Qavam House (Shiraz, Ιράν) - Κριτικές - TripAdvisor\nΞενοδοχεία κοντά σε: Pars Museum\nΞενοδοχεία κοντά σε: Qalat Village\nQavam House: Εστιατόρια στην περιοχή\nΔραστηριότητες κοντά σε: Qavam House\nQavam House, Shiraz - Κριτικές\nΝο 3 από 61 δραστηριότητες - Shiraz\nLotf Ali Khan Zand street | Eram Garden, Khoshk River, Shiraz 71364, Ιράν\nΤι ώρα λειτουργεί! Μπορείτε να παραμείνετε εκεί για τουλάχιστον μία ώρα, μόνο για να δείτε τα σχέδια. Και τι ευχάριστο μέρος για να σταθείς. Απολαμβάνω!\nαυτό είναι σίγουρα ένα από τα πρέπει να κάνει τα πράγματα σε shiraz\nη αρχιτεκτονική του σπιτιού είναι αποκλειστική και ίσως να μην επιβάλλετε τα ίδια έργα ζωγραφικής και καθρέφτης των εργασιών αυτού του σπιτιού σε οποιοδήποτε άλλο σπίτι. υπάρχει μια μεγάλη αυλή γεμάτη με πορτοκάλι, λεμόνι και ξινό πορτοκάλι που θα πιείτε από τη μυρωδιά των δέντρων...που ανθίζει την άνοιξη ειδικά τον Μάιο. η ιστορία του σπιτιού είναι ενδιαφέρουσα και βρίσκεται κοντά στους Τάφους Hafez και Sadi, που σημαίνει ότι μπορείτε να προγραμματίσετε να επισκεφθείτε αυτά τα τρία μέρη σε μια μέραΠερισσότερα\nΜην χάσετε αυτό το μέρος στο Shiraz\nΗ είσοδος στον κεντρικό δρόμο, όπου κρατάτε την πόλη πίσω σας και επισκεφθείτε αυτό το παλιό σπίτι στο Shiraz. Μεγάλος κήπος, όμορφη εσωτερική αρχιτεκτονική, με μουσείο επίσης.\nΙστορικό αρχοντικό με όμορφη αυλή\nΑυτό το ιστορικό αρχοντικό έχει πολλές ελκυστικές λεπτομέρειες του ιρανικού αρχαίου στυλ. Καθρέφτες στους τοίχους με προσέλκυσαν κυρίως. Αλλά φροντίστε να κάνετε μια χαλαρωτική βόλτα γύρω από την κομψή αυλή που είναι γεμάτη από δέντρα και φυτά ειδικά την άνοιξη. Μπορείτε να φορέσετε ιρανικές παραδοσιακές...φορεσιές και να τραβήξετε φωτογραφίες και να τις εκτυπώσετε. Φυσικά έχει δαπάνες που είναι προσιτές.Περισσότερα\nΩραία για μια επίσκεψη αργά το απόγευμα.\nΑυτό το σπίτι ήταν πολύ μικρό και δεν χρειάστηκε περισσότερο από μισή ώρα για να το απολαύσετε. Δεν συγκρίνεται αρκετά με τα σπίτια στο Kashan, αλλά ήταν ακόμα όμορφο. Είναι κοντά στο Ροζ Τζαμί και μερικές άλλες τοποθεσίες, γι 'αυτό είναι πολύ απλό να συμπεριληφθείτε...στη λίστα "πρέπει να δείτε".Περισσότερα\nθέλετε να δείτε μια διαφορετική θέση σε shiraz που είναι compeletly μια ιστορία του Ιράν; αυτό το μέρος είναι καλό για σένα. πολύχρωμα λουλούδια και μια κεντρική πισίνα. miror είναι και οι τοιχογραφίες είναι όλα τέχνη της ιστορίας των Irans.\nΈνα σύγχρονο και πολυτελές house\nΤο σώμα αυτό ανήκει σε ένα σημαντικό και πανίσχυρες οικογένειες στην πόλη Σιράζ στο Ghaajar δυναστεία. Όπως πάντα, μπορείτε να δείτε τις ισλαμικές και Contemporary Arts μαζί. Είναι τόσο ωραία. Λήψη εικόνας - υπόλοιπο για λίγο.\nΕπάνω 5 Σιράζ\nΕίναι σίγουρα ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα 5 στην πόλη Σιράζ! Μην αφήνετε το Shiraz χωρίς να δούμε αυτό το όμορφο κήπο palace. Ο σταθμός διαθέτει όμορφο παραδοσιακό κατάστημα μουσικής!\nΌμορφο μέρος, υπέροχη θέα, μπορείτε ακόμα να ντύσετε το παραδοσιακό περσικά princess και αποκτήστε εκτυπωμένων φωτογραφιών. Συνιστώ ανεπιφύλακτα μια επίσκεψη εδώ αν είστε στην πόλη Σιράζ.\nΥπέροχο μέρος. πρέπει να συνιστά μέρος για να επισκεφθείτε την πόλη Σιράζ. Εκπληκτικό κήπο. Υπέροχο μέρος για να επισκεφθείτε και αναθεώρηση της αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα.\nΔείτε και τα 24 κοντινά ξενοδοχείαΔείτε και τα 154 κοντινά εστιατόριαΔείτε και τα 83 κοντινά αξιοθέατα\nΛάβετε γρήγορα απαντήσεις από το προσωπικό του Qavam House και από προηγούμενους επισκέπτες.\nΙστορικές τοποθεσίες, Ιστορικές περιοχές για πεζοπορία, Υπαίθριες και λαϊκές αγορές


Οι πιο δύσκολες δουλειές στον κόσμο | Otherside.gr\n9 Ιουνίου 2015 Κόσμος, Παράξενα\nΣε κάνουν να μην τολμάς να παραπονεθείς για τη δική σου.\nΚάποιοι περνούν καλά στη δουλειά τους. Άλλοι βαριούνται, άλλοι θα ήθελαν να κάνουν κάτι άλλο, άλλοι παραπονιούνται γιατί ταλαιπωρούνται στη πρωινή κίνηση. Άλλοι είναι ευγνώμονες και μόνο που έχουν δουλειά.\nΟι άνθρωποι που κάνουν τις παρακάτω δουλειές αναμφίβολα βγάζουν τα προς το ζην ζώντας σε συνθήκες υψηλής αδρεναλίνης. Τη λίστα με ορισμένα δύσκολα επαγγέλματα και τις απολαβές τους συνέθεσε η εφημερίδα Telegraph.\nΕντάξει, δεν είναι η μέση δουλειά ενός ψυχολόγου όμως έχει αποδειχθεί πως και οι κροκόδειλοι χρειάζονται τους ειδικούς. Η δουλειά αυτή περιλαμβάνει την παρακολούθηση κροκοδείλων ώστε να μελετηθεί η συμπεριφορά τους. Πρόσφατη έρευνα που βασίστηκε στους ειδικούς αυτούς έδειξε πως οι κροκόδειλοι μπορεί να μας προκαλούν τρόμο, είναι όμως αρκετά παιχνιδιάρηδες. Υπάρχουν βέβαια και ορισμένα είδη που είναι πολύ επικίνδυνα και θανάσιμα. Αξίζει άραγε αυτό ετήσιο μισθό 62.500 δολαρίων;\nΤην ώρα που όλοι οι άνθρωποι τρέχουν προς τη μία κατεύθυνση- μακριά από καταστροφικά ακραία καιρικά φαινόμενα- εκείνοι τρέχουν στην αντίθετη με προορισμό ακριβώς τις επικίνδυνες ζώνες. Οι κυνηγοί καταιγίδων είναι συχνά ερασιτέχνες αλλά πολλοί επιστήμονες- φυσικοί, μετεωρολόγοι, ακόμα και δημοσιογράφοι- ζουν κάνοντας το χόμπι τους επάγγελμα. Και βγάζουν περίπου 61.000 δολάρια το χρόνο.\nΕξαγωγείς δηλητηρίου από φίδια\nΤο δηλητήριο των φιδιών μπορεί να είναι θανάσιμο αλλά από το ίδιο αυτό δηλητήριο παράγεται και το αντίδοτό του. Επίσης χρησιμοποιείται και σε άλλες θεραπείες. Οι άνθρωποι που «αντλούν» το δηλητήριο κρατούν το κεφάλι του φιδιού ενώ αυτό δαγκώνει ένα ειδικό δοχείο και ηλεκτρόδια ενεργοποιούν τους αδένες που παράγουν το δηλητήριό του. Η δουλειά αυτή τους αποφέρει 30.000 δολάρια το χρόνο.\nΕκπαιδευτής ελεύθερης πτώσης\nΜπορεί να πληρώσετε μερικές εκατοντάδες δολάρια για να κάνετε μία φορά το ονειρεμένο και τρομακτικό άλμα στο κενό μέσα από ένα αεροπλάνο. Ή μπορείτε να το κάνετε συνέχεια και να βγάζετε 24.000 δολάρια το χρόνο.\nΣτις περισσότερες σκηνές δράσης σε ταινίες του Χόλιγουντ δεν είναι οι ίδιοι οι διάσημοι ηθοποιοί που κάνουν εντυπωσιακά άλματα, επικίνδυνες τούμπες κλπ. Οι επαγγελματίες κασκαντέρ πληρώνονται 70.000 δολάρια το χρόνο και ντουμπλάρουν τους καλοπληρωμένους ηθοποιούς στα δύσκολα. Βέβαια η δουλειά τους δεν έχει κανένα στοιχείο πλήξης, η αδρεναλίνη φτάνει σε επίπεδα δυσθεώρητα ενώ στα συν της δουλειάς θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η απόκτηση διάσημων φίλων.\nΟδηγός στο Έβερεστ\nΧιλιάδες άνθρωποι επιχειρούν να ανέβουν στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου και περίπου οι μισοί το καταφέρνουν. Αλλά προφανώς δεν ανεβαίνουν μόνοι τους: έχουν μαζί τους οδηγούς- οι οποίοι βγάζουν περίπου 5.000 δολάρια τη σεζόν.\nΑπό το βουνό στο νερό. Αν έχετε όρεξη να καθοδηγείτε λιγότερο ή περισσότερο άπειρους ράφτερς, μπορείτε να βγάζετε 6.675 δολάρια τη σεζόν.\nΔείτε πώς είναι να είσαι επαγγελματίας γοργόνα\nΕντυπωσιακά graffiti #45\nΕν τω μεταξύ, στην Ασία… #54


γενεθλια σημερα 15- 21/1 – ζώδια\nγενεθλια σημερα 15/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 15 Ιανουαρίου, κυνηγάτε με πάθος τις αξίες που νιώθετε πως είναι δίκαιες. Η καριέρα σας είναι συνήθως πετυχημένη, καθώς κάνετε τα πάντα για να βοηθήσετε στο σκοπό σας. Σαν σύντροφοι είστε αρκετά ενεργητικοί στον ρομαντικό τομέα. Ο ιδανικός σύντροφος για εσάς είναι κάποιος που μπορεί να σας βοηθήσει να επουλώσετε παλιά συναισθηματικά τραύματα. Βρίσκετε την ευτυχία σε μία ποικιλία πραγμάτων. Τείνετε να είστε πολύ κοντά στην οικογένεια και τους φίλους σας, όμως είναι δύσκολο για κάποιον να μπει στον εσωτερικό σας κύκλο. Είναι σημαντικό για εσάς να κάνετε όμορφα μικρά πράγματα, και το σπίτι σας είναι σίγουρα υπέροχο. Ψάχνετε την αρμονία στους άλλους, αλλά περιστασιακά σας πιάνει απίστευτο πείσμα. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Martin Luther King.\nγενεθλια σημερα 16/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 16 Ιανουαρίου, είστε υπεύθυνοι και ισορροπημένοι. Έχετε απίστευτη σχέση με τον πνευματικό κόσμο, αλλά πολλές φορές υποφέρετε από τις συνέπειες των παραισθήσεων. Στον επαγγελματικό τομέα φτάνετε σε ένα καλό επίπεδο υλικού και κοινωνικού στάτους. Σαν σύντροφοι, κινητοποιείστε ρομαντικά από τη φαντασία. Ο ιδανικός σύντροφος για εσάς είναι κάποιος που μπορεί να ηρεμίσει το άγχος σας. Μερικές φορές είστε εσωστρεφείς και ντροπαλοί. Τείνετε να περνάτε πολύ χρόνο στο διαλογισμό και στη σκέψη. Οι άνθρωποι σας βλέπουν αποστασιοποιημένους, και πολλές φορές έχουν δίκιο. Είστε στοργικοί, αλλά δύσκολα το δείχνετε στους άλλους. Σαν σήμερα γεννήθηκε η Kate Moss.\nγενεθλια σημερα 17/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 17 Ιανουαρίου, είστε πάντα έτοιμοι για προκλήσεις. Χρησιμοποιείτε την επιμονή για να δώσετε μορφή στο μέλλον σας με θετικό τρόπο. Αν και είστε αυταρχικοί, τις περισσότερες φορές το μετανιώνετε όταν απομακρύνεστε από τα κοντινά σας πρόσωπα. Πρέπει να χρησιμοποιήσετε τη γνώση σας για να κερδίσετε τη συμπάθεια του κόσμου. Γενικά είστε πολύ τυχεροί στα επαγγελματικά και στα προσωπικά σας. Αν και συνήθως γίνεστε πλούσιοι, σας αρέσει να μοιράζεστε την αφθονία σας με τους άλλους. Χρησιμοποιείτε τη τύχη σας για καλούς σκοπούς. Είστε φιλόδοξοι και έχετε πάρα πολλούς στόχους. Συχνά ενθουσιάζεστε υπερβολικά και αναλαμβάνετε περισσότερα από όσα μπορείτε να διαχειριστείτε.\nγενεθλια σημερα 18/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 18 Ιανουαρίου, είστε αρκετά εκκεντρικοί. Εύχεστε όλες σας οι μέρες να είναι διασκεδαστικές και ήρεμες. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι γύρω σας, είναι ευλογημένοι καθώς μαθαίνουν τις σκέψεις της φαντασίας σας και των ανθρωπιστικών σας τρόπων, παρά το γεγονός πως τη σημερινή εποχή, οι περισσότεροι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους καλοσύνη προς όφελός τους. Σαν σύντροφοι, είστε διασκεδαστικοί, αλλά είστε επιρρεπείς στην απιστία. Ο ιδανικός σύντροφος για εσάς είναι κάποιος που μπορεί να σας προστατεύσει από τους κυνηγούς που βρίσκονται εκεί έξω. Έχετε απίστευτη δύναμη και μπορείτε να ενώσετε τους ανθρώπους για ένα κοινό σκοπό. Τείνετε να επιτυγχάνετε στις επαγγελματικές καταστάσεις, και τα πηγαίνετε πολύ καλά στην κοινωνική σας ζωή. Πέρα από τις ικανότητές σας για αρχηγοί, εμπνέετε απίστευτα τους γύρω σας. Ταυτόχρονα κρατάτε τα συναισθήματά σας υπό έλεγχο, και ξέρετε πότε να πιέσετε και πότε να τα καταπιέσετε. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Kevin Costner.\nγενεθλια σημερα 19/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 19 Ιανουαρίου, έχετε τη δημιουργική ενέργεια να αλλάξετε τις απόψεις των ανθρώπων που συναντάτε. Τα πηγαίνετε πολύ καλά σε καριέρες που σας επιτρέπουν να εξιδανικεύεστε. Σαν σύντροφοι, τείνετε να είστε συναισθηματικά εκκεντρικοί. Είστε ευέλικτοι, χαρακτηριστικό που σίγουρα έχει δοκιμαστεί πάνω σας. Βιώσατε κάποιες δύσκολες εμπειρίες στη ζωή σας, αλλά βγήκατε πιο σοφοί από αυτές. Καθώς έπρεπε να μεγαλώσετε γρήγορα, δεν ασχολείστε ιδιαίτερα με τις συμβουλές των άλλων. Τείνετε να είστε μοναχικοί, καθώς έχετε μάθει πως μπορείτε να βασιστείτε μόνο στον εαυτό σας. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Edgar Allan Poe.\nγενεθλια σημερα 20/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 20 Ιανουαρίου, είστε από τα πιο παρεξηγημένα άτομα. Υπάρχουν δύο γεγονότα που μας οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα. Το πρώτο είναι πως αντιμετωπίζετε τον κόσμο με βάση το ένστικτό σας . Το δεύτερο είναι πως για τους λίγους ανθρώπους που σας γνωρίζουν, είστε η απόλυτη χαρά. Εξωτερικά φαίνεστε ρηχοί και εκκεντρικοί. Στην καριέρα σας, τα πηγαίνετε πολύ καλά όταν δεν υπάρχουν κανόνες αποτελέσματος και κυριαρχίας. Σαν σύντροφοι αφοσιώνεστε αλλά πληγώνεστε εύκολα. Ο ιδανικός σύντροφος για εσάς είναι κάποιος που μπορεί να σας καταλάβει πραγματικά. Η διάθεσή σας πολλές φορές καθορίζει τη διάθεση των άλλων, και όταν είστε χαρούμενοι, όλα είναι τέλεια. Όταν όμως είστε λυπημένοι, δύσκολα αλλάζετε διάθεση. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Αριστοτέλης Ωνάσης.\nγενεθλια σημερα 21/1\nΑν έχετε γενεθλια σημερα 21 Ιανουαρίου, είστε νικητές κυριολεκτικά. Είστε γεμάτοι επέκταση, σοφία και περιμετρική όραση, για να κάνετε τα πάντα να συμβούν, αλλά μόνο αν επιλέξετε να χρησιμοποιήσετε σωστά αυτά τα δώρα και όχι εγωιστικά. Στον επαγγελματικό κόσμο βρίσκεστε στην κορυφή και δεν συμβιβάζεστε με τίποτα λιγότερο. Σαν σύντροφοι είστε ελκυστικοί και στοργικοί μέχρι αηδίας. Ο ιδανικός σύντροφος για εσάς είναι κάποιος που μπορεί να σας κρατήσει επικεντρωμένους στα δυνατά σημεία της σχέσης και σε οτιδήποτε είναι σημαντικό για εσάς. Είστε ανήσυχοι επαναστάτες με απρόβλεπτη φύση. Όμως επιλέγετε πάντα τις άγριες εμπειρίες και όχι τις νέες ιδέες. Οι άνθρωποι απογοητεύονται από τις πολλές σας πιθανότητες, αλλά λατρεύουν την αντισυμβατική ζωή. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Christian Dior.


ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ «Κριτικές προσεγγίσεις του ναζιστικού φαινομένου: από την ιστοριογραφία και την πολιτική θεωρία στη σχολική ιστορική μάθηση»\nΑναρτήθηκε από ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΙΑΡΙΜΠΑΠΑ την Φεβρουαρίου 06, 2013\nο Σύνδεσμος Φιλολόγων Καβάλας σε συνεργασία με τη Διεύθυνση δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και με την οικονομική ενίσχυση της ΕΛΜΕ Ν. Καβάλας, της Σχολικής Επιτροπής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Δήμου Καβάλας και της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας προγραμματίζει για τις 22-23 Φεβρουαρίου 2013 σεμινάριο για το Ναζισμό ως ιστορικό φαινόμενο και τις διδακτικές μεθόδους προσέγγισής του στη σχολική τάξη.\nΤην πρώτη μέρα (Παρασκευή απόγευμα, 22 Φεβρουαρίου), σε ανοικτή εκδήλωση στο Αμφιθέατρο του Διοικητηρίου Καβάλας θα γίνουν θεωρητικές εισηγήσεις από ειδικούς επιστήμονες που θα απευθύνονται στο ευρύ κοινό.\nΤη δεύτερη μέρα (Σάββατο πρωί, 23 Φεβρουαρίου) σε αίθουσες του 1ου ΕΠΑΛ και του ΣΕΚ Καβάλας στο Περιγιάλι θα πραγματοποιηθούν τρία παράλληλα παιδαγωγικά εργαστήρια που θα απευθύνονται σε περιορισμένο αριθμό συναδέλφων (25 ανά εργαστήριο), στα οποία θα δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσουν σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους και να ασκηθούν με βιωματικές δραστηριότητες στη διδασκαλία γενικών ή επιμέρους θεμάτων του ναζιστικού φαινομένου. Οι υπεύθυνες των εργαστηρίων είναι εν ενεργεία εκπαιδευτικοί με σημαντική ερευνητική δραστηριότητα και εμπειρία στον τομέα αυτόν. Το σεμινάριο του Σαββάτου θα αρχίσει και θα ολοκληρωθεί με ολομέλεια των ομάδων.\nΣε τρίτη φάση (στον αμέσως επόμενο μήνα Μάρτιο), οι εκπαιδευτικοί που παρακολούθησαν το σεμινάριο, με τη βοήθεια του υλικού που θα τους δοθεί, θα κληθούν να μεταφέρουν τη γνώση και εμπειρία που αποκόμισαν στη σχολική τάξη. Για το λόγο αυτό, θα διατεθεί διδακτικός χρόνος σε συνεννόηση με τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καβάλας.\nΑναλυτικά, το πρόγραμμα του σεμιναρίου έχει ως εξής:\nΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ (ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ)\nΕΛΛΗ ΛΕΜΟΝΙΔΟΥ (Λέκτορας Νεότερης Ιστορίας-Πανεπιστήμιο Δυτικής Ελλάδας)\nΟ Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: ιστοριογραφία, δημόσια ιστορία και ιστορική εκπαίδευση\nΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ (Ιστορικός-Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας)\nΗ Ελλάδα της Κατοχής\nΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ (Καθηγητής Ιστορίας & Διδακτικής της Ιστορίας-Πανεπιστήμιο Αιγαίου)\nΙστορικός αναθεωρητισμός και άρνηση του Ολοκαυτώματος. Αντιπαλεύοντας το ψεύδος, την σύγχυση και την επιστημονικοφάνεια\nΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ (ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ-ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ)\nΣυντονιστής: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ (καθηγητής Διδακτικής Μεθοδολογίας & Ιστορίας της Εκπαίδευσης-Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)\nΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΑΚΚΑ (Δρ Ιστορίας-Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων Μεσσηνίας)\nΖΕΤΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Δρ Διδακτικής της Ιστορίας-εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπ/σης)\nΝαζιστική κατοχή στην Ελλάδα και άσκηση αντιποίνων\nΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΡΕΝΤΑΝΟΥ (Δρ Ιστορίας-Θεατρολόγος, Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων Πειραιά)\nΣχετικά με το πρόγραμμα πιο αναλυτικά μπορείτε να ενημερωθείτε πατώντας εδώ.\nΚαλούμε τους συναδέλφους Γυμνασίων και Λυκείων που επιθυμούν να παρακολουθήσουν το σεμινάριο να δηλώσουν συμμετοχή στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Συνδέσμου sfkavalas@mail.com το αργότερο μέχρι 14 Φεβρουαρίου. Σημειώνεται ότι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή και εκπαιδευτικοί μη φιλόλογοι με την προϋπόθεση ότι διδάσκουν μαθήματα που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το θέμα. Στο μήνυμα να αναγράφουν όνομα, ειδικότητα, σχολείο, e-mail και τηλέφωνο. Επίσης, να σημειώνουν σε σειρά προτίμησης το εργαστήριο το οποίο επιθυμούν να παρακολουθήσουν (εργαστήριο 1,2,3). Για τη διευκόλυνση της επιλογής σας επισυνάπτονται περιλήψεις των υπευθύνων των εργαστηρίων.\nΣτους συμμετέχοντες θα χορηγηθεί βεβαίωση παρακολούθησης. Μοναδική επιβάρυνση θα είναι η ετήσια συνδρομή στο Σύνδεσμο Φιλολόγων Καβάλας (15 €). Η τελική ανακοίνωση με τις λεπτομέρειες και το ακριβές πρόγραμμα θα κοινοποιηθεί μετά την κατάρτιση του καταλόγου των συμμετεχόντων. Αν οι αιτήσεις για τα εργαστήρια υπερβούν τον καθορισμένο αριθμό, θα εξετάσουμε τη δυνατότητα να επαναληφθούν την επόμενη μέρα (Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013).\nΑν επιθυμείτε να διαβάσετε τις περιλήψεις των εισηγήσεων των θεωρητικών προσεγγίσεων, πατήστε εδώ.\nΑν ενδιαφέρεστε σχετικά με το περιεχόμενο των εισηγήσεων των βιωματικών εργαστηρίων, πατήστε εδώ.


Χρήστος Αντώνακας - Michanikos.gr\nAbout Χρήστος Αντώνακας\nΧρήστος Αντώνακας replied to ilias's topic in Ν. 4178/13 - Αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης\nΣε ευχαριστώ για την ανταπόκριση σου. Βέβαια δεν ανέφερα ότι ο χώρος που στεγάζεται από τον εξώστη είναι ανοικτός στις 3 πλευρές. Δηλαδή στο 2,87+8,80+2,87. Σε αυτή την περίπτωση ισχύει πάλι το μήκος του ανοίγματος αν είναι > του 35% του συνολικού περιγράμματος του στεγασμένου μη θερμαινόμενου χώρου προμετράται στο σ.δ?\nΣυνάδελφοι γεια σας. Έχω αναλάβει ένα τοπογραφικό οικοπέδου με κτίσμα (υπόγειο,ισόγειο και όροφο) εντός οικισμού και πρέπει να εκδώσω και βεβαίωση για μη αυθαιρεσία. Στα χέρια μου έχω μια Συμπλήρωση πράξεως συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας του 1998 που αναφέρει ότι το 1961 με πωλητήριο συμβόλαιο συστάθηκε μερική οριζόντια ιδιοκτησία και ανεξαρτητοποιήθηκε μόνο ο όροφος και δημιουργήθηκε ένα οροφοδιαμέρισμα το οποίο περιήλθε στη σύζυγο του ιδιοκτήτη με συμβόλαιο το 1972. Η υπόλοιπη οικοδομή δηλαδή το υπόγειο και το ισόγειο ανήκουν στο σύζυγο από αγορά με συμβόλαιο του 1956. Στη συγκεκριμένη πράξη συμπλήρωσης συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας υπάρχουν κατόψεις υπογείου,ισογείου και ορόφου. Το θέμα είναι πως η σημερινή κατάσταση του ορόφου δεν είναι όπως αποτυπώνεται στην κάτοψη του 1998 ως προς το νότιο εξώστη που το οικόπεδο συνορεύει με άλλη ιδιοκτησία. Δηλαδή στην κάτοψη του 1998 ο εξώστης είναι 8,8μ2 (1,00*8, και τώρα είναι 25,26μ2 (2,87*8, πρόβολος με υποστυλώματα τα οποία απέχουν 0,35μ από την όμορρη ιδιοκτησία. Θα ήθελα τα φώτα σας. Ευχαριστώ\nΧρήστος Αντώνακας replied to nikosnax's topic in Ν. 4178/13 - Αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης\nΣυνάδελφοι γεια σας. Έχω αναλάβει ένα τοπογραφικό για ένα ακίνητο με Διόροφο κτίσμα με υπόγειο, εντός οικισμού και πρέπει να εκδώσω και βεβαίωση για μη αυθαιρεσία. Στα χέρια μου έχω μια Συμπλήρωση πράξεως συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας του 1998 που αναφέρει ότι το 1961 με πωλητήριο συμβόλαιο συστάθηκε μερική οριζόντια ιδιοκτησία και ανεξαρτητοποιήθηκε μόνο ο 1ος όροφος και δημιουργήθηκε ένα οροφοδιαμέρισμα το οποίο περιήλθε στη σύζυγο του ιδιοκτήτη με συμβόλαιο το 1972. Η υπόλοιπη οικοδομή δηλαδή το υπόγειο και το ισόγειο ανήκουν στο σύζυγο από αγορά με συμβόλαιο του 1956. Στη συγκεκριμένη πράξη συμπλήρωσης συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας υπάρχουν κατόψεις υπογείου,ισογείου και 1ου ορόφου. Το θέμα είναι πως η σημερινή κατάσταση δεν είναι όπως αποτυπώνεται στις κατόψεις του 1998. Θα ήθελα τα φώτα σας Παρακαλώ να γίνεται σωστός έλεγχος θεμάτων Παρακαλώ διαβάστε τους Κανόνες Συμμετοχής akius\nΧρήστος Αντώνακας replied to Inzaghi's topic in Ν. 4014/11 - Βεβαιώσεις Μηχανικού\nΧρήστος Αντώνακας replied to thecon's topic in Τοπογραφικά-Χωροταξικά\nΣε ευχαριστώ πολύ. Λογικά έτσι είναι, αυτό που με προβληματίζει είναι γιατί το κτηματολόγιο το τμήμα που τέμνει ο παλιός αιγιαλός το έχει ακόμα ως ιδιοκτησία του πελάτη μου?\nΧρήστος Αντώνακας started following Γραμμή δόμησης από Αιγιαλό January 11, 2016\nΧρήστος Αντώνακας replied to d1m1tr1s's topic in Αρτιότητα - Οικοδομησιμότητα\nΓεια σου συνάδελφε, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής... Τι θα πρέπει να αναφέρω στο Τ.δ που θα συντάξω και αφορά αγροτεμάχιο 10 στρεμμάτων εντός ζώνης 800μ σε στάσιμο οικισμό?\nΧρήστος Αντώνακας replied to Elounda's topic in Βιοκλιματικός Σχεδιασμός\nΔιάνοιξη ανοίγματος πόρτας σε φέρουσα τοιχοποιία\nΧρήστος Αντώνακας replied to ntallas's topic in Φέρουσα Τοιχοποιία\nΓεια!! Μου ετυχε μια περιπτωση στην οποια ο πελάτης θέλει να κάνει άνοιγμα 4 μέτρων.... Το σπίτι έχει ύψος 6 μέτρα χωρίς στέγη (έχει και στέγη) και ο τοίχος τον οποίο θέλει να γκρεμίσουμε έχει πάχος 70 εκ. Το χτίσιμο δεν ειναι πολυ καλό και το σπίτι ειναι του 50. (Η πέτρα δεν ειναι πλεγμένη καλά και δουλευτηκε με εξωτερικη και εσωτερικη παρειά και γεμισματα). ΟΙ διαστάσεις του σπιτιου ειναι 4,50Χ9,00 . Το άνοιγμα θέλει να γίνει στην διάσταση των 9,00 μέτρων. Εγώ σκεφτόμουν να ανοίξω πρώτα στις δύο άκρες την πέτρα ετσι ωστε να μπορώ να ρίξω δύο κολώνες και στη συνέχεια να ανοίξω και να ρίξω μισό και μισό για το δοκάρι. Δεν έχω δουλέψει ξανά κάτι τέτοιο. Μήπως υπάρχει καποιος άλλος τρόπος ενδεδειγμένος???\nΧρήστος Αντώνακας replied to gkol's topic in Τοπογραφικά-Χωροταξικά\nΣυναδελφοι μπορεί κάποιος να μου πει πότε ένα ρέμα είναι οριοθετημένο??? Ποιος βγάζει αυτές τις αποφάσεις σχετικά με τα ρέματα και που μπορώ να βρω πότε ένα ρέμα είναι οριοθετημένο??? Post#2 Χρησιμοποιούμε την αναζήτηση. Το θέμα σας μεταφέρθηκε στην παρούσα. Παρακαλώ διαβάστε τους Κανόνες Συμμετοχής! Ευχαριστώ, DOOM\nΤοπογραφικό σε περιοχή κτηματολογίου\nΧρήστος Αντώνακας replied to Gpsakias's topic in Τοπογραφικά-Χωροταξικά\nΓεια σας! Ονομάζομαι Αντώνακας Χρήστος και θα ήθελα να ρωτήσω αν γνωρίζετε ποσο τις εκατό είναι η παρακράτηση φόρου στα τοπογραφικά σε ιδιώτη? Ευχαριστω\nΡύθμιση maggelan spor trak map\nΧρήστος Αντώνακας posted a topic in Τοπογραφικός Εξοπλισμός\nΓεια σας έχω ένα gps χειρός maggelan spor trak map και στο μενού του έχει διαφορα συστήματα συντεταγμένων. Μήπως γνωρίζει κάποιος σε ποιο πρέπει να το βάλω για να συμβαδίζει με αυτό της Ελλάδος??? Επίσης έχει και σύστημα χαρτογράφησης το οποιο οταν το αλλάζω π.χ απο WGS84 σε NAD 27 πάλι μου αλλάζει τα αποτελέσματα. Σε ποιο θα πρέπει να το αφήσω??? ─────────────────────── Αναγράψτε την ειδικότητά σας στο προφίλ.\nΧρήστος Αντώνακας replied to gio's topic in HEPOS-Προβολικά Συστήματα\nΓεια σας!! Θα ήθελα αν μπορειτε σας παρακαλω να μου πειτε που μπορώ να βρω ενα προγραμμα μετατροπης συντεταγμένων απο ΕΓΣΑ σε HATT. δοκιμασα το Goord αλλα δεν καταφερα κατι. Μήπως μπορειτε να με βοηθησετε? Μάλλον θα το θεσω ως εξης... Θέλω το τοπογραφικο που φτιάχνω καθε φορα να το τοποθετω στον χαρτη 1:5000 αρα θα πρεπει απο συντεταγμενες εγσα που σχεδιαζω στο autocad να μετατρεπω τουλαχιστον 2 ζευγη σε συντεταγμεναι ακραιων σημειων φυλλου εις αζιμουθιακην προβολην ΗΑΤΤ ελλειψοειδους BESSEL οπως αναφερει χαρακτηριστικα ο χαρτης. υπαρχει καποιο προγραμμα?


