Απόλυτη φιλοξενία με την L’OR PROMESSO\nΗ L’OR Professional σας βοηθά να προσφέρετε υπηρεσίες υψηλής ποιότητας σε κάθε περίσταση. Ανακαλύψτε την απόλαυση της απόλυτης φιλοξενίας προσφέροντας ευχάριστες στιγμές καφέ με τη βοήθεια της L’OR Promesso. Σερβίροντας ένα ρόφημα καφέ υψηλής ποιότητας από μία βραβευμένη μηχανή, δημιουργείτε μία έντονα θετική εικόνα για την επιχείρησή σας, δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την αξία που προσδίδετε στους πελάτες σας.\nΠαραδοθείτε στην απόλυτη ευχαρίστηση του καφέ και απολαύστε την ανώτερη γεύση μιας εξαιρετικής σειράς premium espresso. Τυφλές γευστικές δοκιμές έχουν αποδείξει ότι η L’OR Promesso προσφέρει premium espresso καφέ που σκοράρει υψηλά στις παραμέτρους της συνολικής ευχαρίστησης, της γεύσης, της επίγευσης και της ποιότητας.\nΣτην καρδιά του L’OR Promesso Classique βρίσκεται η λεπτή διαλογή κόκκων 100% Arabica.\nMedium και dark roasted blends\nΒαθιά ισορροπημένη γεύση με γλυκές νότες\nΜοναδικό brewing και σύστημα συσκευασίας που εγγυώνται υψηλής ποιότητας άρωμα\nΜία λεπτή διαλογή με UTZ πιστοποιημένους κόκκους\nΠοικίλες επιλογές γευστικών ροφημάτων καφέ με βάση το γάλα με τη βοήθεια του L’OR PROMESSO MILC\nΕξατομίκευση στα καλύτερά της\nΑνακαλύψτε τις αναρίθμητες εξατομικευμένες επιλογές που ικανοποιούν τις προσωπικές σας προτιμήσεις. Προσαρμόστε την ένταση του καφέ και προσθέστε γάλα ή αφρόγαλα αν επιθυμείτε βασιζόμενοι στις προτιμήσεις σας. Δημιουργήστε το προσωπικό σας αγαπημένο L’OR Promesso ρόφημα καφέ και αποθηκεύστε τη δική σας μοναδική γευστική επιλογή.\nΑπόλυτος Νικητής στο Design\nΗ L’OR Promesso είναι ο νικητής του καταξιωμένου Red Dot Design Award 2016. Ο όμορφος και πρωτοποριακός σχεδιασμός της μηχανής ήταν επίσης πιο αρεστός σε σύγκριση με παραδοσιακές μηχανές espresso.\nΗ ευκολία στην απόλυτη μορφή της\nΜέγιστη διάρκεια λειτουργίας χάρη στον εύκολο χειρισμό, το γέμισμα και τον καθαρισμό. Η L’OR Promesso έχει οδηγίες βήμα προς βήμα στην οθόνη της για να καθοδηγήσει τους χρήστες. Λιγότερο από ένα λεπτό είναι αρκετό για την αλλαγή ενός πακέτου και 7 λεπτά αρκούν για τον καθαρισμό της μία φορά την εβδομάδα.\nΗ L’OR PROMESSO προσφέρει την απόλυτη λύση καφέ για την επιχείρησή σας\nΥψηλά standards στον καφέ\nΗ L’OR Promesso είναι μία υψηλά αποδοτική και ολοκληρωμένη λύση καφέ που ενισχύει την ποιότητα της επιχείρησής σας υπογραμμίζοντας τις προσπάθειές σας για βιώσιμη ανάπτυξη. Μία βιώσιμη λύση, με πιστοποιημένο καφέ από τον οργανισμό UTZ που δημιουργεί προστιθέμενη αξία για την επιχείρησή σας και τους πελάτες σας.\nL'OR PROMESSO στην εταιρεία σας\nΘέλετε να μάθετε όλα όσα μπορεί να προσφέρει η L’OR Promesso στην επιχείρησή σας; Επικοινωνήστε μαζί μας για να το ανακαλύψετε.


Γονεϊκά Στυλ Ανατροφής: Τι Είναι Και Γιατί Μας Ενδιαφέρουν - Mrs Mommy - Είσαι μαμα ; Καλωσόρισες σπίτι σου!\nΑναπτυξιακοί ψυχολόγοι εδώ και πολύ καιρό ενδιαφέρονται για το πώς οι γονείς επηρεάζουν την ανάπτυξη του παιδιού. Ωστόσο, η εύρεση των πραγματικών δεσμών αιτίας-αποτελέσματος μεταξύ συγκεκριμένων πράξεων των γονέων και της μετέπειτα συμπεριφοράς των παιδιών είναι πολύ δύσκολη.\nΚάποια παιδιά που έχουν ανατραφεί σε εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα μπορεί αργότερα, μεγαλώνοντας, να έχουν εντυπωσιακά παρόμοιες προσωπικότητες. Αντίθετα, παιδιά που μοιράζονται ένα σπίτι και αναθρέφονται στο ίδιο περιβάλλον μπορεί μεγαλώνοντας να έχουν πολύ διαφορετικές προσωπικότητες.\nΠαρά τις προκλήσεις αυτές, οι ερευνητές υποθέτουν ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ των τρόπων ανατροφής των παιδιών και των επιπτώσεων που έχουν αυτοί οι τρόποι στα παιδιά. Αυτές οι επιπτώσεις, προτείνουν μερικοί, μεταφέρονται στην ενήλικη συμπεριφορά.\nΚατά τη διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του 1960, η ψυχολόγος Diana Baumrind, εντόπισε κάποιες σημαντικές διαστάσεις της ανατροφής των παιδιών. Οι διαστάσεις αυτές περιλαμβάνουν στρατηγικές πειθαρχίας, ζεστασιά και φροντίδα, τρόπους επικοινωνίας και προσδοκίες για ωριμότητα και έλεγχο. Βασιζόμενη σε αυτές τις διαστάσεις, η Baumrind πρότεινε ότι η πλειοψηφία των γονιών παρουσιάζει ένα από τα τρία διαφορετικά στυλ ανατροφής. Επιπλέον, έρευνα από τους Maccoby και Martin, πρότεινε να προστεθεί ένα ακόμα στυλ ανατροφής παιδιών στα αρχικά τρία.\nΑς ρίξουμε μια κοντινή ματιά σε κάθε ένα από αυτά τα τέσσερα στυλ και τον αντίκτυπο που μπορούν να έχουν στη συμπεριφορά ενός παιδιού.\nΑυταρχικό γονεϊκό ύφος- Authoritarian Parenting\nΈνας από τα τρία στυλ διαπαιδαγώγησης που αναγνωρίστηκαν από τη Baumrind ήταν το αυταρχικό. Σύμφωνα με αυτό, τα παιδιά πρέπει να ακολουθούν τους αυστηρούς κανόνες που θέτουν οι γονείς. Η αποτυχία τήρησης τους συνήθως οδηγεί στην τιμωρία. Οι αυταρχικοί γονείς συνήθως δεν εξηγούν τη λογική πίσω από αυτούς τους κανόνες. Αν ρωτηθεί ο γονέας μπορεί απλά να απαντήσει «γιατί το είπα εγώ». Ενώ αυτοί οι γονείς έχουν υψηλές απαιτήσεις δεν είναι πολύ ευέλικτοι προς τα παιδιά τους. Περιμένουν από αυτά να συμπεριφέρονται εξαιρετικά και να μην κάνουν λάθη αλλά προσφέρουν πολύ λίγη καθοδήγηση για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν στο μέλλον. Τα λάθη τιμωρούνται συχνά πολύ αυστηρά αλλά τα παιδιά αναρωτιούνται τι ακριβώς έχουν κάνει λάθος.\nΣύμφωνα με τη Baumrind, οι γονείς αυτοί «προσανατολίζονται σύμφωνα με την υπακοή και την ιεραρχία, και περιμένουν οι εντολές τους να ακολουθούνται χωρίς εξήγηση». Οι γονείς που εμφανίζουν αυτό το ύφος συχνά περιγράφονται ως τυραννικοί και δικτατορικοί. Παρά το γεγονός ότι εφαρμόζουν αυστηρούς κανόνες και έχουν υψηλές προσδοκίες, κάνουν ελάχιστα για να δικαιολογήσουν το σκεπτικό πίσω από τις απαιτήσεις τους και απλώς περιμένουν τα παιδιά να υπακούσουν χωρίς ερωτήσεις.\nΔημοκρατικό γονεϊκό στυλ-Authoritative Parenting\nΤο δεύτερο από τα τρία στυλ διαπαιδαγώγησης ήταν το δημοκρατικό. Σαν τους αυταρχικούς γονείς, εκείνοι με το δημοκρατικό στυλ δημιουργούν κανόνες και κατευθυντήριες γραμμές τις οποίες τα παιδιά τους αναμένεται να ακολουθήσουν. Ωστόσο, αυτό το στυλ διαπαιδαγώγησης είναι πολύ πιο δημοκρατικό.\nΟι δημοκρατικοί γονείς είναι ευέλικτοι προς τα παιδιά τους και πρόθυμοι να ακούσουν τις ερωτήσεις. Αυτοί οι γονείς περιμένουν πολλά από τα παιδιά τους, αλλά παρέχουν ζεστασιά, ανατροφοδότηση και επαρκή υποστήριξη. Όταν τα παιδιά αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους, οι γονείς αυτοί είναι πιο στοργικοί και επιεικείς αντί τιμωρητικοί.\nΗ Baumrind ανέφερε ότι αυτοί οι γονείς «παρακολουθούν και μεταδίδουν σαφή πρότυπα για τη συμπεριφορά των παιδιών τους. Είναι δυναμικοί, αλλά δεν είναι παρεμβατικοί και περιοριστικοί. Οι μέθοδοι πειθαρχίας που χρησιμοποιούν είναι υποστηρικτικές. Θέλουν τα παιδιά τους να είναι τόσο δυναμικά όσο και κοινωνικά υπεύθυνα, και τόσο αυτόνομα όσο και συντροφικά.» Είναι αυτός ο συνδυασμός της προσδοκίας και της υποστήριξης που βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν δεξιότητες όπως η ανεξαρτησία, ο αυτοέλεγχος, και η αυτονομία.\nΕπιτρεπτικό γονεϊκό ύφος-Permissive Parenting\nΤο τελευταίο πρότυπο διαπαιδαγώγησης που αναγνώρισε η Baumrind ήταν αυτό που είναι γνωστό ως επιτρεπτικό γονικό ύφος. Οι επιτρεπτικοί γονείς, οι οποίοι μερικές φορές αναφέρονται ως επιεικείς γονείς, έχουν πολύ λίγες απαιτήσεις από τα παιδιά τους. Αυτοί οι γονείς σπάνια πειθαρχούν τα παιδιά τους, επειδή έχουν σχετικά χαμηλές προσδοκίες για ωριμότητα και αυτοέλεγχο.\nΣύμφωνα με τη Baumrind, οι επιτρεπτικοί γονείς «είναι πιο ευέλικτοι από ό, τι απαιτητικοί. Είναι μη παραδοσιακοί και επιεικείς, δεν απαιτούν ώριμη συμπεριφορά, επιτρέπουν σημαντικό αυτοέλεγχο και αποφεύγουν τις αντιπαραθέσεις». Οι επιτρεπτικοί γονείς είναι γενικά στοργικοί και επικοινωνιακοί με τα παιδιά τους, συχνά υιοθετώντας το ρόλο περισσότερο του φίλου παρά του γονιού.\nΑδιάφορο γονεϊκό ύφος – Uninvolved Parenting\nΕκτός από τα τρία κύρια γονεϊκά στυλ που εισήγαγε η Baumrind, η ψυχολόγος Eleanor Maccoby και ο John Martin πρότειναν ένα τέταρτο στυλ που είναι γνωστό ως αδιάφορο , το οποίο χαρακτηρίζεται από λίγες απαιτήσεις, χαμηλή ανταπόκριση και πολύ λίγη επικοινωνία.\nΠαρά το γεγονός ότι αυτοί οι γονείς εκπληρώνουν τις βασικές ανάγκες του παιδιού, είναι γενικά αποκομμένοι από τη ζωή του παιδιού τους. Ίσως να βεβαιωθούν ότι τα παιδιά τους έχουν φαγητό και ένα σπίτι, αλλά θα προσφέρουν λίγη έως καθόλου καθοδήγηση, δομή, κανόνες ή ακόμη και υποστήριξη. Σε ακραίες περιπτώσεις, αυτοί οι γονείς μπορεί ακόμη και να απορρίπτουν ή να παραμελούν τις ανάγκες των παιδιών τους.\nΟ αντίκτυπος του γονεϊκού στυλ.\nΤι επίδραση έχουν αυτά τα πρότυπα διαπαιδαγώγησης στην ανάπτυξη του παιδιού;\nΑπό τις μελέτες προέκυψαν τα παρακάτω ευρήματα:\nΤο αυταρχικό στυλ διαπαιδαγώγησης συνήθως οδηγεί σε παιδιά που είναι υπάκουα και ικανά, αλλά κατατάσσονται χαμηλότερα στην ευτυχία, την κοινωνική επάρκεια, και την αυτοεκτίμηση.\nΤο δημοκρατικό στυλ διαπαιδαγώγησης τείνει να οδηγεί σε παιδιά που είναι χαρούμενα, ικανά και επιτυχημένα.\nΤο επιτρεπτικό στυλ διαπαιδαγώγησης συχνά οδηγεί σε παιδιά που κατατάσσονται χαμηλά στην ευτυχία και τον αυτοέλεγχο. Αυτά τα παιδιά είναι πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα με την εξουσία και τείνουν να έχουν κακές επιδόσεις στο σχολείο.\nΤο αδιάφορο στυλ διαπαιδαγώγησης κατατάσσεται χαμηλότερα σε όλους τους τομείς της ζωής. Αυτά τα παιδιά έχουν την τάση να στερούνται τον αυτοέλεγχο, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, και είναι λιγότερο ικανά σε σχέση με τους συνομηλίκους τους.\nΓιατί το δημοκρατικό στυλ διαπαιδαγώγησης παρέχει τέτοια πλεονεκτήματα σε σχέση με τα υπόλοιπα;\nΕπειδή οι γονείς αυτοί είναι πιο πιθανό να θεωρηθούν λογικοί, δίκαιοι και ακριβώς για αυτόν το λόγο τα παιδιά τους είναι πιο πιθανό να συμμορφωθούν με τα αιτήματα που οι γονείς αυτοί έχουν. Επίσης, επειδή αυτοί οι γονείς παρέχουν κανόνες, καθώς και επεξηγήσεις για αυτούς τους κανόνες, τα παιδιά είναι πολύ πιο πιθανό να εσωτερικεύουν τα διδάγματα αυτά.\nΑντί να ακολουθήσουν απλά τους κανόνες γιατί φοβούνται την τιμωρία (που θα μπορούσαν να έχουν και με αυταρχικούς γονείς), τα παιδιά αυθεντικών γονιών είναι σε θέση να δουν γιατί υπάρχουν οι κανόνες, να κατανοήσουν ότι είναι δίκαιοι και αποδεκτοί, και να προσπαθήσουν να ακολουθήσουν αυτούς τους κανόνες για να καλύψουν τη δική τους εσωτερική αίσθηση του τι είναι σωστό και τι λάθος.\nΦυσικά, το στυλ διαπαιδαγώγησης του κάθε γονέα συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ένα μοναδικό μείγμα σε κάθε οικογένεια. Για παράδειγμα, η μητέρα μπορεί να εμφανίσει ένα δημοκρατικό στυλ, ενώ ο πατέρας ευνοεί μια πιο ανεκτική προσέγγιση.\nΑυτό μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε ανάμεικτα μηνύματα ή ακόμη και καταστάσεις όπου το παιδί επιδιώκει την έγκριση από τον πιο ανεκτικό γονέα για να κερδίσει αυτό που θέλει. Προκειμένου οι γονείς να δημιουργήσουν μια συνεκτική προσέγγιση για την ανατροφή των παιδιών, είναι σημαντικό να μάθουν να συνεργάζονται καθώς συνδυάζουν διάφορα στοιχεία του μοναδικού προτύπου διαπαιδαγώγησης που διαθέτουν.\nΟπότε, τι να συγκρατήσετε όσον αφορά τα πρότυπα διαπαιδαγώγησης;\nΤα πρότυπα διαπαιδαγώγησης σχετίζονται με διαφορετικά αποτελέσματα και το δημοκρατικό στυλ είναι γενικά συνδεδεμένο με θετικές συμπεριφορές όπως η ισχυρή αυτοεκτίμηση και η αυτο-επάρκεια. Ωστόσο, άλλοι σημαντικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του πολιτισμού, των παιδικών αντιλήψεων για γονεϊκή θεραπεία, και των κοινωνικών επιρροών παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά των παιδιών.


