έναρξης μαθημάτων που ικανοποιούν τις απαιτήσεις των βετεράνων.\nΑποκλειστικά σημεία στάθμευσης που προορίζονται για τους βετεράνους μας σε κάθε πανεπιστημιούπολη.\nΓια να διαβάσετε περισσότερα σχετικά με το γιατί το Hodges U είναι το καλύτερο για τους κτηνιάτρους, διαβάστε ολόκληρο το άρθρο Η εβδομαδιαία Φλόριντα.\nΕτικέτες: καλύτερα κολέγια για βετεράνους, Χότζες, Βετεράνα κολέγια, Πανεπιστήμια Βετεράνων


Παραλίες – Milos Oneiro\nΟ Φυροπόταμος είναι ένα από τα ψαροχώρια της Μήλου που αποτελούνται από παραδοσιακά παραθαλάσια σπιτάκια, τα «Συρμάτα». Μοιάζει να έχει μείνει πίσω στο χρόνο με τα σπιτάκια με τις χρωματιστές πόρτες πάνω στην άμμο να σε καλωσορίζουν και τα καΐκια να είναι έτοιμα για ψάρεμα. Τα γαλαζοπράσινα, διάφανα και με πλούσιο βυθό νερά σας περιμένουν για αμέτρητες βουτιές. Η βουτιά στο Φυροπόταμο είναι από μόνη της μια εμπειρία καθώς περιτριγυρίζεσαι από ηφαιστειογενείς πέτρες και έχει θέα σε γραφικό τοπίο.\nΟ παραδοσιακός οικισμός Μύτακας διαθέτει μια όμορφη αμμώδη παραλία με διαυγή γαλάζια νερά που είναι ανάμεσα σε στενά ακρωτήρια και γραφικά ψαροχώρια.\nΤο Ριβάρι είναι μια φυσιкή λιμνoθάλασσα πоυ απoτελεί καταφύγιо για τα μεταναστευτιкά πoυλιά. Η παραλία περιβάλλεται από μικρή βλάστηση και χαμηλούς λόφους. Αυτό είναι ένα καλό μέρος για να απολαύσετε απόλυτη ιδιωτικότητα, καθώς η δυτική πλευρά της Μήλου δεν έχει αναπτυχθεί πολύ στον τουρισμό.\nΜέσα στο κόλπο της Μήλου θα χρειαστεί να οδηγήσετε σε χωματόδρομο και να καλύψετε μια απόσταση με τα πόδια για να φτάσετε στα Πατρικιά, αλλά σίγουρα δε θα το μετανιώσετε! Θα βρεθείτε σε 3 από τις πιo απоμoνωμένες παραλίες τоυ νησιoύ με κατάλευκη αμμουδιά με κρυστάλλινα νερά. Η πρωτεύoυσα της Πλάκας μπоρεί να φανεί кαθαρά στo βάθоς, στην απέναντι πλευρά τoυ πετάλоυ.\nΟ Προβατάς βρίσκεται στο νότιο μέρος της Μήλου και είναι ιδανική για τις ημέρες εκείνες με βόρειους ανέμους. Είναι μια μεγάλη και οργανωμένη παραλία με χρυσή άμμο και ρηχά νερά. Είναι ιδανική για οικογένειες με μικρά παιδιά. Τους καλοκαιρινούς μήνες υπάρχει και η τοπική συγκοινωνία από τον Αδάμαντα για να φτάσετε στην συγκεκριμένη παραλία.\nΟ Γέροντας είναι μια παραλία που βρίσκεται στο Νότιο τμήμα της Μήλου. Είναι προσβάσιμη με το αυτοκίνητο, αλλά θα πρέπει να περάσετε μέσα από τo λατоμείo με τα πόδια και με διкή σας ευθύνη. Όταν φτάσετε στην παραλία το σίγουρο είναι ότι θα σας ανταμείψει το τοπίο. Ένας μικρός κόλπος με ψιλά άσπρα βράχια τριγύρω και μια φυσική γέφυρα που ενώνει θάλασσα και στεριά στα δεξιά της.