Ο Τρότσκι για την Παρισινή Κομμούνα :: Rproject\nαναδημοσίευση από elaliberta\nΣυχνά η επανάσταση έχει ακολουθήσει τον πόλεμο στην ιστορία. Σε ομαλούς καιρούς, οι εργατικές μάζες εργάζονται από μέρα σε μέρα, υπομένοντας πειθήνια τη μισθωτή σκλαβιά τους, υποτασσόμενοι στη μεγάλη δύναμη της συνήθειας. Ούτε οι επιτηρητές, ούτε η αστυνομία, ούτε οι δεσμοφύλακες αλλά ούτε και οι εκτελεστές δεν θα μπορούσαν να κρατούν τις μάζες αυτές υποταγμένες αν δεν υπήρχε αυτή η συνήθεια, που προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στον καπιταλισμό.\nΟ πόλεμος που βασανίζει και καταστρέφει τις μάζες είναι επίσης επικίνδυνος και για τους κυρίαρχους –ακριβώς επειδή με ένα μόνο χτύπημα αποσπά τους ανθρώπους από τη συνήθη κατάστασή τους και αφυπνίζει με τους κεραυνούς του τα πιο καθυστερημένα και σκοτεινά στοιχεία και τα αναγκάζει να εκτιμήσουν την κατάσταση και να κοιτάξουν γύρω τους.\nΩθώντας εκατομμύρια εργάτες μέσα στις φλόγες, οι κυρίαρχοι υποχρεώνονται να καταφύγουν σε υποσχέσεις και ψέματα στη θέση της αλήθειας. Η μπουρζουαζία χρωματίζει τον πόλεμό της με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που είναι αγαπητά στη γενναιόδωρη ψυχή των μαζών: ο πόλεμος γίνεται για την «ελευθερία», για τη «δικαιοσύνη», για μια «καλύτερη ζωή!» Οδηγώντας τις μάζες στο κατώτερο σημείο τους, ο πόλεμος αναπόφευκτα οδηγεί στην εξαπάτησή τους: δεν τους φέρνει τίποτα πέρα από νέες πληγές και αλυσίδες.\nΓι’ αυτόν ακριβώς το λόγο η οξυμένη κατάσταση των εξαπατημένων μαζών που δημιουργεί ο πόλεμος συχνά οδηγεί σε μια έκρηξη κατά των κυρίαρχων. Ο πόλεμος γεννά την επανάσταση.\nΑυτό συνέβη πριν από δώδεκα χρόνια κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου. Αμέσως όξυνε τη λαϊκή δυσφορία και αγανάκτηση και οδήγησε στην επανάσταση του 1905.\nΑυτό συνέβη και πριν από 46 χρόνια. Ο Γαλλο-Πρωσικός πόλεμος του 1870-71 οδήγησε στην εξέγερση των εργατών και τη δημιουργία της Παρισινής Κομμούνας.\nΟι Παρισινοί εργάτες οπλίστηκαν από την αστική κυβέρνηση και οργανώθηκαν σε Εθνοφρουρά για την υπεράσπιση της πρωτεύουσας εναντίον των Γερμανικών στρατευμάτων. Η Γαλλική μπουρζουαζία όμως φοβόταν πολύ περισσότερο τους προλετάριους από όσο τα στρατεύματα του Χοετζόλερν.\nΜετά τη συνθηκολόγηση του Παρισιού, η Δημοκρατική κυβέρνηση προσπάθησε να αφοπλίσει τους εργάτες. Ο πόλεμος όμως είχε ήδη αφυπνίσει μέσα τους το πνεύμα της εξέγερσης. Δεν επιθυμούσαν να επιστρέψουν στους πάγκους της εργασίας τους, όπως ήταν πριν από τον πόλεμο. Οι Παρισινοί εργάτες αρνήθηκαν να αφήσουν τα όπλα από τα χέρια τους.\nΜια σύγκρουση έλαβε χώρα μεταξύ των ένοπλων εργατών και των συνταγμάτων της Κυβέρνησης. Αυτό συνέβη στις 18 Μαρτίου του 1871. Οι εργάτες ήταν νικητές. Το Παρίσι ήταν στα χέρια τους και στις 28 Μαρτίου δημιούργησαν στην πρωτεύουσα μια προλεταριακή κυβέρνηση, γνωστότερη ως Κομμούνα.\nΗ τελευταία δεν κράτησε πολύ καιρό. Μετά από μια ηρωική αντίσταση στις 28 Μαΐου , οι τελευταίοι υπερασπιστές της Κομμούνας έπεφταν μπροστά στην επίθεση των αστικών μονάδων. Στη συνέχεια ακολούθησαν βδομάδες και μήνες αιματηρών αντιποίνων ενάντια στους συμμετέχοντες της προλεταριακής επανάστασης.\nΌμως, παρά τη σύντομη ύπαρξή της, η Κομμούνα έχει παραμείνει το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία της προλεταριακής πάλης. Για πρώτη φορά, πάνω στη βάση της εμπειρίας των Παρισινών εργατών, το παγκόσμιο προλεταριάτο μπόρεσε να δει πώς είναι η προλεταριακή επανάσταση, ποιοί είναι οι στόχοι της και τί μονοπάτια πρέπει να ακολουθήσει.\nΗ Κομμούνα ξεκίνησε επιβεβαιώνοντας την εκλογή όλων των ξένων στην εργατική κυβέρνηση. Διακήρυξε ότι: «Το λάβαρο της Κομμούνας είναι το λάβαρο της Παγκόσμιας Δημοκρατίας».\nΕκδίωξε από το κράτος και το σχολείο τη θρησκεία, κατάργησε τη θανατική ποινή, έριξε τη στήλη του Βεντόμ (το μνημείο στο σωβινισμό), μετέφερε όλα τα καθήκοντα και τις θέσεις στους πραγματικούς υπηρέτες του λαού, ορίζοντας το μισθό τους σ’ ένα επίπεδο που δεν ξεπερνούσε το μισθό του εργάτη.\nΆρχισε την καταγραφή των εργοστασίων και των μύλων που είχαν κλείσει από τους τρομαγμένους καπιταλιστές για να θέσουν την παραγωγή πάνω σε κοινωνική βάση. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα προς τη σοσιαλιστική οργάνωση της οικονομικής ζωής.\nΗ Κομμούνα δεν πραγματοποίησε τα προτεινόμενα μέτρα της: συντρίφτηκε. Η Γαλλική μπουρζουαζία σε συνεργασία με τον «εθνικό εχθρό» της, τον Μπίσμαρκ –που αμέσως έγινε ο ταξικός σύμμαχός της– έπνιξε στο αίμα την εξέγερση του πραγματικού εχθρού της: της εργατικής τάξης. Τα σχέδια και τα καθήκοντα της Κομμούνας δεν πραγματώθηκαν. Αντ’ αυτού όμως βρήκαν το δρόμο τους προς τις καρδιές των καλύτερων τέκνων του προλεταριάτου σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Έγιναν τα επαναστατικά σύμβολα της πάλης μας.\nΣήμερα, στις 15 του Μάρτη 1917, η εικόνα της Κομμούνας εμφανίζεται μπροστά μας πιο καθαρά από οποιαδήποτε άλλη φορά, καθώς, μετά από μια μεγάλη χρονική περίοδο, για μια ακόμα φορά έχουμε εισέλθει στην εποχή μεγάλων επαναστατικών μαχών.\nΟ παγκόσμιος πόλεμος έχει αποσπάσει δεκάδες εκατομμύρια εργάτες από τη συνήθη κατάστασή τους, κάτω από τις οποίες η εργασία τους φυτοζωούσε. Έως τώρα αυτό συμβαίνει μονάχα στην Ευρώπη. Αύριο θα δούμε το ίδιο και στην Αμερική επίσης. Ποτέ η εργατική τάξη δεν είχε ακούσει τόσες υποσχέσεις. Ποτέ δεν της είχαν παρουσιάσει μια πιο ειδυλλιακή κατάσταση από τη σημερινή. Ποτέ δεν την κολάκευαν τόσο όσο κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου. Ποτέ οι ιδιοκτήτριες τάξεις δεν τόλμησαν να απαιτήσουν τόσο αίμα από το λαό στο όνομα της υπεράσπισης του ψέματος που ακούει στο όνομα «Υπεράσπιση της Πατρίδας». Και ποτέ οι εργάτες δεν έχουν εξαπατηθεί, προδοθεί και σταυρωθεί όσο σήμερα.\nΣτα χαρακώματα που είναι γεμάτα αίμα και λάσπη, στις πόλεις και χωριά που λιμοκτονούν, εκατομμύρια καρδιές χτυπούν γεμάτες οργή, απελπισία και θυμό. Τα συναισθήματα αυτά, που έρχονται σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, μεταμορφώνονται σε επαναστατική θέρμη. Αύριο οι φλόγες θα ξεχυθούν με πανίσχυρες εξεγέρσεις από τις εργατικές μάζες.\nΉδη, το προλεταριάτο της Ρωσίας έχει εμφανιστεί στο μεγάλο δρόμο της Επανάστασης και υπό την επίθεσή του συντρίβονται και καταρρέουν τα θεμέλια του πιο γνωστού δεσποτισμού που γνώρισε ο κόσμος. Η Ρωσική Επανάσταση όμως είναι μονάχα ο προάγγελος των προλεταριακών εξεγέρσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο.\nΘυμηθείτε την Κομμούνα, θα πούμε εμείς οι σοσιαλιστές στις εξεγερμένες εργατικές μάζες. Η μπουρζουαζία σάς έχει εξοπλίσει εναντίον ενός εξωτερικού εχθρού. Αρνηθείτε να επιστρέψετε τα όπλα σας, όπως αρνήθηκαν οι Παρισινοί εργάτες το 1871! Ακούστε την έκκληση του Καρλ Λίμπκνεχτ και στρέψτε τα όπλα σας εναντίον των πραγματικών εχθρών σας, εναντίον του καπιταλισμού! Καταστρέψτε τον κρατικό μηχανισμό που κρατούν στα χέρια τους! Μεταμορφώστε τον από ένα όργανο αστικής καταπίεσης σε μηχανισμό προλεταριακής αυτό-εξουσίας.\nΣήμερα είστε απεριόριστα πιο ισχυροί από ότι ήταν οι πρόγονοί σας την εποχή της Κομμούνας. Συντρίψτε τα παράσιτα από τους θρόνους τους! Καταλάβετε τη γη, τα ορυχεία και τα εργοστάσια προς δική σας χρήση! Αδελφότητα στην εργασία, ισότητα στην απόλαυση των καρπών της εργασίας!\nΤο λάβαρο της Κομμούνας είναι το λάβαρο της Παγκόσμιας Δημοκρατίας της Εργασίας.\n«Τα Μαθήματα της Παρισινής Κομμούνας» είναι από μια ομιλία του Λεόν Τρότσκι κατά τη διάρκεια της σύντομης παραμονής του στη Νέα Υόρκη, τον Μάρτη του 1917.\nΑναδημοσίευση από το http://marxistbooks.gr/kommuna.htm (ανενεργό)\n(Mετάφραση Aρ. Mαρ.).\nΗ Κομμούνα του Παρισιού και η Σοβιετική Ρωσία\nΤο σύντομο επεισόδιο της πρώτης επανάστασης που έγινε από το προλεταριάτο για το προλεταριάτο, τέλειωσε με τον θρίαμβο των έχθρων του. Αυτό το επεισόδιο (18 Μάρτη – 28 Μάη) κράτησε 72 μέρες, (Η Κομμούνα του Παρισιού, 18 Μάρτη 1871, Π.Λ. ΛΑΒΡΟΦ, Πετρούπολη, έκδοση του Βιβλιοπωλείου «Γκόλος», 1919, σελίδες 160).\nΗ Ανωριμότητα των Σοσιαλιστικών Κομμάτων στην Κομμούνα\nΗ Κομμούνα του Παρισιού του 1871 υπήρξε η πρώτη –αδύναμη ακόμα– ιστορική προσπάθεια κυριαρχίας της εργατικής τάξης. Με σεβασμό θυμόμαστε την Κομμούνα, πέρα από την υπερβολικά περιορισμένη εμπειρία της, την ανωριμότητα των αγωνιστών της, τη σύγχυση του προγράμματος της, την απουσία ενότητας των ηγετών της, την έλλειψη αποφασιστικότητας στα σχέδια της, τον απελπιστικό πανικό των εκτελεστικών της οργάνων, και την τρομερή συμφορά που μοιραία έφεραν όλα αυτά. Στην Κομμούνα χαιρετίζουμε –σύμφωνα με την έκφραση του Λαβρόφ– τη χαραυγή, αν και πολύ χλωμή, της πρώτης προλεταριακής Δημοκρατίας. Ο Κάουτσκι δεν την αντιλαμβάνεται έτσι. Αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του, Τρομοκρατία και Κομμουνισμός, για να κάνει ένα χοντροκομμένο παραλληλισμό ανάμεσα στην Κομμούνα και τη σοβιετική εξουσία, βλέπει τα κυρίαρχα χαρίσματα της Κομμούνας εκεί όπου εμείς βλέπουμε τη συμφορά και τα λάθη της,\nΟ Κάουτσκι καταπιάνεται με ζήλο να αποδείξει πως η Κομμούνα του Παρισιού δεν είχε «τεχνητά» προετοιμαστεί, αλλά γεννήθηκε αυθόρμητα, αιφνιδιάζοντας τους επαναστάτες, αντίθετα από την Οκτωβριανή Επανάσταση που είχε προσεχτικά προετοιμαστεί από το Κόμμα μας. Αυτό είναι αναμφισβήτητο. Επειδή ο Κάουτσκι δεν έχει το θάρρος να διατυπώσει καθαρά τις βαθιά αντιδραστικές ιδέες του, δεν μας λέει με ειλικρίνεια αν θα πρέπει να επιδοκιμαστούν οι παρισινοί επαναστάτες του 1871 που δεν πρόβλεψαν την προλεταριακή εξέγερση κι επομένως, δεν προετοιμάστηκαν γι’ αυτήν, ή αν εμείς πρέπει να κατηγορηθούμε επειδή προείδαμε το αναπόφευχτό της και προχωρήσαμε συνειδητά μπροστά από τα γεγονότα. Μα ολόκληρη η έκθεση του Κάουτσκι είναι διατυπωμένη κατά τέτιο τρόπο ώστε να προκαλεί ίσα-ίσα στη σκέψη του αναγνώστη τούτη την εντύπωση: μια κακοτυχία έπεσε στ’ αλήθεια πάνω στους κομμουνάρους –(μήπως ο βαυαρός φιλισταίος Βόλμαρ δεν εξέφρασε, κάποια μέρα τη λύπη του που οι κομμουνάροι δεν πήγαν καλύτερα να κοιμηθούν παρά να πάρουν την εξουσία;)– και γι’ αυτό αξίζουν όλο μας τον οίκτο. Οι μπολσεβίκοι, αυτοί προχώρησαν συνειδητά να συναντήσουν την κακοτυχία (την κατάχτηση της εξουσίας) και γι’ αυτό δεν μπορούν να συγχωρεθούν ούτε σ’ αυτόν, ούτε στον άλλο κόσμο. Η τέτια τοποθέτηση του ζητήματος, μπορεί να φαίνεται σαν ένας απίστευτος παραλογισμός. Δεν είναι λιγότερο αληθινό πως αυτό απορρέει αναπόφευχτα από τη θέση των «Ανεξάρτητων» καουτσκιστών που έχουν το κεφάλι στους ώμους για να μην βλέπουν τίποτε, για να μην προβλέπουν τίποτε, και που δεν μπορούν να κάνουν ούτε ένα βήμα μπροστά αν δε δεχτούν προηγούμενα μια γερή κοντακιά στην πλάτη.\n«Να ταπεινώσει», γράφει ο Κάουτσκι, «το Παρίσι, να του αρνηθεί την αυτονομία, να του αποστερήσει τον τίτλο του σαν πρωτεύουσα, να το αφοπλίσει για να το ρίξει σε συνέχεια, σίγουρα, σ’ ένα μοναρχικό πραξικόπημα, τέτιος είταν ο κύριος στόχος της Εθνικής Συνέλευσης και του Θιέρσου που τον είχε εκλέξει αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας: Από αυτή την κατάσταση γεννήθηκε η σύγκρουση που οδήγησε στην παρισινή εξέγερση. Βλέπει κανείς πόσο διαφέρει από αυτή τη μορφή του πραξικοπήματος εκείνο που πραγματοποίησε ο μπολσεβικισμός, που άντλησε τη δύναμή του από την επιθυμία για ειρήνη, που είχε πίσω του τις αγροτικές μάζες, που, στην Εθνική Συνέλευση, δεν είχε τους μοναρχικούς εναντίον του, μα τους σοσιαλεπαναστάτες και τους μενσεβίκους σοσιαλδημοκράτες.\nΟι μπολσεβίκοι έφθασαν στην εξουσία με ένα καλά προετοιμασμένο πραξικόπημα, που, μεμιάς, τους έβαλε στα χέρια ολόκληρο τον μηχανισμό του κράτους τον οποίο χρησιμοποίησαν αμέσως με τον πιο ενεργητικό και τον πιο ανελέητο τρόπο για να καθυποτάξουν τους αντιπάλους τους και, κοντά σ’ αυτούς, τους προλετάριους αντιπάλους τους. Αντίθετα, κανείς δεν εκπλάγηκε τόσο πολύ από την εξέγερση της Κομμούνας όσο οι ίδιοι οι επαναστάτες, και για πολλούς από αυτούς η σύγκρουση αυτή είταν πάνω από όλα ανεπιθύμητη», (σελ. 56).