Π.Χριστινάκης, Ο Μέγας Φώτιος, οι Ιεροί κανόνες και το Σχίσμα του 867 | ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ\nΤου Παναγιώτη Επ. Χριστινάκη\nΚαθηγητού Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών-\nΕισήγηση στη συνάντηση ΦΩΤΕΙΑ 2005 ενώπιον της Ιεράς Συνόδου και των Καθηγητών των Θεολογικών Σχολών. Διορθόδοξο Κέντρο της Ιεράς Μονής Πεντέλης, 6 Φεβρουαρίου 2005\nΜακαριότατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σεβασμιότατε εκπρόσωπε του Πατριάρχου Αλεξανδρείας, Σεβασμιότατοι και Θεοφιλέστατοι Αρχιερείς,Τίμιο Πρεσβυτέριο, Κύριε Εκπρόσωπε της Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Σεβαστοί Καθηγητές μου, Κύριοι Κοσμήτορες των Θεολογικών Σχολών Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Κύριοι Πρόεδροι των Θεολογικών Σχολών, Αγαπητοί Συνάδελφοι, Αγαπητοί Φοιτητές και Φοιτήτριες,Κυρίες και Κύριοι,\n1. Αποδεχθείς κατά καθήκον τον από την Σεπτή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος τιμητικό ορισμό μου ως ομιλητού της σημερινής εκδηλώσεως προς τιμήν του αγίου Φωτίου επέλεξα να παρουσιάσω ενώπιών σας από πλευράς της ειδικότητάς μου το θέμα: Ιεροί Κανόνες Φώτιος Σχίσμα του 867. Είναι γνωστόν ότι με τον άγιο Φώτιο γενικώς και την συμμετοχή του στο Σχίσμα του 867 μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας έχουν γραφεί και λεχθεί τόσα πολλά, ώστε μόνο για την καταγραφή των σχετικών τίτλων απαιτούνται τόμοι εκατοντάδων σελίδων. Επιφανείς και σπουδαίοι ερευνητές, Έλληνες και ξένοι έχουν προσφέρει πολλά και σημαντικά στη σχετική επιστημονική έρευνα, ιδιαίτερα από πλευράς Ιστορίας, Γραμματολογίας, Φιλολογίας κ.λπ.. Όλα αυτά κρίνω ότι κατανοούνται και αξιολογούνται ορθότερα μέσα στο πλαίσιο του δικαίου της Εκκλησίας και κυρίως των Ιερών Κανόνων, δεδομένου ότι ουδείς αμφισβητεί ότι η Ιστορία δημιουργεί Δίκαιο, αλλά και το δίκαιο δημιουργεί Ιστορία. Είναι γνωστό ότι κατά καιρούς έχουν προβληθεί πολλά αίτια του Σχίσματος του 867. Αίτια πολιτικά, εκκλησιαστικά και θεολογικά και άλλα. Από αυτά περισσότερο προβάλλεται το Παπικό Πρωτείο, το οποίο κατανοήθηκε από τους παπικούς ως πρωτείο εξουσίας του επισκόπου Ρώμης επί των λοιπών επισκόπων, με το αιτιολογικό ότι ο Απόστολος Πέτρος υπήρξε πρώτος μεταξύ των Αποστόλων και κατά συνέπεια και ο διάδοχός του ο Πάπας Ρώμης πρέπει να είναι πρώτος μεταξύ των λοιπών επισκόπων, ασκώντας έπ’ αυτών πρωτείο όχι τιμής αλλά εξουσίας. Πόσο μεγάλο λάθος και ψεύδος είναι αυτό θα πούμε στη συνέχεια. Από πλευράς δογματικής πίστεως ως κυριότερο αίτιο του Σχίσματος προβάλλεται η νόθευση του Συμβόλου της Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως με την αυθαίρετη προσθήκη εις αυτό του filioque, δηλαδή της διδασκαλίας ότι το Άγιον Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο εκ του Πατρός, αλλά και εκ του Υιού, διδασκαλία που προβλήθηκε ως αίρεση. Ιδιαίτερα ακόμη μεταξύ των αιτίων του Σχίσματος προβάλλονται η αντικανονική απομάκρυνση από τον Πατριαρχικό Θρόνο Κων/πόλεως του Πατριάρχη Ιγνατίου, η αντικανονικότητα της εκλογής και χειροτονίας του Πατριάρχη Φωτίου επειδή μέσα σε πέντε μέρες έγινε μοναχός, υποδιάκονος, διάκονος, πρεσβύτερος και Πατριάρχης Κων/πόλεως. Σ’ αυτά προστίθενται η εισπήδηση των Παπικών στη Βουλγαρία και η εισαγωγή εκεί πολλών λατινικών καινοτομιών και διδασκαλιών, διοικητικές αξιώσεις του Πάπα στην Κάτω Ιταλία και Σικελία κ. α.\n2. Δεν παραθεωρούμε τη μεγάλη σημασία όλων αυτών των αιτίων. Η δική μας όμως μακροχρόνια σχετική έρευνα μας έδειξε ότι όλα αυτά τα αίτια έχουν ένα κοινό παρανομαστή, ένα κοινό στοιχείο: Την παραβίαση του Δικαίου της αρχαίας, ενιαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας και κυρίως του Δικαίου των Ιερών Κανόνων. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία άρχισε να μην εφαρμόζει τους Ιερούς Κανόνες και τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων διότι αποτελούν το μεγαλύτερο και αξεπέραστο εμπόδιο στο Παπικό Πρωτείο εξουσίας, στο παπικό αλάθητο και στις λοιπές καινοτομίες του Παπισμού. Ιεροί Κανόνες και Παπικό Πρωτείο εξουσίας δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Όπου ισχύουν και εφαρμόζονται οι Ιεροί Κανόνες είναι αδύνατο να υπάρξει Παπισμός.\nΑυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Παπισμός άρχισε προοδευτικά να διαφοροποιείται από το δίκαιο των Ιερών Κανόνων, να μην τους εφαρμόζει και στο τέλος τους κατάργησε. Αυτό προκάλεσε και όλα τα αίτια του Σχίσματος και το ίδιο το Σχίσμα μεταξύ της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας και της Δυτικής. Προς απόδειξη αυτής της θέσεως κρίνουμε ότι δεν πρέπει να ασχοληθούμε με μεμονωμένες πτυχές αυτού, αλλά να δούμε σφαιρικά το ζήτημα από την αρχή μέχρι σήμερα, κατά τα κεντρικά αυτού σημεία, που για μας είναι οι Ιεροί Κανόνες και γενικότερα το δίκαιο της αρχαίας ενιαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας, η προσωπικότητα του Φωτίου ως προασπιστού της Κανονικής τάξεως, η παραβίαση συστηματικά της Κανονικής τάξεως και η εξ’ αυτής δημιουργία των αιτιών που οδήγησαν στο Σχίσμα του 867, το ίδιο το Σχίσμα μεταξύ των Εκκλησιών, την κατάργηση τελικά των Ιερών Κανόνων από τους Πάπες, την αντικατάστασή τους από κανόνες Δικαίου που θέσπισαν οι ίδιοι και στη δημιουργία μιας καταστάσεως που δεν μπορεί να οδηγήσει στην Ένωση των Εκκλησιών, αν η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν επιστρέψει στο δίκαιο της αρχαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας, στο δίκαιο των Ιερών Κανόνων. Όλα αυτά θα φανούν με σαφήνεια αν πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, τα οποία κατά τη δική μας έρευνα και αξιολόγηση έχουν κατά τα εκτιθέμενα στη συνέχεια.\n3. Ο ιδρυτής της επί γης στρατευομένης Χριστιανικής Εκκλησίας είναι ο Ιησούς Χριστός με την ενανθρώπισή του, την επί γης δράση και διδασκαλία του, την εκλογή των Μαθητών και Αποστόλων του για να συνεχίσουν το έργο του επί της γης, την σταυρική θυσία, την ταφή και την Ανάστασή του, την μετά την Ανάστασή του επί τεσσαράκοντα μέρες παραμονή επί της γης, την εμφάνισή του στους Αποστόλους, την παράδοση εις αυτούς των τελευταίων εντολών του, την Ανάληψή Του και των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία του κατά την Πεντηκοστή.\n4. Την Εκκλησία του Χριστού δεν την ίδρυσε ο Απόστολος Πέτρος, δεν υπήρξε ποτέ δική του. Ο Χριστός όταν επέλεξε τον Πέτρο δεν τον όρισε υπαρχηγό του, ούτε του είπε ότι θα ήταν αρχηγός των άλλων Αποστόλων με πρωτείο εξουσίας έπ’ αυτών.\n5. Ο Ιησούς Χριστός παρεχώρησε ολόκληρη την Ιερατική Εξουσία σε όλους εξίσου τους Αποστόλους. Σε όλους έδωσε εξίσου την ίδια τελετουργική εξουσία, (potestas ordinis), δηλαδή το ίδιο δικαίωμα να τελούν τελετουργικές πράξεις. Σε όλους έδωσε πρωτογενή διδακτική εξουσία (potestas magisterii), δηλαδή το δικαίωμα και την εξουσία να διδάσκουν την διδασκαλία και το κήρυγμά του. Δεν έδωσε αυτό το δικαίωμα μόνο στον Απόστολο Πέτρο. Σε όλους έδωσε την ίδια Διοικητική Εξουσία (potestas ήurisdictions), δηλαδή το δικαίωμα να διδάσκουν, να κηρύττουν το θείο θέλημά Του. Από το πλήθος των σχετικών χωρίων της Καινής Διαθήκης, αρκεί να αναφερθεί εδώ η σαφής και γλαφυρή περιγραφή, με την οποία ο Ματθαίος τελειώνει το Ευαγγέλιό του. Έτσι προηγουμένως είχε περιγράψει ότι ο Ιούδας, όταν είδε ότι καταδικάστηκε ο Ιησούς Χριστός μετάνοιωσε για την προδοσία του, επέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας και απελθών απήγξατο (Ματθ. 27, 35). Οι τελευταίοι στίχοι του κατά Ματθαίου Ευαγγελίου, δηλαδή οι στίχοι 16-20 του κεφ. 28, είναι χαρακτηριστικοί και πολύτιμοι για το θέμα. Έτσι στο Ματθ. 28, 16 αναγράφεται: Οι δε ένδεκα μαθηταί επορεύθησαν εις την Γαλιλαίαν εις το όρος ον ετάξατο αυτοίς ο Ιησούς, και ιδόντες αυτόν προσεκάθησαν, οι δε εδίστασαν. Από αυτό το χωρίο καταφαίνεται ότι η συνάντηση αυτή δεν ήταν τυχαία, αλλά είχε ορισθεί από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, προφανώς λόγω της μεγάλης σοβαρότητάς της, όπως προκύπτει από τη συνέχεια του κειμένου, κατά το οποίο: και προσελθών ο Ιησούς ελάλησεν αυτοίς λέγων. Πρόκειται για την τελευταία συνάντηση Ιησού Χριστού και Μαθητών του. Αν ήθελε να ορίσει κάποιο πρώτο μεταξύ των μαθητών του με πρωτείο υπεροχής και εξουσίας απέναντι των λοιπών η καταλληλότερη ευκαιρία και ώρα θα ήταν η παρούσα. Όμως μέχρι εδώ δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο που να δηλώνει πρωτείο εξουσίας του Πέτρου. Ούτε το όνομα του τελευταίου αναφέρεται. Την συνάντηση ο Ιησούς ετάξατο αυτοίς την όρισε γι’ αυτούς και για τους ένδεκα. Και όταν τους πλησίασε ελάλησεν αυτοίς μίλησε σε όλους και όχι μόνο στον Πέτρο. Και το περιεχόμενο της ομιλίας του προς όλους είναι καταλυτικό για το θέμα μας γιατί δηλώνει την τελευταία επί γης βούλησή του. Έτσι λέει προς όλους: εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης (Ματθ. 28, 18). Σαφώς λοιπόν εδώ ο Ιησούς Χριστός ομιλεί για εξουσία δική του, που του δόθηκε ολόκληρη και στον ουρανό και στη γη. Μέσα στα πλαίσια λοιπόν της πλήρους εξουσίας Του δίνει προς όλους ανεξαιρέτως και όχι μόνο στον Πέτρο τις τελευταίες εντολές του λέγοντας προς αυτούς: Πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς πάντα όσα ενετειλάμην υμίν και ιδού εγώ μεθ’ ημών έσομαι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος (Ματθ. 28, 18-20). Από αυτή την τελευταία βούληση του Ιησού Χριστού λαμβάνουν όλοι οι μαθητές την εντολή να πορευθούν προς όλα τα έθνη και να τα μαθητεύσουν, δηλαδή να τα κάνουν μαθητές τους, διδάσκοντες αυτούς ‘πάντα όσα ενετειλάμην υμίν’, όσα δηλαδή είχαν από τον Ιησού Χριστό λάβει την εντολή να διδάξουν. Αυτά αποδεικνύουν ότι ο Ιησούς Χριστός έδωσε σε όλους τους Αποστόλους την πλήρη διδακτική εξουσία και καθόρισε κατά απόλυτο τρόπο και το περιεχόμενο της διδασκαλίας τους. Δεν είχαν οι Απόστολοι την εξουσία να διδάξουν δικές τους διδασκαλίες, ούτε δικά τους δόγματα. Ούτε και ορίστηκε ο Πέτρος μόνος διαχειριστής της διδακτικής εξουσίας, από τον οποίο θα την λάμβαναν οι λοιποί Μαθητές. Πουθενά δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο εξαρτήσεως των λοιπών Αποστόλων από τον Πέτρο η αναφοράς εις αυτόν. Ούτε βεβαίως ήταν δυνατόν ο Απόστολος που θα επορεύετο για να μαθητεύσει τα έθνη της Αφρικής ή της Ανατολικής Ασίας να λαμβάνει εντολές ή οδηγίες από τον ευρεθέντα στην Ρώμη Πέτρο. Ούτε είπε ο Χριστός ότι θα είναι μαζί τους ο Πέτρος για να τους κατευθύνει και να τους στηρίξει μέχρι της συντέλειας των αιώνων, αλλά θα είναι μαζί τους ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.\nΑλλά και από πλευράς τελετουργικής εξουσίας για τους ίδιους λόγους όλοι οι Μαθητές έλαβαν την ίδια εντολή και την ίδια εξουσία να τελούν τις ίδιες πράξεις λατρείας. Εδώ όλοι έλαβαν την εξουσία να τελούν το ίδιο βάπτισμα εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Δεν είπε να βαπτίζουν εις το όνομα του Πέτρου, ούτε να λαμβάνουν από αυτόν την εξουσία και το δικαίωμα να τελούν μυστήρια. Είναι γνωστόν ότι την εξουσία τελέσεως των μυστηρίων, όπως της θείας Ευχαριστίας, της εξομολογήσεως κλπ. έδωσε σε όλους τους Αποστόλους. Το ίδιο έγινε και με την Διοικητική Εξουσία. Γιατί μπορεί με αφορμή την β’ ομολογία του Αποστόλου Πέτρου να έδωσε πρώτα σ’ αυτόν την εξουσία του δεσμείν και λύειν, όπως περιγράφεται στο Ματθ. 16, 1820, στο οποίο και μόνο σταματούν οι θιασώτες του Παπικού Πρωτείου εξουσίας, αποσιωπώντας ανεπίτρεπτα ότι αργότερα ο ίδιος Ιησούς είπε την τελευταία λέξη του επί του θέματος, που είναι και η τελική και συνολική του θέση. Πράγματι, απευθυνόμενος αυτή τη φορά προς όλους τους Αποστόλους και όχι μόνο προς τον Πέτρο, τους υποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίζεται ο αμαρτήσας χριστιανός, δηλαδή τον τρόπο ασκήσεως της δικαστικής εξουσίας με τελικό φορέα αυτής την Εκκλησία. Ατομικά δίνει σε όλους την αυτήν εξουσία του δεσμείν και λύειν λέγοντας προς όλους αδιακρίτως το: Αμήν λέγω υμίν όσα εάν δέσητε επί της γης έσται δεδεμένα εν ουρανώ, και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν ουρανώ (Ματθ. 18, 18). Οι Ρωμαιοκαθολικοί όμως παγιδευμένοι στις αυθαίρετες παπικές αξιώσεις προσπάθησαν και προσπαθούν να παρουσιάσουν τον Απόστολο Πέτρο ως έχοντα πρωτείο εξουσίας έναντι των άλλων Αποστόλων και τον Πάπα Ρώμης, ως διάδοχό του ως έχοντα πρωτείο εξουσίας επί όλων των λοιπών επισκόπων. Πρόκειται για την μεγαλύτερη άπατη στο χώρο της διοικήσεως της Εκκλησίας που για την στήριξή της έγιναν και άλλες άπατες και πλαστογραφήσεις της Ιστορίας, όπως είναι η Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεά, οι Ψευδοϊσιδόρειες διατάξεις κ.α.\n6. Ο ίδιος όμως ο Απόστολος Πέτρος με την συμπεριφορά του διαψεύδει πλήρως τους θιασώτες του Παπικού Πρωτείου. Έτσι κατά την περιγραφή του 2ου κεφ. των Πράξεων των Αποστόλων, οι ένδεκα Απόστολοι μετά την Ανάληψη του Κυρίου επέστρεψαν από το όρος των Ελαιών, όπου έλαβε χώρα η ανάληψη, στην Ιερουσαλήμ. Έχει με πρόταση του Πέτρου αποφασίστηκε από όλη την μικρή χριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων να αντικατασταθεί ο Ιούδας που είχε απαγχονιστεί. Τον αντικαταστάτη του όμως δεν τον όρισε ο Πέτρος, αλλά όλοι μαζί επέλεξαν δύο: Τον Βαρραβά που αποκλήθηκε Ιούστος και τον Ματθία. Από αυτούς τους δύο αναδείχθηκε ο Ματθίας ως αντικαταστάτης του Ιούδα. Όχι όμως από τον Πέτρο, αλλά με κλήρο: και έδωκαν κλήρους αυτοίς και έπεσεν ο κλήρος επί Ματθίαν και συγκατεψηφίσθη μετά των ένδεκα Αποστόλων (Πράξ. 1, 26). Αν ο Απόστολος Πέτρος είχε πρωτείο εξουσίας και διοικήσεως θα όριζε αυτός μόνος τον αντικαταστάτη του Ιούδα. Κάτι ανάλογο έγινε και στην Αποστολική Σύνοδο περί το 50 μ.