Οι Αλβανοί στο έπος της Αλβανίας | Correspondent\nΟι Αλβανοί στο έπος της Αλβανίας\n20/03/2013 20/03/2013 / Niko Ago\nΤο έπος του σαράντα δεν γράφτηκε στην έρημο αλλά σε ξένον -ως επί το πλείστον- αχερώνα. Οι κάτοικοι του οποίου «ξεχάστηκαν» από τα επετειακά αφιερώματα, όχι όμως κι από τους βετεράνους του πολέμου.\nΜαρτυρίες Ελλήνων Φαντάρων\nΑπ’ όλες τις συρράξεις της νεοελληνικής Ιστορίας, ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41 παρουσιάζει μια μοναδική ιδιαιτερότητα: αν εξαιρέσουμε τις πρώτες μέρες μετά την ιταλική εισβολή, οι πολεμικές επιχειρήσεις διεξήχθησαν στην επικράτεια όχι των εμπολέμων αλλά ενός τρίτου λαού. Κατειλημμένη στρατιωτικά από τον Απρίλιο του 1939, η γειτονική μας Αλβανία -και συγκεκριμένα οι νοτιότερες επαρχίες της- ήταν αυτή που μετατράπηκε σε πεδίο βολής και πηγή τροφοδοσίας των δυο στρατών.\nΜε εξαίρεση την ελληνική μειονότητα της περιοχής, κι αυτή κατά κανόνα στο ρόλο του χειροκροτητή των ελληνικών στρατευμάτων, ο άμαχος πληθυσμός αυτού του πολεμικού θεάτρου απουσιάζει συνήθως ολοκληρωτικά από τις επετειακές αφηγήσεις. Η ιδιότητά του ως «παράπλευρου» θεατή (κι όχι μόνο) των ελληνικών επιτυχιών δεν αρκεί, φαίνεται, για να τους εξασφαλίσει μια θέση σε μνημονικές τελετές οργανωμένες με βάση ένα μανιχαϊκό δίπολο όπου υπάρχουν μόνο «δικοί μας» και «εχθροί».\nΚι όμως, αν ανατρέξει κανείς στις αυτοβιογραφικές αφηγήσεις όσων μετείχαν στο έπος του ’40, διαπιστώνει ότι οι σχετικές αναφορές κάθε άλλο παρά σπανίζουν. Απομνημονεύματα κι ημερολόγια φαντάρων ξεχειλίζουν από πληροφορίες, άλλοτε λακωνικές κι άλλοτε γλαφυρότατες, για τους κατοίκους της περιοχής που μετατράπηκε σε θέατρο της ελληνοϊταλικής αναμέτρησης. Σε είκοσι τέτοιες μαρτυρίες, δημοσιευμένες την τελευταία τριακονταετία, βασίζεται το σημερινό μας αφιέρωμα. Τα πλήρη στοιχεία των βιβλίων δίνονται σε χωριστή στήλη.\nΠόλεμος σημαίνει πρώτα απ’ όλα πένθος και υλικές καταστροφές, κι η Αλβανία του ’40 δεν θα μπορούσε ν’ αποτελεί εξαίρεση.\n«Περνούσαμε από χωριά εγκαταλειμμένα, βομβαρδισμένα και με πολλά σπίτια χαλασμένα από τις οβίδες, που έχασκαν σαν πληγές», θυμάται ένας κρητικός φαντάρος για την περιοχή της Κορυτσάς, το Δεκέμβριο του 1940. Λίγο παρακάτω, η Ερσέκα «ήταν ρημαγμένη από το βομβαρδισμό και εγκαταλειμμένη από κατοίκους. Μόνο ένα μαγαζάτορα είδαμε που πουλούσε ούζο» (Ρουμελιωτάκης, σ.40 & 52). Ενας ρουμελιώτης επιβεβαιώνει τη μαρτυρία του: «Περάσαμε την πόλιν Ερσέκα, η οποία έχει καταστραφεί από τους βομβαρδισμούς της εχθρικής αεροπορίας. Ωραία πόλις αλλά ακατοίκητος, μόνον ολίγους χωροφύλακας είδα να μένουν εκεί» (Νικολάου, σ.35).\nΣτις 7 Ιανουαρίου, ο ίδιος στρατιώτης επισκέπτεται την Πρεμετή: «Ωραία πόλις και μεγάλη. Εκεί είδα την θραύσιν της ελληνικής αεροπορίας, είδα υπόστεγα, κτίρια, αυτοκίνητα και όπλα και διάφορον υλικόν αποτεφρωμένον στον δρόμο». Την επομένη, η πόλη χτυπιέται (και) απ’ τους Ιταλούς: «Το απόγευμα πήγαινα προς το Πρεμετί, αλλά ο Θεός και η Παναγία φύλαξαν και άλλαξα δρόμον διότι το Πρεμετί κάηκε από τις βόμβες των ιταλικών αεροπλάνων» (Νικολάου, σ.48-9).\nΗ Κορυτσά, επίσης, «είναι αρκετά βομβαρδισμένη. Πολλά σπίτια δεν είναι παρά ερείπια» (Δασκούλης σ.67). «Νύχτα φτάσαμε στην έρημη και κατεστραμμένη από τις μάχες Βίγλιστα», θυμάται ένας μεταγωγικός. «Εκεί κοιμηθήκαμε ομάδες-ομάδες, με τα όπλα αγκαλιά, διαλέγοντας όποιο σπίτι μας άρεσε» (Κάρης, σ.14). Στις 21 Φλεβάρη, ένας πειραιώτης πυροβολητής αντικρύζει την Πέστανη «με τα κατάλευκα σπιτάκια της». Τρεις βδομάδες μετά, «η Πέστανη είναι τελείως κατεστραμμένη από τα πυροβολικά και των δυο αντιπάλων» (Καρατζίκας, σ.95 & 111).\n«Περνάμε το πρώτο αλβανικό χωριό», σημειώνει στις 3.12.40 στο ημερολόγιό του ο λαογράφος Δημήτρης Λουκάτος. «Το βαρύ πυροβολικό τούχει γκρεμίσει τα πρώτα σπίτια. Γκρεμισμένοι ξώτοιχοι αφήνουνε το μάτι να φθάσει ως όλα τα ενδότερα» (σ.76). Ενας πρόσφυγας πιτσιρικάς περιγράφει, πάλι, «τον τρόμο και τη φρίκη που είχαν σπείρει τα βομβαρδιστικά μας στο Πόγραδετς» (Σίσκος, σ.83).\n«Η Κλεισούρα είναι ένα μεγάλο χωριό με μεγάλα κτίρια», θυμάται ένας πατρινός ανθυπολοχαγός. «Εχει όμως καταντήσει ένα ερείπιο. Εχει κατακαεί κι είναι καταμαυρισμένο από τις βόμβες Ελλήνων και Ιταλών. Μαύρα χαλάσματα βλέπει μόνο κανείς και γύρω πλήθος τάφων των σκοτωμένων». Το Προγονάτι, πάλι, «ήταν κοντά στο μέτωπο και κτυπιότανε κι αυτό συνεχώς». Το ίδιο και «το απαίσιο Γκολέμι, χωριό μικρό, που πολλές φορές βομβαρδίστηκε από πυροβολικό Ιταλικό και κυρίως από Ιταλικά αεροπλάνα. Το χωριό κατήντησε ερείπιο και κατάμαυρο απ’ τη μπαρούτη. Τάφοι μόνον υπάρχουν εκεί σκοτωμένων». Οσο για τη ζωή των αμάχων, διαφωτιστική είναι η περιγραφή του για το γειτονικό Παλιόκαστρο: «Οι κάτοικοι του χωριού με την πρώτη οβίδα τρέχουν όλοι σε κάτι σπηλιές, που ’ναι στην άκρη του χωριού» (Αναστασόπουλος, σ. 80, 64, 60 & 57).\nΥπάρχει, τέλος, η εσωτερική προσφυγιά. «Καθ’ όλην την πορείαν αυτήν, ησθάνθην άλγος δια τους επιστρέφοντας πρόσφυγας εις τα χωρία των, τους οποίους εξηνάγκασαν οι Ιταλοί να εγκαταλείψουν», σημειώνει στις 23.11.40 ένας μικρασιάτης πεζικάριος (Κουτσοδόντης, σ.29), ενώ ο Δημοσθένης Ζαδές είναι πιο γλαφυρός: «Είχα δει το δράμα των ανθρώπων των χωριών, που φορτώνανε στις ράχες τους ή στα ζα, ό,τι προφταίνανε απ’ το πριν λίγες μέρες χαρούμενο νοικοκυριό τους και φεύγανε σ’ αντίθετη κατεύθυνση από κείνη που πηγαίναμε εμείς. Παίρνανε το δρόμο της προσφυγιάς, γιατί ο πόλεμος πάτησε το χωριό τους. Για ‘λόγους στρατηγικούς’ έπρεπε να φύγουνε» (σ.40).\nΦτώχεια κι επιτάξεις\nΗ Ελλάδα του 1940 δεν ήταν καμιά πλούσια χώρα, με μοντέρνες υποδομές και ανέσεις. Στους φαντάρους της, όμως, η ανέχεια της αλβανικής υπαίθρου προκαλεί πραγματικό σοκ.\n«Δυστυχία και συφορά που δεν την φαντάζεται άνθρωπος δέρνει τον κόσμο εδώ», σημειώνει στις 3.12.40 ένας επιστρατευμένος δικηγόρος. «Αυτοί δεν βλέπουν θεού πρόσωπο ούτε διαβόλου. Εχω λεφτά στην τσέπη μου. Θέλω ν’ αγοράσω κάτι. Να βρω τσιγάρα. Ενα τσάι. Ενα φάκελο. Αστεία πράματα. Τα λεφτά είναι ολότελα άχρηστα. Μια κότα ζήτησα χωρίς να ξέρω πού θα τη βράσω και τα λεφτά μας δεν τα παίρνουν οι αρβανίτες. Τρομερό πράμα». Και παρακάτω: «Χοιρινό, κότα, πρόβατο, πρέπει να βάλης κυάλι για να ιδείς. Δεν υπάρχουν. Μπακάλικο-καφενείο, καλέ τι λες. Ούτε ακίνητα δεν υπάρχουν» (Γκοτσίνας, σ.44 & 46).\nΤις παρατηρήσεις του συμμερίζονται κι άλλοι φαντάροι, λιγότερο επηρεασμένοι απ’ τον αστικό πολιτισμό. «Η Ελλάς διαφέρει κατά πολύ της Αλβανίας, βλέπει κανείς χωριουδάκια περιποιημένα και όχι τα χάλια των αλβανικών», παρατηρεί ένας τσαγκάρης απ’ το Δίστομο (Νικολάου, σ.92). Κι ένας δάσκαλος συμπληρώνει για τα περίχωρα της Κορυτσάς: «Το μέρος φτωχό κι ο κόσμος φτωχός. Σε πολλά χωριά δε βρίσκομε σχολειό» (Σίσκος, σ.37).\nΑλβανόφωνο χριστιανικό χωριό, η Λέσνια «ήταν δίπλα στο δρόμο κι από πάνω του περνούσαν τα ηλεκτροφόρα σύρματα της Κορυτσάς, αλλά τα δικά του σπίτια δεν είχαν ούτε λάμπα πετρελαίου. Τα σπίτια ήταν από τα χειρότερα αγροτόσπιτα, κεραμίδια δεν είχαν και το πάτωμά τους ήταν πασαλειμμένο με σβουνιές βοδιών. Το τελευταίο αυτό ίσως νάταν και μόνωση» (Μιχελίδης 1984, σ.77-8).