\nΓια να δόσουμε μια πολύ καθαρή εικόνα της πραγματικής σημασίας εκείνου που ειπώθηκε πιο πάνω από τον Κάουτσκι για τους κομμουνάρους, θα παραθέσουμε την παρακάτω ενδιαφέρουσα μαρτυρία:\n«Την 1η του Μάρτη 1871» –γράφει ο Λαβρόφ στο πολύ διδαχτικό βιβλίο του για την Κομμούνα– «δηλαδή έξι μήνες υστέρα από την πτώση της Αυτοκρατορίας και μερικές μέρες πριν από την έκρηξη της Κομμούνας –οι ηγετικές προσωπικότητες της Διεθνούς στο Παρίσι δεν είχαν ακόμα καθορισμένο πολιτικό πρόγραμμα», (σελ. 64-65).\n«Μετά τις 18 του Μάρτη» –γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας– «το Παρίσι βρισκόταν στα χέρια του προλεταριάτου, αλλά οι ηγέτες του, σαστισμένοι από την απροσδόκητη δύναμη τους, δεν πήραν ούτε τα πιο στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας», (σελ. 71). «Ο ρόλος σας δεν ταιριάζει με το ανάστημα σας, και η μοναδική φροντίδα σας είναι να απαλλαγείτε από τις ευθύνες», δήλωσε ένα μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της εθνοφρουράς. «Σ’ αυτό υπήρχε πολλή αλήθεια» –γράφει ο Λισαγκαρέ, ιστορικός της Κομμούνας που πήρε μέρος σ’ αυτήν– «αλλά, μέσα στην ίδια τη δράση, η έλλειψη προκαταρτικής οργάνωσης και προετοιμασίας προέρχεται πολύ συχνά από το γεγονός ότι οι ρόλοι πέφτουν σε ανθρώπους που δεν έχουν το απαιτούμενο ανάστημα για να τους φέρουν σε πέρας», (Λισαγκαρέ: Ιστορία της Κομμούνας του 1871, Βρυξέλλες 1876, σελ. 106).\nΑπό τα παραπάνω βγαίνει (και πιο κάτω, αυτό θα γίνει ακόμα πιο καθαρό) πως η απουσία ενός προγράμματος άμεσης πάλης, των σοσιαλιστών του Παρισιού, για εξουσία εξηγείται από τη θεωρητική αμορφία τους και την πολιτική σύγχυση τους, και καθόλου από υψηλότερους υπολογισμούς ταχτικής.\nΔεν υπάρχει αμφιβολία πως η αφοσίωση του ίδιου του Κάουτσκι στις παραδόσεις της Κομμούνας θα εκφραστεί προπαντός με τη μεγάλη έκπληξη με την οποία θα υποδεχτεί την προλεταριακή επανάσταση στη Γερμανία, όπου δεν βλέπει παρά μια σύγκρουση «πάνω απ’ όλα ανεπιθύμητη». Ωστόσο αμφιβάλλουμε αν οι μελλοντικές γενιές θα τον ευγνωμονούν γι’ αυτό. Η ίδια η ουσία του ιστορικού παραλληλισμού του δεν είναι, πρέπει να το πούμε, παρά ένα ανακάτωμα σύγχυσης και παρασιώπησης και εξαπάτησης.\nΤις ίδιες προθέσεις που έτρεφε ο Θιέρσος για το Παρίσι, τις έτρεφε και ο Μιλιουκόφ, υποστηριζόμενος ανοιχτά από τον Τσερνόφ και τον Τσερετέλι, για την Πετρούπολη. Καθημερινά, επαναλάβαιναν όλοι –από τον Κορνίλοφ ως τον Πότρεσοφ– πως η Πετρούπολη είχε αποξενωθεί από τη χώρα, πως δεν είχε πια τίποτε το κοινό μαζί της, και πως, διεφθαρμένη ως το μεδούλι, ήθελε να επιβάλει τη θέλησή της στο έθνος. Να ανατρέψουν και να ταπεινώσουν την Πετρούπολη, τέτιο είταν το πρώτο καθήκον του Μιλιουκόφ και των υποταχτικών του. Κι αυτό γινόταν σε μια εποχή που η Πετρούπολη είταν η πραγματική εστία της επανάστασης που δεν είχε ακόμα κατορθώσει να παγιωθεί στα άλλα μέρη της χώρας. Για να της δόσει ένα καλό μάθημα, ο Ροντζιάνκο, πρώην πρόεδρος της Δούμα, έλεγε ανοιχτά να παραδόσουν την Πετρούπολη στους Γερμανούς όπως είχαν κιόλας παραδόσει τη Ρήγα. Ο Ροντζιάνκο δεν έκανε τίποτε άλλο από το να λέει με το όνομα του αυτό που ο Μιλιουκόφ προσπαθούσε να κάνει και που ο Κερένσκι υποστήριζε με όλη του την πολιτική.\nΟ Μιλιουκόφ ήθελε, σαν τον Θιέρσο, να αφοπλίσει το προλεταριάτο. Μα εκείνο που είταν ακόμα χειρότερο, είναι ότι, με τη μεσολάβηση των Κερένσκι, Τσερνόφ και Τσερετέλι, το προλεταριάτο της Πετρούπολης είχε σχεδόν αφοπλιστεί τον Ιούλη του 1917. Τα όπλα τα ξαναπήρε τον Αύγουστο, στη διάρκεια της επίθεσης του Κορνίλοφ ενάντια στην Πετρούπολη. Και ο καινούργιος αυτός εξοπλισμός του προλεταριάτου είταν ένα σοβαρό στοιχείο για την προετοιμασία της εξέγερσης του Οχτώβρη. Στα σημεία λοιπόν αυτά που πάνω τους στηρίζεται ο Κάουτσκι για να αντιτάξει την εξέγερση των εργατών του Παρισιού στη δική μας επανάσταση του Οχτώβρη, σε αυτά ακριβώς τα σημεία, είναι που σε μεγάλο βαθμό, συμπίπτουν.\nΜα σε τί διαφέρουν; Πριν απ’ όλα, στο ότι πραγματοποιήθηκαν τα απαίσια σχέδια του Θιέρσου, στο ότι το Παρίσι στραγγαλίστηκε και σφάχτηκαν δεκάδες χιλιάδες εργάτες, ενώ ο Μιλιουκόφ κατάρρευσε άθλια, ενώ η Πετρούπολη παράμεινε η απόρθητη ακρόπολη του προλεταριάτου, ενώ οι ηγέτες της ρωσικής μπουρζουαζίας πήγαν στην Ουκρανία να εκλιπαρήσουν την κατάληψη της Ρωσίας από τα στρατεύματα του Κάιζερ. Είναι φανερό πως γι’ αυτό είμαστε σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι και είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη. Υπάρχει μια ακόμα βασική διαφορά –κι αυτό έγινε πάνω από μια φορά αισθητό στην κατοπινή εξέλιξη των γεγονότων– στο γεγονός ότι, ενώ οι κομμουνάροι ξεκινούσαν από πατριωτικούς υπολογισμούς, εμείς τοποθετούμασταν αμετάκλητα στην άποψη της διεθνούς επανάστασης. Από τα ίδια τα πράγματα η ήττα της Κομμούνας έφερε την κατάρρευση της Πρώτης Διεθνούς. Η νίκη της σοβιετικής εξουσίας οδήγησε στην Ίδρυση της Τρίτης Διεθνούς.\nΜα ο Μαρξ –την παραμονή της εξέγερσης– συμβούλεψε τους κομμουνάρους, όχι να εξεγερθούν, αλλά να δημιουργήσουν μια οργάνωση! Στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσε κανείς να καταλάβει ότι ο Κάουτσκι έφερε αυτή τη μαρτυρία για να αποδείξει πόσο ο Μαρξ υποτιμούσε την όξυνση της κατάστασης στο Παρίσι. Μα ο Κάουτσκι θέλει με κάθε θυσία να εκμεταλλευτεί τη συμβουλή του Μαρξ για να υπογραμμίσει τη ζημιά που προκαλεί στο κίνημα η εξέγερση γενικά. Όμοιος με όλους τους μανδαρίνους της σοσιαλδημοκρατίας ο Κάουτσκι βλέπει στην οργάνωση πριν απ’ όλα ένα μέσο παρεμπόδισης της επαναστατικής δράσης.\nΑν μάλιστα περιοριστεί κανείς στο ζήτημα της οργάνωσης, δεν πρέπει να ξεχάσει πως πριν από την Επανάσταση του Οχτώβρη προηγήθηκαν οι εννιά μήνες ύπαρξης της κυβέρνησης Κερένσκι, που στη διάρκειά τους το Κόμμα μας ασχολήθηκε κι όχι χωρίς επιτυχίες και με την αγκιτάτσια και με την οργάνωση. Η Επανάσταση του Οχτώβρη έγινε όταν είχαμε πια καταχτήσει τη συντριπτική πλειοψηφία στα Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών της Πετρούπολης, της Μόσχας και γενικά όλων των βιομηχανικών κέντρων της χώρας και είχαμε μεταμορφώσει τα Σοβιέτ σε ισχυρές οργανώσεις, που κατευθύνονταν από το Κόμμα μας. Οι κομμουνάροι, δεν είχαν τίποτε το παρόμοιο. Τέλος, εμείς είχαμε πίσω μας τον ηρωισμό της Κομμούνας του Παρισιού, που από την κατάρρευση της είχαμε βγάλει το συμπέρασμα πως οι επαναστάτες πρέπει να προβλέπουν τα γεγονότα και να προετοιμάζονται γι’ αυτά. Ας το ξαναπούμε, αυτά είναι τα λάθη μας.\nΟ Κάουτσκι δεν χρειάζεται τον πλατύ παραλληλισμό ανάμεσα στην Κομμούνα και τη σοβιετική Ρωσία παρά για να συκοφαντήσει και να αμαυρώσει τη ζωντανή και νικηφόρα διχτατορία του προλεταριάτου, προς όφελος μιας απόπειρας διχτατορίας που ανήκει κιόλας σ’ ένα μακρινό παρελθόν.\nΟ Κάουτσκι παραθέτει με ιδιαίτερη ικανοποίηση μια δήλωση της Κεντρικής Επιτροπής της εθνοφρουράς, με ημερομηνία 19 του Μάρτη, με θέμα τη δολοφονία των στρατηγών Λεκόντ και Κλεμάν Τομά από τους στρατιώτες:\n«Το λέμε με αγανάχτηση. Είναι μια κηλίδα αίματος με την οποία θέλουν να βρομίσουν την υπόληψη μας. Είναι μια άθλια συκοφαντία. Ποτέ δε δόσαμε εντολή για δολοφονίες. Η εθνοφρουρά δεν έχει καμιά συμμετοχή στη διάπραξη αυτού του εγκλήματος».\nΚαταλαβαίνει κανείς πως η Κεντρική Επιτροπή δεν είχε κανένα λόγο να αναλάβει την ευθύνη μιας δολοφονίας με την οποία δεν είχε καμιά σχέση. Μα ο παθητικός και συναισθηματικός τόνος της δήλωσης χαραχτηρίζει καλά την πολιτική συστολή αυτών των ανθρώπων μπροστά στην αστική κοινή γνώμη. Πρέπει να εκπλαγούμε γι’ αυτό; Οι εκπρόσωποι της εθνοφρουράς είταν στο μεγαλύτερο μέρος τους άνθρωποι ενός πολύ μέτριου επαναστατικού παρελθόντος.\n«Ούτε ένας που να είναι γνωστό το όνομα του» –γράφει ο Λισαγκαρέ. «Είταν μικροαστοί, μαγαζάτορες, γνωστοί σε πολύ μικρούς κύκλους, επιφυλαχτικοί, και στο μεγαλύτερο μέρος τους ξένοι προς την πολιτική», (σελ. 70). «Ένα αίσθημα περίσκεψης, σχεδόν φόβου, μπροστά στην τεράστια ιστορική ευθύνη, και η επιθυμία να απαλλαγούν όσο το δυνατό πιο γρήγορα από αυτήν» –γράφει ο Λαβρόφ πάνω σ’ αυτό το θέμα– «διαπνέει όλες τις διακηρύξεις αυτής της Κεντρικής Επιτροπής, που στα χέρια της είχε πέσει το Παρίσι», (σελ. 77).\nΑφού παράθεσε αυτή τη δήλωση για την αιματοχυσία για να μας συγχύσει, ο Κάουτσκι, ακολουθεί τον Μαρξ και τον Έγκελς, κριτικάροντας την αναποφασιστικότητα της Κομμούνας:\n«Αν οι παρισινοί» (δηλαδή οι κομμουνάροι) «είχαν εφορμήσει ακούραστα καταδιώκοντας τον Θιέρσο, ίσως να είχαν κατορθώσει να πάρουν την κυβέρνηση. Τα στρατεύματα που υποχωρούσαν από το Παρίσι δεν θα μπορούσαν να τους προβάλουν την παραμικρή αντίσταση... Αλλά αφήσανε τον Θιέρσο να υποχωρήσει χωρίς εμπόδια. Του επέτρεψαν να αποτραβηχτεί μαζί με το στρατό του, να τον αναδιοργανώσει στις Βερσαλίες, να του δόσει καινούργιο θάρρος και να τον ενισχύσει», (σελ. 49).\nΟ Κάουτσκι δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι οι ίδιοι άνθρωποι και πως για τους ίδιους λόγους που δημοσίεψαν τη δήλωση της 19 του Μάρτη που παράθεσε, επέτρεψαν στο Θιέρσο να υποχωρήσει χωρίς μάχη και να ανασυντάξει το στρατό του. Αν οι κομμουνάροι είχαν κατορθώσει να νικήσουν μονάχα με την άσκηση μιας ηθικής επίδρασης, η δήλωση τους θα είχε μια μεγάλη σπουδαιότητα. Μα τα πράγματα δεν είταν έτσι. Πραγματικά, ο ανθρωπιστικός αισθηματισμός τους δεν είταν παρά η άλλη όψη της επαναστατικής παθητικότητας τους. Άνθρωποι στους οποίους με τη θέληση της τύχης έχει πέσει η εξουσία του Παρισιού, και που δεν καταλαβαίνουν την αναγκαιότητα να την εκμεταλλευτούν αμέσως και ολοκληρωτικά για να ριχτούν πίσω από το Θιέρσο, για να τον συντρίψουν μια για πάντα πριν προλάβει να ξαναελέγξει την κατάσταση, για να πάρουν στο χέρι τα ηνία του στρατού, για να κάνουν το απαραίτητο ξεκαθάρισμα στο σώμα των αξιωματικών, για να καταλάβουν την επαρχία –τέτιοι άνθρωποι δεν μπορούσαν φυσικά να είναι διατεθειμένοι να τιμωρήσουν αυστηρά τα αντεπαναστατικά στοιχεία. Υπάρχει μια στενή σχέση ανάμεσα σ’ αυτά τα πράγματα. Είταν αδύνατο να ριχτούν πίσω από το Θιέρσο χωρίς να συλλάβουν τους πράχτορές του στο Παρίσι, Χωρίς να εκτελέσουν τους συνωμότες και τους κατασκόπους. Όταν υπολογίζουν τη δολοφονία των αντεπαναστατών στρατηγών σαν ένα απεχθές «έγκλημα», θα είταν παιδαριώδες το να θέλουμε να καταδιώξουν τα στρατεύματα που διοικούσαν οι αντεπαναστάτες στρατηγοί.\nΣτην επανάσταση, η πιο υψηλή ενεργητικότητα ισοδυναμεί με τον πιο υψηλό ανθρωπισμό.\n«Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι» –γράφει, και πολύ σωστά, ο Λαβρόφ– «που προσδίδουν τόση αξία στην ανθρώπινη ζωή, στο ανθρώπινο αίμα, πρέπει να κινητοποιήσουν τα πάντα για να πετύχουν μια γοργή και αποφασιστική νίκη και, σε συνέχεια, πρέπει να ενεργήσουν όσο το δυνατό πιο γρήγορα και πιο ενεργητικά για να τσακίσουν τον εχθρό. Γιατί μονάχα με αυτόν τον τρόπο μπορεί κανείς να πετύχει το μίνιμουμ των αναπόφευχτων θυσιών και της αιματοχυσίας», (σελ. 225).\nΗ δήλωση της 19 του Μάρτη μπορεί, ωστόσο, να εκτιμηθεί πιο σωστά αν την αντικρίσει κανείς όχι σαν απόλυτο πιστεύω, αλλά σαν έκφραση μιας παροδικής διάθεσης την επομένη μιας απρόσμενης νίκης, που επιτεύχθηκε χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα. Εντελώς ξένος οσοναφορά την κατανόηση της δυναμικής της επανάστασης και των εσωτερικών περιορισμών των γοργά αναπτυσσόμενων διαθέσεων της, ο Κάουτσκι σκέπτεται με νεκρά σχήματα και παραμορφώνει την προοπτική των γεγονότων με αυθαίρετα διαλεγμένες αναλογίες. Δεν καταλαβαίνει πως η μεγαλόψυχη αυτή αναποφασιστικότητα είναι γενικά φυσική στις μάζες στην πρώτη περίοδο της επανάστασης. Οι εργάτες δεν περνούν στην επίθεση παρά κάτω από το κράτος μιας ατσάλινης αναγκαιότητας, όπως δεν καταφεύγουν στην Κόκκινη Τρομοκρατία παρά κάτω από την απειλή της καταστροφής από τους λευκοφρουρούς. Αυτό που ο Κάουτσκι περιγράφει σαν το αποτέλεσμα ενός ιδιαίτερα εξυψωμένου ήθους του παρισινού προλεταριάτου του 1871, στην πραγματικότητα δεν χαραχτηρίζει παρά το πρώτο στάδιο του εμφυλίου πολέμου. Παρόμοια γεγονότα παρατηρήθηκαν επίσης και στη χώρα μας.