Χ. Τότε οι Απόστολοι διεφώνησαν έντονα. Από τη μία μεριά ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης και οι λοιποί εξ Ιουδαίων Χριστιανοί υποστήριζαν ότι όσοι μη Ιουδαίοι προσήρχοντο στον Χριστιανισμό για να γίνουν δεκτοί έπρεπε πρώτα να περιτμηθούν και να γίνουν τηρητές του Μωσαϊκού Νόμου (Πράξ. 15,5). Τη θέση αυτή απέρριπταν ο Παύλος, ο Βαρνάβας και οι εξ Εθνών χριστιανοί. Έγινε συζήτηση και τελικά δεν επικράτησε η άποψη του Αποστόλου Πέτρου, αλλά των εξ εθνών χριστιανών. Η Αποστολική Σύνοδος αποφάσισε για τους Εξ εθνών προσερχόμενους στον Χριστιανισμό να μην τηρήσουν προηγουμένως την περιτομή και τις λοιπές τυπικές διατάξεις του Μωσαϊκού Νόμου, αλλά μόνο ‘απέχεσθαι ειδωλοθύτων και αίματος και πνικτών και πορνείας’ (Πράξ. 15, 29). Πολλές φορές είχαμε αναρωτηθεί γιατί η Αποστολική Σύνοδος από το σύνολο των διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου όρισε στους εξ Εθνών προσερχόμενους χριστιανούς να απέχουν μόνο από τα ειδωλόθυτα, την πορνεία και τη βρώση αίματος και πνικτών. Και το εντυπωσιακό είναι εδώ ότι την ίδια απαγόρευση επανέλαβε και ο 67ος Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, παραλείποντας μόνο την βρώση ειδωλοθύτων, διότι δεν ετελούντο πλέον θυσίες στα είδωλα. Η απορία μας λύθηκε μόνο πριν από δύο περίπου δεκαετίες, όταν έγιναν γνωστά τα αίτια μεταδόσεως της κατάρας του αιώνα, του έιτζ. Τότε καταλάβαμε ότι η απόφαση της Αποστολικής Συνόδου είχε προφητικό χαρακτήρα και μεγάλη σημασία, διότι αν είχε εφαρμοσθεί δεν θα είχαμε σήμερα έιτζ, αφού είναι πια γνωστό ότι η ασθένεια αυτή διαδόθηκε από τη βρώση αίματος των πράσινων μπαμπουίνων, από τη βρώση πνικτών πράσινων μπαμπουίνων και από την παράνομη σεξουαλική σχέση. Όπως και αν έχουν τα πράγματα στην Αποστολική Σύνοδο, δεν επικράτησε η γνώμη του Αποστόλου Πέτρου, αλλά λήφθηκε απόφαση με δημοκρατικό τρόπο. Το ίδιο και στη λοιπή ζωή του Αποστόλου Πέτρου. Ουδέποτε άσκησε πρωτείο εξουσίας επί των λοιπών Αποστόλων.\n7. Ο ακουστής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ο Κλήμης επίσκοπος Ρώμης περί το 100 μ.Χ. στέλνει επιστολή προς τους Κορινθίους, οι οποίοι είχαν διαιρεθεί σε αντιμαχόμενες παρατάξεις γιατί άλλοι ήταν οπαδοί του Παύλου, άλλοι του Πέτρου, άλλοι του Απολλώ κλπ. Ο Κλήμης Ρώμης εμφανίζεται στην επιστολή του όχι ως έχων πρωτείον εξουσίας, αλλά ως επίσκοπος της Εκκλησίας της Ρώμης, την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει ως προκαθημένη της αγάπης και δεν διατάσσει, αλλά παρακαλεί και συμβουλεύει τους Κορινθίους να μη μαλώνουν, αλλά να ειρηνεύσουν. Αν είχε πρωτείο εξουσίας θα το ασκούσε.\n8. Το 153 συναντιούνται στην Ρώμη ο Πάπας Στέφανος και ο Πολύκαρπος Σμύρνης σε μια προσπάθεια να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της διαφορετικής εορτής του Πάσχα, το οποίο η Ρώμη εόρταζε σε ημέρα Κυριακή, ενώ οι εκκλησίες της Μικράς Ασίας, διατηρώντας τη δική τους αρχαία παράδοση το εόρταζαν την 14η του μήνα Νισσάν, πράγμα που δημιουργούσε προβλήματα γιατί την ίδια μέρα εόρταζαν και οι Ιουδαίοι το δικό τους Πάσχα. Οι δύο άνδρες δεν συμφώνησαν τελικά. Δεν επικράτησε η γνώμη του επισκόπου Ρώμης, αλλά χωρίστηκαν ειρηνικά.\n9. Περί το 192 ένας άλλος Πάπας, ο Πάπας Βίκτωρας απείλησε για το ίδιο θέμα με αποκοπή από το σώμα της Εκκλησίας τις Εκκλησίες της Ανατολής που δεν εόρταζαν το Πάσχα με την Ρώμη. Όμως ο Ειρηναίος, επίσκοπος Λουγδούνων, μεγάλη μορφή της εποχής τον έβαλε στη θέση του, λέγοντάς του ότι δεν είχε μονομερώς αυτό το δικαίωμα. Έτσι το πράγμα έμεινε σε εκκρεμότητα μέχρι το 325, όποτε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος έλυσε οριστικά το θέμα με την απόφασή της να εορτάζεται το Πάσχα από όλους τους χριστιανούς την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Συνεπώς και στο ζήτημα του Πάσχα ο Πάπας δεν μπόρεσε να ασκήσει πρωτείο εξουσίας. Το δίκαιο της αρχαίας Εκκλησίας δεν του έδινε κανένα πρωτείο εξουσίας.\n10. Κατά την περίοδο των Οικουμενικών Συνόδων ο Πάπας υποτάσσεται και αυτός, όπως και οι λοιποί επίσκοποι στην Οικουμενική Σύνοδο, η οποία αναδείχτηκε ως το ανώτατο διοικητικό και το μόνο αλάθητο όργανο της Εκκλησίας. Ουδείς Πάπας, ουδείς Πατριάρχης υπέταξε ποτέ την Οικουμενική Σύνοδο. Αντίθετα, η Οικουμενική Σύνοδος ταπείνωσε, καθαίρεσε ή και αναθεμάτισε όταν χρειάστηκε και Πάπες και Πατριάρχες και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα. Για παράδειγμα η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος καθαίρεσε και αναθεμάτισε τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Νεστόριο, ως αιρεσιάρχη, επειδή δίδαξε την γνωστή από το όνομά του αίρεση του Νεστοριανισμού. Η Ε’ Οικουμενική Σύνοδος ταπείνωσε τον Πάπα Βιγίλιο και η ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδος καταδίκασε ως αιρετικούς και πρωτεργάτες του Μονοθελητισμού και του Μονοενεργητισμού τον Πάπα Ρώμης, Ονόριο, τέσσερεις Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, τον Σέργιο (610638), τον Πύρρο (638-641, 654), τον Παύλο Β’ (441-653), και Πέτρο (654-666). Έναν Πατριάρχη Αλεξανδρείας, τον Κύρο (630-643) και έναν Πατριάρχη Αντιοχείας, τον Μακάριο (656681), ο οποίος μάλιστα ήταν παρών στην ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο και προσπάθησε να πείσει για την ορθότητα του Μονοθελητισμού και του Μονοενεργητισμού, χωρίς να το πετύχει, με αποτέλεσμα να καθαιρεθεί και να αναθεματισθεί ως αμετανόητος αιρεσιάρχης και στον θρόνο της Αντιοχείας να εκλεγεί από την αυτή Οικουμενική Σύνοδο ο Πατριάρχης Θεοφάνης (681-687). Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ούτε Παπικό Πρωτείο είχε θέση στην ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο, ούτε παπικό αλάθητο, αφού Πάπας καταδικάστηκε ως αιρετικός.\n11. Λίγο αργότερα, το 692 κατά την κρατούσα γνώμη, το 685/6 κατά την δική μας η γνωστή ως Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος επανέλαβε στον πρώτο της Κανόνα τον αναθεματισμό κατά του Πάπα Ονωρίου Ρώμης. Και με άλλους όμως Κανόνες δημιούργησε ένα σύνολο Ιερών Κανόνων, που αποτέλεσε και αποτελεί άξεπέραστο εμπόδιο για το Παπικό Πρωτείο και αλάθητο. Ειδικότερα η λεγόμενη Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος, που στην πραγματικότητα είναι συνέχεια της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, και γι’ αυτό και οι κανόνες της επί πέντε περίπου αιώνες ήταν γνωστοί ως κανόνες της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, είναι η Σύνοδος που θέσπισε 102 Κανόνες, και επικύρωσε και τους Ιερούς Κανόνες των προηγουμένων Οικουμενικών Συνόδων, ορισμένων Τοπικών και ορισμένους Ιερούς Κανόνες Πατέρων της Εκκλησίας. Έτσι κωδικοποίησε το δίκαιο των Ιερών Κανόνων της αρχαίας Εκκλησίας, οι οποίοι βέβαια είναι στο σύνολο τους αντίθετοι με το Παπικό Πρωτείο και αλάθητο. Ιεροί Κανόνες και Παπικό Πρωτείο εξουσίας δεν συμβιβάζονται, δεν μπορούν να συνυπάρχουν. Όπου υπάρχουν και εφαρμόζονται οι Ιεροί Κανόνες της αρχαίας ενιαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας δεν μπορεί να υπάρχει Παπικό Πρωτείο και αλάθητο. Και αντιστρόφως όπου υπάρχει Παπικό Πρωτείο και αλάθητο εκπαραθυρώνονται οι Ιεροί Κανόνες.\n12. Οι παπικοί ταχέως αντιλήφθησαν ότι αξεπέραστο εμπόδιο για το Παπικό Πρωτείο και αλάθητο είναι οι Ιεροί Κανόνες και ιδιαίτερα οι Ιεροί Κανόνες της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου που μετά από πέντε αιώνες ονομάστηκε από τον Βαλσαμώνα και Πενθέκτη. Την καταπολέμησαν με πάθος. Την ονόμασαν ψευδοσύνοδο, conciliabulum, σύνοδο του διαβόλου κ.λ.π. Ιδιαίτερα δεν τους άρεσαν πολλοί Ιεροί Κανόνες της, που σαφώς καταπολεμούσαν ορισμένες συμπεριφορές, πράξεις, έθιμα κλπ. της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Έτσι δεν τους άρεσε ο ΣΤ’1 Κανόνας της διότι μεταξύ των άλλων αιρετικών καταδικάζει ως αιρετικό και Ονόριον τον Ρώμης. Ομοίως δεν τους άρεσε ο ΣΤ’2 Κανόνας, διότι εκτός από την κωδικοποίηση των Ιερών Κανόνων, που έκανε, ορίζει και την τήρηση και των 85 Αποστολικών Ιερών Κανόνων, από τους οποίους όμως οι Ρωμαιοκαθολικοί εδέχοντο μόνο τους 50 πρώτους. Ομοίως δεν άρεσαν στους παπικούς οι Ιεροί Κανόνες ΣΤ’6 και επόμενοι, οι οποίοι επιτρέπουν την ύπαρξη έγγαμων πρεσβυτέρων και διακόνων, ενώ οι Ρωμαιοκαθολικοί είχαν καθιερώσει την αναγκαστική αγαμία αυτών. Δεν τους άρεσε ακόμη ο ΣΤ’ 36 Κανόνας, ο οποίος επαναλαμβάνει τα ίσα πρεσβεία τιμής με τον Ρώμης στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τα οποία είχαν παραχωρήσει εις αυτόν οι Ιεροί Κανόνες Β’3 και Δ’28. Ο ίδιος Κανόνας ΣΤ’36 οριστικοποίησε και την σειρά των πρεσβίων τιμής των πέντε αρχαίων μεγάλων Πατριαρχείων Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας, που από νωρίς αποτέλεσαν τον περίφημο θεσμό της Πενταρχίας, για τον οποίο τις καλύτερες διεθνώς έρευνες έχει πραγματοποιήσει ο Καθηγητής Βλ. Φειδάς, ο οποίος δημοσίευσε δύο τόμους για τον θεσμό της Πενταρχίας των ανωτέρω Πατριαρχών. Ο θεσμός αυτός ήταν πολύτιμος και αποτέλεσε ένα ακόμη εμπόδιο στο Παπικό Πρωτείο, διότι αποδεικνύει, ότι όταν δεν συνεδρίαζαν Οικουμενικές Σύνοδοι μπορούσαν να λαμβάνουν αποφάσεις για όλη την Εκκλησία από κοινού οι πέντε Πατριάρχες και όχι μόνο ο Ρώμης. Στους παπικούς επίσης δεν άρεσε ο ΣΤ’ 55 Ιερός Κανόνας, ο οποίος ρητά καταδικάζει τους εν τη Ρωμαίων πόλει μη τηρούντες την νηστεία του Σαββάτου και όρισε κρατείν και εν τη των Ρωμαίων Εκκλησία απαρασαλεύτως τον κανόνα τον λέγοντα· Ει τις κληρικός ευρεθείη την αγίαν Κυριακήν νηστεύων ή το Σάββατον, πλήν του ενός μόνου, καθαιρείσθω, ει δε λαϊκός, αφοριζέσθω. Μία από τις πολλές αποδείξεις ότι η Οικουμενική Σύνοδος και εδώ δεν δέχθηκε τη διαφοροποίηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που δεν τηρούσε τη νηστεία του Σαββάτου και αποφασίζει να τηρείται αυτή η νηστεία και στην Εκκλησία της Ρώμης, καταδικάζοντας σαφώς την αντίθετη πρακτική που ακολουθούσαν μέχρι τότε οι Πάπες. Αλλά και ο ΣΤ’67 επαναλαμβάνει όπως είδαμε την απόφαση της Αποστολικής Συνόδου των Ιεροσολύμων, απαγορεύοντας την βρώση αίματος και καταπολεμώντας έτσι τη συνήθεια των Ρωμαιοκαθολικών να κατασκευάζουν με αίμα ζώου διάφορα τρόφιμα και να τα τρώγουν. Αλλά και ο ΣΤ’82 καταδικάζει τη συνήθεια που υπήρχε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να απεικονίζουν τον Ιησού Χριστό ως αμνό. Η Σύνοδος τονίζει ότι ο αμνός ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός έχει μορφή ανθρώπου και όχι προβάτου και γι’ αυτό πρέπει κατά το ανθρώπινον αυτού να μη ζωγραφίζεται ως αμνός. Αυτοί και πολλοί άλλοι Ιεροί Κανόνες και κυρίως αυτοί που αναφέρονται στο Συνοδικό Θεσμό και κατεξοχήν στο θεσμό των Οικουμενικών Συνόδων αποτελούν ανυπέρβλητο εμπόδιο σε κάθε παπική αξίωση πρωτείου εξουσίας γιατί υποτάσσουν και τον Πάπα στο δίκαιο των Οικουμενικών Συνόδων και των Ιερών Κανόνων.\n13. Οι Πάπες όμως από νωρίς είχαν αρχίσει να διαφοροποιούνται από το δίκαιο της μίας αρχαίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας και να προβάλλουν ευκαίρως ακαίρως το Παπικό Πρωτείο. Έτσι οι πρώτοι Πάπες ήταν επιφυλακτικοί ή εχθρικοί κατά τα επόμενα 15 χρόνια μετά την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο μέχρις όπου στον παπικό θρόνο ανήλθε ο μη εμφορούμενος από τις ιδέες του Παπικού Πρωτείου Πάπας Κωνσταντίνος (708-715), ο οποίος αναγνώρισε ως σωστούς όλους τους Ιερούς Κανόνες της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου και το σύνολο του Δικαίου των Ιερών Κανόνων. Γι’ αυτό και σε πανηγυρική εκδήλωση ήλθε στην Κων/πολη και κατά τον επισημότερο τρόπο, που έλαβε μεγάλη δημοσιότητα, υπέγραψε και αναγνώρισε όλους τους Ιερούς Κανόνες. Έτσι έληξε τότε το ζήτημα που μας απασχολεί. Ο Πάπας αυτός σαφέστατα αναγνώρισε το δίκαιο όλων των Ιερών Κανόνων και την υπεροχή της Οικουμενικής Συνόδου απέναντι στον Πάπα. Αργότερα όμως, μετά το Σχίσμα αυτός ο πράγματι πνευματικός Πάπας θα κατηγορηθεί από τους Ρωμαιοκαθολικούς ότι δωροδοκήθηκε και υπέγραψε την επικύρωση των Ιερών Κανόνων της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου! Οι φανατικοί παπιστές πολύ εύκολα διαστρέφουν την ιστορική πραγματικότητα. Όμως η Ιστορία από μόνη της διαψεύδει την διαστροφή της. Αν ο Πάπας Κωνσταντίνος ήταν διεφθαρμένος και είχε δωροδοκηθεί γιατί δεν αποκηρύχτηκε ούτε κατακρίθηκε ποτέ ως διεφθαρμένος από δεκάδες Πάπες που τον διαδέχθηκαν στον παπικό θρόνο μέχρι και του Σχίσματος; Ήταν όλοι διεφθαρμένοι και δέχθηκαν τη διαφθορά; Και αν υπάρχουν Πάπες αιρετικοί, όπως ο Ονόριος και διεφθαρμένοι όπως εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο πως είναι δυνατόν να γίνεται λόγος για Παπικό Πρωτείο και αλάθητο; Η αλήθεια δυστυχώς για τους φανατικούς παπικούς είναι διαφορετική: Οι φανατικοί παπικοί διαστρέφουν την Ιστορία για να στηρίξουν το εντελώς αντιχριστιανικό πρωτείο εξουσίας. Έτσι πλαστογραφούν και εδώ χωρίς στοιχεία την Ιστορία, χαρακτηρίζοντας μία από τις πιο μεγαλειώδεις και χριστιανικές πράξεις στην Ιστορία του Παπισμού, όπως είναι η αναγνώριση από τον Πάπα Κωνσταντίνο των Ιερών Κανόνων της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου και του Κωδικοποιημένου από αυτή Δικαίου των Ιερών Κανόνων, ως πράξη διαφθοράς και δωροδοκίας. Και δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι πλήττουν μόνοι τους καίρια τον παπικό θεσμό, αφού οι Πάπες μπορούν να είναι διεφθαρμένοι και να δωροδοκούνται. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση του Πάπα Κωνσταντίνου στις πηγές δεν υπάρχει κανένα στοιχείο για δωροδοκία του. Εμφανίζεται να πιστεύει αυτό που έκανε και να χαίρεται γι’ αυτό. Όμως οι φανατικοί παπιστές πλαστογράφησαν και εδώ την Ιστορία, όπως δεν δίστασαν να το πράξουν και σε άλλες περιπτώσεις που πλαστογράφησαν την Ιστορία για να στηρίξουν το Παπικό Πρωτείο εξουσίας. Υπάρχει σήμερα έστω και ένας ερευνητής που να μη δέχεται ότι η περίφημη Ψευδοκωνσταντίνειος Δωρεά και οι εξ ίσου περίφημες Ψευδοϊσιδόρειες Διατάξεις αποτελούν δύο από τις ειδεχθέστερες πλαστογραφίες στην Ιστορία, που έγιναν για να στηρίξουν το Παπικό Πρωτείο εξουσίας και βεβαίως το στήριξαν μέχρι που αποδείχτηκε ότι αποτελούσαν πλαστογραφία.