\nΥπάρχουν, βέβαια, και προνομιούχοι: «Εγώ θάβρισκα σπίτι για τους αξιωματικούς και για μένα. Ηταν ένα μεγάλο σπίτι, αρχοντικό. Είχε δυο οντάδες μεγάλους. Βρήκα και φωτιά αναμμένη. Ευλογία θεού. Ο νοικοκύρης, ένας καλοπερασμένος Αλβανός -έδειχνε προύχοντας εδώ- μας δέχτηκε με κάποια προσήνεια, μα το μούτρο του μου φάνηκε πονηρό και παλιάνθρωπος ο ίδιος» (Γκοτσίνας, σ.121).\nΗ ανάγκη στέγασης, θέρμανσης και τροφοδοσίας δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών επιβαρύνει φοβερά αυτές τις οριακές ισορροπίες. Το ημερολόγιο του δικηγόρου Γκοτσίνα, λοχία εφοδιασμού στο μέτωπο, είναι από κάθε άποψη αποκαλυπτικό:\n* «7.12.1940. Επρεπε να βρω κρέας για το λόχο. Αύριο Κυριακή. Οι Αρβανίτες δεν έχουν τίποτα λεν. Σκα δεν έχει. Ολο σκα ακούς. Χρειάζεται ζόρι. Ο,τι έχουν το κρύβουν και τους προσφέρουμε καλή πληρωμή. Ψάχνοντας στα καλύβια είχα και τον Στέλ. κοντά μου με όπλο για κάθε ενδεχόμενο. Ανακάλυψα ένα κοπαδάκι αρνοπρόβατα, καμιά 25. Ξέκοψα 4 αρνιά. Αρβανίτες, αρβανίτισσες, φωνή και κακό απ’ έξω. Ούτε ξέρω τι λέγουν. Πού να ξέρω; Τα πήγα να τα φυλάξω. Θα τα σφάξουμε αύριο» (σ.55-6).\n* «11.12.1940. Κρέας αδύνατον να βρεθεί. Οσα σφαχτά δεν κατάκοψε προελαύνοντας ο στρατός μας, τα εξαφάνισαν τρομοκρατημένοι οι Αρβανίτες. Σκα λοιπόν όπου ρωτούμε» (σ.68).\n* «26.12.1940. Βρήκαμε με κόπο και με μάχη μερικά σπίτια. Ο λόγος γιατί α) ήταν κι άλλος στρατός στο χωριό και 2) έψαχναν και άλλοι σχηματισμοί για σπίτια. Εκανα ό,τι μπορούσα να βρω σπίτια, εφαρμόζοντας όλους τους τρόπους στους Αρβανίτες» (σ.122-3).\n«Αλλοι μας κοιτούσαν σαν θεούς και άλλοι σαν δαίμονες, ιδίως όταν σε λίγο τμήματά μας δήμευαν ολόκληρα μπουλούκια ζώων τους και τους μοίραζαν για αποζημίωση ελληνικά χαρτονομίσματα», θυμάται πάλι ένας μεσσήνιος συνάδελφός του, μιλώντας για φαινόμενο που «έφτανε στα όρια της αρπαγής» (Παναγιωτόπουλος, σ.171).\nΕκτός απ’ την επίσημη επιμελητεία, υπήρχε φυσικά και η ανεπίσημη: «Η καθημερινή πείνα ζορίζει. Πάρα πολλοί φαντάροι που δεν αντέχουν σ’ αυτό το μαρτύριο κάνουνε παγάνες στη γύρω περιοχή και αγοράζουν ό,τι βρουν: καλαμπόκι, στάρι κτλ. Ομως οι πιο πολλοί είναι απένταροι και κατ’ ανάγκη ή πρέπει να υποφέρουν ή να κλέψουν. Γι’ αυτό περιτριγυρίζουν τις ιδιότυπες μυτερές καλαμποκοαποθήκες των χωρικών που είναι έξω από τα σπίτια και αρπάζουν καλαμπόκια. Οι χωρικοί διαμαρτύρονται και το τάγμα αναγκάστηκε να βγάλει περιπολίες και σκοπούς» (Μιχελίδης 1977, σ.53).\nΠαρόμοια περιστατικά διανθίζουν κάθε αφήγηση. «Η αλήθεια είναι ότι εμείς εκεί πίσω δεν πεινάσαμε», εξομολογείται ένας ακαρνάνας ημιονηγός. «Βρίσκαμε κι από καμιά γίδα. Τις εψέναμε στις σπηλιές» (Κραμπής, σ.29). «Προτού καλά καλά φέξει», αφηγείται ένας άλλος, «ευρυτάνες θηρευτές της νύχτας είχαν έτοιμο, περασμένο στη σούβλα σφάγιο και άναβαν φωτιά. Ολοι συνένοχοι στην επιλήψιμο αυτή ενέργεια» (Λόης, σ.47). Ο δάσκαλος, πάλι, είναι σχεδόν συνθηματικός: «Τα αρνιά κι οι κότες κάνουν φτερά. Ή καλλίτερα στα δεύτερα πέφτουν τα φτερά…» (Σίσκος, σ.49).\nΤις συνέπειες τις υφίστανται, ως συνήθως, οι πιο αδύναμοι: «Ενας γεροντάκος, με χαλασμένο το ένα μάτι, Αλβανός, με σταματάει στο δρόμο μου: ‘Πεινώ, παιδάκι μου. Ψωμί ντεν έχει’. Του λέω νάρχεται στο Τάγμα, να του δίνω. Μου περισσεύει η κουραμάνα και το φαΐ» (Λουκάτος, σ.222 & 244).\nΔεν είναι όμως μόνο η τροφή. Ο δριμύτατος χειμώνας επιβαρύνει κι αυτός, με τον τρόπο του, τις τοπικές κοινωνίες: «5.12.1940. Κοιμήθηκα ωραία και ζεστά. Είχε μπόλικη φωτιά γιατί τα ξύλα και οι φράχτες των Αλβανών ρημάζονταν, όπου στεκόμαστε» (Γκοτσίνας, σ.53). «Η διμοιρία αφού πρώτα έκαψε όλα τα ξύλα που ήταν μαζεμένα για το χειμώνα ο Κυριάκος, άρχισε ύστερα να καίει και τους φράχτες από τους κήπους του. Κι όταν τέλειωσαν και οι φράχτες, κόβανε και τα δέντρα που ήταν γύρω από το σπίτι του. Εβλεπε ο Κυριάκος και πονούσε η καρδιά του. Μα τι νάκανε;» (Τσάρος, σ.72).\nΕργασία κι αγγαρεία\nΕκτός από αγαθά, ο πόλεμος όμως χρειάζεται κι ανθρώπους. «Δεν θέλαμεν πλέον να μείνωμεν εις το χωρίον, διότι όλα τα στρατεύματα ανεχώρησαν εις το μέτωπον και εφοβήθημεν τους κατοίκους. Ως εκ τούτου, κατορθώσαμεν να επιτάξωμεν 5 βοϊδάμαξα και αναχωρήσαμεν», σημειώνει στο ημερολόγιό του ένας πεζικάριος (Κουτσοδόντη, σ.30). Ενας συνάδελφός του, πάλι, περιγράφει μια πιο σύνθετη διαδικασία: «Ο ανθυπασπιστής μου είπε να πω στον Αλβανό να έρθει ως οδηγός μας και πρόσθεσε να τον βάλω μπροστά και αν επιχειρήσει να το σκάσει ο Αλβανός να τον σκοτώσω […] Ο Αλβανός οδηγός μου είπε να του δώσω ένα σημείωμα ότι τον χρησιμοποιήσαμε ως οδηγόν για να το δώσει στον Πρόεδρο του χωριού του να μεταβεί στην έδρα της 1ης Μεραρχίας για να πάρει αποζημίωση» (Παπαδήμος 1989:20-1).\nΤη λεπτομερέστερη περιγραφή παραθέτει οι Λουκάτος: «Το σούρουπο μαζεύονται στο Τάγμα όλοι οι Αρβανίτες του χωριού. Τους μαζεύει κάθε νύχτα το Τάγμα, και τους στέλνει υποχρεωτικά να κόψουν κορμούς δέντρων στο βουνό, για αμυντικά έργα. Καλούμε το πρωί το Μουχτάρη και του λέμε: ‘Απόψε θέλουμε 40 εργάτες’. Ο Μουχτάρης διαμαρτύρεται: ‘Το εργκατικό ντεν έχει τόσο πολύ. Εχει άρρωστο. Εχει πάει Κορύτσα’. Εμείς επιμένουμε. ‘Αν δεν μαζωχτούν τόσοι ως το βράδυ, στέλνομε τον λοχία, με όπλα και χειροβομβίδες, να τους μαζέψει με τη βία. Πρέπει όλη νύχτα να πάνε στο βουνό’. Στρατολογούμε όλες τις ηλικίες, από 12 χρόνων ως 60» (σ.220).\nΕξίσου εύγλωττο το τέχνασμα που επιστρατεύτηκε όταν οι χωρικοί κρύφτηκαν για ν’ αποφύγουν την αγγαρεία: «Αύριο, λέμε, πούναι Σάββατο, μπορεί όποιος θέλει να πάει στην Κορυτσά. Αυτό οι Αλβανοί το ποθούν, γιατί καιρός είναι που τους έχουν απαγορευτεί οι μετακινήσεις και γιατί θέλουν να ψωνίσουν, για τα σπίτια και τα μαγαζιά τους. Η Κορυτσά είναι η μόνη πολιτεία που έχουν να πάνε, κι ας απέχει 170 χιλιόμετρα. Οι άλλες (Ελβασάν-Βεράτι) είναι στα ιταλικά χέρια, και δεν μπορούν να περάσουν. Μαζεύονται λοιπόν, ανύποπτοι και χαρούμενοι, όλοι τους. Οι φουκαράδες. Δίνουν τα ονόματά τους για την άδεια και περιμένουν. Μα, ξαφνικά, γίνεται η ‘προδοσία’. Ετσι, όπως είναι, τους κατακρατούν όλους, και με συνοδεία τους παίρνουν στο βουνό για να δουλέψουν. Στενοχωριέμαι για λογαριασμό της Ελλάδος και κρύβομαι» (σ.223).\nΜε το ζόρι ή εθελοντικά, δεν είναι λίγοι οι Αλβανοί που βγάζουν μεροκάματο. «Δουλειά τους είναι να μεταφέρουν στον ώμο τα τρόφιμα των προφυλακών, εκεί δηλ. που δεν μπορεί να πατήσει πόδι ζώου, να ξεθάψουν στρατιώτες από το χιόνι, να φέρουν στην πλάτη βαρέλια με κονιάκ για να ζεσταθούν τα τμήματα και το σπουδαιότερο ν’ ανοίξουν δρόμο. Γίνονται και οδηγοί και αγωγιάτες και κατάσκοποι» (Σίσκος, σ.110).\nΑφθονη δουλειά υπάρχει και για τις γυναίκες: «Χίλιοι πεντακόσιοι στρατιώτες σ’ ένα χωριό με ογδόντα σπιτάκια, είναι πολλοί. Οι γυναίκες σ’ όλα τα σπίτια έχουν μπουγάδα κάθε μέρα» (Σίσκος, σ.77). Πανευτυχής που βρήκε λύση, καθώς ήταν «μαθημένος να του τα δίνουν όλα στο χέρι», ο τσαγκάρης απ’ το Δίστομο σημειώνει πως για το πλύσιμο των ρούχων του πλήρωσε «3 δραχμές το κομμάτι» (Νικολάου, σ.33-4 & 70).