\nΣτην Πετρούπολη, καταχτήσαμε την εξουσία τον Οχτώβρη του 1917, σχεδόν χωρίς να χυθεί αίμα, κι ακόμα χωρίς συλλήψεις. Οι υπουργοί της κυβέρνησης Κερένσκι αφέθηκαν ελεύθεροι αμέσως μετά την επανάσταση. Κι όχι μόνο αυτό: αμέσως μόλις πέρασε η εξουσία στα Σοβιέτ, ο κοζάκος στρατηγός Κρασνόφ, σε συμφωνία με τον Κερένσκι επιτέθηκε ενάντια στην Πετρούπολη, και πιάστηκε αιχμάλωτος στην Κατσίνα, αφέθηκε την επομένη, ξανά ελεύθερος, αφού μας έδοσε το λόγο της τιμής του. «Μεγαλοψυχία» που βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των πρώτων μέτρων της Κομμούνας, μα που δεν είταν μικρότερο λάθος. Ο στρατηγός Κρασνόφ, αφού μας πολέμησε σχεδόν ένα χρόνο στο Νότο, αφού έσφαξε πολλές χιλιάδες κομμουνιστές, επιτέθηκε τελευταία για μια ακόμα φορά ενάντια στην Πετρούπολη, αλλά αυτή τη φορά μέσα στις γραμμές των στρατευμάτων του Γιουντένιτς. Η προλεταριακή επανάσταση έγινε πιο βίαιη μόνο μετά την εξέγερση των γιούγκερς στην Πετρούπολη και προπαντός μετά την εξέγερση –που προετοιμάστηκε στα παρασκήνια από τους Καντέ, τους σοσιαλεπαναστάτες, τους μενσεβίκους– των Τσεχοσλοβάκων στην περιοχή του Βόλγα όπου σφάχτηκαν χιλιάδες κομμουνιστές, ύστερα από την απόπειρα εναντίον του Λένιν, τη δολοφονία του Ουρίτσκι, κλπ, κλπ.\nΤις ίδιες αυτές τάσεις, μα μονάχα στην πρώτη φάση τους, τις παρατηρούμε και στην Ιστορία της Κομμούνας.\nΣπρωγμένη από τη λογική της πάλης, μπήκε αρχικά στο δρόμο των απειλών. Η δημιουργία της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας είχε υπαγορευτεί για πολλούς από τους οπαδούς της από την ιδέα της Κόκκινης Τρομοκρατίας. Η Επιτροπή αυτή είχε για προορισμό να «κόψει το κεφάλι των προδοτών» («Επίσημη Εφημερίδα», Νο 123) και να «χτυπήσει την προδοσία» («Επίσημη Εφημερίδα», Νο 124). Ανάμεσα στα «απειλητικά» διατάγματα, πρέπει να σημειώσουμε την εντολή (της 3 του Απρίλη) για τη δέσμευση της περιουσίας του Θιέρσου και των υπουργών του, την κατεδάφιση του σπιτιού του, το γκρέμισμα της στήλης της Βαντόμ, και ιδιαίτερα το διάταγμα για τους ομήρους. Για κάθε αιχμάλωτο ή οπαδό της Κομμούνας που τουφέκιζαν οι Βερσαλιέζοι, έπρεπε να τουφεκίζουν τρεις ομήρους. Τα μέτρα που πάρθηκαν από την αστυνομική Διεύθυνση, που διευθυνόταν από τον Ραούλ Ριγκό, είχαν ένα χαραχτήρα καθαρά τρομοκρατικό, αν και δεν ανταποκρίνονταν πάντα στον επιδιωκόμενο σκοπό.\nΣτην πραγματικότητα, τα μέτρα αυτά είχαν παραλύσει από το άμορφο οπορτουνιστικό πνεύμα των ηγετικών στοιχείων της Κομμούνας, με την επιθυμία τους να συμφιλιώσουν με κούφιες φράσεις την μπουρζουαζία με το τετελεσμένο γεγονός, με τις ταλαντεύσεις τους ανάμεσα στο μύθο της δημοκρατίας και την πραγματικότητα της διχτατορίας. Η τελευταία αυτή σκέψη έχει θαυμάσια διατυπωθεί από τον Λαβρόφ στο βιβλίο του για την Κομμούνα.\n«Το Παρίσι των πλούσιων αστών και των δυστυχισμένων προλεταρίων, το Παρίσι των κοινωνικών αντιθέσεων, σαν πολιτική κοινότητα, διαφορετικών τάξεων, απαιτούσε, στο όνομα των φιλελεύθερων αρχών, πλήρη ελευθερία λόγου, συγκέντρωσης, κριτικής της κυβέρνησης, κλπ. Το Παρίσι, που μόλις έκανε την επανάσταση μέσα στα πλαίσια των συμφερόντων του προλεταριάτου, και που είχε τάξει για σκοπό του να την πραγματοποιήσει και στους θεσμούς, απαιτούσε, σαν κοινότητα του χειραφετημένου εργατικού προλεταριάτου, επαναστατικά μέτρα, δηλαδή δικτατορικά, απέναντι στους εχθρούς του καινούριου καθεστώτος», (σελ. 143-144).\nΑν η Κομμούνα του Παρισιού δεν είχε πέσει, αν είχε μπορέσει να κρατηθεί μέσα σε μια αδιάκοπη πάλη, δεν χωρεί καμιά αμφιβολία πως θα είταν υποχρεωμένη να καταφύγει σε ολοένα και πιο αυστηρά μέτρα για να συντρίψει την αντεπανάσταση. Είναι αλήθεια πως ο Κάουτσκι δεν θα είχε τότε τη δυνατότητα να αντιτάξει τους ανθρωπιστές κομμουνάρους στους απάνθρωπους μπολσεβίκους. Καί ο Θιέρσος από την άλλη δεν θα είχε μπορέσει να διαπράξει την τερατώδη αιματοχυσία του προλεταριάτου του Παρισιού. Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία δεν θα είτανε ο χαμένος.\nΗ Ανεύθυνη Κεντρική Επιτροπή και η «Δημοκρατική» Κομμούνα\n«Στις 19 του Μάρτη» (διηγείται ο Κάουτσκι), «στην Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφρουράς, ορισμένοι απαιτούσαν να βαδίσουν ενάντια στις Βερσαλίες, άλλοι να προκηρύξουν εκλογές, άλλοι πάλι να καταφύγουν πριν από όλα σε επαναστατικά μέτρα, σαν να υπήρχε περίπτωση, το καθένα από αυτά τα βήματα» (όπως μας διδάσκει ο τόσο εμβριθής συγγραφέας μας) «να μην είταν εξίσου αναγκαία ή το ένα από αυτά να απέκλειε το άλλο», (σελ. 72).\nΣτις γραμμές που ακολουθούν, ο Κάουτσκι θα μας προσφέρει, πάνω στο θέμα αυτών των διαφωνιών στους κόλπους της Κομμούνας, ξαναζεσταμένες κοινοτοπίες για τις αμοιβαίες σχέσεις ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις και την επανάσταση. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα έμπαινε ως έξης: αν αποφάσιζαν να επιτεθούν ενάντια στις Βερσαλίες και μάλιστα χωρίς να χάσουν λεπτό, είταν αναγκαίο να αναδιοργανώσουν αμέσως την εθνοφρουρά, να βάλουν επικεφαλής της τα καλύτερα από τα μαχητικά στοιχεία του παρισινού προλεταριάτου, πράγμα που θα έφερνε ένα προσωρινό αδυνάτισμα του Παρισιού από επαναστατική άποψη. Μα το να οργανώσουν εκλογές στο Παρίσι, βγάζοντας παράλληλα έξω από τα τείχη του το άνθος της εργατικής τάξης, αυτό θα είταν χωρίς έννοια από την άποψη του επαναστατικού κόμματος. Βέβαια, η πορεία ενάντια στις Βερσαλίες και οι εκλογές στην Κομμούνα, θεωρητικά δεν έρχονταν καθόλου σε αντίθεση. Στην πράξη όμως αλληλοαποκλείονταν: για την επιτυχία των εκλογών έπρεπε να αναβληθεί η επίθεση ενάντια στις Βερσαλίες. Για την επιτυχία της επίθεσης, έπρεπε να αναβληθούν οι εκλογές. Τέλος, βγαίνοντας στην ύπαιθρο, το προλεταριάτο αδυνάτιζε προσωρινά το Παρίσι και, από τότε, γινόταν απαραίτητο να εξασφαλιστεί ενάντια σ’ όλες τις δυνατότητες αντεπαναστατικών αιφνιδιασμών στην πρωτεύουσα, γιατί ο Θιέρσος δεν θα σταματούσε μπροστά σε τίποτε για να ανάψει πίσω από τους κομμουνάρους τη φωτιά της αντίδρασης. Έπρεπε να εγκαθιδρύσει στην πρωτεύουσα ένα πιο στρατιωτικό, δηλαδή πιο αυστηρό, καθεστώς.\n«Είταν υποχρεωμένοι» –γράφει ο Λαβρόφ– «να παλεύουν ενάντια σε ένα πλήθος εσωτερικών έχθρων, που κατάκλυζαν το Παρίσι, και που, χθες ακόμα, ξεσηκώνονταν γύρω από το Χρηματιστήριο και την πλατεία Βαντόμ, που είχαν τους αντιπροσώπους τους στη διοίκηση και στην εθνοφρουρά, που είχαν τον Τύπο τους, που έκαναν τις συνελεύσεις τους, που, σχεδόν φανερά, διατηρούσαν σχέσεις με τους Βερσαλιέζους, και που γίνονταν όλο και πιο αποφασιστικοί, όλο και πιο θρασείς σε κάθε απερισκεψία, σε κάθε αποτυχία της Κομμούνας», (σελ. 87).\nΠαράλληλα, είταν ακόμα αναγκαίο να πάρουν μια σειρά από επαναστατικά μέτρα, οικονομικού γενικά χαραχτήρα, για τον εφοδιασμό πάνω απ’ όλα του επαναστατικού στρατού. Όλα αυτά τα μέτρα, τα πιο απαραίτητα για την επαναστατική διχτατορία, με δυσκολία θα μπορούσαν να συμβιβαστούν με μια πλατιά εκλογική καμπάνια. Μα ο Κάουτσκι δεν έχει την παραμικρή ιδέα τί σημαίνει επανάσταση στην πράξη. Νομίζει ότι συμβιβάζω θεωρητικά σημαίνει υλοποιώ πραχτικά.\nΗ Κεντρική Επιτροπή είχε καθορίσει τις εκλογές για την Κομμούνα στις 22 του Μάρτη, αλλά επειδή της έλλειπε η αυτοπεποίθηση, επειδή φοβόταν την παρανομία της και προσπαθούσε να δράσει σύμφωνα με τους πιο «νόμιμους» θεσμούς, άνοιξε γελοίες και ατέλειωτες διαπραγματεύσεις, με την εντελώς ανίσχυρη και χωρίς κύρος Συνέλευση των δημάρχων και των βουλευτών του Παρισιού, δείχνοντας την προθυμία της να μοιραστεί μαζί της την εξουσία μόνο και μόνο για να πετύχει μια συμφωνία. Έτσι χάθηκε πολύτιμος χρόνος.\nΟ Μαρξ, που πάνω του προσπαθεί ο Κάουτσκι, σύμφωνα με μια παλιά του συνήθεια, να στηριχτεί, δεν έχει σε καμιά περίπτωση προτείνει, να προκηρυχτούν εκλογές για την Κομμούνα και ταυτόχρονα να ριχτούν οι εργάτες σε μια στρατιωτική εξόρμηση. Στο γράμμα του προς τον Κούγκελμαν, στις 12 του Απρίλη 1871, ο Μαρξ έγραφε πως η Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφρουράς είχε πάρα πολύ νωρίς εγκαταλείψει τις εξουσίες της για να αφήσει ελεύθερο το έδαφος στην Κομμούνα. Ο Κάουτσκι, όπως λέει ο ίδιος, «δεν καταλαβαίνει» αυτή την άποψη του Μαρξ. Το πράγμα είναι πολύ απλό. Όπως και νά ’χει, ο Μαρξ καταλάβαινε πως το πρόβλημα είταν, όχι να τρέχουν πίσω από τη νομιμότητα, αλλά να δόσουν ένα θανάσιμο χτύπημα στον εχθρό.\n«Αν η Κεντρική Επιτροπή αποτελούνταν από πραγματικούς επαναστάτες» –λέει και πολύ σωστά ο Λαβρόφ– «θα έπρεπε να ενεργήσει πολύ διαφορετικά. Θα είταν ασυγχώρητο από μέρους της να παραχωρήσει δέκα μέρες στους εχθρούς της πριν από την εκλογή και τη σύγκληση της Κομμούνας, για να μπορέσουν να αναλάβουν τη στιγμή που οι ηγέτες του προλεταριάτου αρνούνταν να εκτελέσουν το καθήκον τους και δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος τους να ηγηθούν άμεσα στο προλεταριάτο. Η πλήρης ανωριμότητα των λαϊκών κομμάτων γεννούσε τώρα μια Επιτροπή που θεωρούσε τις δέκα αυτές μέρες απραγίας σαν υποχρεωτικές», (σελ. 78).\nΟι επιθυμίες της Κεντρικής Επιτροπής, που ήθελε να παραδόσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα την εξουσία σε μια «νόμιμη» κυβέρνηση, υπαγορεύονταν λιγότερο από τις προλήψεις της τυπικής δημοκρατίας, που άλλωστε δεν έλλειπαν, και περισσότερο από το φόβο για τις ευθύνες. Με το πρόσχημα ότι δεν είταν παρά ένας προσωρινός θεσμός, η Κεντρική Επιτροπή, αρνήθηκε αν και ολόκληρος ο μηχανισμός της εξουσίας είταν συγκεντρωμένος στα χέρια της, να πάρει τα πιο αναγκαία και τα πιο επείγοντα μέτρα. Όμως, η Κομμούνα δεν ξαναπήρε ολόκληρη την πολιτική εξουσία από την Κεντρική Επιτροπή που συνέχισε, χωρίς να στενοχωριέται και πολύ, να χώνει τη μύτη της σ’ όλες τις υποθέσεις. Από αυτό βγαίνει μια δυαδικότητα της εξουσίας εξαιρετικά επικίνδυνη, ιδιαίτερα για τη στρατιωτική κατάσταση.\nΣτις 3 του Μάη, η Κεντρική Επιτροπή έστειλε στην Κομμούνα μια αντιπροσωπία που απαίτησε την παράδοση της διεύθυνσης του υπουργείου πολέμου. Γι’ άλλη μια φορά –όπως το λέει ο Λισαγκαρέ– ξανατέθηκε το ίδιο ζήτημα:\n«Αν έπρεπε να διαλύσουν ή να συλλάβουν την Κεντρική Επιτροπή, ή αν έπρεπε να της παραχωρήσουν τη διεύθυνση του υπουργείου πολέμου».\nΓενικά, εδώ δεν επρόκειτο για τις αρχές της δημοκρατίας, αλλά για την απουσία ενός καθαρού προγράμματος δράσης κι από τις δυο πλευρές, και για την κοινή επιθυμία, τόσο της ανεύθυνης επαναστατικής οργάνωσης, που προσωποποιείται από την Κεντρική Επιτροπή, όσο και της «δημοκρατικής» οργάνωσης της Κομμούνας, να φορτώσουν η μια πάνω στην άλλη τις ευθύνες, χωρίς να αρνούνται εντελώς την εξουσία.\nΑυτές οι πολιτικές σχέσεις δεν είναι παράδειγμα για μίμηση.\n«Μα η Κεντρική Επιτροπή»–έτσι παρηγοριέται ο Κάουτσκι– «δεν προσπάθησε ποτέ να χτυπήσει την αρχή που σύμφωνα με αυτήν η ανώτατη εξουσία πρέπει να ανήκει στους εκλεγμένους με καθολική ψηφοφορία. Σ’ αυτό το σημείο, η Κομμούνα του Παρισιού είταν το ακριβώς αντίθετο της Σοβιετικής Δημοκρατίας», (σελ. 55).\nΔεν υπήρχε ενότητα στην κυβέρνηση ούτε και επαναστατική αποφασιστικότητα, αλλά μια δυαδικότητα της εξουσίας, και το αποτέλεσμα είταν μια ραγδαία και τρομαχτική καταστροφή. Όμως (και δεν είναι μήπως αυτό μια ικανοποιητική παρηγοριά;) δεν παραβιάστηκε καθόλου η «αρχή» της δημοκρατίας.\nΗ Δημοκρατική Κομμούνα και η Επαναστατική Διχτατορία\nΟ σύντροφος Λένιν έχει αποδείξει κιόλας στον Κάουτσκι ότι το να προσπαθείς να παρουσιάσεις την Κομμούνα σαν μια τυπική δημοκρατία, είναι θεωρητική αγυρτεία. Η Κομμούνα, τόσο από τις παραδόσεις όσο κι από τις προθέσεις εκείνων που την κατεύθυναν –οι μπλανκιστές– είταν η έκφραση της διχτατορίας της επαναστατικής πόλης πάνω σ’ ολόκληρη την ύπαιθρο. Αυτό έγινε στη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, το ίδιο θα γινόταν στην Επανάσταση του 1871 αν η Κομμούνα δεν είχε πέσει τόσο γρήγορα. Το γεγονός ότι μέσα στο ίδιο το Παρίσι η κυβέρνηση είχε εκλεγεί πάνω στη βάση της καθολικής ψηφοφορίας, δεν αποκλείει το άλλο, το πιο σημαντικό γεγονός: τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Κομμούνας, μιας πόλης, ενάντια στην αγροτική Γαλλία, δηλαδή ενάντια σ’ ολόκληρη τη χώρα. Για να ικανοποιήσουν το μεγάλο δημοκράτη Κάουτσκι, θα έπρεπε οι επαναστάτες της Κομμούνας να ρωτήσουν προκαταβολικά, διαμέσου μιας καθολικής ψηφοφορίας, ολόκληρο τον πληθυσμό της Γαλλίας για να ξέρουν αν έπρεπε η όχι να εξαπολύσουν τον πόλεμο ενάντια στις συμμορίες του Θιέρσου.