\n14. Η Ζ Οικουμενική Σύνοδος στην οποία επίσης παρέστησαν εκπρόσωποι του Πάπα και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και την οποία δέχθηκαν και οι παπικοί ως Οικουμενική Σύνοδο επικύρωσε επίσης με τον 1ο Κανόνα της όλους τους Ιερούς Κανόνες, και ονομαστικά τους Αποστολικούς, τους Κανόνες των προηγουμένων έξι Οικουμενικών Συνόδων, και ειδικώς τους Κανόνες της λεγομένης Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, τους οποίους η Ζ’ Οικουμενική τους χρησιμοποιεί και τους ονομάζει Κανόνες της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, πράγμα που αποδείχτηκε από το χαρτίον, στο οποίο σε συνέχεια υπήρχαν τα Πρακτικά και οι υπογραφές της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου του 680/81 και οι Ιεροί Κανόνες και οι υπογραφές των πατέρων της επίσης ως ΣΤ’ ονομαζομένης Συνόδου, που μετά από 500 χρόνια ονομάστηκε Πενθέκτη, ονομασία που καθιερώθηκε από τους Δυτικούς για να πληγεί η Οικουμενικότητα της Συνόδου αυτής. Με την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο έκλεισε πλέον το θέμα του Δικαίου της μίας αρχαίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας. Το Παπικό Πρωτείο είχε πλέον μπροστά του αξεπέραστο εμπόδιο, που έπρεπε οπωσδήποτε να παραμεριστεί από τους φίλαρχους και φιλόδοξους Πάπες που συνεχώς και περισσότερο ήθελαν να έχουν πρωτείο εξουσίας. Έψαχναν για αφορμή και νόμισαν ότι την βρήκαν στην περίπτωση της εκλογής του αγίου Φωτίου στον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως και της εσωτερικής διαμάχης μεταξύ των οπαδών του και των Ιγνατιανών σχετικά με το Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως και σε συνδυασμό με το filioque, την εισπήδηση των παπικών στην Βουλγαρία και άλλους λόγους που θα αναπτύξουμε στη συνέχεια οδήγησαν στο Σχίσμα του 867 και αργότερα στο οριστικό Σχίσμα ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας με αποκλειστική υπαιτιότητα των Παπών, οι οποίοι παραμέρισαν το δίκαιο των Ιερών Κανόνων και θέλησαν μονομερώς ασκώντας στην πράξη Παπικό Πρωτείο και δικό τους δίκαιο να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη την Οικουμένη, όπως αποδεικνύουν με πλήρη απόδειξη, φρονούμε, τα στη συνέχεια εκτιθέμενα.\n15. Ο Μέγας Φώτιος, Ομολογητής, Αγιος και Ισαπόστολος έμελλε να είναι ένας από τους πρωταγωνιστές στη μάχη της Ορθοδοξίας και των Ιερών Κανόνων, που πλήγησαν σφοδρότατα από τον Πάπα Νικόλαο τον Α’ (858-867), ό οποίος με την αντικανονική συμπεριφορά του και τον παραμερισμό των Ιερών Κανόνων ήταν ο πρόξενος του Σχίσματος του 867. Ειδικότερα:\n16. Εκθρόνιση Ιγνατίου: Το 858 η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως αντιμετώπισε ένα δικό της εσωτερικό πρόβλημα. Κατά τα έτη 847-858 Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ιγνάτιος, άγιος της Εκκλησίας μας και μεγάλη και ισχυρή προσωπικότητα. Αυστηρός και ασκητικός Πατριάρχης, υιός του Μιχαήλ Ραγκαβέ. Εκθρονίζεται αντικανονικά το 858, επειδή αρνήθηκε να χορηγήσει τη θεία Κοινωνία στον πανίσχυρο τότε αδελφό της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, τον Πατρίκιο Βάρδα. Η εκθρόνιση αυτή ήταν αντικανονική διότι δεν έγινε από Σύνοδο, ούτε μετά από απολογία και συνοδική κρίση, δηλαδή χωρίς να καθαιρεθεί. Πρόκειται για μια χαρακτηριστική εκδήλωση Καισαροπαπισμού στο Βυζάντιο, που αποδείχτηκε και πολιτικό σφάλμα διότι ό Ιγνάτιος είχε και δύναμη και φίλους και άδικήθηκε σοβαρά τουλάχιστον από πλευράς ορθής και κανονικής διαδικασίας. Το ζήτημα αν καλώς ή κακώς αρνήθηκε τη θεία Κοινωνία στον Βάρδα ήταν ζήτημα, που έπρεπε να κρίνει εκκλησιαστική Σύνοδος κατά τους Ιερούς Κανόνες και αν εύρισκε ένοχο τον Ιγνάτιο να του στερήσει αυτή τον Θρόνο. Το κακό όμως έγινε. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως είχε εκθρονιστεί χωρίς τη θέληση της Εκκλησίας, η οποία δεν είχε τη δύναμη να τον επαναφέρει. Στο λαό δημιουργήθηκε θόρυβος και αναταραχή. Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως βρέθηκε προ του διλήμματος να μην πληρώσει τον Θρόνο και να συγκρουσθεί με την πολιτική εξουσία ή να δεχθεί την εκθρόνιση και να προχωρήσει στην εκλογή νέου Πατριάρχου με προσωπικότητα και πολλές αρετές, ώστε να επαλειφθεί η δημιουργηθείσα κρίση. Προς το σκοπό αυτό στράφηκε προς το Φώτιο, ο οποίος δεν ανέμενε ούτε ήταν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο και γι’ αυτό δεν ήταν καν κληρικός, αλλά λαϊκός. Ο ίδιος δεν προκάλεσε ούτε επεδίωξε την εκλογή του, η οποία έγινε από την Εκκλησία κατ’ οικονομία των πραγμάτων της εποχής για την προσωπικότητα και τις αρετές του Φωτίου.\n17. Φώτιος: Πράγματι ο σήμερα τιμώμενος από την Εκκλησία μας Μέγας Φώτιος είναι ένα από τα λίγα πρόσωπα που καθιερώθηκε στην εκκλησιαστική συνείδηση ως Μέγας, γιατί πραγματικά υπήρξε πολύ μεγάλος: Ειδικότερα υπήρξε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τους σημαντικότερους. Αναδείχθηκε σε Άγιο της Εκκλησίας μας για τους υπέρ αυτής και της Ορθόδοξης Πίστης γενικότερα αγώνες του. Προβάλλει σαν μία από τις πλέον σημαντικές ιστορικές μορφές της Εκκλησίας, της Πολιτείας και της Κοινωνίας. Έθεσε σημαντική τη σφραγίδα του στα γράμματα της εποχής και όχι μόνο τα θεολογικά, αλλά και τα θύραθεν. Αποδείχθηκε λόγιος όσο ολίγοι, διδάσκαλος ταλαντούχος, ιεράρχης ικανός και εμπνευσμένος, επιτελικός ιεραποστολικός νους, μεγάλος εκκλησιαστικός συγγραφέας και Πατέρας της Εκκλησίας, και εκτός των άλλων γνώστης των Ιερών Κανόνων όσο ολίγοι. Την αξία των Ιερών Κανόνων και το από αυτούς απορρέον Κανονικό Δίκαιο πρόβαλε σαν το σημαντικότερο στοιχείο της Ενότητας της Εκκλησίας σε κάθε εποχή και ιδιαίτερα στην εποχή του. Η βαθειά γνώση του Δικαίου των Κανονικών Διατάξεων της Εκκλησίας τον έκανε ταχέως να αντιληφτεί ότι είναι ουσιωδέστατο στοιχείο της Ενότητας της Εκκλησίας καθόλου και ότι ο παραμερισμός του Δικαίου των Ιερών Κανόνων και η αντικατάστασή του από άλλο δίκαιο οδηγεί μοιραίως στη διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας.\n18. Από τα πριν από την εκλογή του βιογραφικά στοιχεία και γεγονότα που αναφέρονται στο Φώτιο επιλέξαμε να παρουσιάσουμε εδώ τα ακόλουθα, τα οποία έχουν προβάλλει αν και μη συμφωνούντες πάντοτε μεταξύ τους, άλλοι σπουδαίοι και ειδικότεροι ερευνητές: Ο Φώτιος γεννήθηκε σε χρόνο που δεν προσδιορίζεται στις πηγές. Κατά την κρατούσα άποψη η γέννησή του τοποθετείται περί το 800 μ.Χ., ενώ υπάρχουν και εκείνοι που την τοποθετούν λίγο ενωρίτερα ή πολύ αργότερα. Τόπος γεννήσεώς του είναι η Κωνσταντινούπολη. Κατάγεται από επιφανή οικογένεια, παρόλο που μερικοί, όπως αναφέρει ο Hergenrother, θέλησαν να τον παρουσιάσουν ως ταπεινής καταγωγής. Πατέρας του Φωτίου υπήρξε ο Σέργιος Πατρίκιος και Ομολογητής, ο οποίος ήταν αδελφός του Πατριάρχη Ταρασίου (784-806), τον οποίο συχνά ο Φώτιος ονομάζει Πατροθείον. Μητέρα του ήταν η Ειρήνη, φιλόθεη και φιλάρετη. Ο αδελφός της είχε λάβει ως σύζυγο την αδελφή της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Η οικογένεια του Φωτίου ήταν εικονόφιλη και είχε υποστεί διώξεις και μαρτύρια. Ο πατέρας του μαρτύρησε υπέρ της ορθοδόξου πίστεως. Ο ίδιος ήταν άγαμος με τάση ασκητική· αλλά δεν είχε γίνει ούτε μοναχός, ούτε κληρικός. Για την παιδική και νεανική ηλικία ελάχιστες είναι οι υπάρχουσες σχετικές μαρτυρίες.\nΚατά τον Α. Παπαδόπουλο Κεραμέα το 815 η Εικονομαχική Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως αναθεμάτισε τους γονείς του Φωτίου και τον ίδιο, πράγμα που σημαίνει ότι είχε την προς τούτο ηλικία και ακόμη ότι είχε αν και πολύ νέος εκδηλώσει τα υπέρ των Αγίων εικόνων φρονήματά του. Κατά την αυτομαρτυρία του μόλις είχε ξεπεράσει την των ‘μειρακίων ήλικίαν’, όταν άρχισε να συντάσσει το Λεξικό του, το οποίο αφιέρωσε στον μαθητή του Θωμά. Αυτό προϋποθέτει ότι είχε λάβει πολύ καλή παιδεία, αλλά δεν γνωρίζουμε πως. Πολλοί στηριζόμενοι στο ότι δεν αναφέρεται στους δασκάλους του τον θεωρούν αυτοδίδακτο. Δεν θεωρούμε τολμηρό να υποθέσουμε ότι ίσως η μόρφωσή του σχετίζεται με το θείο του Ταράσιο, που ήταν εύλογο να δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την παιδεία του ανιψιού του. Την σκέψη μας αυτή ενισχύει το γεγονός ότι ο Φώτιος είχε όχι μόνο θύραθεν, αλλά και σπουδαία εκκλησιαστική και θεολογική παιδεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Νικήτας Παφλαγόν, εχθρός του Φωτίου και φίλος και βιογράφος του Ιγνατίου, αναφερόμενος στα ανωτέρω ομολογεί ρητά ότι ο Φώτιος καταγόταν από ευγενικό γένος, διακρινόταν για τη σοφία και τη σύνεσή του, εθεωρείτο από τους πιο διακεκριμένους πολίτες, γνώριζε σχεδόν όλη την επιστήμη της εποχής του, όπως Γραμματική και Ποίηση, Ρητορική και Φιλοσοφία ακόμη και Ιατρική. Όλα αυτά προϋποθέτουν παιδεία σπουδαία από τρυφερής ηλικίας. Αντίθετα, ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων, ο Hergenrother κ.α. τον θεωρούν αυτοδίδακτο, επειδή ο ίδιος θεωρούσε δάσκαλό του τον Μέγα Αθανάσιο. Κρίνουμε ότι έλεγε τούτο επειδή τον είχε απλώς πρότυπο και έμαθε από αυτόν πολλά για το Τριαδικό Δόγμα. Ο Ν. Τωμαδάκης, αξιολογώντας την όλη προσωπικότητα του Φωτίου κρίνει ότι ξεπερνούσε όλους τους συγχρόνους του και ήταν εφάμιλλος των παλαιών σοφών. Στο πρόσωπό του συνέτρεχε η επιτηδειότης της φύσεως, η σπουδή, ο πλούτος, δι’ ον και βίβλος έπ’ αυτόν έρρει πάσα (PG 105, 504), φράση που όποιο και αν είναι το νόημά της δηλώνει την κατοχή από τον Φώτιο κυριολεκτικά ή μεταφορικά κατά σχήμα υπερβολής βεβαίως όλων των βιβλίων της Εποχής του.\nΚατά τον Κωνσταντίνο Καλλίνικο και τον Dvornik κ. α. το 842 ο αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-842) πεθαίνοντας ορίζει τον Φώτιο επίτροπο του ανηλίκου υιού του Μιχαήλ Γ’ (842-867) και Κυβερνήτη του Κράτους μαζί με τον Πατρίκιο Βάρδα και το Λογοθέτη Θεόκτιστο. Το 855-856 ο Φώτιος διατελεί πρέσβυς του Βυζαντίου στη Βαγδάτη. Πρόκειται για σημαντική αναγνώριση της αξίας και του ταλέντου του. Ακόμη απόκτησε αυλικά αξιώματα επί αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’ (842-867), τα οποία του απονέμονταν λόγω της αξίας του χωρίς να τα επιζητεί. Εκτός των άλλων έγινε πρωτοσπαθάριος (= αυλικός της φρουράς) και πρωτοασηκρήτις (διπλωματικός υπάλληλος). Ήταν σπουδαίος δάσκαλος με σπουδαίους μαθητές, όπως τον Αρέθα Καισαρείας, τον μετέπειτα αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ’ τον Σοφό (886-912) κ.α. Ίσως δίδαξε και στην ανασυσταθείσα από τον Βάρδα Μαγναύρα Σχολή. Στο σπίτι του πάντως περιστοιχιζόμενος από μαθητές διαφόρων επιστημών η θεοσέβεια είχε πάντοτε κυρίαρχη θέση. Παράλληλα με τις άλλες δραστηριότητές του κυρίως στο Παλάτι η φιλομάθειά του τον οδήγησε στην μελέτη και συγγραφή. Το πλουσιότατο έργο του, τεράστιο ποσοτικώς και πολύ υψηλού επιπέδου ποιοτικώς, τον ανέδειξε μοναδική φυσιογνωμία των γραμμάτων της εποχής του. Πολλοί επιφανείς επιστήμονες, όχι μόνο ορθόδοξοι, αλλά και ετερόδοξοι έχουν μιλήσει με πολύ μεγάλο θαυμασμό για το συγγραφικό του έργο: Fabricius, Hoeschelius, Fontani, Oudini, Cave, Du Pin, Hergenroeder, Dvornik, Δοσίθεος Ιεροσολύμων, Κωνσταντίνος Οίκονόμος ο εξ Οικονόμων, N. Τωμαδάκης, Μητροπολίτης Πισιδίας Μεθόδιος Φούγιας και όλοι οι νεότεροι έλληνες Ιστορικοί, Πατρολόγοι. Κανονολόγοι κ.α., αλλά και όσοι μίλησαν σ’ αυτή την αίθουσα κατά την καθιερωμένη στις 6 Φεβρουαρίου εορτή του έχουν εξάρει πολλές πτυχές του έργου του, ή ασχολήθηκαν με ειδικότερα προβλήματα ή θέματα αυτού. Το έργο του αποτέλεσε και αποτελεί αστέρευτη πηγή για την επιστημονική θεώρηση πλήθους θεμάτων. Αρκεί να αναφερθεί ότι σε πρόσφατη βιβλιογραφία του Πρωτοπρ. Γεωργίου Δράγα στην γνωστή Ελληνική Πατρολογία του Migne που επανεκδίδεται στην Ελλάδα από το Κέντρον Πατερικών Εκδόσεων (Επιμέλεια Πρωτ. ιερέως Ιωάννου Διότη) ο ενδιαφερόμενος μπορεί σε 115 σελίδες (ρκγ’-σλζ’) να βρει πλουσιότατη βιβλιογραφία περί του Φωτίου και των έργων του, που περιλαμβάνει τίτλους μέχρι το 1990 και όχι όλους. Πριν γίνει Πατριάρχης είχε συντάξει το ήδη αναφερθέν Λεξικό του Λέξεων Συναγωγή, στην οποία συγκεντρώνει λέξεις δυσεύρετων ή απολεσθέντων Λεξικών. Πρόκειται για σπουδαία λεξικογραφική εργασία. Το περίφημο έργο του Βιβλιοθήκη ή Μυριόβιβλος το άρχισε πριν από την άνοδο του στον Πατριαρχικό Θρόνο (858), οπότε και τη διέκοψε. Είναι καθρέπτης των αξιολογουμένων από αυτόν και τους μαθητές του συγγραμμάτων από την αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα. Πολλά από αυτά τα γνωρίζουμε μόνο από τον Φώτιο, ο οποίος γράφει στη μικρογράμματη γραφή, ενώ αυτά ως γραμμένα στην μεγαλογράμματη που αντικαταστάθηκε, έπαυσαν να είναι προσιτά στους πολλούς και χάθηκαν. Αυτόν τον πράγματι σπουδαίο άνδρα έκρινε η Εκκλησία, όπως είχε δικαίωμα, να αναβιβάσει στον Πατριαρχικό Θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, απόφαση για την οποία ουδεμία ευθύνη φέρει ο άγιος Φώτιος. Ειδικότερα:\n19. Το Νοέμβριο του 858 η Σύνοδος της Κων/πολεως χωρίς να ρωτήσει τον Φώτιο και παρά την ρητή αντίθεσή του, τις αρνήσεις και τα κλάματά του, ως μόνη αρμοδία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εκ της αντικανονικής και αυθαίρετης εκθρονίσεως του Πατριάρχη Ιγνατίου από τον Βάρδα, τα σχίσματα, τις έριδες, τις διαιρέσεις και τα λοιπά κακά που προκάλεσε αυτή η εκθρόνιση, έκρινε τον Φώτιο ως τον μόνο κατάλληλο για τον Πατριαρχικό Θρόνο. Έτσι στις 25 Δεκεμβρίου του 858 έγινε η χειροτονία του σε Πατριάρχη. Συγκεκριμένα μέσα σε πέντε μέρες από λαϊκός έγινε μοναχός, υποδιάκονος, διάκονος πρεσβύτερος και Πατριάρχης. Χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Συρακουσών Γρηγόριο Ασβεστά.\n20. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθησαν όπως πίστευε η Σύνοδος. Τον Ιανουάριο η Φεβρουάριο του 859 η Σύνοδος Ιγνατιανών στην Κωνσταντινούπολη όχι μόνο δεν αναγνώρισε τον Φώτιο, αλλά και τον καθαίρεσε. Έτσι στην πράξη δημιουργείται στην Κωνσταντινούπολη εσωτερικό σχίσμα. Οι Ιγνατιανοί απευθύνθηκαν στον Πάπα Νικόλαο Α’ (858-867) και θέλησαν να τον προσεταιρισθούν. Αυτό αποτελούσε αντικανονική ενέργεια, διότι έπρεπε προηγουμένως να αποταθούν στη Σύνοδο να εκθέσουν τις κατά του Φωτίου κατηγορίες τους και εκείνη να αποφασίσει αν ο Φώτιος είχε διαπράξει πράξη άξια καθαιρέσεως. Η πρόσκληση του Πάπα για ανάμειξη στα εσωτερικά της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και η καθαίρεση του Φωτίου από το αναρμόδιο όργανο τους, προκάλεσε την καθαίρεση του Ιγνατίου από Σύνοδο της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως του 859, επειδή κρίθηκε υπαίτιος αυτών των αντικανονικοτήτων. Τον Αύγουστο του αυτού έτους 859 ο Ιγνάτιος εξορίζεται στην Μυτιλήνη.