\nΜε δεδομένα τα ήθη της περιοχής, αλλά κι επειδή ο φόβος φυλάει τα έρημα, οι Αλβανίδες -ιδίως οι νεότερες- δεν είναι και πολύ ορατές στους στρατιώτες. Στη θέα μιας πανέμορφης τριαντάρας, ένας λοχίας αποφαίνεται πως ο σύζυγός της «είχε δίκιο ο φουκαράς να τήνε κρύψει απ’ τα λαίμαργα μάτια των φαντάρων» (Ζαδές 1981, σ.23). Δεν λείπουν κάποια περιστατικά φλερτ (Λουκάτος, σ. 244-61) ή ομαδικών βιασμών (Κραμπής 1991, σ.27). Ως επί το πλείστον, όμως, οι αλβανομάχοι μένουν μάλλον με την όρεξη: «Με κόπο χώθηκε στο σπίτι του Μουχτάρη όλος ο λόχος μας, αφού τον υποχρεώσαμε να μαζέψη το χαρέμι του σ’ ένα ιδιαίτερο διαμέρισμα. Οι σκλαβωμένες γυναίκες του όμως προσπαθούν με κάθε τρόπο να επικοινωνήσουν μαζί μας» (Μιχελίδης 1977, σ.43-4).\nΗ ιεραρχία καταστέλλει, άλλωστε, αυτού του είδους τις επαφές: «Ενας φαντάρος που θέλησε να δημιουργήσει ερωτικές σχέσεις με μια Αρβανιτοπούλα αφράτη, παχουλή, τιμωρήθηκε με σαράντα μέρες φυλάκιση από το στρατηγό» (Σίσκος, σ.38).\nΠόλεμος σημαίνει έρευνες της ελληνικής χωροφυλακής στα σπίτια για όπλα και κακοποίηση όσων διαμαρτύρονταν (Ρουμελιωτάκης, σ.42), σύλληψη και παράδοση στο «γραφείο αντικατασκοπίας» κάθε χωρικού που κατηγορείται π.χ. ότι «προσπάθησε να δώσει σήματα με φακό σε διερχόμενο αεροπλάνο» (Κουτρολίκος, σ.165). Με κάποιες εξαιρέσεις, πάντα: «Στην πόρτα του σπιτιού ήταν μια διαταγή της Γ΄ Διοίκησης Ηπείρου, που έλεγε να μην πειράξει κανείς τον τάδε, γιατί είναι φίλος της Ελλάδας» (Ρουμελιωτάκης, σ.51).\nΗ πλειοψηφία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες, κρατά απέναντι στον ελληνικό στρατό μια στάση νομιμόφρονα μεν αλλά επιφυλακτική. «Κύριο συστατικό της ατμόσφαιρας που επικρατούσε στο χωριό», γράφει για την τρίμηνη παραμονή του στο Γαρδίκι ένας ηπειρώτης βοηθητικός, «ήταν ένας διάχυτος φόβος που δεν εκδηλωνόταν φανερά, τον διαισθανόσουν όμως από τη στάση των ανθρώπων, τα λόγια τους και τις αντιδράσεις τους. […] Ενιωθαν σκλάβοι, το είχαμε συνειδητοποιήσει αυτό, παρόλο που κανένας τους δεν πειράχτηκε. Το παράξενο ήταν πως τους Ιταλούς τους έβλεπαν με διαφορετικό τρόπο, τα αισθήματά τους ήταν φιλικά γι’ αυτούς, προδίδονταν ακόμα και στις κουβέντες τους. Φοβούνταν ίσως από μας και για το μέλλον του τόπου τους» (Νικολαΐδης, σ.97 & 111).\n«Είναι αλήθεια πως οι Αλβανοί δεν μας βλέπουν φιλικά», διαβάζουμε σ’ ένα ημερολόγιο. «Μας περιποιούνται κάπως, σαν κατακτητές, αλλά προτιμούν τους Ιταλούς από μας. Φαίνεται πως εκείνοι τους μεταχειρίστηκαν πιο φιλικά…». Στις αρχές Απριλίου, πιά, «δεν βλέπουν την ώρα να ξεκουμπιστούμε από τον τόπο τους. Εχουνε και δίκιο. Γίναμε αφεντικά στον τόπο τους, εγκατασταθήκαμε στα σπίτια τους, τους φάγαμε ό,τι φτωχό είχαν (κόττες, χοίρους, βόδια), τους κόψαμε τα δέντρα τους, τα ξύλα τους, ακόμα και τα πορτοπαράθυρά τους» (Λουκάτος, σ.220 & 257).\nΟι τίτλοι του τέλους θα πέσουν με την υποχώρηση: «Στ’ αρβανίτικα χωριά που περνάμε, δεν φαίνεται ψυχή. Εχουνε κρυφτεί ή φύγει οι χωριάτες, από φόβο. Ομως εμείς περνάμε ήσυχα και πολιτισμένα. […] Θα χαίρονται, σκέφτομαι, κι έχουν δίκιο. Ομως δεν θ’ απομείνουν ελεύθεροι. Σε δυο τρεις μέρες θα τους παραλάβει άλλο αφεντικό» (όπ.π., σ.297).\nΣτα χαρακώματα της γλώσσας\nΤο γλωσσικό φράγμα δυσκολεύει κάπως τις επαφές μεταξύ ελλήνων φαντάρων και ντόπιων κατοίκων. Ευτυχώς όμως υπάρχουν οι αρβανίτικες κοινότητες της Νότιας Ελλάδας, με τη διάλεκτό τους ακόμη ζωντανή, οπότε δεν αργούν να βρεθούν μεταφραστές:\n* «Χτύπησα την πόρτα και βγήκε ένας μεσόκοπος Αλβανός. Είπα σε δυο στρατιώτες που ήταν από το Κρανίδι και γνώριζαν αρβανίτικα να πλησιάσουν εκεί για να συνεννοηθούμε» (Παπαδήμος, σ.19).\n* «Ο Τάσος, που ήταν απ’ τα δικά μας τα Σουλιμοχώρια, ήξερε τ’ αρβανίτικα σαν τα ελληνικά, Θάκανε το διερμηνέα. Τον έβαλα, λοιπόν, ν’ αρχινήσει μια ψιλοκουβέντα με τον Πρόντα. Στην αρχή τούτος ξαφνιάστηκε πάκουσε να μιλάνε στη γλώσσα του τόσο καθάρια» (Ζαδές, σ.19).\n* «Μας φέρνουν συνοδεία, στο Τάγμα, δυο πολίτες Αλβανούς. Είναι, λέει, αυτομόλοι σε μας, λιποτάκτες του ιταλικού στρατού. Θέλουνε να πάνε στα σπίτια τους, που είναι στα δικά μας μετώπισθεν. Τους περιεργαζόμαστε. Ενας δυο φαντάροι, που ξέρουν αρβανίτικα, βοηθάνε στην ανάκριση» (Λουκάτος, σ.219).\nΤο 1940 δεν έχουν κλείσει ούτε τρεις δεκαετίες από τότε που η Αλβανία έπαψε ν’ αποτελεί τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη συνεννόηση με τους ηλικιωμένους βοηθάνε, έτσι, και τα τούρκικα: «Βγαίνει ένα γεροντάκι κατατρομαγμένο, του κάνουμε νόημα για κάτι φαγώσιμο, μάζεψε τους ώμους και με χέρια, με τις χειρονομίες μας είπε όχι, δεν έχω τίποτε», θυμάται ένας επιστρατευμένος γιαννιώτης δάσκαλος. «Τέλος επιστράτευσα τα λίγα τουρκικά που είχα μάθει υπηρετώντας δάσκαλος στα Μουσουλμανικά Σχολεία της Θράκης, στις Σάππες Κομοτηνής και στο Ωραίο Ξάνθης, τρία ολόκληρα χρόνια. Γλύκανε το πρόσωπο του γέρου με τα τουρκικά, πήγε οπίσω, μέσα στο σπίτι και μας έφερε αρκετή φακή και αρκετή μυζήθρα, αλμυρή φοβερά. Τον ευχαρίστησα και πάλι τουρκικά και φύγαμε νοικοκυραίοι» (Οικονόμου, σ.50).\n«Εννοείται πως όσοι ξέρουν τούρκικα ή είναι από τα περίχωρα της Αθήνας, που ύστερα από 115 χρόνια λευτεριά μιλούν ακόμα αρβανίτικα, αυτοί συνεννοούνται εύκολα», συνοψίζει απ’ την πλευρά του ένας μικρασιάτης πεζικάριος (Μιχελίδης, σ.41).\nΥπάρχουν, ωστόσο, και πιο πολύπλοκες καταστάσεις: «Το αφεντικό μας είναι Ρουμάνος και μιλάνε όλοι στο σπίτι τους, όπως και πολλές άλλες οικογένειες στο χωριό εδώ βλάχικα. Βαβυλωνία γλωσσών κι εδώ στην Αλβανία» (Σίσκος, σ.83).\nΟι περισσότεροι φαντάροι θα χρειαστεί, φυσικά, ν’ αρχίσουν από τα στοιχειώδη. «Ενα κοριτσάκι, Αλβανιδούλα, μας πουλάει κάρτες και αναμνηστικά», σημειώνει στις 3.12.40 ο Λουκάτος. «Κουβεντιάζω μαζί της και μαθαίνω την πρώτη αλβανική λέξη. ‘Σκα’ = δεν έχω» (σ.80). Η εμπειρία είναι λίγο πολύ κοινή: «Η πρώτη λέξη του καχύποπτου Τουρκαλβανού είναι τούτη: ‘Σκα, ιτς, μωρέ στρατιώτη’. Που θα πει: δεν έχει τίποτα, διόλου» (Μιχελίδης 1977, σ.41). «Οι Αρβανίτες, κάθε φορά που τους ζητούσαμε κάτι με πληρωμή, μας απαντούσανε με το χαρακτηριστικό ‘σκα’, δεν έχει» (Σίσκος, σ.38).\nΔίπλα στις ντοπιολαλιές των κατοίκων, οι επίσημες γλώσσες νικητή και ηττημένου δίνουν κι αυτές τη δική τους, ιδιότυπη μάχη: «Περνάμε το πρώτο αλβανικό χωριό. Ιταλικές επιγραφές, εδώ κι εκεί, θυμίζουν τον προηγούμενο κυρίαρχο. Τώρα θα μπούνε ελληνικές» (Λουκάτος, σ.76). Στο νόημα έχει μπει ακόμη κι ένας πολύγλωσσος δωδεκάχρονος απ’ το Πόγραδετς: «Κάθε φορά που ζητάμε να μας εξηγήσει ιταλικά πράγματα του δωματίου, μας απαντάει: ‘Δεν ξέρεις ιταλικά… Τώρα ξέρεις ελληνικά…’» (Σίσκος, σ.83-4).\nΠολύ πριν παρέμβει διοικητικά, το κράτος του -προσωρινού- νικητή δίνει άλλωστε το παρών, μέσω της κυρίαρχης ιδεολογίας: «Το βράδι, καθώς καθόμαστε γύρω από το τζάκι συντροφιά τις πιότερες φορές με τους νοικοκυραίους, οι έφεδροι αξιωματικοί, που είμαστε στα τρία τέταρτα δάσκαλοι, για να μην ξεχάσουμε και το επάγγελμά μας, μα και από κάποια γενικότερη εθνική υποχρέωση, αρχίζουμε στ’ Αρβανιτόπουλα τη διδασκαλία της καινούριας τους γλώσσας» (όπ.