\nΤελικά, στο ίδιο το Παρίσι, οι εκλογές έγιναν μετά τη φυγή της μπουρζουαζίας –ή το λιγότερο, των πιο δραστήριων στοιχείων της– και μετά την εκκένωση του από τον ταχτικό στρατό. Η μπουρζουαζία που παράμεινε στο Παρίσι, παρόλη την αυθάδειά της, δεν φοβόταν λιγότερο τα επαναστατικά τάγματα, και κάτω από την επήρεια αυτού του φόβου –προάγγελος της αναπόφευχτης μελλοντικής Κόκκινης Τρομοκρατίας– έγιναν οι εκλογές. Το να παρηγορείσαι με το ότι η Κεντρική Επιτροπή της Εθνοφρουράς, που κάτω από τη διχτατορία της –δυστυχώς χαλαρή και φορμαλιστική διχτατορία– έγιναν οι εκλογές της Κομμούνας, δεν καταπάτησε την αρχή της καθολικής ψηφοφορίας, είναι πραγματικά, σαν να σκουπίζεις με τη σκιά μιας σκούπας.\nΟ Κάουτσκι εκμεταλλεύεται την άγνοια των αναγνωστών του, πολλαπλασιάζοντας τους στείρους παραλληλισμούς. Στην Πετρούπολη το Νοέμβρη του 1917, εκλέξαμε κι εμείς μια Κομμούνα (τη δημοτική Δούμα) πάνω στη βάση της ίδιας «δημοκρατικής» ψηφοφορίας χωρίς περιορισμούς για την μπουρζουαζία. Οι εκλογές αυτές, υστέρα από το μποϋκοτάζ των αστικών κομμάτων, μας έδοσαν μια συντριπτική πλειοψηφία. Η δημοκρατικά εκλεγμένη Δούμα υποτάχτηκε με τη θέληση της στο Σοβιέτ της Πετρούπολης, πράγμα που σημαίνει ότι έβαζε το γεγονός της διχτατορίας του προλεταριάτου πάνω από την «αρχή» της καθολικής ψηφοφορίας, και υστέρα από λίγο καιρό, διαλύθηκε με δική της πρωτοβουλία προς όφελος ενός από τα τμήματα του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το Σοβιέτ της Πετρούπολης –ο αληθινός αυτός πατέρας του σοβιετικού καθεστώτος– έχει με το μέρος του τη θεία χάρη, ένα φωτοστέφανο τυπικά «δημοκρατικό» που δεν υστερεί σε τίποτε από αυτό της Κομμούνας του Παρισιού.\n«Στις εκλογές της 26 του Μάρτη, εκλέχτηκαν 80 μέλη για την Κομμούνα. Ανάμεσα τους βρίσκονταν 15 μέλη του κυβερνητικού κόμματος (του Θιέρσου) και 6 αστοί ριζοσπάστες που, ενώ είταν αντίπαλοι της κυβέρνησης, καταδίκαζαν την εξέγερση των εργατών του Παρισιού. Η Σοβιετική Δημοκρατία» –μας μαθαίνει ο Κάουτσκι– «δεν θα είχε ποτέ ανεχθεί να γίνουν δεχτά τέτια αντεπαναστατικά στοιχεία, έστω και σαν υποψήφιοι, και για ένα λόγο παραπάνω σαν εκλεγμένοι. Η Κομμούνα, από σεβασμό προς τη δημοκρατία, δεν έβαλε ούτε το παραμικρό εμπόδιο στην εκλογή των αστών αντιπάλων της», (σελ. 74).\nΈχουμε κιόλας δει πιο πάνω ότι ο Κάουτσκι λέει ότι του κατέβει στο μυαλό. Πρώτα πρώτα, στην αντίστοιχη φάση ανάπτυξης της Ρώσικης Επανάστασης, έγιναν δημοκρατικές εκλογές στην Κομμούνα της Πετρούπολης, εκλογές που στη διάρκεια τους η σοβιετική εξουσία δεν έβαλε κανένα εμπόδιο στο δρόμο των αστικών κομμάτων, κι αν οι Καντέ, οι σοσιαλεπαναστάτες και οι μενσεβίκοι, που είχαν τον τύπο τους και καλούσαν ανοιχτά τον πληθυσμό να ανατρέψει τη σοβιετική εξουσία, μποϋκοτάρισαν τις εκλογές, είναι μόνο και μόνο γιατί ελπίζανε κείνη την εποχή να ξεμπλέξουν γρήγορα μαζί μας με τη δύναμη των όπλων. Δεύτερο, δεν υπήρξε στην Κομμούνα του Παρισιού μια δημοκρατία που να εκφράζει όλες τις τάξεις. Για τους αστούς βουλευτές –συντηρητικούς, φιλελεύθερους, γκαμβετιστές– δεν υπήρχε θέση.\n«Όλες σχεδόν αυτές οι προσωπικότητες» –γράφει ο Λαβρόφ– «είτε αμέσως, είτε πολύ σύντομα, έφυγαν από τα Συμβούλια της Κομμούνας. Μπορεί, βέβαια, να είταν οι αντιπρόσωποι του Παρισιού –της ελεύθερης πόλης κάτω από την εξουσία της μπουρζουαζίας– αλλά είταν τελείως εκτός τόπου στο συμβούλιο της Κομμούνας, που παρόλα αυτά, θέλοντας και μη, με συνέπεια ή με ασυνέπεια, ολότελα ή μερικά, αντιπροσώπευε την επανάσταση του προλεταριάτου και μια προσπάθεια, αν και αδύνατη, να δημιουργήσει τις μορφές μιας κοινωνίας που θα είταν εναρμονισμένη με αυτήν την επανάσταση», (σελ. 111-112).\nΑν η μπουρζουαζία της Πετρούπολης δεν είχε μποϋκοτάρει τις δημοτικές εκλογές, οι αντιπρόσωποι της θα είχαν μπει στη Δούμα της Πετρούπολης. Και θα έμεναν εκεί μέχρι την πρώτη εξέγερση των σοσιαλεπαναστατών και των Καντέ, υστέρα από την οποία –με την άδεια ή χωρίς την άδεια του Κάουτσκι– θα είχαν πιθανόν συλληφθεί αν δεν είχαν έγκαιρα εγκαταλείψει τη Δούμα, όπως άλλωστε είχαν κάνει, σε μια ορισμένη στιγμή, οι αντιπρόσωποι των αστών στην Κομμούνα του Παρισιού. Η πορεία των γεγονότων θα είταν η ίδια, μόνο που στην επιφάνεια ορισμένα γεγονότα θα εκτυλίσσονταν αλλιώτικα.\nΥποστηρίζοντας τη δημοκρατία της Κομμούνας και ταυτόχρονα κατηγορώντας την πως της έλλειπε η αποφασιστικότητα απέναντι στις Βερσαλίες, ο Κάουτσκι δεν καταλαβαίνει πως οι εκλογές της Κομμούνας, που έγιναν με την αμφίβολη βοήθεια των «νόμιμων» δημάρχων και βουλευτών, αντανακλούσαν την ελπίδα για τη σύναψη μιας συμφωνίας ειρήνης με τις Βερσαλίες. Κι όμως, σ’ αυτό βρίσκεται όλη η ουσία του ζητήματος. Οι ηγέτες θέλουν μια συμφωνία και όχι την πάλη. Οι μάζες δεν είχαν ακόμα απαλλαγεί από τις αυταπάτες τους. Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να ξεσκεπαστεί το ψεύτικο επαναστατικό κύρος ορισμένων. Όλα αυτά μαζί αποκαλούνταν «δημοκρατία».\n«Οφείλουμε» –συνιστούσε επίμονα ο Βερμορέλ– «να κυριαρχήσουμε πάνω στους εχθρούς μας με την ηθική δύναμη μας... Δεν πρέπει να θίξουμε την ελευθερία και τη ζωή του ατόμου...».\nΟ Βερμορέλ, που επιθυμούσε να αποτρέψει τον αδερφοκτόνο πόλεμο, καλούσε τη φιλελεύθερη μπουρζουαζία, που άλλοτε τη στιγμάτιζε τόσο ανελέητα, να εγκαθιδρύσει μια «νόμιμη κυβέρνηση, που να την αναγνωρίζει και να τη σέβεται όλος ο πληθυσμός του Παρισιού». «Η Επίσημη Εφημερίδα», που εκδιδόταν κάτω από τη διεύθυνση του διεθνιστή Λογκέ, έγραφε:\n«Η τραγική παρεξήγηση που, στις μέρες του Ιούνη (1848), εξόπλισε τις δυο τάξεις, τη μια ενάντια στην άλλη, δεν μπορεί τώρα πια να ξαναγίνει... Ο ανταγωνισμός των τάξεων έπαψε να υπάρχει...», (30 του Μάρτη).\n«Τώρα όλες οι συγκρούσεις θα σβήσουν, γιατί όλοι εμπνέονται από ένα αίσθημα αλληλεγγύης, γιατί ποτέ δεν υπήρξε τόσο λίγο κοινωνικό μίσος και κοινωνικός ανταγωνισμός όσο τώρα», (3 του Απρίλη).\nΔεν είταν χωρίς λόγο που στη συνεδρίαση της Κομμούνας της 25 του Απρίλη ο Ζουρντέν έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του για το γεγονός ότι «η Κομμούνα δεν είχε ποτέ μέχρι τώρα παραβιάσει την αρχή της ιδιοκτησίας». Έτσι, έλπιζε να κερδίσει τη συγκατάθεση των αστικών στρωμάτων και να προχωρήσει σε ένα συμβιβασμό.\n«Οι θεωρίες αυτές» –λέει, κι έχει πέρα για πέρα δίκιο, ο Λαβρόφ– «δεν αφόπλισαν καθόλου τους εχθρούς του προλεταριάτου που καταλάβαιναν πολύ καλά πως τους απειλούσαν οι επιτυχίες του. Αντίθετα, σαν να είταν προσχεδιασμένες, αφαίρεσαν από το προλεταριάτο όλη τη μαχητική του ενεργητικότητα και το τύφλωσαν, μπροστά σε άκαμπτους εχθρούς», (σελ. 137).\nΜα οι καθησυχαστικές αυτές θεωρίες είταν αδιάσπαστα δεμένες με το μύθο της δημοκρατίας: Η μορφή της ψευτονομιμότητας τους έκανε να πιστέψουν πως το ζήτημα μπορούσε να λυθεί χωρίς πάλη.\n«Οσον αφορά τις λαϊκές μάζες –έγραφε ένα μέλος της Κομμούνας, ο Άρθουρ Αρνούλ– αυτές πίστευαν, κι όχι χωρίς λόγο, στην ύπαρξη μιας σιωπηρής συμμαχίας με την κυβέρνηση».\nΑνήμποροι να τραβήξουν την μπουρζουαζία, οι συμφιλιωτές, παραπλανούσαν, όπως πάντα, το προλεταριάτο.\nΤο ότι μέσα στις συνθήκες του αναπόφευχτο εμφυλίου πολέμου, που άρχιζε κιόλας, ο δημοκρατικός κοινοβουλευτισμός δεν έκφραζε πια παρά τη συμφιλιωτική αδυναμία των ηγετικών ομάδων, αυτό το μαρτυράει με τον πιο χτυπητό τρόπο η ανόητη διαδικασία των συμπληρωματικών εκλογών της Κομμούνας (6 του Απρίλη). Εκείνη τη στιγμή «το μόνο που δεν τίθονταν είταν το ζήτημα των εκλογών», γράφει ο Άρθουρ Αρνούλ. Η κατάσταση είχε γίνει τόσο τραγική, ώστε κανείς πια δεν είχε ούτε το χρόνο, ούτε την αναγκαία ψυχραιμία για να γίνουν σωστά οι εκλογές...\n«Όλοι οι πιστοί στην Κομμούνα είταν πάνω στα οχυρώματα, στα φρούρια, στα προκεχωρημένα φυλάκια... Ο λαός δεν θεωρούσε καθόλου σπουδαίες τις συμπληρωματικές αυτές εκλογές. Στην πραγματικότητα, οι εκλογές δεν είταν παρά κοινοβουλευτισμός. Δεν είταν ώρα για να μετράς εκλογείς αλλά να έχεις στρατιώτες. Το ζήτημα δεν είταν να ξέρουμε αν είχε αυξηθεί ή μειωθεί η επιρροή μας στο Παρίσι, αλλά να το υπερασπίσουμε ενάντια στις Βερσαλίες».\nΤα λόγια αυτά θα μπορούσαν να δόσουν στον Κάουτσκι να καταλάβει γιατί στην πράξη δεν είναι τόσο εύκολο να συνδυαστεί ο ταξικός πόλεμος με μια υπερταξική δημοκρατία.\n«Η Κομμούνα δεν είναι μια Συνταχτική Συνέλευση» –έγραφε στο βιβλίο του ο Μιγιέρ, ένα από τα καλύτερα μυαλά της Κομμούνας– «είναι ένα συμβούλιο πολέμου. Δεν πρέπει να έχει παρά ένα μονάχα στόχο: τη νίκη. Ένα μονάχα όπλο: τη βία. Ένα μονάχα νόμο: την κοινωνική σωτηρία». «Δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν» –φωνάζει ο Λισαγκαρέ κατηγορώντας τους ηγέτες– «πως η Κομμούνα είταν οδόφραγμα κι όχι διοικητική υπηρεσία».\nΣτο τέλος μονάχα άρχισαν να το καταλαβαίνουν, όταν είταν πια πάρα πολύ αργά. Ο Κάουτσκι δεν το έχει ακόμα καταλάβει. Και τίποτε δεν μας δείχνει πως κάποια μέρα θα το καταλάβει. Η Κομμούνα υπήρξε η ζωντανή άρνηση της τυπικής δημοκρατίας, γιατί, στην ανάπτυξη της, σήμαινε τη διχτατορία του εργατικού Παρισιού πάνω στο αγροτικό έθνος. Το γεγονός αυτό επισκιάζει όλα τά άλλα. Όποιες κι αν είταν οι προσπάθειες των δογματικών πολιτικών μέσα στους κόλπους της ίδιας της Κομμούνας να αγκιστρωθούν από τις εμφανίσεις της δημοκρατικής νομιμότητας, κάθε ενέργεια της Κομμούνας, ενώ δεν είταν αρκετή για τη νίκη, είταν αρκετή να αποκαλύψει την παράνομη φύση της. Η Κομμούνα, δηλαδή το Δημοτικό Συμβούλιο του Παρισιού, κατάργησε τη στρατιωτική θητεία. Τιτλοφόρησε το επίσημο όργανο της: Επίσημη Εφημερίδα της Γαλλικής Δημοκρατίας. Αν και προσεχτικά, έβαλε χέρι στην Τράπεζα της Γαλλίας. Διακήρυξε το χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος και κατάργησε τους εκκλησιαστικούς προϋπολογισμούς. Ήρθε σε επαφή με τις ξένες πρεσβείες, κλπ, κλπ. Όλα αυτά τα έκανε στο όνομα της επαναστατικής διχτατορίας. Μα ο Κλεμανσό που, τότε, είταν ακόμα ένας νεαρός δημοκράτης αναγνώριζε αυτή την αρετή.\nΣτη Συνέλευση με την Κεντρική Επιτροπή, ο Κλεμανσό δήλωσε:\n«Η εξέγερση είχε ένα παράνομο ξεκίνημα... Η Επιτροπή θα γίνει πολύ σύντομα γελοία και τα διατάγματα της αξιοκαταφρόνητα. Και επιπλέον, το Παρίσι δεν έχει το δικαίωμα να εξεγείρεται ενάντια στη Γαλλία και οφείλει να αποδεχτεί άνευ όρων την εξουσία της Συνέλευσης».\nΤο πρόβλημα της Κομμούνας είταν να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση. Και ο Κάουτσκι, ψάχνει τώρα να βρει ελαφρυντικά στοιχεία για τα εγκληματικά αυτά σχέδια.\nΦέρνει σαν επιχείρημα το γεγονός ότι οι κομμουνάροι είχαν αντίπαλους τους μοναρχικούς στην Εθνοσυνέλευση ενώ στη Συντακτική Συνέλευση εμείς είχαμε ενάντια μας... τους σοσιαλιστές, δηλαδή τους σοσιαλεπαναστάτες και τους μενσεβίκους. Ολική διανοητική έκλειψη! Ο Κάουτσκι μιλάει για τους μενσεβίκους και τους σοσιαλεπαναστάτες, αλλά λησμονάει τον μοναδικά σοβαρά εχθρό: τους Καντέ. Αυτοί ακριβώς αποτελούσαν το «βερσαλιέζικο» κόμμα της Ρωσίας, δηλαδή το μέτωπο των ιδιοχτητών στο όνομα της ιδιοχτησίας και ο καθηγητής Μιλιουκόφ έκανε ότι μπορούσε για να μιμηθεί τον μικρόσωμα μεγάλο άνδρα. Από πολύ νωρίς –πολύ πριν από την επανάσταση του Οχτώβρη– ο Μιλιουκόφ άρχισε να ψάχνει για τον Γκαλιφέ του, στους στρατηγούς Κορνίλοφ, Αλεξέγιεφ, Καλεντίν, Κρασνόφ. Και όταν ο Κολτσάκ είχε παραμερίσει τα πολιτικά κόμματα και διαλύσει τη Συνταχτική Συνέλευση, το κόμμα των Καντέ, το μόνο σοβαρό αστικό κόμμα, με προσανατολισμό βασικά μοναρχικό, όχι μονάχα δεν του αρνήθηκε την υποστήριξη, αλλά αντίθετα τον περιέβαλε με μεγαλύτερη συμπάθεια από πριν.