\n21. Το 860 ο Φώτιος αποστέλλει ενθρονιστήρια επιστολή προς τον Πάπα και τους Πατριάρχες. Σώθηκε η προς τον Αντιοχείας. Σ’ αυτήν ο Φώτιος αναγγέλλει επίσημα στους λοιπούς τέσσαρες Πατριάρχες (Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) την εκλογή του και τους λόγους που η Σύνοδος προχώρησε στην επιλογή του.\n22. Το 861 ο Πάπας Νικόλαος Α’ θεώρησε ότι αυτή η χειροτονία του Φωτίου ήταν αντικανονική επειδή έγινε αθρόον . Εδώ ο Πάπας αποφάσισε αντικανονικά, διότι ενώ μπορούσε να χαρακτηρίσει in abstraco, δηλαδή γενικά και αφηρημένα μία οποιαδήποτε αθρόον χειροτονία ως αντικανονική, δεν είχε αρμοδιότητα να κρίνει in concreto, δηλαδή στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν ήταν ως κατ’ οικονομία πράξη ανεκτή. Ο Πάπας λησμόνησε ότι συχνά μία κατ’ αρχήν και in abstraco πράξη μπορεί σε συγκεκριμένη περίπτωση και in concreto να μην είναι αντικανονική για λόγους εκκλησιαστικής οικονομίας. Έτσι για παράδειγμα οποίος δεν τηρεί τις νηστείες τιμωρείται σύμφωνα με τον 69 Αποστολικό Κανόνα, εκτός, ει μη δι’ ασθένειαν σωματικήν εμπποδίζοιτο. Εδώ τι βλέπουμε, ο ίδιος κανόνας ο Αποστολικός 69, ο οποίος τιμωρεί τη μη τήρηση της νηστείας γενικώς, δεν την τιμωρεί στην ειδική περίπτωση ασθενούς, που η ασθένεια του επιβάλλει άλλο διαιτολόγιο. Το ίδιο συμβαίνει για να πούμε ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα και στην περίπτωση εισαγωγής κτήνους σε ιερό ναό. Κατά τον ΣΤ’ 88 Κανόνα οποίος εισάγει κτήνος σε ιερό ναό καθαιρείται, αν είναι κληρικός, ή αφορίζεται αν είναι λαϊκός. Παρ’ όλα αυτά ο αυτός ΣΤ’ 88 Κανόνας επιτρέπει κατ’ εξαίρεση και κατ’ οικονομία στον οδοιπόρο, που βρίσκεται στην έρημο και δεν υπάρχει τόπος να καταλύσει, εκτός από ένα ναό στην έρημο, να βάλει το υποζύγιο του στο ερημοκκλήσι για να μην κινδυνέψει το ζώο να χάσει τη ζωή του αν μείνει έξω και απροστάτευτο, και για να μην κινδυνεύσει η ζωή του οδοιπόρου, από ενδεχόμενο θάνατο του υποζυγίου. Από αυτά συνάγεται ότι όπως ρητά διδάσκει και ο 1ος Ιερός Κανόνας του Μ. Αθανασίου ότι μία και η αυτή πράξη άλλοτε απαγορεύεται και άλλοτε επιτρέπεται και συγχωρείται: ώστε το αυτό κατά τι μεν, και κατά καιρόν, ουκ έξεστι κατά τι δε, και ευκαίρως αφίεται και συγκεχώρηται. Η εκκλησιαστική όμως οικονομία ασκείται μόνο από τα κατά τόπο αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα, διότι μόνο αυτά γνωρίζουν αν σε συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν λόγοι εφαρμογής εκκλησιαστικής οικονομίας. Στην συγκεκριμένη λοιπόν, περίπτωση της χειροτονίας του Φωτίου αθρόον μόνον η Σύνοδος της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ήταν αρμοδία να κρίνει αν συνέτρεχαν λόγοι εκκλησιαστικής οικονομίας. Έκρινε ότι συνέτρεχαν για το καλό της Εκκλησίας και χειροτόνησε αθρόον τον Φώτιο, επαναλαμβάνοντας μία πρακτική που και άλλοτε είχε εφαρμοστεί στην Εκκλησία. Συνεπώς από πλευράς διαδικασίας ενέργησε σύμφωνα με τους Κανόνες. Ο Πάπας Νικόλαος βέβαια είχε δικαίωμα να θεωρεί ότι αυτή η χειροτονία ήταν κατ’ αρχήν αντικανονική. Την αντικανονικότητα όμως αυτή δεν μπορούσε ούτε είχε από τους Ιερούς Κανόνες κανένα δικαίωμα να την καταδικάσει μονομερώς, σαν να ήταν αυτός αυτοκράτορας ή κριτής όλης της Οίκουμένης. Καταδικάζοντας λοιπόν, μονομερώς τη χειροτονία του Φωτίου και τον ίδιο τον Φώτιο, αυθαιρέτησε και ενέργησε αντικανονικά, γιατί παραθεώρησε τους Ιερούς Κανόνες και άντ’ αυτών εφάρμοσε δικής του επινοήσεως δίκαιο, περιφρονώντας πλήρως τους άλλους Πατριάρχες της Ανατολής και τον Συνοδικό θεσμό. Με αυτήν την απόφασή του ακόμη ο Πάπας Νικόλαος αναμείχτηκε αντικανονικά στα εσωτερικά ζητήματα ξένης Εκκλησίας, ασκώντας στην πράξη πρωτείο εξουσίας και πάλι αντικανονικά. Είναι γνωστό ότι ο Πάπας Νικόλαος θεωρούσε τον εαυτόν του αυτοκράτορα όλου του κόσμου: Nicolaus totius mundi Imperator(em) se fecit. Όμως από τους Ιερούς Κανόνες, όπως αναφέραμε διεξοδικά πιο πάνω δεν είχε τέτοιο δικαίωμα. Τις θέσεις του αυτές κοινοποίησε ο Πάπας Νικόλαος Α’ στον Φώτιο.\n23. Κατά τον Τωμαδάκη η επέμβαση του Πάπα στα πράγματα της Ανατολής δεν δύναται να ερμηνευθή ούτε εκ του νομοκανονικού του ζήλου ούτε εξ ενδιαφέροντος προς τους Ιγνατιανούς. Οξύνους και φιλόδοξος αντιλήφθη την λαμπράν ευκαιρίαν να λύση υπέρ της Δυτικής Εκκλησίας δύο θέματα: Το της Σικελίας και Καλαβρίας και του Ιλλυρικού. Οι μεγάλες αυτές επαρχίες υπάγονταν στον Κωνσταντινουπόλεως.\n24. Το 861 ο Φώτιος αντιδρά. Κατ’ αρχήν στην γνωστή ως Πρωτοδευτέρα Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, που έγινε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων, τον Απρίλιο-Αύγουστο του 861 καθαιρεί με παρουσία των Ρωμαιοκαθολικών Λεγάτων τον Ιγνάτιο, ο οποίος κατά παράβαση των Ιερών Κανόνων είχε ζητήσει από τον Πάπα Νικόλαο να δικάσει την υπόθεσή του κατ’ έκκλητο: Ο Πάπας Νικόλαος θεωρώντας ότι είχε δικαίωμα εκκλήτου super omnem terram, super omnem ecclesiam δίκασε την υπόθεση και δικαίωσε τον Ιγνάτιο. Η αξίωση του παπικού θεσμού να δικάζει κατ’ έκκλητο τους αρχιερείς όλων των Εκκλησιών είχε για πρώτη φορά προβληθεί το 419 στη Σύνοδο της Καρθαγένης με την περίπτωση της κρίσεως του Απιαρίου. Τότε οι παπικοί νόθευσαν τους Ιερούς Κανόνες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ισχυρισθέντες ότι αυτό το δικαίωμα το αντλούσαν από αυτούς τους Ιερούς Κανόνες. Όμως η Σύνοδος της Καρθαγένης αντιλήφτηκε την άπατη, διέκοψε τις εργασίες της και απέστειλε στην Κωνσταντινούπολη και στα Πατριαρχεία της Ανατολής να φέρουν τα αυθεντικά κείμενα της Α’ Οικουμενικής Συνόδου πράγμα που έγινε και έτσι αποκαλύφθηκε πλήρως η άπατη και η πλαστογραφία των παπικών. Τώρα επιχειρείται και πάλι η προώθηση του Παπικού Πρωτείου εξουσίας με επιχειρήματα ανάλογα με αυτά της Ψευδοκωνσταντίνειας Δωρεάς και των Ψευδοϊσιδωρείων Διατάξεων, τις οποίες προαναφέραμε. Κατά σύντομη σχετική παρατήρηση του Ν. Τωμαδάκη: Τούτο ήτο η επί τη βάσει ψευδών και πλαστών ντοκουμέντων προβολή του Πρωτείου, η οποία θα κατέλυε την αυτοδιοίκησιν των Ανατολικών Εκκλησιών (την συνήθως λεγομένην δημοκρατικήν βάσιν αυτών) και θα παρείχεν ρυθμίσεις των κατά την Ανατολήν (και πολιτικώς) αναλόγως των εκάστοτε συμφερόντων της Δύσεως. Τούτο όμως ουδεμία των Εκκλησιών της Ανατολής θα αναγνώριζε. Γι’ αυτό και ο Πάπας προώθησε τις θέσεις του αντικανονικώς μέσω των Ιγνατιανών.\n25. Κατόπιν των ανωτέρω ο Πάπας Νικόλαος σε Σύνοδο της Ρώμης του 863 κάνει δεκτό το έκκλητο του Ιγνατίου και τον αθωώνει, ενώ καταδικάζει και καθαιρεί τον Φώτιο και τους παπικούς εκπροσώπους που είχαν λάβει μέρος στην Πρωτοδευτέρα Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως του 861, η οποία είχε καθαιρέσει τον Ιγνάτιο. Η παρά τους Ιερούς Κανόνες ανάμειξη του Πάπα στα έσωτερικά άλλης Εκκλησίας είχε ξεπεράσει κάθε μέτρο.\n26. Το πρόβλημα της Εκκλησίας της Βουλγαρίας: Το 864 οι Βυζαντινοί κατανικούν τους Φράγκους στην Μοραβία και η ειδωλολατρική Βουλγαρία περιέρχεται στην εξουσία του Βυζαντίου. Το Βυζάντιο με συντονισμένες ενέργειες Εκκλησίας και Πολιτείας διαδίδει τον χριστιανισμό στους Βούλγαρους και δημιουργεί την πρώτη Βουλγαρική Εκκλησία υπαγόμενη στον Κωνσταντινουπόλεως. Ήδη το ίδιο έτος 864 ο βασιλιάς των Βουλγάρων Βόρρις γίνεται χριστιανός, βαπτίζεται και λαμβάνει το όνομα Μιχαήλ με ανάδοχο τον αυτοκράτορα Μιχαήλ (842-867). Οι περισσότεροι Βούλγαροι, γνώρισαν τον χριστιανισμό μέσω του ιεραποστολικού έργου των εκ Θεσσαλονίκης αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου, που μέχρι και σήμερα εορτάζονται στην Βουλγαρία ως οι θεμελιωτές της Βουλγαρικής Παιδείας. Όπως ήταν φυσικό οι πρώτοι χριστιανοί Βούλγαροι ήταν φιλικά διατεθειμένοι προς το Βυζάντιο και βεβαίως και προς τον Φώτιο που είχε στείλει στη Βουλγαρία τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο.\n27. Ο Πάπας Νικόλαος, παραβιάζοντας και πάλι τους Ιερούς Κανόνες θέλησε να υπαγάγει την Βουλγαρία στη δική του εκκλησιαστική δικαιοδοσία. Για να πετύχει το σκοπό του επιχείρησε να εισαγάγει στην Βουλγαρία τα λατρευτικά έθιμα και τη διδασκαλία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Μεταξύ άλλων θέλησε να εισαγάγει την αναγκαστική αγαμία του κλήρου, την νηστεία των Σαββάτων το χρίσμα από τον επίσκοπο, τα άζυμα κ.λπ. Αξιολογώντας όλα αυτά ο Ν. Τωμαδάκης κρίνει ότι για να πετύχει αυτό το στόχο και την επεκτατική πολιτική του σκόπιμα προκάλεσε πρόβλημα και ταραχή στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως για να την αποδυναμώσει. Συμφωνώντας με αυτά πρέπει να προσθέσουμε ότι ο Πάπας Νικόλαος είχε σαν σύμβουλο του τον περίφημο Αναστάσιο Βιβλιοθηκάριο, που μισούσε τους Έλληνες και τους χριστιανούς της Κωνσταντινουπόλεως. Είναι αυτός που μετέφρασε πολλά κείμενα ελληνικά στη λατινική γλώσσα με νοθεύσεις, παραλείψεις και αλλοιώσεις ώστε να εξυπηρετούν τις παπικές αξιώσεις. Έχουμε επισημάνει τέτοιες νοθείες και αλλοιώσεις ακόμη και στα Πρακτικά της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου. Αυτός αποτέλεσε τον θεωρητικό στυλοβάτη του Σχίσματος του 867. Με αυτόν σύμβουλο του ο Πάπας Νικόλαος, που ήταν άπειρος αφού είχε ανέλθει στον παπικό θρόνο το 858 θεώρησε αντικανονική τη χειροτονία του Φωτίου και για το αθρόον αυτής και διότι έγινε από τον Γρηγόριο Ασβεστά, που βρισκόταν σε αντίθεση με τον Πάπα για το θέμα της δικαιοδοσίας της Καλαβρίας και Σικελίας που διεκδικούσε ο Πάπας.\n28. Ο Φώτιος απαντώντας στην καταδικαστική γι’ αυτόν επιστολή του Πάπα Νικολάου περνά στην αντεπίθεση και ανοικτά πλέον τον κατηγορεί για επέμβαση στα πράγματα ξένης Εκκλησίας κατά αντικανονικό τρόπο. Τόνισε την ενότητα του δόγματος και την ενότητα της Εκκλησίας παρά τα επί μέρους τοπικά έθιμα και διατύπωσε τη θέση ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε προχωρήσει σε έθιμα, ρυθμίσεις και καινοτομίες παρά τους Ιερούς Κανόνες. Τις καινοτομίες αυτές περιέγραψε λεπτομερέστερα στις επιστολές του προς τους Πατριάρχες της Ανατολής, από τις οποίες σώθηκε αυτή που απεύθυνε στον Αλεξανδρείας.\n29. FILIOQUE: Από τις καινοτομίες που θέλησε ο Πάπας να εισαγάγει στην Εκκλησία της Βουλγαρίας η σπουδαιότερη ήταν το Filioque, γιατί είναι καινοτομία δογματική, που παραχαράσσει το δόγμα της Αγίας Τριάδος και συνιστά αίρεση, επειδή εισάγει τη δυαρχία στο δόγμα της Αγίας Τριάδος. Ότι πρόκειται για πραγματική καινοτομία αποδεικνύεται πλήρως από το γεγονός ότι στο γνωστό Σύμβολο Πίστεως Νικαίας Κωνσταντινουπόλεως, που είναι έργο της Α’ και Β’ Οικουμενικής Συνόδου ομολογείται πίστη και ‘εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υίώ συμππροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν δια των προφητών’. Αυτή η ομολογία πίστεως επικυρώθηκε και επαναλήφθηκε από όλες τις μεταγενέστερες Οικουμενικές Συνόδους μέχρι και της Z’ Οικουμενικής Συνόδου που είναι γνωστή ως εν Νίκαια Σύνοδος, στην πραγματικότητα όμως και κατ’ ακρίβεια πρέπει να λέγεται Σύνοδος Νίκαιας-Κωνσταντινουπόλεως διότι όλες οι Συνεδρίες της έγιναν στη Νίκαια της Βιθυνίας, εκτός από την τελευταία και σημαντικότερη που έγινε στην Κωνσταντινούπολη ενώπιων των αυτοκρατόρων, στην οποία θεσπίσθηκαν και οι 22 Ιεροί Κανόνες της Συνόδου και επικυρώθηκε από τους αυτοκράτορες και το όλο έργο της. Πουθενά στα Πρακτικά ή στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, ακόμη και αυτών που ρητά επιδέχθηκαν οι Πάπες ή δεν αμφισβήτησαν ποτέ δεν υπάρχει το filioque ούτε σαν όρος ούτε σαν διδασκαλία, ούτε προβλήθηκε ποτέ ούτε άναφέρθηκε από τους παπικούς εκπροσώπους που έλαβαν μέρος στις Οικουμενικές Συνόδους, στις οποίες κατ’ επανάληψη αναγνώστηκε ή αναφέρθηκε το Σύμβολο Νίκαιας-Κωνσταντινουπόλεως και άλλα Σύμβολα Πίστεως και σε κανένα από αυτά δεν υπήρχε η δογματική καινοτομία του Filioque.\nΗ μονομερής λοιπόν προβολή του από την Εκκλησία της Ρώμης αποτελεί κατάφωρη παραβίαση της διαδικασίας ορισμού ενός δόγματος, που δεν γίνεται από μία μόνο Εκκλησία μονομερώς, αλλά από Οικουμενική Σύνοδο. Η αξίωση μονομερούς καθορισμού και επιβολής αυτού του δόγματος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία χωρίς τη σύμφωνη γνώμη και των άλλων Εκκλησιών αποτέλεσε σαφέστατη εκδήλωση του παπικού αλάθητου που επρόκειτο να αναχθεί σε δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Α’ Σύνοδο του Βατικανού το 1870, δηλαδή σχεδόν 19 αιώνες από της Ενανθρωπίσεως του Ιησού Χριστού, του Ιδρυτού της Εκκλησίας και της δογματικής διδασκαλίας αυτής. Οι αλήθειες της πίστεως μας είναι διδασκαλίες Χριστού. Η Εκκλησία απλώς τις επισημαίνει, τις ερμηνεύει και τις προβάλλει, αλλά και αυτό δεν γίνεται από έναν άνθρωπο, έστω και Πάπα, αλλά από όλη την Εκκλησία δια του μόνου αλάθητου οργάνου αυτής που είναι η Οικουμενική Σύνοδος. Το λεγόμενο συχνά από ορισμένους ότι η τάδε Οικουμενική Σύνοδος θέσπισε το α’ ή το β’ δόγμα είναι λάθος. Δεν θεσπίζει αλήθειες πίστεως η Οικουμενική Σύνοδος. Αυτές τις θέσπισε άπαξ δια παντός ο Ιησούς Χριστός. Η Εκκλησία απλώς διατρανώνει τα δόγματα του Ιησού Χριστού, όταν αυτά αμφισβητούνται ή λησμονούνται.\nΕίναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Ομοουσίου, του δόγματος δηλαδή κατά το οποίο Πατήρ Υιός και Άγιο Πνεύμα έχουν μία και την αυτή ουσία. Πολλοί λέγουν και γράφουν ότι το δόγμα αυτό το θέσπισε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος. Πρόκειται για σοβαρό λάθος. Το δόγμα αυτό δεν το θέσπισε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος. Κατά την αυθεντική μαρτυρία του 1ου Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου το Ομοούσιο προϋπήρχε της Α’ Οικουμενικής Συνόδου. Όμως ο Άρειος και οι οπαδοί του δεν μπορούσαν να το δουν από δική τους αδυναμία. Γι’ αυτούς ήταν σαν να υπήρχε κρυμμένο υπό τον μόδιο. Σαν φως κρυμμένο κάτω από ανεστραμμένο κουβά. Οι 318 Πατέρες της Α’ Οικουμενικής Συνόδου το μόνο που έκαναν ήταν να αφαιρέσουν τον μόδιο και τότε έλαμψε σε όλους το φως του Ομοουσίου. Δεν το δημιούργησαν λοιπόν αυτοί το Ομοούσιο, αλλά το αποκάλυψαν σε όσους δεν το έβλεπαν και το διατράνωσαν. Και πάλι όμως σε Οικουμενική Σύνοδο.