Πολιτικά ” θολοί ” και Οικονομικά “μπατίρηδες” , πού πάμε την Ελλάδα Αλέξη ; στο στόμα του λύκου ; | Simatoros Χpress\nΠολιτικά ” θολοί ” και Οικονομικά “μπατίρηδες” , πού πάμε την Ελλάδα Αλέξη ; στο στόμα του λύκου ;\nPosted on November 16, 2015 by blogs\nΑνατολίτικο παζάρι στην αυλή του σουλτάνου !\nΣτην Ελλάδα συνηθίζουμε στις μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις να βάζουμε το κεφάλι μέσα στην άμμο και να προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει κάτι. Στο εξωτερικό αυτό το λένε στρουθοκαμηλισμό. Στην Ελλάδα το λέμε υπεύθυνη εθνική πολιτική. Δυστυχώς συνεχίζουμε να κάνουμε το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Ο τόπος βράζει και εμείς επενδύουμε σε σόμπες θέρμανσης…\nΓια πολλούς το ταξίδι του κ. Τσίπρα στην Τουρκία είναι λάθος. Δημοσιογραφικές πληροφορίες υποστηρίζουν ότι υπήρξαν παραινέσεις από υπηρεσιακούς παράγοντες να μην γίνει τώρα αυτό το ταξίδι. Κάτι ανάλογο, δηλαδή, με εκείνο που είχε συμβεί με το μοιραίο τελευταίο ταξίδι του κ. Σαμαρά στο Βερολίνο. Και τότε οι υπηρεσιακοί παράγοντες συμβούλευαν τον κ. Σαμαρά να μην κάνει το ταξίδι.\nΟ κ. Ερντογάν αυτή την περίοδο είναι ιδιαίτερα ενισχυμένος. Έχει κερδίσει κατά κράτος τους πολιτικούς του αντιπάλους στο εσωτερικό της Τουρκίας και εμφανίζεται προς τις μεγάλες δυνάμεις ως η μεγάλη σταθερά της περιοχής. Είναι η εποχή που ο κ. Ερντογάν ζητάει. Επειδή ακριβώς ξέρει ότι μπορεί να χρειαστεί στο μέλλον και να δώσει. Κυρίως στην περίπτωση που οι Αμερικανοί αποφασίσουν (αν δεν έχουν ήδη αποφασίσει) να χρησιμοποιήσουν και το χαρτί των Κούρδων για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους. Τι μπορεί, λοιπόν, να διεκδικήσει στην παρούσα συγκυρία ο κ. Τσίπρας από τον κ. Ερντογάν;\nΥπάρχει και μία ακόμη κρίσιμη παράμετρος. Τις διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους για το προσφυγικό τις έχουν αναλάβει οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί μιλάνε με τους Τούρκους στο όνομα της Ευρώπης. Όταν ο αδύναμος μπαίνει στα πόδια των ελεφάντων, το πιο πιθανό είναι να του συμβεί κάποιο ατύχημα…\nΔεν υπάρχει αμφιβολία ότι το κλειδί της επίλυσης του προβλήματος του προσφυγικού βρίσκεται στην Τουρκία. Αλλά το πρόβλημα για την Ελλάδα ήδη υφίσταται. Η ζημιά έχει ήδη γίνει. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ούτε καν πόσοι πρόσφυγες βρίσκονται στο έδαφός μας.\nΟ βασικός μοχλός πίεσης για το προσφυγικό θα έπρεπε να είναι προς την Ευρώπη. Η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει το βάρος της ευθύνης που της αναλογεί για την φύλαξη των εξωτερικών της συνόρων και για την περίθαλψη των προσφύγων που βρίσκονται ήδη στο έδαφός της.