\nΟι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες δεν έπαιξαν στη χώρα μας κανένα αυτόνομο ρόλο, όπως άλλωστε συνέβη και με το κόμμα του Κάουτσκι στα επαναστατικά γεγονότα της Γερμανίας. Αυτοί βάσιζαν ολόκληρη την πολιτική τους πάνω στη συμμαχία με τους Καντέ, εξασφαλίζοντας τους έτσι μια θέση υπεροχής που δεν ανταποκρινόταν καθόλου στο συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων. Τα κόμματα των σοσιαλεπαναστατών και των μενσεβίκων δεν είταν παρά ένας μηχανισμός μεταβίβασης προορισμένος να κερδίσει στις συγκεντρώσεις και στις εκλογές την πολιτική εμπιστοσύνη των ξεσηκωμένων επαναστατικών μαζών, προς όφελος του ιμπεριαλιστικού αντεπαναστατικού κόμματος των Καντέ –ανεξάρτητα άλλωστε από το αποτέλεσμα των εκλογών. Η εξάρτηση της πλειοψηφίας, μενσεβίκων και σοσιαλεπαναστατών, από τη μειοψηφία των Καντέ δεν είταν παρά μια σχεδόν ανοιχτή προσβολή στην ιδέα της «δημοκρατίας». Μα αυτό δεν είναι όλο. Σ’ όλα τα μέρη της χώρας όπου το καθεστώς της «δημοκρατίας» επιζούσε για πολύ καιρό, τέλειωνε αναπόφευχτα με ένα ανοιχτό πραξικόπημα της αντεπανάστασης. Έτσι έγινε στην Ουκρανία όπου η δημοκρατική Ράντα, που είχε πουλήσει τη σοβιετική κυβέρνηση στο γερμανικό ιμπεριαλισμό, βλέπει τον ίδιο τον εαυτό της παραμερισμένο από τη μοναρχία του Σκοροπάντσκι. Έτσι έγινε στο Κουμπάν, όπου η δημοκρατική Ράντα εξαφανίστηκε κάτω από το τακούνι του Ντενίκιν. Έτσι έγινε –κι αυτό είναι το πιο σημαντικό πείραμα της «δημοκρατίας» μας– στη Σιβηρία, όπου η Συνταχτική Συνέλευση που τυπικά κυριαρχούνταν από τους σοσιαλεπαναστάτες και τους μενσεβίκους –με την απουσία των μπολσεβίκων– που στην πραγματικότητα διευθυνόταν από τους Καντέ, οδήγησε στη διχτατορία του τσαρικού ναυάρχου Κολτσάκ. Έτσι έγινε στο Βορρά, όπου η κυβέρνηση της Συνταχτικής Συνέλευσης του σοσιαλεπαναστάτη Τσαϊκόφσκι δεν είταν παρά ο κομπάρσος των αντεπαναστατών ρώσων και άγγλων στρατηγών. Σε όλα τα μικρά συνοριακά κράτη, τα πράγματα έγιναν ή γίνονται έτσι: στη Φιλανδία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, την Πολωνία, τη Γεωργία, την Αρμενία, όπου παγιώθηκε κάτω από τη σημαία της τυπικής «δημοκρατίας», η κυριαρχία των γαιοχτημόνων, των καπιταλιστών και των ξένων μιλιταριστών.\nΟ Εργάτης του Παρισιού του 1871 και ο Προλετάριος του 1917\nΈνας από τους πιο χοντροκομμένους παραλληλισμούς –που δεν δικαιολογείται με τίποτε και πολιτικά είναι ένα αίσχος– που κάνει ο Κάουτσκι ανάμεσα στην Κομμούνα και τη Σοβιετική Ρωσία, είναι ο παραλληλισμός που αφορά το χαραχτήρα του παρισινού εργάτη του 1871 και του ρώσου προλετάριου του 1917-1919. Ο Κάουτσκι μας περιγράφει τον πρώτο σαν έναν ενθουσιώδη επαναστάτη, ικανό για υψηλή αυταπάρνηση, ενώ μας παρουσιάζει το δεύτερο σαν ένα εγωιστή και δειλό, έναν ανεύθυνο αναρχικό.\nΟ παρισινός εργάτης έχει πίσω του ένα παρελθόν εντελώς καθορισμένο ώστε δεν έχει ανάγκη από επαναστατικές συστάσεις ούτε χρειάζεται τα εγκώμια του Κάουτσκι για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Ωστόσο, το προλεταριάτο της Πετρούπολης δεν έχει και δεν μπορεί να έχει λόγους να αρνηθεί τη σύγκριση με τον ηρωικό πρωτότοκο αδερφό του. Τα τρία χρόνια αδιάκοπης πάλης των εργατών της Πετρούπολης –αρχικά για την κατάχτηση της εξουσίας, σε συνέχεια για τη διατήρηση της και την παγίωση της– μέσα σε τέτια βάσανα που ποτέ δεν τα έχει ζήσει κανείς, παρά την πείνα, το κρύο, τους συνεχείς κινδύνους, αποτελούν μια εξαιρετική ιστορία συλλογικού ηρωισμού και αυταπάρνησης των μαζών. Ο Κάουτσκι, όπως θα το δείξουμε αλλού, παίρνει τα πιο καθυστερημένα στοιχεία του ρώσικου προλεταριάτου για να τα συγκρίνει με το άνθος των κομμουνάρων. Πάνω σ’ αυτό το σημείο δεν ξεχωρίζει σε τίποτε από τους αστούς συκοφάντες για τους οποίους οι σκοτωμένοι της Κομμούνας είναι άπειρα πιο συμπαθείς από τους ζωντανούς. Το προλεταριάτο της Πετρούπολης πήρε την εξουσία σαρανταπέντε χρόνια ύστερα από το παρισινό προλεταριάτο. Αυτό το μικρό χρονικό διάστημα μας προίκισε με μια τεράστια ανωτερότητα. Ο μικροαστικός και βιοτεχνικός χαραχτήρας του παλιού κι ως ένα μέρος του νέου Παρισιού είναι τελείως ξένος προς την Πετρούπολη –κέντρο της πιο συγκεντρωμένης βιομηχανίας του κόσμου. Ο τελευταίος αυτός παράγοντας μας έχει σημαντικά διευκολύνει τόσο στο έργο της αγκιτάτσιας και της οργάνωσης όσο και στην εγκαθίδρυση του σοβιετικού συστήματος. Το προλεταριάτο μας απέχει πολύ από το να διαθέτει τις πλούσιες επαναστατικές παραδόσεις του γαλλικού προλεταριάτου. Μα σε αντιστάθμισμα, στην αρχή της τωρινής επαναστάσης, η μεγάλη εμπειρία των αποτυχιών του 1905 είταν ακόμα ζωντανή στη μνήμη της μεγαλύτερης γενιάς, που δεν ξεχνούσε το καθήκον εκδίκησης που της είχε κληροδοτήσει. Οι ρώσοι εργάτες δεν πέρασαν, όπως οι γάλλοι εργάτες, από το μακρόχρονο σχολειό της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, σχολειό που, σ’ ορισμένες εποχές, είταν ένας σημαντικός παράγοντας στην πολιτική εκπαίδευση του προλεταριάτου. Από την άλλη μεριά όμως, η πίκρα από τη διάψευση των ελπίδων και το δηλητήριο του σκεπτικισμού, που δένουν –ελπίζουμε για μικρό χρονικό διάστημα– την επαναστατική θέληση του γαλλικού προλεταριάτου, δεν είχαν τον καιρό να κατασταλάξουν στην ψυχή της ρώσικης εργατικής τάξης.\nΗ Κομμούνα του Παρισιού έχει υποστεί μια στρατιωτική ήττα πριν ακόμα ορθωθούν μπροστά της, σ’ όλο τους το μέγεθος, τα οικονομικά προβλήματα. Παρά τις θαυμάσιες πολεμικές αρετές των παρισινών εργατών, η στρατιωτική κατάσταση της Κομμούνας έγινε πολύ γρήγορα απελπιστική: η αναποφασιστικότητα και το συμφιλιωτικό πνεύμα των ανώτερων κύκλων γέννησαν την αποσύνθεση των κατώτερων στρωμάτων.\nΣύμφωνα με το μισθολόγιο της εθνοφρουράς μισθοδοτούνταν 162.000 απλοί στρατιώτες και 6.500 αξιωματικοί, μα ο αριθμός εκείνων που πήγαιναν, πραγματικά, στη μάχη, προπαντός υστέρα από την έξοδο της 3 του Απρίλη, κυμαινόταν από είκοσι μέχρι τριάντα χιλιάδες.\nΤα γεγονότα αυτά δεν εκθέτουν καθόλου τους παρισινούς εργάτες και δεν δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να τους χαραχτηρίσει λιποτάχτες και δειλούς –αν και οι περιπτώσεις λιποταξίας δεν έλειψαν βέβαια. Η μαχητική ικανότητα ενός στρατού απαιτεί προπαντός την ύπαρξη ενός ακριβούς και συγκεντροποιημένου μηχανισμού. Η Κομμούνα δεν διάθετε κάτι τέτιο.\nΤο υπουργείο Πολέμου της Κομμούνας συνεδρίαζε, σύμφωνα με τα λόγια ενός συγγραφέα, σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο όπου στριμώχνονταν όλος ο κόσμος. Το υπουργικό γραφείο είταν γεμάτο από αξιωματικούς, από εθνοφρουρούς που απαιτούσαν είτε πολεμοφόδια είτε τροφοδοσία, ή που διαμαρτύρονταν γιατί δεν τους αντικαταστούσαν. Τους ξανάστελναν στη Διοίκηση των οχυρωμάτων...\n«Ορισμένα τάγματα παράμεναν στα χαρακώματα από 20 μέχρι 30 μέρες, τη στιγμή που τα άλλα βρίσκονταν διαρκώς σε εφεδρεία... Η ακαταστασία αυτή σκότωσε πολύ γρήγορα κάθε πειθαρχία. Οι πιο θαρραλέοι δεν ήθελαν πια να εξαρτιώνται από κανέναν. Οι άλλοι το έσκαζαν. Οι αξιωματικοί ενεργούσαν με τον ίδιο τρόπο: ορισμένοι εγκατέλειπαν τη θέση τους για να πάνε να βοηθήσουν το διπλανό τους που βρισκόταν κάτω από τα πυρά του εχθρού. Άλλοι έφευγαν για την πόλη...», (Η Κομμούνα του Παρισιού του 1871, Π. Λαβρόφ, 1919, σελ. 100).\nΈνα τέτιο καθεστώς δεν μπορούσε να μείνει ατιμώρητο. Η Κομμούνα πνίγηκε στο αίμα. Μα, σ’ αυτό το θέμα, βρίσκει κανείς μια παρηγοριά, μοναδική στο είδος της, μέσα στα γραφτά του Κάουτσκι:\n«Η διεύθυνση του πολέμου» –λέει, κουνώντας σοφά το κεφάλι του– «δεν είναι γενικά η ισχυρή πλευρά του προλεταριάτου», (σελ. 76).\nΟ αφορισμός αυτός, ο αντάξιος του Παγκλός, βρίσκεται στο ύψος ενός άλλου αποφθέγματος του Κάουτσκι, που μας λέει πως η Διεθνής δεν είναι ένα κατάλληλο όπλο για την εποχή του πολέμου, αφού από τη φύση της είναι «ένα όργανο ειρήνης».\nΣτο βάθος, ολόκληρος ο σημερινός Κάουτσκι συνοψίζεται στους δυο αυτούς αφορισμούς. Καί η αξία του είναι μόλις ανώτερη από το απόλυτο μηδέν.\n«Η διεύθυνση του πολέμου» –τ’ ακούτε;– «δεν είναι γενικά η ισχυρή πλευρά του προλεταριάτου. Κι ακόμα περισσότερο αφού η Διεθνής δεν δημιουργήθηκε για μια περίοδο πολέμου».\nΤο καράβι του Κάουτσκι ναυπηγήθηκε για να ταξιδεύει πάνω στα ήσυχα νερά των βάλτων, κι όχι για να διασχίζει το πέλαγος και να αντιμετωπίζει καταιγίδες. Αν αρχίζει να κατακλύζεται από τα νερά κι αν καταποντίζεται τώρα στα βάθη, το άδικο βρίσκεται φυσικά με το μέρος της θύελλας, των στοιχείων, των πελώριων κυμάτων και σε μια ολόκληρη σειρά άλλων, απρόβλεφτων, περιστάσεων για τις όποιες ο Κάουτσκι δεν προόριζε το θαυμάσιο εργαλείο του.\nΤο διεθνές προλεταριάτο έχει καθορίσει σαν καθήκον του να καταχτήσει την εξουσία. Το αν ο εμφύλιος πόλεμος «γενικά» είναι ή όχι ένα απαραίτητο γνώρισμα της επανάστασης «γενικά», εκείνο που μένει αναμφισβήτητο είναι ότι το προχώρημα του προλεταριάτου, στη Ρωσία, στη Γερμανία, και σ’ ορισμένα μέρη της παλιάς Αυστροουγγαρίας, έχει πάρει τη μορφή ενός εμφυλίου πολέμου μέχρις εσχάτων, κι αυτό, όχι μονάχα στα εσωτερικά μέτωπα, αλλά και στα μέτωπα του εξωτερικού. Αν η διεύθυνση του πολέμου δεν είναι η ισχυρή πλευρά του προλεταριάτου, κι αν η Διεθνής των εργατών δεν κάνει παρά για τις ειρηνικές εποχές, πρέπει να διαγράψουμε με μια μονοκοντυλιά την επανάσταση και το σοσιαλισμό, γιατί η διεύθυνση του πολέμου είναι μια από τις αρκετά ισχυρές πλευρές του καπιταλιστικού κράτους, που, χωρίς πόλεμο, δεν θα επιτρέψει βέβαια στον εργάτη να φτάσει στην εξουσία. Δεν μένει πια παρά να θεωρήσουμε αυτό που αποκαλεί κανείς «σοσιαλιστική» δημοκρατία σαν παράσιτο της καπιταλιστικής κοινωνίας και του αστικού κοινοβουλευτισμού, δηλαδή να επικυρώσουμε ανοιχτά αυτά που κάνουν στην πράξη οι Έμπερτ, οι Σάιντεμαν, οι Ρενοντέλ, κι αυτό που ενάντια του, φαίνεται να ορθώνεται ακόμα ο Κάουτσκι στα λόγια.\nΗ διεύθυνση του πολέμου δεν είταν η ισχυρή πλευρά της Κομμούνας. Αυτός είναι ο λόγος που οδήγησε στη συντριβή της. Και πόσο ανελέητα συντρίφτηκε!\n«Πρέπει να ανατρέψουμε» –έγραφε στην εποχή του ο φιλελεύθερος, ή καλύτερα ο μετριοπαθής φιλελεύθερος ιστορικός Φιο– «στις προγραφές του Σίλα, του Αντώνιου και του Οκτάβιου για να βρούμε παρόμοιες σφαγές στην ιστορία των πολιτισμένων εθνών. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι των τελευταίων Βαλουά, η νύχτα του αγίου Βαρθολομαίου, η βασιλεία της Τρομοκρατίας δεν είναι σε σύγκριση μ’ αυτήν παρά παιδικά παιχνίδια. Μονάχα την τελευταία βδομάδα του Μάη θάφτηκαν στο Παρίσι 17.000 πτώματα των εξεγερμένων ομόσπονδων... Στις 15 του Ιούνη σκότωναν ακόμα».\n«...Η διεύθυνση του πολέμου δεν είναι γενικά η ισχυρή πλευρά του προλεταριάτου...».\nΜα αυτό είναι ψέμα! Οι ρώσοι εργάτες έχουν δείξει πως είναι ικανοί να γίνουν μαιτρ ακόμα και της «πολεμικής μηχανής». Κι εδώ βλέπουμε να πραγματοποιείται μια τεράστια πρόοδος σε σχέση με την Κομμούνα. Αυτό δεν είναι απάρνηση της Κομμούνας –γιατί η παράδοση της Κομμούνας δεν βρίσκεται στην αδυναμία της– αλλά στη συνέχιση του έργου της. Η Κομμούνα είταν αδύνατη. Για να ολοκληρώσουμε το έργο της, έχουμε γίνει ισχυροί. Σύντριψαν την Κομμούνα. Εμείς δίνουμε απανωτά χτυπήματα στους δήμιους της. Παίρνουμε εκδίκηση για την Κομμούνα και πληρώνουμε με το ίδιο νόμισμα.\nΑπό τις 167.000 εθνοφρουρούς που μισθοδοτούνταν, 20 η 30 χιλιάδες πήγαιναν στη μάχη. Οι αριθμοί αυτοί είναι σημαντικό υλικό για τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει κανείς σχετικά με το ρόλο της τυπικής δημοκρατίας σε μια επαναστατική περίοδο. Η τύχη της Κομμούνας του Παρισιού δεν κρίθηκε στις εκλογές, μα στις μάχες ενάντια στο στρατό του Θιέρσου.\nΟι 167.000 εθνοφρουροί αντιπροσώπευαν τη μεγάλη μάζα των εκλογέων. Στην πραγματικότητα, όμως, οι 20 ή 30 χιλιάδες άνθρωποι, η πιο αφοσιωμένη και η πιο μαχητική μειοψηφία, καθόρισαν μέσα στη μάχη τα πεπρωμένα της Κομμούνας. Η μειοψηφία αυτή δεν είταν απομονωμένη, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να εκφράζει με περισσότερο θάρρος και αυταπάρνηση τη θέληση της πλειοψηφίας\nΜα παρόλα αυτά δεν είταν παρά μια μειοψηφία. Οι άλλοι, που κρύβονταν τις κρίσιμες στιγμές, δεν είταν εχθροί της Κομμούνας. Αντίθετα, την υποστήριζαν ενεργά ή παθητικά, αλλά είταν λιγότερο πολιτικά συνειδητοί και λιγότερο αποφασισμένοι. Στην αρένα της πολιτικής δημοκρατίας, το κατώτερο επίπεδο της πολιτικής τους συνείδησης έκανε δυνατή την απάτη των τυχοδιωχτών, των αγυρτών, των μικροαστών απατεώνων και των έντιμων κουφιοκεφαλάκηδων που στην πραγματικότητα εξαπατούσαν τον ίδιο τον εαυτό τους. Τη στιγμή όμως του ανοιχτού ταξικού πολέμου ακολούθησαν, περισσότερο ή λιγότερο, την αφοσιωμένη μειοψηφία. Η κατάσταση αυτή βρήκε την έκφραση της στην οργάνωση της εθνοφρουράς. Αν η ύπαρξη της Κομμούνας παρατεινόταν, οι αμοιβαίες αυτές σχέσεις ανάμεσα στην πρωτοπορία και τη μάζα του προλεταριάτου θα ενισχύονταν ολοένα και πιο πολύ. Η οργάνωση που θα είχε συγκροτηθεί και στερεωθεί στο προτσές της ανοιχτής πάλης, σαν οργάνωση των εργαζομένων μαζών, θα είχε γίνει η οργάνωση της διχτατορίας τους, το Σοβιέτ των Αντιπροσώπων του ένοπλου προλεταριάτου.\nΑπό το Βιβλίο του Λέον Τρότσκι, Τρομοκρατία και Κομμουνισμός, εκδόσεις Αλλαγή, Αθήνα 1979, σσ. 112-133.\nRp: Πηγή η ανάρτηση του elaliberta.gr "Ο Λένιν και ο Τρότσκι για την Παρισινή Κομμούνα". Εδώ παραθέτουμε τα κείμενα του Λ. Τρότσκι. Έχουμε δημοσιεύσει χωριστά τα κείμενα του Λένιν σε άλλο άρθρο αυτού του αφιερώματος.