\nΕίναι γνωστό ότι σε μεταγενέστερες συζητήσεις και μέχρι σήμερα εγέρθηκε το θεολογικό ζήτημα αν το Filioque συνιστά ή όχι αίρεση διότι από πλευράς γραμματικής το filio στην φράση ex patre filioque είναι με βεβαιότητα πτώση Αφαιρετική που συντακτικώς εκτός από την πηγή εκπορεύσεως θα μπορούσε να σημαίνει και το μέσο δια του οποίου εκπορεύεται το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή θα μπορούσε να σημαίνει ότι δηλώνει την δια του Υιού και όχι την εκ του Υιού εκπόρευση. Λόγοι γραμματικοί, συντακτικοί, ιστορικοί, πρακτικής χρήσεως κ.λπ. του filioque, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν προβληθεί κατ’ επανάληψη και σε όλους τους τόνους οδηγούν τον αντικειμενικό ερευνητή να δεχθεί ότι πρόκειται σαφώς για νέο δόγμα για δογματική καινοτομία και αλλοίωση του ορθοδόξου δόγματος. Δεν είναι του παρόντος να επαναλάβω εδώ τις σχετικές θέσεις που πολλοί και επιφανείς επιστήμονες έχουν διατυπώσει πριν από μας αποδεικνύοντας επαρκώς φρονούμε, ότι είναι νέο και εσφαλμένο δόγμα. Εμείς εδώ οφείλουμε από την πλευρά της ειδικότητας μας να τονίσουμε την ακόλουθη σημαντική πραγματικότητα. Το Filioque ακόμη και αν δεν είναι αίρεση είναι ένα δογματικό θεολογούμενο. Τούτο κανένας δεν μπορεί να το αρνηθεί, αφού τέσσερα από τα πέντε παλαιά Πατριαρχεία της Πενταρχίας το αντιμετωπίζουν σαν αίρεση. Η Ρώμη δεν το θεώρησε και δεν το θεωρεί αίρεση. Τι έπρεπε λοιπόν να γίνει; Η μόνη ορθή αντιμετώπιση του θέματος μπορούσε και έπρεπε να γίνει από Οικουμενική Σύνοδο. Τούτο όμως δεν το θέλησε η Ρωμαιοκαθολική ‘Εκκλησία. Γιατί άραγε; Τι είχε να φοβηθεί; Τα ερωτήματα αυτά μία μόνο επιδέχονται απάντηση. Αν γινόταν Οικουμενική Σύνοδος για το Filioque η Ρωμαιοκαθολική ‘Εκκλησία θα ήταν αναγκασμένη ή να δεχθεί ότι δεν πρόκειται για νέο δόγμα και να ερμηνεύσει αυτό ότι σημαίνει την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός δια του Υιού, που είναι και η Ορθόδοξη διδασκαλία και θα καθιστούσε περιττή την προσθήκη του στο Σύμβολο της Πίστεως. Από μία τέτοια λύση δεν θα εμειόνετο η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ούτε θα εκατηγορείτο ότι εισήγαγε καινοτομία και νέο εσφαλμένο δόγμα πίστεως. Αν πάλι υποστήριζε σε μία Οικουμενική Σύνοδο ότι είναι δόγμα σωστό, θα αντιμετώπιζε την μεγάλη κανονική και δογματική παράδοση της Εκκλησίας που επί αιώνες δεν δίδαξε τέτοιο δόγμα, αλλά μόνο την εκ του Πατρός εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό ένα τέτοιο νέο δόγμα δεν θα γινόταν δεκτό από Οικουμενική Σύνοδο με κίνδυνο αν ο Πάπας επέμεινε θα απεκόπτετο από την Εκκλησία ως αιρετικός. Έτσι προτίμησε να αποσιωπήσει το θέμα και να μεταθέσει αλλού το βάρος της διαφοράς του με την Ανατολική ‘Εκκλησία για να επιρρίψει την ευθύνη του Σχίσματος στον Φώτιο, αργότερα στον Μιχαήλ Κηρουλάριο και γενικότερα στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία, ενώ στην πραγματικότητα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διαφοροποίησε το δίκαιο της από το δίκαιο των Ιερών Κανόνων και αντί επιλύσεως του προβλήματος από Οικουμενική Σύνοδο με συμμετοχή όλων των Εκκλησιών ο Πάπας προτίμησε να εμφανίσει τον εαυτόν του σαν τον μόνο έχοντα αρμοδιότητα να αποφαίνεται επί δογματικών θεμάτων, ξεχνώντας εντελώς ότι στα τέλη του 7ου αιώνα η Έκτη Οικουμενική Σύνοδος είχε καταδικάσει ως αιρετικούς ένα Πάπα, τέσσερις Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως, ένα της Αλεξανδρείας και τον παριστάμενο στη Σύνοδο αυτή Πατριάρχη Αντιοχείας Μακάριο, περί των οποίων προαναφέραμε τα δέοντα. Τις καταδίκες αυτές επανέλαβε και η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος με τον Πρώτο Κανόνα αυτής. Συνεπώς, η καταδίκη και του Πάπα Νικολάου με βάση τους Ιερούς Κανόνες της μίας, ενιαίας και αδιαίρετης Εκκλησίας των Οικουμενικών Συνόδων διεγράφετο ως βεβαία αν υποστήριζε το Filioque με την αιρετική σημασία του. Και στο σημείο λοιπόν αυτό, ο Πάπας Νικόλαος παραβίασε την διαδικασία που προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες. Το ότι επρόκειτο για μία και μόνο λέξη, αυτό δεν είχε σημασία, δεδομένου ότι αιρετικός γουν έστι και ο μικρόν εκκλίνων του ορθοδόξου δόγματος. Σημασία λοιπόν έχει ότι ο Πάπας με την μονομερή απόφασή του να καταδικάσει το Φώτιο δημιούργησε στην πράξη Σχίσμα μεταξύ της Εκκλησίας της Ρώμης που δεν κοινωνούσε με τον Φώτιο και της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών Πατριαρχείων της Ανατολής που τον αναγνώριζαν.\n30. Ο Φώτιος σε αντίθεση με τον Πάπα εφαρμόζει την κανονική διαδικασία. Όχι μόνο αρνείται την απόφαση του Πάπα ως άκυρη και μονομερή, αλλά για να αποφύγει και αυτός το αντικανονικό λάθος να τον κρίνει μόνος του με την Πατριαρχική του Σύνοδο εξαποστέλλει εγκύκλιο επιστολή προς τους Ανατολικούς Θρόνους, στην οποία κατηγορεί τον Πάπα Νικόλαο για διάφορες αντικανονικότητες που διέπραξε.\nΜεταξύ άλλων ο Φώτιος κατηγορεί τον Πάπα Νικόλαο:\nα) Για αντικανονική ανάμειξή του στα διοικητικά ζητήματα της Ανατολής, και την μονομερή απόφασή του να αθωώσει τον ‘Ιγνάτιο και να καθαιρέσει τον Φώτιο και τους παπικούς απεσταλμένους που μετείχαν στην Πρωτοδευτέρα Σύνοδο του 861.\nβ) Για αυθαίρετη επέμβαση στα πράγματα της Βουλγαρίας, η οποία είχε δεχθεί τον Χριστιανισμό από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και με βάση τον Δ’ 28 έπρεπε να ανήκει στη δικαιοδοσία του. Και αυτή η πράξη του Πάπα Νικολάου αποτελεί αυτοτελή λόγο καθαιρέσεώς του.\nγ) Για τις αντικανονικές καινοτομίες που εισήγαγε αντικανονικά στην ‘Εκκλησία της Βουλγαρίας. Ιδιαίτερα επικρίνει την εισαγωγή εις αυτήν της μη τηρήσεως της Νηστείας των Σαββάτων (παράβαση του ΣΤ 55), την αναγκαστική αγαμία του κλήρου (παράβαση των Κανόνων ΣΤ’613), την είσαγωγή, των άζύμων. Καθένα από αυτά άποτελεί αυτοτελή λόγο καθαιρέσεως και όλα μαζί πρόσθετο λόγο καθαιρέσεως διότι αποδεικνύουν απροκάλυπτη περιφρόνηση και μη τήρηση των Ιερών Κανόνων κατά σαφή παράβαση του ΣΤ’2 του Ζ’1 κ.α.\nδ) Ο Φώτιος κατηγόρησε επίσης τον Νικόλαο γιατί οι παπικοί στην Βουλγαρία θεώρησαν άκυρη την τέλεση του μυστηρίου του Χρίσματος που είχαν τελέσει πρεσβύτεροι της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, επειδή θεωρούσε ότι το Χρίσμα ήταν άκυρο αν δεν γινόταν από επίσκοπο. Γι’ αυτό και επίσκοποι του Πάπα κάνοντας εισπήδηση στην Εκκλησία της Βουλγαρίας έκαναν αναμυρισμό εκείνων που είχαν λάβει το Χρίσμα κατά τον Ορθόδοξο τρόπο και από Ορθοδόξους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.\nε) Για την δογματική καινοτομία του Filioque, περί της οποίας αναφέραμε τα δέοντα πιο πάνω.\n31. Όλα αυτά ως αντικανονικές επεμβάσεις στη δικαιοδοσία του Κωνσταντινουπόλεως παρείχαν το δικαίωμα στον Οικουμενικό Πατριάρχη να καθαιρέσει και μονομερώς με την Πατριαρχική του Σύνοδο τον Πάπα Νικόλαο ως εισπηδήσαντα στην Επαρχία του. Όμως ό Φώτιος για μία ακόμη φορά κάλεσε και τους λοιπούς Πατριάρχες σε Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως και αυτή η Σύνοδος καθαίρεσε τον Πάπα Νικόλαο. Έτσι το Σχίσμα που μονομερώς τέλεσε ο Πάπας Νικόλαος επισημοποιήθηκε και από πλευράς των Πατριαρχείων της Ανατολής, που όλοι μαζί καθαίρεσαν κατά το 867 ως παραβάτη πολλών Ιερών Κανόνων και ως αιρετικό τον Πάπα Νικόλαο, ο οποίος το ίδιο έτος έχασε την Βουλγαρία και απέθανε.\n32. Η συνέχεια σύντομα έχει ως ακολούθως: Νέος Πάπας από το 867-872 είναι ο Πάπας Αδριανός, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί ως Πάπας της διαιρέσεως διότι δεν έκανε τίποτε προς αποκατάσταση της ενότητας της Εκκλησίας. Οι εσωτερικές όμως εκκλησιαστικές διαμάχες στην Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως συνεχίστηκαν. Αυτή τη φορά ήρθε η σειρά του Φωτίου να εκθρονιστεί. Στις 23 Σεπτεμβρίου του 867 στο Θρόνο ανέρχεται ο Βασίλειος ο Μακεδών (867-886). Στις 23 Νοεμβρίου του ίδιου έτους ο Φώτιος εκθρονίζεται και στον Πατριαρχικό Θρόνο αποκαθίσταται ο Ιγνάτιος. Δύο έτη αργότερα οι Ιγνατιανοί σε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη (5/10/869 – 28/2 ή 30/3/870) καθαιρούν τον Φώτιο με παρουσία παπικών Λεγάτων και αποκαθιστά τον Πάπα Νικόλαο. Έτσι λήγει προσωρινά το Σχίσμα με Σύνοδο της Ανατολής. Ο Φώτιος δεν αντιδρά. Για μία ακόμη φορά, αν και αδικηθείς σέβεται την κανονική διαδικασία, αντιληφθείς και τους πολιτικούς λόγους που επέβαλαν την καθαίρεσή του. Επρόκειτο για πράξη διπλωματικής ανάγκης του Βυζαντίου για να αποδυναμώσει το Λουδοβίκο που είχε ανακηρυχτεί αυτοκράτορας του Ρωμαϊκού Κράτους, για να μην έχει την υποστήριξη του Πάπα.\nΟ Φώτιος εξορίζεται μέχρι το 783, όποτε αφού τον είχε αναγνωρίσει ο νέος Πάπας Ιωάννης H’ (872882) ανακαλείται στην Κωνσταντινούπολη. Ο Φώτιος αναδεικνύεται και πάλι άνδρας άξιος των περιστάσεων. Μη θέλοντας να δημιουργήσει προβλήματα στην Εκκλησία και την πολιτεία αναγνωρίζει τον Πατριάρχη Ιγνάτιο, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη ταπεινοφροσύνη, που στη συνέχεια αναγνωρίστηκε και αμείφτηκε. Πράγματι, στις 23 Οκτωβρίου του 877 ο Ιγνάτιος άποθνήσκει. Στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ό Φώτιος άποκαθίσταται στο Θρόνο της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Ο Πάπας Ιωάννης στέκεται και αυτός στο ύψος των περιστάσεων. Σε Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879, στην οποία μετείχαν και εκπρόσωποι του και την οποία αναγνώρισε και ο Πάπας και όλα τα Πατριαρχεία και θεωρείται από τους Ορθοδόξους ως 8η Οικουμενική Σύνοδος ο Φώτιος αποκαθίσταται πλήρως. Ο Πάπας μάλιστα Ιωάννης αναγνώρισε ότι και η πρώτη εκλογή του Φωτίου ήταν έγκυρη και είχε γίνει μέσα στα πλαίσια της εκκλησιαστικής οικονομίας των Ιερών Κανόνων γι’ αυτό και απέστειλε στην Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879-880 τρεις παπικούς αντιπροσώπους. Η Σύνοδος αποδέχτηκε την αναγνώριση της εγκυρότητας της πρώτης εκλογής του Φωτίου και του επέτρεψε να προεδρεύσει αυτής και όχι οι παριστάμενοι τρεις παπικοί αντιπρόσωποι. Ο Πρωτόθρονος των Αρχιερέων της Ανατολής Προκόπιος Καισαρείας και οι παπικοί αντιπρόσωποι είπαν λόγους αναγνωρίσεως για τον ιερό Φώτιο, ενώ ολόκληρη η Σύνοδος εβόησε ότι Θεός οικεί εν αυτώ ουδείς αγνοεί. Προχώρησε και σε άλλους χαρακτηρισμούς αγιότητας και εξυμνήσεως του Φωτίου. Αυτή ήταν και η τελική θέση της Εκκλησίας για τον Φώτιο, η δεύτερη πατριαρχία του οποίου ήταν λαμπρή, ομαλή και χωρίς προβλήματα. Η ενότητα της Εκκλησίας αποκαταστάθηκε, διότι ο Πάπας Ιωάννης δεν ήταν θιασώτης του Παπικού Πρωτείου, αλλά του συνοδικού θεσμού και της εφαρμογής του Δικαίου των Ιερών Κανόνων. Ο Φώτιος συνεπής στην κανονική παράδοση εξαίρει όσο κανείς άλλος στην εποχή του την άξια των Ιερών Κανόνων. Ο Νομοκάνων σε 14 Τίτλους, ανεξάρτητα από το πρόβλημα της πορείας της συγκροτήσεώς του φέρει την τελική σφραγίδα του Φωτίου, έγινε έργο κωδικοποιητικό του Κανονικού Δικαίου και έφερε τους Ιερούς Κανόνες μπροστά από κάθε παπική απόφαση. Τα πράγματα ησυχάζουν. Ο Φώτιος παραμένει στο Θρόνο μέχρι το 886, όποτε ανέρχεται στον αυτοκρατορικό Θρόνο ο Λέων ο ΣΤ’ ο Σοφός (886912), επί του οποίου ο γηραιός Φώτιος παραιτείται από τον Πατριαρχικό θρόνο Κωνσταντινουπόλεως, χωρίς τούτο να δημιουργήσει ιδιαίτερα προβλήματα. Στις 6 Φεβρουαρίου του 897 ή του 898 σε βαθύ γήρας αποθνήσκει.\n33. Ο σήμερα εορταζόμενος Φώτιος είναι άγιος της Εκκλησίας μας. Ήδη ενώ ζούσε χαρακτηρίστηκε ως άγιος μαζί με τον Ιγνάτιο από την Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879, που θεωρείται από τους Ορθοδόξους ως 8η Οικουμενική Σύνοδος γιατί είναι η τελευταία Σύνοδος, στην οποία έλαβαν μέρος εκπρόσωποι από όλα τα Πατριαρχεία της Ανατολής και του Πάπα Ρώμης και οι αποφάσεις της έγιναν δεκτές από όλους, συμπεριλαμβανομένου και του Πάπα μέχρι και του Μεγάλου και οριστικού Σχίσματος του 1054. Σύγχρονοι του Φωτίου, όπως ο Βασίλειος Θεσσαλονίκης και ο Αρέθας Καισαρείας θεωρούν τον Φώτιο άγιο. 22 χρόνια μετά το θάνατό του, η Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως του 920 αναγνωρίζει την αγιότητα του Ιγνατίου και του Φωτίου αποφανθείσα: Ιγνατίου και Φωτίου… των Ορθοδόξων Πατριαρχών αιωνία η μνήμη!.\nΠερί τα έτη 956-959 επί Κωνσταντίνου Ζ’ Πορφυρογέννητου (912-959) αναθεωρήθηκε το μέχρι τότε σε χρήση Συναξάριον της Μεγάλης Εκκλησίας. Στο νέο αναθεωρημένο Συναξάριο αναγράφηκε πλέον και επισήμως η μνήμη του Φωτίου ως αγίου και ορίστηκαν τα της εορτής του. Έκτοτε εορτάζεται στην Εκκλησία μας ως άγιος. Η ακολουθία που σήμερα ψάλλεται κατά την εορτή του είναι έργο του 1848 και εκδόθηκε από τον Μητροπολίτη Σταυρουπόλεως Κωνσταντίνο Τυπάλδο. Νέα έκδοση δαπάνης του Νικολάου Βασιλάκη έγινε το 1903 στο Κάιρο με τίτλο: Ακολουθία του εν αγίοις Πατρός ημών και ισαποστόλου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ομολογητού. Συνερανισθείσα μεν εξ αρχαιοτέρων της Εκκλησίας ύμνων και συνταχθείσα υπό Κωνσταντίνου Μητροπολίτου Σταυρουπόλεως Τυπάλδου διατυπωθείσα δε εξ αρχαίας εκδόσεως δαπάνη Νικολάου Κ. Βασιλάκη, Εν Καΐρω 1903. Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι το 1924 ο Καλλίνικος Κυζίκου στο έργο του Ο εν Αγίοις Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος (ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Α’, 1926, σελ. 194-404) έχει συγκεντρώσει πλήθος μαρτυριών περί της αγιότητας του Φωτίου από της εποχής του αγίου Πατέρα μέχρι τη Σύνοδο της Φερράρας Φλωρεντίας (1438/1439), στην οποία ο Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός διακήρυξε την υπέρ του Φωτίου και της αγιότητάς του Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879/880, χωρίς ο παριστάμενος Πάπας Ευγένιος (1431-1447) και ο επίσης παριστάμενος Καρδινάλιος Ιουλιανός να εκφράσουν την παραμικρή αντίρρηση ή διαφοροποίηση.\n34. Κατόπιν των ανωτέρω βασίμως φρονούμε ότι μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι αποκλειστικός αίτιος του Σχίσματος του 867, είναι ο παραμερισμός του Δικαίου του Χριστού και των Οικουμενικών Συνόδων και των Ιερών Κανόνων από τον Πάπα Νικόλαο. Οι πριν από αυτόν Πάπες από ενωρίς άρχισαν, όπως είδαμε και όπως άλλοι με πληρότητα έχουν αποδείξει, να διαφοροποιούνται προοδευτικά από το δίκαιο του ίδιου του Ιησού Χριστού, των Αποστόλων, της αρχαίας Εκκλησίας των Οικουμενικών Συνόδων και των Ιερών Κανόνων. Αντί αυτού του Δικαίου των Ιερών Κανόνων άρχισαν προοδευτικά να εφαρμόζουν στη Δύση διατάξεις δικές τους. Όμως κατά την περίοδο των Οικουμενικών Συνόδων δεν μπόρεσαν να επιβάλουν το διαφοροποιούμενο δίκαιο τους, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου ήταν το πνεύμα του Παπικού Πρωτείου εξουσίας.