\nΑλλά η Ευρώπη δεν εμπιστεύεται τις ελληνικές αρχές. Πως θα μπορούσε, άραγε, να συμβαίνει κάτι διαφορετικό, όταν πριν από λίγους μήνες τους απειλούσαμε να στείλουμε ορδές τζιχαντιστών στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Ελπίζουμε οι κατ’ επάγγελμα ανθρωπιστές της ελληνικής αριστεράς να βρουν κάποια στιγμή να πουν κάτι για εκείνη την απίστευτη αθλιότητα. Ειδικά τώρα που οι τζιχαντιστές σκόρπισαν τον θάνατο και τον τρόμο σε μια μόνο ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.\nΟι θέσεις που κατά καιρούς παίρνει η ελληνική κυβέρνηση δείχνουν ότι στερούμαστε στρατηγικής στα κρίσιμα εθνικά μας θέματα. Όχι ότι νωρίτερα είχαμε, αλλά τουλάχιστον δεν φτάναμε σε τόσο ακραία σημεία! Στο επόμενο χρονικό διάστημα οι αντοχές μας θα δοκιμαστούν ιδιαίτερα. Στα βόρεια σύνορά μας οι Σκοπιανοί ετοιμάζουν να σηκώσουν συρματοπλέγματα. Κι αυτό είναι το πιο μικρό πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπίσουμε. Τα σπουδαιότερα έπονται και έχουν να κάνουν με τις μεγάλες ανακατατάξεις που θα γίνουν στην περιοχή.\nΤο Ισλαμικό Κράτος δεν θα νικηθεί μόνο με αεροπορικές επιθέσεις. Θα χρειαστούν και χερσαίες δυνάμεις. Κούρδοι και Τούρκοι είναι μία ανάσα από την επίμαχη περιοχή. Η συμμετοχή του ενός ή του άλλου ή και των δύο είναι αναπόφευκτη και θα τους οδηγήσει στο να ζητήσουν ανταλλάγματα. Είτε μας αρέσει είτε όχι είμαστε μέρος αυτού του παζαριού.\nΌτι είμαστε ανέτοιμοι για αυτό το παζάρι είναι κάτι περισσότερο από εμφανές. Είναι σαν να γίνεται δίκη για να αποφασιστεί τι θα συμβεί με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του σπιτιού μας κι εμείς να αγνοούμε κι αυτό ακόμη το γεγονός της δίκης…\nΟι κρίσιμες γεωπολιτικές εξελίξεις και μάλιστα επί Τουρκικού εδάφους, κάνουν τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό εξαιρετικά επικίνδυνο, για την Ελλάδα και την υπόστασή της.\nΠού πηγαίνεις την Ελλάδα Αλέξη ; “Πάγκο Γωνία” Σε Aνατολίτικο Παζάρι ;


Ο μονόδρομος της Άρσεναλ και η έφεση των Μπέτις και Σοσιεδάδ | AgrinioPress\nΑρχική/Αθλητισμός/Ο μονόδρομος της Άρσεναλ και η έφεση των Μπέτις και Σοσιεδάδ\nΣυντάκτης Send an email 26/01/2021 , 10:32\nΓεμάτο το σημερινό πρόγραμμα, με φουλ αναμετρήσεις από την Αγγλία απ’ όλες τις διοργανώσεις.\nΔιάβασε την αναλυτική αξιολόγηση για τo στοιχιμαν καζινο\nΣαουθάμπτον – Άρσεναλ (22:15)\nΟλοκληρώνουμε με Πρέμιερ Λιγκ. Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν το Σάββατο στο ίδιο γήπεδο για το Κύπελλο, με τη Σαουθάμπτον να πανηγυρίζει νίκη-πρόκριση με 1-0. Στις… λεπτομέρειες κρίθηκε το ματς, τη διαφορά έκανε ένα αυτογκόλ.\nΠέρυσι η διοργάνωση αποτέλεσε σωσίβιο για την Άρσεναλ, την κατέκτησε και κέρδισε ευρωπαϊκό εισιτήριο. Πλέον, οι ελπίδες της για να συμμετάσχει του χρόνου σε διοργάνωση εκτός συνόρων πέφτουν αποκλειστικά στο πρωτάθλημα. Απουσίες, κυρίως στην αμυντική γραμμή για τους «Άγιους», εξαιρετικά αμφίβολος ο Ομπαμεγιάνγκ για τους «κανονιέρηδες».\nΠρογνωστικό: Ο μονόδρομος της Άρσεναλ για βελτίωση της θέσης στο πρωτάθλημα, σε συνδυασμό με την καλύτερη εικόνα που δείχνει εκτός έδρας απ’ ότι εντός, μάς επιτρέπει να ποντάρουμε στο διπλό του 2.20.