Σιωπητήριο Μιχαλολιάκου στον Κασιδιάρη μέχρι νεοτέρας | JailGoldenDawn\njailgoldendawn / 01/11/2015 Οι διαδικτυακές εκπομπές της Χρυσής Αυγής. Στο ΜΕΤΑ κάποιος λείπει…\nΚαταλαβαίνουμε την πικρία του “Αρχηγού” για την ανύπαρκτη δημοφιλία του, που τον κατατάσσει χαμηλότερα από τον οποιονδήποτε πολιτικό Αθηνών και περιχώρων. Καταλαβαίνουμε επίσης το χόλωμα από τα πρωτοσέλιδα του Χίου για τις ηγετικές βλέψεις Κασιδιάρη (“αθλιότητες” θα πείτε). Καταλαβαίνουμε ακόμα και τον φόβο ότι η αποδεδειγμένη πλέον δράση των ταγμάτων εφόδου του Πειραιά και η βέβαιη καταδίκη του Λαγού ανοίγει το δρόμο για την καταδίκη του Αρχηγού και την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού.\nΌμως αυτό το σιωπητήριο που έχει επιβληθεί στον Κασιδιάρη αδυνατούμε να το καταλάβουμε. Εξάλλου ήταν αυτός και ο Ηλιόπουλος που είχαν ξεκινήσει τη “διαδικτυακή” τηλεόραση της Χρυσής Αυγής! Και σήμερα, έχουμε φτάσει στην κατάσταση που οι εκπομπές καλακλύζονται από οποιονδήποτε άλλον εκτός του Κασιδιάρη. Πόσο ακόμα Δημοπούλου και Μισιάκα να αντέξουν οι κακόμοιροι συναγωνιστές, πόσο ακόμα Ματθαιόπουλο και Γραικό; Και εντάξει, είπαμε να γίνει ένα “κούρεμα” των ηγετικών φιλοδοξιών του Κασιδιάρη. Αλλά εδώ μιλάμε για το απόλυτο κόψιμο…\nΔύσκολες οι ισορροπίες στο εσωτερικό της ναζιστικής συμμορίας. Ευτυχώς που επίκειται το “Συνέδριο” γιατί αλλιώς το πράγμα κινδυνεύει να σκάσει…\nΜοιραστείτε το:EmailPrintFacebookTwitterGoogle 01/11/2015 in Αλληλοκαρφώματα, Κασιδιάρης, Μιχαλολιάκος, Ναζιστικός τραγέλαφος. Related posts\n← Όλα τα κείμενα του XYZ Contagion για τη ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή Όλα τα κείμενα του Ιού για τη ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή (πρώτη περίοδος) →


Σεσουαρ 1200w Valera Premium 1200 Super - Σεσουαρ (HAP.321908)\nΑρχική > Ηλεκτρικές συσκευές > Σεσουάρ > ΣΕΣΟΥΑΡ 1200W VALERA PREMIUM 1200 SUPER\nΣεσουάρ μαλλιών Valera Premium 1200 Super ξενοδοχειακού τύπου με ενσωματωμένη επιτοίχια βάση για εξοικονόμηση χώρου και μέγιστη εργονομία. Η εύκολη και γρήγορη τοποθέτηση και αποδέσμευση του σεσουάρ μαλλιών Valera Premium 1200 Super παρέχει εξαιρετική λειτουργικότητα, καθώς είναι πάντοτε εύκολα προσβάσιμο. Επιπλέον, το σπιράλ καλώδιο εγγυάται ευελιξία στη χρήση και ελευθερία στο σημείο τοποθέτησης αφού φτάνει μέχρι και 2.3m μήκος. Διαθέτει 2 επίπεδα ταχύτητας/θερμοκρασίας και επιλογή για κρύο αέρα (cool shot), διακόπτη on στην λαβή, ενώ επίσης έχει διακόπτη ενεργοποίησης / απενεργοποίησης στην επιτοίχια βάση.\n- Με επιτοίχια βάση στήριξης.\n- 2 επίπεδα ταχύτητας αέρα / 3 επίπεδα θερμοκρασίας και επιλογή κρύου αέρα (cool shot), για να επιλέγετε την λειτουργία του σύμφωνα με τις ανάγκες σου.\n- Εύκολη τοποθέτηση και αποδέσμευση από τη βάση.\n- Διαθέτει διακόπτη on στη λαβή, για ασφαλή χρήση.\n- Διακόπτης ενεργοποίησης/ απενεργοποίησης επάνω στην επιτοίχια βάση.\n- Ελαστικό και πρακτικό σπιράλ καλώδιο για ευελιξία κατά τη χρήση.\n- Συμπεριλαμβάνονται 3 βίδες και 3 ούπα για την τοποθέτηση της επιτοίχιας βάσης.\nΣΕΣΟΥΑΡ 1200W VALERA PREMIUM 1200 SUPER (HAP.321908)\nΣΕΣΟΥΑΡ 1200W VALERA PREMIUM 1200 SUPER HAP.321908 HAP.321908 VALERA VALERA ΣΕΣΟΥΑΡ Κατηγορία: ΣΕΣΟΥΑΡ •VALERA στην κατηγορία ΣΕΣΟΥΑΡ Σεσουάρ μαλλιών Valera Premium 1200 Super ξενοδοχειακού τύπου με ενσωματωμένη επιτοίχια βάση για εξοικονόμηση χώρου και μέγιστη εργονομία. Η εύκολη και γρήγορη τοποθέτηση και αποδέσμευση του σεσουάρ μαλλιών Valera Premium 1200 Super παρέχει εξαιρετική λειτουργικότητα, καθώς είναι πάντοτε εύκολα προσβάσιμο. Επιπλέον, το σπιράλ καλώδιο εγγυάται ευελιξία στη χρήση και ελευθερία στο σημείο τοποθέτησης αφού φτάνει μέχρι και 2.3m μήκος. Διαθέτει 2 επίπεδα ταχύτητας/θερμοκρασίας και επιλογή για κρύο αέρα (cool shot), διακόπτη on στην λαβή, ενώ επίσης έχει διακόπτη ενεργοποίησης / απενεργοποίησης στην επιτοίχια βάση. Χαρακτηριστικά: - Με επιτοίχια βάση στήριξης. - 2 επίπεδα ταχύτητας αέρα / 3 επίπεδα θερμοκρασίας και επιλογή κρύου αέρα (cool shot), για να επιλέγετε την λειτουργία του σύμφωνα με τις ανάγκες σου. - Εύκολη τοποθέτηση και αποδέσμευση από τη βάση. - Διαθέτει διακόπτη on στη λαβή, για ασφαλή χρήση. - Διακόπτης ενεργοποίησης/ απενεργοποίησης επάνω στην επιτοίχια βάση. - Χαμηλό επίπεδο θορύβου και εξαιρετικά ελαφρύ, για άνετη χρήση. - Ελαστικό και πρακτικό σπιράλ καλώδιο για ευελιξία κατά τη χρήση. - Ενσωματωμένο στόμιο αέρα, με περιστροφή 360°. - Συμπεριλαμβάνονται 3 βίδες και 3 ούπα για την τοποθέτηση της επιτοίχιας βάσης. Γενικά χαρακτηριστικά • Ισχύς: 1200 W.• Τροφοδοσία: 220-240V, 50/60Hz.• Χρώμα: Λευκό.• Εγγύηση: 2 χρόνια. DOA 7 ημερών ΣΕΣΟΥΑΡ 1200W VALERA PREMIUM 1200 SUPER


Η μουσική κάνει τα παιδιά πιο έξυπνα; Μύθος... - mitrikosthilasmos.com\nΗ μουσική κάνει τα παιδιά πιο έξυπνα; Μύθος…\nTagged: Επιστήμη, Ερευνες και Μελέτες, Μουσική, Νοημοσύνη\nΜετά από μια χρονική περίοδο, οι Αμερικανοί επιστήμονες έκαναν τέσσερα τεστ για να ελέγξουν αν στο μεταξύ είχε βελτιωθεί το επίπεδο νοημοσύνης των παιδιών.\nΤο συμπέρασμά τους ήταν ότι η μουσική δεν παρέχει νοητικά-γνωστικά οφέλη, καθώς στην ουσία και οι δύο ομάδες εμφάνισαν παρόμοιες επιδόσεις στα τεστ.\nΕπειδή το πρώτο πείραμα περιλάμβανε μόνο 29 παιδιά, οι ερευνητές το επανέλαβαν με 45 παιδιά και τα αποτελέσματα ήταν τα ίδια, επιβεβαιώνοντας ότι η μουσική δεν παρέχει κάποιο ξεχωριστό κέρδος από πλευράς νοημοσύνης.\nΜία παλαιότερη επιστημονική έρευνα, που είχε δημοσιευθεί στο διεθνούς κύρους περιοδικό “Nature”, ήταν η πρώτη που είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, μετά από την ακρόαση μουσικής Μότσαρτ, οι συμμετέχοντες στο πείραμα τα πήγαιναν καλύτερα σε κάποια νοητικά τεστ.\nΌμως στη συνέχεια η εν λόγω έρευνα καταγγέλθηκε ως λανθασμένη, κάτι που επιβεβαιώνει και η νέα αμερικανική μελέτη.\nΜια άλλη έρευνα στο παρελθόν είχε διαπιστώσει μια μικρή αύξηση (2,7%) στο δείκτη νοημοσύνης μετά από ένα έτος μουσικών μαθημάτων, ποσοστό όμως πολύ μικρό για να θεωρηθεί στατιστικά σημαντικό.\nΌπως είπε ο Μερ, «δεν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία που να δείχνουν ότι η μουσική μάς κάνει πιο έξυπνους».\nΑπό την άλλη, όπως επεσήμανε ο Αμερικανός ερευνητής, αυτό δεν ακυρώνει ούτε στο ελάχιστο τη σημασία της μουσικής εκπαίδευσης στα σχολεία.\n«Υπάρχουν πολύ πειστικοί λόγοι για να διδάσκονται τα παιδιά μουσική. Η μουσική είναι μια αρχαία, μοναδικά ανθρώπινη, δραστηριότητα. Τα αρχαιότερα φλάουτα που έχουν βρεθεί, είναι ηλικίας 40.000 ετών και τα ανθρώπινα τραγούδια υπήρχαν πολύ πιο πριν. Κάθε πολιτισμός στον κόσμο έχει μουσική και ιδίως μουσική για παιδιά. Η μουσική σχετίζεται με το τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι και θα ήταν τρελό να μη τη διδάσκουμε στα παιδιά μας», τόνισε.\nΗ μουσική βοηθάει το μυαλό\nΠώς η μουσική του Μότσαρτ βοηθάει τα μωρά\nΠώς η μουσική βοηθάει τα μωρά σας να αναπτυχθούν λεκτικά!\nΗ εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου μπορεί να βελτιώσει τις εγκεφαλικές λειτουργίες\nΗ εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου βελτιώνεται την ικανότητα λόγου και ανάγνωσης ενός παιδιού\nPrevious Post: Άρνηση θηλασμού λόγω πιθανής αλλεργίας ή άλλο;\nNext Post: Υπάρχει κίνδυνος αποθηλασμού μετά τα στερεά γεύματα;


Αιδοιοπλαστική: όλες οι λεπτομέρειες και για όλες τις... - Star.gr\nΓΥΝΑΙΚΑ Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013, 20:05\nΑιδοιοπλαστική: όλες οι λεπτομέρειες και για όλες τις περιπτώσεις!\nΗ αιδιοιοπλαστική είναι ένας όρος που αναφέρεται στην αναζωογόνηση των εξωτερικών σημείων του αιδοίου της γυναίκας αλλά και των εσωτερικών όπως είναι ο κόλπος.\n1.Υπερτροφικά μικρά χείλη του αιδοίου\nΤα υπερτροφικά μικρά χείλη του αιδοίου προκαλούν λειτουργικά και ψυχοκοινωνικά προβλήματα σε μερικές γυναίκες. Ο τοπικός ερεθισμός μαζί με το πρόβλημα με την προσωπική υγιεινή όπως και η σεξουαλική ζωή της γυναίκας μπορεί να επηρεασθεί.\nΕπίσης η γυναίκα μπορεί να έχει πρόβλημα στο ντύσιμο, το περπάτημα, δυσκολίες τις ημέρες της περιόδου, όταν κάθεται, όταν οδηγεί ποδήλατο η μηχανή. Άλλες γυναίκες θέλουν απλώς να βελτιώσουν την αισθητική της περιοχής για να αισθάνονται καλύτερα. Όλα αυτά τα ενοχλήματα αποτελούν ένδειξη για επίσκεψη στον ειδικό πλαστικό χειρουργό ο οποίος θα κρίνει την αναγκαιότητα μιας επέμβασης μείωσης-σμίκρυνσης των μικρών χειλέων του αιδοίου.\nΟι γυναίκες συνήθως επιλέγουν το μέγεθος που θα ήθελαν αλλά πάντα με βάση την αναγκαιότητα του μεγέθους που απαιτείται για την καλή λειτουργία της περιοχής.\nΤα μικρά χείλη του αιδοίου προστατεύουν την οροφή του κόλπου όταν τα πόδια διατείνονται οπότε μια υπερβολική μείωση δεν συνιστάται.\nΗ χειρουργική τεχνική και η ανάρρωση\nΚατά την επέμβαση τα μικρά χείλη του αιδοίου σχεδιάζονται με εδικό marking pen με στόχο την ανατομική διόρθωση. Ο σχεδιασμός πρέπει να είναι ακριβής.\nΗ επέμβαση μπορεί να γίνει με τοπική η γενική αναισθησία και ο σκοπός της επέμβασης είναι να δώσουμε ένα φυσικό αποτέλεσμα. Μεγάλη προσοχή δίνεται στην περιοχή της κλειτορίδας και του ουρηθρικού σημείου για αποφυγή υπερβολικής διόρθωσης.\nΤα σημάδια δεν φαίνονται παρά μόνο από εκπαιδευμένους στο θέμα ιατρούς. Η επέμβαση βοηθάει τις γυναίκες να ανακτήσουν την αυτοπεποίθηση τους, να βελτιώσουν την καθημερινότητα τους αλλά και να βελτιώσουν την ερωτική τους ζωή. Η αισθητικότητα της περιοχής δεν αλλάζει.\nΜετά την επέμβαση η γυναίκα επιστρέφει στο σπίτι με μια απλή σερβιέτα και ειδικά αντιβιοτικά. Συνιστούμε μιας εβδομάδας ξεκούραση και καθημερινή υγεινή της περιοχής με αντισηπτικό διάλυμα. Η επιστροφή στις δραστηριότητες γίνεται σε μια εβδομάδα ενώ η επάνοδος στην σεξουαλική ζωή σε 4 εβδομάδες.\n2.Τα υποπλαστικά μεγάλα χείλη του αιδοίου\nΤα υποπλαστικά μεγάλα χείλη του αιδοίου δίνουν την αίσθηση του υποτονικού αιδοίου. Είναι μια καθαρά αισθητική επέμβαση και γίνεται με τον ίδιο τρόπο που γίνεται και η πλαστική χειλιών στο πρόσωπο.\nΤα ενέσιμα υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν αυξάνουν το μέγεθος των μεγάλων χειλέων και εξαλείφουν τα ζαρώματα και τις ρυτίδες. τεντώνοντας το δέρμα. Το πιο συχνό ενέσιμο υλικό που χρησιμοποιούμε είναι το λίπος από την ίδια την γυναίκα που μεταφέρεται από άλλο σημείο του σώματος.\nΑυτή η μεταφορά λέγεται και αυτόλογος μεταφορά λίπους.\n3.Μείωση του μεγέθους των μεγάλων χειλέων του αιδοίου\nΓίνεται σε γυναίκες που έχουν υπερτροφικά τα μεγάλα χείλη του αιδοίου. Μπορεί να είναι κληρονομικά ή να οφείλονται σε εναπόθεση λίπους .Επίσης μπορεί να εμφανίζονται από την γέννηση ή να είναι το αποτέλεσμα μια απώλειας βάρους. Η επέμβαση που θα γίνει εξαρτάται από το πρόβλημα κάθε φορά.\n4.Μείωση της πόσθης της κλειτορίδας\nΗ πόσθη της κλειτορίδας εντοπίζεται ακριβώς πάνω από την κλειτορίδα και ενεργεί σαν ένας προστατευτικός φραγμός της κλειτορίδας. Περίσσεια της πόσθης εμφανίζεται σε 50-60% των γυναικών σαν ένα σκέπασμα πάνω και πλάγια από την κλειτορίδα. Σε πολλές γυναίκες χρειάζεται να γίνει εξάλειψη ή απλώς μείωση αυτής της διαταραχής για αισθητικούς λόγους στα πλαίσια βελτίωσης των μικρών χειλέων του αιδοίου.\n5.Μείωση του όρους της αφροδίτης (εφήβαιο)\nΕκτελείται σε γυναίκες που έχουν μεγάλη εναπόθεση λίπους ακριβώς στο εφήβαιο. Οι γυναίκες αυτές έχουν μια προβολή στο σημείο αυτό και αισθάνονται να έχουν χάσει την ελκυστικότητα και την θηλυκότητα τους..\n6.Απόκλιση των άνω και κάτω γωνιών των μεγάλων χειλέων του αιδοίου\nΗ επέμβαση αυτή εκτελείται σε γυναίκες που το άνω και κάτω άκρο των μεγάλων χειλέων του αιδοίου αποκλίνουν από την κλειτορίδα και την περινεική περιοχή και δεν έρχονται να ενωθούν στον άνω και κάτω πόλο. Η επέμβαση γίνεται για να ενωθούν τα άνω και κάτω άκρα των χειλέων.\nΗ επέμβαση αυτή γίνεται σε νέα και μεγαλύτερα άτομα που για λόγους κοινωνικούς, θρησκευτικούς, και πολιτισμικούς θέλουν να αποκαταστήσουν την ακεραιότητα του παρθενικού υμένα.


Κούβα - Συνεχίζεται η μείωση των ενεργών κρουσμάτων κοροναϊού, κανένας θάνατος την τελευταία ημέρα | in.gr\nΚούβα – Συνεχίζεται η μείωση των ενεργών κρουσμάτων κοροναϊού, κανένας θάνατος την τελευταία ημέρα\n20 Δεκεμβρίου 2021, 14:51\nΗ Κούβα συνεχίζει να αποτελεί παράδειγμα διαχείρισης της πανδημίας του κοροναϊού. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, συνεχίζει να υποχωρεί ο αριθμός των λεγόμενων ενεργών κρουσμάτων του φονικού ιού.\nΒρίσκεται σχεδόν στο χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας χρονιάς (ήταν 358 χθες Κυριακή), όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας. Στο 84% βρίσκεται ο εμβολιασμός στη χώρα με βάση τα επίσημα στοιχεία.\nΜόλις δεκαέξι ασθενείς με την COVID-19 βρίσκονται σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Επιβεβαιώθηκαν 62 κρούσματα του SARS-CoV-2, ενώ δεν επήλθε κανένας θάνατος εξαιτίας της COVID-19 τις προηγούμενες 24 ώρες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία.\nΟ απολογισμός της πανδημίας του νέου κοροναϊού στη νήσο της Καραϊβικής έχει φθάσει τους 8.324 νεκρούς επί συνόλου 964.097 μολύνσεων, κατά τα επίσημα δεδομένα.\nΤα κρούσματα της ιδιαίτερα μολυσματικής παραλλαγής Όμικρον του νέου κοροναϊού βρίσκονται μέχρι τώρα στα πέντε.\nΗ Κούβα συνεχίζει την εκστρατεία ανοσοποίησης του πληθυσμού της. Μέχρι χθες, πάντα σύμφωνα με τα δεδομένα του υπουργείου Υγείας, είχε εμβολιαστεί πλήρως το 84% από το σύνολο των 11,2 εκατομμυρίων κατοίκων με τα εγχωρίως παραγόμενα σκευάσματα Abdala, Soberana-02 και Soberana Plus, ενώ τουλάχιστον μια δόση είχαν λάβει 10,2 εκατομμύρια.\nΕνισχυτική δόση έχουν λάβει πάνω από 746.000 άνθρωποι, κυρίως υγειονομικοί εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή και ανοσοκατεσταλμένοι.\nΣχετικά άρθρα: ➤ Χριστούγεννα στη σκιά της «Όμικρον» – Επαναφορά αυστηρών μέτρων σε πολλές χώρες ➤ Ισραήλ – Απαγορεύει τα ταξίδια στις ΗΠΑ λόγω των φόβων για την παραλλαγή Όμικρον ➤ Βρετανία – Διαφωνεί με την επιβολή νέων μέτρων ο υπουργός Οικονομικών Ρίσι Σουνάκ\nΚοινοποίηση: Κούβα – Συνεχίζεται η μείωση των ενεργών κρουσμάτων κοροναϊού, κανένας θάνατος την τελευταία ημέρα


Manager, Strategy & Operations, KPMG στην Ελλάδα\nΟ Κωνσταντίνος Κώνσταντος είναι Υποδιευθυντής στην KPMG Ελλάδος, στο Συμβουλευτικό Τμήμα και πιο συγκεκριμένα στον τομέα του Management Consulting. Ειδικεύεται στην επίτευξη στρατηγικών, τακτικών και στόχων εταιρικού μετασχηματισμού χρησιμοποιώντας προηγμένα μοντέλα στατιστικής ανάλυσης.\nΕίναι πτυχιούχος Πληροφορικής από το Πανεπιστήμιο Πειραιά και κάτοχος διατμηματικού μεταπτυχιακού τίτλου στα «Μαθηματικά της Αγοράς και της Παραγωγής» προσφερόμενο από τα τμήματα Πληροφορικής του Ο.Π.Α. και Μαθηματικών και Οικονομικής Επιστήμης του Ε.Κ.Π.Α. Τέλος, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην «Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων με Διεθνή Προσανατολισμό» από το Ο.Π.Α.\nΕίναι πιστοποιημένος Διαχειριστής Έργων (PMP certified) από το Ινστιτούτο Διαχείρισης Έργων (PMI) και κατέχει πιστοποιήσεις από διαδικτυακά σεμινάρια σε «People Analytics» από το Wharton Business School, «Statistical Learning» από το Stanford University και «On-line Marketing» από τον φορέα Simplilearn.\nΈχει επαγγελματική εμπειρία 10 ετών στο χώρο παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών, προηγμένης στατιστικής ανάλυσης και διαχείρισης έργων σε συμβουλευτικές και βιομηχανικές εταιρείες.\nΣτην παρούσα φάση ασχολείται με έργα που εστιάζουν στην επίλυση οργανωτικών και εμπορικών προβλημάτων αξιοποιώντας τη μηχανική μάθηση και την στατιστική. Εκπονεί έργα σχετικά με τη βέλτιστη στόχευση πελατών, την επιτυχή διατήρησή τους, την αύξηση της εταιρικής κερδοφορίας μέσω της μεγιστοποίησης της αποδοτικότητας όπως και έργα σχετικά με την ανίχνευση εταιρικής απάτης.