π., σ.77).\nΓια το σημερινό «Ιό» χρησιμοποιήθηκαν τα παρακάτω ημερολόγια κι απομνημονεύματα πολεμιστών του ’40:\nΔημήτρης Μιχελίδης, «Από την Κρήτη στην Αλβανία» (Αθήνα 1977) και «Οδοιπορικό από τον πόλεμο 1940-1941» (Αφοί Τολίδη, Αθήνα 1984).\nΘανάσης Τσάρος, «Γκρομπόβα 1940» (Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1980).\nΜανόλης Ρουμελιωτάκης, «Γράμμα στο γιο μου (από τον πόλεμο της Αλβανίας)» (Πλέθρον, Αθήνα 1981).\nΔημοσθένης Ζαδές, «Αλβανική ραψωδία» (Μνήμη, Αθήνα 1981).\nΓιώργος Δασκούλης, «1940. Μια πορεία στο μέτωπο» (Αθήνα 1983).\nΜίχος Κάρης, «10ος όρχος πυρομαχικών. Σελίδες ημερολογίου από το αλβανικό μέτωπο» (Τρία Φύλλα, Αθήνα 1984).\nΙωάννης Νικολαΐδης, «Μνήμες του ’40» (Ιωάννινα 1985).\nΓιαννούλης Παναγιωτόπουλος, «Αντίλαλοι μιας εποχής» (Καλαμάτα 1986).\nΧρήστος Λόης, «Από τις σελίδες της μνήμης (περιστατικά πολέμου 1940-1941)» (Παπαδήμας, Αθήνα 1987).\nΔρόσος Κουτρολίκος, «Έλληνες οι ηττημένοι νικητές» (Αθήνα 1987).\nΛεωνίδας Παπαδήμος, «Αναμνήσεις από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41» (Αθήνα 1989).\nΓιάννης Κραμπής, «Στα χαρακώματα. Δεκαεννιά αυθεντικές μαρτυρίες πολεμιστών του 1940-1941» (Σύλλογος Απανταχού Φλωριαδιτών, Αθήνα 1991).\nΓιώργης Οικονόμου, «Μνήμες και μνημόσυνα του ’40» (Ιωάννινα 1997).\nΕυαγγελίας Κουτσοδόντη, «Το ημερολόγιον ενός στρατιώτου» (Πελασγός, Αθήνα 2000).\nΔημήτριος Λουκάτος, «Οπλίτης στο αλβανικό μέτωπο. Ημερολογιακές σημειώσεις 1940-41» (Ποταμός, Αθήνα 2001).\nΜιχάλης Αναστασόπουλος, «Πόλεμος και αιχμαλωσία. Απομνημονεύματα 1940-1941» (Περί τεχνών, Πάτρα 2004).\nΣτάθης Γκοτσίνας, «Από χιόνι… Πολεμώντας στην Αλβανία» (Βιβλιόραμα, Αθήνα 2006).\nΤάκης Σίσκος, «Πολεμικές δόξες. Ελληνικό έπος στα βουνά της Β. Ηπείρου» (Ελίκρανον, Τίρανα 2007).\nΜιλτιάδης Νικολάου, «Ημερολόγιο από το μέτωπο» (Κασταλία, Αθήνα 2007).\nΒλάσης Καρατζίκας, «Ημερολόγιον εκστρατείας: Νοέμ. 1940 – Απρ. 1941» (Ερμής, Αθήνα 2007).\nΑλβανία | Shqipëri,Ελλάς | Greqi\nΈλληνες- Αλβανοί,έπος του '40\n← Στο ΕΣΥ της Σουηδίας\n«Τον αράπη που κουβαλάς»: Ο τιμοκατάλογος του ρατσισμού στην Ελλάδα →\nΣφάλμα: Βεβαιωθείτε ότι ο λογαριασμός του Twitter είναι δημόσιος.


Σχέσεις: Μετά τον ένα χρόνο γίνονται όλα δύσκολα... - Kostoday.com | Η Κως σήμερα! Ειδήσεις και νέα.\nΘυμάστε την Εμμανουέλα του ΟΦΗ; Μεγάλωσε και μας... τρέλανε! (Φωτό)\nΣχέσεις: Μετά τον ένα χρόνο γίνονται όλα δύσκολα...\nΠαρασκευή, 01 Μάιος 2015 17:10\nΣίγουρα αν έχεις ένα χρόνο σχέση ή παραπάνω ξεκινά κατά κάποιο τρόπο η ρουτίνα.\nΠως μπορείς να το αποφύγεις για την σώσεις; Ποιά πράγματα πρέπει να μην κάνεις και ποιά να κάνεις...;\n1. Μην ψάχνεις να βρεις αφορμές για να τσακωθείς από την στιγμή που δεν υπάρχει σοβαρός λόγος.\n2.Πότε δεν σταματάμε να κάνουμε κομπλιμέντα. Μπορεί αυτό που σε τράβηξε πάνω του να ήταν το χαμόγελο του αλλά δεν θα σταματήσεις να του το λες γιατί όπως θέλεις και εσύ να ακούς όμορφα λόγια έτσι αρέσουν και σε εκείνον.\n3. Μην παρατήσεις τους φίλους σου. Μπορεί να έχεις σχέση αλλά δεν γίνετε να είστε 24 ώρες και 7 μέρες την εβδομάδα μαζί δεν το έχει μόνο εκείνος ανάγκη αλλά και εσύ.\n4. Βγείτε Ραντεβού. Δεν είστε ούτε 40 ούτε 50 χρονών για να είστε όλη μέρα σπίτι δουλειά και δουλειά σπίτι. Βόλτα, σινεμά αλλά και για φαγητό μέσα στην εβδομάδα επιβάλλονται για να αναζωογονήσεις την σχέση σου.\n5. Πήγαινε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις του ή στις εξόδους με τους φίλους του, αν σε καλεί. Μπορεί για σένα να μην είναι ευχάριστο αλλά αν σου το ζητήσει σημαίνει πως θέλει την παρουσία σου, αν κάθε φορά που στο ζητάει και δεν πηγαίνεις να ξέρεις πως κάποια στιγμή θα σταματήσει να το ζητάει και σκέψου ποιός θα ξεκινήσει την μουρμούρα...\n6. Αν κάτι σε ενοχλεί να το λες. Κανένας δεν έχει μπορεί να μυρίσει τα νύχια του για να καταλάβει αυτό που σε προβληματίζει. Με το να κρατάς μούτρα και να περιμένεις να το καταλάβει μόνο του να ξέρεις πως με αυτόν τον τρόπο φθείρετε η σχέση.\n7.Συνήθος ακόμα ένα λάθος που κάνουμε είναι να λέμε στους φίλους μας τα παράπονα μας για την σχέση μας. Με το να το κάνεις αυτό κάνεις 2 λάθη. 1ον)Οι φίλοι σου ξεκινούν και τον βλέπουν με άσχημο μάτι ενώ στην τελική δεν έχει "βλάψει" αυτούς, αλλά σε εσένα και 2ον)Αλλάζει και η δική σου συμπεριφορά και μεγαλοποιούνται τόσο πολύ τα πράγματα ενώ στην ουσία με μια συζήτηση όλα μπορεί να είχαν και φτιάξει.\n8. Μην κρίνεις τις σεξουαλικές του φαντασιώσεις. Θέλεις θάρρος το να μοιραστεί μαζί σου αυτά που του αρέσουν πραγματικά στο σεξ. Μην τον κάνεις να αισθανθεί άσχημα.\n9. Μην ψάχνεις τα πράγματά του / το Facebook / το κινητό του. Γιατί όποιος ψάχνει, βρίσκει. Θέλουμε να πούμε ότι αν μπεις στη διαδικασία να τσεκάρεις τα μηνύματά του μπορεί να παρεξηγήσεις ακόμα και το μήνυμα που του έστειλε η Τρίτη του ξαδέρφη για να δει τι κάνει.\n10. Ζήτα «συγγνώμη». Ναι, στην αρχή μιας σχέσης οι καβγάδες ξεθυμαίνουν. Όμως είναι σημαντικό να ζητήσεις «συγγνώμη» αν έκανες κάτι λάθος.\n11. Τις στιγμές που τα πράγματα είναι περίεργα, κάντε μαζί κάτι που θα σας θυμίσει το λόγο που τα έχετε. Κάποιες φορές μπορεί να αναρωτιέστε γιατί βγαίνετε, αφού δεν έχετε τίποτα κοινό. Σε αυτές τις περιπτώσεις φρόντισε να οργανώσεις κάτι που κάνατε μαζί και πάντα σας άρεσε. Έτσι θα ξαναθυμηθείτε τι είναι αυτό που σας έχει φέρει κοντά.\nΣτο χέρι σου είναι να κρατήσεις την φλόγα στην σχέση σου, μην αφήνεις να το κάνουν οι άλλοι, μόνο εσύ μπορείς να την σώσεις.\nΓιατί παντού υπάρχει αγάπη, αρκεί να θέλουμε να το δούμε και να έχουμε όρεξη να κρατήσουμε αυτό που έχουμε.\nΣχέσεις, Ψυχολογία, Αγάπη,


10+1 κομματάρες που ανυπομονούμε να ακούσουμε στη συναυλία των Arctic Monkeys! - Neopolis\nΔαμιανός Σανταλίδης Ιούλιος 5, 2018\nΜετρώντας τις ώρες αντίστροφα για τo μεγαλύτερο μουσικό γεγονός του καλοκαιριού και προσπαθώντας να μην πεθάνουμε από την ανυπομονησία, σκεφτόμαστε πόσο ΓΑΜΑΤΑ και ΕΠΙΚΑ θα είναι την Παρασκευή 6 Ιουλίου στο TerraVibePark.\nΕκεί όπου ο Alex Turner και η παρέα του (ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα της εποχής μας), θα βγουν και θα τα σπάσουν, θα βγουν και θα μας μαγέψουν με τις τρομακτικά εκπληκτικές μουσικές τους ικανότητες!\nΘεωρώ λοιπόν (και δε νομίζω να διαφωνείς) ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να μπούμε σε Rockwaveακό mood, κάνοντας ένα throwback στις 10+1 μεγαλύτερες επιτυχίες των Arctic Monkeys, τις οποίες και ξεκάθαρα ανυπομονούμε να ακούσουμε από κοντά!\nΞεκινάμε λοιπόν με ένα countdown, βρίσκοντας στο Νο1 το πιο αγαπημένο μας τραγούδι ever!\n#10 «Do Me A Favour»\nΈνα από τα all-time favs τραγούδια. Μαζί του ταξιδεύουμε στον κόσμο των αποτυχημένων σχέσεων που ζήσαμε και διαπιστώνουμε το πόσα μάθαμε από αυτές. Πώς μεγαλώσαμε με αυτές και πόσο ωριμάσαμε.