\nΑντίθετα, όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι με τις αποφάσεις τους, τον τρόπο λειτουργίας τους και τους Ιερούς Κανόνες που θέσπισαν ή επικύρωσαν δημιούργησαν ένα αξεπέραστο εμπόδιο για την επιβολή του Παπικού Πρωτείου και αλάθητου. Όσο οι Πάπες δεν παραμέριζαν τις Οικουμενικές Συνόδους Παπικό Πρωτείο δεν εφαρμοζόταν παρά τις κατά καιρούς διατυπωθείσες θεωρητικές κυρίως παπικές αξιώσεις περί του Πρωτείου Ρώμης. Γι’ αυτό και η ενότητα της Εκκλησίας αν και δοκιμαζόταν κατά καιρούς διατηρήθηκε μέχρι το 863 σε ικανοποιητικά επίπεδα. Ιδιαίτερα οι Οικουμενικές Σύνοδοι Ε’, ΣΤ’, Πενθέκτη και Ζ’ οριστικοποίησαν πλήρως ότι ο Πάπας ήταν ένας από τους πέντε αρχαίους Πατριάρχες, που είχε απέναντι στους άλλους Πατριάρχες μόνο πρωτείο τιμής και ότι κατά τα λοιπά ήταν πρώτος μεταξύ ίσων (primus inter pares). Ο Πάπας Νικόλαος όμως καθώς ήταν φιλόδοξος και ανιστόρητος παραμέρισε τους Ιερούς Κανόνες. Επεμβαίνει στα εσωτερικά της Εκκλησίας και χωρίς τη συνεργασία ή τη συναπόφαση των άλλων Πατριαρχών ή Οικουμενικής Συνόδου, αποφασίζει μονομερώς αυτός ποιος θα είναι και ποιος όχι Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Κρίνοντας ότι έχει δικαίωμα εκκλήτου επί όλων των αρχιερέων της Οικουμένης δικαιώνει τον εις αυτόν προσφυγόντα αντικανονικώς Ιγνάτιο και καταδικάζει τον Φώτιο. Με αυτή τη μονομερή αντικανονική του ενέργεια δημιουργεί στην πράξη αυτός το πρώτο Σχίσμα του έτους 863 μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών Πατριαρχείων της Ανατολής. Παράλληλα, ο αυτός Πάπας παραμερίζοντας και πάλι τους Ιερούς Κανόνες προβάλλει αξιώσεις στην Καλαβρία και Σικελία που ανήκαν στη δικαιοδοσία του Κωνσταντινουπόλεως, καθώς και στο Ανατολικό Ιλλυρικό. Κάνει επίσης εισπήδηση στην Βουλγαρία, όπου εισάγει την δογματική αίρεση του Filioque, τον αναμυρισμό των Βουλγάρων που είχαν δεχθεί το Χρίσμα από ιερείς του Κωνσταντινουπόλεως, την αναγκαστική αγαμία του κλήρου, τα άζυμα, την νηστεία των Σαββάτων και άλλες καινοτομίες. Έγινε σαφές ότι επιδίωξή του ήταν να επιβάλλει το Παπικό Πρωτείο εξουσίας και τις δικές του απόψεις μονομερώς και χωρίς τη σύμπραξη των λοιπών Πατριαρχείων. Δίκαια λοιπόν και σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες τα Πατριαρχεία αντέδρασαν και εφαρμόζοντας την κανονική τάξη καταδίκασαν τον Πάπα Νικόλαο στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 867. Έτσι έγινε και επίσημα αυτό το Σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας με κύριο αίτιο κατά την γνώμη μας την από τον Πάπα καταπάτηση των Ιερών Κανόνων. Όλα τα άλλα που προβάλλονται σαν αίτια του Σχίσματος δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν το Σχίσμα, αν εφαρμοζόταν οι Ιεροί Κανόνες και η διαδικασία που προβλέπει ότι αν υπάρχουν διαφορές ή αντιλογίες μεταξύ των επισκόπων ή των εκκλησιών αυτές πρέπει να επιλύονται σε Οικουμενική Σύνοδο με βάση την δημοκρατική αρχή του Α’ κρατείτω η των πλειόνων ψήφος. Η Οικουμενική Σύνοδος ήταν η μόνη αρμόδια εφαρμόζοντας τους Ιερούς Κανόνες να αντιμετωπίσει και το Filioque και τον αναμυρισμό των Βουλγάρων που είχαν δεχθεί το Χρίσμα από ιερείς του Κωνσταντινουπόλεως και τις λοιπές καινοτομίες που αναφέραμε πιο πάνω, καθώς και κάθε τυχόν κατηγορία του Πάπα Νικολάου κατά του Φωτίου.\n35. Το συμπέρασμά μας ότι αποκλειστικό και κύριο αίτιο του Σχίσματος του 867 ήταν ο παραμερισμός των Ιερών Κανόνων, και ότι το Filioque και οι λοιποί προβαλλόμενοι λόγοι του Σχίσματος ήταν κατά την γνώμη μας αφορμές του Σχίσματος, που αν δεν ήταν αυτές θα μπορούσαν να είναι άλλες, αποδεικνύεται πλήρως φρονούμε από τη συνέχεια. Πράγματι, ο Πάπας Ιωάννης επανερχόμενος στην κανονική τάξη έστειλε εκπροσώπους του στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως του 879, στην οποία έλαβαν μέρος όλα τα Πατριαρχεία. Συζήτησαν και αποφάσισαν με κανονικές διαδικασίες και δικαίωσαν τον Φώτιο. Έκριναν μάλιστα ότι η αρχική του εκλογή αθρόον ήταν κανονική γιατί είχε γίνει μέσα στα πλαίσια ασκήσεως εκκλησιαστικής Οικονομίας, όπως προβλέπουν οι Ιεροί Κανόνες. Ήρθησαν οι παρανοήσεις και αποκαταστάθηκαν και ο Πάπας Νικόλαος και ο Ιγνάτιος. Έτσι το Σχίσμα του 867, το οποίο λέγεται και Μικρό Σχίσμα, έληξε δώδεκα μόλις χρόνια αργότερα με υποδειγματική εφαρμογή των Ιερών Κανόνων από όλες τις Εκκλησίες συμπεριλαμβανομένης και της Εκκλησίας της Ρώμης. Πλήρης απόδειξη λοιπόν προκύπτει από αυτά ότι κάθε σχίσμα μόνο με εφαρμογή των Ιερών Κανόνων και των αρχών του Συνοδικού θεσμού μπορεί να αρθεί. Αντίθετα, ο παραμερισμός των Ιερών Κανόνων πάντοτε δημιουργεί προβλήματα και σχίσματα και διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας. Αυτό αποδείχθηκε στη συνέχεια περίτρανα.\nΠράγματι, 187 χρόνια μετά το μικρό Σχίσμα και συγκεκριμένα το 1054 ένας άλλος Πάπας ο Πάπας Λέων ο Θ’ (1049-1054) εμφορούμενος και αυτός από το πνεύμα του πρωτείου εξουσίας παραμέρισε τους Ιερούς Κανόνες και μονομερώς και αντικανονικώς και με ιταμή συμπεριφορά του Καρδιναλίου Ουμβέρτου αφόρισε τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο με αποτέλεσμα την δημιουργία του Σχίσματος του 1054, που δεν θα μας απασχολήσει σήμερα. Λίγο αργότερα το 1140 εμφανίζεται το περίφημο Decretum Gratiani, το οποίο αποτελεί τη βάση του προοδευτικά σχηματισθέντος και με άλλα παπικά στοιχεία Δικαίου Corpus Ηuris Canonici, το οποίο περιέχει διατάξεις μακράν των Ιερών Κανόνων και εφαρμοζόταν στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μέχρι το 1917. Στο μεταξύ στη Σύνοδο του Βατικανού του 1870 θεσπίστηκε για πρώτη φορά από τους παπικούς το δόγμα ότι ο Πάπας υπό προϋποθέσεις αποφασίζει αλαθήτως, κάτι που αποτελεί πλήρη διαστροφή της περί του αλαθήτου Κανονικής Διδασκαλίας της αρχαίας και αδιαιρέτου Εκκλησίας και των Ιερών Κανόνων. Το 1917 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κωδικοποιεί το δίκαιο της και το κωδικοποιημένο δίκαιο περιέχει ο Codex Ηuris Canonici 1917, άρτιο νομοτεχνικά δημιούργημα, αλλά πολύ μακράν των Ιερών Κανόνων. Η Σύνοδος του Βατικανού διατύπωσε κάποιες διατάξεις επί το πνευματικότερο όπως και ο νέος Codex Ηuris Canonici του 1983, δεν μπόρεσαν όμως να επανέλθουν στο δίκαιο των Ιερών Κανόνων. Αντίθετα, όλα αυτά δημιούργησαν ένα πλέγμα διατάξεων Δικαίου της παπικής Εκκλησίας τόσο μακράν των Ιερών Κανόνων, ώστε το Σχίσμα μεταξύ Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να είναι πια μια πραγματικότητα που ανθρωπίνως δεν βλέπουμε δυνατότητα επανενώσεως των Εκκλησιών αν η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν επανέλθει στο αρχαίο δίκαιο των Ιερών Κανόνων και των Οικουμενικών Συνόδων, στο δίκαιο που με συνέπεια πρόβαλε και εφάρμοσε ο σήμερα εορταζόμενος Φώτιος, που πράγματι αναδείχτηκε άγιος της Εκκλησίας και μέγας της Ορθοδοξίας υπερασπιστής.\nπηγή: Περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Φεβρ.2005)\non 06/02/2011 at 10:43 Σχολιάστε\nThe URI to TrackBack this entry is: https://gvardavas.wordpress.com/2011/02/06/%cf%80-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%bc%ce%ad%ce%b3%ce%b1%cf%82-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%af/trackback/


Το σκάνδαλο Prism σχετικά με την παρακολούθηση εκατομμυρίων τηλεφωνικών αρχείων, κατόπιν μυστικής δικαστικής εντολής, από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Οι ειδήμονες διαμαρτύρονται, αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι μια συζήτηση για την προστασία της ιδιωτικής ζωής έναντι της ασφάλειας, σχολιάζει ο Alan M. Dershowitz.\nΜισό αιώνα πριν, ο σπουδαίος Αμερικανός ιστορικός Richard Hofstadter έγραψε για το «παρανοϊκό στυλ στην αμερικανική πολιτική». Μίλησε για την επιρροή των θεωριών συνωμοσίας και του εξτρεμισμού στη συλλογική νοοτροπία μας. Από εκείνη τη στιγμή, δύο φαινόμενα έχουν γίνει εμφανή. Το πρώτο είναι ότι μπορεί να έχουμε πράγματι πολλούς λόγους για να είμαστε παρανοϊκοί. Ή με άλλα λόγια, «ακόμα και οι παρανοϊκοί έχουν πραγματικούς εχθρούς». Το Watergate, και η κυβέρνηση Νίξον γενικότερα, απέδειξε ακόμη και στους λιγότερο παρανοϊκούς, ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είναι πλήρως ικανοί να καταχραστούν την IRS κατά των πολιτικών εχθρών, μπαίνοντας σε ψυχιατρικά αρχεία ανθρώπων που αντιλαμβάνονται ως προδότες, κλέβοντας την αντιπολίτευση και κάνοντας όλα τα άλλα βρώμικα κόλπα που περνούν τα όρια της πολιτικής και είναι κακουργήματα.\nΤο δεύτερο φαινόμενο είναι ότι το πρώτο φαινόμενο έχει κάνει πολλούς Αμερικανούς να γίνουν ακόμη πιο παρανοϊκοί, να αναζητήσουν συνωμοσίες εκεί που δεν υπάρχουν, να συγχέουν τον υπερβολικό ζήλο με τις κακές προθέσεις και να υποθέσουν μοχθηρία και όχι ανικανότητα ή τεμπελιά. Η πραγματικότητα είναι ότι τα τελευταία 50 χρόνια, ενώ έχουμε κάπως λιγότερους λόγους για να είμαστε παρανοϊκοί, το χαρακτηριστικό της παράνοιας στην αμερικανική πολιτική έχει διευρυνθεί σημαντικά.\nΟι πιο πρόσφατες αποκαλύψεις σχετικά με την παρακολούθηση των τηλεφώνων και του διαδικτύου είναι μια τέτοια περίπτωση. Η αρχική αποκάλυψη έγινε από κάποιον Glenn Greenwald, ο οποίος έγραψε γι' αυτά στην Guardian και ο οποίος εμφανίστηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης να κάνει το γύρο του θριάμβου. Ο Greenwald είναι η προσωποποίηση του παρανοϊκού χαρακτηριστικού στην αμερικανική πολιτική. Είναι περισσότερο ιδεολόγος και λιγότερο δημοσιογράφος. Είναι εδώ και καιρό υπέρμαχος της τρομοκρατίας -μια λέξη που πιστεύει ότι χρησιμεύει μόνο ως δικαιολογία για τη βία και την καταπίεση από την Αμερική και τους συμμάχους της. Έχει βγάλει ψευδείς ιστορίες που η εφημερίδα του αναγκάστηκε να αναθεωρήσει, όπως ένα ρεπορτάζ του AP που κατηγορεί για το εμπρηστικό βίντεο «Η αθωότητα του Ισλάμ» έναν ισραηλινό Εβραίο που ζούσε στην Καλιφόρνια. Μοιάζει λίγο με τον Τσόμσκι στην προθυμία του να κατηγορήσει για τα περισσότερα από τα δεινά του κόσμου τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την κυβέρνηση Ομπάμα και τους φιλελεύθερους που δεν πιστεύουν την ριζοσπαστική κοσμοθεωρία του. Αντιτάχθηκε άγρια στην υποψηφιότητα της Elena Kagan για το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Greenwald δεν θα καταλάβαιναν τη λέξη «απόχρωση» αν σκόνταφτε πάνω της, κάτι που κάνει συχνά.\nΤώρα προωθεί την άποψη ότι το πρόγραμμα επιτήρησης της κυβέρνησης Ομπάμα δεν έχει σχεδιαστεί πραγματικά για την πρόληψη της τρομοκρατίας, αλλά μάλλον για τη συλλογή πληροφοριών για λιγότερο ωφέλιμους σκοπούς. Οι ακροαριστερές θεωρίες συνωμοσίας του Greenwald είναι ελκυστικές για τους ακροδεξιούς οικοδεσπότες τοκ σόου και τους bloggers οι οποίοι μοιράζονται την κοινή υποψία για τη φιλελεύθερη κυβέρνηση. Αυτή η καχυποψία έχει καλλιεργηθεί από το πρόσφατο σκάνδαλο στην IRS και τον υπερβάλλοντα ζήλο δίωξης δημοσιογράφων από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Το αποτέλεσμα ήταν μια συζήτηση που κυριαρχείται από τα άκρα, με λίγη υπομονή για διαφορά, εξακρίβωση ή εξισορρόπηση. Η πραγματικότητα μπορεί να είναι λιγότερο συναρπαστική (και λιγότερο κατάλληλη για διάλογο σε τοκ σόου) από την παρανοϊκή αφήγηση, αλλά η βαρετή πραγματικότητα είναι αυτό που πρέπει να αντιμετωπιστεί, εάν πρόκειται να εφαρμοστεί κάποια μεταρρύθμιση. Και η μεταρρύθμιση των σημερινών υπερβολών της παρακολούθησης είναι πράγματι αναγκαία. Υπάρχει πολύ μεγάλη μυστικότητα, πολύ λίγη υπευθυνότητα, πάρα πολύ ταξινόμηση, δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες και υπάρχουν πάρα πολλές εικασίες. Όλα αυτά θρέφουν το χαρακτηριστικό της παράνοιας γιατί δεν ξέρουμε τι δεν ξέρουμε. Για όσους εμπιστεύονται την κυβέρνηση αυτό το ενημερωτικό κενό είναι μια δικαιολογία για αδράνεια. Για όσους δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση, είναι μια δικαιολογία για παράπονα και ασυναρτησίες αντί για νομοθεσία συμβιβαστικών μεταρρυθμίσεων.\nΕίναι σημαντικό να μην στοιβάζουμε όλες τις μορφές της εισβολής μαζί, αλλά μάλλον να τις θεωρήσουμε ανά κατηγορία. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ του να ακούνε το περιεχόμενο των τηλεφωνημάτων των ανθρώπων και της δημιουργίας μιας βάσης δεδομένων των τηλεφωνικών αριθμών που χρησιμοποιούνται για να πραγματοποιούν και να δέχονται κλήσεις και της διάρκειάς τους. Η δημιουργία της μετα-βάσης δεδομένων είναι ένα αρκετά επίμαχο θέμα και θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο των ακροάσεων σχετικά με το ποιες μη διαβαθμισμένες πληροφορίες μπορούν να συζητηθούν. Εγώ, για παράδειγμα, θα ήθελα να ακούσω τα επιχειρήματα υπέρ και κατά μιας τέτοιας βάσης δεδομένων, πριν αποφασίσω αν τα τελικά οφέλη της εισβολής υπερτερούν του τιμήματος. Για δεκαετίες, το Ανώτατο Δικαστήριο επέτρεψε την λεγόμενη παρακολούθηση ταχυδρομείου, σύμφωνα με την οποία οι ταχυδρομικές αρχές έχουν την εξουσία να διατηρούν τα δεδομένα με βάση το εξωτερικό των φακέλων -τη διεύθυνση από και προς την οποία η επιστολή έχει σταλεί. Δεν στέλνουμε πλέον επιστολές. Τώρα χρησιμοποιούμε ταχύτερες και πιο αποτελεσματικές μορφές επικοινωνίας. Καθώς η τεχνολογία αλλάζει, έτσι πρέπει και το δίκαιο.\nΘα ήθελα επίσης να ακούσω και τις δύο πλευρές της συζήτησης σχετικά με τις πολύ πιο σοβαρές επεμβάσεις σε e-mails και άλλες μορφές της σύγχρονης ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ομπάμα μας διαβεβαιώνει ότι δεν είναι αυτές οι πιο παρεμβατικές τεχνικές δεν χρησιμοποιούνται κατά των Αμερικανών, υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι τουλάχιστον κάποιοι Αμερικανοί εμπλέκονται στον τομέα των ηλεκτρονικών δικτύων, είτε ηθελημένα ή αθέλητα.\nΑς ξεκινήσει λοιπόν η συζήτηση, χωρίς όμως να κυριαρχείται από τα άκρα ή να τροφοδοτείται από την παράνοια. Χρειαζόμαστε μεταρρύθμιση, όχι επανάσταση-βελτίωση, όχι μομφές.