\nΗ μοναδικότητά του φαίνεται από το πόσο εύκολα μπορούν οι Αμερικανοί να ανεβάσουν τον τόνο με έναν πολύ απλό τρόπο. Do me a favour να το ακούσεις και θα καταλάβεις…\n#9 «Crying Lightning»\nΤο ακούς και αναρωτιέσαι: «Είναι αυτοί οι Arctic;;;». Κι όμως…\nΈνα εντελώς διαφορετικό στυλ που ξεφεύγει από αυτό που τους είχαμε συνηθίσει και αποτελεί μια προσπάθεια να ανακαλύψουν νέες μουσικές «ευκαιρίες», βγάζοντας παράλληλα έναν έντονο ψυχεδελικό τόνο.\n#8 «Dance Little Liar»\nΚατά πάσα πιθανότητα δεν το ξέρεις. Στο προσθέτω όμως, γιατί έχει κι αυτό τη μοναδικότητά του.\nΤα δυνατά ντραμς που ηχούν, μαζί με την ταυτόχρονη συνοδεία της κιθάρας και ο τρομερός συγχρονισμός τους είναι στοιχεία που μαρτυρούν την απίθανη ικανότητά τους να σε ταξιδεύουν οπουδήποτε και οποτεδήποτε με ένα μόνο τους τραγούδι.\nΤο γνωρίζεις. Ειδικά εσύ που είσαι φαν τους τα τελευταία χρόνια. Anyway, κάτι που κατά πάσα πιθανότητα δεν ξέρεις είναι η σημασία του τίτλου του. Το «Arabella» είναι στην ουσία το όνομα της τότε κοπέλας του Alex, ονόματι Arielle Vandenberg.\nΤι το διαφορετικό θα παρατηρήσεις όμως σ’ αυτό το κομμάτι; Listen carefully!\nΠαρατήρησες κάτι στα φωνητικά;\nΣτοιχείο που πρώτη φορά χαρακτήριζε τραγούδι τους ήταν η δυναμικότητα της φωνής του Alex, καθώς κι ο τακτικός διπλασιασμός της φωνής του που μοιάζει με ηχώ. Στοιχείο που σε πηγαίνει λίγο σε Ozzy Osbourne φάση.\n#6 «I Bet You Look Good On The Dance Floor»\nΚατ’ εμέ, ίσως το κομμάτι με ένα από τα ΚΑΛΥΤΕΡΑ INTRO EVER! Εκρηκτικό, δυναμικό, ταχύτατο!\nΑπλά απόλαυσέ το, γιατί τα λόγια είναι περιττά…\nΕάν είσαι της παλιάς καραβάνας, τότε ξέρεις… Σίγουρα το λατρεύεις, σίγουρα έχεις περάσει διάστημα ακούγοντάς το στο repeat για ώρες…\nΑκόμη ένα από τα all-time favs τους, με έναν μονότονο τίτλο. Έναν αριθμό που λέει τη δική του ιστορία και αποτελεί αναμφίβολα σήμα κατατεθέν των Βρετανών!\nΕίναι μια κομματάρα, που όσο προχωράει, τόσο πιο «μπερδεμένη» κι εθιστική γίνεται!\n#4 «Four Out Of Five»\nΗ πιο πρόσφατη επιτυχία τους, αποτελεί μέρος του τελευταίου τους άλμπουμ με τίτλο «Tranquility Base Hotel & Casino», όπως ακριβώς τιτλοφορείται και το παγκόσμιο tour τους. Μετρά ήδη 23 εκατομμύρια προβολές στο YouTube και έχει αποκομίσει εκατοντάδες χιλιάδες θετικά σχόλια!\n#3 «R U Mine?»\nΈνα υπέροχο τραγούδι, με ένα απίστευτο βίντεο κλιπ να ξεκινά με τον Steve Jones στο στούντιο του KROQ, όπου και παρουσιάζει τους καλεσμένους του, οι οποίοι στη συνέχεια εμφανίζονται στην σκηνή για να παίξουν το φοβερό «R U Mine?». Όλα αυτά σε μια ασπρόμαυρη απόχρωση, που κάνει το κλιπ ακόμα πιο ζωντανό και δυναμικό.\nΚαι για να σου κάνω κι ένα μικρό spoil για το τωρινό tour τους (ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΚΡΟΛΑΡΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΤΩ), αυτό είναι συνήθως και το τραγούδι με το οποίο σε αποχαιρετούν από το stage (ουπς, σόρρυ).\n#2 «Fluorescent Adolescent»\nΜια κομματάρα, συνοδευόμενη από ένα τρομερό κλιπ, που περιγράφεται η αδιαμφισβήτητη χημεία μεταξύ Turner & Helders. Όλοι τους ντυμένοι κλόουν υιοθετούν ένα περίεργο και χιουμοριστικό στυλ, το οποίο μάλιστα καθιερώνουν στη συνέχεια για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα και στις live εμφανίσεις τους.\nΗ ουσία όμως όλου του τραγουδιού είναι στην αδιανόητη κι εκπληκτική σύνδεση της κιθάρας με τα ντραμς, που για ακόμη μια φορά μας κάνουν να εκστασιαζόμαστε ακούγοντάς τα! Το όλο πακέτο δένει…γάντι με τους αξιομνημόνευτους στίχους του Alex Turner.\n#1 «A Certain Romance»\nΤο ντεμπουτάρισμά τους.\nΤο τραγούδι που τους εκτόξευσε.\nΗ πρώτη ΤΕ-ΡΑ-ΣΤΙ-Α επιτυχία τους!\nΤι θα βρεις σε αυτό; Τα πάντα!\nΤόσοι ήχοι, διαφορετικοί, δυναμικοί, χαλαρωτικοί!\nΤο «A Certain Romance» είναι πραγματικά ΜΟ-ΝΑ-ΔΙ-ΚΟ!\nBonus Track: «Do I Wanna Know?»\nΔε θα υπάρξει συναυλία τους που δε θα το ακούσεις. Και λογικό!\nΠιθανότατα η μεγαλύτερή τους επιτυχία έως σήμερα, έχοντας πλέον ξεπεράσει τις 670(!) εκατομμύρια προβολές στο YouTube. Ακούγεται ΠΑΝΤΟΥ!\nΤο «Do I Wanna Know» μας έδειξε πόσο ΩΡΙΜΟΙ είναι μουσικά οι AM σαν μπάντα, αλλά κι ο καθένας τους ξεχωριστά!\nΚαι φυσικά και θα είμαστε εκεί την Παρασκευή!\nΘα χτυπηθουμέ, θα ουρλιάξουμε, θα ζητοκραυγάσουμε και θα τραγουδήσουμε παρέα με μια από τις μεγαλύτερες, σύγχρονες μπάντες!\nArctic Monkeys Rockwave Festival TerraVibePark μουσική συγκρότημα συναυλία τραγούδια


«Σε καλό να μας βγει!» – Be Inspired\n«Σε καλό να μας βγει!»\nΣαν παρατηρητής, κοιτώ τον κόσμο γύρω μου και βλέπω αυτόν το μαζικό φόβο. Είναι η κρίση; Είναι τα φυσικά επακόλουθα της – η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια; Ή μήπως είναι απλά το αποτέλεσμα μιας νοοτροπίας που αφήσαμε να εξελιχθεί τόσο, που έφτασε να μας ισοπεδώσει;\nΈνας στίχος τριγυρνά τις τελευταίες μέρες στο μυαλό μου «Έχω νυχτωθεί σε άδειες λύπες και σχεδόν φοβάμαι τη χαρά»*. Κατά νου μου έρχεται μοναχά μια εικόνα. Αυτή μιας παρέας που γελάει με τη ψυχή της και ξάφνου απότομα σταματά και μισό-αστεία μισό-σοβαρά υποπίπτει στα γνωστά κλισέ «σε καλό μας» και «σε καλό να μας βγει» κλπ. Και γιατί να μη μας βγει δηλαδή; Από πότε αρχίσαμε να «φοβόμαστε» τη χαρά; Από πότε την εξοβελίσαμε από τη ζωή μας; Από πότε την αντικαταστήσαμε με το άγχος, το στρες, τον πανικό, τα μετέωρα συναισθήματα της μη βεβαιότητας; Γίνεται κάτι πραγματικά χαρμόσυνο (σπάνια, αλλά γίνεται!) και το μυαλό φοβάται να χαρεί. Αφήνει την καρδιά να χτυπήσει λίγο πιο γρήγορα, παρασύρεται στιγμιαία στο ρυθμό της, κι ύστερα… κι ύστερα επιστρέφει στη συνήθη κατάσταση. Εγρήγορση. Αναμονή. Σκεπτικισμός. Εμπλουτισμένα με τις απαραίτητες δόσεις στρες.\nΘα μου πεις (και πολύ καλά θα κάνεις!) «μα δε ζεις σε αυτόν τον κόσμο;», «δε βλέπεις τι γίνεται». Ζω και φυσικά βλέπω. Άλλωστε η παρατήρηση των γύρω μου και των τεκταινόμενων στο ευρύτερο περιβάλλον ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι. Και επειδή βλέπω, καταλήγω να αναρωτιέμαι τελικά γιατί έχουμε γίνει έτσι; Πως επιτρέψαμε στην κατάσταση να φτάσει ως εδώ; Γιατί δώσαμε τόσο χώρο μέσα στην καθημερινότητα μας στη μιζέρια, τη μαυρίλα, τη ρουτίνα, τη θλίψη, το άγχος; Καταρχήν δε δέχομαι ότι δεν υπάρχουν καλά νέα. Φυσικά και υπάρχουν και είναι εκεί έξω, εδώ μέσα, γύρω μας. Άλλο αν εμείς αποφασίσαμε να τα αγνοούμε, αν τα προσπερνάμε, αν επικεντρωνόμαστε με μια ακατάπαυστη εμμονή στα «στραβά κι ανάποδα» του κόσμου τούτου. Ακούμε τα θετικά με μια ψυχραιμία που τη λες κι αδιαφορία, σα να περιμένουμε το «αλλά». Δεν υπάρχει πάντα αλλά.\nΑναζητώ τους λόγους που το μυαλό μας μοιάζει να είναι διαρκώς εν μέσω μάχης με τις σκέψεις και τις πληροφορίες να εναλλάσσονται με ταχύτητες τρελές. Σαν σφαίρες – σχεδόν ακούω το «σβιιιιιιν». Κι απογοητεύομαι από την έλλειψη απαντήσεων. Ποιος φταίει; Η άτιμη κοινωνία; Ο καταναλωτισμός; Η εμπορευματοποίηση υλικών και άυλων; Από κλισέ άλλο τίποτα. Πειράζει που δεν πείθομαι; Αδυνατώ να πιστέψω ότι πριν αυτών ο κόσμος ήταν τέλειος και μετά «χάλασε». Αυτή η ωραιοποίηση του παρελθόντος και η υπερβολική εξιδανίκευση του, μοιάζει σαν αστείο. Ναι, βιώνουμε την κρίση, η Ελλάδα υποφέρει. Και ήταν καλύτερα δηλαδή πριν; Πότε πριν; Στον εμφύλιο; Στον μεταπολεμικό αγώνα για πολιτική σταθερότητα; Στη δικτατορία; Στη μεταπολίτευση; Στην Ελλάδα του ’90 που «λαός και Κολωνάκι» παρασυρμένοι από ψεύτικες υποσχέσεις, φρούδες ελπίδες, πλαστικό χρήμα «βουτήξαμε» σε μια επίπλαστη πραγματικότητα; Που αναγάγαμε το life style το νούμερο ένα αγαθό; Δε μου μοιάζει καλύτερο το παρελθόν. Εντάξει, άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Αλλά δε μου μοιάζει η κρίση να ‘ναι η αιτία. Ίσως η νοοτροπία μας. Αλλά και πάλι δεν ξέρω. Εγώ ένας απλός παρατηρητής είμαι που προσπαθεί να καταλάβει τα ακατανόητα.\n* «Έχω νυχτωθεί σε άδειες λύπες και σχεδόν φοβάμαι τη χαρά» – στίχος των ΜΠΛΕ από το τραγούδι «Όνειρα σου τραγουδάω»\nΥ.Γ. Το κείμενο αυτό πρωτό-δημοσιεύθηκε ΕΔΩ στις 14/05/2011\nΜαΐου 16, 2011 Chrysa Dagoula


Πήρε το Ημαθιώτικο ντέρμπι η Νίκη Αγκαθιάς! | Mikriliga.com\nΗ Νίκη Αγκαθιας ήταν η νικήτρια του πρώτου φετινού Ημαθιώτικου ντέρμπι της Γ’ Εθνικής κατηγορίας\nΗ Νίκη Αγκαθιάς ήταν η νικήτρια του πρώτου φετινού Ημαθιώτικου ντέρμπι της Γ’ Εθνικής κατηγορίας.\nΤο σκορ άνοιξε για τους Αγκαθιώτες στο 26′ όταν ο Ζυγκερίδης βρήκε τον Ευθυμίου και αυτός από κοντά έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα για το 1-0.\nΣτο 87’ ο γκολκίπερ του ΠΑΟΚ, Προδρόμου νίκησε σε τετ-α-τετ τον Ζυγκερίδη, ενώ στο 90′ οι φιλοξενούμενοι έχασαν την ευκαιρία να μειώσουν όταν ο Ιωαννίδης απέκρουσε δύσκολα το σουτ του Σακαλή.\nΣχετικά TagsΓ' ΕθνικήΝΙΚΗ ΑΓΚΑΘΙΑΣΠΑΟΚ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ\nΑναγέννηση Θαλασσιάς-Πανδραμαϊκός: Δεν της… χαρίστηκε!


ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ - ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ... - Alpha1News\nHome / Πολιτισμός / ΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ - ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ...\nΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ - ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ...\nΟ πρώην σύζυγός της, Σωτήρης Σοφιανόπουλος, έφυγε από τη ζωή και το κενό που αφήνει πίσω του είναι τεράστιο.\nΗ Τζένη Ρουσσέα πρόσφατα είχε μιλήσει σε συνέντευξή της για τον πρώην σύζυγό της με τα καλύτερα λόγια.\n«Ως χαρακτήρες δεν ταιριάξαμε με τον άντρα που παντρεύτηκα. Γοητεύτηκα από τη δημιουργικότητα, το ανήσυχο πνεύμα, τη δύναμη, τον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου. Υπήρξε πρωτοπόρος, δραστήριος, σπουδαίο μυαλό, αλλά μπροστά από την εποχή του. Ό,τι είπε σήμερα έχει ενσωματωθεί σε νόμους. Τότε εκδιώχθηκε, αδικήθηκε από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Έδινε κι αυτός μια ζωή, όπως κι εγώ, και έχανε συνεχώς. Οι δημιουργικές του ιδέες ενώ θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα δεν ευνοήθηκαν από τα καθεστώτα. Η ΧΡΩΠΕΙ, που ανέλαβε από το 1950 και μετά, ήταν το πρώτο εργοστάσιο των Βαλκανίων που πουλήθηκε κομμάτι - κομμάτι σε άσχετους για να ρημάξει αργότερα. Έζησα σε μια Αθήνα διασκέδασης, αθωότητας και μοναδικής ομορφιάς. Το βράδυ μετά την έξοδο κατηφορίζαμε από το Σύνταγμα για να έρθουμε στο σπίτι, μας στην Αχαρνών, που τότε ήταν γεμάτη κήπους, τραγουδώντας και οι πεζοί τραγουδούσαν μαζί μας» αναφέρει η ηθοποιός και συνεχίζει.\n«Όλοι εμπιστευόντουσαν όλους. Ήμουν αναγνωρίσιμη και με σταματούσαν για να μου πουν κάτι θετικό. Σε μια πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα πάντα, το μονό κακό που μου συνέβη , ήταν από κάποιον θεατή μου που με απείλησε' στον δρόμο. "Θα σε σκοτώσω", μου φώναξε, αν δεν αφήσεις τον γιο σου να παντρευτεί την κόρη του". Με είχε ταυτίσει με τον ρόλο μου. Ο κόσμος με επιβεβαίωνε στους δραματικούς ρόλους. Γυρίζαμε συνεχώς, δεν υπήρχαν χρήματα, νοικιάζαμε χαμόσπιτα και στήναμε τα σκηνικά στο εσωτερικό αυτών των σπιτιών. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Θυμάμαι τα νυχτερινά γυρίσματα από τις 7 το απόγευμα ως τις 9 το πρωί μες στη βροχή. Περπατούσα ώρες χωρίς ομπρέλα για να αποδώσουμε τη δραματικότητα της σκηνής. Στο αδιάβροχο που φορούσα από τη βροχή έλιωσαν οι ραφές. Με τον Φίνο δούλεψα πολύ λίγο, μου μίλησε για πολλούς ρόλους, δεν έκανε όμως ό,τι υποσχέθηκε».\nΕνώ στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σχέση με την κόρη της που όπως λέει υπήρξε πάντα ο πιο αυστηρός κριτής της.\n«Πέρασα δύο χρονιές εκτός πλατό γιατί ήθελα να φροντίζω την Έλλη. Όταν ήμουν έγκυος παρακαλούσα την εικόνα της Παναγιάς, που κρατώ και σήμερα κοντά μου, να γεννήσω κορίτσι. Η σχέση με την κόρη μου είναι όπως είναι πάντα η σχέση μάνας και κόρης. Είναι ο πιο αυστηρός κριτής μου - ανέκαθεν ήταν. Ήταν πολύ σημαντική για μένα. Φεύγοντας για το θέατρο, την έβλεπα να με χαιρετάει ψηλά από το παράθυρο. Της έλειπα πολύ τα βράδια και το ήξερα. Φρόντιζε να μου το θυμίζει. Μου άφηνε σημειώματα πάνω στο μαξιλάρι μου: "Όταν έρθεις ξύπνησε με". Έκλαιγε, με ήθελε κοντά της. Φυσικά και με διέλυε. Δεν κάτσαμε πολύ μαζί. Το πρωί είχε σχολείο, τα βράδια είχα θέατρο, λίγες οι ώρες που μοιραζόμασταν. Φυσικά και μου το έχει χρεώσει. Τίποτα δεν είναι χωρίς τίμημα. Έχω φυλάξει και τα σημειώματα της, "Είμαι άρρωστη! Λείπεις!". Έχω θυσιάσει τις προσωπικές μου σχέσεις για το θέατρο, αλλά αυτό μπορούσα, αυτό έκανα. Τα καλοκαίρια όμως ήμασταν πάντα μαζί, έπρεπε να ξεκουράζομαι, και δεν μου άρεσε να παίζω επιθεώρηση. Κάποιοι φίλοι μου επέμεναν ότι έπρεπε να το εκμεταλλευτώ, ίσως και να έχασα την Επίδαυρο ή το Ηρώδειο από αυτή μου την επιλογή».\nΤΖΕΝΗ ΡΟΥΣΣΕΑ - ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ Ο ΠΡΩΗΝ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΟΦΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ... Reviewed by mixalistamou on 23.2.20 Rating: 5


ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2010 - Σελίδα 30 - Φόρουμ ispania.gr\n9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t#14335 από ANGELITAS\npepita,γέλασα πολύ με το.....πι.\nΣυμφωνώ με αυτά που λες όσο αφορά τις κατατακτήριες (για το σπρώξιμο) γιατι είδα με τα μάτια μου ορισμένα πράγματα που δε μου άρεσαν καθόλου στις 8 Δεκέμβρη στην Αθήνα.\nΠαρόλα αυτά εύχομαι να πραγματοποιηθεί γρήγορα η επιθυμία σου.\nΕγώ πάλι, αν και ήμουν από τρίτη δέσμη, δεν μπορώ με τίποτα να ξαναδιαβάσω τα ίδια μαθήματα.\nΜπορεί να ξαναδώσω κατατακτήριες στο Ιόνιο,γιατί Αθήνα δεν ξαναπάω με τίποτα.\nΧαίρομαι που υπάρχουν άτομα που έχουν το ίδιο κόλλημα με εμένα (να αποκτήσουν παραπάνω γνώσεις)\nΚι εγώ είμαι από ΤΕΙ, και θα ήθελα πολύ να συνεχίσω με τα ισπανικά μου αλλά δε το κόβω και τόσο εύκολο από πλευράς δημόσιας εκπαίδευσης.\nΚάλή συνέχεια και πού ξέρεις, μπορεί κάπου εκεί κοντά σε σένα να δεις και μια αλλή γιαγιάκα με το...πι της.\n9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t#14336 από kmpag\nΧα χα χα.... να σας πω και κάτι παρηγορητικό (γιατί έγω κατατακτήριες δεν ξαναδίνω και για Πανελλήνιες κομματάκι δύσκολο να διαβάσω έστω και στο ελάχιστο τα μαθήματα που απαιτούνται)... είμαι ήδη στο ΕΑΠ απο το 2009 και επειδή είναι οικονομικά δύσκολο να ανταπεξέλθω στα μαθήματα, εννοώ να παίρνω κανονικά ανα έτος τις θεματικές ενότητες, έχω υπολογίσει ότι παίρνοντας μια θεματική ενότητα ανα έτος θα τελειώσω σε 12 χρονάκια, θα είμαι δηλαδή αισίως 47!!! Λοιπόν, σε αυτό το διάστημα θα έχετε καταφέρει να περάσετε και να τελειώσετε ίσως και πολύ νωρίτερα απο εμένα....