Γιατί aiginamecinefiloi; | aiginamecinefiloi\nΣτην αρχή, γίναμε απλά φίλοι. Όχι φίλοι του cinema, φίλοι μεταξύ μας. Έτσι γίνονται τα περισσότερα πράγματα: γίνεσαι φίλος με τ έναν άλλον άνθρωπο. Κι αρχίζει η συνδιαλλαγή και το μοιίρασμα και οι κοινές βόλτες. Η συνδιαλλαγή και όχι η συναλλαγή, το μοίρασμα και όχι η μοιρασιά, οι κοινές βόλτες και όχι ο βηματιμός. Έτσι γίνονται τα καλύτερα πράγματα. Με την απλότητα της καθημερινότητας.\nΚι ύστερα, ήρθε το cinema. Γίναμε cinefil κι αφού ήμασταν ήδη φίλοι γίναμε cinefiloi, κι αφού είμαστε στην Αίγινα, Αιγίναμε cinefiloi. Αυτό όμως είναι μια προσωπική ιστορία ενώ ο κινηματογράφος είναι μια άλλη ιστορία, που κουβαλάει μεγάλη ιστορία.\nΟ κινηματογράφος, τεχνικά, είναι η συνεπής αλληλουχία φωτογραφιών. Και μαζί και θέατρο και λόγος και μουσική. Είναι μια εξομολόγηση, μια κραυγή, ένας ψίθυρος, το αξεδυάλητο της διαχρονικής αλήθειας με το ψέμα. Είναι ένα αγκάλιασμα ή μια σπρωξιά. Ένα χαστούκι ή ένα φιλί, μια προσβολή ή μια παρηγοριά. Μα πρώτα απ’ όλα είναι μια ιστορία, ένα παραμύθι στην εποχή της εικόνας.\nΕμείς, που Αιγίναμε ήδη Cinefiloi κι αγαπήσαμε αυτά τα παραμύθια που «έχουν κάτι να πουν», θελήσαμε να τα μοιραστούμε και μ’ άλλους. Να βρούμε τι είναι αυτό που «έχουν να πουν». Κι αν παραμυθιαστούμε παρέα και βρούμε τις αλήθειες μας να ταιριάζουν, ποιός ξέρει; μπορεί και να κάνουμε νέους φίλους.\n-Τι γυρεύεις εδώ, του είπα,\n– Καθόλου, μου απάντησε, τι νομίζεις\nΈκανε δυο τρεις βόλτες πάνω κάτω,\nαφήνοντας με έκπληκτο!\nΤΟ ΑΣΠΡΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ, Μίλτος Σαχτούρης, από τη Συλλογή ΑΝΑΠΟΔΑ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ\nΈνα παράθυρο στον κόσμο. Να τι θα μπορούσε να είναι ο κινηματογράφος μαζί άλλα πολλά. Μα πάνω απ’ όλα, για μας, τους Αιγίναμε Cinefilοι που δεν ξέρουμε, πού μας παν τα τέσσερα από σινεμά, είναι μια αφορμή να χαρούμε μαζί, όλη αυτή τη δυνατότητα να κοιτάμε στην ψυχή μας και να ανακαλύπτουμε κάτι καινούριο ή να ξαναβρίσκουμε κάτι που είχαμε αφήσει να κοιμάται, ξεχασμένο. Είναι η αφορμή να ψηλαφούμε την τοπική μας κοινωνία, την καθημερινότητά μας, τις σχέσεις μας, χωρίς να χρειαστεί να αρπαχτούμε.\nΞεκινήσαμε, με προβολές που έχουν ως επίκεντρο την παιδική ηλικία, στο χώρο του σχολείου ο οποίος εκτός από τον βαρύ συμβολισμό του ως κυρίαρχη αναφορά, είναι ένας χώρος που μπορεί να αναπλαστεί ένας ιστός ανθρώπινων σχέσεων. Μαζί με τα παιδιά μπορούμε να χαιρόμαστε ταινίες που δεν είναι ταινίες «για όλη την οικογένεια» μπροστά στην τηλεόραση. Είναι κάτι άλλο. Είναι ταινίες μαζί με τα παιδιά.\nΑυτά προς το παρόν. Για το μέλλον, βλέπουμε…\n14/02/2011 στο 16:08\nΠάρα πολύ ωραία η σελίδα!\nΟ/Η ANie λέει:\n01/03/2011 στο 13:52\nυπάρχει κάποιο e-mail σας επικοινωνίας;\nΟ/Η aeginacinefilos1 λέει:\n04/03/2011 στο 17:00\n05/03/2011 στο 10:16\nνομίζω ότι χρειαζόταν μια τέτοιου είδους δραστηριότητα στην Αίγινα.Θα ήθελα να με ενημερώνετε για ό,τι και αν συμβαίνει!!!!\n30/03/2011 στο 06:47\n������� ��� ��������������� ��� ����� ���������, «���� � ������ ����».���\n������ ��������� 1982, � ����� �� ��������� ����� ���������� ��� ��������\n������, ��� ����� ��� ���� ���� ������������ ��������� ������������ ���\n���� ������� ����������� ��� ������ ����� ��� ��� ���������� ���������� ���\n��� �������� ����������. ��������� ������ ������������ ��� �������� �’\n������ ��� ��������� ������ ��� �� ������������ ���� �������.\n��������� 1 �������� (�� ���� �������) 2011\n��� 1� �������� �������\n���� ��� 6.30 �� ������������\n���� ����� ������ �� �� ������. �� ��������������� �� ������� �������


Πώς να ψήσετε τα ψάρια στο φούρνο\nΤα κύρια χαρακτηριστικά της διαδικασίας ψησίματος\nΑυτή η τεχνολογία για την παρασκευή οποιουδήποτε προϊόντος είναι καλή, καθώς σας επιτρέπει να μεγιστοποιήσετε τις χρήσιμες και διατροφικές της ιδιότητες. Αλλά μαγειρεύουν τα ψάρια προτιμούν αυτή τη μέθοδο και επειδή το τηγάνισμα σε τηγάνι συνοδεύεται από ισχυρές οσμές, πιτσιλιές από καυτό λάδι σε επαφή με πρώτες φέτες του ψαριού. Τυλίξτε το με αλουμινόχαρτο και στείλτε το στο φούρνο, μπορείτε να αποφύγετε τέτοιες δυσάρεστες στιγμές. Επιπλέον, όταν ψήνεται, ολόκληρο το σφάγιο ψαριού παρασκευάζεται ταυτόχρονα – τόσο από κάτω όσο και από πάνω, ομοιόμορφα. Ως εκ τούτου, η διαδικασία της προετοιμασίας του παίρνει λιγότερο χρόνο και σας επιτρέπει να διατηρήσετε την ακεραιότητά του – τελικά, το κρέας δεν πρέπει να ανατραπεί.\nΤα ψάρια μπορούν να ψήνονται στο ύπαιθρο, απλά να τα τοποθετούν σε ένα φύλλο ψησίματος, αλλά συνήθως είναι τυλιγμένα σε φύλλο αλουμινίου. Ο φάκελος του φύλλου σας επιτρέπει να προστατεύετε το κρέας από το κάψιμο και επιπλέον να κρατάτε μέσα σε όλες τις γεύσεις που εκπέμπουν τη γέμιση, συνήθως αποτελούμενη από λαχανικά με μπαχαρικά.\nΠροκειμένου οι αρωματικοί ατμοί να κυκλοφορούν ελεύθερα σε ένα τέτοιο φάκελο κατά το ψήσιμο, αφήνει αρκετό ελεύθερο χώρο\nΤι ψάρι να επιλέξει για το ψήσιμο\nΓια αυτή τη μέθοδο θερμικής επεξεργασίας, τα ψάρια τόσο της θάλασσας όσο και του ποταμού, που περιέχει πολύ λίπος, ταιριάζουν καλύτερα. Από το ποτάμι ψάρια συνήθως ψητό κυπρίνος, κυπρίνος, τσουγκάνα, και από τη θάλασσα – πέστροφα, σολομός, θάλασσα γλώσσα, telapia. Τα μεγάλα θαλάσσια ψάρια, όπως ο σολομός ή ο σολομός, μαγειρεύονται με τη μορφή τεμαχισμένων μεγάλων διασταυρώσεων – μπριζόλες. Αλλά αυστηρά όρια, φυσικά όχι, έτσι ώστε να πάρετε ένα νόστιμο πιάτο και τούρνα, τούρνα, πέρκα, ειδικά αν προσθέσετε στη γέμιση ελαιόλαδο ή βούτυρο, φυτικό λάδι και γράσο από το εσωτερικό φύλλο.\nΈνα καθολικό καρύκευμα για ψημένα ψάρια είναι το αλάτι, η μαύρη πιπεριά και το λίγο χυμό λεμονιού που αποχρωματίζει τη φυσική του γεύση. Αλλά μερικοί άνθρωποι επιθυμούν να προσθέσουν και άλλα καρυκεύματα – αλεσμένο κόλιανδρο, μοσχοκάρυδο, τζίντζερ\nΠώς να ψήσετε τα ψάρια\nΤα ψάρια που ήταν τρυφερό και ζουμερό, δεν πρέπει να ψηθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, η αρχή αυτή δεν θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερα με τα λαχανικά, τα οποία επίσης δεν απαιτούν μια μεγάλη θερμική επεξεργασία, άλλωστε, είναι σε θέση να δώσει στο πιάτο ένα υπέροχο άρωμα. Ως εκ τούτου, τα ψάρια συνήθως ψήνονται με λαχανικά, τα χρησιμοποιούν ως «μαξιλάρι» για το σφάγιο ψαριών και ως γέμιση γι ‘αυτό. Η σύνθεση της φυτικής γέμισης μπορεί να είναι οποιαδήποτε, αλλά είναι επιθυμητό να έχει κρεμμύδια, μερικές φορές οι νοικοκυρές περιορίζονται μόνο σε αυτούς.\n1 Τα κύρια χαρακτηριστικά της διαδικασίας ψησίματος\n2 Τι ψάρι να επιλέξει για το ψήσιμο\n3 Πώς να ψήσετε τα ψάρια


Μετά από πολλές παραινέσεις των μαθητών μας αλλά και των φίλων τους προχωρήσαμε στην δημιουργία της παιδικής χορωδίας της Χαράς και Μουσικής πριν από 3 χρόνια.\nΤα παιδιά τραγουδούν τραγούδια που αγαπούν, καλλιεργούν τη φωνή τους και μαθαίνουν να διαβάζουν απλά τραγούδια από παρτιτούρα. Οι μουσικοί στόχοι της χορωδίας είναι υψηλοί, αλλά ένας είναι ο κυριότερος στόχος της: η χαρά στο τραγούδι!\nΟι συναντήσεις της χορωδίας θα γίνονται μία φορά την εβδομάδα κάθε Δευτέρα στις 7.30-8.30 το βράδυ.\nΗ συμμετοχή στη χορωδία είναι δωρεάν για όλα τα παιδιά.\nΣτη χορωδία μπορούν να συμμετέχουν παιδιά ηλικίας από 6 έως 15 χρονών.\nΈναρξη συναντήσεων στις 22 Οκτωβρίου. Γίνονται δεκτά νέα μέλη μέχρι την Δευτέρα 5 Νοεμβρίου.


Ο Carvajal, ενάντια στη «γρουσουζιά» του - Opadoi Live\nΟ Carvajal, ενάντια στη «γρουσουζιά» του\nΤην περασμένη σεζόν τραυματίστηκε δύο φορές εναντίον της Ατλέτικο\nΟ Dani Carvajal θα’ναι ο βασικός της δεξιάς πλευράς της Μαδρίτης το Σάββατο εναντίον της Ατλέτικο. Ο λευκός αμυντικός, από τότε που έφτασε στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2013-2014, έχει αντιμετωπίσει την ομάδα του Cholo 13 φορές, περισσότερες από κάθε άλλο σύλλογο. Η τελευταία ήταν στον τελικό του Μιλάνου, όπου σήκωσε το δεύτερο Τσάμπιονς Λινγκ του μέσα σε τρία χρόνια.\nΑν πήραν κάτι αρνητικό από εκείνο το παιχνίδι οι madridistas, ήταν σίγουρα ο τραυματισμός του. Ο Carvajal είχε ενοχλήσεις στο δεξί πόδι του, αλλά δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να βοηθήσει την ομάδα του να πάρει το ενδέκατο. Αλλά όταν το παιχνίδι βρίσκονταν στο 1-0 υπέρ του λευκού συνόλου, δεν άντεξε περισσότερο κι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο με έναν τραυματισμό ΙΙ βαθμού, που όχι μόνο τον έκανε να χάσει τα υπόλοιπα 62 λεπτά που απέμεναν μαζί με την παράταση, αλλά τον κράτησε εκτός απ’το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Γαλλία. Πάρα πολλή τιμωρία για τον μπακ.\nΑλλά εκείνος δεν ήταν ο μόνος τραυματισμός του Carva εναντίον της Ατλέτικο. Την περασμένη σεζόν, ο Danilo ξεκίνησε μπροστά απ’τον παίκτη απ’το Leganes. Ένας τραυματισμός του Βραζιλιάνου με την εθνική τον κράτησε μακριά απ’το γήπεδο κάτι περισσότερο από ένα μήνα. Διάστημα που εκμεταλλεύτηκε ο canterano για να κερδίσει τη θέση του στην 11άδα του Μπενίτεθ.\nΚαι πάλι έξω\nΤην 7η αγωνιστική, η Ρεάλ Μαδρίτης επισκέπτονταν την γειτόνισσά της. Το madridista σύνολο κέρδιζε με 0-1 στο Καλντερόν (έληξε 1-1) κι ο Carvajal ήταν ένας απ’τους καλύτερους, κλειδί με τις επιθέσεις του απ’το πλάι. Μέχρι που ένα τάκλινγκ του Óliver Torres κοντά στο ημίχρονο τον ανάγκασε να αποσυρθεί τραυματίας. Ένας ακόμα τραυματισμός ενάντια στους colchoneros, στους συνδέσμους του δεξιού αστράγαλού του.\nΤο Σάββατο, η Μαδρίτη επιστρέφει στο Calderón, ένα στάδιο όπου ο Carvajal έχει ολοκληρώσει μεγάλες επιδόσεις, αλλά όπου έχει κερδίσει μόνο μία φορά, με 0-2 στα ημιτελικά του Κυπέλλου του 2014. Εκεί θα’χει την ευκαιρία να διώξει τις τελευταίες κακές προσωπικές του εμπειρίες ενάντια στους colchoneros.