\n9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t#14339 από EfakiK\nΓεια κ από μένα ξανά.\nPepita, είσαι σίγουρη ότι το ποσοστό για ΑΕΙ είναι 4%?\nΓιατί μέχρι τώρα εγώ ξέρω ότι είναι 2%.\nΣτα ισπανικά δεν ασχολήθηκα να μάθω πόσο έγραψα αλλά στα ιταλικά που ανακοινώθηκαν οι βαθμοί των επιτυχόντων πήρα κ ρώτησα κ ήμουν τέταρτη. Αν το ποσοστό θα έπρεπε να είναι 4% κ όχι 2% τώρα θα' πρεπε να ήμουν μέσα κ εγώ.\nΕν πάση περιπτώσει, εγώ έχω αποφασίσει να ξαναδώσω πανελλήνιες αλλά και πάλι προκύπτει ένα πρόβλημα. Στο καινούριο σχολείο πρέπει να καταθέσω και απολυτήριο (λογικό) αλλά και πρωτότυπη βεβαίωση πρόσβασης. Αυτά όμως πρέπει να τα πάρω από από το σχολείο αποφοίτησής μου γιατί δεν έχω ούτε καν το απολυτήριο αλλά επειδή βγάζουν τους ελέγχους τώρα αρνούνται να τα εκδόσουν κ δεν ξέρω αν θα προλάβω την προθεσμία!!!\n9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t- 9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t#14341 από mireia\nΝομιζω οτι η Pepita (γελασα παρα πολυ με το μνμα σου) εχει δικιο ,στο ιονιο το ποσοστο καταταξης ειναι 4% το ειχα διαβασει νομιζω στην ανακοινωση τους γαι ατις κατατακτηριες,Παντου ειναι 2% για τα ΑΕΙ .οταν το βρω (υπαρχει ισως πιο πριν και στην ιδια συζητηση)θα το ανεβασω παλι\nEfakik την προθεσμια θα την προλαβεις νομιζω αρχιζει στις 10 φετος\nΟσοι δωσετε καλη επιτυχια Εγω αγαπητε Kmpag λεω να ξαναπροσπαθησω του χρονου στις κατατακτηριες,θα δω βεβαια πως θα ειμαι απο δουλεια και διαθεση το νοεμβρη.και σε σενα ευχομαι να πανε καλα τα οικονομικα σου και να τελειωσεις το ΕΑΠ σκεψου ποσοι ηθελαν να κληρωθουν!\nΟσο για την ηλικια μην ανησυχεις σας εχω προλαβει ολους μικρουλια μου! τα περασα τα 40 γι'αυτο συνεχιστε με σθενος ,εδω το σκεφτομαι εγω,τρομαρα μου!!!!!!!!!!!\nτο βρηκα οποτε διορθωνω το μνμα μου\nLast edit: 9 Χρόνια 6 Μήνες πριν by mireia.\tΑιτία: Συμπληρωματικο στο ιδιο μνμα\n9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t#14343 από kmpag\nΝα' σαι καλά, καλή επιτυχία και σε σένα....\n9 Χρόνια 6 Μήνες πριν\t#14345 από pepita\nEfakiΚ δες αυτό το link:


Προς μια απλή ζωή...: Απλότητα και παιδικός σταθμός\nΑπλότητα και παιδικός σταθμός\nΜια παιδαγωγική μέθοδος πολύ κοντά στην έννοια της απλότητας, αποτελεί κατά τη γνώμη μου η παιδαγωγική Waldorf. Η επαφή μας με την παιδαγωγική αυτή ξεκίνησε κατά την αναζήτηση μου για ένα παιδικό σταθμό για την κόρη μου, λίγο πριν γίνει τριών ετών. Επισκέφτηκα αρκετούς ιδιωτικούς σταθμούς, αλλά αντιμετώπισα κάποια θέματα που για μένα ήταν πολύ σημαντικά:\n1. Δεν πρόσφεραν στα παιδιά την επαφή με τη φύση, που πίστευω βαθιά ότι για ένα παιδί σε αυτή την ηλικία αποτελεί το σημαντικότερο εφόδιο. Οι περισσότεροι σταθμοί έβγαζαν τα παιδιά για ελάχιστο χρόνο κάθε μέρα σε ένα μικρό ή μεγαλύτερο εξωτερικό χώρο (που μπορεί να ήταν ένας κήπος ή μια μοκέτα!). Δεν τους επέτρεπαν να έρθουν σε στενή επαφή με τη φύση να την παρατηρήσουν σε όλες τις εποχές της και να παίξουν ελεύθερα μέσα σε αυτήν.\n2. Η διατροφή των παιδιών στον παιδικό σταθμό. Οι περισσότεροι σταθμοί πρόσφεραν ακόμα και ψωμί με μερέντα για πρωινό, πολλά γεύματα με κρέας, λίγα φρούτα και λαχανικά, πολλά γλυκά και ανθιγυεινά σνακς. Θεωρούσα πολύ κρίμα να αφήσω ένα παιδάκι που έχει πολύ καλές διατροφικές συνήθειες (τρώει καθημερινα πολλά φρούτα και ωμά λαχανικά) σε ένα χώρο που θα του τις άλλαζε προς το χειρότερο.\n3. Το πρόγραμμα των σταθμών μου φάνηκε κάπως πιεστικό για μικρά μικρά παιδάκια που μόλις βγαίνουν από το περιβάλλον του σπιτιού τους. Όλο το άγχος που μου έβγαζαν οι σταθμοί, ότι κάνουν πράγματα σε διάφορους τομείς (αθλητισμό, θέατρο, χορό, εικαστικά κλπ) μου έδωσε την αίσθηση μια μεγάλης πίεσης, ενός πολύ μεγάλου βάρους σε πολύ μικρούς ώμους.\nΤην ίδια εποχή άρχισα να ενημερώνομαι για παιδικούς σταθμούς Waldorf (τους οποίους είχα πρωτοδεί στην Γερμανία) και εντυπωσιάστηκα από πολλά στοιχεία:\nΟ χώρος είναι πολύ απλός, τα χρώματα ήρεμα, τα παιχνίδια λιγοστά και φτιαγμένα από φυσικά υλικά, ξύλο, μαλλί, ύφασμα και τις περισσότερες φορές χειροποίητα.\nΤα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος της ημέρας στον κήπο κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, παίζοντας και κάνοντας διάφορες κηπουρικές εργασίες. Επιτρέπεται να λερωθούν,να παίξουν με το χώμα και να σκαρφαλώσουν στα δέντρα. Μια φορά την εβδομάδα τα παιδιά περνούν όλη την ημέρα τους μέσα στο δάσος.\nΌταν δεν έχουν ελεύθερο παιχνίδι, ασχολούνται με πολλές εικαστικές δραστηριότητες αποκλειστικά με φυσικά υλικά, όπως: μαλλί, φυσικό κερί, φυτικά χρώματα για ακουαρέλλα κλπ.\nΤα καθημερινά γεύματα ετοιμάζονται μαζί με τα παιδιά και περιλαμβάνουν κυρίως δημητριακά, φρούτα και λαχανικά. Μια φορά την εβδομάδα τα παιδιά ψήνουν τα ψωμάκια τους που φέρνουν μετά μαζί στο σπίτι.\nΤέλος διοικητικά οι παιδικοί σταθμοί Waldorf είναι επί το πλείστον αυτοδιοικούμενοι οργανισμοί και όχι κερδοσκοπικές εταιρείες. Αυτό σημαίνει πως οι γονείς, που αποτελούν πολλές φορές το διοικητικό συμβούλιο των σχολείων, προσφέρουν εθελοντικά την εργασία τους σε διάφορους τομείς, και ταυτόχρονα είναι υπεύθυνοι για την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου. Τα έσοδα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την διαχείριση και λειτουργία του παιδικού σταθμού.\nΕτικέτες απλότητα, εκπαίδευση, παιδιά\nΜάθημα Κοπτοραπτικής Ι\nΑφήνουμε το σχολείο μας…


Παρασκευή 29 Ιούλη 2011\nΕπιταχύνει τη συγχώνευση δημοσίων υπηρεσιών\n-- Σήμερα, Παρασκευή, στην πλατεία της Δεσφίνας, στις 9 μ.μ., θα μιλήσει ο Σ. Τόγιας, μέλος του Γραφείου της ΕΠ Ανατολικής Στερεάς - Εύβοιας του ΚΚΕ.\n-- Σήμερα, Παρασκευή, στο Γαλαξίδι, στις 10 π.μ., θα πραγματοποιηθεί περιοδεία - εξόρμηση στα καταστήματα.\n-- Αύριο, Σάββατο, στις 9 μ.μ., στο Θέρμο, στην κεντρική πλατεία, θα μιλήσει ο Ν. Μωραΐτης, μέλος της ΝΕ Αιτωλοακαρνανίας και βουλευτής του ΚΚΕ.\n-- Αύριο, Σάββατο, σύσκεψη εργαζομένων στα τρόφιμα - ποτά - γάλα, στη Λαμία.\n-- Τη Δευτέρα 1/8 η ΚΟ Φωκίδας θα πραγματοποιήσει περιοδεία σε Καστέλια και Γραβιά και την Τρίτη 2/8 σε Λιλαία και Μαργιολάτα.\n-- Την Τετάρτη 3/8 στην πλατεία Πολυδρόσου, στις 8.30 μ.μ., θα μιλήσει ο Γ. Ιωσηφίδης, μέλος της ΕΠ Ανατολικής Στερεάς - Εύβοιας του ΚΚΕ.\n-- Την Πέμπτη 4/8 σύσκεψη αυτοαπασχολούμενων - ΕΒΕ στη Στυλίδα και την Τετάρτη 10/8 στο Μαρτίνο.\n-- Την Τετάρτη 10/8 συγκέντρωση στο Αρχάνι Φθιώτιδας, στην πλατεία, με θέμα την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.\n-- Σήμερα, Παρασκευή, στο Δήμο Ζακυνθίων θα περιοδεύσει στις 8 π.μ. ο Σπ. Μπέτσης, Γραμματέας της ΝΕ.\n-- Σήμερα, Παρασκευή, στις 12 μ. εξόρμηση - περιοδεία στο Νοσοκομείο του Πύργου, με τον Κ. Αλεξίου, μέλος της ΝΕ Ηλείας.\n-- Σήμερα, Παρασκευή, στις 7 μ.μ. εξόρμηση - περιοδεία σε Α. Γεώργιο, Ελαιώνα, Αμπελώνα Πύργου, με την Ευγενία Αραπακοπούλου, στέλεχος του ΚΚΕ.\n-- Αύριο, Σάββατο, στην Κυψέλη θα περιοδεύσει και θα μιλήσει στις 8 μ.μ., η Διονυσία Βλαχιώτη, μέλος της ΝΕ.\n-- Τη Δευτέρα 1/8 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στην Περιφερειακή ενότητα Ζακύνθου (στο κτίριο της Περιφέρειας) στις 11 π.μ. με ομιλητή τον Δ. Κεφαλληνό, στέλεχος του ΚΚΕ.\n-- Την Τετάρτη 10/8 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Ζακύνθου (Πνευματικό Κέντρο) με θέμα: «Εξελίξεις στο χώρο της Υγείας - η πρόταση του ΚΚΕ για σύγχρονη δημόσια δωρεάν Υγεία για όλους». Θα μιλήσει ο Δ. Κεφαλληνός.\n-- Την Παρασκευή 12/8 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στην πλατεία Κατασταρίου Ζακύνθου με θέμα «Αντιπυρική προστασία - Δάση λαϊκή περιουσία», στις 8 μ.μ., με ομιλητή τον Γ. Κωνσταντίνου, μέλος της ΝΕ.\nΠρος παραγραφή για το ένα αδίκημα ο Τσοχατζόπουλος\n«Λάδι» ενδέχεται να βγει ο πρώην υπουργός Α. Τσοχατζόπουλος στο ένα από τα δύο αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, καθώς ο ανακριτής του Πενταμελούς Συμβουλίου του Αρείου Πάγου Β. Λαμπρόπουλος και ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ν. Μαύρος θεωρούν παραγεγραμμένο το αδίκημα της «παθητικής δωροδοκίας» για το οποίο η αρμόδια Επιτροπή της Βουλής είχε αποφασίσει τη δίωξη του πρώην υπουργού Αμυνας. Ετσι, για άλλη μια φορά το άρθρο 86 του Συντάγματος (περί ευθύνης υπουργών), το οποίο ψήφισαν από κοινού το ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στην τελευταία αναθεώρηση, αποδεικνύεται «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τα πολιτικά πρόσωπα και τα οδηγεί στην ατιμωρησία.\nΟι Β. Λαμπρόπουλος και Ν. Μαύρος κατέληξαν στην παραγραφή του αδικήματος της δωροδοκίας, που είναι και πρόταση στο Πενταμελές, μετά από ενδελεχή μελέτη της δικογραφίας. Οι δικαστικοί λειτουργοί κρίνουν πως έχουν παρέλθει δύο κοινοβουλευτικές σύνοδοι της Βουλής και συνεπώς το αδίκημα της δωροδοκίας σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου περί ευθύνης υπουργών είναι ήδη παραγεγραμμένο. Ετσι, τη στιγμή που η κυβέρνηση μιλάει για δίκες «φαστ τρακ» σε θέματα που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, όπως τα υποβρύχια, και πως θα δοθεί άπλετο φως στα σκάνδαλα, το καμπανάκι χτυπάει και προειδοποιεί για παραγραφές. Αξίζει να σημειωθεί ότι έγκριτοι νομικοί έχουν ήδη εκφράσει την άποψη ότι το αδίκημα της δωροδοκίας έχει παραγραφεί.\nΟσον αφορά το δεύτερο αδίκημα, αυτό του «ξεπλύματος βρώμικου» χρήματος, ο Β. Λαμπρόπουλος και ο Ν. Μαύρος θεωρούν ότι ο Α. Τσοχατζόπουλος θα πρέπει να δικαστεί από την τακτική δικαιοσύνη και όχι από Ειδικό Δικαστήριο. Πάντως, η δικογραφία για την υπόθεση του Α. Τσοχατζόπουλου βρίσκεται στα χέρια του εισαγγελέα του Δικαστικού Συμβουλίου κ. Μαύρου, ο οποίος θα υποβάλλει την πρότασή του προς το Πενταμελές Συμβούλιο, ενώ η τελική κρίση των δικαστών θα διατυπωθεί με βούλευμα.


Αφαιρέστε Μόνοι σας την Ταπετσαρία από τον Τοίχοspirossoulis.com – the home issue Αφαιρέστε Μόνοι σας την Ταπετσαρία από τον Τοίχο\nΤο μόνο που δεν θέλετε είναι να προκαλέσετε ζημιά στον τοίχο σας ειδικά αν αυτός ανήκει σε ενοικιαζόμενο σπίτι.\nΠολύ μεγάλο ρόλο παίζει το υλικό από το οποίο είναι φταγμένη η ταπετσαρία σας.\nΗ βασική διαδικασία περιλαμβάνει καλό βρέξιμο της ταπετσαρίας έτσι ώστε το νερό να διαλύσει την κόλλα της και να σας αφήσει να την τραβήξετε από τον τοίχο με τη βοήθεια μόνο μιας σπάτουλας.\nΚαταρχάς παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το υλικό από το οποίο είναι φταγμένη η ταπετσαρία σας. Είναι λεπτή χάρτινη; Είναι ενισχυμένη ή μήπως αδιάβροχη; Από το υλικό της, ουσιαστικά, εξαρτάται πόσες φορές θα χρειαστεί να επαναλάβετε τη βασική διαδικασία.\nΗ βασική διαδικασία περιλαμβάνει καλό βρέξιμο της ταπετσαρίας έτσι ώστε το νερό να διαλύσει την κόλλα της και να σας αφήσει να την τραβήξετε από τον τοίχο με τη βοήθεια μόνο μιας σπάτουλας. Δοκιμάστε σε μια γωνιά της ταπετσαρίας αυτή τη μέθοδο για να δείτε αν λειτουργεί και έπειτα εφαρμόστε την σε όλη την επιφάνεια του τοίχου.\nΑν η ταπετσαρία σας δεν βγαίνει με τίποτα με το κόλπο του νερού, τότε θα πρέπει να αγοράσετε κάποιο ειδικό αφαιρετικό προϊόν.\nΑν για να κολλήσετε την ταπετσαρία σας είχατε χρησιμοποιήσει πολύ δυνατή κόλλα -και το κόλπο με το νερό δεν πιάνει- ή αν η ταπετσαρία σας βρίσκεται σε περίεργο τοίχο -όχι λείο- τότε θα πρέπει να επισκεφτείτε κάποιο κατάστημα που πουλάει ταπετσαρίες και να προμηθευτείτε ειδικά αφαιρετικά υλικά τα οποία βοηθούν στο βγάλσιμο της παλιάς ταπετσαρίας.


Εμμηνόπαυση- Πρόωρη Εμμηνόπαυση: Ποια ηλικία είναι φυσιολογική;\nEdited by at Τζώνη Παναγιώτη\nΕμμηνόπαυση είναι η περίοδος που σηματοδοτεί το τέλος της εμμήνου ρύσης. Για να τεθεί η διάγνωσή της πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 12 μήνες αμηνόρροιας, δηλαδή απουσίας περιόδου. Η εμμηνόπαυση μπορεί να συμβεί στη δεκαετία των 40 ή των 50.\nΗ εμμηνόπαυση δεν είναι μια πάθηση, αλλά μια φυσιολογική βιολογική διαδικασία και εξέλιξη. Ωστόσο, επειδή συχνά μπορεί να συνοδεύεται από ενοχλητικά συμπτώματα όπως εξάψεις, μειωμένη ενέργεια, ψυχολογικές μεταπτώσεις και διαταραχές ύπνου, υπάρχουν θεραπείες που μπορούν να εφαρμοστούν κατά περίπτωση και στοχεύουν στην εξάλειψη των συμπτωμάτων αυτών.\nΠριν την εμμηνόπαυση, η γυναίκα διανύει την περίοδο της κλιμακτηρίου. Τότε συμβαίνουν διάφορες αλλαγές στο σώμα της, το οποίο δίνει τα πρώτα σημάδια και ενδείξεις ότι πλησιάζει η εμμηνόπαυση. Τα συμπτώματα είναι τα ίδια με αυτά της εμμηνόπαυσης, με τη διαφορά ότι η γυναίκα βιώνει διαταραχές στην περίοδό της, η οποία παρουσιάζει ανισορροπίες.\nΣτατιστικά στοιχεία για την εμμηνόπαυση\nπερίπου διαρκούν τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης\nθα βιώσει αυτά τα συμπτώματα για περίπου 12 χρόνια\n8 στις 10 γυναίκες\nπαρουσιάζουν συμπτώματα λίγο πριν και λίγο μετά την εμμηνόπαυση\nΗλικιακά όρια εμμηνόπαυσης\nΟ μέσος όρος έναρξης της εμμηνόπαυσης είναι το 52ο έτος. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι αν εμφανιστεί νωρίτερα θεωρείται παθολογική. Το ιστορικό της μητέρας σε γενικές γραμμές επηρεάζει το όριο έναρξης της εμμηνόπαυσης. Συνολικά στην κόρη αναμένεται να εμφανιστεί σε μικρότερη ηλικία.\nΗ εμμηνόπαυση θεωρείται πρόωρη όταν εμφανίζεται πριν την ηλικία των 40 ετών. Υπάρχουν πολλοί λόγοι στους οποίους οφείλεται η προωρότητα της εμμηνόπαυσης. Σημαντικό ρόλο παίζουν σε κάθε περίπτωση τα γονίδια.\nΠρόωρη εμμηνόπαυση εμφανίζεται σε περίπου 1 στις 100 γυναίκες.\nΗ διακοπή της περιόδου πριν την αναμενόμενη ηλικία μπορεί να προκύψει λόγω ανεπάρκειας των ωοθηκών.\nΜπορεί να οφείλεται σε γενετικούς - γονιδιακούς παράγοντες ή και σε κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.\nΣε πολλές περιπτώσεις η γυναίκα που βιώνει πρόωρη εμμηνόπαυση θα χρειαστεί να λάβει ορμονοθεραπεία μέχρι να φτάσει στη φυσιολογική ηλικία εμμηνόπαυσης. Αυτό προτείνεται για να προστατευθεί η υγεία της, καθώς αυξάνεται πολύ ο κίνδυνος για καρδιαγγειακές νόσους και προβλήματα των οστών (οστεοπενία, οστεοπόρωση).\nPublish date: 14 February 2019 Last modified: 14 February 2019